Op dieselfde dag as wat ‘n Moslemterroris meer as 40 mense in Londen probeer afmaai het, het die Suid Afrikaanse Moslem-aktivis Yusuf Abramjee ‘n ongelooflike aggressiewe veldtog teen Afriforum op Twitter geloods. Blykbaar het die papbroekige Afriforum ‘n “Afrikaans-koshuis” langs Tukkies oopgemaak. Die aktivis Abramjee se tydlyn bevat aanval op aanval, asook klagtes by verskeie organisasies waaronder die universiteit self.
Regse figure soos Paul Joseph Watson en Stefan Molyneux praat gereeld oor die Islamisering van linkse politiek in die Weste. Mens kan dit sien in die obsessie wat Abramjee en die intellektuele klas in SA het met frases soos “condemn” en “has no place”. Daar is nie ‘n dag wat verbygaan waartyds ‘n aspek van die Westerse beskawing of blankes nie “ge-condemn” of veroordeel word nie. Ek word briesend as ek die FW de Klerk-video’s van die vroeë negentigs kyk. Wat sou die reaksie van die ou SAW gewees het as hulle geweet het dat die woorde “condemn” en “has no place” elke dag vir amper 30 jaar by blankes se kele afgedruk gaan word?
Yusuf Abramjee
In Amerika staan “social activists” as “community organisers” bekend. Die term “community organiser” is deur die kommunistiese Jood Saul Alinsky uitgedink. Dit beskryf iemand wat as agitator vir ‘n politieke doel optree. Eers was mense agitators vir die “Civil Rights Movement” in die 1960’s en in vandag se konteks agiteer sulke mense namens globalistiese (meestal anti-blanke) belange. In 2016 was Ambramjee in twee groot “community organising”-gevegte betrokke. Die eerste man wat onder sy skerp tong deurgeloop het, was ‘n skaam Afrikaner genaamd Richard Botha. Botha het beswaar aangeteken teen die konstruksie van ‘n moskee in Valhalla. Die saak gaan een of ander tyd vanjaar voor ‘n hof draai en soos altyd verwag ek dat die blanke man en sy gemeenskapsveldtog sal verloor. In Junie laas jaar het Abramjee ‘n ontsettend kleinlike veldtog teen ‘n gestremde onderwyser van Johannesburg gelei. Sy sonde? ‘n Brief wat verskille tussen die Islamitiese geloof en Christenskap uitwys. Toe die onderwyser, Bob Fuller, weier om terug te staan, het Abramjee die saak laat vaar omdat Suid-Afrika, mislukte staat wat hy is, alreeds na sy volgende rasseherrie — die Andre Slade-sage — aanbeweeg het.
In die verlede het Abramjee al telke male die “Islamofobie”-kaart gespeel, maar hy spreek homself ook gereeld uit teen die regime van dr Assad. Persoonlik ondersteun ek dr Assad se regime, Iran se anti-Sionistiese-en-rasbewuste staat en Hezbollah. Maak dit my ‘n “Islamofoob” of ‘n “terroriste-ondersteuner”? Ek was al met Soenni-Moslems in argumente waar ek in dieselfde asem as ‘n “Islamofoob” en “terroriste-ondersteuner” uitgekryt is. Blankes besef nie hoe groot die Soenni/Sjia-skeiding tans in die Midde-Ooste is nie. President Poetin ondersteun duidelik die Sjia-faksie; ek stem saam met hierdie standpunt.
Ek neem aan dat Afriforum se koshuis geskep is om blanke studente te beskerm teen die chaos wat tans op SA kampusse heers. Dr Dan se goeie vriend Jared Taylor skryf al dekades oor die konsep van “white flight”. Hierdie konsep is onlangs as ‘n akademiese term aanvaar. In sekere aspekte was die Voortrekkers van destyds ook deel van ‘n soort “white flight”. Die probleem is dat ons ras al te lank weghardloop van rassekonflik en die probleme wat deur multikulturalisme geskep is. Daar word nou summier vir ons voorgeskryf dat enige vorm van “selfbeskikking” — of dit nou in SA of in Wes-Europa of in Amerika is — glad nie geduld sal word nie en dat blankes gedwing sal word om as verpesde minderhede onder vyandige, bloeddorstige regimes te verkeer. Ek sê nee! Die altregs sê nee!
