Ná verskeie briewe en SMS’e van die publiek oor beweerde swak en stadige diens by die Suid-Afrikaanse hoë kommissariaat in Windhoek, het ’n Namibiese pa uit desperaatheid sy frustrasie onder die aandag van die openbare beskermer in daardie land, me. Thuli Madonsela, gebring.
Sy dogter [Die wit pa en dogter se name word weerhou om hulle nie aan enige intimidasie bloot te stel nie], het byna die hele derde kwartaal by haar skool in die Wes-Kaap misgeloop omdat sy vir ’n hernuwing van haar studiepermit moes wag.
Die aansoek is in Julie ingedien. Volgens die pa is herhaalde oproepe na die hoë kommissariaat gemaak om terugvoering te kry, maar is geen van die oproepe beantwoord nie.
Hy het vervolgens besluit om byna 1 000 kilometer na Windhoek te ry om self uit te vind waarom met die uitreik van die permit gesloer word.
Hy het net ná middagete by die hoë kommissariaat opgedaag, waar hy moes hoor die kantore is toe vir die publiek.
Die volgende dag was hy reeds om 09:00 by die kommissariaat, maar is ná ’n uur deur ’n “verergde” klerk ingelig dat studiepermitte slegs die dag daarna hanteer word en dat hy dan moes terugkeer.
Andersins kon hy vir ’n SMS wag om te hoor of die permit gereed was. Hy is voorts ingelig dat ’n proses gevolg moet word en dat dit agt weke sou duur voordat studiepermitte uitgereik word.
“Ek was verneder deur die behandeling wat ek van die klerk ontvang het en die feit dat sy slegs 30 sekondes aan my bestee het – dit ná al die opofferinge wat ek gemaak het,” het hy in sy brief aan Madonsela gesê.
Die pa het daarna tot sewe agente gekontak in ’n poging om die uitreiking van die studiepermit te verhaas. Dit was egter sonder sukses.
“Aangesien skoolvakansies so kort is, is dit nie prakties dat dit agt weke vat vir ’n studiepermit om uitgereik te word nie,” het die ontstoke pa gesê. “Wat is die eintlike boodskap wat Suid-Afrika vir ons probeer stuur? Wil hulle nie hê buitelanders moet daar studeer of ’n bydrae lewer nie?”
Hy het aan Madonsela geskryf dat die behandeling wat Namibiërs van die hoë kommissariaat ontvang, die reputasie van die Suid-Afrikaanse regering beskadig en ’n verleentheid veroorsaak.
Republikein is van bakboord na stuurboord gestuur om antwoorde by die hoë kommissariaat te kry. Dit is uiteindelik na me. Emma Ramokhele, die hoof van die konsulaat, verwys. Vrae en oproepe aan Ramokhele was teen saktyd nog nie beantwoord nie.
Bron: Republikein
AS die aansoeker swart was, was hulle geholpe binne ‘n paar minute. Ons weet mos hoe die bantu voel en optree teenoor die blanke….
Nie noodwendig nie. Hulle voel vir mekaar ook maar zero, veral as dit nog dalk n ander “stam” is.
Net maar nog ‘n bewys, rasssisme. Nie van die Blanke kant nie, beslis nie.
Mens moet dalk nie so krities wees nie – dalk het hulle nooit
geleer lees nie – dalk kan hulle lees maar verstaan nie wat hulle lees nie –
dalk weet hulle nie wat n skool permit is nie.
Ek het gister, op ‘n ander dorp, by die munisipaliteit vir amper ‘n driekwart uur moes wag vir ‘n bli**emse K Naledi net om te hoor, Sir, unfortunately … ek kan jou nie help nie” Dit was nadat ek reeds by twee ander was.
Die vierde naledi was ook nie beskikbaar nie want diè is in ‘n vergadering.
Baie amptenare het bloot net nie opgedaag vir werk nie want, “Sir, we are busy with the arrangements for the national sports day where all municipalities will participate”.
Ek word na ‘n kantoor gestuur. Daar aangekom, klop ek. Geen antwoord. Toets of die deur oop is. Gaan na ander kantore om iemand te vind wat kan help. Word maar telkens na die genoemde kantoor terug verwys. Gaan klop maar weer. Nog geen antwoord. Wag so ‘n rukke en klop dringend aan die deur want daar is vir my gesê die plakker is daar.
Na so ‘n rukkie word die deur oopgemaak. Praat met die plakker. Nee, sê hy, ek moet wag. Gaan plak my daar op ‘n stoel neffens sy tafel neer – vir wat moet ek in die gang staan as ek kan sit.
Plakker begin rond te skakel om uit te vind wie kan my help. Geen sukses nie. Wag maar vir sy hoofplakker.
Daar sit ‘n wet*er en ek in sy kleinerige kantoor. Voor hom is daar meters. Ek dag hy pas die meters op. Dit is sulke ronde meters seker so 8 duim in deursnee. Vra hom wat se meters is diè. Die een kom hy my sê meet kWu. Ek kyd die meters so en vra hom of die ander een kva meet. Ja, sê hy, dit moet wees.
Vra hom toe, “Meet die meters die gebou se kragverbruik?” “Nee”, antwoor hy, “die meters werk nie”
Wil ek vir hom sê, “maar jy ook nie, want vir die laaste hoelank, sit jy net en deur ‘n katalogus kyk en gesprekke voer op jou selfoon”
Ek was ook sommer by voorbaar deur ‘n blanke dame gewaarsku om tog net nie Vrydag die kantore te besoek nie want, “nie een van hulle gaan hier wees nie”.
Sit en dink toe maar aan Karel Combrinck se kommentaar dat een van die kenmerke van dekadente samelewings (in die geval organisasie) ‘n paradoksale mengsel van arrogansie is. Hier is die paradoks nie een van arrogante meerderwaardigheid nie maar van arrogante minderwaardigheid.
As ‘n ou my nie in my taal, AFRIKAANS, kan bedien nie, vra ek, in Afrikaans natuurlik, of daar iemand is wat my kan bedien en ek wag daar totdat ‘n afrikaansprekende opdaag.
Ja foeitog, dalk het hulle nie skool toe kon gaan nie. Dit is mos nou nie hulle skuld nie.
Nie noodwendig rassisme nie – as jy nie weet wat jy doen gaan jou kollega in die kantoor langsaan nie noodwendig weet wat hy of jy kan doen nie.
Hou die stoel warm met hul opgeswelde KFC boude
Die ANC lewer patetiese staats diens, dis nike niets.
Ja ek stem, dit sal in die NIETS(nuuts) verdwyn.
Ek lewer ook in die Washington Post, Huffington Post, Deutche Welle en andere kommentaar op Discus. Ek vertrou jy is slim genoeg om dit te kan uitwerk.