Rubrieke – Bladsy 39

Troebel waters waar kernmoondhede mekaar die stryd aansê

Die verwikkelings rondom Sirië is besig om wêreldnuus te monopoliseer. Dit is tans ‘n warboel van gebeure, waar partye met uiteenlopende, en teenstrydige agendas, oogmerke, motiewe en strategieë mekaar die stryd aangesê het.

Lees ook gerus Franse leier na Moskou en Spanning tussen Rusland en Turkye.

Sedert die terroriste-aanval in Parys op 13 November, smous die Franse president van hoofstad na hoofstad om ‘n koalisie te probeer saamflans vir ‘n gesamentlike poging teen die Islamitiese Staat, ISIS of DAESCH in Sirië. Die afgelope week het hy besoeke afgelê by David Cameron, Matteo Renzi, Angela Merkel, Barack Obama, en ook by Pres Vladimir Poetin.

Tot pas voor die 13de November se aanvalle was pres. Hollande se grootse besorgdheid nog die beste manier om duisende immigrante uit die Midde-Ooste en elders oor die Franse platteland te versprei en gevestig te kry sodat hulle nie die situasie in die Franse stede nog verder verpes nie.

Of die vennote in die koalisie wat hy probeer vorm, die wil en begeerte het om die Islamitiese Staat aan te vat, is te betwyfel. Feit is dat Amerika, Brittanje en Frankryk grootliks verantwoordelik is vir die vestiging en groei van die Islamitiese Staat in Irak in Libië en in Sirië.

Voorts is dit ook duidelik dat Frankryk nie naastenby oor die militêre vermoë beskik om werklik ‘n betekenisvolle verskil in Sirië te maak nie. Die Franse weermag is oor die afgelope dekades deur ‘n reeks presidente stelselmatig afgetakel sodat Frankryk vandag net nie meer ‘n militêre moondheid is om van te praat nie.

Een vliegdekskip (die enigse wat Frankryk het) in die Oostelike Middellandse See is nie ‘n swaeltjie wat ‘n somer kan maak nie. Vandaar dan ook die angsvallige pogings om ‘n koalisie op die been te bring wat die werk kan doen. Want sedert 13 November voel pres. Hollande dat iets aan die terroriste probleem gedoen moet word. Lê daar dan nie belangrike verkiesings in Frankryk voor nie?

Die laaste been van pres. Hollande se werwingskampanje was ‘n ontmoeting met pres. Vladimir Poetin in Moskou. Die hoofdoel van sy besoek was om Barack Obama se wense aan pres. Poetin oor te dra dat Rusland hom daarvan moet weerhou van aanvalle teen “gemagtigde” Moslems in Sirië.

“Gematigde” Moslems is skynbaar dié wat hulle beywer om Basjar al-Assad se bewind omver te gooi, iets waarvoor Amerika en Frankryk hul beywer. Maar die Islamitiese staat veg natuurlik ook teen Assad. Daar moet dus teen Islamitiese terroriste opgetree word, maar nie teen die “gematigdes” nie.

Hoe onderskei moet word , in ‘n situasie soos die in Sirië tussen terroriste en “gematigdes” bly ‘n raaisel.

Hoe moet die Russiese lugmag byvoorbeeld te werk gaan om sy bomaanvalle te beperk tot terroriste en ekstremiste, in ‘n land waar ekstremiste en sogenaamde “gematigdes” presies dieselfde doel nastreef, naamlik die omverwerping van ‘n demokraties-verkose sekulêre president, grondgebied deel, dieselfde lyk, dieselfde taal praat en aan dieselfde geloof behoort?

Niemand kon tot dusver eintlik verduidelik wat presies ‘n “gematigde” rebel in Sirië is nie en hoe hy verskil van ‘n ekstremis bly ‘n raaisel. Die Moslems wat ingevoer word om die insurgensie te lei om Assad se bewind omver te werp, is juis gekant teen Assad se verdraagsaamheid teenoor ander godsdiensgroepe.

Terwyl die Franse President by Rusland witvoetjie gaan soek, neem die Franse regering steeds deel aan ‘n aktiewe sanksieprogram teen Rusland en net enkele weke gelede nog is die kontrakte vir die lewering van twee helikopterdraers aan Rusland verbreek.

Maar kom ons probeer weer logies en rasioneel kyk na die situasie in Sirië. Die storie wat die Amerikaners ons wil wysmaak, is dat Assad, soos Sadam Hoessein en Moeammar Ghaddafi voor hom, ‘n diktator is wat die demokrasieë nie kan gedoog nie.

Frankryk, Amerika en Engeland verkeer dus nou in die situasie dat hulle wil veg teen die Islamitiese staat sonder om Assad te bevoordeel en vir Assad wil verwyder sonder dat dit die Islamitiese staat versterk. Duidelik is dit logies onhaalbaar. Daarbenewens is Assad die sleutelfiguur in die stryd teen die Islamitiese staat.

Die gevegte vind ten slotte op sy grondgebied plaas. Die gevolg van hierdie absurde situasie is dat Amerika en sy bondgenote so ‘n soort halfhartige stryd teen die Islamiste voer en die enigste moondheid wat eintlik iets doelgerig teen die Islamitiese staat uitrig, is Rusland,

Watter belang kan die Amerikaners daarby hê of Sirië ‘n demokratiese regering het of nie? In Irak en Libië het hulle ook ingetree om diktatorskappe te verwyder en “gematigdes” aan die mag te bring, maar al wat hulle bereik het, was om die Islamitiese staat se posisie daar eindeloos te versterk. Die veldtog teen Assad is deel van dieselfde patroon: Amerikaners wat hulle eie belange dien op voorwendsel van die beskerming van die demokratiese regte van Siriërs, baie soos in Suid-Afrika ook die geval was.

Die Amerikaners en hulle Wes-Europese bondgenote handhaaf uitstekende betrekkinge met die weersinswekkende regimes in Saudi Arabië en Katar, aan wie hulle wapens teen miljarde dollars verkoop en wat dit op hulle beurt weer oorvloediglik verkwansel aan die Islamitiese staat in Sirië en elders. Ook die geld waarmee die Islamitiese Staat die wapentuig koop, verdien hulle deur die lewering van olie, katoen en wat nog meer aan die weste se gewaardeerde NAVO bondgenoot, Turkye.

Nou wat is dan die verskil tussen Irak, Libië en Sirië, aan die een kant en Saudi Arabië en Katar aan die ander? In werklikheid is hulle is almal voëls van eenderse vere maar mistens is dit ‘n feit dat Saddam, Ghaddafi en Assad die Islamitese fanatisme in toom gehou het en dit is tog wat werklik saakmaak.

Maar daar is wel ‘n verskil vir sover dit Amerika aanbetref: Die regimes in Sirië, soos Irak en Libië tevore, is nasionalisties ingestel en wil ‘n soewereine onafhanklike pad volg, terwyl Saudi Arabië en Katar kefferbrakke van Amerika is wat maar te graag na die Amerikaners se pype dans.

Een van die belangriksgte redes vir Amerikaanse vyandigheid jeëns Sirië is juis dat Assad in 2009 geweier het om ‘n gaspypleiding van Amerika se skoothond Katar oor sy grondgebied na Europa toe te laat. ‘n Mens veronagsaam net eenvoudig nie die begeertes van Amerika nie. Vra maar vir FW de Klerk.

Wat ook interessant is, is dat die Wes-Europeërs en Amerika ten spyte van hulle obsessionele beheptheid met menseregte geen probleme het om goeie betrekkinge te handhaaf en sake te doen met die rampokkerregimes in Saudi Arabië en Katar nie wat van die ergste verkragters van menseregte ter wêreld is.

Maar teen Rusland handhaaf hulle sanksies en kanselleer hulle wapenkontrakte omdat Rusland sy onmiskenbare regte in die Krim en in die Oekraïene opeis, waar geen belange van Europeërs geraak word nie. Waaroor dit alles vir Amerika gaan, is wêreldoorheersing en Rusland staan in die pad daarvan. Die uitbreiding van Islamitiese radikalisme wat hulle self help bewerkstellig het, staan natuurlik ook in hulle pad, maar dis onseker of die Amerikaners dit verstaan.

Die troebel politiek van Turkye in die gebied verdien miskien ‘n bietjie spesiale aandag. Turkye is sedert die Tweede Wêreldoorlog deel van die Noord-Atlaniese Verdragsorganisasie NAVO. NAVO is bloot ‘n ander naam vir ‘n Amerikaansgedomineerde militêre bolwerk wat na die oorlog gebore is uit die behoefte om ‘n teenvoeter te skep teen die Sowjetgeleide Warskou Pakt.

Na die ineenstorting van die Sowjetstelsel en die beëindiging van die Koue Oorlog het die NAVO in groot mate sy bestaansreg verloor behalwe om as instrument te dien vir Amerika se nuwe Koue Oorlog teen die Russe. Die posisie van Turkye as voorpos van Amerikaanse magsuitbreiding in Oos-Europa is dus die enigste regverdiging vir die teenwoordigheid van Turkye in NAVO.

In die Siriese krisis het Turkye duidelik sy eie agenda. Ten spyte van sy NAVO-lidmaatskap handhaaf Turkye ‘n hoogs dubbelsinnige beleid ten opsigte van die Islamitiese staat in Sirië. Turkye is ten slotte self ‘n Islamitiese staat!

Turkye se prioriteit is die vernietiging van die Koerdiese volk waarvan ‘n groot deel in Turkye woon. In hierdie onderdrukkingsprogram teen die Koerde geniet Turkye die bondgenootskap van die Turkmenis in Sirië waar daar ook ‘n Koerdiese gemeenskap is. Die Turkmenis is gewoon die naam vir Turke wat in Sirië woon. Hulle, saam met die Islamitiese staat voer die stryd teen Assad. Die Russiese lugmag doen ondermeer aanvalle op die Turkmenis ook wat die rede is vir die neerskiet van die Russiese vliegtuig deur Turkye verlede week.

Turkye ondersteun indirek die Islamitiese staat deur ondermeer olie ten bedrae van miljoene Euros per jaar van hulle te koop. Die westerse bondgenote het hulle tot dusver daarvan weerhou om die oliekonvooie onderweg uit Sirië na Turkye aan te val en lewer op hulle beurt dus ook indirekte steun aan die Islamitiese staat.

Turkye is trouens self nie baie ver verwyder van diktatortskap nie, soos blyk uit die aanhouding en tronkstraf van joernaliste wat die regering kritiseer. Tog staan die Amerikaners en hulle Wes-Europese bondgenote simpatiek teenoor Turkye se begeerte om toe te tree tot die Europese Unie.

Enkele jare gelede, het Erdogan (toe nog premier van Turkye) in ‘n toespraak aan die Turkse gemeenskap in Berlyn gesê: “Ons hoef nie tot die Europese Unie toegelaat te word nie, ons is reeds daar, honderdduisende Turke in Duitsland, Nederland, Frankryk en Oostenryk, trouens dwarsoor Europa.”

Turkye verteenwoordig altesaam 78 miljoen Moslems, wat ‘n felle slag sal beteken as hulle eensklaps in Europa toegelaat word.

Die EU staan eenvoudig hulpeloos en magteloos teenoor die toestroming uit Moslemlande en die Derde Wêreld wat hulle, weens linksliberale ideologiese indoktrinasie oor baie jare, nie eers meer as ‘n bedreiging sien nie en ook nie meer kan beheer nie al sou hulle wou. Wat betref Turkye subsideer die Europese Unie die Turkse ekonomie met ‘n miljard Euro per jaar ten einde Turkye in staat te stel om aan die vereistes vir Europese lidmaatskakap te voldoen.

Dis ook redelik duidelik dat die Weste besig is om die stryd teen die Islamitiese staat te verloor. In Afghanistan het hulle teen die Taliban verloor, terwyl die Islamitiese staat nou stewig gevestig is in Sirië, Irak en Libië. In so te sê elke geval was Amerika en Engeland direk vir die uitbreiding van die Islamitiese staat verantwoordelik en in die geval van Libië, Frankryk self ook.

Om dus op te som : Amerika, Engeland, Frankryk staan vyandig teenoor Assad. Soos met die meeste ander dinge het Duitsland eintlik geen standpunt nie en maak maar net soos die Amerikaners sê. Die Westerse bondgenote voer tot dusver halfhartige lugaanvalle uit op die Islamitiese staat wat ook teen Assad gekant is.

Amerika en sy bondgenote maak ‘n onderskeid tussen die Islamitiese ekstremiste en sogenaamde “gematigdes”, terwyl Rusland geen onderskeid tussen ekstremiste en “gematigdes” sien om hul lugaanvalle te loods nie.

Turkye is gekant teen Assad, steun die Turkmenis en gee voor om die Islamitiese staat te beveg, maar doen in die praktyk eerder die teendeel. Vyandigheid tussen Assad se Sirië, as voorpos van Russiese invloed in die Midde-Ooste is ‘n doring in die vlees van Amerika en sy Europese bondgenote. Amerika se vingers jeuk om Assad uit die kussings te lig, maar vir die oomblik steek Rusland ‘n stokkie daarvoor. Vyandigheid tussen Rusland en Turkye neem ook by die dag toe, veral na die afskiet van die Russiese vliegtuig.

Kortom ‘n kruitvat van ongekende omvang is in hierdie wêrelddeel aan die ontwikkel.

Dan Roodt: Gestel daar was geen swartes in Suid-Afrika nie?

Die boek deur Ferial Haffajee wat vandeesweek met fanfare vrygestel is, What if there were no whites in South Africa? het ‘n soort taboe verbreek in die sin dat dit ons noop om Suid-Afrika suiwer in rasseterme te beskou. So iets is sover ek weet, nog nooit vantevore gedoen nie, behalwe miskien deur Amerikaners vir wie dit sedert die dae van Lothrop Stoddard se Rising tide of color of Madison Grant se The passing of the great race al tradisie geword het. (Albei dié boeke kan gratis op die internet gelees word by laasgenoemde skakels of selfs gratis op Amazon.com as Kindle-boeke “gekoop” word.) Toevallig is my nuuskierigheid deur Stoddard se Rising tide of color geprikkel en dit is werklik interessant om te lees hoe die rasseprobleem destyds in die 1920’s reeds bespreek is. Stoddard is meer van ‘n geostrategiese ontleder van die groot “rassewêrelde” (wit, geel, bruin en swart), terwyl Madison Grant op biologiese ras fokus. In die voorwoord by Grant se The passing of the great race sê Henry Fairfield Osborn:

European history has been written in terms of nationality and of language, but never before in terms of race; yet race has played a far larger part than either language or nationality in moulding the destinies of men; race implies heredity and heredity implies all the moral, social and intellectual characteristics and traits which are the springs of politics and government.

Waarskynlik sou Ferial Haffajee en haar geesgenote hiermee saamstem: alle boosheid in Suid-Afrika is te wyte aan die aangebore tekortkominge van die blanke ras. Vir Haffajee, iemand wat in Suid-Afrika se gangbare tiperings as ‘n “kleurling” gereken sou word, sou Suid-Afrika sonder blankes ‘n utopie verteenwoordig. Vermoedelik sou die land baie meer suksesvol gewees het en niemand sou deur “blanke heerssug” of “rassisme” gekwel word nie. Nêrens in haar teks wat ek in Ferial Haffajee: an affirmative-action princess who lacks antiwhite courage geresenseer het, verduidelik Haffajee egter vir ons presies hoe ‘n swart Suid-Afrika sou gewerk het nie. Feit is egter dat sy dit as ‘n idee in die openbare domein invoer.

Op die Engelse PRAAG verskyn vandag insgelyks ‘n ander reaksie op Haffajee deur ‘n jong student, John White. Terwyl Haffajee vanuit die hoofstroommedia applous ontvang vir haar gewaagde droom van ‘n Suid-Afrika sonder blankes, sou dieselfde horde polities korrekte propagandiste waarskynlik minder geesdriftig wees oor die teenoorgestelde utopie: ‘n Suid-Afrika sonder swartes.

'n Toneel in Durban tydens die tydvak van Suid-Afrikaanse segregasie — ‘n Toneel in Durban tydens die tydvak van Suid-Afrikaanse segregasie

En as ons nou praat van “swartes”, gebruik ek “swart” in dieselfde sin as Ferial Haffajee, as die broederskap (of susterskap, om my nie die argwaan van al my fanaties feministiese lesers op die hals te haal nie) van alle nie-wittes. Of nie-blankes, daardie gewraakte term wat in die ou Suid-Afrika so dikwels op bankies in parke, by stasies en op strande verskyn het en sedertdien in duisende foto’s verewig is. Natuurlik het die suidelike VSA oor dieselfde bordjies beskik, maar Amerikaners word dit minder verkwalik as ons.

Haffajee is nie eens baie donker van gelaat nie en soos ek in my Engelse resensie noem, is sy nie swart nie:

For she herself is not black, and with her Muslim name would pass for a light-skinned Arab, such as an Egyptian. Or an Indian.

Nietemin identifiseer sy met die term “swart”: in haar wêreld loop die verdelingslyn tussen alle gekleurdes (= “swartes”) en die suiwer blankes of mense van Europese oorsprong. In haar swart Suid-Afrika sal daar steeds Indiërs, kleurlinge en Chinese wees, maar geen blankes nie. Hoe dit presies daar sal uitsien, weet ons nie. Dit sal net “beter” wees, synde bevry van blanke oorheersing, rassisme, Afrikaans (hoewel sy nie veel oor Afrikaans sê nie, is haar koerant, City Press, baie anti-Afrikaans), “witheid” en die “apartheidserfenis”.

Voorbeelde van lande in Suider-Afrika wat eensklaps “verswart” is, is Mosambiek en Zimbabwe. Albei lande het nie lank nadat die etniese suiwering van blankes plaasgevind het nie, tot die vlak van “armste land ter wêreld” teruggesak, met ‘n BNP per kop van ongeveer $200 per jaar. Maar vir Haffajee en ander aanhangers van “swartheid” maak sulke ekonomiese kwessies nie eintlik saak nie; wat tel, is die beginsel van ‘n suiwer swartheid wat utopies verwesenlik moet word. Julius Malema en baie ander hang insgelyks dié utopiese beginsel aan, van Suid-Afrika wat geheel en al swart moet word en alle aspekte van die maatskappy wat deur swartes besit of beheer moet word, soos plaasgrond byvoorbeeld.

In die lig van die voortdurende ophemeling en pleidooie vir ‘n swart utopie in Suid-Afrika, trek ek daarom vandag die stoute skoene aan en vra: Hoe sou ‘n blanke utopie in ons land lyk? Gestel daar was nooit enige swartes in Suid-Afrika nie of ons het reeds vroegaan ‘n soort Israelse muur op die Limpopo-grens gebou sodat geen swartes oor ons grense kon kom nie? Of andersins, pleks van tuislande te ontwikkel, het die Verwoerd-regering eenvoudig die reusebedrae wat destyds al aan swart onderwys en gesondheid bestee is, gebruik om swartes te betaal om na die nuut “bevryde” Afrikastate te emigreer? Indië sou ook die Suid-Afrikaanse Indiërs met ope arms ontvang het, as die staat maar net hul passaat per skip terug Indië toe sou betaal het.

As ek enigiets van swart denke verstaan, is dit die gedagte dat daar niks erger as blanke regering is nie. Daarom sou dit mos net logies wees dat elke swart man of vrou met blydskap na Ghana, Zambië, Tanzanië of Mobutu se Zaïre sou wou vertrek om die wondere van swart regering te gaan ervaar. Waarom het die ou NP dít nooit ingesien nie? Miskien was hulle te “rassisties” en het nie mooi na die boodskap geluister wat reeds van oral in Afrika en vanuit die raadsale van die Verenigde Nasies begin opklink het nie. In die Rand Daily Mail van destyds waarvan Helen Zille en Allister Sparks sulke trotse redaksielede was, is swart regering vir Suid-Afrika ook konstant bepleit omdat dit beter as blanke regering sou wees. Tans veg sowel Zille as Sparks steeds daarvoor om ons daarvan te oortuig dat swart regering die summum van menslike bestuur verteenwoordig, met die verskil dat hulle vandag in Beeld en Die Burger skryf.

Hoe dit ook al sy, hoe Suid-Afrika blank geword het, is nie vir my argument so belangrik nie. Feit is dat ons ‘n blanke land kon gewees het, met al die voordele daaraan verbonde. Dink ‘n bietjie daaraan:

Geen rassekonflik

Daar is van die Amerikaanse en Franse teoretici wat beweer dat oral waar twee of meer menslike rasse dieselfde grondgebied deel, rassekonflik onvermydelik is. Dis eenvoudig biologies, sê hulle. Sonder om egter die “harde” biologiese verklaring te aanvaar, kan ons empiries waarneem dat lande met beduidende rassediversiteit almal rassekonflik ervaar. Suid-Afrika en die VSA is sekerlik die mees voor die hand liggende voorbeelde. Maar ook Brasilië, Meksiko en die hedendaagse Frankryk en Brittanje waar rasseonluste en -terreur gereeld plaasvind.

Trouens, ‘n mens kan selfs sê dat, hoe meer rassediversiteit daar bestaan, hoe groter die konflik. Elke dag vind daar in Suid-Afrika iets soos 15 “betogings” plaas, waarvan ten minste twee in onluste of openbare geweldpleging ontaard. In die kleiner, homogene blanke lande van Europa of die blanke state van Amerika, is so iets ongehoord. Mense kla as jy skeef parkeer of nie jou huis se vensters skoon gehou nie. Trouens, in Switserland bestaan daar munisipale regulasies wat bepaal dat jy eenkeer per maand jou vensters moet skoonmaak. In sulke lande sien mens nooit enige vullis op straat nie; alles is netjies en skoon, georganiseerd en ordelik.

Geen ‘rassisme’

Suid-Afrika, asook die VSA, word gekenmerk deur histeriese openbare uitbarstings en obsessionele toesprake, artikels en referate oor “rassisme”. Trouens, rassisme word as die vernaamste maatskaplike probleem getipeer, nie die gebrek aan elektrisiteit of skoon water of eerlike regering nie.

In ‘n blanke Suid-Afrika sou die hele probleem van “rassisme” en al die energie wat daarin gestort word, soos mis voor die son verdwyn. Ek kan my kwalik voorstel dat daar in ‘n homogene samelewing soos Japan oor “rassisme” gewroeg word. Waarom sou een Japanner ‘n ander van “rassisme” wou beskuldig? Net so sou ons nie ons kosbare tyd en aandag op ‘n probleem soos “rassisme” in ‘n homogene blanke Suid-Afrika verkwis nie.

Baie min of geen misdaad

Dis nie meer omstrede om te sê dat swartes meer misdaad as blankes pleeg nie. Sowel in die VSA as in Suid-Afrika, is daar duisende statistieke wat dit oor en oor bewys. Slegs 2% van ons gevangenisbevolking van ongeveer 200 000 bestaan uit blankes, terwyl ons 9% van die bevolking verteenwoordig. In oorwegend blanke woonbuurte in Suid-Afrika word min of geen moorde gepleeg nie, terwyl honderde moorde in swart of bruin buurte in die Wes-Kaap per jaar gepleeg word. Die gevaarlikste tien polisiedistrikte in Suid-Afrika is almal in swart of bruin buurte geleë.

Die voordeel van ‘n blanke land met min geweldsmisdaad lei logies tot:

Net ‘n paar tronke

Met slegs 4000 blanke misdadigers, sou ons net ‘n paar tronke nodig hê. Vyf-en-negentig persent van die gevangenisowerheid of “departement van korrektiewe dienste” soos dit tans bekendstaan, sou onnodig wees. Dink aan die belastingbesparings. Met meer aandag en fondse vir maatskaplike werk, sou daardie paar duisend blanke misdadigers verder gerehabiliteer kon word en op die ou end sou ons dalk amper glad nie tronke nodig hê nie. Dit is die geval in Ysland, met sy homogene bevolking waar daar in die meeste jare nie ‘n enkele moord gepleeg word nie.

Goeie onderwys

Tans gaan onderwys in Suid-Afrika konstant agteruit omdat die hele stelsel vir swartes aangepas moet word. Minder wiskunde en spelling, en meer politiek en verdomming. Alles word makliker gemaak sodat ons kinders die skole verlaat sonder om behoorlik te kan lees en skryf of somme maak.

Almal van ons wat in die ou Suid-Afrika op blanke skole was, kan getuig van die hoë standaarde wat toe gegeld het. Ons het punte verloor as ons verkeerd gespel het, en almal moes wiskunde doen, selfs diegene wat nie universiteit toe sou gaan nie. In ‘n blanke land sou dié voortreflike standaarde terugkeer en sou ons kinders weer met die beste ter wêreld kan meeding.

Die lande met die beste skoolresultate is almal homogene Oosterse of Europese lande sonder rasseprobleme. Hier is die toptienlande ter wêreld wat skooluitslae betref, almal min of meer etnies homogene lande:

Singapoer
Hong Kong
Suid-Korea
Japan
Taiwan
Finland
Estland
Switserland
Nederland
Kanada

Op dié toptienlys is dit slegs Kanada wat na “veelrassig” of multikultureel neig, maar ons moet onthou dat ongeveer 80% van Kanada se bevolking steeds uit blankes bestaan.

Geen kultuurkonflik

Suid-Afrika, die VSA en ander veelrassige lande word deur intense kultuurkonflik gekenmerk. Standbeelde word gevandaliseer, skole word afgebrand, mense skree letterlik in die openbaar op mekaar omdat hulle gebelg voel oor die ander ras of groep se kultuur of geskiedenis. Hier is ‘n voorbeeld afkomstig vanaf Princeton, wat veronderstel is om een van die drie beste universiteite in Amerika te wees, maar waar swart studente wil hê dat die voormalige blanke president Woodrow Wilson se naam van ‘n gebou verwyder moet word:

Nêrens in Finland, Estland of Switserland wat oor redelik homogene blanke bevolkings beskik, is so iets denkbaar nie. Hoewel Switserland oor vier verskillende amptelike tale (Duits, Frans, Italiaans en Romansch) beskik, het die land in onlangse tye nog geen konfklik geken wat voertaal in skole of universiteite betref nie.

Net so is die taalkwessie in Suid-Afrika reeds in 1925 besleg toe Afrikaans en Engels as amptelike tale naas mekaar erken is. Daardie wet van 1925 is sonder ‘n teenstem in die parlement aanvaar, met ander woorde, selfs geharde blanke Engelssprekendes van Britse afkoms het dit ondersteun.