My standpunt oor die Afrikaner se situasie bly onveranderd. Daar is géén toekoms vir die blanke in Afrika nie. Afrikaans sal waarskynlik teen 2050 ‘n uitgestorwe taal wees en die landbousektor sal teen 2030 soos Zimbabwe s’n ineengestort het. Laasweek het die voormalige hoof van die BNP, Nick Griffin, aangekondig dat hy permanent sy tuiste in Brittanje gaan verlaat om na Hongarye te verhuis. Hy beplan om in landelike gebiede opleiding aan apolitiese, rasbewuste, nasionalistiese bewegings te verskaf. Hy voorspel dat alle vryheidslustige blankes binne die volgende 20 jaar na Oos-Europa sal verhuis. In die verlede het ek baie van Griffin verskil, maar ek dink hy is reg. Kallie, ek weet jy lees Praag skelmpies terwyl jou vrou slaap. Luister nou mooi na my, as jy slim wil wees, open jy die De Goede Hoop-koshuis in Estland of Abkhasië, want in Suid-Afrika is jou volk en ras duidelik lankal nie meer welkom nie.
Studente op die Kovsie-kampus in Bloemfontein het Dinsdag hul koshuise ontruim het uit vrees vir verdere geweld.
Swart oproeriges het wit studente aangeval, en die hoofgebou en koshuise beskadig in die chaos wat op die kampus van die Universiteit van die Vrystaat losgebars het weens die gapende gebrek aan leierskap van die rektor Jonathan Jansen.
Praag het Maandag berig hoe Jansen gevlug het voor die swart aanslag.
Hy het later by monde van ‘n verklaring die wit studente verantwoordelik gehou vir die geweld.
Die standbeeld van Suid-Afrika se eerste staatspresident, CR Swart is afgebreek en in ‘n fontein gegooi.
Die swart SR-president van die UV, Lindokuhle Ntuli sê hulle sal voortgaan met hulle protesoptrede totdat daar aan hulle eise voldoen is.
Hy sê rassisme het geen plek by die instelling nie en dat iets daaromtrent gedoen moet word.
Ntuli sê die studente eis dat die CR Swart-standbeeld verwyder word, dat rassisme beëindig word en dat skoonmakers ingekontrakteer word.
Die manskoshuis Huis Abraham Fischer, ook bekend as Vishuis, het ook onder die vandale deurgeloop wat glo teen die uitkontraktering van kampuswerk betoog.
Die universiteit het aangekondig dat die Bloemfonteinse kampus gesluit sal bly tot verdere kennisgewing omdat die veiligheid van studente, personeel en eiendom nie gewaarborg kan word nie.
‘n Verdere 60 veiligheidswagte is op die kampus ontplooi om uitgebreide vandalisme te probeer keer.
Nadat wit toeskouers die oproeriges Maandag van die rugbystadion verwilder het, het die swart horde wit koshuisstudente aangeval, veral in Vishuis. Dinsdagoggend is dieselfde koshuis weer bestorm en nog skade aangerig.
Jansen het Dinsdag op ‘n mediakonferensie gesê die geweld was ‘n terugslag vir transformasie. Hy het dit betreur dat die swart betogers “se regte letterlik en figuurlik vertrap en talle ou wonde oopgekrap is”.
Dit is nie duidelik waarom die swart oproeriges oor “regte” beskik wat hulle in staat stel om wittes aan te val en eiendom te beskadig in ‘n bestel wat self deur Jansen voorgehou word as ‘n matelose verbetering op die die vorige een nie.
Kennelik is die huidige regime se probleem met “witheid” iets waarmee Jansen saamstem nadat swart oproeriges die koshuis binnegestorm het en niksvermoedende wittes met stokke en klippe aangeval het.
Die polisie moes vrouestudente uit die Madelief-koshuis na veiligheid begelei toe swartes die plek bestorm het met die waarskuwing dat hulle “enige kind van ‘n wit man sal doodmaak”.
Die polisie is daarna met klippe en bottels bestook en daarvan beskuldig dat hulle net wit studente beskerm.
In Pretoria het die universiteitsbestuur studenteleiers Dinsdagaand in ‘n verklaring gewaarsku dat tugstappe en strafregtelike klagte geneem sal word teen diegene wat Maandag by kampusgeweld betrokke was.
Die UP bly steeds tot verdere kennisgewing gesluit.
Ná verskeie briewe en SMS’e van die publiek oor beweerde swak en stadige diens by die Suid-Afrikaanse hoë kommissariaat in Windhoek, het ’n Namibiese pa uit desperaatheid sy frustrasie onder die aandag van die openbare beskermer in daardie land, me. Thuli Madonsela, gebring.
