Amptenare in die oostelike Duitse stad Dresden het ‘n “kunswerk” gewy aan terroriste opgerig.
Die Siriese “kunstenaar”, nou ‘n Duitse burger, wou “solidariteit” met die terroriste van Aleppo in Sirië wys.
Inwoners het Dresden se burgemeester Dirk Hilbert uitgejou by die openingseremonie Dinsdag en geskree “Gemors!”, “Gaan weg!”, “Skaam jou!” en “Verraaier!”. Die Dresden-tak van die anti-immigrante party AfD, wat ‘n oplewing in gewildheid geniet sedert ‘n invloei van meer as 2 miljoen vlugtelinge, baie van Sirië, het die installasie ‘n “belediging vir die burgers van Dresden” genoem.
Baie van hulle is woedend omdat hulle sê dat die stuk die herinnering van hul eie vuurbombardement van die stad aan die einde van die Tweede Wêreldoorlog aantas. In Februarie 1945, drie maande voor die einde van die oorlog toe die Duitsers reeds hul nederlaag verklaar het, is burgerlikes uitgedelg. Die lelike werk vorm deel van die 72ste herdenking van die vernietiging van Dresden.
Die “kuns” installasie, bestaan uit drie busse wat regop staan, op die plein voor die Frauenkirche. Die pragtige kerk is vernietig deur Britse en Amerikaanse bomwerpers in die Tweede Wêreldoorlog, maar met moeite opgebou na die oorlog ter herinnering aan diegene, burgerlikes, insluitende kinders, wat in die vuurhel omgekom het. Na dekades van geen onderhoud nie, is die Frauenkirche in 2005 heropen.
Die werk lyk soos ‘n toneel uit 2015 toe terroriste in die Siriese stad drie busse aan die einde van ‘n straat opgerig het om hulself te beskerm teen sluipskutters van die Siriese regering, berig Reuters.
“Kunstenaar” Manaf Halbouni, het aan Reuters gesê hy was “geskok” deur die protes teen sy polities gelaaide werk. Halbouni verwys na die immigrasie krisis, maar toon sy algehele onkunde oor die Duitse geskiedenis: “Die doel van hierdie installasie was om dialoog te bevorder tussen mense, sodat ons almal saam dinge kan bespreek en probeer om probleme op te los.”
Dit is nie duidelik watter soort dialoog nodig is tussen immigrante wat terrorisme in Sirië vier en burgerlikes wat tydens die oorlog omgekom het in wat beskryf word as ‘n oorlogsmisdaad nie. Op sy webwerf, het Halbouni nog onsin kwytgeraak en gesê sy werk verbind die lyding van mense in Sirië aan Europa “maar ook die hoop vir rekonstruksie en vrede”.
Die terroriste in Sirië was beslis nie daar om vrede te bevorder nie en die busse was hulle idee om ‘n oorlog te voer teen ‘n land wat niemand bedreig het nie.
Die predikant van die Frauenkirche kerk, Sebastian Feydt, het natuurlik die werk verdedig en sy kritici as “nasionale-sosialiste” uitgeskel.
Maar as die terroriste in Sirië nie deur die Siriese regering met die hulp van Rusland die onderspit gedelf het nie, sou daar min kans op rekonstruksie en vrede in Aleppo gewees het.
Hele stede, veral Aleppo, in die noordweste deel van Sirië, is in puin gelaat deur die ISIS-inval vir regime verandering om die Siriese president te ontsetel. Inwoners is opgesteek om ‘n “burgeroorlog” te voer deur die transnasionale ISIS-terreurmagte.
Gordon Engler, AfD-lid, het gesê die werk is “nie kuns nie, maar ‘n politieke skuif” en skelm gedoen. Volgens Engel was die plan nooit met die inwoners van die stad bespreek nie, want “dit sou onmiddellik duidelik wees dat dit sal lei tot protes”.
“Ek is ‘n lid van die Dresdenstadsraad,” verduidelik Engler. “Die hele ding is bewimpel deur die kantoor van die burgemeester. Ons het uitgevind wat aangaan net toe dit reeds duidelik was dat die opening sal plaasvind,” het Engler gesê.
‘n Tiener van Nelspruit (15) het duidelik die talent vir beeldhouwerk van sy pa geërf en is reeds besig om van sy werke te verkoop. Hy is vasbeslote om ‘n suksesvolle loopbaan hieruit te maak en wil hom ná skool voltyds hierop toespits.
Armand van Rensburg is ‘n gr. 10-leerling en het reeds van kindsbeen af sy pa, Nic van Rensburg, ‘n voltydse kunstenaar en beeldhouer, dopgehou. Hy was ses jaar oud toe hy driedimensionele beeldjies uit gewone kinderklei gemaak het terwyl Nic besig was met sy beeldhouwerk.
“Ons het hom in 2007 ingeskryf vir die kunste-Eisteddfod waartydens hy ‘n A+-simbool vir skilder en beeldhouwerk behaal het,” vertel sy ma, Ria van Rensburg, trots. “Die passie wat hy vir sy beeldhouwerk het, is duidelik te sien in sy entoesiasme en toegewydheid. As hy eers besig raak met die wasbeeldjie, sal hy vir ure hierop fokus en moet ons help dat hy ‘n balans hou tussen die skool– en beeldhouwerk.”
Ria het verduidelik dat die oorspronklike beeld uit klei gemaak word waarna dit in ‘n rubbervorm gegiet word. “Daar word ‘n hol waskopie van die gietvorm gemaak wat dan in keramiek gedoop word. Dié keramiekvorm word in ‘n oond gebak wat die was laat smelt en uitloop. Die gesmelte brons word dan in dié holte gegiet.
“As die beeld afgekoel het, word die keramiek afgekap en die brons voerpypies wat verhoed het dat lugborrels in die bronsbeeld vorm, word dan netjies afgewerk. Laastens word daar patina – ‘n suur wat met die brons reageer – oorgesit wat aan dié metaal sy kenmerkende kleur gee. Dit kan in verskillende kleure gedoen word. Die beeld word dan op ‘n voetstuk gemonteer.”
Dit is nie ‘n vinnige proses nie en kan tussen ses en agt weke neem, afhangend van hoe groot die beeld is. Armand is versot op die natuur en het op ‘n jagluiperd wat hardloop besluit vir sy eerste bronsbeeld. Twintig van hulle is gegiet en nou by sy pa se studio te koop.
Hy het ook ‘n afbeelding gemaak van ‘n bosbokkie wat deur ‘n jagluiperd gejag word en dit is tans by die bronsgieter. Sodra hy klaar is met die jagluiperd wat op die bokkie jagmaak, wil hy die afbeelding van vlakvarke aanpak en hy is druk besig met navorsing oor dié diere.
Die Britse straatkunstenaar Banksy moedig laerskoolkinders aan tot openbare geweld in die stad Bristol, maar met goedkeuring van staatsmedia en opvoeders.