Afrikaanse skole en universiteite

Rondom ons stort Afrikaanse onderwys in duie soos wat die land se rassekonflik hom op Afrikaanse skole en veral universiteite laat geld. Miskien moet ek liewer sê: wreek. Omdat dit hoofsaaklik blankes is wat verkies om in Afrikaans onderrig te word – Afrikaanssprekende kleurlinge verkies universiteitstudie in Engels – spreek dit vanself dat Afrikaanse skole en universiteite in ‘n blanke Suid-Afrika sou gedy. Soos in die verlede, sou daar vier Engelse universiteite wees en omtrent sewe Afrikaanse universiteite, met min of geen konflik oor taal nie.

100%-matriekslaagsyfer

Dit is bekend dat die blanke matriekslaagsyfer in privaat- of voormalige model-C-skole naby aan 100% is. In ‘n blanke Suid-Afrika sou dié syfer gehandhaaf word of selfs verder verbeter omdat ons beter skole van ‘n hoër standaard sou kon onderhou en nie meer afwaarts getrek sou word deur swart onderwys nie. Gevalle van onderwysers wat hul leerlinge seksueel molesteer, dronk by die skool opdaag of glad nie opdaag nie, sou verdwyn of hier en daar as ‘n absolute uitsondering op die reël aangeteken word.

Geen vullis op straat

Gaan kyk ‘n bietjie hoe lyk enige straathoek waar minibustaxi’s swartes af- of oplaai. Gewoonlik baai die hele gebied in vullis en papiere wat net daar gestort word. Dan praat ‘n mens nie eens van die toestande in plekke soos Alexandra, Diepsloot, Soweto, asook die hedendaagse Hillbrow en Berea nie. Onlangs met die Sandton-fietswedren, wat ironies genoeg aan Mandela gewy is, het ek 27 kilometer deur Johannesburg, waaronder Hillbrow, Berea en Yeoville gery. Van ‘n fiets af is jy baie meer in kontak met jou omgewing as knus in ‘n motor. Dit is plekke waar ek as student gewoon het en waar ‘n mens kafees of boekwinkels kon besoek. Die hoeveelheid vullis op straat in daardie eens blanke, Westerse omgewings is onbeskryflik en ‘n stank van ou vullis en urine vul die lug, so anders as in blanke stede oorsee waar die strate daagliks gewas word en die strooi van vullis jou ‘n boete kan oplê.

Dink net hoe ons stede kon lyk indien dit ‘n blanke land was! Skoon, netjies, versorg, aangenaam, misdaadloos en veilig.

Geen probleme by Eskom, by SAL, Transnet, Telkom en die Poskantoor nie

Die Suid-Afrikaanse Lugdiens was eens een van die beste rederye ter wêreld, ‘n openbare maatskappy wat in die publiek se belang sonder enige korrupsie en selfverryking bestuur is. Tans gaan daar nie ‘n dag verby dat SAA soos dit deesdae eentalig Engels bekendstaan, nie die nuus haal weens korrupsie, wanbestuur en knoeiery nie. Tegnies is die swart SAL bankrot.

As die Poskantoor nie staak nie, word daar berig oor sy finansiële probleme en ‘n mens wag dae lank vir briewe om afgelewer te word. In die EU word 85% van briewe en pakkies binne 24 uur afgelewer. In ‘n land soos Swede word 92% van alle briewe binne 24 uur afgelewer en is die poskantoor so doeltreffend dat privaatkoeriers geen markaandeel by die poskantoor kan afneem nie!

Hoe lekker sou dit nie wees om weer ‘n blanke poskantoor soos dié in ‘n EU-land te kon hê nie? Wat nie jaarliks groot finansiële verliese ly en telkens deur die belastingbetaler gered moet word nie.

Indien Telkom vroeg genoeg begin het om in die internet in Suid-Afrika te belê, sou ons nie met stadige, duur internetverbindings gesukkel het nie.

Hoe minder oor Transnet en Eskom gesê word, hoe beter. Onder blanke ingenieurs en bestuurders, sou dié twee maatskappye egter weer kon gedy.

Beter sport sonder korrupsie

Suid-Afrika is die enigste land ter wêreld wat rassekwotas op sport afdwing. Uiteraard sou dit in ‘n blanke land nie nodig wees nie. Niemand sou bekommer oor die aantal swart spelers in die span nie, want daar sal net blanke spelers wees en niemand sou dit vreemd vind nie.

Sport in Suid-Afrika draai net om geld en politiek, in daardie volgorde. Atletiek is in ons land vernietig en korrupsie vier hoogty by vele sportliggame. In ‘n blanke Suid-Afrika sou sport weer ter wille van die spel en prestasie beoefen word. Ons sou weer topatlete en -swemmers lewer, en dalk die wêreldrugbybeker wen.

Geen minibustaxi’s nie

Die minibustaxi is die grootste euwel wat daar is. Hierdie onpadwaardige voertuie met hul vermetele, aggressiewe, onbeskofte en roekelose bestuurders veroorsaak tienduisende ongelukke per jaar waarin duisende mense sterf of vermink word.

Sowel die bestuurders as die passasiers is swart, dus sou daar in ‘n blanke Suid-Afrika geen minibustaxi’s wees nie en ons almal sou die paaie met ‘n lied in die hart kon bestyg, sonder om op die uitkyk te wees vir ‘n maniak wat jou van die pad wil afdruk of eensklaps sonder waarskuwing in die middel van die pad stilhou.

Geen terreur nie

In Suid-Afrika het 200 voorvalle van terreur vanaf 1960 tot 1994 plaasgevind. Dít alles kan met nie-blanke politiek verbind word. Immers het die Natte en die Sappe mekaar nooit met bomme bestook nie, al het hulle hewig oor allerlei sake verskil.

In ‘n blanke land sou daar geen terreur plaasvind nie en nêrens sou ons hoef te vrees dat iemand ‘n bom op straat of in ‘n winkelsentrum gaan stel nie.

Geen plaasmoorde nie

Plaasmoorde verteenwoordig insgelyks ‘n vorm van terreur wat ná 1994 toegeneem het. Geen blanke waarvan ek weet, het al ‘n plaasmoord gepleeg deur goedsmoeds ‘n boer of sy gesin te gaan aanval nie. In ‘n blanke Suid-Afrika sou daar geen plaasmoorde wees nie, boere sal nie hul huise met hoë heinings hoef te omring en met wapens hoef rond te loop nie.

Geen diefwering, lae versekeringspremies, minder polisiestasies

Trouens, in ‘n blanke Suid-Afrika sou geweldsmisdaad op dieselfde vlak as in Europese of Verre-Oosterse lande verkeer. Ons sal nie meer diefwering, alarms of hoë mure met elektriese heinings of lemmetjiesdraad nodig hê nie. Ons sal veel minder polisiestasies benodig en die privaatveiligheidsnywerheid sal grootliks verdwyn.

Versekeringspremies sal baie laer wees, sowel op huise as op motors en sodoende sal groot hoeveelhede geld meer produktief aangewend kan word.

Openbare hospitale sou weer uitstekend wees

Hospitale soos die Johannesburgse Algemeen of die HF Verwoerd in Pretoria was in die tyd toe hulle gebou is verstommende prestasies wat met die beste ter wêreld kon vergelyk. Streng susters en aanvallige blanke verpleegsters het daar gewerk en ‘n mens het amper na ‘n verskoning gesoek om hospitaal toe te gaan!

In ‘n blanke Suid-Afrika sou ons weer trots wees op ons openbare hospitale, net soos op ons skole en kampusse.

Kuns, letterkunde en musiek sou floreer

Soos in Europese lande, sou die owerheid sy bes doen om kultuur, kuns, letterkunde en klassieke musiek te bevorder. Die Staatsteater of die Johannesburgse Stadskouburg sou weer vir die doel aangewend word waarvoor sulke teaters gebou is, naamlik die opvoering van ernstige teater en operas. Daar sal weer simfonie-orkeste wees en die SAUK sal musiek bevorder soos dit onder Anton Hartman die geval was.

Boeke sal heen en waar na Afrikaans vertaal word en ons sal weer ‘n land van lesers in plaas van TV-kykers word.

Groter gelykheid en maatskaplike samehorigheid

Afrikanersosialisme soos dit onder die Nasionale Party in die vyftiger- en sestigerjare gewerk het, met goeie onderwys en goed bestuurde openbare maatskappye, asook ‘n hoë premie op wetenskaplike navorsing en ontwikkeling, sou waarskynlik in ‘n blanke Suid-Afrika terugkeer. Pleks van in die rigting van Zimbabwe te neig, sou ons veel meer soos ‘n Skandinawiese land wees, met ‘n hoë lewenstandaard, goeie skole en hospitale, asook vrede, voorspoed en veiligheid.

Anders as tans, waar die land deur ‘n klein oligargie van korrupte superrykes beheer word terwyl die grootste deel van die bevolking krepeer en die middelklas stelselmatig verarm en uitgeroei word, sou daar in ‘n blanke Suid-Afrika groter gelykheid wees en rykdom sou teen meriete en met harde werk bekom word, nie deur knoeiery en korrupsie nie.

Deur gesonde patriotisme en lojaliteit aan die eie land en volk, sal maatskaplike samehorigheid heers, met selfs Engelse wat Die Stem uit volle bors saam sing.

So ‘n land is die antitese van dít wat tans heers en wat swart nasionaliste en antiblanke skryfsters soos Ferial Haffajee bepleit.

Hoe ‘n mens dit kan bereik, is natuurlik ‘n ope vraag. Indien daar enige logika by swart nasionaliste en afrosentriste was, sou hulle almal môre die minibustaxi Zimbabwe toe gehaal het om die voortreflikheid van ‘n volkome swart land te gaan ervaar. Hulle sou graag wou wegvlug van “rassisme”, Westerse kultuur en argitektuur, die apartheidserfenis, Afrikaans en Afrikaners.

Dog, as Malema, Haffajee en soveel ander die reg het om hul swart ideaal na te streef, mag ons seker maar droom van ons wit ideaal?

Dan Roodt: Portret van die liberale Afrikaner

Ek wil vandag iets sê oor die sg. “liberale Afrikaner”. Daar is seker iets te sê vir klassieke liberalisme uit die negentiende eeu, asook die begrip van “verdraagsaamheid” soos mens dit by Voltaire en later John Stuart Mill en die Engelse liberaliste teëkom.

Die punt oor die “liberale Afrikaner” is egter dat hy geensins verdraagsaam is nie. As jy iemand op Facebook teëkom wat soos ‘n graadtien in ‘n seunskoshuis vloek en almal uitskel, dan weet jy jy het nou met ‘n “liberale Afrikaner” te doen. Hy of sy beheers alle p- en d-woorde. Eintlik beskik hy nie oor ‘n standpunt nie, maar hy voel hy moes twintig of dertig jaar gelede teen die NP gewees het, was dit nie, en nou wil hy die verlore tyd en geleentheid inhaal. Bowenal is hy ‘n konformis en voel hom part en deel van die “wenners”, die regerende ANC en SAKP. Kommunisme verstaan hy nie so mooi nie, want Marx en Engels is so bietjie bokant sy vuurmaakplek, maar hy hou van die idee dat konserwatiewe boere se plase afgevat gaan word en verlekker hom in alle ellende wat hulle en ander Afrikaners mag tref.

Eintlik moet ‘n mens hom nie as ‘n “liberale Afrikaner” beskryf nie, want hy verwerp die begrip “Afrikaner” en beskou hom as ‘n “Suid-Afrikaner” of wêreldburger. Hy is bevry van alle identiteit behalwe ‘n soort oppervlakkige Amerikaanse verbruikersidentiteit en is, tesame met Mal Max, Piet Kopdoek en ander, ‘n groot voorstander van Engels. Engels, Engels, alles Engels. Hy lees slegs Engels en luister net Engelse liedjies van die tipe wat aanmekaar oor Radio Hoëveld gespeel word. Sy kinders is gewoonlik op ‘n Engelse skool sodat hulle “diversiteit” eerstehands kan ervaar en sommer ook in Boerehaat geïndoktrineer kan word. Alles wat Afrikaners verkleineer, slegsê of verneder, vind hy goed en mooi.

Hy bewonder politieke geweld; die kragdadige uitsprake en dreigemente van Julius Malema maak hom opgewonde. Die gedagte dat die EFF ‘n paar konserwatiewe of “regse” Afrikaners kan gaan doodmaak, vervul hom met groot blydskap. Terreur is ook aanvaarbaar solank dit teen Afrikaners gepleeg word.

Die meeste liberale Afrikaners kan nie meer Standaardafrikaans praat nie, maar voel hulle het een of ander “sê” oor wat met die taal behoort te gebeur. Hulle weet niks van die Afrikaanse kultuur of letterkunde nie en eet eerder ‘n McDonalds-roomys as ‘n stuk melktert. “Wow” en “Awesome” is die woorde wat hulle die meeste gebruik, wat spreek van ‘n soort permanente adolessensie en intellektuele agterstand wat dagga nie kan uitwis nie. Ja, baie van hulle rook dagga, ‘n Engelse en swart gewoonte wat hulle as deel van hul “bevryding van Afrikanerskap” sien. Dit dra by tot die benewelde wyse waarop hulle die wêreld sien en ervaar.

Leedvermaak is die emosie wat die reste van hul Afrikaansheid definieer en hulle ervaar dit veral wanneer hulle hoor dat ons taal verder gemarginaliseer word, dat iemand wat vermoedelik van hul dekadente waardes verskil iets oorgekom het, deur misdadigers aangeval of selfs vermoor is. Al sê hulle dit nie so openlik nie, is hulle eintlik gen gunste van plaasmoorde want mense op die platteland hou van Steve Hofmeyr, woon sy konserte by, en verdien daarom om in revolusionêre massamoorde tereggestel te word. As hulle iets van die Franse revolusie geweet het, sou hulle dalk besef het sulke dinge het al voorheen gebeur, maar hul kennis van die Europese geskiedenis is nog swakker as hul kennis van Afrikanergeskiedenis.

Sy styl is vulgêr, nodeloos om te sê, of “geen styl”. Terwyl hy fulmineer oor “grys skoene”, ‘n frase uit die sewentigerjare, trek hy besonder swak aan en dra sulke vuil tekkies en swak passende jeans wat Mr. Price nie eens sou verkoop nie. Sommige liberale mans dra ook kopdoeke, omdat hulle heimelik daarna aspireer om gay swart vrouens te word.

Dít, in ‘n neutedop, is die liberale Afrikaner wat nóg liberaal nóg Afrikaner is, maar op die rand van ons volkslewe ons probeer verpes en beledig, want dit is al waartoe die spesie in staat is.

Leon Lemmer: Universiteit Stellenbosch: Wim Moet Weg #WMW

Die Afrikaanse Taalmonument in die Paarl is op 10 Oktober 1975 ingewy. Die hoogte van die hoofsuil is 57 meter. Die argitek, Johan Carel (Jan) van Wijk (1926-2005), beskryf wat tydens die oprigting gebeur het: “Op ‘n dag, toe die bopunt van die hoofsuil bereik is, en daar met die finale afwerking daarvan begin sou word, het ek in ‘n tierende suid-oostewind besoek afgelê by die monument. Gedagtig aan die ossillering van die ‘vliegtuigvlerk’ in hoë winde, moes ek net eenvoudig na bo om die fenomeen van bewegende of swaaiende beton persoonlik te gaan ervaar. Die strukturele ingenieurs het immers die suil ontwerp om te kan beweeg, te kan ossilleer. Saam met Victor Hugo, die voorman, is ek met die oop hysbak na bo – tot by die toppunt. Staande op die steierwerkplatform rondom die punt, en met my hande daarop, ervaar ek die sirkelvormige beweging, omtrent 200mm na alle kante toe. Met my uitlating van ‘Magtig Vic, maar die ding beweeg seker te veel!’ staar hy my verbysterd aan en sê: ‘Meneer, dis nie die monument wat beweeg nie, maar die steierwerk!’ Wat ‘n verligting – en ‘n dankie aan die struktuurmanne! Die taal sal staan, ondanks hoë winde” (Jan van Wijk, Taalmonument, Tokai: Historical Media, 2014, p 55-56). (‘n Bespreking van die boek is op Praag, 31.08.2014, gepubliseer.)

Van Wijk het sy lewe vir Afrikaans gewaag. Hy het sekerlik nie voorsien dat “hoë winde” Afrikaans 40 jaar later minder as 30 kilometers van die Paarl op Stellenbosch sou tref nie. Die argitek van die wrewel teen Afrikaans is die rektor van die Universiteit Stellenbosch (US), Wim de Villiers. Na aanleiding van sy akademiese prestasie as student is De Villiers Slim Wim genoem. Maar ‘n slim mens is slim in sekere opsigte en nie in ander nie.

Dit het standaardpraktyk geword om genialiteit met Albert Einstein (1879-1955) te assosieer. Walter Isaacson skryf: “Extraordinary brilliance made his face a symbol and his name a synonym of genius” (Einstein: his life and universe, New York: Simon & Schuster, 2007, p 2). Hy noem Einstein “science’s preeminent poster boy” (5). Einstein was ‘n briljante fisikus maar het gebrekkige wiskundige vermoëns gehad (216). Sy eerste vrou, Mileva Marić, het hom met wiskunde gehelp (3). “She solves all the mathematical problems for me” (136). “I treat my wife as an employee whom I cannot fire” (183). Marcel Grossmann (xx, 36, 159), Michele Angelo Besso (xix, 136) en Walther Mayer (363) het Einstein ook met veral wiskundige probleme gehelp. Aan die einde van sy lewe het Einstein gesê: “If only I had more mathematics” (542).

Later het Einstein tog van Mileva geskei, hoewel dit nie maklik was nie: “I am curious what will last longer, the world war or our divorce proceedings” (236). In 1919 het hy met sy tweede vrou, Elsa, getrou. Sy het hom met vertaling in en uit Frans en Engels gehelp omdat hy net Duits goed magtig was (246). “Einstein tended to become impractical once outside the scientific field” (378). Hy kon nie swem (435) of motorbestuur nie. “‘The professor does not drive,’ Elsa often said. ‘It’s too complicated for him'” (438). Hy was ook “naïve in the field of international politics” (493). “Genius in science is no guarantee of sagacity in political affairs … Einstein has come down from the stars to dabble in ideological politics, with lamentable results … It is always astonishing to find that a man of great intellectual power in some directions is a simpleton or even a jackass in others” (528). Maar Einstein se sêgoed, bv vergelykings, getuig van sy briljantheid. “He had discovered something faster than the speed of light, he said: ‘The speed with which a woman arriving in Paris goes shopping'” (465). Sy nuwe vaderland, Amerika, het hy raak gekarakteriseer: “Everything – even lunacy – is mass produced here” (537).

Ek wil Wim de Villiers nie met Einstein gelykstel nie. Al wat ek probeer aantoon, is dat ‘n slim mens net in sekere opsigte slim is en in ander opsigte ernstige beperkings kan hê. Die uitlating van Einstein wat De Villiers die meeste ter harte moet neem, is: “One can be an internationalist without being indifferent to members of one’s tribe … I am glad that there should be a little patch of earth on which our kindred brethren are not considered aliens” (282). Die Jood Einstein het na Israel verwys. In die konteks van hierdie skrywe verwys die aanhaling na Afrikaners, Afrikaans en die US.

In Afrikaans is daar ‘n uitdrukking: “Slim vang sy baas.” Dit beteken “lis slaag nie altyd nie; ‘n mens kan te slim probeer wees en dan daarom misluk” (HAT). Dit is wat myns insiens die afgelope tyd met die US-baas gebeur het. Vorentoe gaan Afrikaans moeilik van die US-gebeure herstel, maar dit geld ook vir De Villiers. Afrikaans en De Villiers kan nie saam aan die US voortbestaan nie. Afrikaans moet verkieslik die enigste of niks minder nie as die hooftaal aan die US wees. De Villiers moet gaan. Dit geld ook sy viserektor vir transformasie, Nico Koopman.

De Villiers se voorstel vir die verengelsing van die US het as ‘n groot skok gekom. Tog is Praag-lesers beter daarop voorberei as ander mense. Die kreeftegang van Afrikaans aan die US, veral sedert 2002 toe Chris Brink die rektor geword het, is deur Pieter Kapp in die boek, Maties en Afrikaans (2013), gedokumenteer. Die boek is op Praag (6.04.14) bespreek, bv “Primêre, vertrek-, verstek-, ankeltaal, ens, is terme wat onnodiglik hulle intrede gemaak het omdat afgewyk is van die gesonde historiese vanselfsprekendheid dat Afrikaans die enigste US-onderrigtaal is.”

Op 1 Desember 2014 is De Villiers se aanstelling as US-rektor bekend gemaak. Op dieselfde US-raadsvergadering is besluit dat Afrikaans en Engels voortaan gelyke status aan die US sou hê. Eintlik is dit ‘n doelbewus misleidende leuen, want net voorgraads sou die twee tale amptelik gelyke status hê. Nagraadse onderrig sou, indien nie uitsluitlik nie, by voorkeur in Engels geskied. Voorgraads is daar ook geen werklike taalgelykheid nie, want gesamentlike klasse ontaard in hoofsaaklik Engelse onderrig, terwyl hulle amptelik as 50-50% gereken word. Tolking geskied uit Afrikaans in Engels, maar nie (noodwendig) andersom nie, want, so word daar geredeneer, Afrikaanssprekendes verstaan mos Engels. Wat hier gesê word, geld net die hoofkampus.

Die Militêre Akademie op Saldanha is in elk geval eentalig Engels. In Bellville is die US-sakeskool oorweldigend Engels, al word daar in advertensies valslik beweer dat dit nog moontlik is om ‘n magistergraad in Afrikaans te voltooi. Hier kan daar geskuil word agter die argument dat die US se nagraadse onderrig mos in Engels is. En voorgraadse MBChB-onderrig in die mediese fakulteit? Daar is verswarting en dus verengelsing aan die orde van die dag. Hoekom dit so is, kan afgelei word uit die rasgebaseerde toelatingsbeleid. Van blanke matrieks word vir moontlike toelating ‘n gemiddelde van 92% vereis, van bruines en Indiërs 60% en van swartes 50% (Die Burger, 24 deser, p 18).* Russel Botman het sodanige hemelskreiende rassediskriminasie eufemisties “belyning” genoem. Geen akademikus met akademiese integriteit sal so ‘n opset aanvaar of goedpraat nie. Desnieteenstaande beweer Nico Koopman dat die US gelyke geleenthede aan almal bied (US-webwerf 7 Augustus). Om van beurtafrikaans by die Militêre Akademie, die US-sakeskool en die US se mediese fakulteit te praat sou ‘n ernstige oordrywing wees.

[* ‘n US-amptenaar beweer hierdie inligting is onakkuraat en verwys na riglyne (nie voorskrifte nie) wat op die internet beskikbaar is (Die Burger, 27 deser, p 18). Daarvolgens word ‘n gemiddelde matriekpunt van minstens 70% van alle MBChB-studente vereis. 25% van die keuringsfaktor word deur nie-akademiese meriete bepaal. Die geslagsprofiel van aansoekers word ook in ag geneem. Die eerste 100 plekke word nie-rassisties toegeken. Die volgende 150 plekke gaan aan bruines, Indiërs en swartes. ‘n Verdere 20 plekke gaan spesifiek aan swartes. Die US-rektor kan 2 plekke na sy goeddunke vul. As daar hierna plekke oor is, mag hulle aan Indiërs en blankes toegeken word. Daar is ook ‘n verlengde MBChB-program met 40 plekke uitsluitlik vir bruines, Indiërs en swartes. Die rol wat transformasie, inklusiwiteit en diversiteit in hierdie keuringsproses speel, word erken. Dit is vir my duidelik dat akademies begaafde blanke aansoekers om nie-akademiese redes erg benadeel word.]

Kort na sy aanstelling as rektor maar voor diensaanvaarding het De Villiers gesê: “Afrikaans as akademiese taal moet ondersteun en uitgebrei word.” Maar hy het ook gesê: “Ek is entoesiasties oor die koers waarop prof Russel Botman die US geplaas het,” wat die drastiese afskaling van Afrikaans ingesluit het. Reeds toe het ek geskryf: “Dit is juis De Villiers se opmerkings oor Afrikaans wat glad nie gerusstellend is nie.” “Vir De Villiers is Afrikaans blykbaar nie werklik ‘n hartsaak nie, bloot ‘n (lastige) verskynsel wat, soos Botman dit so graag gestel het, ‘bestuur’ moet word.” “De Villiers ondersteun die nuwe taalbeleid in die waan dat dit tot die ‘uitbreiding van Afrikaans as akademiese taal’ sal lei.” “Soos Chris Brink kan hy anders wees as wat hy aanvanklik voorgegee het.” In daardie vroeë stadium is voorspel “dat daar tydens die rektorskap van De Villiers klemverskuiwings gaan wees, maar van ‘n daadwerklike ommekeer van die situasie, dus van ‘n welkome terugkeer van die US na ‘n egte Afrikaanse universiteit, is daar geen sprake nie” (Praag 13.12.2014).

Op 1 April het De Villiers diens as US-rektor aanvaar. Op 29 April het hy sy intreerede gelewer. Hy het beklemtoon dat die US nie ‘n Afrikaanse universiteit is nie en dat die taalbeleid (eintlik Afrikaans) deur sommige (eintlik swartes) as uitsluitend ervaar word. Inklusiwiteit was die wagwoord: ‘n US “where everyone feels welcome” en “a University that works for all of us.” Maar dan kondig hy eksklusiewe nuwe studiebeurse vir bruin studente aan. Ook dat die Verwoerd-plaket verwyder gaan word, wat sommige mense verheug maar ander aanstoot gee. Internasionalisering was sy ideaal: “The challenge for us is to be locally relevant, yet globally competitive,” wat pro-Engelsgevolge inhou; des te meer omdat die teiken is om teen 2018, die US se eeufeesjaar, ‘n meerderheid swart studente en personeel/dosente te hê (Praag 10 Mei). Blankes en Afrikaans word om politieke, dus nie-akademiese, redes toenemend uit die US gedruk. Daar is geen sprake meer van ‘n US wat ooreenkomstig die stigtingsvoorwaarde van Jannie Marais verseker dat Afrikaans nie ‘n mindere plek as Engels beklee nie. Daarom behoort Afrikanerdonateurs net so ywerig hulle steun te onttrek. Wat sou Jannie Marais gedink het van daardie groep uitgenooide gaste wat op 30 Mei in sy huis op Coetzenberg byeen was? Hoeveel van hulle is taalbulle wat bereid is om vir ‘n Afrikaanse US te veg? Hoeveel is taalboewe wat Wim de Villiers se verengelsing steun?