Sy dogter [Die wit pa en dogter se name word weerhou om hulle nie aan enige intimidasie bloot te stel nie], het byna die hele derde kwartaal by haar skool in die Wes-Kaap misgeloop omdat sy vir ’n hernuwing van haar studiepermit moes wag.
Die aansoek is in Julie ingedien. Volgens die pa is herhaalde oproepe na die hoë kommissariaat gemaak om terugvoering te kry, maar is geen van die oproepe beantwoord nie.
Hy het vervolgens besluit om byna 1 000 kilometer na Windhoek te ry om self uit te vind waarom met die uitreik van die permit gesloer word.
Hy het net ná middagete by die hoë kommissariaat opgedaag, waar hy moes hoor die kantore is toe vir die publiek.
Die volgende dag was hy reeds om 09:00 by die kommissariaat, maar is ná ’n uur deur ’n “verergde” klerk ingelig dat studiepermitte slegs die dag daarna hanteer word en dat hy dan moes terugkeer.
Andersins kon hy vir ’n SMS wag om te hoor of die permit gereed was. Hy is voorts ingelig dat ’n proses gevolg moet word en dat dit agt weke sou duur voordat studiepermitte uitgereik word.
“Ek was verneder deur die behandeling wat ek van die klerk ontvang het en die feit dat sy slegs 30 sekondes aan my bestee het – dit ná al die opofferinge wat ek gemaak het,” het hy in sy brief aan Madonsela gesê.
Die pa het daarna tot sewe agente gekontak in ’n poging om die uitreiking van die studiepermit te verhaas. Dit was egter sonder sukses.
“Aangesien skoolvakansies so kort is, is dit nie prakties dat dit agt weke vat vir ’n studiepermit om uitgereik te word nie,” het die ontstoke pa gesê. “Wat is die eintlike boodskap wat Suid-Afrika vir ons probeer stuur? Wil hulle nie hê buitelanders moet daar studeer of ’n bydrae lewer nie?”
Hy het aan Madonsela geskryf dat die behandeling wat Namibiërs van die hoë kommissariaat ontvang, die reputasie van die Suid-Afrikaanse regering beskadig en ’n verleentheid veroorsaak.
Republikein is van bakboord na stuurboord gestuur om antwoorde by die hoë kommissariaat te kry. Dit is uiteindelik na me. Emma Ramokhele, die hoof van die konsulaat, verwys. Vrae en oproepe aan Ramokhele was teen saktyd nog nie beantwoord nie.
‘n Swart student wat sy borgtogvoorwaardes verbreek het nadat hy ‘n mede-student na bewering aangeval het, verskyn vandag in die landdroshof in Potchefstroom, het RSG berig.
Leratro Phoofolo is Vrydag op R1500 borgtog vrygelaat en verbied om terug te keer na die koshuis waar hy na bewering ‘n ander student met ‘n skêr gesteek het.
Die hof het Phoofolo verbied om na die koshuis terug te keer, maar hy het die bevel doodgewoon verontagsaam.
Die bakleiery het gehandel oor harde musiek wat in die koshuis gespeel is. Phoofolo word aangekla van aanranding met die doel om ernstig te beseer.
Die vier geskorste leerlinge van ‘n Noord-Kaapse landbouskool wat van verkragting en aanranding aangekla word, moet tydens hul tugverhoor die geleentheid gegun word om hul saak aan die skoolbeheerliggaam te stel.
Provinsiale onderwyswoordvoerder, Sydney Stander, sê hulle verstaan die erns van die saak, maar die gemeenskap, wat daarop aandring dat die seuns permanent uit die skool gesit word, moet redelikheid aan die dag lê en die proses wat in plek is, ‘n billike kans gee.
Stander sê die tugverhoor behoort teen die einde van die week afgehandel te wees. Hulle verwag die beheerliggaam se volledige verslag volgende week.
Die vier seuns het tydens die beweerde voorval ‘n 18-jarige mede-leerder se hande en voete aan ‘n koshuisbed vasgemaak, hom geskeer en geverf en na bewering onsedelik aangerand.
Terwyl PRAAG reeds verskeie male ‘n oproep gedoen het dat prof. Jonathan Jansen, die vloekende, antiblanke en rassistiese rektor van die Vrystaatse Universiteit moet bedank, het ‘n storm nou in Bloemfontein losgebars. Volgens ‘n berig in Rapport, is “prof. Jonathan Jansen se messias-droom vir Kovsies… besig om in te tuimel soos TB Joshua se tabernakel”.