Die BBC sê Banksy het ‘n muurskildery, van ‘n kind met ‘n brandende buiteband geskilder nadat die Bridge Farm laerskool een van die skool se huise na hom vernoem het.
Die skoolhoof het die muurskildery as “inspirerend” vir die leerlinge beskryf.
Banksy, wie se identiteit nog nie geopenbaar is nie, het ‘n boodskap gelaat vir leerlinge wat die werk Maandagoggend ontdek het.
Dit lui: “Dit is makliker om vergiffenis te kry as toestemming.”
Banksy se satiriese straatkuns kombineer politieke korrektheid met graffiti wat met ‘n kenmerkende stensil-tegniek uitgevoer word.
Een van sy bekendste werke is twee manlike polisiebeamptes wat mekaar innig soen.Banksy se homo-polisiebeamptes
Sy werk wat politieke en maatskaplike kommentaar bevat, verskyn teen mure en brûe in stede oral in die wêreld, het Reuters berig.
Die boek deur Ferial Haffajee wat vandeesweek met fanfare vrygestel is, What if there were no whites in South Africa? het ‘n soort taboe verbreek in die sin dat dit ons noop om Suid-Afrika suiwer in rasseterme te beskou. So iets is sover ek weet, nog nooit vantevore gedoen nie, behalwe miskien deur Amerikaners vir wie dit sedert die dae van Lothrop Stoddard se Rising tide of color of Madison Grant se The passing of the great race al tradisie geword het. (Albei dié boeke kan gratis op die internet gelees word by laasgenoemde skakels of selfs gratis op Amazon.com as Kindle-boeke “gekoop” word.) Toevallig is my nuuskierigheid deur Stoddard se Rising tide of color geprikkel en dit is werklik interessant om te lees hoe die rasseprobleem destyds in die 1920’s reeds bespreek is. Stoddard is meer van ‘n geostrategiese ontleder van die groot “rassewêrelde” (wit, geel, bruin en swart), terwyl Madison Grant op biologiese ras fokus. In die voorwoord by Grant se The passing of the great race sê Henry Fairfield Osborn:
European history has been written in terms of nationality and of language, but never before in terms of race; yet race has played a far larger part than either language or nationality in moulding the destinies of men; race implies heredity and heredity implies all the moral, social and intellectual characteristics and traits which are the springs of politics and government.
Waarskynlik sou Ferial Haffajee en haar geesgenote hiermee saamstem: alle boosheid in Suid-Afrika is te wyte aan die aangebore tekortkominge van die blanke ras. Vir Haffajee, iemand wat in Suid-Afrika se gangbare tiperings as ‘n “kleurling” gereken sou word, sou Suid-Afrika sonder blankes ‘n utopie verteenwoordig. Vermoedelik sou die land baie meer suksesvol gewees het en niemand sou deur “blanke heerssug” of “rassisme” gekwel word nie. Nêrens in haar teks wat ek in Ferial Haffajee: an affirmative-action princess who lacks antiwhite courage geresenseer het, verduidelik Haffajee egter vir ons presies hoe ‘n swart Suid-Afrika sou gewerk het nie. Feit is egter dat sy dit as ‘n idee in die openbare domein invoer.
Op die Engelse PRAAG verskyn vandag insgelyks ‘n ander reaksie op Haffajee deur ‘n jong student, John White. Terwyl Haffajee vanuit die hoofstroommedia applous ontvang vir haar gewaagde droom van ‘n Suid-Afrika sonder blankes, sou dieselfde horde polities korrekte propagandiste waarskynlik minder geesdriftig wees oor die teenoorgestelde utopie: ‘n Suid-Afrika sonder swartes.
‘n Toneel in Durban tydens die tydvak van Suid-Afrikaanse segregasie
En as ons nou praat van “swartes”, gebruik ek “swart” in dieselfde sin as Ferial Haffajee, as die broederskap (of susterskap, om my nie die argwaan van al my fanaties feministiese lesers op die hals te haal nie) van alle nie-wittes. Of nie-blankes, daardie gewraakte term wat in die ou Suid-Afrika so dikwels op bankies in parke, by stasies en op strande verskyn het en sedertdien in duisende foto’s verewig is. Natuurlik het die suidelike VSA oor dieselfde bordjies beskik, maar Amerikaners word dit minder verkwalik as ons.
Haffajee is nie eens baie donker van gelaat nie en soos ek in my Engelse resensie noem, is sy nie swart nie:
For she herself is not black, and with her Muslim name would pass for a light-skinned Arab, such as an Egyptian. Or an Indian.
Nietemin identifiseer sy met die term “swart”: in haar wêreld loop die verdelingslyn tussen alle gekleurdes (= “swartes”) en die suiwer blankes of mense van Europese oorsprong. In haar swart Suid-Afrika sal daar steeds Indiërs, kleurlinge en Chinese wees, maar geen blankes nie. Hoe dit presies daar sal uitsien, weet ons nie. Dit sal net “beter” wees, synde bevry van blanke oorheersing, rassisme, Afrikaans (hoewel sy nie veel oor Afrikaans sê nie, is haar koerant, City Press, baie anti-Afrikaans), “witheid” en die “apartheidserfenis”.
Voorbeelde van lande in Suider-Afrika wat eensklaps “verswart” is, is Mosambiek en Zimbabwe. Albei lande het nie lank nadat die etniese suiwering van blankes plaasgevind het nie, tot die vlak van “armste land ter wêreld” teruggesak, met ‘n BNP per kop van ongeveer $200 per jaar. Maar vir Haffajee en ander aanhangers van “swartheid” maak sulke ekonomiese kwessies nie eintlik saak nie; wat tel, is die beginsel van ‘n suiwer swartheid wat utopies verwesenlik moet word. Julius Malema en baie ander hang insgelyks dié utopiese beginsel aan, van Suid-Afrika wat geheel en al swart moet word en alle aspekte van die maatskappy wat deur swartes besit of beheer moet word, soos plaasgrond byvoorbeeld.
In die lig van die voortdurende ophemeling en pleidooie vir ‘n swart utopie in Suid-Afrika, trek ek daarom vandag die stoute skoene aan en vra: Hoe sou ‘n blanke utopie in ons land lyk? Gestel daar was nooit enige swartes in Suid-Afrika nie of ons het reeds vroegaan ‘n soort Israelse muur op die Limpopo-grens gebou sodat geen swartes oor ons grense kon kom nie? Of andersins, pleks van tuislande te ontwikkel, het die Verwoerd-regering eenvoudig die reusebedrae wat destyds al aan swart onderwys en gesondheid bestee is, gebruik om swartes te betaal om na die nuut “bevryde” Afrikastate te emigreer? Indië sou ook die Suid-Afrikaanse Indiërs met ope arms ontvang het, as die staat maar net hul passaat per skip terug Indië toe sou betaal het.
