Dan Roodt, Author at praag.co.za

Russel Botman ontdek ‘n Reitz op Stellenbosch

deur Leon Lemmer

Die standaardweergawe van die gebeure in Sharpeville in 1960 is dat blanke polisiemanne sonder waarskuwing op ongewapende en vreedsaam betogende swartes geskiet het. Die geykte weergawe van die Soweto-onluste in 1976 is dat swart skoolkinders spontaan in opstand teen Afrikaans as onderrigtaal gekom het.

Nelson Mandela vertel in sy outobiografie dat duisende swartes die Sharpeville-polisiestasie omsingel het en ook: “PAC activists had done an excellent job of organizing the area” (Long Walk to Freedom, Londen: Abacus, 1995, p 280). Omdat die PAC hom vir selfs meer radikale en militante terreur as die ANC beywer het, is dit taamlik duidelik dat omstandighede doelbewus georkestreer is om ‘n insident te skep. Wat Mandela tydens sy reise in Afrika gevind het, was dat die PAC deur hierdie insident te skep baie groter aanhang en gewildheid as die ANC geniet het. Onder meer het dit as meevaller gehad dat geld en wapens eerder na die PAC as die ANC gekanaliseer is. Die ANC moes iets doen om hierdie toedrag van sake om te keer. Die “spontane” Soweto-opstand was die antwoord. Dit is voor die internasionale nuusmedia opgevoer en het geblyk ‘n reusepropagandasukses te wees. Op grond hiervan was die ANC hierna onbetwisbaar die leidende “bevrydingsbeweging”.

Hierdie soort mededinging om pro-swart propagandasukses ten koste van blankes te behaal, behoort nie tot die verlede nie. Veldtogte om blankes op ‘n onbillike manier te diskrediteer, word dikwels in die nuwe Suid-Afrika gevoer. Die geringste insident word aangegryp en opgeblaas om sodanige anti-blanke sentiment aan te wakker. ‘n Klassieke voorbeeld is die studentepret wat vier jongmans gehad het toe hulle ‘n video-opname van swart werkers in die Reitz-koshuis in Bloemfontein gemaak het. In enige normale samelewing sou dit onmoontlik wees om soveel sensasie uit so ‘n grootliks onskuldige en eintlik onbenullige gebeurtenis te tap. Die afmetings wat die anti-blanke Reitz-bohaai aangeneem het, is ongelooflik. Deesdae is daar ‘n versoeningsentrum op die kampus as blywende beswering van hierdie verskriklikheid waarin niemand gedood of beseer of werklik te na gekom is nie. ‘n Grap is immers ‘n grap, selfs wanneer dit ten koste van iemand is.

‘Aktiviste en rewolusionêre word nie net in die gebruik van oorlogswapens opgelei nie. Dikwels is daar baie groter klem op ideologiese oorlogvoering.’

Maar net soos die ANC nie wou toelaat dat die PAC op ‘n bedenklike manier groter sukses met dooie kamerade behaal nie, hou ander plaaslike universiteite nie daarvan dat die Universiteit Vrystaat (UV) met soveel sukses die Reitz-fiasko bedryf nie. Hou in gedagte dat dit deesdae dikwels aktiviste is wat deur kamerade tot in die rektorstoel herontplooi word. Die Universiteit Stellenbosch (US) wou graag die Reitz-sukses van die UV nadoen. Hiervoor moes ver in die verlede na ‘n soortgelyke nietige insident gesoek en die besonderhede daarna met groot sluheid aan ‘n blywende groot klok gehang word.

Aktiviste en rewolusionêre word nie net in die gebruik van oorlogswapens opgelei nie. Dikwels is daar baie groter klem op ideologiese oorlogvoering. Om die nuwe Suid-Afrika te verstaan, is dit noodsaaklik dat ideologie en alles wat daarmee saamhang grondig verstaan word. Wanneer Nelson Mandela ‘n nr.-6-Springboktrui aantrek, vertolk die Nasperskoerante dit, soos alles wat Mandela doen, so gunstig moontlik. Genoemde gebeurtenis word gevolglik opgehemel as ‘n versoeningsgebaar en dat Mandela ‘n groot voorliefde vir rugby het. Sy eintlike bedoeling was om die wittes te paai nadat hulle op ‘n uiters verradelike manier hulle politieke mag ontneem is.

Toe Mandela die gedig “Die kind” van Ingrid Jonker voorgelees het, het die Nasperskoerante dit vertolk as erkenning van Afrikaans op die hoogste vlak. In werklikheid is hierdie gedig heel moontlik deur Jakes Gerwel by Mandela aanbeveel. Die boodskap vestig die beeld van wittes as gewelddadig en swartes as die onskuldige slagoffers. Met die misbruik van bv rugby en Afrikaans het Mandela gepoog om tot die siel van die Afrikaner deur te dring ten einde dit te verloën.

Teen hierdie agtergrond kan die vraag gevra word: Wat kon die US doen om, soortgelyk aan die UV met die Reitz-fiasko, ‘n hou teen die wittes in te kry? Deesdae is Russel Botman, die rektor, die hooffiguur op die US-kampus. Hy is ‘n UDF/ANC-aktivis wat verskeie kere deur die “apartheidsregime” ingeperk is. Soos sy US-kollega Nico Koopman, die dekaan van die fakulteit teologie, het Botman sy akademiese opleiding aan die Universiteit van Wes-Kaapland (UWK) ondergaan. Daar het hulle onder die leiding van Jaap Durand bv die skoorsoekery van die naïewe Dietrich Bonhoeffer in Duitsland nagegaan en gespekuleer in hoeverre dit op Suid-Afrika van toepassing gemaak kon word. Daar is dus onder die dekmatel van die akademiese bestudering van godsdiens na moontlike plaaslike politieke toepassings gesoek. Hierdie manier van doen word bevrydingsteologie genoem.

‘In hierdie politiek gedrewe transformasieproses word die US se tradisionele akademiese uitnemendheid gewetenloos opgeoffer.’

Botman verkeer in sy tweede termyn as rektor. Sy bewind aan die US word deur ‘n enkele politieke ideaal, naamlik transformasie, oorheers. Vir Botman is transformasie wesenlik afrikanisering. Volgens die US-webwerf het hy op 31 Julie gesê: “Above all, we should think of ourselves as facilitators of change.” ‘n Mens moet darem omtrent ‘n dik vel hê om van buite af te kom en as misleide enkeling jou aan te matig om alles te wil verander wat beskaafde Westerlinge aan die US opgebou het. Tradisioneel was die US, naas akademiese uitnemendheid, as ‘n blanke Afrikaanse universiteit bekend. Botman se dikwels uitgesproke strewe is dat die US teen 2018, wanneer die US sy eeufees sal vier, nie as ‘n wit en nie as ‘n Afrikaanse universiteit bekend mag staan nie. In hierdie politiek gedrewe transformasieproses word die US se tradisionele akademiese uitnemendheid gewetenloos opgeoffer.

Om die UV se Reitz-sukses na die kroon te steek, moes Botman twee skynbaar heeltemal onverwante gebeure saamsnoer. Slegs ‘n geslepe propagandis sou die kloutjie so vernuftig by die oor kon bring. Die een gebeurtenis het in 2010 plaasgevind. Die derde verdieping en die dak van die RW Wilcocks-gebou op die US-kampus is in ‘n brand verwoes. Botman is goed met kampusbrande bekend, want in die vorige eeu het ondersteuners van die UDF/ANC bv twee tydelike geboue en die kantoor/laboratorium van ‘n hoogleraar in chemie op die UWK-kampus vernietig. Die verskil is dat waar die “apartheidsregime” die UWK-brandskade herstel het, die US in die geval van die Wilcocks-gebou self die herstelwerk moes doen.

RW Wilcocks was ‘n hoogleraar in sielkunde en die US-rektor van 1935 tot 1954. Hy is dus ‘n toonbeeld van die US van weleer. ‘n Gebou wat na hom genoem is, pas nie sonder meer in by die getransformeerde US waarna Botman so naarstiglik strewe nie. Wat kon gedoen word om die herboude Wilcocks-gebou ‘n transformasie- oftewel Botman- (en dus ANC-) geurtjie te gee? ‘n Mens soek eenvoudig na ‘n gebeurtenis wat in die twee dekades tussen 1935 tot 1954 plaasgevind het en waarmee die tradisionele US en dus wittes gediskrediteer kan word.