Op 12 deser het De Villiers sy taalplan bekend gemaak: Dat Engels met ingang volgende jaar “die primêre taal van kommunikasie en administrasie” aan die US moet word. Die openbare reaksie daarteen was so oorweldigend dat die uitvoerende komitee van die US-raad op 15 deser vergader het. Daarna is aangekondig dat die taalbeleid vir 2016 bly soos dit is en dat Afrikaans nie “verwater” sal word nie. Ook dat De Villiers se pro-Engelsversugting ‘n besprekings- en nie ‘n beleidsdokument is nie; dus ydele wensdenkery. Ook dat De Villiers wyer moet konsulteer as Open Stellenbosch, die ANC se SASCO en die US-studenteraad deur ook insette van Afrikaanse studente-organisasies en die US-konvokasie te verkry en in ag te neem. Ook dat die korrekte prosedure met die taalvoorstelle gevolg moet word, dus die standaardroete via die fakulteite en senaat voordat die saak aan die US-raad voorgelê word. Dit kom neer op niks minder nie as ‘n repudiëring van die opportunistiese De Villiers.

Maar dit lyk asof De Villiers vasbeslote is om sy sin ten koste van Afrikaans te kry. Daarom ontken hy dat die vlieër wat hy opgestuur het, teruggetrek is. Dit lyk asof hy ‘n stryd met die US-raad wil aanknoop, want hy weet dat sy voorstelle in die volle raad (met sy bv Blade Nzimande-verteenwoordigers) ‘n beter kans op aanvaarding as in die raad se uitvoerende komitee het. Dit lyk ook asof hy die skuld vir die onrus en vandalisme wat sedertdien op die kampus voorgekom het, wil afwentel op die uitvoerende komitee van die raad, wat nie genoeë geneem het met De Villiers se oorgawe aan die eise van Open Stellenbosch nie. Hy word in sy kwaad gesterk deur 226 persone, veral dosente, wat hulle steun aan sy Engelse taalplan toegesê het. Daarom skryf De Villiers: “Dit is ‘n moeilike tyd vir almal van ons, maar kom ons hou by ons visie om ‘n meer inklusiewe, innoverende en toekomsgerigte instelling te word wat kennis in diens van almal bevorder” (US-webwerf 17 deser). Daardie inklusiwiteit sluit Afrikaans grootliks uit en daardie “almal” het nie wittes nie maar swartes op die oog. Dalk ly De Villiers aan swartsig: Op die kampus sien hy by voorkeur swartes raak maar hoogstens die swart skaduwees van wittes. Dit lei tot sy illusie van homogeniteit en inklusiwiteit onder die dekmantel van Engels. Die voorttierende onrus moet aan De Villiers se ruggraatloosheid gewyt word. Hy wend geen daadwerklike poging aan om bv Open Stellenbosch kort te vat nie. Hou in gedagte dat ‘n universiteit veronderstel is om ‘n opvoedkundige inrigting te wees, met die rektor in die rol van hoofopvoedkundige.

‘Afrikaners het grondige redes om die erodering van hulle taal, kultuur, skole en universiteite heftig teen te staan’

Onder die 226 persone wat De Villiers se verengelsingsvoorstel steun, is daar Afrikaanssprekende Moslems soos Mohammad Karaan (Die Burger, 19 deser, p 1) en Aslam Fataar (Eikestadnuus, 26 deser, p 4), wat ‘n leidende rol gespeel het om ondertekenaars te werf. Wat hier gebeur, is soortgelyk aan Open Stellenbosch: ‘n Klein groepie luidrugtiges probeer voorgee dat hulle die meerderheidsmening verteenwoordig. Onder die 226 ondertekenaars is daar iemand soos Nico C Gey van Pittius wat op sy Boere-voorgeslag roem. Hy is ‘n mens wat soos De Villiers in die mediese enklawe van die akademie opgelei is en glad nie kultuur, ideologie en propaganda verstaan nie. Na analogie van die Engels wat hy met Duitse vriende moet praat, vind hy dit noodsaaklik dat die US moet verengels (Netwerk24, 19 deser). Hy is dermate gebreinspoel dat hy die belange van die ander vooropstel en die belange van sy eie mense versaak. Hy besef blykbaar nie dat die meeste universiteite in die wêreld nie Engels as voertaal het nie; dat die US die reg het om Afrikaans te wees en kragtens sy stigting sodanig moet wees. Daar is by Gey van Pittius geen begrip vir die gevoelige en onnodige verliese wat Afrikaners sedert 1990 gely het nie. Afrikaners het grondige redes om die erodering van hulle taal, kultuur, skole en universiteite heftig teen te staan.

Op dieselfde dag wat De Villiers met sy Afrikaansverraad gekom het, het hy die aand van die 12de ‘n permanente uitstalling van bruin mense se eertydse woongebied, Die Vlakte, geopen. Die US se gebou vir die fakulteit lettere en sosiale wetenskappe (voorheen die BJ Vorster-gebou) is op grond gebou wat ingevolge die groepsgebiedewet onteien is. Die US het destyds die skynbaar onvergeefbare flater begaan om die grond sonder verskoning te aanvaar pleks van dit te weier. Hiervoor kan Wim de Villiers en Johan Hattingh, die dekaan by wie die blink idee van die uitstalling ontstaan het, nie genoeg verskoning vra nie. Die naïewe Hattingh het reeds in 1992 beweer dat Afrikaans geen beskerming nodig het nie (Kapp, p 62). De Villiers is gaande oor die nuwe uitstalling; nie net omdat dit ‘n hou teen blankes inkry nie, maar ook omdat dit hom help in sy pogings om sy linkse voorganger, Botman, nie net na te doen nie, maar te oortref. Ek verwys hier na Botman se uitstalling van die Slag van Andringastraat (1940) in die RW Hilcocks-gebou (Praag 25.08.2013), ‘n gebeurtenis wat De Villiers na 25 jaar herdenk het (Praag 13 September). Maar De Villiers sal nie Jannie Marais na ‘n eeu huldig nie.

Sowel die pasgenoemde Botman- as die Hattingh/De Villiers-uitstalling dui op eksklusiwiteit; dus die manier waarop daar deesdae met die veelgeroemde begrip inklusiwiteit omgegaan word. Aansluitend hierby word daar tans geadverteer vir aansoeke om vyf studiebeurse wat deur De Villiers eksklusief vir bruines, vorige inwoners en afstammelinge van Andringastraat/Die Vlakte, ingestel is (Die Burger, 18 deser, p 3). De Villiers se voorgestelde uitsluiting van Afrikaans as voertaal word ironies ook as ‘n poging tot groter inklusiwiteit aangebied.

Op Stellenbosch is Hattingh eintlik die arm man se Anton van Niekerk. Hy het na Van Niekerk dekaan geword en hy probeer om net so oorverlig te wees. Hy spog daarmee dat hy reeds op 13 Mei ‘n fakulteitsvergadering volledig in Engels gefasiliteer het. Die rede daarvoor was dat van die dosente sou uitloop as hy dit nie gedoen het nie. Onder druk swig hy dus net so knap soos De Villiers. Hattingh besef nie dat studente dieselfde laai gaan uithaal as daar in Afrikaans gedoseer word nie. Taalboewe, of hulle nou dosente of studente is, moet tot hulle eie skade eerder vryelik toegelaat word om weg te bly. Hattingh glo sonder meer die louter twak, afkomstig van Amerika, dat swart Engelssprekendes “twee keer so hard vir die helfte van die punte moet werk” (Die Burger, 26 deser, p 23). Hy steun De Villiers se verengelsingsvoorstel met ‘n ontwyking van sy verantwoordelikheid: Daar is glo “geen ander keuse nie.” As Afrikaans aan die US tot die vlak van Xhosa neergehaal word, sal dit glo “nuwe geleenthede na vore” bring. Die resultaat sal wees dat Afrikaans met talle “uitdagings” geseënd gaan wees.

Polities korrek het die US onlangs aangekondig dat ‘n eredoktorsgraad aan Adam Small toegeken gaan word. Hy word gewoonlik beskryf as ‘n Afrikaanse digter en dramaturg. Ingevolge hierdie betiteling het ek gedink dat Small, weens die anti-Afrikaansvlaag wat De Villiers ontketen het, die ontvangs van hierdie akademies waardelose sertifikaat sou weier. Die teenoorgestelde het gebeur. In Die Burger ontvang Small deurgaans net die hoogste lof. Hy het egter besluit om eerder ‘n brief in die Cape Times te publiseer waarin hy De Villiers gelukwens met sy inisiatief om Afrikaans nek om te draai. De Villiers se anti-Afrikaansingesteld hou volgens Small “geen bedreiging” vir Afrikaans in nie. “Inteendeel, Afrikaans word bevorder” (Die Burger, 25 deser, p 11). Sulke brutale onnoselheid laat nie my hart soos ‘n besie sing nie (Ingrid Jonker).

Small bevestig my vermoede dat daar feitlik geen ontwikkelde bruine is wat met die heil van Afrikaans vertrou kan word nie. Waar is die reaksie van bv Henry Jeffreys, Hein Willemse, Christo van der Rheede en Danny Titus; mense wat graag baie oor Afrikaans te sê het? Hulle is klaarblyklik nie sterk teen De Villiers se taalplan gekant nie; eerder, soos Michael le Cordeur, ten gunste daarvan. Titus het wel oor die US-gebeure geskryf en ‘n pleidooi ter bevoordeling van bruines gelewer, maar nie ‘n woord ten gunste van Afrikaans nie (Netwerk24, 26 deser). Is dit hoe die ATKV-kultuurhoof veronderstel is om te reageer? Die enigste bruine (waarvan ek weet) wat De Villiers teengespreek het, is die oudpolitikus, Peter Marais: “Die gerieflikheidswaarde van Engels as kommunikasietaal, in uitsonderlike gevalle, moet nooit gebruik word as ‘n strategie om Afrikaans te lei na kulturele selfmoord nie … Waarom nie ‘n uitsluitlik Afrikaanse universiteit vir ons ook nie?” (Eikestadnuus, 19 deser, p 6; ‘n berig wat doelbewus nie deur Die Burger oorgeneem is nie).

Soos die US het Die Burger danksy Jannie Marais se vrygewigheid ontstaan en is hy veronderstel om die belange van Afrikaans en Afrikaners te bevorder. In hierdie sage vervul Die Burger, soos De Villiers, ‘n skandalige rol. Die uitsprake van anti-Afrikaanselemente, soos Max du Preez en Amanda Gouws, geniet prominensie. Die studenteraadslid James de Villiers se betoog ten gunste van verengelsing word gepubliseer (Die Burger, 19 deser, p 15), maar nie die uitstekende pleidooi ten behoewe van Afrikaans deur Frederik Rudolph van Dyk van die Adam Tas-vereniging nie (LitNet 16 deser). ‘n Hele bladsy word afgestaan aan ‘n US-betoger, Ntina Lentsa, wat nie in Afrikaans klas wil loop nie maar Frans leer (Die Burger, By, 21 deser, p 13). Dit is soortgelyk aan die swartes wat Spaans leer om in Kuba medies te studeer maar plaaslik om die dood nie Afrikaans wil leer nie. ‘n Duidelike aanduiding dat Die Burger se simpatie by De Villiers se taaltransformasie lê, is gegee toe Joan Hambidge se pro-Afrikaansstandpunt met ‘n duim wat afwaarts wys en Stan du Plessis se vertrapping van Afrikaans met ‘n duim wat opwaarts wys, geïllustreer is (Die Burger, 19 deser, p 9). Dierselfde laai is uitgehaal toe Hattingh se anti-Afrikaansstandpunt (duim op) naas Ebbe Dommisse se pro-Afrikaansstandpunt (duim af) gepubliseer is (Die Burger, 26 deser, p 23). Afgesien van Die Burger se ontstaansgeskiedenis kan ‘n mens nie glo dat die redaksie van ‘n Afrikaanse koerant die verengelsingsproses aan die US kan steun nie. Bun Booyens jr is die redakteur. Sy pa, Bun Booyens sr, was ‘n egte Afrikaner wat jare lank voortreflike akademiese werk ten bate van Afrikanerkultuur aan die US gedoen het. Rapport en Volksblad steun Afrikaans en nou selfs ook Beeld (sonder Adriaan Basson).

Ten slotte plaas ek die kersie op die koek. Chris Brink het die US-rektor geword deur die aanstellingskomitee gewetenloos te belieg oor sy houding jeens Afrikaans (Praag 15 deser, 1ste paragraaf). Reeds op 13 Desember (kyk hier bo) het ek die moontlikheid geopper dat De Villiers dalk dieselfde gedoen het. Onder die opskrif “Et tu, Brute?” staan daar in Eikestadnuus (19 deser, p 1) die volgende oor Wim de Villiers: “Prof Christo Viljoen, president van die US-konvokasie, sê hy voel mislei deur De Villiers en die besprekingsdokument weerspreek wat hy met sy keuringsproses beloof het. ‘Ek was lid van die keuringskomitee vir die keuring van kandidate vir die pos van rektor en visekanselier. Hy het daartydens die versekering gegee dat Afrikaans se posisie ononderhandelbaar is. Hy was trouens verbaas dat daar enige twyfel bestaan dat Afrikaans nie sou voortbestaan as onderrig- en kommunikasietaal aan die US nie. Nou het hy, sewe maande ná sy bewindsaanvaarding geswig’.” Dit lyk asof De Villiers ‘n volledig toegeruste swakkeling is. Die US-raad behoort sy gedrag as kontrakbreuk te beskou. Net soos Die Burger doelbewus nie berig het oor die damesstudente wat die boewe se gemors by Jannie Marais se standbeeld opgeruim het nie, het die koerant hierdie belangrike inligting oor De Villiers nie gepubliseer nie. Dít terwyl Eikestadnuus ook ‘n Naspers/Media24-publikasie is en Die Burger dikwels berigte daaruit oorneem.

Die US-raad vergader Maandag, 30 deser. Dan neem die US moontlik afskeid van óf Afrikaans (en Jannie Marais) óf Wim de Villiers (en Nico Koopman). Die waarskynlikste uitkoms is egter dat die ondergang van Afrikaans aan die US ietwat uitgestel word. Enige besluit sal as spoorslag vir verdere onrus dien. Die pro-De Villiers Amanda Gouws sê: “As ons nie hierdie rubicon [Max du Preez se term] oorsteek nie, sal die destabilisering van die universiteit voortgaan. Ons wil nie konstante ontwrigting hê nie” (Die Burger, 20 deser, p 1). Deur aan Open Stellenbosch se anti-Afrikaanseise toe te gee, sal egter net as aanmoediging vir verdere eise dien, bv dat Afrikaanssprekende dosente se Engels nie goed genoeg is nie, dat Jannie Marais se standbeeld verwyder moet word, ens. Soos Saul Alinsky (1909-1972) dit gestel het: In die geledere van boewe “the issue is never the issue. The revolution is the issue.”

Leon Lemmer: Jannie Marais, die Stellenbosse weldoener

As Suid-Afrika en die Universiteit Stellenbosch (US) voortgegaan het om wesenlik te wees wat dit was, sou vanjaar ‘n gloriejaar vir Johannes Henoch (Jannie) Marais (8.09.1850-30.05.1915) gewees het. ‘n Eeu na sy dood word Marais doelbewus misken deur die US, wat sy ontstaan in 1918 aan ‘n Marais-skenking van ₤100 000 te danke het, uit ‘n boedel wat ‘n kontantwaarde van ₤405 000 gehad het (bron hier onder, p 166). Dié miskenning kan direk in verband gebring word met die diensaanvaarding van Wim de Villiers as US-rektor op 1 April vanjaar.

Ter huldiging van Marais het die historikus Pieter Kapp ‘n goed nagevorste teks geskryf wat as ‘n pragboek gepubliseer is: Nalatenskap sonder einde: Die verhaal van Jannie Marais en die Marais-broers ([Stellenbosch]: Het Jan Marais Nationale Fonds, 2015, 216p, R290). Binne ‘n jaar na sy aankoms in die Kaap in 1688 is die Marais se Hugenote-stamvader, Charles, dood omdat ‘n Khoi-Khoi hom met ‘n klip gegooi het (16). (Dalk verklaar hierdie historiese feit waarom Jannie Marais, anders as Wim de Villiers, nie eksklusiewe studiebeurse vir klipgooiers, soos dié van Andringastraat/Die Vlakte, ingestel het nie.) Naas Jannie, die jongste van nege kinders uit ‘n latere geslag, word daar in die boek aandag aan die volgende broers van hom gegee: Charles Pieter (1834-1905), Frederik Ryk Rudolph (Frikkie) (1836-1917), Petrus Johannes (Pieter) (1839-1912), Abraham Johannes Benjamin (1846-1899) en veral Christian Ludolph (1849-1934). Die vier jonger broers, Pieter, Abraham, Christian en Jannie, het hulle in 1870 na die diamantvelde aan die Vaalrivier en by Kimberley en Delportshoop begewe en finansieel baie suksesvol gewees; dermate dat hulle mettertyd talle plase besit het.

By die delwerye het Jannie as John bekend gestaan (37). Hy het in 1891 na Stellenbosch teruggekeer (64) en ‘n suksesvolle sakeman en politikus geword. Naas Jannie was van sy ander broers ook ryk en finantropies. Een van Jannie se ideale was “om den roem van Stellenbosch als schitterend middelpunt der Zuid-Afrikaansche opvoeding te handhaven” (98). In die politiek het hy aansluiting by Jan Hendrik (Onze Jan) Hofmeyr, die Afrikanerbond en JBM Hertzog gevind en weerstand teen Cecil John Rhodes gebied. Die koerant Die Burger dank sy ontstaan en sy oorlewing in die moeilike aanvangsjare aan die finansiële ondersteuning van Jannie Marais. Hy het gesê: “So lank as Jan Marais leef, sal De Burger nie sterf nie” (115). Die bedoeling met die koerant was om “in de eerste plaats naar de belangen en rechten van ons eigen land en volk” om te sien (114). Toe die eerste uitgawe van die koerant op 26 Julie 1915 verskyn, was Marais reeds oorlede. In De Kerkbode is hy gehuldig: “Als Afrikaander van den ouden, echten stempel – een waardige burger, een ware patriot, een liefhebbende echtgenoot, een getrouwe en oprechte vriend – was hij een navolgenswaardig voorbeeld voor zijn volk en hun nageslacht” (120).

Vir studie aan die Victoria Kollege, die voorloper van die US, het Frikkie, Christian en Jannie studiebeurse beskikbaar gestel, wat “te eniger tyd teruggetrek kon word as die gedrag, hardwerkendheid en vordering van die student nie na wense was nie” (131). Vergelyk dit met die gedrag van sommige hedendaagse US-beurshouers, wat skotvry daarvan afkom as hulle chaos op die kampus saai en selfs wanneer ernstige skade aan eiendom aangerig word. Aangrypend is die geskiedenis van Jannie Marais se US-nalatenskap. By minstens twee geleenthede is hy genader om die universiteit finansieel moontlik te maak, maar hy het dit toe nie gerade geag nie (140). Later het hy die versekering gegee dat hy binne 10 jaar ₤100 000 sou skenk. Sy testament is opgestel maar hy het dit nie onderteken nie. Die dag voor hy en sy vrou na Montagu sou vertrek sodat hy behandeling vir sy artritis kon ontvang, het twee vriende hom op 20 Maart 1915 oorreed om sy testament te teken (141). Hy is skaars twee maande later op Montagu oorlede.

Die US se “natuurlijke bestemmingh” is beskryf as dié van “een Hollands-Afrikaansche universiteit” (142). Die enigste rede waarom Engels as ‘n moontlike mede-onderrigtaal genoem is, is omdat die politieke klimaat op daardie stadium sodanig was dat ‘n eentalige Hollands-Afrikaanse universiteit waarskynlik nie deur die regering goedkeur sou word nie (167). “Op sy eerste vergadering het die senaat van die pas gestigte Universiteit ‘n toekomsvisie gestel wat Jannie Marais tevrede sou laat glimlag het. Hulle het hul daartoe verbind dat die Universiteit hom ‘in de ondersteuning van het Afrikaanse volk moge blijven verheugen'” (142). Hier is daar duidelike tekens van niks anders nie as “‘n Afrikaanse nasionale bewussyn” (143); spesifiek Afrikanernasionalisme. Dit is in ooreenstemming met Jannie en die ander Marais-broers se politiek. By Jannie Marais se graf is soos volg hulde aan die oorledene gebring: “Stellenbosch zou haar rechterhand moeten vergeten als het vergeten zou wat Jan Marais voor haar was” (143). Honderd jaar later matig Wim de Villiers hom aan om sowel daardie regterhand as die Afrikaner Jannie Marais gewetenloos te misken. ‘n Mens moet ‘n dik, polities-korrekte, ANC-gedienstige vel hê om so iets te kan doen.

Op 10 Oktober 1950, Krugerdag, is Coert Steynberg se standbeeld van Marais onthul (145), presies 25 jaar voor die Afrikaanse Taalmonument in die Paarl. Die standbeeld staan op Marais-plein (dikwels Rooiplein genoem) in die sentrum van die US-kampus. Dit is waar Marais vanjaar gehuldig moes gewees het. Dit is nie gedoen nie onder meer omdat Wim de Villiers pleks van wet en orde te handhaaf, toegelaat het dat boewe die wel en wee van die US bepaal. Open Stellenbosch misbruik die Rooiplein dikwels vir demonstrasies, sonder om vooraf die nodige verlof te vra. Op 17 deser het brandstigting, vandalisme en algehele chaos hoogty op die kampus gevier. ‘n Buiteband is aan die voetstuk van die Marais-standbeeld aan die brand gesteek. Pragtige, wit damesstudente het agterna, te midde van die uiterste uittarting van swartes, met emmers en besems die gemors probeer opruim. Die Burger het ‘n foto van die brandende buiteband gepubliseer maar nie van die vroue wat spreekwoordelik kaalvoet oor ‘n hedendaagse Drakensberg geloop het nie; klaarblyklik omdat die koerant nie simpatie vir Afrikaans wil wek nie. Foto’s van dié damesstudente, toonbeelde van beskaafdheid, is op die internet gepubliseer. Wim de Villiers het geen goeie woord vir die damesstudente gehad nie en ook geen slegte woord vir die boewe se onbeskaafde gedrag nie. Daar is geen sprake van die vervolging of skorsing van die vandale nie. Nog minder dat die boewe verskoning moet vra en die skade moet vergoed. In ‘n neutedop illustreer dit die situasie waarin die US hom bevind.

Die duidelike bewoording in Jannie Marais se testament lui soos volg: “Een honderd duisend ponden Sterling … aan een kommissie van negen trustees … ten behoeve van de inrichting in verband met het hoger onderwijs te Stellenbosch bestaande, en tans bekend als het Victoria College, of enige Universiteit die later te Stellenbosch moge worden gevestigd … doch meer biezonder van het onderwijs in en door middel van de hollandse taal in zijn beide vormen (dat will zeggen Afrikaans zowel als Nederlands) en wel te dien einde dat in sodanig onderwijs de hollandse taal in zijn beide vormen als voormeld geen mindere plaats dan de andere officiele landstaal zal innemen” (9; ook 167).

Victoria Kollege is die Engelse Stellenbosse onderwysinrigting waaruit die US ontwikkel het. Na die Anglo-Boere-oorlog (1899-1902) en Uniewording (1910) was daar ‘n sterk opbloei van Afrikanernasionalisme, soos vergestalt in die Rebellie (1914) en aangehelp deur bv die Afrikanerbond. Hoofsaaklik Afrikaanssprekendes het aan die Victoria Kollege studeer. Hierdie kollege het in 1874 ontstaan en is in 1887 na koningin Victoria vernoem. Daar was toenemende maar vreedsame aandrang op Hollands/Afrikaans as voertaal. In 1912 is daar van owerheidsweë beswaar aangeteken omdat die kollege se registrateur ‘n brief in Hollands aan die onderwysminister gestuur het. “Waarop die registrateur geantwoord het: Waarom moet hy alles dubbel doen ter wille van Engels as die raad van die Universiteit van die Kaap Goeie Hoop waarvan hy as registrateur lid was alles net in Engels kan uitstuur” (100-101).

Reeds in 1912 was daar dus al dubbele standaarde enersyds vir Afrikaans en Engels en andersyds vir die Victoria Kollege en die Engelse Universiteit Kaapstad. Deesdae hou Wim de Villiers sy toesprake by voorkeur in Engels en het hy sy voorstel vir die verengelsing van die US op 12 deser uitsluitlik in Engels aan die US-senaatslede gestuur. Die verklaring waarin 226 mense De Villiers se verengelsingsinisiatief steun, is ook uitsluitlik in Engels. Sedert die US in Maart 1918 begin funksioneer het, het dit tot die einde van die 20ste eeu progressief verafrikaans (170). Fanie Cloete, wat die allerbedenklikste rekord van teenstand teen Afrikaans en Afrikaners aan die US het, beweer egter dat die US nooit Afrikaans was nie (Netwerk24, 17 deser).

Daardie bemaking van honderdduisend pond word deur die nege trustees van Het Jan Marais Fonds (HJMF) geadministreer. Die geld kon na goeddunke maar verkieslik in huislenings vir huiskopers belê word. Die rente op die belegging is aangewend om by uitstek die US te bevoordeel (167). Op 1 Julie 2013 was die waarde van die HJMF R13 miljoen (171). In sy geheel beskou sou dit “nie onbillik wees nie om te beweer dat die fonds … tussen sewe en 10% van die staat se subsidie tot die Universiteit se inkomste bygedra het” (174).

Die restant van Jannie Marais se boedel, ₤40 000, is ook in ‘n trust, Het Jan Marais Nationale Fonds (HJMNF), omskep. Hierdie fonds het ses trustees en die beleggingvoorskrif is soos dié vir die HJMF, maar die aanwending van die opbrengs verskil. Die rente-opbrengs moet aangewend word “voor en ter bevordering van de nationale belangen op welk gebied ook al van de Hollands-sprekende bevolking van Zuid-Afrika in enig deel van de Unie doch bij voorkeur op het dorp en in het district Stellenbosch” (171). Die HJMNF se opdrag strek dus veel wyer as die HJMF se toespitsing op die US. Op 1 Julie was die waarde van die HJMNF R1 145 184 267 (171). Metteryd is daar in bv effekte, aandele en effektetrusts belê (180-181), met skouspelagtige resultate. Interessant is die feit dat AB de Villiers, Wim se pa, as egte Afrikaner van 1977 tot sy dood in 1992 een van die trustees was (184, 186). Hy sou geen behae hê in die bv anti-Afrikaansgedrag waaraan sy verwende jongste kind hom vanjaar as US-rektor skuldig gemaak het nie.