Alumni van die Bloemfonteinse kampus is woedend oor Jansen se “transformasie” van die kampus, wat die etniese suiwering van Afrikaners beteken. Die mees onlangse slagoffers van Jansen se antiwit haat is prof. Driekie Hay-Swemmer wat in Augustus “uit die bloute geskors en “soos ‘n misdadiger” van die kampus verwyder is, blykbaar omdat sy sonder die diktatoriale rektor se toestemming met Die Volksblad gepraat het.
Haar man, dr. Derek Swemmer, wat tans registrateur is ná ‘n swarte nie die mas kon opkom nie, is insgelyks gevra om te bedank. Met die Swemmers uit die pad, is daar slegs een blanke in die universiteit se topbestuur oor.
Aandenkings en gedenkwaardighede van die JBM Hertzog-koshuis is in Maart vanjaar van die mure verwyder
PRAAG het reeds voorheen die universiteit as ‘n “heropvoedingskamp” beskryf. ‘n Predikant van Stellenbosch, Rudi Buys, wat tot Amerikaanse politieke korrektheid bekeer is en slegs Engels met studente praat, tree as Jansen se handlanger op om studente te intimideer en te indoktrineer. In Maart vanjaar het Buys die huiskomitee van die JBM Hertzog-koshuis beveel om “self” die naam van die koshuis te verander. Alle foto’s van vorige huiskomiteelede en die geskiedenis van die koshuis is ook verwyder te midde van verwyte dat van die kosbaarhede “verdwyn” het.
Die Volksblad het insgelyks in Maart ‘n opname van die vergadering – waartydens Buys slegs Engels met ‘n swaar Afrikaanse aksent gepraat het – vrygestel waarin hy as studentedekaan die huiskomiteelede en studente voor die ultimatum stel dat hulle die naam van die koshuis onmiddellik moet verander. Hulle moet ook ophou om ‘n vlagparade voor die koshuis te hou, al word die nuwe Suid-Afrikaanse vlag daar gehys, want “dit herinner aan apartheid en mense wat dink dat hulle beter as ander is”.
Hier is die opname van die byna uur lange “gesprek” wat Die Volksblad op Soundcloud beskikbaar gestel het:
[soundcloud id=’140666879’]
Die publisiteitshonger Jansen wat die universiteit gedwing het om vir hom ‘n persoonlike skakelbeampte aan te stel om sy eie publisiteit te reël, verseg tans om met die media te praat. Kritiek wat daar tans teen Jansen uitgespreek word, is die volgende:
sy etniese suiwering van Afrikaners en blankes uit die universiteit;
sy obsessie met ras, want hy herlei alles na ras;
sy hantering van die vals klag van rassisme teen twee studente, Cobus Muller en Charl Blom wat intussen deur sowel die Menseregtekommmissie as die landdroshof vrygespreek is, maar wat heel jaar lank geskors is en daardeur loopbaansgewys benadeel is;
sy gevloek in die openbaar waar hy lustig die “f-woord” in formele situasies voor ‘n gehoor gebruik;
godslasterlike uitlatings teen Christene;
opmerkings deur Jansen dat “oudstudente geen rol op die kampus het nie” en wat veroorsaak het dat alumni hul finansiële bydraes aan die universiteit gestaak het.
Jonathan Jansen, ‘Führer van Kovsies wat net soveel eerbied soos Jesus Christus verdien’, volgens sy handlanger Rudi Buys
Mnr. Paul Colditz van Fedsas het vandeesweek vanuit die raad van die universiteit bedank omdat hy hom nie langer met Jansen se dikatoriale en onprofessionele optrede kan vereenselwig nie. Volgens Die Volksblad het hy “bedank om sy integriteit te beskerm en om hom van die optrede van die universiteitsbestuur te distansieer. Ek is bitter ontevrede met die UV se nie-prosedurele optrede, veral rakende die skorsing van prof. Driekie Hay, die gewese viserektor, en die hantering van die Kovsie-studente Charl Blom en Cobus Muller.”
Akademiese klipgooiery op Stellenbosch? Foto: Klippe op die pad tydens die sewentigerjare (uit die polisie-argiewe)
deur Leon Lemmer
Die standaardweergawe van die gebeure in Sharpeville in 1960 is dat blanke polisiemanne sonder waarskuwing op ongewapende en vreedsaam betogende swartes geskiet het. Die geykte weergawe van die Soweto-onluste in 1976 is dat swart skoolkinders spontaan in opstand teen Afrikaans as onderrigtaal gekom het.
