Etiket: Nelson Mandela

Leon Lemmer: ‘n Winter van misnoeë: ‘n kouer wind teen Afrikaans en Afrikaners

William Shakespeare het van ‘n “winter of discontent” geskryf. In 1978/79 het hierdie frase ingang in die Britse politiek gevind toe daar uitgebreide stakings tydens ‘n buitengewoon koue winter was. James Callaghan is tydens die daaropvolgende algemene verkiesing verslaan en Margaret Thatcher het die eerste minister geword. Hierop het haar lofwaardige hervormings van die Britse vakbondwese en arbeidsverhoudinge gevolg. In Suid-Afrika is sulke maatreëls reeds lank dringend nodig.

Dit is nou vroegherfs by ons en daar is rede om oor baie meer dinge as stakings ontevrede te wees. Dit is reeds duidelik dat dit ‘n aanvoelbaar kouer winter gaan wees. Dit is omdat Eskom weens onbekwaamheid en wanbestuur nie genoeg elektrisiteit kan lewer nie. Dit plaas hierdie land in ‘n posisie soortgelyk aan dié van ander state in swart Afrika. Pleks van in die mode te wees en daarop te roem dat ons sedert 1994 deel van Afrika is, verkies ek die beskaafde, Europa-geöriënteerde ou Suid-Afrika.

Die kouer wind wat opgesteek het, waai veral in die kulturele landskap. Sedert 1990/94 was daar ‘n koue wind, maar dit het nou nog kouer geword. Dit is ‘n uitvloeisel van bv Jacob Zuma se negatiewe ingesteldheid teenoor die nalatenskap van blankes. Wat deur blankes, of onder hulle leiding, tot stand gebring is, is onlangs deur Zuma geïgnoreer toe hy na die “vernietigende” apartheidsverlede verwys het, terwyl dit in werklikheid ‘n periode van opbou was. Dan loof hy die ANC se skewe, afbrekende gesindheid: “By die Uniegebou het ons die standbeeld van een van die rassiste op ‘n perd vervang met ‘n reuse een van Nelson Mandela” (Die Burger, 11 deser, p 1). Klaarblyklik veronderstel hy, maar verkeerdelik, dat iets slegs met iets goeds vervang is.

Nathi Mthethwa, die minister van kuns en kultuur, het in die beeldebestorming die geleentheid gesien om voorbrand vir meer standbeelde van “swart helde” te maak (Die Burger, 9 deser, p 1). Daar gaan glo gesprek oor standbeelde gevoer word. Wat besig is om as die populêre mening uit te kristalliseer, is dat die standbeelde van blankes uit die openbare oog as museumitems tot hulle reg moet kom. Dit moet glo gedoen word nie om die geskiedenis ewewigtig te verstaan nie, maar sodat die “verdrukkers” geïdentifiseer kan word. As die standbeelde wat nie vernietig of te veel beskadig is nie, museumitems word, sal dit as oogluikende bevestiging dien dat die blanke era verby is.

Mense soos Max du Preez en ‘n koerant soos Die Burger het aanvanklik die protes teen Cecil Rhodes se standbeeld gesteun. Enersyds omdat hulle nie van Rhodes hou nie en andersyds nie die insig gehad het nie dat die veldtog na die standbeelde van alle blankes, en meer as net standbeelde, uitgebrei sou word. Hierna het die vernietigingsproses veral daardie inkommers getref wat maklik as nie-Suid-Afrikaanse swartes geïdentifiseer kan word, bv Etiopiërs en Somaliërs. Hierdie gewelddadige vandalisme, vernietiging en diefstal neem kolossale afmetings aan en word bedryf deur elemente vir wie dit makliker is om af te breek as om op te bou.