Aanvanklik was daar sterk voorvleueling by die HJMF se nege en die HJMNF se ses trustees. Mettertyd het die HJMF “sy onafhanklikheid van die US afgestaan en is sy rekening … na die US se interne rekening oorgeplaas. Die aandeleportefeulje is ook na die US se beleggingsportefeulje oorgedra” (175). Die HJMNF is ook van tyd tot tyd deur die US om hulp genader. “Wat die Universiteit met dié hulp gedoen het om die ander doelstellings van die testament te verwesenlik, is nie bekend nie” (177). Sedert Chris Brink die US-rektor was (2002-2007) en veral sedert die dienstermyn van Russel Botman (2007-2014) is daar tereg groeiende kommer oor die status van Afrikaans aan die US. Hierop het Wim de Villiers op 12 deser die seël gesit met sy voorstel vir die blatante verengelsing van die US.

Die HJMNF het van die US-verwikkelinge kennis geneem. Reeds in 2002 het die trustees dit oorweeg om steun aan die US in te kort (188). Die voertaal van die US is deur Brink ondergeskik aan die diversiteitsbeleid gemaak (188), wat sedertdien meesal “transformasie” genoem word. “In sy voorsitterverslag van 2004 het prof Andreas van Wyk verklaar dat die druk op Afrikaans aan die Universiteit dit nodig maak om die klem te verskuif van ondersteuning van verskeie projekte aan die Universiteit na projekte wat Afrikaans bevorder. Die trustees het op sy aanbeveling ‘n beginselbesluit geneem dat die fonds voortaan sal konsentreer op die bevordering van Afrikaanse belange in die land as geheel” (188). Hiermee word die HJMNF in selfs groter mate as voorheen ‘n fonds wat werklik nasionaal of landswyd finansiële ondersteuning bied.

“Toekennings aan die US sou in die toekoms net oorweeg word indien dit aksies vir die direkte bevordering van die Afrikaanse taal en kultuur of van die materiële en geestelike welsyn van die Stellenbosch-gemeenskap ten doel het en ten beste deur die Universiteit uitgevoer kon word. Dié standpunt is in 2009 herbevestig, met die klem daarop dat geen organisasie of projek wat Afrikaans uitsluit, ondersteun sal word nie” (189). Hierdie besluit dateer uit die Botman-era. In 2010 het Botman sy kommunisties-geïnspireerde Hoop-veldtog van stapel gestuur. Hy het dit as deel van die US se herposisionering beskou waarin die universiteit van sy “language roots” wegbeweeg. Die bevordering van Afrikaans en Afrikanerkultuur is doelbewus van die Hoop-projek uitgesluit. “Die [HJMNF-]trustees het hulle … [in 2012] duidelik uitgespreek teen enige pogings van die Universiteit om die fonds se bydraes as deel van sy HOOP Projek-fondsinsameling te hanteer” (189).

Op 30 Mei vanjaar was daar ‘n kranslegging op Jannie Marais se graf in die Onderpapegaaiberg-begraafplaas. Dieselfde aand is ‘n onthaal vir genooide gaste in Marais se eertydse huis in Coetzenberg aangebied. Die verrigtinge is deur die HJMNF gereël. Die uittredende voorsitter, Andreas van Wyk, het die aanwesiges toegespreek. Die teks is op LitNet (1 Julie) gepubliseer. In die toespraak is geen melding van Marais se stigtingsvoorwaarde vir die US gemaak nie. Volgens Van Wyk is dit ‘n saak vir die HJMF, waarvan hy nie eens weet wie die voorsitter is nie. Die situasie van Afrikaans aan die US is so benard dat dit myns insiens noodsaaklik is dat enigeen wat die belange van Marais se nalatenskap op die hart dra, die US-stigtingsvoorwaarde herhaaldelik moet opper. Ook moet die De Villiers-US se doelbewuste versuim om Marais vanjaar te huldig, verdoem word. Sekerlik ook De Villiers se moedswilligheid om juis vanjaar sy hoop uit te spreek dat die US eerder primêr ‘n Engelse universiteit moet wees.

Dit is duidelik dat die HJMNF-trustees bewus is van die radikale wesensverandering wat die US veral sedert 2002 ondergaan; bv van ‘n Afrikaanse na ‘n Engelse universiteit. “Met die koue winde wat die afgelope twee dekades vir Afrikaanse organisasie[s] en die Afrikaanse taal waai, is die bydraes van Jannie Marais se nalatenskap ‘n fondament waarop die toekoms gebou kan word” (195). Maar dan is daar minstens drie stappe wat dringend gedoen moet word.

Eerstens is in 2012 voor die mode geswig en het die HJMNF multikultureel geword met die benoeming van Michael le Cordeur as een van die trustees (184). Ek het reeds by talle geleenthede op Praag kritiek teen Le Cordeur uitgespreek, bv sy linkse politiek en sy eienaardige gesindheid jeens Afrikaans. Wim de Villiers se begeerte om die US te verengels het die geleentheid gebied om te sien waar Le Cordeur werklik mbt Afrikaans staan. Op LitNet (13 deser) het Le Cordeur onomwonde verklaar dat die voorgestelde verengelsing van die US by hom “geen hartseer” wek nie. Daar kan geen twyfel wees dat so ‘n houding lynreg teen Jannie Marais se wense ingaan nie. Polities korrek is daar die neiging om in so ‘n geval dubbele standaarde toe te pas; dus ‘n nie-witte te laat wegkom waarmee geen witte sal wegkom nie. Desnieteenstaande is daar by my geen twyfel nie dat Le Cordeur onverwyld die trekpas as HJMNF-trustee moet kry. As daar nie van hom ontslae geraak word nie, bestaan die gevaar dat mettertyd al hoe meer Afrikaansdislojales hulle in die geledere van die trustees bevind, bv tot op die punt waar die trustees die demografie weerspieël. Dan, of lank voor dit, kan dit gebeur dat ‘n Afrikaansdislojale die HJMNF-voorsitter word. Dan is dit nag en sal daar glad nie gevolg aan Jannie Marais se wense gegee word nie. Smoor dus liewer hierdie ongerymdheid in die kiem. Die 226 mense wat De Villiers se verengelsingsvoorstel gesteun het, het hulle almal gediskwalifiseer om trustees van die HJMNF te word.

Tweedens is daar ‘n groter en moeiliker taak wat op veral die nuwe HJMNF-voorsitter, Niel Krige, wag. Die HJMF het onder die hiel van die US beland en daar versand. Waarvoor Jannie Marais se geld deur die US aangewend word, is glad nie duidelik nie. Wat seker is, is dat die US nie meer met die heil van Afrikaans vertrou kan word nie; selfs al sou die US-raad op 30 deser die De Villiers-voorstelle afkeur. Die US se versaking van Afrikaans is reeds sedert 2002 duidelik. Aangesien net die HJMNF steeds poog om Jannie Marais se wense te vervul, rus daar die ere maar dure verantwoordelikheid op hom om die nodige maatreëls te tref sodat die HJMF uit die kloue van die US bevry word en dit weer streng volgens die testamentêre bepalings bedryf word; desnoods deur die HJMF by die HJMNF in te lyf, want die Marais-geld behoort toenemend eerder aan enigiets anders as die US bestee te word.

Derdens is die twee HJM-fondse nie die enigste pro-Afrikaansdonateurs van die US nie. Wim de Villiers haal dieselfde laai as Russel Botman uit deur te weier om ‘n afvaardiging van die US-konvokasie met sy 129 500 lede, oud-Maties wat ‘n belangrike bron van donateurs is, te woord te staan. Die ANC-regering misbruik die beheer wat hy oor staatsgeld het om universiteite met die weerhouding van owerheidsubsidies af te dreig en na sy bose wil te buig. Die oplossing vir die US-konvokasie, met Christo Viljoen as die sterk pro-Afrikaansvoorsitter, is dat hy ‘n besluit aanvaar waarvolgens die US-rektor verplig word om hom op versoek binne ‘n redelike tyd (sê ‘n maand) te woord te staan anders sal die donateurs deur die US-konvokasie versoek word om finansiële steun aan die US op te skort of selfs te beëindig. Die US-konvokasie kan nie toelaat dat De Villiers groot meneer speel en hom so openlik minag nie.

John White: James de Villiers het ‘n wanbegrip oor Afrikaans en ‘inklusiwiteit’

Die artikel op Netwerk24 “Maak Afrikaans vry” waarin James de Villiers, ondervoorsitter van die Stellenbosse studenteraad Engels as akademiese taal bepleit, verwys. Ek is as medestudent werklik teleurgesteld in jou poging om die aanslag op Afrikaans, onder die dekmantel van “inklusiwiteit”, te reduseer tot “paranoia” en dit nog boonop te regverdig in die lig van “transformasie”.

Die reusehoeveelheid denkfoute en onwaarhede in jou artikel maak dit vir my onmoontlik om op alles te reageer.

Eerstens was ek geskok toe jy na Afrikaans as ‘n “minderheidstaal” verwys het. Is dit dan hoegenaamd moontlik dat iemand in jou posisie nie bewus is van die feit dat Afrikaans die tweede mees gesproke taal in Suid-Afrika is nie?

Matthews Phosa skryf op die 9de November:

“In short‚ the results from the 2011 census indicated that Afrikaans is spoken at home by 13‚5 percent of the population‚ second only to the 22‚7 percent of the population that speak isiZulu at home.”

Nie net is Afrikaans ‘n meerderheidstaal in dié land nie – Afrikaans is ook tans een van die nege internasionale tale ter wêreld!

Jy skryf:

“Afrikaans sterf nie as gevolg van instellings wat dit nie meer beskerm nie; dit sterf omdat dit ’n taal is wat vir die massas onaantreklik word.”

Jy praat van “massas” asof jy die ANC-doktrine dat die “massas” meer regte as minderhede behoort te geniet, ondersteun. Jou sienswyse bepaal dat daar in ons demokrasie altyd na die “massas” se pype gedans moet word en dat hulle tog nooit ontstel of bedreig moet word nie. As ‘n blanke of kleurling, moet jy doodeenvoudig aanvaar dat enige gebaar, of volgens jou selfs die teenwoordigheid van jou taal, eers deur die “massas” goedgekeur moet word. Dit is ‘n ware selfmoordresep vir enige minderheid.

“Want sien, toe apartheid val en Afrikaans sy beskermde status verloor, het Afrikaners nie net tralies gebou om hulle van die ‘swart gevaar’ te beskerm nie, maar Afrikaans het ook tussen hom en sy naaste mure opgerig.”

Ek sien dat jy mooi geleer is dat apartheid altyd ‘n lekker stok is om Afrikaans mee te slaan. Ek aanvaar dat jy nie die terme “Afrikaanses” en “Afrikaners” verwar nie, aangesien die meerderheid Afrikaanses bruin is en nie eers Afrikaners is nie. Dit is ook ‘n vreemde groep mense wat in 1992 in ‘n referendum “ja” stem vir integrasie, met die wete dat hul taal sy “beskermde status” sal verloor, maar dan summier daarna “tralies bou” om hulle te beskerm teen die einste “swart gevaar” met wie hulle d.m.v. hul “ja”-stem wou integreer?

Jou paradoksale siening poog dus bloot om Afrikaans op bedrieglike wyse aan rassisme te koppel.

Jy skryf verder:

“In plaas daarvan dat Afrikaans gehelp het om brûe te bou, ander tale te bevorder en aan Suid-Afrika te timmer, het vele Afrikaners verkies om eerder rugby te kyk, vleis te braai en oor ons politiek te kla.”

Weereens is dit onverstaanbaar dat jy “Afrikaans” en “Afrikaners” as een entiteit in een sin gebruik. Baie kleurlingmense en swartmense is tog ook Afrikaans?

Dit is ook ironies dat jy noem dat Afrikaans (of bedoel jy Afrikaners?) nie “brûe help bou” nie en “ander tale bevorder nie”. Dit is trouens ‘n lagwekkende siening.

Dit is Afrikaners wat ‘n 1992-referendum tot stand gebring het om ‘n brug te bou tussen die ou en nuwe bedeling. Dit is Afrikaners wat die nuwe grondwet geskryf het en daarna die ANC se vuilwerk gedoen het, vandag Nelson Mandela se nalatenskap lewendig hou (dink aan Zelda le Grange en meelopers) en heeltyd “jammer” bly prewel oor hul witheid. Dit was toevallig ook Afrikaners wat Afrika-tale soos Xhosa en Zoeloe op skrif gestel het sodat hulle insgelykse woordeboeke en geskrewe stories kon geniet.

Verder skryf jy oor “ons” wat “ongemaklik” geraak het met ander kulture. Ek wil graag noem dat wanneer jy praat van “ons”, jy kwalik namens ‘n groot groep jong Afrikaners praat.

As Afrikaner is ek heel gemaklik daarmee om mense van ander kulture in my dorp, kerk of selfs koshuiskamer te verwelkom. Ek word wel ongemaklik wanneer daardie selfde mense aan my voorskryf oor hoe ek moet omgaan met my kultuur en erfenis, en white privilege opper wanneer ek sukses bereik. Of wanneer diegene mense soos ek uitvloek en verneder wanneer laasgenoemde poog om eersgenoemde se gemors skoon te maak.

Dit is ook ooglopend dat jy die enorme white privilege-denkfout maak.

James, witmense is nie kapitaalryk a.g.v. white privilege nie. Witmense is privileged a.g.v. hul kapitaalrykdom wat hul deur harde werk oor dekades opgebou het.

White privilege is ‘n mite wat effektief aangewend word om mense soos ek en jy te laat twyfel aan die meriete van ons sukses, om ons en ons ouers as’t ware van ons verdiende erkenning te beroof en te laat verstaan dat alles waarvoor ons gewerk het op onregverdige wyse verkry is. White privilege is derhalwe ‘n bedrieglike sinoniem vir harde werk, toewyding en vooruitstrewendheid, en trek ons aandag af van die werklike bevoorregdes – die “massas” waarvan jy so praat. Dit is tog hulle wat met veel laer matriekpunte as minderheidsleerlinge keuring tot kursusse en koshuise geniet? Dit is tog hulle wat eksklusiewe beurse losslaan deurdat maatskappye weier om beurse aan wit studente toe te ken omdat hulle ‘n gunstige BEE-telling najaag?

Wanneer jy die stelling dat witmense “makliker as ander rasse werk kry en ’n mate van veiligheid in Suid-Afrika ervaar” uiter, wil ek eerstens vir jou vra wat hierdie mening met die taal Afrikaans te make het? Jy kon nie genoeg skietgoed opper om Afrikaans swart te smeer nie, en toe dwaal jou artikel geriefliksheidhalwe af na die onderwerp van white privilege en die kapitaalrykdom van witmense? Dit is werklik ‘n lae hou.

Die feit dat witmense makliker werk kry as ander kan, soos kapitaalrykdom, ook toegeskryf word aan die feit dat witmense geweldige vooruitstrewendheid ervaar het in die verlede en dat hul steeds baat by die spoedige proses van nywerheidsontwikkeling wat hulle destyds van stapel gestuur het.

Dit is nie witmense se skuld dat daar ‘n werkloosheidsprobleem en armoede in Afrika is nie. Alles behalwe.

“En nou, wanneer Suid-Afrika transformeer, wonder ons hoekom Suid-Afrika ons nie wil saamneem nie.”

Jy praat van transformasie by universiteite en dat dit ons (ek neem aan jy praat van ons voorouers) eie skuld is, maar as dit nie vir die “ons”, waarna jy so neerhalend veryws, was nie, was daar nie vandag universiteite om te transformeer nie. Dit is die polities onkorrekte waarheid wat mense soos jy nie wil aanvaar nie.

Daarom is ek gekant teen transformasie. Al ooit gewonder wat sou gebeur as Suid-Afrika ophou om te transformeer, en begin om te bou? Suid-Afrika moet Engelse universiteite en Zoeloe- en Xhosa-universitiete bou, nie Afrikaanse universiteite “transformeer” en hul van hul taal en kultuur stroop nie.

Terloops, waarom beskou jy “ons” en “Suid-Afrika” as apart, en impliseer jy boonop dat dit ‘n onverdiende vergunning sou wees as “Suid-Afrika ons saamneem”? Ons is deel van Suid-Afrika, James, self al wil sommige mense jou indoktrineer om te glo dat ons “wit setlaars” is.

“Al wat dit vra, is dat ons eerste in Engels moet praat sodat almal verstaan. Is dit regtig te veel gevra? Ja, dit neem ’n bietjie van ons white privilege weg, maar wil ons ten koste van ander studente eksklusiwiteit behou?”

James, dit is vir my onverstaanbaar dat mense wat hoegenaamd nie Afrikaans verstaan nie, by die Universiteit van Stellenbosch aansoek doen. Daar is twee top Engelse universiteite in die Wes-Kaap waar daar nie ‘n enkele Afrikaanse woord gerep word nie.
Weereens aanvaar jy ook doodeenvoudig dat alle Afrikaanssprekendes wit is. Daar is baie bruinmense wat uit suiwer Afrikaanse gemeenskappe kom, wat nie by die beoogde taalbeleid sal kan aanpas nie. Wat het nou geword van daardie mooi woord, “inklusief”, waarmee mense soos jy transformasie propageer?

Beteken “inklusief” dat in ‘n meerderheid Afrikaanse provinsie, Engels as hoofvoertaal by die laaste deels Afrikaanse universiteit in die land aanvaar moet word, terwyl daar reeds ‘n klomp suiwer Engelse universiteite in die land is? Dit is kwalik inklusief – dit is ‘n poging om Afrikaans finaal by universiteite in Suid-Afrika te ontwortel en jy behoort dit te besef. Jy is ook duidelik naïef as jy glo dat daar slegs “eerste in Engels gepraat gaan word”. As dit maar so was!

“As Afrikaans sê dat hy omgee, hoe kan hy dink dat dit regverdig is dat studente nie in koshuise kan deelneem nie omdat die kommunikasietaal hulle nie insluit nie? Hoe kan Afrikaans sê hy gun almal hul plek indien my mede-Matie druip omdat sy nie die klasse verstaan nie?”

James, die kommunikasietaal van die universiteit is sekerlik bekend aan diegene wat aansoek doen by die universiteit? Iemand wat nie Engels kan verstaan nie, sal tog nie UCT toe gaan en daar eis dat die kommunikasietaal verander nie?
Terloops, Afrikaans is nie ‘n mens nie, en kan dus nie “sê dat hy omgee” nie.

Dit bekommer my dat iemand in jou hoë posisie slegs die geluide eggo wat die ekstreemlinkse Blade Nzimande en sy meelopers maak oor Afrikaans. Jy het duidelik ‘n wanpersepsie oor wat inklusiwiteit behels en behoort verder te kyk as Stellenbosch. Inklusiwiteit beteken nie dat ‘n universiteit vir almal toeganklik moet wees nie (dit is onmoontlik), maar dat elke landsburger binne die grense van Suid-Afrika in ‘n taal kan studeer wat hy/sy akademies kan verstaan. Dit is hoekom daar baie Engelse universiteite is vir diegene wat Engels as huistaal en tweede taal praat. Daar moet egter ook voorsiening gemaak word vir die 7,1 miljoen mense wat Afrikaans as huistaal praat, en die 10,3 miljoen mense wat dit as ‘n tweede taal praat. Daarom is een deels Afrikaanse universiteit allermins onbillik en “eksklusief”.

Leon Lemmer oor George Reisman: Tot lof van Westerse beskawing

George Reisman (gebore in 1937) is ‘n afgetrede Amerikaanse ekonomiedosent en ‘n aanhanger van Ayn Rand (1905-1982) se objektivisme en individualisme (bv anti-kommunisme en individuele ondernemingsgees)*. Reisman is ‘n sterk voorstander van kapitalisme en het bv Thomas Piketty se boek, Capital in the twenty-first century (2013), gekritiseer. Piketty begin by boek met verwysing na die Marikana-slagting (2012) en wyt dit aan ‘n wanverhouding tussen lone en maatskappywinste. In sy boek, Piketty’s capital: wrong theory, destructive program (Laguna Hills: TJS Books, 2014, 68p; Amazon Kindle $3.41), het Reisman dit teen Piketty se sug na die ekonomiese gelykmaking van mense en sy waardering vir ongebreidelde massademokrasie. Heel voorspelbaar het hierdie twee sake vir Piketty aanhangers in linkse geledere, insluitende die ANC, besorg. Tydens sy besoek aan Suid-Afrika in Oktober het Piketty minimum lone, die toelating van werkers tot direksies, versnelde grondhervorming en hoër belasting op rykdom bepleit. Die voor die hand liggende waarheid dat ryk individue en maatskappye hoër lone kan bekostig as hulle minder belas word, is nie deur Piketty aangespreek nie. Wat hy gerus ook kon gedoen het, is om te pleit vir ‘n spesiale belasting op diegene wat met min inspanning en weinig talent om etniese redes as’t ware oornag stinkryk in die nuwe Suid-Afrika geword het. Reisman plaas sy kapitalisme gebaseer op individuele inisiatief teenoor Piketty se gelykmakende sosialisme. Kapitalisme stel enige persoon met die nodige vermoëns in staat om welvaart vir homself en andere te skep.

[* Die idees van Ayn Rand is iets waarvan ons plaaslik gerus in groter mate kennis kan neem. Sy is in Rusland gebore maar het in Amerika studeer en haar daar gevestig. Rand het die manier waarop die Amerikaanse grondwet toegepas word, gekritiseer:

“While applauding its guarantees of freedom of lifestyle and peaceable assembly, she insisted that no individual should be a non-voluntary mortgage on another. The Constitution wisely, in her view, made no mention of a duty to help others in need, although doing so voluntarily might well be regarded as a laudable act on the part of the individual undertaking it. The function of government is to protect its citizens by assuring their rights to non-interference by others. It is not to impose duties except to the extent that the duties are entailments of others’ rights. The whole of my duty toward you can be summed up in my duty not to infringe upon your natural rights” (Geddes MacGregor, The Everyman Dictionary of Religion and Philosophy, London: Dent, 1990, p 523).

Vergelyk Rand se standpunt met die eenrigting-ubuntu waarmee ons gebreinspoel word en die ANC-regering se roofbeleid waarvolgens alles wat blankes besit suiwer op grond van ras en sonder enige teenprestasie in toenemende mate aan swartes vervreem word. Lees bv Anthea Jeffery se boek, BEE: Helping or Hurting? (2014). Volgens Reisman (kyk hier onder) is massa-onteiening ‘n barbaarse wanpraktyk.]

In sy essay, How the 1 percent provides the standard of living of the 99 percent (Laguna Hills: TJS Books, 2015, 11p; Amazon Kindle $3.41), verduidelik Reisman dat kapitalisme in linkse geledere moedswillig en verkeerdelik as die blatante uitbuiting van werkers voorgestel word. In werklikheid verskaf die eienaars van sake-ondernemings vergoeding aan werkers, wat dit vir hulle moontlik maak om lewensmiddele te bekom, lewenstandaarde te handhaaf en sinvolle, selfs gelukkige, lewens te lei. Kapitalisme is ‘n ekonomiese stelsel wat vir almal toeganklik is; waar enigeen potensieel suksesvol kan wees. Dié sukses is vir enkelinge beskore en druis dus in teen die huidige verheerliking van die gepeupel.

Soos gebruiklik vul ek die outeur se idees aan met my eie om die tekste plaaslik meer tersaaklik te maak. Uit die geskiedenis is dit duidelik dat dit enkelinge is wat die leiding neem en die gemeenskap in sy geheel beïnvloed; dat ‘n klein aantal mense die heil van die massa bepaal. Dit is waarom ek dit so afkeurenswaardig vind dat die onderwysstelsel eensydig op die opheffing van die agterosse, die minder talentvolles, ingestel is. Wat in die openbare belang is, is dat alle moontlike geleenthede ook aan begaafde individue gebied moet word sodat hulle hulle talente vinnig en optimaal kan ontwikkel, of daar moet vir sulke individue ten minste genoeg ruimte gegun word; dus dat begaafdheid aangemoedig en nie ingeperk moet word nie. Maar die amptelike gelykverklaring van mense ontmoedig begaafdheid omdat valslik voorgegee word dat almal (potensieel) ewe begaaf is.

In ‘n ander opstel, Freedom of opportunity, not equality of opportunity (Laguna Hills: TJS Books, 2015, 13p; Amazon Kindle $3.41) sluit Reisman by die voorafgaande opmerkings aan. Gelyke geleenthede is ‘n mite, want dit is nie moontlik dat alle mense dieselfde ouers en voorouers kan hê en in dieselfde omstandighede kan grootword nie. Reisman gee hiermee erkenning aan die feit dat sowel afkoms as lewensomstandighede ‘n rol by prestasie speel. Dit gaan nie net om (eenderse) empiriese geleenthede wat tot almal se beskikking gestel word nie. Die individu moet die inherente vermoë hê om geleenthede te benut. Daarvoor is bv toewyding, deursettingsvermoë en insig nodig. Met inspanning en inisiatief kan enigeen die hoogste sport bereik as hy die nodige kapasiteit het. (Vergelyk dit met hoe talle mense in die nuwe Suid-Afrika in die hoogste poste gekom en in die hoogste inkomstegroepe beland het. Die leiding wat van diesulkes uitgaan en die voorbeeld wat hulle stel, kan onmoontlik ‘n suksesvolle, vooruitstrewende land tot gevolg hê.)

Maar ek wil eintlik oor nie-ekonomiese sake skryf en dus liewer oor ‘n ander essay van Reisman, Education and the racist road to barbarism (Laguna Hills: TJS Books, 2014, 13p; Amazon Kindle $3.41). As Amerikaner en kapitalis plaas Reisman die klem nie op Europese beskawing nie, maar breër, op Westerse beskawing, met Amerika as die ekonomies suksesvolste voorbeeld. Hy beweer selfs: “In most respects, since colonial times, the United States has always been, intellectually and culturally, the most Western of the Western countries” (Kindle 102); maar Amerika het myns insiens met verloop van tyd al hoe minder Europees geword.

Volgens Reisman word beskawing gekenmerk deur die vermoë om via inligting en die verwerking daarvan kennis te bekom en dit suksesvol toe te pas. Die bereiking hiervan is potensieel aan enigeen beskikbaar. Dit gaan om die aanvaarding/toe-eiening van sekere idees en waardes. Westerse beskawing word deur Reisman as die hoogste vlak van beskawing beskou: “Incomparably the greatest civilization which has ever existed” (148). Dit het “objective superiority” (148). Hoewel blankes die Westerse beskawing tot sy huidige vlak van ontwikkeling gevoer het, is dit nie (eksklusief) rasgegrond nie. In die Ooste het lande soos Japan, Taiwan en Suid-Korea suksesvol geword omdat hulle tersaaklike elemente van die Westerse beskawing oorgeneem en by hulle omstandighede aangepas het (67, 90), sonder om wenslike aspekte van hulle Oosterse kultuur op te offer.