As ek enigiets van swart denke verstaan, is dit die gedagte dat daar niks erger as blanke regering is nie. Daarom sou dit mos net logies wees dat elke swart man of vrou met blydskap na Ghana, Zambië, Tanzanië of Mobutu se Zaïre sou wou vertrek om die wondere van swart regering te gaan ervaar. Waarom het die ou NP dít nooit ingesien nie? Miskien was hulle te “rassisties” en het nie mooi na die boodskap geluister wat reeds van oral in Afrika en vanuit die raadsale van die Verenigde Nasies begin opklink het nie. In die Rand Daily Mail van destyds waarvan Helen Zille en Allister Sparks sulke trotse redaksielede was, is swart regering vir Suid-Afrika ook konstant bepleit omdat dit beter as blanke regering sou wees. Tans veg sowel Zille as Sparks steeds daarvoor om ons daarvan te oortuig dat swart regering die summum van menslike bestuur verteenwoordig, met die verskil dat hulle vandag in Beeld en Die Burger skryf.
Hoe dit ook al sy, hoe Suid-Afrika blank geword het, is nie vir my argument so belangrik nie. Feit is dat ons ‘n blanke land kon gewees het, met al die voordele daaraan verbonde. Dink ‘n bietjie daaraan:
Geen rassekonflik
Daar is van die Amerikaanse en Franse teoretici wat beweer dat oral waar twee of meer menslike rasse dieselfde grondgebied deel, rassekonflik onvermydelik is. Dis eenvoudig biologies, sê hulle. Sonder om egter die “harde” biologiese verklaring te aanvaar, kan ons empiries waarneem dat lande met beduidende rassediversiteit almal rassekonflik ervaar. Suid-Afrika en die VSA is sekerlik die mees voor die hand liggende voorbeelde. Maar ook Brasilië, Meksiko en die hedendaagse Frankryk en Brittanje waar rasseonluste en -terreur gereeld plaasvind.
Trouens, ‘n mens kan selfs sê dat, hoe meer rassediversiteit daar bestaan, hoe groter die konflik. Elke dag vind daar in Suid-Afrika iets soos 15 “betogings” plaas, waarvan ten minste twee in onluste of openbare geweldpleging ontaard. In die kleiner, homogene blanke lande van Europa of die blanke state van Amerika, is so iets ongehoord. Mense kla as jy skeef parkeer of nie jou huis se vensters skoon gehou nie. Trouens, in Switserland bestaan daar munisipale regulasies wat bepaal dat jy eenkeer per maand jou vensters moet skoonmaak. In sulke lande sien mens nooit enige vullis op straat nie; alles is netjies en skoon, georganiseerd en ordelik.
Geen ‘rassisme’
Suid-Afrika, asook die VSA, word gekenmerk deur histeriese openbare uitbarstings en obsessionele toesprake, artikels en referate oor “rassisme”. Trouens, rassisme word as die vernaamste maatskaplike probleem getipeer, nie die gebrek aan elektrisiteit of skoon water of eerlike regering nie.
In ‘n blanke Suid-Afrika sou die hele probleem van “rassisme” en al die energie wat daarin gestort word, soos mis voor die son verdwyn. Ek kan my kwalik voorstel dat daar in ‘n homogene samelewing soos Japan oor “rassisme” gewroeg word. Waarom sou een Japanner ‘n ander van “rassisme” wou beskuldig? Net so sou ons nie ons kosbare tyd en aandag op ‘n probleem soos “rassisme” in ‘n homogene blanke Suid-Afrika verkwis nie.
Baie min of geen misdaad
Dis nie meer omstrede om te sê dat swartes meer misdaad as blankes pleeg nie. Sowel in die VSA as in Suid-Afrika, is daar duisende statistieke wat dit oor en oor bewys. Slegs 2% van ons gevangenisbevolking van ongeveer 200 000 bestaan uit blankes, terwyl ons 9% van die bevolking verteenwoordig. In oorwegend blanke woonbuurte in Suid-Afrika word min of geen moorde gepleeg nie, terwyl honderde moorde in swart of bruin buurte in die Wes-Kaap per jaar gepleeg word. Die gevaarlikste tien polisiedistrikte in Suid-Afrika is almal in swart of bruin buurte geleë.
Die voordeel van ‘n blanke land met min geweldsmisdaad lei logies tot:
Net ‘n paar tronke
Met slegs 4000 blanke misdadigers, sou ons net ‘n paar tronke nodig hê. Vyf-en-negentig persent van die gevangenisowerheid of “departement van korrektiewe dienste” soos dit tans bekendstaan, sou onnodig wees. Dink aan die belastingbesparings. Met meer aandag en fondse vir maatskaplike werk, sou daardie paar duisend blanke misdadigers verder gerehabiliteer kon word en op die ou end sou ons dalk amper glad nie tronke nodig hê nie. Dit is die geval in Ysland, met sy homogene bevolking waar daar in die meeste jare nie ‘n enkele moord gepleeg word nie.
Goeie onderwys
Tans gaan onderwys in Suid-Afrika konstant agteruit omdat die hele stelsel vir swartes aangepas moet word. Minder wiskunde en spelling, en meer politiek en verdomming. Alles word makliker gemaak sodat ons kinders die skole verlaat sonder om behoorlik te kan lees en skryf of somme maak.
Almal van ons wat in die ou Suid-Afrika op blanke skole was, kan getuig van die hoë standaarde wat toe gegeld het. Ons het punte verloor as ons verkeerd gespel het, en almal moes wiskunde doen, selfs diegene wat nie universiteit toe sou gaan nie. In ‘n blanke land sou dié voortreflike standaarde terugkeer en sou ons kinders weer met die beste ter wêreld kan meeding.
Die lande met die beste skoolresultate is almal homogene Oosterse of Europese lande sonder rasseprobleme. Hier is die toptienlande ter wêreld wat skooluitslae betref, almal min of meer etnies homogene lande:
Singapoer
Hong Kong
Suid-Korea
Japan
Taiwan
Finland
Estland
Switserland
Nederland
Kanada
Op dié toptienlys is dit slegs Kanada wat na “veelrassig” of multikultureel neig, maar ons moet onthou dat ongeveer 80% van Kanada se bevolking steeds uit blankes bestaan.
Geen kultuurkonflik
Suid-Afrika, die VSA en ander veelrassige lande word deur intense kultuurkonflik gekenmerk. Standbeelde word gevandaliseer, skole word afgebrand, mense skree letterlik in die openbaar op mekaar omdat hulle gebelg voel oor die ander ras of groep se kultuur of geskiedenis. Hier is ‘n voorbeeld afkomstig vanaf Princeton, wat veronderstel is om een van die drie beste universiteite in Amerika te wees, maar waar swart studente wil hê dat die voormalige blanke president Woodrow Wilson se naam van ‘n gebou verwyder moet word:
Nêrens in Finland, Estland of Switserland wat oor redelik homogene blanke bevolkings beskik, is so iets denkbaar nie. Hoewel Switserland oor vier verskillende amptelike tale (Duits, Frans, Italiaans en Romansch) beskik, het die land in onlangse tye nog geen konfklik geken wat voertaal in skole of universiteite betref nie.