Aan die betrokke gebeurtenis word deesdae die gewigtige naam Slag van Andringastraat gegee. Op 27 en 28 Julie 1940 het US-studente, onder andere van die koshuis Dagbreek, slaags met bruin inwoners van Stellenbosch geraak. Die wangedrag het begin toe lede van die twee groepe koerante by ‘n kafee wou koop. Hulle het handgemeen geraak. ‘n Klipgooiery het gevolg waarin onder meer die ruite van die privaat koshuis Protea “deur bruin mense uitgegooi is” (Eikestandnuus, 8 deser, p 6). Daarna is ‘n huis in Crozierstraat ook met klippe bestook. Die rektor, Wilcocks, het probeer om die vrede te herstel en die US het selfs skadevergoeding aan sommige bruines betaal.

‘Enigeen wat in die jare sewentig en tagtig gebeure op die UWK-kampus meegemaak het, weet dat bruines hulle maklik tot klipgooiery wend. Botman is sekerlik goed hiermee bekend.’

Die historikus Hermann Giliomee noem die voorval in ‘n vakkundige artikel in Historia “one of the few cases in South Africa where a white riot can be said to have taken place”. In ‘n US-magisterverhandeling (2006) noem Gustav Hendrich dit ‘n “buitengewone geweldsinsident”. Die etnies gedrewe Henry Jeffreys, wie se twee groot helde Nelson Mandela en Trevor Manuel is, het die voorval in ‘n artikel in Die Burger (15.12.2012) erg oordrewe “‘n klad op die naam van geslagte van Dagbreek-inwoners” genoem. Jeffreys se kommentaar was na aanleiding van ‘n misplaaste verskoning wat ‘n uittredende primarius van Dagbreek in 2012 vir die 1940-gebeure aangebied het. (Al die inligtingsbronne in hierdie paragraaf kan maklik op die internet opgespoor word.)

Dit is glad nie duidelik dat die skuld vir die 1940-gebeure noodwendig by die wittes lê nie; sekerlik nie uitsluitlik by die wittes nie. Dit is immers nie die wittes wat die koshuis en huis met klipgooiery beskadig het en waarvoor geen skadevergoeding deur die bruines betaal is nie. Enigeen wat in die jare sewentig en tagtig gebeure op die UWK-kampus meegemaak het, weet dat bruines hulle maklik tot klipgooiery wend. Botman is sekerlik goed hiermee bekend. Daar moet egter onthou word dat die UWK-studente klippe gegooi het omdat hulle hulle vir die afskaffing van alle rassediskriminasie beywer het. Hulle het dus nie betoog ten gunste van die rassediskriminasie teen wittes wat deesdae so mildelik aan die US en in die res van die land gepleeg word nie.

In die nuwe Suid-Afrika het die gewoonte posgevat om skuld uitsluitlik op wittes te pak en dan van hulle te verwag om verskoning te vra. Soos Jeffreys dit stel: “Russel Botman het hierin ‘n geleentheid raakgesien” – net soos Botman, toe die geleentheid hom voordoen, dadelik die US van weleer met die Nazi’s geassosieer het (praag 29 April). Botman het die hoogs uitsonderlike Andringastraat-voorval aangegryp om daarvan die US se teenhanger vir die UV se Reitz te maak. In albei gevalle word ‘n enkele swaeltjie dus tot ‘n somer opgeblaas. Wangedrag en misdaad kom baie meer by nie-wittes as by wittes voor. Tog word sodanige handeling by nie-wittes nooit en nêrens, soos wat billikheids- en ewewigtigheidshalwe vereis kon word, aan die groot klok gehang nie. Nie-wittes hoef nie verskoning te vra nie, om van die betaling van skadevergoeding nie eens te praat nie.

Wat Botman vervolgens gedoen het, was om ‘n kamer ter herinnering aan die Slag van Andringastraat in die universiteitsargief in die herboude Wilcocks-gebou in te rig. “The Room is a contemporary exhibition space depicting the suppressed history of … the Battle of Andringa Street … ‘adversity often leads to new opportunities and this is exactly what happened here,’ said … Botman” (Bolander, 14 deser, p 6). Die wittes word as die skoorsoekers en geweldenaars en die bruines as die onskuldige en vreedsame slagoffers voorgestel. Botman noem die uitstalling “‘n gebaar van versoening tussen die US en die dorp se bruin gemeenskap” (Die Burger, 2 deser, p 9). Danksy Botman en heel moontlik onverdiend is die US van weleer en sy wit studente dus voortaan die skurke in die verhaal van die Slag van Andringastraat.

‘Hermann Giliomee noem dat Hendrik Verwoerd die eerste student is wat sy studie van sy eerste jaar tot sy doktorsgraad in Afrikaans aan die US voltooi het’

Op 31 Julie is hierdie herinneringskamer bekend gestel en is die voltooiing van die herboude Wilcocks-gebou gevier. Let op watter afmetings Botman se aktivistiese verbeelding aanneem: “Dis ‘n simbool van vernuwing en versoening. ‘n Plek wat akademiese uitnemendheid vier, historiese ongelykhede erken en ‘n optimisme oor Afrika se toekoms deel. Dít is waarvoor die RW Wilcocks-gebou van die US nou staan. Só het … Botman … gesê … ‘Ons het onsself afgevra wat die aard van ‘n universiteit in die 21ste eeu is … Watter waarde gaan ons toevoeg tot die gebou?’ Vandag is die RW Wilcocks-gebou ‘n ‘stap in die toekoms in'” (Die Burger, 2 deser).

Volgens die US-webwerf het Botman by hierdie geleentheid ook gesê: “Reconciliation is born of memory and cannot happen if there is denial and amnesia.” Hermann Giliomee noem dat Hendrik Verwoerd die eerste student is wat sy studie van sy eerste jaar tot sy doktorsgraad in Afrikaans aan die US voltooi het. Uit ‘n suiwer akademiese oogpunt moet iemand soos Botman nie aan selektiewe geheueverlies ly nie en behoort hy herinneringsruimte vir hierdie en baie ander akademiese (eerder as politieke) feite op die kampus skep. Verwoerd kan as ‘n uitstekende akademiese rolmodel vir studente dien.

Die joernalis Eunice Visagie beweer: “Net so min soos jy vir jou skaduwee kan weghardloop kan jy dit wat in die verlede gebeur het net ignoreer” (Eikestadnuus, 8 deser). Inderdaad, maar wat in die verlede gebeur het, kan geplooi word om ‘n agenda in die hede te pas. Volgens ‘n koerantberig en die US-webwerf is daar geen twyfel wie in die geval van die herinneringskamer die verantwoordelikheid moet aanvaar nie: “Die kamer is die geesteskind van prof Russel Botman” (Die Burger, 2 deser).

In die Botman-terminologie beteken “inklusief” dat enige groepering waarby wittes betrokke is, ook nie-wittes moet insluit. Die resultaat is “diversiteit”. Eksklusief nie-wit of swart groepe is egter vir Botman heeltemal aanvaarbaar, bv eksklusiewe swart skole en universiteite. Diversiteit is in sodanige gevalle nie nodig of selfs gewens nie. Toegepas op die US beteken dit dat die mentorprogram Rachel’s Angels, ‘n Naspers-inisiatief, eksklusief op nie-wit skoolkinders toegespits is. ‘n Wit skolier mag nie so ‘n engel wees nie.

Die African Doctoral Academy, wat Botman in 2011 tot stand gebring het, het ten doel om swartes uit swart Afrika as studente na die US te lok. Dit is glad nie die bedoeling dat nie-swartes uit bv Noord-Afrika of wittes uit bv Namibië en Zimbabwe deur hierdie akademie bevoordeel word nie. In werklikheid benadeel hierdie akademie belastingbetalende wit Suid-Afrikaners, want beursgeld wat hulle vir doktorale studie kon toekom, word eerder na swartes uit die res van Afrika gekanaliseer; dus na mense wat om etniese redes bevoordeel word, terwyl hulle in werklikheid geen regverdigbare aanspraak op bevoordeling bo wit Suid-Afrikaners kan maak nie.