Hierdie teks van Reisman is oorspronklik in 1990 as ‘n artikel in die tydskrif The Intellectual Activist gepubliseer. Sy uitgangspunt is die druk wat op Amerikaanse onderwys uitgeoefen word omdat dit na bewering te Eurosentries is. In Amerika het hierdie druk sedertdien baie vererger en dit het ook na Suid-Afrika oorgespoel. “According to The [New York] Times, ‘Eurocentrism’ is a pejorative term supposed to describe ‘a provincial outlook that focuses overwhelmingly on European and Western culture while giving short shrift to Asia, Africa, and Latin America'” (48). Eurosentrisme dui glo op bevooroordeeldheid. Daar word gevolglik geëis dat leerplanne en handboeke herskryf moet word. “Students descended from Asiatics or Africans, it is assumed, can feel at home only to the extent the curriculum is revised to give greater stress to ‘the ancient civilizations of China, India and Africa, the growth of Islam and the development of sub-Sahara Africa.’ The critics of ‘Eurocentrism’ proclaim themselves to be opponents of racism. In fact, they accept exactly the same false premise they claim to oppose – namely, that civilization, or the lack of it, is racially determined” (171).

Wat met beskawing bedoel word, word soos volg deur Reisman verduidelik. “Those peoples who possess a written language may be called civilized, inasmuch as writing is an indispensable means for the transmission of substantial knowledge, and thus for the accumulation of knowledge from generation to generation. Those who possess not only a written language but also knowledge of the laws of logic and the principle of causality are in a position to accumulate and transmit incomparably more knowledge than people who possess merely the art of writing alone. On this basis, Greco-Roman civilization is on a higher plane than any that had preceded it” (136). Daar word na die wette van die logika verwys omdat rasionaliteit, die vermoë om korrek/konstruktief te dink, noodsaaklik vir die ontwikkeling van beskawing is. Insig in kousaliteit/oorsaaklikheid, dus begrip vir die verband tussen oorsaak en gevolg, is ingsgelyks noodsaaklik vir die uitbouing van beskawing. Logika verskaf die grondslag vir wiskunde en kousaliteit die basis vir wetenskaplike kennis.

Wat ons hier het, is “the essential ‘Western’ doctrine of individual free will and individual responsibility for choices made” (177). Byvoorbeeld, as ek A doen, is B die voorsiene gevolg. Hierdie basiese vereistes word soms gesystap as sommige mense, bv armlastiges, sonder meer voorgehou word as die onskuldige slagoffers van die boosheid van andere, bv rykes. Alternatiewelik, as verantwoordelikheid vir die lot van swartes sonder kwalifisering op bv blankes en apartheid afgeskuif word. Die vraag is of mense wat ongeletterd is, dus diegene wat nie self kennis via geskrewe taal kan bekom en die gemeenskap se kennis kan vermeerder nie, hoegenaamd toegelaat behoort te word om as kiesers inspraak te hê in die regering van enige land wat ontwikkeld en vooruitstrewend wil wees; om van hulle vermoëns mbt logika/wiskunde en oorsaaklikheid/wetenskap nie te praat nie.

Die outeur verduidelik hoe beskawing voorheen van die Verre- en Midde-Ooste na Europa en daarna na die Amerikas versprei het en verder ontwikkel is. Omdat beskawing evolusionêr ontwikkel, is alle beskawings nie ewe goed nie; die lateres neig om beter as die voriges te wees (188). Beskawing is nie rasgebaseer nie en is “open to everyone. Indeed, important elements of ‘Western’ civilization did not even originate in the West” (78). In die toekoms kan die ontwikkeldste beskawing moontlik weer in die Verre-Ooste aangetref word (84). “One does not have to have been born in Western Europe or be of Western European descent to admire Western civilization, or, indeed, even to help build it. Western civilization is not a product of geography. It is a body of knowledge and values. Any individual, any society, is potentially capable of adopting it and thereby becoming ‘Westernized'” (84). “There is no reason for believing that civilization is in any way a property of any particular race or ethnic group. It is strictly an intellectual matter – ultimately, a matter of the presence or absence of certain fundamental ideas underlying the acquisition of further knowledge” (136).

“Not only is Western civilization open to the members of every race, but its present possessors are also potentially capable of losing it, just as the people of the Western Roman Empire once lost the high degree of civilization they had achieved. What makes the acceptance of the ‘Eurocentrism’ critique so significant is that it clearly reveals just how tenuous our ability to maintain Western civilization has become” (212). Het Suid-Afrika sedert 1990/1994 op die pad van (Westerse) beskawing gevorder of was/is daar onmiskenbaar ‘n breuk? Deesdae word daar amptelik openlik na Afrika-oplossings vir Afrika-probleme gesoek. Geen wonder dat daar so baie uitdagings vir die regering is nie. “Uitdagings” het ‘n eufemisme vir onvermoë/onbekwaamheid geword. Jacob Zuma beweer al Suid-Afrika se probleme het met die aankoms van die blankes begin. Daar is blykbaar weinig (amptelike) waardering vir die uitsonderlike prestasies van blankes wat Europese beskawing eeue lank in Suider-Afrika, dus baie ver van Europa af, met ‘n groot mate van sukses progressief gevestig en uitgebou het.

Reisman noem dat sy voorouers in Rusland gewoon het en barbare was: “totally illiterate, highly superstitious, and primitive in every way” (96). Later noem hy ander voorbeelde van onbeskaafdheid/barbaarsheid: “ritual sacrifice, cannibalism, mass expropriation, slavery, torture and wholesale slaughter” (153). Daar is ‘n vraag wat gevra kan word: Kwalifiseer die gewelddadige nuwe Suid-Afrika as ‘n beskaafde samelewing? Sedert 1990/1994 het beskawing plaaslik ongetwyfeld drasties agteruitgegaan. Ek noem dit die brutalisering van die Suid-Afrikaanse samelewing. Die woord “beskawing” het plaaslik uit die openbare diskoers verdwyn. Tydens die blanke bewind is groot waarde aan die begrip (Westerse) beskawing geheg, maar die nuwe bewindhebbers assosieer dit met iets wat Afrika-vreemd en ongewens of nie haalbaar is nie.

“I am a Westerner because of the ideas and values I hold. I have thoroughly internalized all the leading features of Western civilization. They are now my ideas and my values” (90). “I have developed a Western mind, a mind enlightened and thoroughly transformed by the enormous body of knowledge that represents the substance of Western civilization, and I now see the world entirely on the basis of that knowledge” (108).

Diegene wat Eurosentrisme uit die onderwys wil weer, is besig met “a radical devaluation of civilization, knowledge and education” (195). “Such a program means the explicit obliteration of distinctions between levels of civilization, and between civilization and savagery. It presents ignorance as the equivalent of knowledge, and superstition as the equivalent of science. Everything – logic, philosophy, science, law, technology – is to be ignored, and a culture limited to the level of making dugout canoes is to be presented as the equivalent of one capable of launching space ships. And all this is for the alleged sake of not offending anyone who supposedly must feel inferior if such a monumental fraud is not committed” (201).

“The preservation of Western civilization is not automatic … Western civilization, or any civilization, can continue only insofar as its intellectual substance lives on in the minds of new generations. And it can do so only if it is imparted to young minds through education. Education is the formal process of transmitting the intellectual substance of civilization from one generation to the next and thereby developing the uncultivated minds of children into those of civilized adults … the intellectual substance of Western civilization is nothing other than the highest level of knowledge attained anywhere on earth, in virtually every aspect of every field, and if the purpose of education is to impart knowledge, then its purpose is to impart Western civilization” (218).

“To the extent the process of education is undermined, the whole of civilization must also be undermined, starting a generation later. These results will appear more and more striking as time goes on and more and more defectively educated people take the place of those whose education was better. The worsening results for civilization as a whole will likely be further intensified as those whose own education was defective themselves become educators and thus cause succeeding generations to be still more poorly educated” (231). Die vinnige agteruitgang van skool- en universitêre onderwys vind onmiskenbaar in die nuwe Suid-Afrika plaas. In die geval van skole is dit die gevolg van veral onbekwame onderwysers wat in die stelsel geduld word en die gebrek aan inspeksies en die toepassing van toereikende dissiplinêre maatreëls. In die geval van universiteite is akademiese agteruitgang die noodwendige gevolg van die polities korrekte dwaasheid om studente by toelating en andersins en dosente by aanstelling en bevordering primêr ingevolge ras en geslag pleks van na akademiese verdienste te evalueer.

“The equivalence of all cultures, the equivalence of civilization and savagery, is the avowed claim of the doctrine of cultural relativism, which has long been accepted by practically the whole of the educational establishment. It in turn is a consequence of the still older, more fundamental doctrine that there is no objective foundation for values – that all value-judgments are arbitrary and subjective. The new racists are now merely cashing in on this view and attempting to apply it on the largest possible scale, in the process substantially altering the manner in which subjects are taught” (248).

In die nuwe Suid-Afrika word skoolkinders of skoliere deesdae “leerders” genoem; blykbaar om die feit te kamoefleer dat daar al hoe minder geleer word. In Amerika is daar insgelyks ernstige agteruitgang in die onderwys. “The decline has become visible in such phenomena as the rewriting of college textbooks to conform with the more limited vocabularies of present-day students. It is visible in the functional illiteracy of large numbers of high school and even college graduates, in their inability to articulate their thoughts or to solve relatively simple problems in mathematics or even plain arithmetic, and in their profound lack of elementary knowledge of science and history” (230). Wat ook nodig is maar ontbreek, is “the ability to think critically – an ability which contemporary education provides little or no basis for developing” (242).

“Education is now to be a matter of pressure-group politics based on the totally false assumptions of racism. If there are now more black, Hispanic, or Asian students than white students in an area, then that fact is to be allowed to determine the substance of education, in the belief that these groups somehow ‘secrete’, as it were, a different kind of civilization and culture than do whites and require a correspondingly different kind of education” (259). As studente kursusse in die gedrag van voorouers soos die Vandale of Hunne eis, sal dit in die huidige geestelike klimaat geredelik ingestel word. “All that the students would have to do to get their way is to act the part of their ancestors and threaten to burn down the campus” (265). In Suid-Afrika gaan studente maklik tot brandstigting oor (hulle oefen dikwels met buitebande) en as hulle skade aanrig, is sommige van die universiteitsrektore oorgewillig om hulle om verskoning te vra omdat die universiteite glo toegelaat het dat studente se frustrasies sulke ernstige afmeting aangeneem het.

“This is no longer an educational system. Its character has been completely transformed and it now clearly reveals itself to be what for many decades it has been in the process of becoming: namely, an agency working for the barbarization of youth. The value of education is derived from the value of civilization, whose guardian and perpetuator education is supposed to be. An education system dedicated to the barbarization of youth is a self-contradictory monstrosity that must be cast out and replaced with a true educational system. But this can be done only by those who genuinely understand, and are able to defend, the objective value of Western civilization” (271).

“I regard the discoverer of the Western hemisphere to be Columbus … not because of any such absurd reason as a preference for Europeans over Asiatics … but because it was Columbus who opened the Western hemisphere to the civilization I have made my own. Columbus was the man who made it possible to bring to these shores my ideas and values” (113). Om dieselfde rede behoort alle Suid-Afrikaners elke jaar op 6 April die aankoms van Jan van Riebeeck in Tafelbaai met groot dankbaarheid te gedenk, want dit was die begin van die daadwerklike ontwikkeling van Suider-Afrika danksy ‘n meer ontwikkelde beskawing wat die potensiaal van voorspoed ingehou het.

Verengelsing is verdomming

Met die terreuraanslae in Europa, die brandende motorbande in Suid-Afrika, die histeriese proteste op kampusse in die Verenigde State, en die verhoogde aantal aanslae op Sirië (met nog hordes vlugtelinge as resultaat) is alles eintlik al gesê: Die Westerse beskawing se donker nag van die siel het aangebreek. Oor die afgelope paar jaar is allerlei slinkse aksies onderneem om die Weste in die tang te neem en nou gaan die bose magte oor tot die uitvoering van hul plan om van die eens glorieuse Weste in ‘n tweede Suid-Afrika om te skep: ‘n distopiese utopie.

Om dit te bewerkstellig moet elke land op sy eie meriete beoordeel en vernietig word. Moslems moor mekaar uit in alewige broedertwiste, Europa verswak homself deur sy skuldgevoelens en simpatie met ander volkere tot die maksimum uit te buit, Amerika vernietig homself op dieselfde manier, en die Afrikaner as gevolg van sy onvermoë om kant te kies vir sy eie mense. Afrikaners in magsposisies hunker altyd na die opvattings van die grootmagte en vertrap dan hul eie mense.

Dit is om hierdie rede belangrik dat ons hierdie nuwe golf van gedwonge verengelsing verstaan. Dit het naamlik bittermin met Rule Brittania of die Britse Ryk te make, hoewel sommige Boerehater-Souties so mag dink. Die uiteinde van hierdie Soutiefisering het geen empaaier-oogmerke nie, altans nie op die manier soos Rhodes of Milner wou gehad het nie, maar juis om te help om die massas verder te verdom en uiteindelik te vernietig. In plaas van ‘n hernude Britse Ryk kan ons beter dink in terme van ‘n Huxleyaanse Dapper Nuwe Wêreld.

Hoewel Engels as wêreldtaal kan pronk met ongelooflik baie literatuur en kennis, hetsy in sy eie taal, hetsy deur vertaling, word goeie literatuur nouliks gelees. Boekeksemplare van denkers, digters en mistici van weleer kan gratis op internet gelees en afgelaai word terwyl gemors soos Vyftig tinte grys en ander oppervlakkige vermaak ‘n pryskaartjie in die winkels het. Soos Huxley voorspel het, sal goeie literatuur nog altyd daar wees, maar eenvoudigweg nie meer gelees word nie. Immers, wie wil lees as jy op ‘n Playstation kan speel? Volgens die Amerikaanse omroeper Alex Jones is die sosiale medium Twitter ook ingestel om mense se taalgevoel af te stomp. Met sy kort sinne en direkte resultaatgedrewe kommunikasie ontwikkel ‘n mens geen dieper taalgevoel nie.

In die geval van Suid-Afrika, met sy huidige fanatieke koterie van English-only advokate en propagandiste, is “Engels” in werklikheid ‘n eufemisme vir “kennismonopolie”.

Op hierdie stadium is daar nog hordes literatuur en toesprake in Afrikaans wat besig is om stof te vergaar op verskeie boekrakke. Daardie werke bevat insigte en opvattings wat nog steeds die potensiaal het om deur die web van leuens te breek wat mense jarelank oor Afrikaners te hore gekry het. Ek herinner my dat PH du Preez in sy boek Apartheid: Misdaad of Weldaad? beskryf het hoedat die destydse Ministerie van Samewerking en Ontwikkeling – wat tydens die Nasionale Partybewind opgerig was om nie-blankes op te hef – kwartaalblaaie uitgebring het waarin statistieke oor die (enorme) besteding aan swartes bekend gemaak was. Egter, ten tye van efwee se groot volksverraad het hierdie blaaie en argiefstukke massaal op die brandstapel beland, soos ‘n soenoffer aan die god van politieke korrektheid. Die feit dat hierdie geskiedkundige dokumentasie nog voor ANC oorname vernietig was, spreek boekdele oor die gebrek aan integriteit van die destydse NP bewind, waarvan efwee slegs die boegbeeld was.

Stel jou voor in ‘n Suid-Afrika waar niemand meer Afrikaans beheers nie. Dan sou daardie kennis vir goed in die vergetelheid geraak het. Die Engelstalige jingo’s sou hiermee ideologies die stryd gewen het, en die nuwe geslag verengelste Afrikaners sou dan geen keuse gehad het as om die sondebok te wees van die huidige regime nie, soortgelyk aan die verdagmakery wat Japanese en Suid-Koreaners in Noord-Korea nog daagliks moet ondergaan, selfs al het hulle vir dekades lank geen kontak meer met hul gesinne gehad nie. Daar sou geen verset moontlik gewees het deur na die historiese werklikheid te kyk nie aangesien hierdie kennis nie beskikbaar sou gewees het nie. Hulle sou by geboorte sonder meer gebrandmerk word as slegte mense, en enige weerstand hierteen sou die norm bevestig. Hiermee het ons na ’n wye sirkeldraai teruggekeer na die tyd van die negentiende eeuse eugenetikatydperk, alles in die naam van “gelykheid”.

Die woorde van George Orwell is in hierdie opsig pynlik relevant: Wie die verlede beheer, beheer die toekoms. Wie die hede beheer, beheer die verlede.

Voeg hiermee saam die doelbewuste pogings wat aangewend word om die wêreldbevolking dom te maak (weereens met Engels as taalmedium) dan kan ons maklik sien hoe die English-only beweging ‘n ingang is om mense onder beheer te bring deur hul gedagtes unaniem te beheer en moontlike verset uit te skakel. Daar mag dalk nog spraakvryheid wees, maar sonder die vermoë om te kan dink is spraakvryheid in elk geval ’n sinnelose oefening.

Vandaar dat pro-Afrikaanse aktivisme as reaksionêr gesien word deur die ANC en hul kommunistiese meesters. Waar alle volkere op aarde deur die Engelse worsmasjien gepers moet word om hulle eenvormig te maak, gaan kennis wat in hul eie tale verskyn het van die toneel verdwyn. In sy kort geskiedenis het Afrikaans baie insiggewende volkekunde ontwikkel en “regse” politici en denkers het standpunte verkondig wat eintlik so voor die hand liggend is dat dit gekkewerk is om dit te ontken.

Enkele fragmente kan in hierdie verband genoem word:

Oom Jaap Marais skryf dat die rede waarom die nie-blankes in Amerika en Australië so oorverteenwoordig word in die gevangenisse is nie omdat hulle primêr tot geweld geneig is nie, maar omdat hulle as indiwidue van een volk gelyk behandel word as indiwidue van ’n ander volk. Dit lei tot wanaanpassing, frustrasie en misdaad. Vervolgens word hulle van hul vryheid ontneem en plaas dit weer ’n las op die samelewing. Daar kan geen sprake wees van sosiale geregtigheid onder sulke omstandighede nie. Dalk is dit my eie vooroordele wat spreek, maar Oom Jaap se beskrywing maak heelwat meer sin as die alewige geweeklag oor diskriminasie en slawernyverlede wat die linkse hoofstroommedia elke dag aan ons opdis. Tegelyk skep hierdie hoofstroommedia ’n presedent vir ander nie-blankes om te roof, moor en te verkrag waardeur die misdaadkultuur slegs verder in die gees van die betreffende volkere veranker gaan word. Uiteindelik word almal verloorders in die stryd, die wittes sowel as die nie-wittes.

Van Tobie Muller het ons geleer dat sodra volkere hul eie innerlike kragte en kultuur misken, gaan hulle slegs groter volkere slaafs naloop. Hul eie identiteit ontwikkel nie meer nie en dan dreig daar ’n verlore generasie te ontstaan. Dalk is dit die rede hoekom Hollywood ons deesdae oorspoel met films oor een of ander zombie-apokalips. In hierdie geval is die zombies ’n allegorie van die nuwe generasie half-dooie onnadenkende wesens van die Nuwe Wêreldorde. Blykbaar verwys die geheimsinnige wêreldheersers na die gewone mens ook as ‘die leweloses’. Oom Jaap het mos ook op ’n stadium gepraat van die “lopende lyke”, verwysend na die kultuurlose en identiteitlose massa.

CJ Langenhoven het ons gewys op die verskil tussen ’n indiwidu en ’n volk. ’n Indiwidu kyk na sy verlede en sien ’n wiegie en kyk na die toekoms en sien ’n graf. ’n Volk is andersom: ’n Volk kyk terug en sien ’n graf en kyk na die toekoms en sien ’n wiegie. Hierdie siening breek fundamenteel weg van die nihilisme van ons tyd. Uiteraard oortree ek ’n groot taboe om dit te sê, maar Langenhoven se standpunt vul my met meer inspirasie en waarheidsbesef as die histrioniese gayregte-ophemeling van die laaste tyd.

En nou moet ons toesien hoe Afrikaans binnekort finaal as hoër onderwystaal gaan verdwyn, danksy die verradelike invloed van sommige wit rektore wat graag kompeteer om te sien hoe swart hulle kan wees.

Soos NP van Wyk Louw in Liberale Nasionalisme geskryf het: ”Wanneer ’n groep weet dat sy redenering nie aangehoor sal word nie; dat selfs die taal waarin hy dit stel, nie verstaan word nie; dat elke argument met ’n magsgreep beantwoord sal word…dan vind hy dit oorbodig, ja selfs verraad, om nog te dink”.

Ek kon dit nie beter gestel het nie.

Dan Roodt: Afrikaans moet enigste ampstaal buite Natal word

Soveel mense is besig om hulle tans oor die Afrikaanse taalkwessie uit te laat, wat blykbaar van die standpunt uitgaan dat alles in Suid-Afrika Engels moet wees. Selfs Julius Malema sou volgens Netwerk24 gesê het “dis PW wat uit die graf uit praat”, verwysende na pleidooie vir die “grondwetlike regte van Afrikaanssprekendes”. ‘n Aggressiewe, luidrugtige minderheid van politici en marxistiese akademici soos Kylie Thomas van Open Stellenbosch poog tans om Engels as universiteitstaal op die hele land af te dwing, net soos Engels die afgelope tweehonderd jaar as aaklige koloniale taal op ons almal afgeforseer is.

Stel dit so: Ek is gatvol vir Engels. Hiermee wil ek nie sê dat Engels nie ook onder sekere omstandighede ‘n mooi en ‘n bruikbare taal kan wees nie. Hier op my rak het ek leeruitgawes van die versamelde werke van die meeste Engelse Romantiese digters soos Byron, Shelley, Keats en Wordsworth wat ek by my oorlede vader, ‘n stoere Afrikaner, geërf het. In Engeland en in die VSA is Engels ‘n nasionale taal en daar bestaan vele mense in daardie lande met wie ons goeie verhoudinge het. Hulle baklei kliphard teen dieselfde soort tirannie – anti-wit rassisme en politieke korrektheid – as ons, daarom is ons bondgenote.

In Suid-Afrika het Engels egter ‘n onding geword wat mens met DDR-Duits of Sowjet-Russies moet vergelyk. Soos ek al dikwels gesê het: die Berlynse Muur het nog nie in ons land geval nie. En daardie muur van totalitarisme is ‘n Engelse muur, ‘n Milnermuur…

Soos Leon Lemmer ook oor die naweek geskryf het:

In werklikheid word Afrikaans deur baie meer mense as Engels as hulle moedertaal beskou. Afrikaans was (en is dalk steeds) in veel groter mate as Engels die verstaanbare gebruikstaal tot in die verste uithoeke van die land. Die taalsituasie was/is plaaslik soortgelyk aan dié in Namibië: die koloniale taal Engels is dié amptelike taal maar Afrikaans is die landstaal.

Daarom is die korrekte en logiese reaksie op die huidige poging om Engels op die land af te dwing nie om “meertaligheid” – wat dit ook al mag beteken – te bepleit nie. Dis Engels teen Afrikaans, oftewel ‘n Engelse Suid-Afrika teenoor ‘n Afrikaanse Suid-Afrika. ‘n Minderheid radikale, kommuniste en koloniale veroweraars is besig om Engels as amptelike én landstaal op ons af te dwing, op kampusse, skole en elders, in die naam van hul meerderwaardigheid en heerssug. So dikwels verwys hulle na white supremacy of “wit heerssugtigheid” soos dit in Afrikaans vertaal word, maar hulle vergeet van Engelse heerssugtigheid wat ons al sedert 1806 ervaar en wat sedert 1994 ‘n siekte erger as MIV/Vigs geword het.

Wim de Villiers en die Universiteit van Stellenbosch het 12 November ‘n absurde verklaring uitgereik waarin die volgende in die eerste paragraaf gesê word:

Aangesien Engels die omgangstaal in Suid-Afrika is, sal alle onderrig by die Universiteit Stellenbosch in ten minste Engels gefasiliteer word om geen uitsluiting op grond van taal te verseker. Die Universiteit bly verbind tot die verdere ontwikkeling van Afrikaans en isiXhosa as akademiese tale.

Kan ‘n universiteit, waar mense kwansuis in die praktyk van “navorsing” en ‘n ewewigtige omgang met feite opgelei word, so ‘n leuen versprei? Feit is: buiten Natal, is Afrikaans die “omgangstaal van Suid-Afrika”. Taalkundige studies bewys dat méér mense in die land Afrikaans as Engels verstaan. As Natal, wat tradisioneel ‘n Engelse kolonie was – maar selfs in Noord-Natal waar daar nog Voortrekkergrond bestaan, word Afrikaans gepraat – buite rekening gelaat word, is Suid-Afrika oorwegend Afrikaans! In groot dele van die ou Transvaal en Vrystaat, asook Noord- en Wes-Kaap, is Engels ‘n vreemde taal waarin geen onderrig of kommunikasie kán plaasvind nie.

Ons beleef tans die ineenstorting van die Engelse onderwysstelsel wat ná 1994 met soveel fanatieke ywer deur die Kommunisteparty in ons land ingestel is. Slegs ‘n paar duisend Afrikaanse leerkragte wat in die vorige stelsel opgelei is, hou die land se onderwys nog min of meer aan die gang. Die tekens is egter daar dat die totale onderwysstelsel, sowel op skool as op universiteit, besig is om in duie te stort. “Leerlinge” verkry matriek sonder dat hulle kan lees of skryf of basiese maalsomme kan doen. “Studente” word van grade voorsien, sonder dat hulle eens ‘n behoorlike brief kan skryf, wat nog te sê om in die beginsels van logika en debat, asook die breë tradisie van beskaafde redevoering opgevoed te wees. Ons “graduandi” is “barbare met ‘n stuk papier” en die meeste van die tyd gedra hulle hul soos barbare deur openlike intimidasie en geweldpleging, brandstigting en vandalisme op dieselfde kampusse waar hulle veronderstel is om hul “Engelse opvoeding” te ontvang.

Dis besonder gepas dat die minister van hoër onderwys voor wie Wim de Villiers, Jonathan Jansen, Ihron Rensburg en elke ander rektor ellendig kruip, insgelyks leier van die SAKP is. Die verengelsingsprojek in Suid-Afrika is ‘n kommunistiese projek. Al was Engels in die negentiende eeu ‘n Brits-koloniale taal wat in die administrasie en uiteindelik in die konsentrasiekampe van 1900-1902 op ons afgedwing is, het dit in 1994 met die bankkrotskap van Oos-Europese kommunisme die enigste grashalm geraak waarna Suid-Afrika se Rooi Rooinekke angsvallig reik. Engels verteenwoordig vir hulle mag.