Net so is die taalkwessie in Suid-Afrika reeds in 1925 besleg toe Afrikaans en Engels as amptelike tale naas mekaar erken is. Daardie wet van 1925 is sonder ‘n teenstem in die parlement aanvaar, met ander woorde, selfs geharde blanke Engelssprekendes van Britse afkoms het dit ondersteun.
Afrikaanse skole en universiteite
Rondom ons stort Afrikaanse onderwys in duie soos wat die land se rassekonflik hom op Afrikaanse skole en veral universiteite laat geld. Miskien moet ek liewer sê: wreek. Omdat dit hoofsaaklik blankes is wat verkies om in Afrikaans onderrig te word – Afrikaanssprekende kleurlinge verkies universiteitstudie in Engels – spreek dit vanself dat Afrikaanse skole en universiteite in ‘n blanke Suid-Afrika sou gedy. Soos in die verlede, sou daar vier Engelse universiteite wees en omtrent sewe Afrikaanse universiteite, met min of geen konflik oor taal nie.
100%-matriekslaagsyfer
Dit is bekend dat die blanke matriekslaagsyfer in privaat- of voormalige model-C-skole naby aan 100% is. In ‘n blanke Suid-Afrika sou dié syfer gehandhaaf word of selfs verder verbeter omdat ons beter skole van ‘n hoër standaard sou kon onderhou en nie meer afwaarts getrek sou word deur swart onderwys nie. Gevalle van onderwysers wat hul leerlinge seksueel molesteer, dronk by die skool opdaag of glad nie opdaag nie, sou verdwyn of hier en daar as ‘n absolute uitsondering op die reël aangeteken word.
Geen vullis op straat
Gaan kyk ‘n bietjie hoe lyk enige straathoek waar minibustaxi’s swartes af- of oplaai. Gewoonlik baai die hele gebied in vullis en papiere wat net daar gestort word. Dan praat ‘n mens nie eens van die toestande in plekke soos Alexandra, Diepsloot, Soweto, asook die hedendaagse Hillbrow en Berea nie. Onlangs met die Sandton-fietswedren, wat ironies genoeg aan Mandela gewy is, het ek 27 kilometer deur Johannesburg, waaronder Hillbrow, Berea en Yeoville gery. Van ‘n fiets af is jy baie meer in kontak met jou omgewing as knus in ‘n motor. Dit is plekke waar ek as student gewoon het en waar ‘n mens kafees of boekwinkels kon besoek. Die hoeveelheid vullis op straat in daardie eens blanke, Westerse omgewings is onbeskryflik en ‘n stank van ou vullis en urine vul die lug, so anders as in blanke stede oorsee waar die strate daagliks gewas word en die strooi van vullis jou ‘n boete kan oplê.
Dink net hoe ons stede kon lyk indien dit ‘n blanke land was! Skoon, netjies, versorg, aangenaam, misdaadloos en veilig.
Geen probleme by Eskom, by SAL, Transnet, Telkom en die Poskantoor nie
Die Suid-Afrikaanse Lugdiens was eens een van die beste rederye ter wêreld, ‘n openbare maatskappy wat in die publiek se belang sonder enige korrupsie en selfverryking bestuur is. Tans gaan daar nie ‘n dag verby dat SAA soos dit deesdae eentalig Engels bekendstaan, nie die nuus haal weens korrupsie, wanbestuur en knoeiery nie. Tegnies is die swart SAL bankrot.
As die Poskantoor nie staak nie, word daar berig oor sy finansiële probleme en ‘n mens wag dae lank vir briewe om afgelewer te word. In die EU word 85% van briewe en pakkies binne 24 uur afgelewer. In ‘n land soos Swede word 92% van alle briewe binne 24 uur afgelewer en is die poskantoor so doeltreffend dat privaatkoeriers geen markaandeel by die poskantoor kan afneem nie!
Hoe lekker sou dit nie wees om weer ‘n blanke poskantoor soos dié in ‘n EU-land te kon hê nie? Wat nie jaarliks groot finansiële verliese ly en telkens deur die belastingbetaler gered moet word nie.
Indien Telkom vroeg genoeg begin het om in die internet in Suid-Afrika te belê, sou ons nie met stadige, duur internetverbindings gesukkel het nie.
Hoe minder oor Transnet en Eskom gesê word, hoe beter. Onder blanke ingenieurs en bestuurders, sou dié twee maatskappye egter weer kon gedy.
Beter sport sonder korrupsie
Suid-Afrika is die enigste land ter wêreld wat rassekwotas op sport afdwing. Uiteraard sou dit in ‘n blanke land nie nodig wees nie. Niemand sou bekommer oor die aantal swart spelers in die span nie, want daar sal net blanke spelers wees en niemand sou dit vreemd vind nie.
Sport in Suid-Afrika draai net om geld en politiek, in daardie volgorde. Atletiek is in ons land vernietig en korrupsie vier hoogty by vele sportliggame. In ‘n blanke Suid-Afrika sou sport weer ter wille van die spel en prestasie beoefen word. Ons sou weer topatlete en -swemmers lewer, en dalk die wêreldrugbybeker wen.
Geen minibustaxi’s nie
Die minibustaxi is die grootste euwel wat daar is. Hierdie onpadwaardige voertuie met hul vermetele, aggressiewe, onbeskofte en roekelose bestuurders veroorsaak tienduisende ongelukke per jaar waarin duisende mense sterf of vermink word.
Sowel die bestuurders as die passasiers is swart, dus sou daar in ‘n blanke Suid-Afrika geen minibustaxi’s wees nie en ons almal sou die paaie met ‘n lied in die hart kon bestyg, sonder om op die uitkyk te wees vir ‘n maniak wat jou van die pad wil afdruk of eensklaps sonder waarskuwing in die middel van die pad stilhou.
Geen terreur nie
In Suid-Afrika het 200 voorvalle van terreur vanaf 1960 tot 1994 plaasgevind. Dít alles kan met nie-blanke politiek verbind word. Immers het die Natte en die Sappe mekaar nooit met bomme bestook nie, al het hulle hewig oor allerlei sake verskil.
In ‘n blanke land sou daar geen terreur plaasvind nie en nêrens sou ons hoef te vrees dat iemand ‘n bom op straat of in ‘n winkelsentrum gaan stel nie.