Nelson Mandela vertel in sy outobiografie dat duisende swartes die Sharpeville-polisiestasie omsingel het en ook: “PAC activists had done an excellent job of organizing the area” (Long Walk to Freedom, Londen: Abacus, 1995, p 280). Omdat die PAC hom vir selfs meer radikale en militante terreur as die ANC beywer het, is dit taamlik duidelik dat omstandighede doelbewus georkestreer is om ‘n insident te skep. Wat Mandela tydens sy reise in Afrika gevind het, was dat die PAC deur hierdie insident te skep baie groter aanhang en gewildheid as die ANC geniet het. Onder meer het dit as meevaller gehad dat geld en wapens eerder na die PAC as die ANC gekanaliseer is. Die ANC moes iets doen om hierdie toedrag van sake om te keer. Die “spontane” Soweto-opstand was die antwoord. Dit is voor die internasionale nuusmedia opgevoer en het geblyk ‘n reusepropagandasukses te wees. Op grond hiervan was die ANC hierna onbetwisbaar die leidende “bevrydingsbeweging”.
Hierdie soort mededinging om pro-swart propagandasukses ten koste van blankes te behaal, behoort nie tot die verlede nie. Veldtogte om blankes op ‘n onbillike manier te diskrediteer, word dikwels in die nuwe Suid-Afrika gevoer. Die geringste insident word aangegryp en opgeblaas om sodanige anti-blanke sentiment aan te wakker. ‘n Klassieke voorbeeld is die studentepret wat vier jongmans gehad het toe hulle ‘n video-opname van swart werkers in die Reitz-koshuis in Bloemfontein gemaak het. In enige normale samelewing sou dit onmoontlik wees om soveel sensasie uit so ‘n grootliks onskuldige en eintlik onbenullige gebeurtenis te tap. Die afmetings wat die anti-blanke Reitz-bohaai aangeneem het, is ongelooflik. Deesdae is daar ‘n versoeningsentrum op die kampus as blywende beswering van hierdie verskriklikheid waarin niemand gedood of beseer of werklik te na gekom is nie. ‘n Grap is immers ‘n grap, selfs wanneer dit ten koste van iemand is.
‘Aktiviste en rewolusionêre word nie net in die gebruik van oorlogswapens opgelei nie. Dikwels is daar baie groter klem op ideologiese oorlogvoering.’
Maar net soos die ANC nie wou toelaat dat die PAC op ‘n bedenklike manier groter sukses met dooie kamerade behaal nie, hou ander plaaslike universiteite nie daarvan dat die Universiteit Vrystaat (UV) met soveel sukses die Reitz-fiasko bedryf nie. Hou in gedagte dat dit deesdae dikwels aktiviste is wat deur kamerade tot in die rektorstoel herontplooi word. Die Universiteit Stellenbosch (US) wou graag die Reitz-sukses van die UV nadoen. Hiervoor moes ver in die verlede na ‘n soortgelyke nietige insident gesoek en die besonderhede daarna met groot sluheid aan ‘n blywende groot klok gehang word.
Aktiviste en rewolusionêre word nie net in die gebruik van oorlogswapens opgelei nie. Dikwels is daar baie groter klem op ideologiese oorlogvoering. Om die nuwe Suid-Afrika te verstaan, is dit noodsaaklik dat ideologie en alles wat daarmee saamhang grondig verstaan word. Wanneer Nelson Mandela ‘n nr.-6-Springboktrui aantrek, vertolk die Nasperskoerante dit, soos alles wat Mandela doen, so gunstig moontlik. Genoemde gebeurtenis word gevolglik opgehemel as ‘n versoeningsgebaar en dat Mandela ‘n groot voorliefde vir rugby het. Sy eintlike bedoeling was om die wittes te paai nadat hulle op ‘n uiters verradelike manier hulle politieke mag ontneem is.
Toe Mandela die gedig “Die kind” van Ingrid Jonker voorgelees het, het die Nasperskoerante dit vertolk as erkenning van Afrikaans op die hoogste vlak. In werklikheid is hierdie gedig heel moontlik deur Jakes Gerwel by Mandela aanbeveel. Die boodskap vestig die beeld van wittes as gewelddadig en swartes as die onskuldige slagoffers. Met die misbruik van bv rugby en Afrikaans het Mandela gepoog om tot die siel van die Afrikaner deur te dring ten einde dit te verloën.