As ek praat van Rooi Rooinekke, dan dink ek veral aan daardie verloopte Afrikaners (soos Bram Fischer), Engelse (soos John Harris van die stasiebomfaam) en Lithause Jode (soos Joe Slovo en Ronnie Kasrils) wat geen leuen, terreurdaad of gekonkel sou ontsien om hul nuwe Engelse goelag in ons mooi land tot stand te bring nie.

Daar bestaan geen praktiese oorweging of morele reg vir die voortbestaan van Engels in ons land, buiten in Natal nie. Tydens Republiekwording in 1961 wou Natal afstig en selfs tans sou die land van ‘n groot deel van sy probleme ontslae raak as hy dié koloniale provinsie met sy Engelse, Zoeloes en Indiërs aan hul eie lot oorlaat. Immers is Jacob Zuma en sy uitgebreide familie almal Natallers! Natal is die Engelse parasiet wat minder as 16% van ons Bruto Nasionale Produk lewer, maar tans die land regeer en sy taal op ons afdwing! Naas Wits en die Universiteit van Kaapstad, waar die Lithause invloed tradisioneel sterk was, het die “Britse” Universiteit van Kwazulu-Natal insgelyks sy kwota fanatiese radikale en kommuniste opgelewer. Sedert 1994 verkeer Natalse Indiërs ook op die voorpunt van die oorlog teen Afrikaans, ‘n taal wat hulle as “oorbodig” beskou, synde geen lingua franca in hul tuisprovinsie, Natal, of in hul land van herkoms, Indië nie.

Anders as Engels, is Afrikaans geen koloniale taal wat vanaf Europa op ons afgedwing is nie. Soos wat die Vryburgers aanvanklik in 1657 op hul eie grond begin boer het, het hul volkstaal natuurlikerwys in die Kaap al verder en verder versprei en is merendeels sonder dwang deur ander inheemse groepe soos die Khoi-San as voertaal aangeneem. Later in die negentiende eeu is Afrikaans deur die Groot Trek na die binneland versprei. In die Boererepublieke was Afrikaans die omgangstaal en veral in die Transvaal is geen Engels in die administrasie gebruik nie.

Laasgenoemde is ‘n belangrike punt, want selfs toe ons deur Brittanje in 1902 verower is, het artikel 5 van die Vrede van Vereeniging bepaal dat die “Dutch language” (waarby Afrikaans inbegrepe is) in “openbare skole in die Transvaal en die Oranjerivierkolonie waar ouers dit verkies” onderrig sou word, asook dat dieselfde taal “in die geregshowe” toegelaat sou word.

Dít wat ons nou aanskou, verteenwoordig die terugdraai van die horlosie na tegelykertyd, ‘n soort oerkolonialisme van die vroeë negentiende eeu en die beginsel van “mag is reg”, asook die sosiogeniëring van die Oos-Europese goelag-tipe. Deur dwang en geweld moet “een Engelse nasie” uit die diverse etniese en kultuurgroepe in Suid-Afrika gesmee word.

FW de Klerk is ‘n hond en ‘n verraaier wat net die doodstraf verdien. Pleks van “te onderhandel”, het hy gemeensaak met Joe Slovo en sy fanatieke Oos-Europeërs, Lithauers, Natalse Indiërs en Engelse marxiste gemaak om ons van ons nasionale kultuur te beroof. Nie net ons kultuur nie, maar selfs ons lewens: ons volkslewe wat moeisaam oor eeue hier tot stand gekom het, dog ook: ons fisieke lewens wat daagliks deur moord, verkragting en roof vernietig word.

Die Kaap is in 1806 vir die tweede keer deur Brittanje beset, terwyl die Transvaal en Vrystaat in 1902 weereens deur die Britse Ryk verower is. Gee dit die Rooi Rooinekke die reg om hul taal op ons af te dwing? Nee, en nogmaals nee! Tydens die twintigste eeu het Afrikaners getoon dat hulle geensins hierdie verowering aanvaar nie. Ons was die eerste antikoloniale stryders; selfs Lenin het dit erken. Oor die afgelope eeu het ons Afrikaans as nasionale taal ontwikkel en uitgebou tot die grootste kultuurtaal wat daar nog in Afrika bestaan het, as alternatief vir Engels wat grotendeels in Natal en enkele voorstede van Johannesburg en Kaapstad gepraat is.

Maar steeds word die veroweringsargument en “mag is reg” aan ons opgedwing! Ná FW de Klerk en Roelf Meyer se laakbare kapitulering aan die bebrilde “generaals” van Umkhonto we Sizwe soos Joe Slovo of Ben Turok, word die argument elke dag gestel dat Afrikaners deur die “progressiewe” (‘n eufemistiese term vir “kommunistiese”) magte verower is. Terloops, is ek dalk onbillik om Lithaue die skuld te gee. Turok is in Letland gebore, ook ‘n Oosseestaatjie en voormalige kommunistiese land wat net langs Lithaue geleë is.

Ons is dus drie keer verower: in 1806, in 1902 en in 1994. Daarom moet ons nou Engels as landstaal, asook enigste taal van hoër onderwys – en binnekort alle onderwys – aanvaar.

Sedert die Tweede Wêreldoorlog is die veroweringsreg egter nie meer geldig nie. Die territoriale integriteit van alle state moet eerbiedig word, volgens die Handves van die Verenigde Nasies wat universeel aanvaar is. Net so min as wat Brittanje vandag die reg het om ons in te val en die Engelse taal op ons af te dwing, het Slovo en ander Oos-Europeërs die reg om ons deur middel van terreur – wat in elk geval ‘n internasionale misdaad is – aan te val en agterna Engels op ons af te dwing.

Wat die hele land – met die uitsondering van Natal – betref, was Afrikaans of die vorm daarvan waarna ook in vorige eeue as “Nederlands” of “Kaaps-Hollands” verwys is, die regs- kerklike en opvoedkundige taal. In die noorde van die land is dit maar eers ná 1902 dat Engels hoegenaamd amptelike status verkry het: deur die loop van ‘n geweer en oor die lyke van die kinders en vroue in die konsentrasiekampe.

Net so min as wat die Engelse “taalreg” in dié land deur verowering gevestig kan word, kan dit deur verskeie pogings tot volksmoord – waarvan die huidige maar die jongste in ‘n hele reeks is – gevestig word.

Ek praat namens alle Afrikaners as ek sê dat ons nooit ondergeskiktheid teenoor die Engelsman, die Lithauer, die Xhosa, die Zoeloe, of wie ook al, sal aanvaar nie. Ook en veral nie die ondergeskiktheid van ons suiwer Germaanse kultuurtaal, Afrikaans, teenoor ‘n kreoolse bastertaal soos Engels wat deels Germaans en deels Latyns is nie. Ons gee nie om of die Franse, Duitsers, Nederlanders, Skandinawiërs of wie ook al Engels bo-oor hul eie tale as “internasionale taal” aanvaar nie. As daar een taalgroep op dié planeet is wat Engelse oorheersing totaal en al verwerp, is dit die Afrikaanse taalgroep! Op Stellenbosch, in Pretoria of waar ook al.

Selfs al is dit de facto waar dat ons verower is of deur verraderlike miskruiers van sg. “leiers” tot die status van “verowerdes” verdoem is, verbied die verskeie Geneefse konvensies steeds dat die veroweraar die kultuur van die verowerdes uitwis. Artikel 49 van die Vierde Geneefse Konvensie verbied insgelyks die veroweraar om tot “bevolkingsoordragte” (“population transfers” in die Engelse weergawe) oor te gaan:

Individual or mass forcible transfers, as well as deportations of protected persons from occupied territory to the territory of the Occupying Power or to that of any other country, occupied or not, are prohibited, regardless of their motive. … The Occupying Power shall not deport or transfer parts of its own civilian population into the territory it occupies.

Umkhonto we Sizwe, die SAKP se terreurmag, het ooreenkomste met Robert Mugabe en ander totalitêre leiers gesluit. Verbaas dit daarom dat ‘n deel van die Zimbabwiese bevolking na ons land deur bevolkingsoordrag gebring is, sodat die land verder verengels kon word?

Op ‘n kleiner skaal, is Umkhonto we Sizwe besig met “bevolkingsoordrag” na Afrikaanse universeite met kultuurmoord en volksmoord (daar is geen regstegniese onderskeid tussen die twee nie) as oogmerk.

Die 1996-Grondwet, wat nooit aan ‘n referendum onderwerp is nie, is so swak deur Roelf Meyer en sy idiotiese medeverraaiers onderhandel dat niemand kop of stert kan uitmaak van die taalartikels daarin nie. Suid-Afrika beskik oor “elf amptelike tale”, maar slegs een “omgangstaal” – in die woorde van die Universiteit van Stellenbosch – en slegs Engels word op amptelike dokumente en in wetgewing gebruik. Waarskynlik het Idi Amin se Uganda ‘n meer konsekwente grondwet en taalbeleid gehad!

Aangesien geen Afrikaner, behalwe een of twee “gekooptes” ooit tot die 1996-grondwet ingestem het nie, moet ons ons op die Verdrag van Vereeniging (1902), asook die British South Africa Act (1909) en die Ampteliketalewet (1925) verlaat. Elkeen van daardie dokumente, waarvan twee deur Brittanje opgestel is, gee ten minste gelyke status aan Afrikaans. Waarom sou ons tans met minder tevrede wees? Omdat ‘n klompie Lithauers met die hulp van die Oos-Duitsers en die Sowjet-Russe bomme in ons stede kom stel het, op dieselfde wyse as wat terroriste enkele dae gelede ‘n skrikbewind in die Franse hoofstad, Parys, gevoer het.

Ons verwerp terreur en taaloorheersing met dieselfde mate van minagting. In Suid-Afrika was Engels nog altyd by uitstek die taal van die terroris, die lasteraar, die beswadderaar en volksmoordenaar. Kennelik bestaan daar inwoners van dié land – gelukkig ‘n minderheid – wat Afrikaans en ons nasionale tradisie hartstogtelik haat. In hierdie tye – net soos voorheen in die geskiedenis – het hulle ‘n soort taaloorlog teen Afrikaans verklaar.

Laat ons dit vandag ewe hartstogtelik aan die Rooi Rooinek met sy dik Lithause bril stel: Alvorens u Afrikaans in dié land uitwis, sal u elkeen van ons eers moet doodmaak. Sekerlik broei die obsessie om alle Afrikaners te wil uitmoor in die patologiese geeste van Suid-Afrika se Anglo-kommuniste en “internasionaliste”. Maar anders as die groter Anglo-Amerikaanse Ryk, beskik hulle kwalik oor die vermoë om hul doodsvonnis op ons moedige klein volk te voltrek. Ook nie die doodsvonnis wat die afgelope dae oor Afrikaans by Stellenbosch uitgespreek is nie.

PW Botha se naam eggo die afgelope week of twee deur die land, ironies genoeg. Hy het aan ons die begrip van die “totale aanslag” oorgedra, maar waarskynlik was hy te naïef om te verstaan juis hóé totaal en totalitêr die aanslag uiteindelik sou word, tot hier waar dit elke aspek van ons kulturele en opvoedkundige lewe sou raak.

Die taaloorlog is verklaar. Ons was nog altyd verdraagsaam teenoor elke taal ter wêreld, Engels daarby ingesluit. Dieselfde kan nie van die “Engelse alliansie” in Suid-Afrika gesê word nie. Hulle was nog altyd kwaadwillig, haatdraend, onverdraagsaam. Wanneer Engels soos tans die voertuig vir totalitarisme, asook volks- en kultuurmoord word, moet ons dit verwerp en terugdryf tot in Natal van waar dit oor die Drakensberge gekom het ons te bedreig en te versmoor. Die aggressie kom nie van ons nie, maar van die anglomane wat soos ‘n trop hiënas nou bloed geruik het en finaal alles voor die voet wil doodbyt.

Laat ons teen Engels opstaan soos ons voorouers teen die Britse Ryk opgestaan het en soos ons jong seuns aan die grens teen Kuba, Rusland en Oos-Duitsland geveg het. Die “Engelse mag” wat hom tans in sy oorheersing en sy hegemonie verlekker, mag binnekort verras word deur die staalharde wil van elke ware Afrikaner om geen duim vir sy taal toe te gee nie.

Afrikaans verteenwoordig ons laaste stukkie grondgebied wat ons nie durf prysgee nie. Engels is die dood self, juis daarom word dit ‘n “doodsetertaal”* (killer language) genoem. “Meertaligheid” is ‘n illusie en het nog nooit in Suid-Afrika bestaan nie. Dit was nog altyd net ‘n stryd tussen Engels en Afrikaans, met die oorwinning wat tans deur Engels verklaar word.

Engels hoort in Natal. Of dalk oorsee. Nie langer in u en my aangesig nie. Weens die onverdraagsaamheid van Engels en Engelsgesindes, moet Afrikaans die enigste amptelike taal van ‘n herrese Afrikaanse Republiek word waarin onderontwikkelde minderheidstale soos elders ter wêreld met verdraagsaamheid behandel sal word. Ons is siek en sat vir die selfvoldane aggressie en meerderwaardigheidsindroom van Engels. “Engelse heerssugtigheid”, inderdaad.

Om dit pront te stel: Laat Engels in sy swernoot vlieg!

* Dié neologisme, ontleen aan die Skotse skryfster van die Harry Potter-boeke, sal my vergun word.

Leon Lemmer: Wim de Villiers, die laksman van Afrikaans

Die rektor van die Universiteit Stellenbosch (US), Wim de Villiers, se voorlaaste voorganger, Chris Brink, was van huis uit ‘n Afrikaner en dus Afrikaanssprekend. Brink het egter ‘n aantal jare as dosent in Australië deurgebring en het as ‘n hanskakie na die US teruggekeer: anti-Afrikaner en anti-Afrikaans. Voor sy aanstelling het Brink in 2001 egter plegtige versekeringe aan die US-raad gegee, bv “Ek sien US as sentraal binne ‘n Afrikaanse Renaissance” en “dat Afrikaans veilig in sy hande is” (Pieter Kapp, Maties en Afrikaans, Pretoria: Protea Boekhuis, 2013, p 76-77). As rektor het Brink hom deurgaans vir die afskaling van Afrikaans en die bevordering van Engels beywer omdat hy behep met Engels as internasionale akademiese taal was.

‘n Mens sou dink dat die US-raad met Brink ‘n dure les geleer het. Brink se opvolger, die bruin Russel Botman, was die eerste “swart” US-rektor. Wat Afrikaans betref was Botman se aanstelling ‘n verdere terugwaartse stap, want hy het onder meer moeite gedoen om sy huisgesin sover moontlik te verengels. As militante ANC-aktivis was hy in woord en daad sterk anti-Afrikanergesind. Polities korrek is Botman om etniese redes baie minder as Brink gekritiseer, wat hom in staat gestel het om Afrikaans in veel groter mate te benadeel, soos geboekstaaf deur Kapp. Toe daar na ‘n opvolger vir Botman gesoek is, is deur sowel die voorsitter van die US-raad as die waarnemende rektor te kenne gegee dat ‘n Botman-kloon die ideale US-rektor sou wees.

Teen hierdie agtergrond het Wim de Villiers op 1 April vanjaar sy ampstermyn as US-rektor begin. Hy het voorgraads aan die US van weleer gestudeer. Sy pa, AB de Villiers, was ‘n hoogleraar in die regte aan die US. Wim de Villiers het nagraads in die buiteland studeer en meer as ‘n dekade lank daar vertoef. Soos sy voorganger Brink het hy grondig van sy Afrikanerskap en Afrikaans afskeid geneem, met ‘n huisgesin wat, anders as die een waarin hy grootgeword het, ingrypend verengels het. Sy pa sou sekerlik geen behae hê in ‘n seun wat met ‘n passie vir Engels as internasionale akademiese taal hom geroepe voel om as die laksman van Afrikaans aan die US op te tree nie. Daar is geen rede om te vermoed dat die moontlikheid van ‘n nie-Afrikaanse US ooit by AB de Villiers opgekom het nie. Nog minder het hy besef dat hy baie geld belê het in ‘n kind wat dermate sou ontaard dat hy Afrikaans aan die US sou vernietig. Wim de Villiers moet ‘n baie dik, ANC-gedienstige vel hê.

Die gebeure is des te meer weersinwekkend omdat hierdie aankondiging gedoen is in die jaar waarin die US se groot weldoener, Jannie Marais, se sterfte ‘n eeu gelede herdenk word. Wim de Villiers het vanjaar doelbewus enige huldiging van Marais deur die US-studente en -personeel vermy. Op ‘n skandalige wyse het hy hom nog nooit openlik uitgelaat oor Marais se skenkings- en stigtingsvoorwaarde waarvolgens Afrikaans nie ‘n mindere posisie as Engels aan die US mag beklee nie. Druk word ook nie deur bv die US-raad toegepas sodat De Villiers verplig word om sy gedrag te verduidelik/regverdig nie. Hy kan nie daarvan beskuldig word dat hy as rektor al ooit iets goeds van Afrikaans en Afrikaners gesê het nie.

Die mate waarin De Villiers verengels en veramerikaans het, blyk uit die weergawes van sy toesprake wat op die US-webwerf gepubliseer word. As ‘n leë gebaar kom hy met enkele Afrikaanse sinne vorendag, met die res van sy toespraak in Engels. Dit word gedoen terwyl ek die indruk het dat die meeste US-studente tans nog Afrikaanssprekend is;* ook omdat De Villiers meer vloeiend/gemaklik in Engels is. Op die US-webwerf gebeur dit telkens dat die Engelse weergawe van ‘n De Villiers-toespraak eerste gepubliseer word omdat die enkele Afrikaanse sinne gou vertaal kan word. Die Afrikaanse weergawe verskyn heelwat later omdat feitlik die hele toespraak eers uit Engels in Afrikaans vertaal moet word.

[* De Villiers beweer: “Die meeste studente is Engels en minder as ‘n derde wil in Afrikaans onderrig ontvang” (Die Burger, 14 deser, p 2). In Kapp se boek word aangetoon hoe De Villiers se twee voorgangers doelbewus ter benadeling van Afrikaans gelieg het. Omdat De Villiers sy eie agenda het, behoort sy uitlatings myns insiens nie sonder meer as die waarheid aanvaar te word nie.]

Op 12 deser het De Villiers, met die ondersteuning van sy bestuurspan, op die US-webwerf aangekondig dat hy Engels met ingang volgende jaar “die primêre taal van kommunikasie en administrasie” van die US wil maak. ‘n Jaar gelede het die US-raad besluit dat Afrikaans en Engels voortaan gelyke status sal geniet; glo omdat “gelykberegtigende toegang tot leer- en onderriggeleenthede vir alle Suid-Afrikaners” daardeur moontlik gemaak word. Ooreenkomstig ‘n eis van Open Stellenbosch het die US-raad vroeër vanjaar weer aan die taalbeleid getorring met die besluit dat Afrikaans nie meer beskerm gaan word nie. Die jongste is dat Afrikaans en Engels ingevolge De Villiers se insig vorentoe nie meer gelyke status aan die US sal hê nie; dat Engels in weerwil van Jannie Marais se voorwaarde dié onderrigtaal word, met Afrikaans wat, soos Xhosa, tot ‘n onbeduidende randeier afgegradeer word. Dieselfde argument wat in 2014 gebruik is om Afrikaans en Engels gelyk te stel, word nou gebruik om hulle beoogde heeltemal ongelyke status te probeer regverdig: “gelykberegtigende toegang tot leer- en onderriggeleenthede.” Dieselfde motivering kan onmoontlik sinvol ter regverdiging van twee heeltemal verskillende taalopsette gebruik word.

In die verklaring word ongelooflik slodige logika gebruik. ‘n Mens kan nie glo dat senior akademici so ongesofistikeerd dink nie. Dit is myns insiens duidelik dat hulle nie in daardie hoë poste hoort nie. Engels word dié US-taal “om geen uitsluiting op grond van taal te verseker;” ‘n stokou maar valse ANC-argument. Wat van Afrikaanssprekendes, daardie studente wat tradisioneel aan die US hoort? Is hulle gelyk aan “geen”,’n ronde nul, dus nie-bestaandes? Is dit net Afrikaans wat kan uitsluit en nie Engels nie? Die De Villiers-redenasie is gebaseer op die uitgangspunt dat “Engels die omgangstaal in Suid-Afrika is” en daarom “sal alle onderrig by die Universiteit Stellenbosch in ten minste Engels gefasiliteer word.”

In werklikheid word Afrikaans deur baie meer mense as Engels as hulle moedertaal beskou. Afrikaans was (en is dalk steeds) in veel groter mate as Engels die verstaanbare gebruikstaal tot in die verste uithoeke van die land. Die taalsituasie was/is plaaslik soortgelyk aan dié in Namibië: die koloniale taal Engels is dié amptelike taal maar Afrikaans is die landstaal. Dit is seker net ‘n swart regering wat so ‘n onverkwiklike taalopset vir homself as ‘n verdere “uitdaging” op die hals kan haal. In elk geval bestaan daar geen twyfel dat Afrikaans in die Wes-Kaap baie meer moedertaalgebruikers as Engels het nie. ‘n Hanskakie soos De Villiers word glad nie met so ‘n argument beïndruk nie. Grootdoenerig wil hy van die US ‘n wêreldspeler maak; nie ‘n lokale, parogiale inrigting wat die plaaslike belastingbetalers dien omdat die US met hulle geld onderhou word nie.

Onderliggend is daar myns insiens ‘n groot skeut onregverdigbare Afrikanerhaat en leedvermaak. Weens die ANC-regering se voorkeur vir Engels word dit nou oral, insluitende aan die US, aan almal opgedring. Ooreenkomstig die ANC se skewe voorstelling van die geskiedenis word egter telkens van Afrikaans gesê dat dit nooit weer aan iemand opgedring mag word nie. Die De Villiers-US speel ANC-gedienstig hiermee saam. Maar let op hierdie blatante opdringing van Engels: “In koshuise en ander leefomgewings behoort studente Engels as omgangstaal in huisvergaderings en ander amptelike funksies [te] gebruik.” Afrikaans word beskuldig van opdringing, maar nie Engels nie. Afrikaans sluit uit maar nie Engels nie. Het ons hier voorbeeldige voorbeelde van gelykberegtiging of die doelbewuste, polities gemotiveerde toepassing van dubbele standaarde?

“In hierdie verband wil ons graag erkenning gee aan die beduidende bydrae wat die Open Stellenbosch-kollektief in die onlangse gesprekke gemaak het om te verseker dat taalimplementering aan die US nie ‘n struikelblok vir toegang tot onderriggeleenthede of die suksesvolle voltooiing van akademiese programme word nie.” Afrikaans word op ‘n gemene manier alewig as ‘n struikelblok voorgestel sonder om die voortreflikhede van die taal te besing.

Open Stellenbosch (OS), ‘n klein minderheidsgroep met ‘n sterk nie- of anti-akademiese oriëntasie, se bydrae tot die verheffing van Engels tot hoofonderrigtaal word spesiaal deur De Villiers uitgesonder. Hy en sy meelopers het steeds geen besef van wat OS werklik is nie. ‘n Vorige redakteur van die saketydskrif Finweek, Marc Ashton, het die aandag op ‘n voor die hand liggende waarheid gevestig: “Students go to university because there is no work for them” (Moneyweb Today, 19 deser). Die ANC-regering faal met werkskepping, soos met die meeste ander dinge. Die US help die ANC-regering uit die verknorsing deur tot in Limpopo meesal akademies onbelowende swart skoliere met studiebeurse na die US te lok as onwillige/ongemotiveerde studente. Hierdie skoliere word voor ‘n keuse gestel: óf werkloosheid en krepering tuis óf “studie” aan die US, insluitende gratis akkommodasie en kos. Die US word hiertoe deur nie-akademiese oorwegings gemotiveer, te wete om die rasteikens wat hy onnodiglik vir homself stel, te haal.

Sodra (die meeste) OS-lede in hierdie lig gesien word, word dit duidelik waarom hulle eerder chaos saai as om te studeer, selfs in eksamentyd, en waarom hulle probeer om te verhoed dat egte studente eksamen skryf. Die meerderheid OS-belhamels is waarskynlik US-beurshouers. Die US is in ‘n gunstige posisie om van hulle ontslae te raak deur hulle studiebeurse nie te hernu nie. Maar dit sal die getal swart studente op die kampus verminder, terwyl ‘n so groot moontlike swart komponent om nie-akademiese/politieke redes deur die US gewens geag word.

Onlangs het Rudolf Gouws genoem dat omtrent die helfte van die studiegeld wat ingesamel word aan US-studiebeurse bestee word (Die Burger, 29 Oktober, p 14). Dit is bekend dat hierdie beurse hoofsaaklik aan swartes toegeken word; dikwels op twyfelagtige akademiese gronde, bv om rasteikens te haal. Een van die implikasie is dat daardie blanke studente wat vir hulle studie betaal, die studiebeurse van swart studente subsidieer. ‘n Ander rede waarom studiegeld so hoog is, is omdat hoofsaaklik swart studente aan die wydverspreide wanpraktyk van toe-eiening ly, dus om sonder teenprestasie geregtig op (feitlik) enigiets te voel. Daarom versuim sommige van hulle om hulle finansiële verpligtinge teenoor die universiteit na te kom, wat nog hoër studiegeld tot gevolg het. Ook omdat vandale nie verplig word om die skade wat hulle veroorsaak het aan die universiteit te vergoed nie. In ‘n onderhoud met Jean Oosthuizen het De Villiers die moontlikheid van ‘n “gedifferensieerde fooistelsel” genoem (LitNet 11 deser). Besluit maar self wie gaan bevoordeel en wie gaan benadeel word. Polities korrek word die aandag nie gevestig op die ironie dat dit juis bevoordeelde swart studente is wat teen hoë studiegeld betoog nie. Dink watter chaos op kampusse gaan heers as “gratis” universiteitstudie ingestel sou word.

Oproerige vandale word nie geskors nie. Na die onlangse gebeure het De Villiers die oproerige studente om verskoning gevra omdat hy ‘n hofbevel verkry het om hulle uit ‘n US-administrasiegebou te smyt. In geen opsig het hy hulle gedrag gekritiseer nie. Pleks daarvan is DeVilliers vol lof vir hulle, bv: “Ons studente het getoon hulle is verbind tot beginselvaste meningsverskil en vreedsame protes. Daarvoor gee ek ons studente graag die eer. Ons studente het die denkleierskap getoon was die US juis nastreef” (Jean Oosthuizen-onderhoud). Pleks van die studente te kritiseer het De Villiers namens die US onderneem dat die universiteit sal probeer om te verbeter. Dit is nie ‘n resep vir wet en orde en ‘n doelmatige akademiese milieu nie. Ek vind dit moeilik om gesonde, akademies-gefundeerde rasionaliteit by De Villiers op te diep.