Die herboude Wilcocks-gebou huisves nie net die pro-bruin en anti-wit Andringastraat-uitstalling nie, maar ook die African Doctoral Academy. Hoewel die Wilcocks-naam vir die gebou (voorlopig) behou is, het Botman die herbouing in ruime mate misbruik om dit volgens sy wense te afrikaniseer. Dit is wat hy hierbo “‘n simbool van vernuwing” genoem het. Dit is waarom Botman dit as ‘n “stap die toekoms in” geloof het. Tipies Botman is ideologiese pleks van akademiese waarde tot die gebou toegevoeg

Botman het die Slag van Andringastraat gekaap en verwring om sy ANC-politiek te dien. Sy motivering word wanvoorgestel deur dit ‘n poging tot versoening te noem. Botman se handeling is net so misplaas en eensydig soos die jaarlikse herdenking in die naam van versoening van die 1996-bomontploffing op Worcester, waarin wittes die skuldiges en nie-wittes die slagoffers was. Iets soortgelyks word nie gedoen vir bv die bomontploffing in 1983 in Kerkstraat, Pretoria, nie, waarin swartes die skuldiges en baie wittes die slagoffers was (praag 4 Februarie). Die onderliggende politiek korrekte doel is nie versoening nie, maar om, aan die een kant, nie-wittes as goed en onskuldig en, aan die ander kant, wittes as sleg en skuldig voor te stel.

Hein Boonzaaier kry ontslag weens ‘gebrek aan getuienis’

Mnr. Hein Boonzaaier, een van die aangeklaagdes in die sogenaamde “Bloemfontein-4-terreursaak” het vandag ontslag gekry in die Bloemfonteinse landdroshof weens ‘n gebrek aan enige getuienis teen hom. Die staat het die saak teen hom teruggetrek.

Volgens mnr. Boonzaaier, het hy op Geloftedag, 16 Desember 2012 met sy hond in sy tuin gaan stap. Hy woon in Centurion. “Dit was presies kwart voor agt die oggend,” vertel hy. “Die volgende oomblik verskyn daar 30 swaar gewapende polisiemanne met volle lyfpantser en semi-outomatiese gewere wat op my gerig word. Ek het nie geweet wat aangaan nie, of ek moes hardloop of uitbars van die lag nie.”

Die volgende oomblik is mnr. Boonzaaier op ‘n klag van “terrorisme” in hegtenis geneem. Hy moes byna twee maande in die tronk deurbring voordat hy borg kon kry. Die staat het sy borgaansoek, asook dié van die ander drie aangeklaagdes, Johan Prinsloo, Mark Trollip en Martin Keevy, teengestaan.

Volgens sy regspan, “moes hy nooit gearresteer gewees het nie”. “Ek dink dit het suiwer daarom gegaan om my te probeer diskrediteer, ‘n doel waarin die staat en die media geslaag het,” sê hy.

Mediaverhoor

Sowel die Naspersgroep as die Mail & Guardian het teen Boonzaaier losgetrek met ‘n “mediaverhoor” waarin dié finansiële konsultant van Centurion as “regse ekstremis”, “staatsgreepbeplanner” en dergelike meer beswadder is.

Volgens Boonzaaier is daar gepoog om getuienis teen hom te vervals deur stellings wat hy tydens ‘n vergadering in die VSA gemaak het te verdraai sodat dit klink asof hy “presies die teenoorgestelde gesê het van wat hy eintlik gesê het”.

Voor sy inhegtenisname was Boonzaaier betrokke by die stigting van ‘n nuwe politieke party, die Federale Vryheidsparty en is hy ook tot president van die party verkies. “My poging om aan die demokratiese politiek deel te neem, is egter beantwoord met hardhandige, wederregtelike arrestasie,” het hy gesê.

Boonzaaier meen dat die bevel om hom in hegtenis te neem, vanuit ANC-geledere gekom het. “Die vreemdste was dat die Nasionale Vervolgingsgesag, wat luidens die grondwet ‘n onafhanklike liggaam is, my nie wou vrylaat nie allhoewel daar geen behoorlike klag of getuienis teen my was nie. Eers toe die minister daartoe ingestem het, is ek vrygelaat.”

“Ek dink dit was alles deel van ‘n plan om ons politieke party te diskrediteer, afgesien daarvan dat dit teen my persoonlik gerig was. Ek kry die indruk die regering wou nie hê dat ek aan die politiek moes deelneem nie,” sê Boonzaaier.

Die saak teen sy drie mede-aangeklaagdes gaan voort. Mnr. Martin Keevy is vir ‘n tweede keer na die Bloemfonteinse psigiatriese inrigting vir ‘n waarnemingstydperk van 30 dae verwys.

Kundigheid is mag

deur Manfred Delport

[followbutton username=’ManfredDelport’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Volg Manfred op Facebook.

Jan Smuts het glo gesê dat Suid-Afrika ‘n land is waar nóg die beste, maar darem ook nie die slegste nie, gebeur nie.

Ek wil Jan Smuts se stelling effens wysig: As daar iets goeds in Suid-Afrika gebeur, as iets positiefs verrig word, as iets gebou word, as daar vooruitgang en vordering is, as iets behoorlik werk, is dit meestal deur westerlinge, en veral Afrikaners, se toedoen. Die res van die inwoners van SA is nie juis konstruktiewe mense nie, in alle sinne van die woord konstruktief. Hulle het immers in die tydperk vóór 1652 bitter, bitter min gedoen om die land te ontwikkel. Dit is nie asof Van Riebeeck ‘n Parthenon in Tafelbaai aangetref het nie.

‘n Goeie voorbeeld van dít waarna ek hierbo verwys, is die neiging van die ANC-bewind om straatname en plekke te herdoop. Dit is byna sonder uitsondering bestaande plek- en straatname wat geteiken word. Dit gebeur bitter selde dat die bewind ‘n nuwe pad sal bou, of ‘n nuwe dorp sal stig, en dit dan na een of ander onbenullige kader sal vernoem. Dit is bykans altyd bestaande infrastruktuur wat herdoop word.

Ek moet wel terloops noem dat die DA in Kaapstad ook hierdie kwaal onder lede het. Buitengracht is kwalik ‘n naam wat enige persoon aanstoot kan gee, behalwe natuurlik vir die Dianne Kohler-Barnards van die DA, wat eerder Spaans as Afrikaans, of dan Nederlands, sou praat. Miskien probeer die DA ‘n beter ANC as die ANC self wees…

Nie net bring die ANC-bewind en sy kiesers bykans niks nuuts tot stand nie, maar ook pleeg hy growwe nalatigheid deur dít wat tot stand gekom het, en wat op ‘n skinkbord aan hom by Kodesa oorhandig is, tot niet te laat gaan. In hierdie sin is die ANC-bewind en sy meelopers meer soos die spreekwoordelike plaag van sprinkane, vernietigers, eerder as bouers. Sowat helfte van alle water in Suid-Afrika se waterverspreidingsnetwerk word eenvoudig gesteel. Die paaie is vol slaggate. Die kaders in die stadsrade ry nou wel blink Mercedesse, maar hulle verstaan glad nie hoe ‘n rioolplaas werk nie. Selfs wanneer die bewind iets probeer bou, loop dit meestal op ‘n ramp uit. Die Medupi-kragstasie is reeds miljarde rande oor sy begroting, jare laat, en die “wêkkas” by Medupi is veel beter daarmee om asblikke om te smyt of motors aan die brand te steek, as wat hulle met die bouery is.

Dieselfde storie word herhaal in Suid-Afrikaners se professionele lewens. Daardie grênd menere en madames word weliswaar in terme van rassistiese regstellende aksie teen vet salarisse aangestel, en kry vreeslike belangrike titels, maar of daar iets daadwerkliks in hul organisasies sonder hul westerse kollegas, of westerse konsultante, se hulp sou gebeur, is uiters debatteerbaar. Weer eens is die kaders se mentaliteit nie om hul eie ondernemings te skep nie, maar eerder om parasiete te word en te teer op iets wat iemand anders tot stand gebring het.

Alles wat ek hier bo skryf, is egter ou nuus vir objektiewe waarnemers in Suid-Afrika, en mens moes dit eintlik te wagte gewees het van die geskiedenislose groepe wat tans vergeefs probeer om ‘n moderne ekonomie te bestuur, en veral voorspelbaar gegewe dat die ANC in 1994 ‘n blote terroristebende was en steeds is. En geskiedenisloos is hulle inderdaad: Dit is bitter moeilik vir die meeste mense om selfs een belangrike leier wat vóór 1652 in die huidige Suid-Afrika geleef het, se naam te noem, of om, buiten vir ‘n verdwaalde klipkraal hier en daar, na een permanente struktuur wat voor 1652 opgerig is, te kan wys. Die sogenaamde glorieryke Struggle-geskiedenis van die ANC is eweneens wensdenkery en meestal van ‘n destruktiewe of reaktiewe aard – die ANC het niks vermag of opgebou nie, maar eerder afgebreek en vernietig.