Universiteit Stellenbosch

In watter bedenklike situasie die nuwe Suid-Afrika verval het, blyk uit drie berigte in ‘n enkele uitgawe van Die Burger. Ek beperk my aandag vervolgens grootliks tot die uitgawe van 16 deser. Op bladsy 3 is daar ‘n berig oor honderde studente wat op die kampus van die Universiteit Stellenbosch (US) byeengekom het om beswaar te maak teen die US se taalbeleid omdat dit glo nie “genoegsaam voorsiening maak vir studente wat nie Afrikaans magtig is nie.” Dit kom nadat die US verlede jaar besluit het dat hy gaan probeer om voortaan in dieselfde mate sowel Engels as Afrikaans te wees. By voorbaat is ongelykheid egter gespesifiseer deurdat alle klasse in Engels aangebied of getolk gaan word, terwyl dieselfde nie vir Afrikaans geld nie omdat tolking in Afrikaans soms as onnodig beskou word. Nou wil hierdie studente daardie taalongelykheid nog verder ongelyk maak en wel ten koste van Afrikaans. Selfs ‘n student uit Botswana het die vermetelheid gehad om te eis dat Afrikaans afgeskaal moet word.

Wat hiermee bevestig word, is dat as jy toelaat dat jy in ‘n glyposisie geplaas word, jy net al hoe verder en al hoe makliker gly. Max Price, die rektor van die Universiteit Kaapstad (UK), het in die waan verkeer dat as hy instem tot die verwydering van die Rhodes-standbeeld, dit die einde van die studente-onrus sou wees. In werklikheid beskou die studente dit as ‘n oorwinning en het hulle dadelik nuwe eise uitgedink en gestel. Maar wat sê Michael le Cordeur? “Ek was beïndruk deur die inklusiewe manier waarop dr Max Price, die UK-rektor, ‘n proses van konsultasie gefasiliteer het. Alle rolspelers is genooi om aan die debat oor die toekoms van die Rhodes-standbeeld deel te neem. Ook hierin is ‘n les vir alle universiteite: om voortaan so wyd moontlik te konsulteer, en dit sluit die studente in” (p 15). Die gepeupel kan mos geweldadig raak. Laat hulle toe om die kitaar te slaan. Moenie in ag neem dat baie van hulle nie eens weet hoe ‘n behoorlike skool lyk nie. Moenie wonder oor wat hulle van die aard van ‘n universiteit weet nie. Moenie dink hulle kom bloot met vriendelike versoeke nie; hulle stel eise en daaraan moet om vredeshalwe voldoen word, selfs al gaan dit teen die grein van die akademie en beskawing. Hulle geniet immers die steun van Blade Nzimande en sy ANC-kamerade.

Die US bevind hom in ‘n posisie soortgelyk aan dié van die UK, maar slegter weens Afrikaans. Wim de Villiers het aan die begin van hierdie maand diens as rektor aanvaar maar hy het nog geen aanduiding gegee dat hy bereid is om vir Afrikaans te veg nie. Pieter Kapp het genoem dat Jannie Marais op 30 Mei, dus ‘n eeu na sy dood, gehuldig gaan word. Marais het as stigtingsvoorwaarde gestel dat Afrikaans nie ‘n mindere posisie as Engels aan die US mag beklee nie. Die lakmoestoets vir De Villiers gaan wees dat hy hom nie later nie as 30 Mei hiertoe moet verbind. By die genoemde byeenkoms het De Villiers egter ‘n FW de Klerk-styl geopenbaar deur te sê dat die US sterk tot transformasie, insluitende taaldiversiteit, verbind is. ‘n Implikasie hiervan kan wees dat Afrikaans maar al hoe meer afgeskaal gaan word.