As De Villiers sy sin kry, gaan Afrikaans vorentoe volgens behoefte of op aanvraag aangebied word. Maar hierdie opsie word op allerhande gemene maniere tot onlewensvatbaarheid verdoem. “Dit sal afhang van vermoëns van dosente,” terwyl die internasionaal georiënteerde US Afrikaansvermoë glad nie meer as ‘n vereiste by die aanstelling van dosente stel nie. Verder: “Die addisionele tale [Afrikaans en Xhosa] mag nie gebruik word om enigeen uit te sluit nie,” terwyl die De Villiers-US Afrikaans definieer as ‘n taal wat studente uitsluit. “Dit impliseer dat alle kommunikasie by die Universiteit Stellenbosch minstens in Engels sal wees.” Hoekom? Omdat die dwase wat die voorgestelde nuwe taalbeleid uitgedink het Engels definieer as ‘n taal wat niemand uitsluit nie.

Daar is hierdie leë of valse belofte: “Dosente sal voortgaan om in beide Afrikaans en Engels onderrigmateriaal te verskaf en assessering te fasiliteer. Soos tans die geval is, kan studente toetse, eksamens en opdragte in Engels of Afrikaans voltooi.” Dit is ‘n gemene manier om die Engelse pil te versuiker en kan hoogstens in sommige en progressief minder gevalle ‘n hoogs tydelike Afrikaansopsie wees. Na mate die dosente al hoe meer eentalig Engels word, sal Afrikaans as akademiese taal sekerlik uitgefaseer word.

Die jongste US-verklaring sluit af met die volgende doelbewuste misleiding: Die hersiene taalbeleid “sal taaldiversiteit daadwerklik deel maak van die Universiteit Stellenbosch se wese en toegang vir personeel en studente verseker.” “In kleiner klasgroepe sal alle inligting in Engels oorgedra word.” Dus as daar bv 6 of 12 studente in ‘n klas is, waarvan 5 of 11 Afrikaanssprekendes is, sal die voertaal Engels wees, want aan Engels word voorkeur bo Afrikaans gegee. Dit is in ‘n neutedop Wim-geregtigheid. Dit is juis taaldiversiteit wat in groter mate as tevore ontken word deur tweetaligheid tot eentaligheid te transformeer. Die groter toegang wat vir personeel en studente verseker word, verwys feitlik uitsluitlik na swartes; daardie mense waaraan die US om etnies-politieke, dus nie-akademiese, redes voorkeur gee.

Om Afrikaanssprekendes te sus, beklemtoon De Villiers dat sy nuwe taalbeleid bloot voorstelle is wat nog nie deur die US-raad goedgekeur is nie. In daardie raad is in De Villiers se kort ampstermyn onnodiglik groter verteenwoordiging aan die kommunistiese minister van hoër onderwys, Blade Nzimande, toegestaan. Voorstelle wat anti-Afrikaans en anti-Afrikaner is, kan dus met groter gemak as voorheen goedgekeur word. Dit is ook opvallend dat omstrede voorgestelde veranderings aan die taalbeleid vanjaar, soos verlede jaar, (doelbewus) oorgehou is tot die einde van die akademiese jaar, wanneer daar minder weerstand van die Afrikaanse studente en dosente sal wees. Die punt is dat selfs al sou De Villiers se huidige taalvoorstelle afgekeur word, dit is lae hou teen Afrikaans is en so sal bly; dermate dat Afrikaans as US-voertaal kwalik daarvan kan herstel.

Ek dink dit is die aangewese tyd vir Johann Rupert om as US-kanselier te bedank. Hy en ander Afrikanerdonateurs behoort hulle steun aan die US te beëindig. Rupert het enkele jare gelede die mooi voorbeeld gestel om een van sy maatskappye se advertensies aan ‘n glanstydskrif te onttrek toe daarin ‘n artikel gepubliseer is wat Afrikaans en/of Afrikaners beledig het. Hy het nou weer die geleentheid om sy pa se nagedagtenis met sy optrede eer aan te doen.

‘n Mosie van wantroue behoort myns insiens teen De Villiers en sy viserektor vir transformasie, Nico Koopman, ingestel te word. Vir ‘n akademiese US, asook vir Afrikaans en Afrikaners, is daar geen heil in hierdie twee mense nie. Die ander viserektore, wat blykbaar geen beduidende besware teen die verregaande taalvoorstelle geopper het nie, verdien heel moontlik ook mosies van wantroue. Johann Rossouw verwys na die US-bestuurspan as “bruikbare idiote vir ‘n kortsigtige politieke agenda wat nóg diversiteit, nóg kennis in ons land bevorder … ‘n stem van kritieklose, polities naïewe onnoselheid” (LitNet 13 deser). Breyten Breytenbach sinspeel op iets soortgelyks: “Dit sou al help indien die universiteitsowerhede rondborstig wou erken dat dit nog altyd deel was van die bestaansvesel van die Universiteit Stellenbosch om die politieke hegemonie van die dag na die mond te praat” (Praag 14 deser). Mosies van wantroue kan in die onderrigdepartemente, fakulteite, senaat en raad te berde gebring word; hoe gouer en hoe meer, hoe beter.

Van die studente se kant af, verdien die Studenteraad ‘n mosie van wantroue. Daar is nie ‘n enkele oorspronklike gedagte in hierdie groepie studente se verklaring nie. Hulle herhaal die foute in die De Villiers-evangelie klakkeloos en laat my met wanhoop vir hulle. “‘n Historiese stap is gedoen om die deure oop te maak vir onderrig aan almal.” Geen groep word glo gemarganaliseer nie en alle studente word op gelyke voet geplaas. Die voorgestelde nuwe taalbeleid is glo nie ‘n aanval op Afrikaans nie, “maar ‘n stap vorentoe om ‘n meer toeganklike en wêreldklas universiteit te word” (Die Burger, 14 deser, p 2).

Ek wonder hoe die US se Afrikaansdosente voel oor hulle jarelange versuim om in enige opsig taalbulle ten behoewe van Afrikaans te wees. Hopelik sal hulle skuldig oor Breytenbach se woorde voel: “Dis ‘n skande wat onthou sal word.” Maar hulle sal dalk eerder troos in die kenmerkende Afrikaans- en Afrikaner-dislojaliteit van Max du Preez vind. Let op hoe slinks verskuif Du Preez die klem van die US na (die dorp) Stellenbosch: “Afrikaans gaan nie van Stellenbosch verdwyn nie. Inisiatiewe soos die Woordfees gaan steeds groei” (Die Burger, 14 deser, p 11). Wat op die Woordfees gebeur, weerspieël nie in watter taal onderrig in die US-klaskamers gegee word nie. Orakel Du Preez voorspel groei vir die Woordfees. De Villiers sê egter: “Dit is nie die US se verantwoordelikheid om die voortbestaan van Afrikaans te waarborg nie” (Die Burger, 14 deser, p 2). Hoe lank sal die Woordfees nog op die US se finansiële en ander ondersteuning kan staatmaak as De Villiers agterkom hoe min swartes Woordfees-byeenkomste bywoon? Hy sal daardie US-geld seker eerder na nog studiebeurse vir swartes wil kanaliseer.

Du Preez loof die voorgestelde taalbeleid as iets “in die belang van die universiteit en sy huidige en toekomstige studente” omdat “die onderrigtaal nie langer studente en dosente gaan uitsluit nie. Dit is ‘n voorwaarde vir groei, oopheid en uitnemendheid.” Hy kritiseer Breyten Breytenbach en Leopold Scholtz wat lansies vir Afrikaans gebreek het. Du Preez hoop die US-raad aanvaar De Villiers se waagmoedige voorstelle vir ‘n (grootliks) eentalige US met geesdrif, want die US sal dan “al die mense en kulture van Suid-Afrika waarlik weerspieël.” Afrikanerkultuur kwalifiseer volgens Du Preez blykbaar nie as ‘n kultuur nie. Die “Nuwe Stellenbosch” gaan “‘n Afrika-universiteit” wees; “Suid-Afrika se intellektuele kroonjuweel.” Kan ‘n mens in Du Preez se misleide oë met reg meer verwag van die instansie wat deur Jannie Marais se skenking ‘n werklikheid gemaak is?

Teken die petisie:

[emailpetition id=”6″]
[signaturelist id=”6″]

Sydney Gregan: ‘n Positiewe toekomsverwagting!

As long as whites continue to avoid and deny their own racial identity . . . [they] will have no chance to resist their dispossession and their eventual and possible physical destruction.
Samuel Francis

In ‘n vorige artikel is daarop gewys dat die Afrikaner opgesaal sit met ‘n negatiewe toekomsverwagting. Dit is die sleutel tot sy eie selfmoord aangesien geen volk dit kan bekostig om geen toekoms vir homself in sy eie land te sien nie. Dis tog voor die hand liggend — negatiwiteit kan niks positiefs voortbring nie.

Die vraag is nou of daar enige moontlikheid bestaan om hierdie situasie om te keer na ‘n positiewe uitkyk. Ek is van mening dat dit net kan gebeur indien die Afrikaner ‘n metamorfose ondergaan wat betref sy denke en persepsies oor meeste sake in hierdie land. Waarvan ek praat, is vir die meeste ‘n taboe. Bewys van hoe die nuwe stelsel die Afrikaner meegesleur het, is dat hierdie alternatiewe nie eers bedink (mag) word nie. Nogtans is dit noodsaaklik dat dit gelys en bespreek word.

Eerstens moet besef word dat die grondwet die grootste vyand van die Afrikaner is. Dis juis die grondwet wat elkeen verplig om binne die raamwerk daarvan te opereer en alles daarbuite te verban. Waarom is hierdie grondwet dan so heilig? Juis omdat die vyand van die Afrikaner weet dat binne die raamwerk daarvan uitwissing van die Afrikaner ‘n voldonge feit is. Daarom word alles en almal ingespan om binne die grense van die grondwet te dink en op te tree. Met die grondwet is nasionale (volksgerigte) politiek per se verban en is ‘n eenmalige en, wat die liberales hoop, finale oorwinning oor nasionalisme behaal. Dit is gewoon ontstellend om te sien hoe konserwatiewe Afrikaners die grondwet klakkeloos napraat (en aandring dat dit beskerm word!), sonder om te besef dat alles wat teen die Afrikaner ingespan word, juis deur die grondwet gemagtig word! Daarom moet ernstige vrae gevra word oor Afrikaners wat, ten einde die een of ander posisie of amp te beklee, ‘n eed aflê om die grondwet te eerbiedig.

Word voormelde besef, is ‘n belangrike stap geneem in die rigting van ware Afrikanervryheid. Dan kan die Afrikaner weer vry van skuldkomplekse oor sy verlede besin oor sy toekoms. Dan gaan die wêreld van nasionalisme weer vir hom oop waar die noodsaak van diskriminasie binne ‘n veelvolkige samelewing ingesien word. Diskriminasie? Maar dis mos verbode en onmenslik! Jy sien … Maar wat is diskriminasie? Dit is om voorkeur vir my eie te toon en afkeur van die vreemde. Voorkeur vir die eie is dus niks anders as diskriminasie nie. En om watter rede op hierdie aarde mag ‘n man nie voorkeur vir sy eie vrou, kind, mense, ras, taal, kultuur en goed hê nie? Net omdat die liberalis so sê en die liberale gedagte tans die botoon voer? Dink tog weer daaroor na: Wat is die teenkant van voorkeur? Gelykstelling van ongelykes, samevoeging van teenstrydiges, assimilering van onaanpasbares, versmelting van kontraste, en uiteindelik, vernietiging van identiteite.

Dit is tog onbetwisbaar so dat die trek van grense tussen mense en kulture wat wesenlik verskil, vrede en orde daarstel. Die wanorde en chaos van vandag is juis die gevolg van kulture wat in botsing met mekaar verkeer omdat hulle waarde-opvattings verskil. En dit bring my by ‘n belangrike punt: Jare gelede het ‘n goeie ou professor ons vertel van die boni mores in die gemeenskap wat die regsopvatting en uiteindelik die heersende reg van ‘n gemeenskap bepaal. En daardie opvatting is gesetel in kultuur — die visie wat ‘n gemeenskap vir homself in die oog het vir sy eie toekoms. Hoe verskil die visie van swart en wit nie in hierdie land nie! Watter regstelsel kan te midde van sulke verskille uiteindelik seëvier? Dis tog voor die hand liggend! Hoe verskil die boni mores van hulle wat standbeelde met (jy weet wat) besmeer nie van die volk waarvan ek lid is nie …

Waarom dan is die logiese oplossing vir die meeste nie aanvaarbaar nie? Omdat dit onmoontlik is? Tog nie, want die ganse geskiedenis is bewys van roemryke vryheidstryde van klein volkere teen magtige nasies, ryke en state. Nee, kom ons praat vir ‘n slag die waarheid. Dit is “onprakties” en “onwerkbaar” en onmoontlik omdat dit ‘n keuse is wat geweldige inspanning en opoffering van ons volk gaan vra. Dit is die waarheid van die nasionale strewe. Dit is ‘n moeilike keuse wat inbreuk maak op ons rykdomme, ons genot, ons vermaak, ons selfsug. Daarom is daar kwansuis “geen oplossing” vir hierdie land nie, want die teendeel is soos oom “John” (weliswaar in ‘n ander verband) gesê het “too ghastly to contemplate”.

En nou gaan ek ‘n teer puntjie aanraak. Baie konserwatiewe Afrikaners het in godsdiens nou die uitvlug gesien. Ja, ek noem dit ‘n uitvlug want die naïewe wyse waarop die saak benader word, hou beslis nie rekening met die werklikheid nie. Elkeen moet blykbaar net glo dat God ons sal red. Solank ons dit glo kan die land maar vergaan? Waarvan moet Hy ons red as ons nie in woord en daad ‘n breuk met hierdie stelsel wil maak nie? Ek dink ons moet van onsself gered word! Dink ons werklik dat die Here ‘n volk sal red wat nie die vaagste benul het wat hy wil wees te midde van ‘n godlose staat nie? Wat nie wil waag om op te staan teen ‘n godlose regstelsel nie? Wat nie bereid is om sy identiteit te beskerm nie? Wat steeds in kerke sit waar die Woord verkrag word ten einde die liberale gespuis (ja die Satan) ter wille te wees? Ek is jammer maar die Here wat ek ken, het geen behae in hierdie land, sy grondwet en sy klakkelose napraters nie!

Dit bring my by die aanhaling hierbo. Professor Samuel Francis was ‘n Amerikaanse konserwatief. Eintlik is die woord nasionalis meer gepas. Want hy het nie net bewaar nie, hy het die volkseie bewaar! Hy het vir baie jare die gevaar van integrasie in die VSA ingesien en daaroor geskryf. In ons land is integrasie en die vernietigende gevolge daarvan nou ‘n realiteit. Ons is gedoem tot uitwissing as ons nie insien dat die bewaring van ons blanke identiteit ons behoud gaan wees nie. Ons onteiening en uiteindelike fisieke uitwissing geskied juis omdat ons ons identiteit versaak het. En is dit nie ironies hoe die eise van politieke korrektheid mense van beide kante van die spektrum (liberaal en konserwatief) in een kraal gejaag het nie? En hoe hulle skielik so eensgesind is oor sake soos “rassisme”, “‘verdraagsaamheid”, en “menseregte” nie, Soos Francis dit stel:

“there is not a dime’s worth of difference between them on so many issues and a major reason why we are seeing the emergence, not just of a One Party State …., but also of a Single Ideology that informs the state and the culture”.

In plaas daarvan om die liberalisme na te praat en die universele gedagte van die dag na te jaag wat ons identiteit ondergrawe het en ons solidariteit geskaad het, moet die Afrikaner in die eerste plek sy blanke identiteit herbeklemtoon. Die aanslag teen ons is ‘n rasse-aanslag. Om derhalwe te midde van so ‘n verwoede aanslag weg te skram van ons rasse-identiteit is fataal. Besef ons dan nie dat deur ons skaam te maak vir ons ras juis die doel van die aanslag is nie? Ons kultuur het ‘n rasse-onderbou — die Afrikaner is geen basternasie wat ankerloos sy bestaan in Afrika gevind het nie.

Dit is alleen ‘n skuldgevoel, opgewek deur die ankerlose geslepe liberaal, wat gemaak het dat die Afrikaner dit nie wil erken nie. Die Westerse beskawing wat die voortou geneem het in die ontdekking en ontwikkeling van die wêreld, en waarvan ons erfgename is, was en is ‘n blanke beskawing. Waarom moet ons skaam wees daarvoor? Besef ons nie dat selfrespek vereis dat ons ons identiteit sal betuig teenoor andere juis om daardie identiteit te behou en uit te bou nie?

‘n Blote kulturele bewustheid is helaas nie voldoende nie. Dit beklemtoon net sosiale en kulturele faktore — so asof die kultuur wat ons verteenwoordig eenvoudig na ‘n ander groep oorgedra kan word; iets wat geheel en al onmoontlik is! Kulturele bewustheid alleen sal nie die rassegrondslag van ons blanke beskawing aan die suidpunt van Afrika bewaar nie. Ons word onteien en vermoor omdat ons blank is. Wat help dit dus om daarvoor weg te skram? Veel eerder kan ons solidariteit versterk word deur op hierdie waarheid te wys.

Nou lees ek dat Ernst Roets van Afriforum nie sy wit identiteit koester nie. Vir hom is die kleur van sy vel irrelevant. Probleem is net Ernst, die swarte wat die witman wil vermoor glo juis dat sy swart identiteit belangrik is! Dis uitlatings soos hierdie wat die groot skeiding binne Afrikanergeledere gaan bring.

Nog baie meer kan (en moet) geskryf word oor hierdie saak. Maar ‘n besef van die werklike bedreiging teen die Afrikaner is waar ons moet begin. Dit sal nie beter gaan in hierdie land onder enige regering met ‘n grondwet wat die Afrikaner se identiteit wil vernietig nie. Daardie besef is die saadjie wat in elke (ware) Afrikanerhart geplant moet word. En ons sal ons langsamerhand moet haas …

Leon Lemmer oor Anton van Niekerk: Kampusgewete en etiekkolos?

Anton van Niekerk het onder die opskrif, “Van volksuniversiteit na internasionale speler” (Die Burger, 10 deser, p 9), dit wys geag om die voortreflikhede van die huidige Universiteit Stellenbosch (US) as “internasionale speler” te besing. As oorverligte doen hy dit uiteraard ten koste van die US van weleer, wat hy ‘n “volksuniversiteit” noem. Hy laat hom veral uit oor Afrikaans, ‘n onderwerp waarvan hy liefs moet wegbly as hy hom nie weer ‘n drag slae op die hals wil haal nie.

Hy beweer dat die US van sowel regs as links gekritiseer word. Hierdie “uitgelese professor” beskou homself blykbaar as in die salige middel geposisioneer; iemand wat as belese en besinnende akademikus met onderskeiding die goue middeweg bewandel. “Van regs is daar die voortdurende verwyt dat die US sy vermeende ‘historiese identiteit’ as die ‘uitvoerder van die testament van Jannie Marais’ prysgegee het.” Dit is feitlik net op Praag dat daar vanjaar herhaaldelik pleidooie gelewer is dat die US Marais se skenkings- en stigtingsvoorwaarde moet nakom, te wete dat Afrikaans nie ‘n mindere posisie in vergelyking met Engels mag beklee nie.

Na verloop van ‘n eeu was daar vanjaar geen amptelike erkenning op die US-kampus van Marais se ontsaglike, deurslaggewende en onbaatsugtige finansiële bydrae tot die ontstaan en uitbouing van die US nie. Van Niekerk is veronderstel om ampshalwe in die etiek onderlê te wees. Maar hy opper geen beswaar hoegenaamd teen die doelbewuste miskenning van Marais se voorwaarde nie. Die US-rektor, Wim de Villiers, het vanjaar al herhaaldelik gesê: “Stellenbosch is nie ‘n Afrikaanse universiteit nie.” Ek ervaar hierdie woorde as ‘n doelbewuste en gevoellose belediging van die nagedagtenis van Marais. Is Van Niekerk weens sy oorverligtheid eties so afgestomp dat hy nie kan aanvoel dat hier ‘n skrynende onreg teenoor die voortreflike nalatenskap van Marais gepleeg word nie? Hiervoor is kundige onderlegtheid in etiek nie eens nodig nie. Blote ordentlikheid noop almal met gewetes om aan te voel dat aan die wense van ‘n oorledene voldoen moet word, of as dit absoluut onmoontlik is, redes daarvoor aan te voer pleks van die saak dood te swyg.

Van Niekerk se anti-Marais-gesindheid dui myns insiens op sy anti-Afrikaans-gesindheid, wat deur Pieter Kapp in Maties en Afrikaans (Pretoria: Protea Boekhuis, 2013) geboekstaaf is. As voorsitter van die US se Taalkomitee het Van Niekerk jare lank tot groot nadeel van Afrikaans gefunksioneer, bv deur onderrig in sowel Afrikaans as Engels in dieselfde klas te bepleit; selfs dat sulke gesamentlike klasse “in pas is met die US se tradisie [!] en bedoel is om eerder Afrikaans se toekoms aan die Universiteit te verseker as om dit te ondergrawe” (p 121). Gesamentlike klasse kon enersyds veroorsaak dat die onderrigmateriaal wat aangebied word, gehalveer word en andersyds dat die klasse hoofsaaklik in Engels aangebied word.

Daar is eenstemmigheid dat gesamentlike klasse opvoedkundig die swakste opsie is. Waarom sou Van Niekerk dan ‘n voorstander hiervan wees? Omdat politieke oorwegings by hom, soos by bv Russel Botman, swaarder as akademiese oorwegings weeg. As ANC-aktivis en rektor het Botman “dubbelmedium beklemtoon omdat dit verseker dat wit en swart saam in die klasse sit” (p 205). Na aanleiding van die chaos wat Open Stellenbosch toegelaat is om vanjaar te saai, het die US onderneem om van volgende jaar af afsonderlike klasse in Afrikaans en Engels in kursusse met baie studente in te stel. Aan die Noordwes-Universiteit, op die Potchefstroom-kampus, word dieselfde weg bewandel.

In die praktyk gaan dit beteken dat die blankes die Afrikaansmediumklasse bywoon en die nie-wittes die Engelsmediumklasse. Sodanige apartheid sal nie in die nuwe Suid-Afrika geduld word nie. Hierdie aparte klasse is dus bloot ‘n tussenstadium voordat die Afrikaanse klasse spoedig as ‘n onding afgeskaf word, omdat dit geëtiketteer sal word as iets wat deur diegene wat terugverlang na die verlede gekoester word; natuurlik uitgaande van die valse veronderstelling dat die verlede sonder meer slegter was as wat die hede is.

Reeds in 2005 het Van Niekerk verkondig “dat taal in onderrig minder belangrik is as die kwaliteit van die kennis wat oorgedra word” (p 151). As dit waar sou wees, wonder ‘n mens waarom daar so steen en been gekla word oor Afrikaans wat na bewering mense uitsluit. Die valse veronderstelling is dat Engels niemand uitsluit nie. In werklikheid is dit ‘n drogargument gebaseer op Van Niekerk se anti-Afrikaans-gesindheid. Taal is van die uiterste belang by kennisverwerwing, want dit is die hoofmanier waarop inligtingsoordrag geskied. Van Niekerk kan die waarheid van my stelling toets deur te gaan luister na ‘n gesaghebbende lesing wat in Mandaryns aangebied word en dan vas te stel wat hy wys geword het.

Dit is ‘n voor die hand liggende waarheid dat Afrikaanssprekende studente akademies beter vaar as hulle klasse in Afrikaans aangebied word. Insgelyks vaar Engelssprekende studente akademies beter as hulle klasse in Engels aangebied word. Waarom kies Van Niekerk kant vir Engels al is hy Afrikaanssprekend? Omdat swartes verkies om in Engels te studeer en dit dus vir Van Niekerk polities korrek is om daardie kant te kies. Wat in die akademiese belang van Afrikaanssprekendes is, weeg by Van Niekerk glad nie so swaar soos die belange van die ANC-gedienstige swart massa nie. Aan die argument dat diegene wat Engelsmediumonderrig begeer die talle sodanige universiteite kan bywoon, steur Van Niekerk hom nie, want dit is polities korrek om as oorverligte te verlang dat die US en die dorp Stellenbosch tot verswelgings toe moet verswart en demografies so getrou moontlik die veelgeprese nuwe Suid-Afrika moet weerspieël. Die beeld van ‘n swart en Engelse US is volgens hierdie redenasie oneindig beter as dié van ‘n wit en Afrikaanse US, wat glo swaar dra aan die bagasie van Afrikanernasionalisme en apartheid; uitgaande van die valse veronderstelling dat swart mag en swart nasionalisme heilsaam en blanke mag en Afrikanernasionalisme boos is.

Van Niekerk het in 2010 aangevoer “dat die taal in die opleiding van wetenskaplikes en die oordrag van kennis van minder belang is – dit is die kwaliteit en uitnemendheid van die kennis wat die swaarste moet weeg” (p 209). Van 2005 af (voorlaaste paragraaf hier bo) het Van Niekerk dus niks wyser geword nie. Breyten Breytenbach het in 2010 tereg van Van Niekerk gesê: “Die man weet waaragtig niks van taal nie” (p 204). Vir my is dit duidelik dat Van Niekerk hom veral om politieke redes vir die afskaling van Afrikaans en die bevordering van Engels beywer. Dit is waarskynlik die rede waarom hy in 2007 nie weer as senaatsverteenwoordiger tot die US-raad verkies is nie (p 159). Ek vind dit ironies dat Nico Koopman in sy plek verkies is; ‘n mens wat sy intreerede in Engels gelewer het voor ‘n gehoor wat feitlik uitsluitlik uit Afrikaanssprekendes bestaan het. In albei se hoedanigheid as US-dekaan het sowel Van Niekerk as Koopman onderskeidelik die Artes- en Teologiefakulteit so vinnig moontlik verengels. Naas etniese oorwegings was Koopman se anti-Afrikaansgesindheid waarskynlik deurslaggewend toe Wim de Villiers hom as ‘n US-viserektor aangestel het. Desnieteenstaande ag die Afrikaanse Taalmuseum en -monument dit wys om Koopman as spreker te nooi.