Waarop ek eintlik afstuur, is die volgende: Suid-Afrika, toenemend wanfunksioneel soos die land is, kan slegs aankarring en min of meer funksioneer, danksy die kundigheid van sy westerse inwoners, en veral die Afrikaners. Die res is, en hoe sou ek dit nou stel, oorverteenwoordig, soos Jimmy Manyi dit wou hê toe hy na die kleurlinge in die Weskaap verwys het. Die land het hulle nie werklik nodig nie; daarvan getuig die 40%-werkloosheidskoers. Selfs die ANC-kaders wat wel poste beklee, se insette is so niksseggend dat dit byvoorbeeld nie veel van ‘n verskil maak wanneer die volledig getransformeerde staatsdiens so gereeld begin staak nie. Inteendeel; die matriekuitslae het selfs verbeter die jaar toe SADOU se onderwysers gestaak het!

Onttrek egter Afrikaners en westerlinge se vaardighede, en die land lyk binne drie maande soos Lagos, wat slegs ses ure per dag elektrisiteit het, en waar rou riool in plastieksakke “per lugpos” uit kaias die strate in gesmyt word.

Kundigheid is mag, maar blote getalle nie noodwendig nie. Solidariteit dreig om Lonmin op sy knieë te dwing deur te begin staak, omdat Lonmin Solidariteit nie meer as vakbond wil erken nie. Solidariteit se lede is ‘n klein minderheid van Lonmin se totale werkerskorps, maar sonder hulle kundigheid, staan alles by die myn stil, en het die meerderheid werkers niks om te doen nie. Presies nes Afrikaners ook ‘n klein minderheid in Suid-Afrika is, en presies nes hoe Suid-Afrika ook sonder ons samewerking tot stilstand sal kom. Moet jou dus nie blind staar teen getalle nie. Soos Gustav Venter dit gestel het: “die Afrikaner se voortreflikheid lê in sy breinselle eerder as in sy spermselle”. Die ANC het Afrikaners nodig, nie andersom nie. Sonder die ANC en sy kiesers is Suid-Afrika piekfyn en inteendeel ‘n veel beter land; sonder Afrikaners is die land egter ‘n rampgebied.

Sogenaamde regses word dikwels gekritiseer dat ons planloos is en geen alternatiewe bied nie, dikwels deur diegene wat self vreeslik oor misdaad, slaggate en wanbestuur kla. My antwoord aan sulkes sou wees om te kyk na waarmee Solidariteit dreig by Lonmin, en ook wat die Poolse weergawe van Solidariteit tydens die 1980s vermag het.

As jy dan regtig ontevrede is met wat in Suid-Afrika aan die gang is, vergeet van die stembus – tien leeus en een bok wat stem wat op die spyskaart is, kan nie by ‘n regverdige uitslag, wat ook in die bok se belang is, uitkom nie. Sonder jou as Afrikaner se vaardighede en breinkrag, sal daar egter nie meer water in die krane wees nie, die kaders se vergulde toilette sal nie meer kan spoel nie, daar sal nie paaie wees vir die ANC se blouligkonvooie om jou van die pad af te druk nie, en sal daar nie meer belasting wees vir die ANC se kaders om te plunder nie. En die belasting wat wel ingevorder word, sal wees in ‘n geldeenheid wat net soveel soos Zimbabwiese dollars werd is.

As jy ontevrede is, kyk dus na Lech Walesa se Solidariteit-vakbond se optrede in die Poolse skeepswerwe van die 1980s. Lech Walesa was ‘n eenvoudige elektrisiën, en sy troepe was gewone werkers op die dokke; nietemin het hulle Pole se kommunistiese owerhede, asook hul base in Moskou, gedwing om aan hul eise gehoor te gee. Die sade vir die Berlynmuur se ineenstorting in 1989 is reeds in die Poolse skeepswerwe in 1980 geplant. Die ANC beskik egter nie eens oor een-duisendste van die mag van die Sowjet-Unie nie. Daar is nie eens een parate ANC-divisie nie, teenoor die Rooi Leër se honderde divisies van die 1980s.

Weer eens: As jy persoonlik iets wil doen, onttrek dan eerder jou vaardighede uit Suid-Afrika. Hou op om jou onderdrukkers te befonds. Hou op om dinge nog op een of ander manier te maak werk, bloot sodat blouligkonvooie motoriste kan intimideer. Dryf handel met die buiteland of slegs tussen jou mede-Afrikaners. Skep alternatiewe ruilmiddels en hou op om belasting te betaal wat in ieder geval verkwis gaan word. Raak onafhanklik van Eskom. As jy regtig sterk voel, kommandeer jou kollegas op om te staak, en lê die ekonomie lam.

Hou dus op kla dat “die regses” niks doen nie. Jy self het die mag tussen jou eie ore om ‘n einde te maak aan slaggate, misdaad, korrupsie en wanbestuur. Wat gaan jý dus doen? Het jy en jou mede-Afrikaners die politieke wil om jou kundigheid te onttrek, om die ANC te dwing om aan jou eise toe te gee?

Is daar ‘n Afrikanerweergawe van Lech Walesa wat gaan sê: Tot hier toe, en nie verder nie?

[followbutton username=’ManfredDelport’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Volg Manfred op Facebook.

Cosatu, ANC dreig Hoër Volkskool Heidelberg met “3000-man-optog”

Die landloopspan van Hoër Volkskool Heidelberg

Cosatu, tesame met die ANC en die SAKP, dreig die Hoër Volkskool Heidelberg met massa-optrede ná ‘n tugverhoor wat aanbeveel het dat ‘n swart leerling geskors word.

Volgens ‘n berig in ‘n plaaslike koerant, beplan “3000 lede van die ANC en sy alliansievennote Cosatu en die SAKP, om na Hoër Volkskool te marsjeer om beswaar te maak teen dít wat hulle as ‘rassisme’ by die skool beskou. Die optog, wat deur die South African National Civic Organisation (SANCO) en die Lesedi Education Forum ondersteun sal word, word vir eerskomende Vrydag beplan, waartydens die optoggangers hoop om ‘n memorandum met hul eise aan ‘n verteenwoordiger van die onderwysdepartement te oorhandig.”

Die betrokke swart leerling is deel van ‘n groep wat gestraf word weens ‘n bakleiery wat by die skool uitgebreek het. Anders as die ander, het hy egter ‘n baksteen opgetel en na ander leerlinge geslinger wat ‘n ernstige besering kon veroorsaak het. Volgens mnr. Daan Marx, adjunkhoof by die skool, dien die res van die leerlinge – swart en wit – ander strawwe uit, o.a. detensie.

‘n Werknemer van die munisipaliteit op Heidelberg het aan praag gesê dat die Cosatu-groep reeds oor toestemming beskik om Vrydag by die skool te gaan betoog. Omdat die leerling wat moontlik geskors gaan word, swart is, word ‘n rassekleur aan die gebeure gegee.

Die bakleiery tussen wit en swart leerders het aanvanklik met ‘n stoeiery begin, waarna dit in ‘n soort bendegeveg ontaard het.

Doodsdreigemente

‘n Memorandum het ook gesirkuleer met die bewering dat swart leerders van die blanke leerders met die dood gedreig het. Volgens ‘n ouer hou dit verband met die geskorste swart leerling wat sowel mede-leerlinge as ‘n onderwyser met die dood sou gedreig het. Hy het ook na bewering gesê: “Julle wittes is nog gelukkig om te leef.”

Sowel die polisie as die plaaslike GPF is van die betoging in kennis gestel en sal Vrydag teenwoordig wees. ‘n Groep ouers is ook besig om te organiseer om hul kinders by die skool te gaan beskerm.

Die demografie van Hoër Volkskool Heidelberg is tans ongeveer ‘n vyfde tot ‘n kwart swart, teenoor die res wat blanke Afrikanerkinders is. Mnr. Daan Marx sê: “Ons keur enige vorm van bakleiery by die skool ten sterkste af en daarom het ons streng teen die leerders opgetree.”

Die toitoigroep beplan om van die ou Stadsaal na Jacobsstraat, waar die skool geleë is, te stap.