[Lees gerus die ontstellende berig, “Só dink ons oor transformasie aan die US,” op die US-webwerf (15 deser). Die US se “taalsoepelheid” word geloof en daar was ‘n menswaardigheidsveldtog op die kampus. Nêrens is daar enige aanduiding dat die De Villiers-US gaan akademiseer en afwyk van die anti-akademiese, politieke Russel Botman/Blade Nzimane-pad nie. Die De Villiers-US sal in die anti-akademiese kamp bly totdat sy leuse soos dié van Allan Bloom vir die universiteit is: “Better education for the best people” (The Closing of the American Mind, London: Penguin Books, 1988, p 49). Dit beteken doodeenvoudig dat akademiese meriete by sowel die studente as dosente deurslaggewende gewig moet dra; nie ras en geslag soos die ANC verkies nie. Die nuwe US-baas is klaarblyklik nie ‘n Boer nie. Daar is skynbaar nie sterk akademiese leiding nie; eerder oorgewillige polities korrekte kruiping. Volgens Die Burger het een student darem op 15 deser die akademiese integriteit gehad om te sê dat ‘n mens na die US kom nie om welkom te voel nie maar om te studeer.]

Blade Nzimande

Op dieselfde bladsy (p 3) is daar ‘n berig dat Blade Nzimande, die minister van hoër onderwys, op 16 deser samesprekings met verteenwoordigers van vier histories Afrikaanse universiteite (Noordwes, Pretoria, US en Vrystaat) gaan voer. Die universiteite waar daar ‘n mate van Afrikaans oorgebly het, bly knaag aan Nzimande se kommunistiese siel. Akademies vrot swart universiteite hinder hom glad nie in dieselfde mate nie. Vir Nzimande gaan dit klaarblyklik in die eerste plek om ideologie en nie om akademie nie. Die onsosiale gedrag van swart studente word nie deur Nzimande veroordeel soos die beweerde ongroeningspraktyke op Potchefstroom nie. Hy het, sover bekend, nog geen beswaar geopper teen die swart Vrystaastse student wat vals klagtes teen twee blanke studente gelê het en hulle groot skade berokken het nie. Die skuld wat Jonathan Jansen aan hierdie ongure gebeure het, is ook nog nie van owerheidsweë veroordeel nie. Pleks hiervan is daar ‘n veldtog teen rassisme aan die Vrystaatse universiteit geloods waartydens eerder blanke as swart rassisme in die visier is.

Afrikaans mag glo nie in die pad staan van die akademiese opvoeding (van swartes) nie. “Die universiteitsleiers moet nou hul universiteit se planne en vordering met transformasie aan Nzimande uiteensit, sê watter ondersteuning swart en jong vroue-akademici kry, wat hulle teikens vir regstellende aksie is, watter ontgroeningspraktyke koshuise gebruik, of daar onlangse voorvalle van rassisme was en hoe dit bekamp en voorkom word.” Nie ‘n enkele woord oor akademiese gehalte nie. Die verwysing na swartes en vroue kan onderskeidelik rassisties en seksisties gedrewe wees. Soos in sport is teikens en kwotas aan die orde van die dag en word die doelpale telkens swart- en vrouwaarts verskuif.

De Villiers was die enigste blanke rektor by hierdie samesprekings. Gaan hy sy rug styfmaak of gaan hy, soos in die onlangse US-verlede, vir Nzimande vertel dat die US eintlik vóór die ANC-regering met sy transformasieveldtog is? Behoort De Villiers nie eerder op universitêre outonomie en akademiese vryheid (‘n vreemde begrip vir ‘n kommunis) aan te dring nie? Behoort daar nie hartgrondig beswaar gemaak te word teen die aanmatigende, skoolmeesteragtige, outoritêre benadering van Nzimande nie? Waarin lê die grootste heil vir universiteite en die land: in toegewings op toegewings, of om ‘n streep in die sand te trek en vas te staan?

Volgens ‘n berig in Die Burger (17 deser, p 3) was dit ‘n “vriendelike en kollegiale” vergadering. “Almal het dieselfde gevoel oor transformasie.” Nzimande het sy sin gekry. Sy politieke inmenging in universitêre sake is glad nie teengestaan nie. “Hierdie benadering is gevolg om te verseker dat die minister effektief met die verskillende instellings in verbinding tree.”