Geen plaasmoorde nie
Plaasmoorde verteenwoordig insgelyks ‘n vorm van terreur wat ná 1994 toegeneem het. Geen blanke waarvan ek weet, het al ‘n plaasmoord gepleeg deur goedsmoeds ‘n boer of sy gesin te gaan aanval nie. In ‘n blanke Suid-Afrika sou daar geen plaasmoorde wees nie, boere sal nie hul huise met hoë heinings hoef te omring en met wapens hoef rond te loop nie.
Geen diefwering, lae versekeringspremies, minder polisiestasies
Trouens, in ‘n blanke Suid-Afrika sou geweldsmisdaad op dieselfde vlak as in Europese of Verre-Oosterse lande verkeer. Ons sal nie meer diefwering, alarms of hoë mure met elektriese heinings of lemmetjiesdraad nodig hê nie. Ons sal veel minder polisiestasies benodig en die privaatveiligheidsnywerheid sal grootliks verdwyn.
Versekeringspremies sal baie laer wees, sowel op huise as op motors en sodoende sal groot hoeveelhede geld meer produktief aangewend kan word.
Openbare hospitale sou weer uitstekend wees
Hospitale soos die Johannesburgse Algemeen of die HF Verwoerd in Pretoria was in die tyd toe hulle gebou is verstommende prestasies wat met die beste ter wêreld kon vergelyk. Streng susters en aanvallige blanke verpleegsters het daar gewerk en ‘n mens het amper na ‘n verskoning gesoek om hospitaal toe te gaan!
In ‘n blanke Suid-Afrika sou ons weer trots wees op ons openbare hospitale, net soos op ons skole en kampusse.
Kuns, letterkunde en musiek sou floreer
Soos in Europese lande, sou die owerheid sy bes doen om kultuur, kuns, letterkunde en klassieke musiek te bevorder. Die Staatsteater of die Johannesburgse Stadskouburg sou weer vir die doel aangewend word waarvoor sulke teaters gebou is, naamlik die opvoering van ernstige teater en operas. Daar sal weer simfonie-orkeste wees en die SAUK sal musiek bevorder soos dit onder Anton Hartman die geval was.
Boeke sal heen en waar na Afrikaans vertaal word en ons sal weer ‘n land van lesers in plaas van TV-kykers word.
Groter gelykheid en maatskaplike samehorigheid
Afrikanersosialisme soos dit onder die Nasionale Party in die vyftiger- en sestigerjare gewerk het, met goeie onderwys en goed bestuurde openbare maatskappye, asook ‘n hoë premie op wetenskaplike navorsing en ontwikkeling, sou waarskynlik in ‘n blanke Suid-Afrika terugkeer. Pleks van in die rigting van Zimbabwe te neig, sou ons veel meer soos ‘n Skandinawiese land wees, met ‘n hoë lewenstandaard, goeie skole en hospitale, asook vrede, voorspoed en veiligheid.
Anders as tans, waar die land deur ‘n klein oligargie van korrupte superrykes beheer word terwyl die grootste deel van die bevolking krepeer en die middelklas stelselmatig verarm en uitgeroei word, sou daar in ‘n blanke Suid-Afrika groter gelykheid wees en rykdom sou teen meriete en met harde werk bekom word, nie deur knoeiery en korrupsie nie.
Deur gesonde patriotisme en lojaliteit aan die eie land en volk, sal maatskaplike samehorigheid heers, met selfs Engelse wat Die Stem uit volle bors saam sing.
So ‘n land is die antitese van dít wat tans heers en wat swart nasionaliste en antiblanke skryfsters soos Ferial Haffajee bepleit.
Hoe ‘n mens dit kan bereik, is natuurlik ‘n ope vraag. Indien daar enige logika by swart nasionaliste en afrosentriste was, sou hulle almal môre die minibustaxi Zimbabwe toe gehaal het om die voortreflikheid van ‘n volkome swart land te gaan ervaar. Hulle sou graag wou wegvlug van “rassisme”, Westerse kultuur en argitektuur, die apartheidserfenis, Afrikaans en Afrikaners.
Dog, as Malema, Haffajee en soveel ander die reg het om hul swart ideaal na te streef, mag ons seker maar droom van ons wit ideaal?
Redelik onlangs het ‘n versamelaar byna R12m vir ‘n Pierneef-skildery betaal. In die kunswêreld is dit nie so merkwaardig nie, maar wat dit buitengewoon maak, is dat Pierneef al jare lank deur Engelse en Joodse kunstenaars en akademici verguis en bespot word. Hoewel ek gewoonlik ‘n kritiese afstand teenoor die heersende ideologie handhaaf, was selfs ek onverbereid vir dít wat my gister by die Standardbank-galery in Johannesburg getref het: ‘n unieke, Afrikaneruitkyk op die wêreld en ons land deur ‘n grootse kunstenaar wat met die bestes ter wêreld kan vergelyk. Dis altyd ‘n skok, maar omtrent alle gesprek oor kuns of letterkunde in ons land word altyd deur jaloesie en Boerehaat oorheers.
In die aanloop tot die Pierneef-tentoonstelling, het ene Sue Blaine in die Financial Mail na die “stigma” wat Pierneef kwansuis aankleef, verwys. Onderliggend aan dié idee is dat ‘n stigma alle Afrikaners aankleef, tesame met ons skrywers, musici, skilders en elkeen met ‘n Afrikaanse van wat hom nog ooit skeppend oor Suid-Afrika uitgelaat het. Wat gaan met sulke mense aan? Word hulle maar net vol haat en nyd gebore?
Maar terug by Pierneef. Dit is so dat kunswerke deur herhaalde blootstelling in die media van hul varsheid of egtheid beroof word. Eerste Nasionale Bank se embleem herinner vaagweg aan ‘n Pierneef-skildery van ‘n Bosveldboom met ‘n plat kroon. Daaraan is elkeen van ons al duisende kere blootgestel. Op ‘n soortgelyke manier is daar niks so Afrikaans en Suid-Afrikaans soos ‘n Pierneef nie; soos pap en wors verteenwoordig dit ‘n volslae cliché.
Totdat ‘n mens voor die skilderye in dié uitgebreide terugskouende tentoontstelling te staan kom. Dan moet jy jou kop skoonmaak van alles wat jy voorheen van Pierneef gehoor of deur swak afdrukke of foto’s van hom gesien het. Die Ware Jakob tref jou soos ‘n hou op die maag, of soos ‘n oorweldigende skoonheidswolk waarin jy verdwaal en jou sinne laat duisel.
Toegif tot politieke korrektheid: ‘Dans op Pierneef se graf’ (foto)
As ‘n toegif aan politieke korrektheid, het die Standardbank-galery dit goedgedink om op die grondvloer “ondermynende kommentaar” oor Pierneef ten toon te stel. Onder andere is daar ‘n foto van mense wat letterlik op Pierneef se graf dans. Hoe onsmaaklik, hoe banaal. Ook die Pierneef-hater William Kentridge wat self, soos my vrou altyd sê, “nie weet hoe om ‘n potlood vas te hou nie”, het ‘n politieke, kwasi-marxistiese kunswerk daar met slagspreuke, onder andere: “Remember the treason trial.”