Mnr. Patrick Craven, die nasionale woordvoerder van Cosatu, kon nie bevestig of ontken dat so ‘n betoging gaan plaasvind nie. By Cosatu se hoofkantoor in Johannesburg is hulle nie van so iets bewus nie.

“Dit kan lede van die plaaslike gemeenskap wees wat daarby betrokke is,” het hy by navraag aan praag.co.za gesê.

‘n Ouer het sterk oor die saak gevoel: “Ons en ons kinders moet ons nie deur hierdie soort gedrag laat intimideer nie. Ons doen ‘n beroep op die gemeenskap van Heidelberg en elders om ons te ondersteun en ons kinders teen verdere boewery te beskerm.”

Geskiedenis

Die skool is reeds meer as honderd jaar oud en het aanvanklik uit weeskinders ná die Tweede Vryheidsoorlog bestaan. Op die skool se webblad onder “geskiedenis” is die volgende te lese:

“Die Anglo-Boereoorlog word beëindig met die Vrede van Vereeniging op 31 Mei 1902. Een van die gevolge van die Anglo-Boereoorlog was baie weeskinders (ook in Heidelberg-distrik). Die weeskinders word nie opgeneem in een van die twee bestaande skole op Heidelberg nie, want beide is onder Engelse beheer (regeringskole). Ds. A.J. Louw tree op deur die kelderkamer vandie Klipkerk (ook bekend as die ”Grot van Abdullam”) as klaskamer beskikbaar te stel met Mejj. Anna Basson en Katie Human as leerkragte.

Verset teen die Engelse se onderwysstelsel neem toe en C.N.O.-skole word gestig. In Heidelberg word die C.N.O-skool gestig Julie 1903 met die naam ‘Volkskool’ en mnr. T.A. Dönges as hoof. Benewens die kelderkamer word die Van Belkum-saal ook as klaskamer gebruik.

Die toename in leerders maak ‘n skoolgebou noodsaaklik. Dit word moontlik gemaak deur die skenking van geld en n groot erf deur die broers D. en W. Bezuidenhout en hul swaer C. Meyer. Die hoeksteen word 27 Oktober 1906, deur genl. Schalk Burger gelê. Die inwyding het plaasgevind op 11 Januarie 1907, en op 15 Januarie 1907 is die gebou in gebruik geneem.”

Akademie ‘transformeer’, skryf Wannie Carstens

deur Wannie Carstens

Die SA Akademie is ook gebonde aan die tyd waarin ons vandag leef en daarom is daar druk op ons om aan te pas by die tydvak. Ons kan nie voortgaan soos aan die begin van die 1990’s nie. Die land het bloot te veel verander sedert 1994.

As liggaam transformeer ons, maar nie net in die betekenis waarin die ANC-regering van die dag die woord “transformeer” beskou nie, naamlik verander die rassesamestelling van die organisasie om die demografie van die land te weerspieël. Die Akademie moet beslis ook in hierdie verband verander en dit word volgens ‘n plan gedoen – as ons dit nie doen nie, gaan ons onsself as liggaam irrelevant maak vir die Afrikaanse gemeenskap omdat die Afrikaanse gemeenskap nie net wit is nie, ook nog nooit was nie. Ons wil hê dat die Akademie uiteindelik die demografie van die Afrikaanse gemeenskap sal verteenwoordig. Ons vra daarom Akademielede se steun en ondersteuning op hierdie pad.

Ons transformeer ook in ons denke, d.w.s. ons kyk na die wyse waarop ons die Akademie posisioneer in hierdie land, na ons eie manier van doen as liggaam. Doen ons die regte dinge op die regte manier en op die regte tyd? Dit is kernvrae waaroor die lede van die SA Akademie asook die Raad konstant moet besin. Hoe kan ons te werk gaan om bydraes van gehalte te lewer daar waar ons is? Hoe kan ons ons unieke Afrikaanse kundigheid aanwend in die beste belang van hierdie ‘wye en droewe land’, aldus N.P. van Wyk Louw?

My beroep is daarom die volgende: dat werkgemeenskappe sal besin oor wat hulle in werkgemeenskapsverband, maar ook in individuele en persoonlike verband, kan doen om hierdie land waarvoor ons almal so lief is, te laat werk sodat ons kan weet ons het ‘n unieke bydrae gemaak. Ek weet van talle lede van die SA Akademie wat enorme bydraes maak tot die welsyn en welvaart van die land, maar kom ons besin opnuut oor hoe ons dit dan nog beter kan doen.

Die volgende keer gee ek terugvoer oor internasionalisering en waar ons tans daarmee staan.

Egiptiese Islamiste val kerke aan

Brandende Koptiese kerk in Egipte

deur Hamza Hendawi

Nadat Islamiste ‘n Fransiskaanse skool aan die brand gesteek het, is drie nonne soos “krygsgevangenes” op straat geparadeer alvorens ‘n Moslemvrou haar oor hulle ontferm het. Twee ander vroue wat ook by die skool werksaam was, is seksueel geteister en aangerand terwyl hulle deur die massas probeer beweeg het.

In die vier dae sedert die veiligheidsmagte twee sitstakingkampe van die afgesette Egiptiese president se ondersteuners ontruim het, het Islamiste dosyne Koptiese kerke, tesame met besighede en skole wat aan die Christen-minderheid behoort, aangeval. Dit wil voorkom of die intimidasieveldtog daarop gemik is om die Christene wat nie in Kaïro is nie, te waarsku om nie by politieke aktivisme betrokke te raak nie.

Die Moslemmeerderheid in Egipte het al in die verlede teen die Christene, wat slegs 10% van die bevolking van 90 miljoen uitmaak, gediskrimineer en geweld gepleeg. Aanvalle het egter toegeneem nadat die Islamiste mag verkry het met die Arabiese Lente-opstand in 2011 wat Hosni Mubarak uit die politieke stoel gelig het. Christene het nog meer deurgeloop nadat president Mohammed Morsi op 3 Julie onsetel is, iets wat toenemende Islamiste-woede onder leiding van Morsi se Moslembroederskap ontketen het.

Chaos het ontstaan nadat die Egiptiese militêr-gesteunde administrasie inbeweeg het om die twee kampe met betogers te ontruim. Dit het daartoe gelei dat betogers wat op Morsi se heraanstelling aangedring het, doodgeskiet is, maar ook tot toenemende, landwye konfrontasies. Sedert Woensdag is ongeveer 40 kerke geplunder en aan die brand gesteek, terwyl 23 aangeval en beskadig is.

Een van die wêreld se oudste Christengemeenskappe wat tot dusver nie polities aktief was nie, het ook tot die politieke arena toegetree nadat Mubarak ontsetel is en Christene op regverdige behandeling ná die onrus begin aandring het.

Baie Morsi-ondersteuners beweer dat Christene ‘n disproposisionele groot rol tydens die dae van massabetogings gespeel het, met miljoene wat geëis het dat Morsi moes bedank voor die regering nog omvergewerp is.

Ten spyte van die geweld, het Egipte se Koptiese Christenkerk Vrydag sy onderdanigheid aan die nuwe politieke bedeling hernu en in ‘n verklaring gesê dat hulle die weermag en polisie in hul stryd teen “die gewapende gewelddadige groepe en swart terrorisme” ondersteun.

Al het Egiptiese Christene onder ekstremistiese aanvalle deurgeloop, het hulle in sommige gebiede meer aansluiting by gematigde Moslems gesoek om sodoende hul solidariteit te betoon.

Honderde mense uit beide gemeenskappe het by twee kloosters in die Bani Suef-provinsie, suid van Kaïro, saamgedrom om verwagte aanvalle Saterdag af te weer, het ‘n plaaslike aktivis, Gigis Wahieb, gesê. Aktiviste het oor soortgelyke insidente in gebiede elders, suid van Kairo berig, maar dat dit nie genoeg was om voldoende beskerming aan kerke en kloosters te bied nie.

Wahieb, asook ander aktiviste en slagoffers van die jongste geweldvlaag, blameer sowel die polisie as die ekstremistiese Islamiste vir dít wat gebeur het. Volgens hulle het die aanvalle tegelykertyd met ‘n aanslag op polisiestasies in provinsies soos Bani Suef en Minja plaasgevind sodat polisie hul stasies moes beskerm en nie die Christene te hulp kon snel nie.