Michael le Cordeur

Michael le Cordeur is sedert 2009 in die akademie, as opvoedkunde-dosent aan die US. Hy was voorheen ‘n onderwyser. By hom is daar blykbaar ‘n brandende begeerte om ‘n openbare intellektueel te wees. ‘n Tyd gelede het hy in Die Burger vertel hoe hy en van sy mede-ANC-aktiviste in 1990 alles gelos en laat spaander het na die Victor Verster-gevangenis om te sien hoe hulle held, die geweldenaar Nelson Mandela, vrygelaat word. Daarna het hulle die Mandela-toespraak op die Kaapse Parade ingedrink. In Die Burger (16 deser, p 15) verskyn ‘n forum-artikel deur Le Cordeur met die opskrif: “Wat Rhodes ons kan leer.” Le Cordeur beoog om die impak van die gebeure rondom die Rhodes-standbeeld op hoër onderwys in Suid-Afrika aan mindere siele te verduidelik.

Hy loof die feit dat gewelddadige studente in 1976 “die samelewing onherroeplik verander” het. Hoewel hy veronderstel is om ‘n opvoedkundige te wees, het die aktivis Le Cordeur nie beswaar teen studente wat optree soos dié aan die UK nie. “My waardering en gelukwense aan die studente wat, volgens alle verslae, ‘n gedissiplineerde en beredeneerde aksie uitgevoer het.” En die spoeg en ontlasting? “Ons weet van enkele onbesonne dade, maar dit is geïsoleerde gevalle en moenie veralgemeen word nie.” Op ‘n soortgelyke manier praat hy graag die wandade en misdade van die UDF/ANC (bv vandalisme en brandstigting) goed.

As ANC-aktivis het Le Cordeur dit nie teen die manier waarop ons geskiedenis sedert 1994 vir skooldoeleindes herskryf word nie. Sy beswaar is teen die mate waarin daar reste van geskiedskrywing uit die ou Suid-Afrika oorgebly het. “21 jaar ná apartheid moet ons kinders steeds leer uit geskiedenisboeke wat slegs die een kant van ons land se geskiedenis vertel.” Hy haal ‘n anonieme (vermoedelik bruin) Stellenboschse professor soos volg aan: Geskiedskrywing was “meestal die brose uitdrukking van wit, manlike historici se beperkte perspektiewe.” Hier is ons by die kern van Le Cordeur se ANC-gesindheid met betrekking tot ras en geslag: anti-wit en daarby by uitstek teen wit mans. (Vergelyk Nzimande se posisie hierbo.) ‘n Mens kan sonder veel gevaar dit verder verfyn: Sy beswaar is veral teen Afrikanermans, oftewel Boere.

Le Cordeur is ‘n bruin mens wat met oorgawe swart probeer wees. Volgens ‘n berig in Die Burger (17 deser, p 3) is hy beswaard omdat die onlangse Ghoemas-musiektoekennings “te wit” was. Op ‘n soortgelyke manier het Danny Titus, Le Cordeur se etniese en geesgenoot, onlangs ‘n byeenkoms oor Afrikaans “te wit” genoem. Dit is twee mense wat bokant hulle gewig probeer boks en dit heeltemal in orde vind om anti-wit propaganda te versprei. Hulle sal nooit erken dat die teenwoordigheid van wittes as ‘t ware ‘n kwaliteitswaarborg is nie.