Teen hierdie agtergrond kan die vraag gevra word: Wat kon die US doen om, soortgelyk aan die UV met die Reitz-fiasko, ‘n hou teen die wittes in te kry? Deesdae is Russel Botman, die rektor, die hooffiguur op die US-kampus. Hy is ‘n UDF/ANC-aktivis wat verskeie kere deur die “apartheidsregime” ingeperk is. Soos sy US-kollega Nico Koopman, die dekaan van die fakulteit teologie, het Botman sy akademiese opleiding aan die Universiteit van Wes-Kaapland (UWK) ondergaan. Daar het hulle onder die leiding van Jaap Durand bv die skoorsoekery van die naïewe Dietrich Bonhoeffer in Duitsland nagegaan en gespekuleer in hoeverre dit op Suid-Afrika van toepassing gemaak kon word. Daar is dus onder die dekmatel van die akademiese bestudering van godsdiens na moontlike plaaslike politieke toepassings gesoek. Hierdie manier van doen word bevrydingsteologie genoem.
‘In hierdie politiek gedrewe transformasieproses word die US se tradisionele akademiese uitnemendheid gewetenloos opgeoffer.’
Botman verkeer in sy tweede termyn as rektor. Sy bewind aan die US word deur ‘n enkele politieke ideaal, naamlik transformasie, oorheers. Vir Botman is transformasie wesenlik afrikanisering. Volgens die US-webwerf het hy op 31 Julie gesê: “Above all, we should think of ourselves as facilitators of change.” ‘n Mens moet darem omtrent ‘n dik vel hê om van buite af te kom en as misleide enkeling jou aan te matig om alles te wil verander wat beskaafde Westerlinge aan die US opgebou het. Tradisioneel was die US, naas akademiese uitnemendheid, as ‘n blanke Afrikaanse universiteit bekend. Botman se dikwels uitgesproke strewe is dat die US teen 2018, wanneer die US sy eeufees sal vier, nie as ‘n wit en nie as ‘n Afrikaanse universiteit bekend mag staan nie. In hierdie politiek gedrewe transformasieproses word die US se tradisionele akademiese uitnemendheid gewetenloos opgeoffer.
Om die UV se Reitz-sukses na die kroon te steek, moes Botman twee skynbaar heeltemal onverwante gebeure saamsnoer. Slegs ‘n geslepe propagandis sou die kloutjie so vernuftig by die oor kon bring. Die een gebeurtenis het in 2010 plaasgevind. Die derde verdieping en die dak van die RW Wilcocks-gebou op die US-kampus is in ‘n brand verwoes. Botman is goed met kampusbrande bekend, want in die vorige eeu het ondersteuners van die UDF/ANC bv twee tydelike geboue en die kantoor/laboratorium van ‘n hoogleraar in chemie op die UWK-kampus vernietig. Die verskil is dat waar die “apartheidsregime” die UWK-brandskade herstel het, die US in die geval van die Wilcocks-gebou self die herstelwerk moes doen.
RW Wilcocks was ‘n hoogleraar in sielkunde en die US-rektor van 1935 tot 1954. Hy is dus ‘n toonbeeld van die US van weleer. ‘n Gebou wat na hom genoem is, pas nie sonder meer in by die getransformeerde US waarna Botman so naarstiglik strewe nie. Wat kon gedoen word om die herboude Wilcocks-gebou ‘n transformasie- oftewel Botman- (en dus ANC-) geurtjie te gee? ‘n Mens soek eenvoudig na ‘n gebeurtenis wat in die twee dekades tussen 1935 tot 1954 plaasgevind het en waarmee die tradisionele US en dus wittes gediskrediteer kan word.
Aan die betrokke gebeurtenis word deesdae die gewigtige naam Slag van Andringastraat gegee. Op 27 en 28 Julie 1940 het US-studente, onder andere van die koshuis Dagbreek, slaags met bruin inwoners van Stellenbosch geraak. Die wangedrag het begin toe lede van die twee groepe koerante by ‘n kafee wou koop. Hulle het handgemeen geraak. ‘n Klipgooiery het gevolg waarin onder meer die ruite van die privaat koshuis Protea “deur bruin mense uitgegooi is” (Eikestandnuus, 8 deser, p 6). Daarna is ‘n huis in Crozierstraat ook met klippe bestook. Die rektor, Wilcocks, het probeer om die vrede te herstel en die US het selfs skadevergoeding aan sommige bruines betaal.