Ezzat Ibrahim, ‘n Christen-aktivis van Minja, ‘n provinsie suid van Kaïro, waar Christene ongeveer 35 % van die bevolking verteenwoordig, het gesê dat die polisie in sewe uit die nege gebiede eenvoudig verdwyn het sodat ekstremiste feitlik straffeloos kon optree.

Volgens sekerheidsbeamptes wat anoniem wou bly omdat hulle nie die nodige magtiging gehad het om die inligting te verskaf nie, is daar sedert Woensdag twee Christene dood, waaronder ‘n taxibestuurder wat in ‘n betoging deur Morsi-ondersteuners in Alexandrië beland het. Die ander persoon is deur Islamiste in die suidelike provinsie van Sohag doodgeskiet.

Die aanvalle het daarop gedui dat alhoewel die Islamiste in Kaïro op die verdediging is, hulle steeds oor invloed in provinsiale vestings beskik, asook die vermoë om geweld teen aansienlike Christen-minderhede te pleeg.

Gamaa Islamija, ‘n ekstreme Islamiste-groep wat groot invloed in provinsies suid van Kaïro uitoefen, het enige verbintenis met die aanvalle ontken. Die woordvoerder, Moerad Ali, het gesê dat die Moslembroederskap wat die betoging teen Morsi se afsetting gelei het, die aanvalle afkeur.

Suster Manal is hoof van die Fransiskaanse skool in Bani Suef. Sy was besig om onbyt met twee besoekende nonne te eet toe die nuus haar bereik dat die twee betogerskampe deur die polisie ontruim is, met honderde wat gedood is. Die gevolg was ‘n aanval wat ses ure geduur het. Sy, susters Abeer en Demiana en ‘n aantal skoolwerknemers het gesien hoe ‘n groep aanvallers by die skool deur mure en vensters inbreek. DIe skool is geplunder, ‘n kruis is by ‘n skoolhek omgegooi en met ‘n swart banier, soortgelyk aan dié van Al-Kaida, vervang.

Toe die Islamiste hul beveel om weg te gaan, was daar vure op bykans elke hoek van die 115 jaar oue hoofgebou en twee nuwer geboue. Manal het gesê dat die spaargeld vir ‘n nuwe skool verdwyn het. Rekenaars, ‘n projektor, lessenaars en stoele is weggedra. Dringende noodoproepe na die polisie, asook na senior polisie-amptenare wie se kinders in die skool is, het beloftes van ‘n vinnige reaksie ontlok. Maar niemand het opgedaag nie.

Die Islamiste het haar net genoeg tyd gegun om ‘n paar kledingstukke te gryp.

In ‘n uur lange telefoniese onderhoud met Associated Press het Manal, 47, haar nagmerrie-ondervinding in herinngering geroep, hoe sy in die skool saam met ander vasgevang was terwyl die brand op die grondvloer gewoed het en ‘n geveg tussen die polisie en Islamiste buite op straat plaasgevind het. Met tye het die giftige gasse van die vuur in die biblioteek of traangas wat deur die polisie op straat gebruik is haar oorweldig.

Suster Manal onthou hoe sy ‘n week gelede deur die polisiemanvader van ‘n leerling ingelig is dat haar skool deur dogmatiese Islamiste geteiken word wat daarvan oortuig is dat dit ongewenste onderwys aan Moslemkinders verskaf. Sy het geen ag daarop geslaan nie, gerus in die wete dat die skool oor ‘n gelyke aantal Moslem- en Christelike leerlinge beskik en daarom nie deur Moslem-ekstremiste aangeval sou word nie. Sy was verkeerd.

Die skool se ligging is prominent. Dit staan oorkant die pad van die vernaamste treinstasie en is langs ‘n besige buseindpunt wat onlangs ‘n groot aantal Islamiste aangetrek het. Hulle was op pad na Kaïro om aan te sluit by die groter van die twee sitstakingskampe wat Morsi ondersteun. Die buurt van die skool stem ook ooreen met een van Bani Suef se Islamiste-vestings wat uit Morsi se Moslembroederskap en ultrakonserwatiewe Salafiste bestaan.

“Ons is nonne. Ons maak op God en die engele staat om ons te beskerm,” het sy gesê. “Aan die einde het hulle ons soos krygsgevangenes deur die strate geparadeer en op ons gevloek terwyl ons van een agterstraatjie na ‘n ander gelei is sonder dat hulle ons vertel het waarheen ons op pad was.” ‘n Moslemvrou wat eens op ‘n tyd ‘n onderwyseres by die skool was, het Manal en die ander twee nonne raakgesien toe hulle by haar huis verbyloop, met ‘n groot skare nuuskierige omstanders wat saamdrom.

“Ek het haar onthou, haar naam is Saadija. Sy het aangebied om ons onderdak te gee en gemeen sy kon ons beskerm omdat haar skoonseun ‘n polisieman is. Ons het haar aanbod aanvaar,” het sy gesê. Twee Christenvroue wat by die skool werk, Warda en Bedoer, wat ook familie van mekaar is, moes veg om uit die skare te kom, terwyl hulle deur die ekstremiste betas, geslaan en beledig is. “Ek het daarna gekyk en dit ysingwekkend gevind,” het Manal gesê.

Die voorval by die Fransiskaanse skool is by Minja herhaal waar ‘n Katolieke skool tot op die grond afgebrand is en ‘n Christelike weeshuis insgelyks aan die brand gesteek is.

“Ek is beangs en nie in staat om te fokus nie,” sê Boelos Faami, die pastoor van ‘n Katolieke kerk nie te ver van Manal se skool af nie. “Ek verwag te eniger tyd ‘n aanval op my kerk,” het hy Saterdag gesê.

Bishoi Alfons Nagoeib, ‘n 33-jarige sakeman van Minja, het ‘n soortgelyke, onstellende verhaal om te vertel.

Sy algemenehandelsaak in ‘n hoofstraat in die provinsiale hoofstad, wat ook Minja genoem word, is vandeesweek afgebrand met die vlamme wat alles binne verteer het.

“‘n Buurman het my geroep en vertel dat die winkel aan die brand was. Toe ek daar aankom, kom drie ekstremiste dreigend na my toe, waarna hulle agterkom dat ek die eienaar is,” vertel Nagoeib. Sy vader en broer het by die mans gepleit om sy lewe te spaar. Gelukkig het iemand geskree dat ‘n Christelike seun besig was om die gebeure met sy selfoon te verfilm, dus het die skare na die seun toe gehardloop en geskree: “Noesrani, Noesrani.” Dit is ‘n woord uit die Koran wat ‘n skeldnaam vir Christene in Egipte geword het.

Nagoeib het na ‘n nabygeleë gebou gehardloop waar hy oor ‘n woonstel beskik en hom daar toegesluit. Ná ‘n ruk het hy die woonstel verlaat, opgehardloop na die dak toe en oorgespring na die gebou langsaan waardeur hy veilig kon uitkom, op veilige afstand van die woedende skare.

“In ons Mustafa Fami-straat, het die Islamiste vroeër ‘n rooi X op Moslemwinkels geverf en ‘n swart X op Christenwinkels,” het hy gesê. “U kan seker wees die winkels met ‘n rooi X het niks oorgekom nie.”

In Fajoem, ‘n oaseprovinsie suidwes van Kaïro, het Islamiste vyf kerke geplunder en aan die brand gesteek, volgens biskop Ibram, die plaaslike hoof van die Koptiese Ortodokse Kerk, wat by verre die grootste van Egipte se Christelike denominasies is. Volgens hom het hy sowel Christene as kerklui aangesê om nie weerstand teen die skares Islamiste te bied nie, uit vrees vir lewensverlies.

“Die plunderaars was so pligsgetrou dat hulle na een van die vyf kerke wat hulle verwoes het teruggekeer het om te sien of hulle nog iets kon vat,” het hy aan AP gesê. “Hulle het ons stoele en banke op vragmotors gelaai en toe daar nie meer plek was nie, het hulle die res vernietig.” – AP

15 onwettige Soweto-sjebiens oor die naweek gesluit

Vyftien onwettige sjebiens rondom Soweto is oor die naweek gesluit, het die polisie van Gauteng Sondag verklaar.

“Die eienaars is in hegtenis geneem en die drank gekonfiskeer,” sê adjudantoffisier Kay Makhubela.

Volgens hom is die onwettige kroeë in Eldoradopark, Zola, Diepkloof, Protea Glen en Dobsonville gevind.

‘n Aantal ander arrestasies in dié gebiede is Saterdagaand uitgevoer – waarvan vele met dwelmhandel en -gebruik verband hou.