In sy artikel oor Rhodes verwys Le Cordeur na ‘n ander mede-bruine, Franklin Sonn, wat oorloop van akademiese pretensie, maar iemand wat nog geen geskrif (hetsy verhandeling, proefskrif of artikel) van enige wetenskaplik-akademiese waarde gelewer het nie. “Sonn het ‘n tyd gelede geskryf dat die skoolgeskiedenisboeke die bydraes deur swart en bruin mense in die heroïese dade van die verlede óf verswyg óf negatief voorstel. So word die Anglo-Boereoorlog voorgehou as ‘n stryd tussen Boer en Brit, waarin die Afrikaner telkens as die held na vore tree.” Hy wek die indruk asof Afrikanergeskiedskrywers voorgee dat die Boere die oorlog gewen het. Al het die Afrikaners die oorlog verloor, is daar sekerlik steeds ruimte vir heldedade. Het hierdie Boere hulle in hulle vryheidstryd nie dalk veel beter gedra as die terreurbendes van die ANC en PAC nie? Het hans-swartes soos Le Cordeur en Sonn al die vandalisme en geweld van die UDF/ANC as onbeskaaf en misdadig veroordeel?

Le Cordeur gee voor dat hy na ewewigtige, objektiewe geskiedskrywing soek. Aan die hand van Sonn se uitlatings verwys hy dan na “byna 100 000 swart en bruin mense” wat by die Anglo-Boereoorlog betrokke was. “Die oorlog het vele bruin helde opgelewer.” Hy noem nie swart helde nie. Maar wat my ontstig, is dat Le Cordeur kla dat die bruines en swartes se rol in die oorlog nie voldoende erkenning kry nie, maar dan verswyg hy doelbewus aan watter kant die oorgrote meerderheid (heroïese) bruines en swartes hulle geskaar het. Die waarheid is dat bruines en swartes toe al (dus lank voor apartheid) in baie gevalle dislojaal teenoor die Afrikaners/Boere was. Net so gee Le Cordeur en diesulkes nooit erkenning aan die baie positiewe dinge wat Afrikaners, insluitende “die apartheidsregering”, gedoen het nie, bv aan Le Cordeur as student aan die Universiteit van Wes-Kaapland (UWK). Dat hy hoogs waarskynlik met ‘n beurs van die Departement Kleurlingsake gestudeer het, mag eintlik nie genoem word nie. Van erkenning daarvan en dank daarvoor is daar geen sprake nie.

Met kenmerkende eenogigheid het Le Cordeur waardering vir sy twee bruin UWK-dosente, Adam Small en Jakes Gerwel, maar nie vir die talle ander en daarby beter dosente nie en dit om ‘n enkele redes: hulle is wit. So ‘n mens kom dan ewe heilig met hierdie voorstel: “Die volle geskiedenis [moet] vertel word deur skrywers wat verteenwoordigend van al ons mense is om outentieke geskiedskrywing te verseker.” Dit klink soos die ANC-regering wat wil hê dat “al ons mense” oor die lot van die standbeelde van blankes moet besluit omdat dit by voorbaat duidelik is wat die meerderheid sal wil hê. Daar is geen aanduiding dat Le Cordeur of die ANC naas kwantiteit ruimte vir kwaliteit laat nie, want ons almal word gelyk en wesenlik eenders verklaar al vloek dit teen die waarheid.

Le Cordeur is bekend as ‘n pleitsbesorger vir Kaaps. Standaardafrikaans word deur hom geringgeskat; waarskynlik omdat dit feitlik uitsluitlik die maaksel van blankes is. Aan die US het hy nooit ontpop as ‘n taalstryder vir Afrikaans as onderrigtaal nie. Hy hou daarvan dat die debat op kampusse nou oor standbeelde handel en nie oor taal nie; dan kan Afrikaans mos maar stil-stil verder ondermyn word. “Waar die debat in die hoër onderwys so lank deur die toekoms van Afrikaans aan historiese Afrikaanse universiteite oorheers is, is dié debat ‘n nasionale saak.” By imklikasie insinueer hy dat standbeelde van nasionale en Afrikaans van parogiale (en dus mindere) belang is.