‘Enigeen wat in die jare sewentig en tagtig gebeure op die UWK-kampus meegemaak het, weet dat bruines hulle maklik tot klipgooiery wend. Botman is sekerlik goed hiermee bekend.’
Die historikus Hermann Giliomee noem die voorval in ‘n vakkundige artikel in Historia “one of the few cases in South Africa where a white riot can be said to have taken place”. In ‘n US-magisterverhandeling (2006) noem Gustav Hendrich dit ‘n “buitengewone geweldsinsident”. Die etnies gedrewe Henry Jeffreys, wie se twee groot helde Nelson Mandela en Trevor Manuel is, het die voorval in ‘n artikel in Die Burger (15.12.2012) erg oordrewe “‘n klad op die naam van geslagte van Dagbreek-inwoners” genoem. Jeffreys se kommentaar was na aanleiding van ‘n misplaaste verskoning wat ‘n uittredende primarius van Dagbreek in 2012 vir die 1940-gebeure aangebied het. (Al die inligtingsbronne in hierdie paragraaf kan maklik op die internet opgespoor word.)
Dit is glad nie duidelik dat die skuld vir die 1940-gebeure noodwendig by die wittes lê nie; sekerlik nie uitsluitlik by die wittes nie. Dit is immers nie die wittes wat die koshuis en huis met klipgooiery beskadig het en waarvoor geen skadevergoeding deur die bruines betaal is nie. Enigeen wat in die jare sewentig en tagtig gebeure op die UWK-kampus meegemaak het, weet dat bruines hulle maklik tot klipgooiery wend. Botman is sekerlik goed hiermee bekend. Daar moet egter onthou word dat die UWK-studente klippe gegooi het omdat hulle hulle vir die afskaffing van alle rassediskriminasie beywer het. Hulle het dus nie betoog ten gunste van die rassediskriminasie teen wittes wat deesdae so mildelik aan die US en in die res van die land gepleeg word nie.
In die nuwe Suid-Afrika het die gewoonte posgevat om skuld uitsluitlik op wittes te pak en dan van hulle te verwag om verskoning te vra. Soos Jeffreys dit stel: “Russel Botman het hierin ‘n geleentheid raakgesien” – net soos Botman, toe die geleentheid hom voordoen, dadelik die US van weleer met die Nazi’s geassosieer het (praag 29 April). Botman het die hoogs uitsonderlike Andringastraat-voorval aangegryp om daarvan die US se teenhanger vir die UV se Reitz te maak. In albei gevalle word ‘n enkele swaeltjie dus tot ‘n somer opgeblaas. Wangedrag en misdaad kom baie meer by nie-wittes as by wittes voor. Tog word sodanige handeling by nie-wittes nooit en nêrens, soos wat billikheids- en ewewigtigheidshalwe vereis kon word, aan die groot klok gehang nie. Nie-wittes hoef nie verskoning te vra nie, om van die betaling van skadevergoeding nie eens te praat nie.
Wat Botman vervolgens gedoen het, was om ‘n kamer ter herinnering aan die Slag van Andringastraat in die universiteitsargief in die herboude Wilcocks-gebou in te rig. “The Room is a contemporary exhibition space depicting the suppressed history of … the Battle of Andringa Street … ‘adversity often leads to new opportunities and this is exactly what happened here,’ said … Botman” (Bolander, 14 deser, p 6). Die wittes word as die skoorsoekers en geweldenaars en die bruines as die onskuldige en vreedsame slagoffers voorgestel. Botman noem die uitstalling “‘n gebaar van versoening tussen die US en die dorp se bruin gemeenskap” (Die Burger, 2 deser, p 9). Danksy Botman en heel moontlik onverdiend is die US van weleer en sy wit studente dus voortaan die skurke in die verhaal van die Slag van Andringastraat.
‘Hermann Giliomee noem dat Hendrik Verwoerd die eerste student is wat sy studie van sy eerste jaar tot sy doktorsgraad in Afrikaans aan die US voltooi het’
Op 31 Julie is hierdie herinneringskamer bekend gestel en is die voltooiing van die herboude Wilcocks-gebou gevier. Let op watter afmetings Botman se aktivistiese verbeelding aanneem: “Dis ‘n simbool van vernuwing en versoening. ‘n Plek wat akademiese uitnemendheid vier, historiese ongelykhede erken en ‘n optimisme oor Afrika se toekoms deel. Dít is waarvoor die RW Wilcocks-gebou van die US nou staan. Só het … Botman … gesê … ‘Ons het onsself afgevra wat die aard van ‘n universiteit in die 21ste eeu is … Watter waarde gaan ons toevoeg tot die gebou?’ Vandag is die RW Wilcocks-gebou ‘n ‘stap in die toekoms in'” (Die Burger, 2 deser).