Makhubela sê diegene wat in hegtenis geneem is sal Maandag in verskillende landdroshowe verskyn. – Sapa

Wit gesin gaan bly maand lank in Mamelodi

Max du Preez en vele liberale meningsvormers het mense al aangemoedig om dit te gaan doen, hoewel hulle nooit self tot die stap oorgaan om in ‘n ‘kasi” (swart sleng vir ‘n lokasie) te gaan bly nie. ‘n Welaf gesin van Pretoria-Oos, die Hewitts, het egter besluit om die daad by die woord te voeg en vir ‘n maand lank in Mamelodi in ‘n kaja te gaan woon.

Volgens die Pretoria News het Julian Hewitt, sy vrou Ena, asook hul dogters Julia, 4, en Jessica, 2, hul lewe in Wapadrand agtergelaat en vanaf 4 Augustus hul intrek in die Phomolong-, sogenaamde “informele nedersetting” in Mamelodi geneem.

Hulle hou ook ‘n woernaal in Engels oor hul wedervaringe aan, genaamd Mamelodi For A Month – one middle class family’s experiences living in a shack in Mamelodi.

Om dinge so “lewensgetrou” as moontlik te maak, beskik hulle oor geen lopende water, elektrisiteit of ‘n eie motor nie, en woon hulle in ‘n kaja van 9 vierkante meter, met ‘n begroting van R3 000 vir die maand.

Volgens Ena, “doen ons dit nie om iets te bewys nie. Ons doen dit sodat ons ‘n beter begrip kan kry van die manier waarop ander mense leef. Dis maklik om in ‘n middelklasborrel te leef en uit voeling met die lewens van ander te raak.”

As sy nie in die lokasie bly nie, werk sy as ‘n eiendomsagent en haar man Julian is die genootskapsdirekteur van die Allan Gray Orbis-stigting.

Soos enige lokasiebewoner, maak hulle van openbare vervoer gebruik. Julian neem die trein van Mamelodi af en daarna die Gautrein na Johannesburg, waar sy werk is. Blykbaar is dit die goedkoopste opsie.

Die kinders gaan skool toe per bus en per minibustaxi.

Waarom het hulle op die begroting van R3000 besluit? Waarom nie R2000 nie? Of R8000? Want, volgens die 2011-sensus, verdien die gemiddelde Suid-Afrikaner R3000 per maand.

“Ons beskik oor R100 per dag,” sê Ena, maar sy is heeltemal tevrede daarmee want baie mense moet met minder klaarkom.

Vervoer vreet 60 persent van hul begroting op. Gelukkig kos die huur vir die kaja net R170 vir die hele maand.

Hulle leef nou heel Spartaans, sonder enige weelde of gerief. Daarom ook geen motor, geen verwarmer, geen stoof en geen slaapsakke nie.

Ena sê: “Ons wil van die maand ‘n lewensgetroue ervaring maak en nie ‘n kampeervakansie nie.”

Maar alles is nie maanskyn en rose nie.

Die gesin het nog net een keer vleis geëet in die twee weke wat hulle reeds in Mamelodi woon. Die meeste van hul proteïen is van boontjies en lensies afkomstig.

Hulle kook op ‘n Primus-stoof en daarom neem kosvoorbereiding heelwat langer.

Die gesin bad elke dag in ‘n emmer met ‘n ketel warm water en trotseer die koue, nes miljoene ander.

“Die temperatuurwisselinge in die kaja is ongelooflik, sê Ena. “Gedurende die dag is dit snikheet warm en snags yskoud.”

Hulle slaap al vier op matrasse op die vloer.

“Die kinders het baie vriende in die buurt gemaak en hulle speel almal saam as elkeen smiddae van die skool af terug is.

“Ek is verstom hoe ons kinders net inpas en daar is altyd maats beskikbaar,” sê sy. Hulle het ook geen speelgoed saamgebring nie en het geen televisie nie.

Die meisies verwyl hul tyd deur vuurhoutjiehuisies, -vliegtuigies en kettings met wasgoedpennetjies te bou. Hulle kan dikwels gesien word waar hulle kaalvoet met draadkarretjies in die straat speel.

Ena verlang na ‘n stort, haar groentetuin, haar motor, haar verwarmer en soms haar ruimte.

“As ons eers by die huis is, sal ons dít wat ons het, baie meer waardeer,” sê sy.

Die omliggende gemeenskap is glo baie behulpsaam en hulle gesels met almal tydens hul agtermiddagwandelinge.

“Die gemeenskap is die beste van alles. Mense is aanmekaar oor ons besorg,” meen sy.

Hul bediende woon op dieselfde stukkie grond en hulle het haar al verskeie kere besoek alvorens hulle hierdie “lewensreis” onderneem het.

“Vir ons as gesin is dit besonders, want daar is baie minder dinge wat ‘n mens se aandag aflei,” sê Ena.

Aan die einde van die maand op 31 Augustus keer hulle na hul normale lewe in ‘n oorwegend blanke middelklasbuurt terug.

‘Die Weste stereotipeer nog altyd vir Rusland’: Russia Today-redaktrise

Margarita Simonjan, 33, is die hoofredaktrise van die staatsbeheerde satellietnuusnetwerk, Russia Today. In hierdie onderhoud, wat met die Duitse tydskrif Der Spiegel gevoer is, beweer sy dat Westerse joernaliste steeds verkies om Rusland as ‘n booswig te skilder en dat haar stasie geen uitlaatklep vir regeringspropaganda bied nie.

Die Russiese president, Wladimir Poetin, het ‘n anti-CNN vir Westerse gehore geskep deur middel van die internasionale satellietnuusnetwerk, Russia Today. Hy het die netwerk van stapel gestuur ten einde “die monopolie van die Angel-Saksiese massamedia te verbreek”. Die regering het kennelik in sy doel geslaag, want die netwerk geniet meer kykers in die vernaamste stede van die Verenigde State as enige buitelandse uitsaaier.

In Washington skakel 13 keer soveel kykers op Russia Today in as op sy Duitse eweknie, Deutsche Welle. ‘n Totaal van 2 miljoen Britte volg die program. Op YouTube het Russia Today, wat in Moskou geleë is, onlangs die miljardgrens verbygesteek, die eerste uitsaaier ter wêreld wat dit regkry. Die hoofredaktrise, Margarita Simonjan, 33, sien die uitsaaier as ‘n soort ministerie van mediaverdediging vir Rusland.

U netwerk sien sigself as ‘n teenvoeter vir die vernaamste Amerikaanse uitsaaiers. Hoe het u daarin geslaag om die CNN-legende, Larry King, 79, van alle mense af te rokkel?

Simonjan: U sal hom daardie vraag moet vra, maar ek weet dat hy hoogs tevrede is om weer in spel te kom.

Wat kan Russia Today aan King bied wat ander nie kan nie?

Simonjan: Ek kan uit een van sy onlangse onderhoude aanhaal: “Ek het gedink ek kan aftree, maar ek is versot op my werk. Ek het nie gedink ek sal dit mis nie, maar ek mis dit wel.”

U netwerk word deur die Russiese regering befonds. Wat staan in u missieverklaring?

Simonjan: As u op enige gewone dag op CNN of die BBC inskakel, is 80 tot 90 persent van die berigte identies. Ons wil wys dat daar baie meer stories daarbuite bestaan as die 10-per-dag wat ‘n mens gewoonlik teëkom. Ek sê nie dat mense nét na ons program moet kyk nie, ek sê hulle behoort dit óók te kyk.

Die Russiese media het ‘n ietwat meer dramatiese siening van u doelwitte. Vele vergelyk u netwerk met die departement van verdediging. U het dit self al gesê, as Rusland gaan oorlog maak…

Simonjan: … dan sal ons by die geveg betrokke raak, ja. Dit is op die land se regte, gewapende konflikte van toepassing. Onthou u die oorlog in Augustus 2008? Op daardie tydstip het die meeste Westerse mediahuise gereageer asof hulle Georgië se departement van verdediging was.

In 2008 het Russiese troepe die Georgiese grondgebied binnegeval nadat president Mikheil Saakasjwili die bevel gegee het om Suid-Ossetië aan te val, ‘n separatistiese republiek wat noue bande met Rusland handhaaf.