Die meesal verpolitiseerde kunswerke wat tevergeefs poog om Pierneef af te takel verteenwoordig ‘n soort Hades op die grondvloer van die galery. Stap ‘n mens met die trappe op, beland jy eensklaps in die hemel. Goddank – en hiervoor moet ‘n mens seker die kurator Wilhelm van Rensburg bedank – word die meer onlangse, polities korrekte en swak kunswerke wat Pierneef moet “ondermyn” nie op dieselfde vloer as die groot kunstenaar self vertoon nie.
Pierneef: ‘Thabazimbi’Pierneef: By Fouriesburg
Die titel van die tentoonstelling verwys na “landskappe”, maar dit is ook eintlik ‘n stereotipe manier om Pierneef se kuns te benader: benewens landskappe, skilder hy stedelike tonele, hier en in Europa, selfs Zanzibar, asook verskeie myne. Op een skildery, wat die Uniegebou in wording kan wees, verskyn ‘n hyskraan. In die sewentiger- en tagtigerjare het mense van “nywerheidsestetiek” begin praat, maar Pierneef het dit al in 1912 of daar rond beoefen! In dié opsig was hy selfs die Italiaanse en Russiese konstruktiviste vooruit. In twee of drie skilderye eksperimenteer Pierneef met geometriese vorms en kubisme, wat natuurlik aanvanklik deur Picasso en Georges Braque beroemd gemaak is. Maar dis amper asof Pierneef net in die rigting van Europese kunsrigtings knipoog; hy bly Pierneef, hy bly uniek.
Pierneef: Premier-myn
Sekerlik sien ‘n mens iets van Vincent van Gogh hier en daar by Pierneef raak, maar dis veel sagter, fyner, gestileerder. En dan: kleur. As ‘n mens na ons wolke en sonsondergange kyk, ervaar jy skakerings van pienk en pers wat jy nêrens in Europa of in die noordelike halfrond sou beleef nie. En dit is juis dié kleure wat Pierneef in vele van sy skilderye inspireer, sonder enige sweem van kitsch of geyktheid. Trouens, Pierneef se kleurgebruik bly tydloos modern!
Vele van Pierneef se skilderye beeld ‘n leegheid en ongereptheid uit wat my herinner aan Van Wyk Louw se bekende gedig “O wye en droewe land”:
O wye en droewe land, alleen
onder die groot suidersterre.
Sal nooit ’n hoë blydskap kom
deur jou stil droefenis?
Jy ken die pyn en eensaam lye
van onbewuste enkelinge,
die verre sterwe op die veld,
die klein begrafnis;
Selfs in sy stedelike tonele is daar byna nêrens mense nie; dit gaan vir hom om die omgewing, die Umwelt, wat sowel die natuur as die mensgemaakte geboue, myne, kerke of skure kan wees.
Pierneef: Myn (houtskooltekening)
Dit is geen wonder dat Pierneef in die verlede so aangeprys en vele openbare opdragte – soos die 32 muurskilderye by die Johannesburgse stasie – ontvang het nie. Daar is eenvoudig geen ander Afrikaanse of Suid-Afrikaanse skilder wat met hom kan meeding sover dit die omvang, diepte en trefkrag van sy œuvre aanbetref nie. Daarbenewens beeld hy ‘n soort eksistensiële Afrikanerskap uit soos geen ander kunstenaar in énige genre nie. Vir iemand soos ek wat baie teleurgesteld voel oor die gehalte en intellektuele diepte van die Afrikaanse letterkunde, wat die afgelope paar dekades deur oppervlakkige politieke korrektheid gekenmerk is, is Pierneef ‘n lafenis. Esteties span hy die kroon op alles wat Afrikaners nog altyd wou regkry: om ‘n unieke Afrikabeskawing te skep wat deur die eeue sou weergalm soos ou Egipte, die Italiaanse Renaissance of soos Parys in die negentiende en vroeë twintigste eeue.
Pierneef: Johannesburg
Terwyl Pierneef deur akademici en marxistiese intellektuele verguis word – juis omdat hy so voortreflik is – is hy by die publiek gewild. In Europa staan mense om die blok ure lank tou om by museums, galerye en sekere tentoonstellings in te gaan. Boonop betaal jy nog ‘n stywe toegangsfooi. Dis net in Suid-Afrika en in die VSA waar ek nog leë galerye en museums wat boonop gratis is, teëgekom het. Die Johannesburgse kunsgalery, waar heelwat interessante werke hang, is soos ‘n mausoleum en byna niemand gaan meer soontoe nie, ook omdat dit in Joubertpark geleë is, wat deesdae soos ‘n buurt van Lagos daar uitsien. Gister is ek dus aangenaam verras om die toeloop van mense by die Pierneef-tentoonstelling te sien. Uitsluitlik blankes – so om die helfte Afrikaans en Engels, sou ek skat – het om die skilderye saamgedrom en te eniger tyd was daar seker so tussen 30 en 50 mense in die Standardbank-galery teenwoordig. Rondom my het ek slegs geesdriftige kommmentaar gehoor, dus geen marxistiese of linkse beledigings vir Pierneef soos wat mens dalk te wagte kon wees nie.
Pierneef: Selfportret (lino)
Pleks dus daarvan dat Pierneef deur die huidige dogma “ondermyn” word, is dit Pierneef wat die dogma ondermyn. Hy bewys met een oogopslag vir ons dat daar wel iets soos ‘n Afrikanerkultuur en -beskawing bestaan, wat hand aan hand met die Europese beskawing ontwikkel het, maar tog anders is, gesetel in ‘n ander omgewing, ‘n ander lig, ‘n ander landskap, selfs ‘n ander heelal.
Die uitdaging vir ons almal is om Pierneef te probeer lees, om te verstaan wat hy op die doek vasgevang het. Ons behoort ons hele geskiedenis en menswees na aanleiding van sy skilderye te herbedink. Die Afrikaner mag misluk het, maar Pierneef het uitmuntend geslaag.
Dit verklaar waarom hy vir die huidige orde en sy ideoloë so ‘n doring in die vlees is. Afrikaners mág nie slaag nie, maar moet voortdurend verguis word, op hul plek gehou word, tot magteloosheid afgetakel word. Op ‘n sekere manier verbaas dit my dat daar nie polities korrektes is wat bomdreigemente teenoor die galery maak, of sy mooi skilderye probeer vandaliseer nie, want hierdie orde is fundamenteel tot aakligheid en boosheid verbind.
Al word alles tot op die grond afgebreek en al bly daar niks van ons tradisie oor nie, sal daar steeds Pierneef wees. Hy is byna so ewig soos die piramides van Egipte, die simbool van ‘n unieke Afrika-beskawing wat eens in ons land bestaan het.
Lank leef Pierneef!