Volgens die US-webwerf het Botman by hierdie geleentheid ook gesê: “Reconciliation is born of memory and cannot happen if there is denial and amnesia.” Hermann Giliomee noem dat Hendrik Verwoerd die eerste student is wat sy studie van sy eerste jaar tot sy doktorsgraad in Afrikaans aan die US voltooi het. Uit ‘n suiwer akademiese oogpunt moet iemand soos Botman nie aan selektiewe geheueverlies ly nie en behoort hy herinneringsruimte vir hierdie en baie ander akademiese (eerder as politieke) feite op die kampus skep. Verwoerd kan as ‘n uitstekende akademiese rolmodel vir studente dien.
Die joernalis Eunice Visagie beweer: “Net so min soos jy vir jou skaduwee kan weghardloop kan jy dit wat in die verlede gebeur het net ignoreer” (Eikestadnuus, 8 deser). Inderdaad, maar wat in die verlede gebeur het, kan geplooi word om ‘n agenda in die hede te pas. Volgens ‘n koerantberig en die US-webwerf is daar geen twyfel wie in die geval van die herinneringskamer die verantwoordelikheid moet aanvaar nie: “Die kamer is die geesteskind van prof Russel Botman” (Die Burger, 2 deser).
In die Botman-terminologie beteken “inklusief” dat enige groepering waarby wittes betrokke is, ook nie-wittes moet insluit. Die resultaat is “diversiteit”. Eksklusief nie-wit of swart groepe is egter vir Botman heeltemal aanvaarbaar, bv eksklusiewe swart skole en universiteite. Diversiteit is in sodanige gevalle nie nodig of selfs gewens nie. Toegepas op die US beteken dit dat die mentorprogram Rachel’s Angels, ‘n Naspers-inisiatief, eksklusief op nie-wit skoolkinders toegespits is. ‘n Wit skolier mag nie so ‘n engel wees nie.
Die African Doctoral Academy, wat Botman in 2011 tot stand gebring het, het ten doel om swartes uit swart Afrika as studente na die US te lok. Dit is glad nie die bedoeling dat nie-swartes uit bv Noord-Afrika of wittes uit bv Namibië en Zimbabwe deur hierdie akademie bevoordeel word nie. In werklikheid benadeel hierdie akademie belastingbetalende wit Suid-Afrikaners, want beursgeld wat hulle vir doktorale studie kon toekom, word eerder na swartes uit die res van Afrika gekanaliseer; dus na mense wat om etniese redes bevoordeel word, terwyl hulle in werklikheid geen regverdigbare aanspraak op bevoordeling bo wit Suid-Afrikaners kan maak nie.
Die herboude Wilcocks-gebou huisves nie net die pro-bruin en anti-wit Andringastraat-uitstalling nie, maar ook die African Doctoral Academy. Hoewel die Wilcocks-naam vir die gebou (voorlopig) behou is, het Botman die herbouing in ruime mate misbruik om dit volgens sy wense te afrikaniseer. Dit is wat hy hierbo “‘n simbool van vernuwing” genoem het. Dit is waarom Botman dit as ‘n “stap die toekoms in” geloof het. Tipies Botman is ideologiese pleks van akademiese waarde tot die gebou toegevoeg
Botman het die Slag van Andringastraat gekaap en verwring om sy ANC-politiek te dien. Sy motivering word wanvoorgestel deur dit ‘n poging tot versoening te noem. Botman se handeling is net so misplaas en eensydig soos die jaarlikse herdenking in die naam van versoening van die 1996-bomontploffing op Worcester, waarin wittes die skuldiges en nie-wittes die slagoffers was. Iets soortgelyks word nie gedoen vir bv die bomontploffing in 1983 in Kerkstraat, Pretoria, nie, waarin swartes die skuldiges en baie wittes die slagoffers was (praag 4 Februarie). Die onderliggende politiek korrekte doel is nie versoening nie, maar om, aan die een kant, nie-wittes as goed en onskuldig en, aan die ander kant, wittes as sleg en skuldig voor te stel.