Simonjan: Al die Westerse uitsaaiers het slegs die Georgiese kant van die verhaal weergegee. Saakasjwili is op al die netwerke vertoon; sy verklarings is op alle programme uitgesaai. Daar is gesê dat Rusland die oorlog begin het. Daar is gesê dat die land se troepe ‘n besige mark in die provinsiale dorpie Gori gebombardeer het. Ons het dadelik ons korrespondente soontoe gestuur, wat geen spoor van hetsy ‘n geskietery, hetsy bombardemente, kon vind nie. Westerse uitsaaiers het hul dekking in die geheel op die lyding van Georgiese burgerlikes gefokus. Daar was geen verwysing na Suid-Ossetiërs nie, wat intussen elke nag artillerie-aanvalle deur Saakasjwilli moes verduur. Dit was suiwer pro-Georgiese propaganda.

Dit was nie só eensydig nie. SPIEGEL het byvoorbeeld vroeg reeds verslag gedoen dat dit Saakasjwilli was wat die eerste skoot geskiet het. ‘n Komitee van die Europese Unie het tot dieselfde gevolgtrekking gekom.

Simonjan: Sekerlik, maar bloot agterna! Hoeveel mense het werklik die EU-verslag gelees? Die meerderheid mense glo tot vandag toe dat Rusland die oorlog geheel en al sonder provokasie begin het. Die bose Rusland bespring arme klein Georgië.

Dis nie ongewoon om Rusland in die rol van aggressor te sien nie.

Simonjan: Daarteen maak ek beswaar! Rusland het geen oorlog met ‘n ander land oor die afgelope 20 jaar begin nie. By hoeveel gewapende konflikte was Amerika in dieselfde tyd betrokke? Aan hoeveel oorloë het Europa deelgeneem?

Hoe verklaar u Rusland se negatiewe beeld?

Simonjan: Die Weste het nog nooit van die Koue-Oorlog-stereotipe afgesien nie. Een ding wat min joernaliste verstaan, is dat Rusland die Sowjetunie van binne af begin afskaf het. Dit was ons wat besef het dat kommunisme ;’n mislukking was. Ons het verstaan dat dit verkeerd was om ons wil op ander volkere af te dwing. Ons het die Oosblok sy vryheid gegun. Vandag is ons ‘n ander land, met ‘n heel anderse mentaliteit — iets wat Westerse joernaliste soms moeilik vind om te begryp. U, byvoorbeeld, het vroeër verklaar dat Rusland aggressief opgetree het sonder om dit met feite te staaf.

Is Russia Today se oogmerk om objektief verslag te doen? Of gaan dit ten eerste en bowenal daaroor om ‘n perspektief te bied wat anders as dié van die Westerse media is?

Simonjan: Het u al baie voorbeelde van objektiewe verslaggewing in die algemeen raakgesien?

Daar word pogings aangewend om objektief te wees. Maar u netwerk dek net een kant, en bied die Siriese diktator Bashar Assad ‘n platform vir sy politieke boodskap aan.

Simonjan: Daar is mense wat na Assad se politieke teenstanders as die “demokratiese opposisie” verwys. Maar selfs die rebelle het vroue verkrag en kinders vermoor. Neem byvoorbeeld vir Saakasjwilli. Hy word deur die BBC as ‘n held voorgehou. Vir ander verteenwoordig hy ‘n verdrukker. Daar is geen objektiwiteit nie – slegs benaderings van die waarheid deur soveel stemme as moontlik.

Die Russiese opposisie word slegs by uitsondering op u netwerk getoon, behalwe as ‘n teiken vir smeerveldtogte. U het selfs die Russiese woernaalskrywer en dissident Roestern Adagamof van pedofilie sonder die geringste bewys daarvan beskuldig.

Simonjan: Waarom het ons oor Adagamof berig? Want hy was besig om hom in die openbaar as ‘n kampvegter vir geregtigheid te posisioneer

Die beskuldigings wat teenoor hom gemaak is, is uitsluitlik gegrond op verklarings deur sy gewese vrou wat sê dat hy baie jare gelede ‘n minderjarige meisie in Noorweë seksueel mishandel het. Die owerheid het weens ‘n gebrek aan getuienis verseg om ‘n klag teen hom aanhangig te maak.

Simonjan: Ons het hom nie vervolg nie; ons het bloot ‘n verslag uitgesaai. Ons het ook gepoog om ‘n verklaring van die vrou en van Adagamof te verkry. Sou die Duitse media versuim om oor ‘n politieke aktivis wat daarvan beskuldig word dat hy ‘n 12-jarige meisie seksueel mishandel het, te berig? Ek het self met die eggenote gepraat, en ek het beslis nie die indruk gekry dat sy kranksinnig is nie.

Hoe het dit gebeur dat u netwerk die eerste was om beeldmateriaal van die inhegtenisname van ‘n CIA-spioen in Moskou gedurende Meimaand te verkry? Hoe nou werk u met die owerheid saam?

Simonjan: Ons het daardie beeldmateriaal van ‘n agentskap verkry op dieselfde manier as wat elke ander Russiese televisienetwerk te werk gaan. Dit was nie eksklusiewe materiaal nie. Ons was eenvoudig vinniger as die ander om dit te publiseer. – Spiegel Online

Hoe kan ek ‘n trotse Suid-Afrikaner wees?

deur Ian Golombick

As die strate lyk soos vullishope want die meeste mense gooi hulle vullis net waar hulle wil, As jy na die bevolking kyk, is die meerderheid van hulle anderskleurige mense; dus kom die meeste vullis van hulle af.

As ons president ‘n gekkery van die huwelik maak en dan sê: “It’s my culture.” Ek hoop regtig nie hulle mag meer as 10 vroue hê nie want ek sal sukkel om by te hou want ek het net 10 vingers om op te tel.

As die leier van die jeugliga wat amper oud genoeg is vir pensioen goed kwytraak wat niks met sy pligte te doen het nie en niks met die jeug uitrig nie… wat wel sy plig is.

As elke tweede minister in die regering of in die koerante is oor bedrog of korrupsie en swak dienslewering.

As die polisie wat die wet moet toepas van die misdaad in die land pleeg.

As werkers in die staatsdiens net werk toe kom om ‘n salaris te kry al doen hulle heel dag niks nie.

As tenders en kontrakte na die buiteland toe gaan pleks daarvan dat óns dit hier kan doen en ons kan want ons het al baie dinge reggekry in die verlede; ek kan hulle opnoem.

As stakers alles verniel en afbreek. As hulle oor dienslewering betoog, dan brand en breek julle juis die toerusting waaroor hulle betoog. Hulle brand ‘n skool af want daar is nie genoeg skole nie; dit maak nie sin nie.

As hulle ons laat glo dat die paaie opgegradeer word vir die 2010-sokker maar nou sit hulle tollhekke met buitensporige tariewe op.

As jou regering vir mense om elke hoek lieg en bedrieg net sodat iemand uit ‘n tender kan ryk word.

Ek sê nie apartheid was reg nie maar almal het ‘n woonplek gehad. Daar was werk vir almal, mediese dienste en misdaad was beheerbaar. Baie anderskleurige ou mense het dit ook al teenoor my erken.

Kyk hoe lyk ons hospitale, ons treine, openbare toilette, ens., ens., ens.

Kyk na al die geweld en snert in ons skole. Kyk net hoeveel werklose blankes is daar en hoe het die blanke volk verarm. As jy die telefoon optel en skakel omdat jy ‘n probleem het met jou krag of telefoon …..eisj jy kom net nie geholpe nie.

Kinders is nie meer kinders nie omdat hulle nie meer by mekaar kan gaan speel nie… hulle kan dit nie waag om alleen in die strate te loop nie. Drank is jare gelede by die drankwinkel gekoop en vandag is daar ‘n sjebien op elke hoek.

Brandweermanne steel nou parfuum om skelm te gaan verkoop om bietjie beter te kan lewe. Wanneer jy ‘n bloulig agter jou sien, weet jy nie of jy moet aftrek of vet gee nie… mens kan niemand meer vertrou nie. Laat mens wonder hoekom so baie mense oppak en Suid-Afrika verlaat.

Drank mag nie meer geadverteer word nie en tabak gaan ook gestop word maar kyk gerus al die ponografie en seks op TV… geen wonder daar is soveel verkragtings nie.

Elke keer as ‘n blanke sy mond oopmaak en sy mening lug, dan word daar gesê dit is rassisties maar ander mag sê net wat hulle wil en daarmee is niks verkeerd nie. Dit is hoekom ek maar hier met myself gesels en my sê sê.