Die tentoonstelling duur vanaf 8 Julie tot 12 September 2015. Daar is veilige onderdakparkering vanaf die ingang in Harrisonstraat beskikbaar.
Standardbank-galery
Adres: hoek van Frederick en Simmondsstrate, Johannesburg, 2107.
‘n Picasso-skildery, wat vermoedelik gesteel is, en ’n Romeinse beeld uit die tweede of derde eeu is in afsonderlike voorvalle teruggevind net voordat dit na New York versend sou word, is berig.
Die Carabinieri, die Italiaanse polisie, se kuns-eenheid het beslag gelê op die skildery wat in 1912 in Picasso se kubistiese tydperk geskilder is. Dit is meer as $16 miljoen werd.
Voorlopige aanduidings is dat ’n inwoner van Rome die skildery na die buiteland wou stuur waar dit op ’n veiling verkoop sou word.
Die polisie probeer nog vasstel hoe dit in sy besit gekom het.
Die eienaar, wat ‘n raamwinkel besit het, het gesê hy het die skildery in 1978 van ‘n bejaarde kliënt as ‘n geskenk ontvang in ruil vir die gratis herstel van ‘n kosbare fotoraam van sy kliënt se oorlede vrou.
Die raammaker het nie geweet dit was ‘n waardevolle Picasso nie, het die polisie gesê, en dit weggepak vir 36 jaar “sonder besondere sorg” totdat hy ontdek het – toevallig, sê hy – dat dit die werk van die Spaanse meester is.
Afrikaners en selfs Suid-Afrikaners kan daarvoor vergewe word dat hulle nie op hoogte is van die jongste internasionale kunswerk waarby een van hul landgenote betrokke is nie.
Nie baie mense ken die naam Steven Cohen nie, en met nadere kennismaking sal hulle waarskynlik ook nie lus voel om meer te wete te kom nie.
Cohen het dié week die internasionale nuus gehaal met sy kunswerk in Parys waar hy nakend, behalwe vir ‘n korset en ‘n paar vere, ‘n hoenderhaan aan sy ontblote geslagsdeel vasgemaak het op die Place du Trocadéro by die Eiffeltoring in Parys, Frankryk.
Franse, sowel as toeriste, moes tien minute lank sy kuns gadeslaan voordat die polisie opgedaag het om Cohen in hegtenis te neem. Hy is vir 10 ure aangehou, ondervra en psigiatries geëvalueer.
Cohen se regsverteenwoordiger Agnès Tricoire het aan die koerant, Le Parisien, gesê dis ‘n “skande dat Frankryk kunstenaars uit Suid-Afrika in die tronk smyt”.
Cohen het heel in sy noppies geklink toe hy aan die Sunday Times verduidelik het dat die klag teen hom ernstig is en op dieselfde vlak as kindermolestering asook ‘n belediging van Franse nasionale trots weens die simboliese gebruik van ‘n hoenderhaan.
Cohen se kunswerk is deur ‘n stigting, La Maison Rouge, befonds. Hy is glo woedend dat hy nie deur Suid-Afrikaners ondersteun word nie weens “magspolitiek”. Dit is nie duidelik of Cohen die term begryp nie.
Hy sê hy is wit, Joods en homoseksueel en het voorheen Suid-Afrikaners vervreem met sy kuns. Blykbaar het hy pas dieselfde gedoen in Frankryk, te oordeel aan die manier waarop die owerhede sy kunswerk behandel het.
Mevrou Tricoire het hom van ‘n tronksel gered, nadat sy vertoë aan die ministerie van kultuur gerig het om hom vry te laat tot sy verskyning op 16 Desember.
Die SA Akademie vir Wetenskap en Kuns het hulself tot transformasie verbind, berig Martiens van Bart in Beeld. Die Akademie is in 1910 gestig om die Afrikaanse taal, literatuur, kuns en wetenskap te bevorder.
Die Akademie wil egter van sy wit en Afrikaanse beeld ontslae raak om demografie te weerspieël en met die internasionale asook politieke tydsgewrig in pas te wees.
Prof. Wannie Carstens, voorsitter van die Akademie, lig die 953 lede van die organisasie oor dié beleidswending in die voorwoord van die jongste uitgawe van die Akademie se Nuusbrief in.
Carstens skryf die Akademie is gebonde aan die huidige tydvak en verkeer onder druk om aan te pas.
“Daar kan nie voortgegaan word soos aan die begin van die 1990’s nie, aangesien die land sedert 1994 bloot te veel verander het.
“As liggaam transformeer ons, maar nie net in die betekenis waarin die ANC-regering van die dag die woord ‘transformeer’ beskou nie, naamlik verander die rassesamestelling van die organisasie om die demografie van die land te weerspieël.
“Die Akademie moet beslis ook in dié verband verander en dit word volgens ’n plan gedoen.
“As ons dit nie doen nie, gaan ons onsself as liggaam irrelevant maak vir die Afrikaanse gemeenskap omdat die Afrikaanse gemeenskap nie net wit is nie, ook nog nooit was nie.
“Ons wil hê dat die Akademie uit- eindelik die demografie van die Afrikaanse gemeenskap sal verteenwoordig.”
‘n Taxibestuurder van Limpopo, Louis Mabokela is skuldig bevind aan moedswillige saakbeskadiging.
Hy het verlede jaar ‘n skildery van president Jacob Zuma in die Goodman gallery in Rosebank beskadig.
Die Hillbrow landdroshof het bevind dat Mabokela doelbewus die skildery, waarop die president met ontblote geslagsdele uitgebeeld word, beskadig het.
Hy is tot ses maande tronkstraf gevonnis, wat vir vyf jaar opgeskort is. Die landdros het gewaarsku dat indien Mabokela voortaan aan ‘n soortgelyke oortreding skuldig bevind word, hy beslis tronk toe sal gaan.
Mabokela hou vol dat hy niks verkeerd gedoen het nie en bloot Zuma se waardigheid beskerm het.
Die skildery is glo sowat R100 000 werd, maar is nou méér werd nadat dit beskadig is. – RSG
Al het Zimbabwe nie meer hul eie geldeenheid nie, en is die tabakplase so te sê tot niet, het hulle darem nog 'n uitvoerproduk wat toeriste in die Kaap gaande het: Beelde uit klip. Die swaar klipskulpture word selfs op die internet bemark.
Elke beeld is uniek omdat elke harde klip waaruit dit gebeeld word, uniek is. Op die Mho-skaal waar diamante 10.0 meet en seepsteen 0.75, gebruik de beeldhouers serpentynsteen wat 3.2 meet asook harder klipsoorte wat tot 5.4 meet.
Die beeldhouers gebruik as werkgereedskap beitels van wolframkarbied en werk dan die beelde met 'n korundveil af voordat dit tot 'n spieëlgladde beeldhouwerk gepoleer word.