Van links word die US gekritiseer omdat die onderrig wat in Afrikaans aangebied word glo nie inklusief genoeg na die smaak van veral swart studente is nie. Dan gaan Van Niekerk dadelik oor tot ‘n aanval op Hermann Giliomee, wat beweer het dat die US op twee gedagtes hink: verengelsing ter najaging van internasionale aansien en misleiding van Afrikaanssprekendes oor die vooruitsigte van Afrikaans as US-onderrigtaal ten einde hulle steun te behou (Die Burger, 31 Oktober). Die polemiek van Van Niekerk en Giliomee het ‘n geskiedenis. Voorheen het hulle oor die gehalte van Bantoe-onderwys verskil, met Van Niekerk wat beweer het dat daardie onderwys ‘n “groot katastrofe” was (Die Burger, 9 Julie) terwyl Giliomee ‘n meer ewewigtige/gematigde standpunt huldig (Die Burger, 14 Julie). Hierna was Giliomee van mening dat ‘n Afrikaanse instansie hom vir ‘n Afrikaanse universiteit mag beywer (Die Burger, 24 Oktober), terwyl Van Niekerk meen dat dit om “ál ons land se mense” moet gaan (Die Burger, 20 en 27 Oktober), wat die moontlikheid van ‘n nuwe Afrikaanse universiteit sal verongeluk. Ek dink nie ‘n mens sal Van Niekerk daartoe kan beweeg om vir blankes, Afrikaners of Afrikaans in die bres te tree nie. Dit sal sy beeld as oorverligte, waaraan hy so naarstiglik bou, aantas. Van Niekerk bestempel Giliomee se standpunt as “kritiek van regs”, terwyl Giliomee polities seker maar net minder links as Van Niekerk is.

In sy jongste skrywe noem Van Niekerk “die US van die jare sestig tot tagtig … nie ‘n universiteit met beduidende internasionale aansien nie, maar ‘n taamlik geïsoleerde instelling en primêr gebrandmerk as die bakermat en alma mater van apartheidsleiers.” Wie het destyds probeer om die US akademies te isoleer en Afrikaners as boos te brandmerk? Die terroristiese ANC. Desnieteenstaande is aan die US van weleer myns insiens veel hoë akademiese standaarde as aan die huidige US gehandhaaf. Destyds is ‘n A-simbool in alle vakke (of minstens ‘n A-gemiddelde) in matriek van alle studente vir toelating tot mediese studie (MBChB) vereis. Deesdae kan met ‘n C- of selfs D-simbool toelating verkry word, mits die kandidate nie-wit is. Geen wonder dat hierdie US-kwalifikasie, anders as voorheen, tans nie sonder meer in die buiteland erken word nie; aanvullende eksamens word in toenemende mate vereis. Wêreldwyd het die besef posgevat dat die US akademies nie meer is wat hy was nie.

Van Niekerk, daarenteen, bespeur by die huidige US ‘n “strewe na onmiskenbare, internasionaal erkende navorsingsuitmuntendheid.” Daar kan glo nie toegelaat word dat die US “‘n minderwaardige universiteit moes bly bloot ter wille daarvan om ‘n ‘volle Afrikaanse’ aanbod te behou nie.” Van Niekerk beweer waaragtig dat die huidige US “die beste moontlike dosente” wil aanstel en dat dit die soort ding is wat “eenvoudig nie kan plaasvind deur medium van Afrikaans nie.” Wat behels die huidige US se teikengedrewe aanstellingsbeleid? Om ooreenkomstig die wense van die ANC by voorkeur (eintlik: indien enigsins moontlik) swartes en vroue aan te stel. As iemand wat ‘n akademiese pos beklee behoort Van Niekerk te weet dat sowel ras as geslag nie-akademiese faktore is; dat akademiese verdienste (bv formele kwalifikasies, ondervinding, publikasies) van deurslaggewende belang by die aanstelling en bevordering van dosente en navorsers behoort te wees. Pleks van bv ‘n swart dame uit Nigerië met ‘n twyfelagtige akademiese rekord aan te stel, sou dit akademies baie meer sinvol wees om ‘n Afrikanerman met bewese akademiese verdienste aan te stel. Teen laasgenoemde soort mens van akademiese gehalte word blatant gediskrimineer, maar Van Niekerk het nog nooit beswaar teen hierdie skandalige beleid geopper nie.

Omdat die uitgesproke, amptelike US-beleid is om by nie-akademiese voorkeur swartes aan te stel, word dit terselfdertyd ‘n anti-Afrikaansvoorkeur vir Engelsmediumonderrig. Die US slaag tans in elk geval nie daarin om bv Nobelpryswenners of hoogaangeskrewe buitelandse akademici as dosente aan te stel nie. Die US as eentalig Afrikaanse universiteit sou sonder groot probleme sulke uitsonderlike mense (wat hoogstens ‘n klein getal enkellinge sou wees) kon akkommodeer, bv as navorsers, magisterstudieleiers, doktorale promotors en die aanbieders van openbare lesings. Hulle akademies gewenste teenwoordigheid sou ‘n koersvaste US nie verplig het om Afrikaans oorboord te gooi nie. Waarin die huidige ras-, geslags- (dus nie-akademies-) en Engels-gedrewe US slaag, is om hoofsaaklik plaaslike nie-wittes en Afrika-swartes met twyfelagtige akademiese aansien (maar met teoreties moers baie, maar dikwels nie-realiseerbare, akademiese potensiaal) as dosente aan te stel. ‘n Kritiese ontleding van die US se navorsingsuitsette bevestig hierdie bewering.

Hoe onrealisties Van Niekerk se siening van die US is, blyk uit sy volgende sin, wat beoordeel moet word in die lig van die Wim-US se jongste vergryp, op 12 deser, teen Afrikaans. “Die verbeeldingryke pogings van die huidige bestuur, senaat en raad om aan Afrikaans ‘n mededingende plek aan die US te verskaf, sal dalk nie alle mense dadelik oortuig nie.” Inderdaad! Sekerlik nie vir my nie.

Van Niekerk wil Afrikaans nog dieper in die grond boor. Daarom kom hy met hierdie sin: “Om egter van ‘n universiteit as instelling te verwag om sigself eksplisiet daartoe te verbind om ‘n taal te beskerm, is onbillik, omdat dit van die instelling sou verwag om van sy missie, wat akademiese uitmuntendheid is, af te wyk.” In werklikheid is dit Open Stellenbosch wat geëis het dat Afrikaans nie beskerm mag word nie en die US-raad het gedienstig hieraan toegegee. Ek hoop ek het daarin geslaag om aan te toon dat ‘n Afrikaanse universiteit, soos talle nie-Engelse universiteite én die US van weleer, akademies uitmuntend kan wees. Ook dat die US met sy huidige toelatingsbeleid vir studente en sy huidige aanstellings- en bevorderingsbeleid vir dosente nooit werklik akademies uitmuntend sal word nie. ‘n Universiteit kan alleenlik akademies slaag as hy hom kompromisloos deur akademiese oorwegings laat lei. Dit beteken onder meer dat hy nie na die ANC-regering se pype moet dans nie.

Aan die US verloop transformasie in drie fases. Die universiteit is tans entoesiasties in die midde van fase 1 maar het reeds begin om fase 2 te betree.

● Die eerste fase is die opneukfase. Ras en geslag is die faktore wat ‘n deurslaggewende rol by die toelating en beurstoekennings van studente en die aanstelling en bevordering van dosente speel. Ras- en geslagsteikens word meedoënloos nagejaag om van swartes die meerderheid en van vroue die al hoe meer oorweldigende meerderheid te maak.

● In die tweede fase word die akademiese skemer betree. Afrikaans as onderigtaal is dan kwalik meer as ‘n mooi herinnering aan ‘n voortreflike akademiese verlede. Diegene wat om nie-akademiese redes as studente toegelaat is, word nou by voorkeur as dosente aangestel. Die akademiese gehalte van die onderrig daal verder.

● In die derde fase het die akademies nag aangebreek. Studente wat deur substandaarddosente onderrig is, word nou as dosente aangestel. Die akademiese gehalte val tot onder substandaard. Die gevolge van so ‘n onderrigsituasie word deur George Reisman die barbarisering van die samelewing genoem. Ek hoop om volgende naweek oor Reisman se idees te skryf, mits die tragiese gebeure aan die US my nie noop om weer oor die US te skryf nie.

Wanneer fase drie aanbreek, slaap Van Niekerk in die rus van die eeue gesus. Maar anders as met Jannie Marais se wense sal mense soos Wim de Villiers en Anton van Niekerk se transformasie-nalatenskap aan die US voortleef.

Karel Combrinck: Afrikanerhaat

Hierdie kan saamgelees word met die stuk van dr Sydney Gregan getiteld ‘n Negatiewe toekomsverwagting, asook met dr Roodt se video oor rassisme.

Dis ‘n somber onderwerp wat ‘n mens met huiwering aandurf. Tog is dit ‘n werklikheid wat ons onder die oë moet sien.

Linksdekadentes gaan daagliks tekere oor haat en haatspraak. Soos gebruiklik is hierdie maar weer ‘n hoogs selektiewe aangeleentheid. ‘n Mens mag naamlik nie haat spreek teen swartes en Jode nie, maar teen Afrikaners en wittes in die algemeen kan jy dit maar na hartelus doen.

Dié wat Afrikanerhaat in die wêreld aanstook, het natuurlik allerlei voorwendsels soos dat Afrikaners verantwoordelik was vir die verskriklike apartheidsbeleid, ens. Apartheid is natuurlik lank reeds verby, maar as jy met iemand in Frankryk of in Engeland of in Amerika oor Suid-Afrika praat, is die eerste en enigste ding wat in sy kop kom, apartheid. Want dit bly maar kenmerkend van die meerderheid dat hulle die klok gehoor het en maar net besotlik agterna dros. Amerika het tot in die sestigerjare nog rassesegregasie (apartheid) toegepas en dus is die Amerikaners in dieselfde sin ook verantwoordelik vir die verskriklike ideologie van rassesegregasie.

Duidelik is Afrikanerhaat terug te voer na die Anglo-Boereoorlog. Die Engelse kon dit net nooit verwerk dat ‘n boel gopsgoggas die vermetelheid kon hê om die meerderwaardige Engelse beskawing te verwerp nie. Wat hulle ook nie kon verstaan nie, was dat as hulle meer menslik met ons te werk gegaan het, hulle miskien sonder stamp of stoot van ons Engelse sou kon maak. ‘n Groot gros van ons mense was trouens nog altyd alte gretig om Engels te word. Maar menslikheid is mos net vir swartes bedoel en dus het hulle verkies om ‘n oorlog op ons af te dwing . En, soos dit maar gaan, as jy ‘n oorlog verloor, het jy nie baie vriende nie.

Die oorlog het natuurlik gepaardgegaan met ‘n massa anti-Afrikanerpropaganda, byvoorbeeld oor ons agterlikheid en « boorishness » ; propaganda wat die manier waarop die wêreld ons sien, tot in lengte van dae beduiwel het. En nog steeds duur dit voort.

Deel van die propaganda wat hulle onder meer oor ons die wêreld ingestuur het, is die storie dat Afrikaners sg. Nazi’s of fasciste is. Die storie het sy oorsprong daarin dat sommige leiers van die Nasionale Party gedurende die laaste wêreldoorlog gekant was teen genl Smuts se pro-Britse oorlogspoging teen Duitsland. Die meeste Afrikaners het natuurlik wel deelgeneem aan die Geallieerde kant, maar dit liewer daar gelaat. Feit is dat die helfte van die aardbol in daardie tyd die Duitse oorlogspoging gesteun het. Italië was ‘n militêre diktatuur wat ‘n direkte bondgenoot van Duitsland was en so ook Spanje onder genl Franco. In Frankryk het die Franse regering, onder veldmaarskalk Pétain aktief met die Duitsers saamgewerk. Selfs die Swede het lekker munt geslaan uit die staal wat hulle aan die Nazi’s voorsien het. Vandag word nóg die Italianers, nóg die Spanjaarde, nóg die Franse, nóg die Swede as Nazi’s of fasciste beskryf. Inteendeel beskou hierdie lande en veral die Franse en Swede, ons as Nazi’s en fasciste. Dit was eers nadat die Duitsers die oorlog verloor het dat die Franse skielik ontdek het hulle is nie fasciste nie. Wonderlik hoe mense se koppe werk, of nie werk nie .

Die Engelse wêreldryk was gebou rondom die idee van rasse- en kulturele meerderwaardigheid. In die meeste gebiede waar hulle hul mag uitgebrei het, was dit ten koste van mense wat inderdaad baie minder ontwikkel en minder gekultiveer was as hulle; Indië, Australië, Noord-Amerika en groot gedeeltes van Afrika. Maar in Suid-Afrika was dit ewe skielik ‘n ander prentjie. Hier het hulle te doen gekry met mense wat eksponente by uitstek was van hulle eie Viktoriaanse ideaal : Wit, Christelik, konserwatief, hardwerkend, patrioties, dapper en alles behalwe primitief. En dit het hulle voor die dilemma geplaas van hoe hulle die oorrompeling van hierdie volkie teenoor die wêreld kon regverdig. Hulle kon dit slegs doen deur vir die wêreld te vertel dat hulle hier was om die arme onskuldige swartes teen die wrede, brutale Boors te beskerm.

En dan natuurlik het hulle knaend, gedurende die Anglo-Boereoorlog self, maar ook daarna en tot vandag toe die « minderwaardige » rasse ingespan om die Afrikaner te vernietig.

Soos dit met elke volk op aarde gaan, het ons self ook foute gemaak het. Ons laat dit maar aan ons vyande om ons daarvoor te kruisig. Hulle weet tog so goed hoe om dit te doen.

Afrikaners is reeds vir jare die lieflingshaatobjek van die dekadente linkses. Soos ons weet, is anti-rassisme hulle godsdiens en die Afrikaners is dan nou juis die aartsverteenwoordigers van rassisme. Hulle het dus op « godsdienstige » gronde die reg om ons te haat. Dis as’t ware hulle plig. Voeg daarby dat ons as Afrikaners daarin geslaag het om ‘n moderne, vooruitstrewende staat te skep uit die barre aarde wat ons omring, terwyl die swart massas van Afrika, dikwels in veel meer gunstige omstandighede nie daarin kon slaag nie, dan is die tafel gedek vir ‘n fees van Afrikanerhaat. Ons is naamlik die lewende bewys van die ongeldigheid van hulle ideologie van rassegelykheid. Gaan die veldtog teen Afrikaans aan die universiteite nie juis daarom nie dat die geleentheid van Afrikaners ontneem moet word om te bewys dat hulle beter kan presteer – en dit boonop in Afrikaans nie?

Daar is geen risiko van teenkanting verbonde daaraan om Afrikaners te haat nie . Dit kos niks en jy het die menigte aan jou kant. Jou pad na fatsoenlikheid en eerbaarheid lê oop as jy maar net die Afrikaner verguis. En dis tog so gerieflik om alles wat met die wêreld verkeerd is op iemand te kan projekteer. Die verskynsel is so oud soos die mensdom self. Soek ‘n sondebok. « Kruisig hom, kruisig hom ».

Is daar iets aan die haat teen Afrikaners te doen, veral in die lig daarvan dat baie Afrikaners self lustig aan die haatveldtog meedoen? Waarskynlik nie. Miskien het die pluimsaad reeds te ver gewaai. Ons gaan dit net nie regkry dat die wêreld van ons hou nie. Ons mag dit wel regkry dat hulle weer op ons ag slaan, maar die kanse is skraal. Die wêreld sien ons as ‘n boel rassiste wat hulle verdiende loon gekry het en nou tot die verlede behoort, van die kaart afgevee byna soos die Protestante na die herroeping van die Edik van Nantes. En baie Afrikaners sien dit ook so.

Met die Departement van Inligting het ons ‘n redelik energieke poging aangewend om ons beeld in die wêreld te probeer verbeter, maar die resultaat was dat selfs ons eie mense die Department van Inligting gehaat het en een van P.W Botha se groot begeertes was om die Department te breek sodat hy Connie Mulder kon elimineer as konkurrent en met behulp van die steun van Naspers eerste minister kon word.

Dit lyk asof die tyd nader kom dat die haat teen Afrikaners gaan oorkook. Is die Afrikaner daarop voorbereid? Of het hy ander prioriteite? Watter ander prioritiete kan daar wees as jou fisieke voortbestaan in die weegskaal is? P.W. Botha en F.W. de Klerk het ons veiligheid en ons toekoms aan Nelson Mandela en die ANC verpand. Die prys wat ons vir die ooreenkoms moes betaal, was die oorgawe van ons weermag. Nelson Mandela was as’t ware hulle lewenspolis. En noudat Nelson Mandela dood is, en ons weermag is weg, watter waarborg vir ons veiligheid is daar nou? Ons sit in Dingaan se kraal en ons wapens is buite. Sal ons ooit leer, of is dit nou in elk geval te laat ?

Ons hier op Praag doen wat ons kan om ons boodskap te bring en te waarsku. Alle lof en waardering hiervoor aan dr Roodt. Vir al die redes hierbo genoem, sal Praag ook gehaat word. Dit is egter ‘n bewys daarvan dat ons miskien nie so onbeduidend is soos die gemeenskap van dekadentes wil voorgee nie. Dit lyk of ons tussen twee keuses is : Óf ons stry voort en word daarvoor gehaat, of ons doen niks en word in elk geval uitgeroei. Dis dus duidelik dat niksdoen nie ‘n opsie is nie. Maar vir baie van ons volksgenote is dit wel. Ons sal moet saamleef met die waarheid dat ons grootste struikelblok steeds ander Afrikaners gaan wees. Feite van die lewe.

Mense sal vra: Nou wat is die oplossing? Vanselfsprekend is daar nie ‘n eenvoudige antwoord nie. Dis ook nie seker of dit ons rol is hier op Praag om politieke oplossings aan te bied nie. Ons eerste prioriteit moet wees om die Afrikaners minstens bewus te maak van die haglike situasie waarin hulle verkeer en dat ons voortbestaan as Afrikaners die moeite werd is om voor te veg. As ons daarin kan slaag om die wil te skep om as volk voort te bestaan, het ons reeds ver gevorder.

Daar was al voorstelle om ‘n belastingbetalersparty op die been te bring. Dit klink interessant, maar dit moet nog gedoen word. Ons moet sekerlik ook Afrikanerbesighede skep en dié steun wat reeds bestaan. Dit is in die verlede ook gedoen en het gewerk. Ons koopkrag is een van ons sterkste wapens. Ook moet ons die howe tot die maksimum gebruik om ons regte af te dwing. En dan is daar nog betogings, demonstrasies en optogte waaraan alle Afrikaners moet meedoen. Dis nie die indiwiduele gesigte wat saakmaak nie. Dis die getalle. En stille protes is net geen protes nie.

Uiteindelik bly daar die ideaal van ons eie onafhanklike en vrye grondgebied. Sal ons daarsonder ooit weer werklik ‘n volk kan wees?

En dan die derduisende verarmde Afrikaners in die plakkerskampe: As hulle bloot aan hulle lot oorgelaat word, dan is alles wat ons kwytraak, maar net ydel praatjies. In Desember 1939 is die Reddingsdaadbond onder leiding van ds J.D. Kestell gestig om verarmde Afrikaners weer op die been te help. Hulle slagspreuk was, « ‘n Volk red homself » en dis wat hulle gedoen het. Waarom nie weer nie?

Sydney Gregan: ‘n Negatiewe toekomsverwagting?

Terwyl die tweede fase van die kommunistiese revolusie begin stoom kry en die land se wiele duidelik besig is om af te val, is die vraag: Wat nou gemaak in hierdie omstandighede?

Dis reeds baie duidelik dat die studente-onrus oor baie meer gaan as blote studiegelde. Dit gaan daaroor om die laaste vestings van die blanke te vernietig. Daarom is die pogings van studente (hoe verdienstelik ook al) om Totius se standbeeld op die Noordwes-kampus van die Pukke te beskerm, futiel. Dis futiel omdat hulle rektor en sy hele raad slapgatte is. ‘n Beter woord om sulke lafhartigheid te verwoord, ontbreek ongelukkig. Terwyl studente nog iets van hulle patriotisme wys, gee die owerhede van Afrikaanse kampusse oor en lieg hulle vir studente oor die uiteinde van hulle oorgawementaliteit.

In 1983 het enkele studente aan die RAU gewaarsku dat dit nie sal eindig by ‘n kwota anderskleurige studente nie, maar dat RAU van gedaante sal verander deur die toelating van swartes. Hulle is toe uitgelag. Dié wat gelag het, sit seker nou in Australië. Maar hulle is destyds deur die Broederbond-rektor professor Pieter de Lange verseker dat dít wat nasionaal-gesinde studente beweer het, nooit sou gebeur nie! Waarom sal dit dan anders gesteld wees op Potchefstroom? Dít terwyl dié voorslagkommunis, Blade Nzimande, juis die minister van onderwys is. Dis tog getik om anders te wil dink en droom.

Ja, elke universiteit sal omvorm word tot ‘n tipiese Afrika-instelling waar standaarde vernietig sal word sodat elkeen ‘n graad op ‘n skinkbord sal ontvang. As gesien word hoe hierdie studente optree en hoe hulle lyk, is dit ‘n ope vraag of die Afrikaner enigsins met sulke mense geassosieer wil word.

Elders in die land gaan dit nie enigsins beter nie. Terwyl die geldeenheid maandeliks verswak, word berig dat dit met die banke uitstekend gaan! Tog interessant, nè! Terwyl die gewone burgers dus maand vir maand verarm, spog banke en groot maatskappye met rekordwinste. Terwyl die land afgebreek word, juig die superelite oor hulle rykdomme wat meer word. Duidelik pas die sosialisme wat die ANC toepas hierdie bevoorregte groepie. En dít terwyl die gewone burger nog glo dat ons ‘n kapitalistiese staat is!

Die einde is nog lank nie in sig nie. Nasionaal-gesinde Afrikaners het gewaarsku dat grootskaalse onteiening sal plaasvind onder ‘n ANC-bewind. Hulle is begroet met die Rooikappie-storie dat ‘n Nee-stem destyds sou beteken dat die VSA se oorlogskepe dae later aan ons kus sou wees! Foeitog. Hoe naïef was sommige nie gewees nie. Verbeel jou, die VSA val Suid-Afrika aan omdat hy nee sou stem. Die ironie is dat die einste VSA se geduld nou kennelik opraak met ‘n regime wat hom uitdaag deur waansinnige beleidsrigtings. Eintlik hoef die VSA net weer sanksies toe te pas om hierdie wankelrige staat binne enkele dae op sy knieë te bring.

Maar terug by onteiening. Onteiening is ‘n sine qua non in ‘n sosialistiese staat. Veral in daardie state waar die regime nou “van links” deur die EFF gedwing word om aan die eise van die gepeupel te voldoen. Die ANC-regime het vir hom ‘n nomenklatuur daargestel wat die ANC aan bewind moes hou solank die ANC vir hierdie nomenklatuur sorg. Die EFF het egter ‘n knuppel in die hoenderhok geword wat die nomenklatuur benoud laat rondfladder, min wetende dat alles haarfyn beplan is. Heel moontlik nie vanuit die ANC-geledere self nie, maar in alle waarskynlikheid deur die geldmagte. Die geldmagte floreer in state waar chaos heers omdat hulle in sulke omstandighede eiendomsreg (van alles) sentraliseer in die hande van ‘n uitgesoekte elite. Absolute rykdom kan net plaasvind indien die hulpbronne gemonopoliseer word. Dit kan net gebeur in ‘n toestand van onrus en chaos. Daarom — private eiendomsreg móét en sál sneuwel. Die superkapitalistiese staat wat nou vorm aanneem, is in wese ‘n sosialistiese staat. Uiteindelik sal die verhogings wat die nomenklatuur vir hulleself so gereeld ruimskoots toestaan ook niks werd wees met ‘n geldeenheid wat waardeloos is nie. Grootskaalse armoede is inderdaad vir meeste op die horison.

Ja, op elke front lyk dit uiters droewig. Van die Afrikaanse kerke wil ek nie eers praat nie. Die kerkleiding in hierdie kerke wil die revolusie ter wille wees, eerder as die ware evangelie verkondig. Hulle einde is in klippe gekap. Die kerk het die aanvoorwerk vir hierdie revolusie gedoen en die revolusie sal hulle ook verorber. Die DA wil ten alle koste swart ondersteuners kry en dank lede af wat dit waag om ‘n positiewe opmerking oor PW Botha van alle mense te maak. Besef die DA nie dat PW die pad vir hulle oopgemaak het met sy oorgeebeleid van destyds nie? Hulle behoort hom te vereer!

Nou is die vraag: Wat van Solidariteit en Afriforum en al hulle vertakkings? Op die oog af lyk dít wat gedoen word goed vir enigeen wat die saak slegs op die korttermyn beskou. Daar word geveg vir Afrikaans, vir individue se burgerregte, en so meer, en protes word oor baie sake aangeteken. Baie mooi. Maar daar word om die dood nie gepraat van die vryheid (selfbeskikking) van die Afrikaner in sy eie land nie. En enigeen wat durf waag om te “regs” te wees, word persona non grata. Vra maar vir Dan Roodt en Steve Hofmeyr. So terloops, ek het lank laas so ‘n idiotiese opmerking gehoor soos die uitlating dat Die Stem (ons ware volkslied) mense emosioneel skade berokken! As Die Stem egter saam met die afgodslied gesing word dan is daar kwansuis geen skade nie… Ek beleef weer die absolute teendeel. Sedert 1994 kook my bloed elke keer (met onherstelbare skade) as Afrikaners (waarvan Heyneke Meyer seker die koek vat!) hierdie afgodslied sing asof dit die laaste keer is dat hulle gaan sing. Ek verneem Meyer moet ‘n nekoperasie na die Wêreldbeker ondergaan…

So waar laat dit ons? By ‘n negatiewe uitkyk oor alles in hierdie land? Waarskynlik. Dat daar geen oplossing is nie? Moontlik ja. En dis juis die probleem. Omstandighede word aangespreek, terwyl die oorsaak ten alle koste vermy word. Wat ons volk nodig het, is ‘n politieke oplossing en nie oplossings vir sosiaal-maatskaplike probleme wat vir seker sal misluk in hierdie verbrokkelende staat wat juis ten doel het om die Afrikaner ten gronde te rig nie. Jy kan alleen ‘n positiewe toekomsverwagting hê as jy ‘n politieke oplossing bedink en bewerk wat volkome vryheid vir jou volk ten doel stel.

Daarsonder moet jy nie verbaas wees as jy van dag tot dag lewe en uitkoms soek in ‘n rugbyspan wat te veel betaal word en wat boonop geheel en al aan die nuwe bedeling toegewy is nie.

Dr. S.H. Gregan is ‘n prokureur van Nylstroom en ‘n graduandus van die R.A.U. wat reeds jare lank in die politiek aktief is.