Hoofsaaklik kom die beeldhouers uit Malawi, maar die beelde word eerder met Zimbabwe verbind omdat verskeie stamme deels na die land gemigreer het. Desnietenstaande is daar ook Shona-beelde in klip. Ander stamme wat klipbeelde vervaardig is die Chewa, Kore-Kore en die Ajawo.
Die Shonabeeld is gewoonlik 'n persoonlike interpretasie eerder as figuratief en hout- en metaalwerk is meer algemeen.
Die Ajawo wat hoofsaaklik in Malawi en Tanzanië voorkom, het in die vyftigerjare van die vorige eeu na Zimababwe gemigreer om op tabakplase in die Guruvedistrik te werk. Ook is hulle op die spoorlyne in Noord-Rhodesië as arbeid ingespan. Die beeldhouers van Tengenenge gebruik dikwels soos die Chewa voëls, krokodille en visse in hul klipuitbeeldings. Klipmaskers is ook gewild.
Interessant is hulle geloof in die denkbeeldige Mfiti. Die beeld van die wese met sy oordrewe gesigsuitdrukking is gewild onder beeldhouers. Hy word ook soms as twee figure wat ineengestrengel asof in konflik of stoeiend is, uitgebeeld.
Die Mfiti ry glo in die nag op 'n hiëna en kom dan die kamer van 'n slapende man in waarna hy die kop afsny en daarmee sokker speel in die oggend.
Tentoonstellings is reeds met groot sukses by die Medi – Spa in Kaapstad gehou, asook die Erinvale en Lanzerac Hotelle. Daar is tans van die beelde te besigtig by Groot Constantia, Neethlingshof en die Radisson Hotel in Kaapstad.
Jan Ernst Abraham Volschenk se olie-op-doek het gisteraand by ‘n uitgelese kunsveiling vir ‘n beroering of twee gesorg. Nie net het die titel van die skildery, Die Vallei van die Kafferkuils naby Riversdal, ‘n fladdering veroorsaak nie, maar die werk het ook ‘n rekordprys vir ‘n Volschenk behaal, naamlik R600 000.
Die “mees uitstaande kunsveiling op Suid-Afrikaanse bodem”, volgens kenners, het Donderdag in Johannesburg plaasgevind. Die insolvente boedel van die vermoorde mynmagnaat Brett Kebble se kunsversameling is opgeveil by Summerplace.
Die afslaer, Graham Britz, het die bod geopen vir die 133 werke wat aan 800 geregistreerde kopers aangebied is by die geleentheid. Internasionale kopers het per telefoon deelgeneem.
Irma Stern se Vrou met Karosnaaldwerk, het ook aandag getrek. Die werk is gewaardeer vir tussen R5 miljoen en R7 miljoen, maar kon egter net R4,5 miljoen haal.
Vladimir Tretchikoff se Verlore Orgidee, was die verrassing van die aand. Dit is gewaardeer vir R1,2 miljoen, maar is verkoop vir die reusebedrag van R2,9 miljoen.
Ander werke sluit dié van Maggie Loubser, JF Pierneef, William Kentridge, George Pemba, Walter Battiss en Thomas Bowler in. Britz sê Kebble het buitengewoon goed presteer met sy beleggings in kunswerke.
Drie waardevolle skilderye wat aan een van Stellenbosch se topskole, Hoërmeisieskool Bloemhof, behoort, gaan in Londen op 'n veiling verkoop word, deels om onderwysers te help om die dorp se hoë eiendomspryse te bowe te kom.
Die skilderye gaan op 18 Februarie deur die Londense veilingmaatskappy Bonhams verkoop word en behoort na raming sowat R2,9 miljoen tot R4,4 miljoen te haal, volgens Bonhams se skattings.
Die opbrengs van die veiling gaan waarskynlik deur die skool aangewend word om eiendom in Stellenbosch aan te koop wat deur die skool se personeel gebruik kan word.
Met die stygende eiendomspryse in die laaste paar jaar kan min van die onderwysers dit bekostig om in Stellenbosch te woon, wat dit moeilik maak om personeel te werf en te behou.
Die skilderye behoort aan 'n trust wat ondersteun word deur voormalige leerlinge tot die voordeel van die skool. Die trustfonds se kunsversameling bevat meer as 45 werke wat geskenk is deur voormalige leerlinge oor die vorige 3 of 4 dekades.
Van die werke wat verkoop gaan word, is "'n Indiese meisie met pointsetias" deur Maggie Laubser, wat deur Bonhams geskat word om tussen 100 000 en 150 000 pond te behaal.
Die ander werke is "Golden Gate, Clarens" 'n landskapskildery deur J H Pierneef wat geraam word op 60 000 tot 90 000 pond en 'n werk van Alexis Preller, getiteld "Stillewe met krokodil", wat na verwagting behoort te verkoop vir tussen 40 000 en 60 000 pond.
'n Vreeslike windvlaag het dié week 'n reuse opblaasskulptuur van hondeontlasting uit 'n kunsmuseum in Bern, Switserland, gewaai.
Dit is die skepping van die eietydse Amerikaanse kunstenaar Paul McCarthy getiteld "Complex Shit" en is deel van die Paul Klee Sentrum se tentoonstelling "East of Eden: A Garden Show".
Die massiewe kunswerk wat in die tuin uitgestal was, het konsternasie veroorsaak toe dit weggewaai het. Volgens die kunsmuseum se webwerf was dit deel van die "snaakse en wonderlike geanimeerde voortuin".
Alhoewel die skulptuur toegerus was met 'n afblaasmeganisme vir slegte weerstoestande, het dit nie aangeskakel nie sê museumdirekteur Juri Steiner.
Die vlieënde beeldhouwerk van hondeontlasting het kragdrade omgestamp en die venster van 'n weeshuis gebreek voordat dit 200m verder te lande gekom het.
Kunskenners in Milaan het 'n belangrike ontdekking gemaak toe hulle die aanpaksel op 'n baie ou skildery begin afkrap het. Onder die lae stof het hulle die Latynse woorde Titianus fecit oopgekrap wat die handtekening van die groot Renaissance meester Titiaan is.
Dit is 'n skildery van Maria Magdalena wat God smeek om genade terwyl sy haar naaktheid verberg.
Die skildery hang al in Milaan se Ambrosiana Biblioteek sedert 1618.
'n Ander aanduiding van Titiaan se meesterhand in die werk is 'n spesiale albasterkruik wat hy meermale geskilder het.
'n Vreeslike windvlaag het dié week 'n reuse opblaasskulptuur van hondeontlasting uit 'n kunsmuseum in Bern, Switserland, gewaai.
Kunskenners in Milaan het 'n belangrike ontdekking gemaak toe hulle die aanpaksel op 'n baie ou skildery begin afkrap het. Onder die lae stof het hulle die Latynse woorde Titianus fecit oopgekrap wat die handtekening van die groot Renaissance meester Titiaan is.