Die ANC-regering het glo vasgestel “dat geen Suid-Afrikaanse universiteit nie radikale verandering benodig nie.” Maar die histories swart universiteite het grootliks gebly soos hulle was: swart en akademies behoeftig/agtergeblewe. Die histories wit Afrikaanse universiteite was en is by uitstek die teikens van transformasie, al was hulle akademies voortreklik. Dit toon dat dit vir die ANC-regering nie om die akademie gaan nie, maar om ideologie, spesifiek politiek. Die eens Afrikaanse universiteite het op groot skaal verswart en verengels. Hieroor stort Le Cordeur as ANC-aktivis geen traan nie.

Let op Le Cordeur se transformasielogika: “Daarom moet die besware van studente (maar ook dosente) dat die standbeeld slegs metafories vir die groter versugting na transformasie is, nie ligtelik opgeneem word nie. In wese kom dit neer op die transformasie van ‘n kurrikulum wat in die verlede gebruik is om bruin en swart studente uit te sluit, na ‘n meer demokratiese kurrikulum wat inklusief van alle denke is. Dit beteken die kurrikulum is ten nouste verweef met die institusionele karakter van die universiteit. Indien laasgenoemde steeds te wit en Eurosentries is (soos die UK se studentevoorsitter beweer), moet alle universiteite gevra word of die kurrukulum genoegsaam getransformeer is om ‘n leeromgewing te skep wat bevorderlik vir leer is.”

Dit is oordrewe om te beweer dat inligting oor bruines en swartes voorheen nie in die leergang voorgekom het nie. Le Cordeur se demokratiese en inklusiewe kurrikulum kom daarop neer dat histories blanke universiteite die inhoud van hulle leergange moet aanpas totdat nie-wittes daarmee tevrede is. Eers dan sal die leeromgewing vir nie-wittes bevorderlik vir leer word; wanneer die boodskap/inligting is soos hulle daarvan hou. En die wittes? Moet hulle maar vir lief neem met akademies-wetenskaplike prulwerk soos Black/African-American Studies, Women’s/Gender Studies en Queer/Gay/Lesbian Studies wat in die VSA aangebied word?* Al Le Cordeur se nie-wit Anglo-Boereoorlog-helde sou dan danksy lukrake, moedswillige verbeelding tot hulle reg kan kom. Sy verwysing na die “institusionele karakter” van ‘n universiteit stem ooreen met die ontwrigtende ANC-benadering van Leon Wessels en Dan Kgwadi aan die Noordwes-Universiteit. Alles moet ingeklee word soos die swartes dit wil hê. Die wittes word geduld so lank as wat hulle dit moontlik vind om binne so ‘n benouende, anti-akademiese raamwerk te funksioneer.

[*Die ontaarding van die akademie is ‘n ernstige probleem, wat veral van die VSA af uitkring tot by ons. As opvoedkundige kan Le Cordeur gerus kennis neem van Bruce Bawer se boek, The Victims’ Revolution: The rise of identity studies and the closing of the liberal mind (New York: Broadside/HarperCollins, 2012, 400p; Amazon Kindle $18.23). In Amerika word elemente wat akademies absoluut onbevoeg is, toegelaat om leergange te bepaal. Dit maak dit vir studente moontlik om pleks van te studeer, te praat en te skryf oor “their own personal experiences, hobbies, enthusiasms, and grievances” (Kindle 4337). Studie ontaard in narsistiese belydenisse en terapie: “delicate-flower navel-gazing” (1614). “Ice people” (wittes) word ongunstig gekontrasteer met “gentle, warmhearted sun people” (swartes) (1867). “The problem, to be sure, is not simply a pathological fixation on group identity, but a preoccupation with the historical grievances of certain groups, combined with a virulent hostility to America, which is consistently cast as the prime villian in the histories of these groups and the world at large” (96). In die Suid-Afrikaanse universiteitswese en breër samelewing is daardie “rigid political ideas” deesdae demokrasie (een mens, een stem), etniese en kulturele relativering en gelykverklaring, diversiteit, multikulturaliteit, gedwonge rasse-integrasie en inklusiwiteit. Amerikaanse studente “have been trained to reduce the rich complexities and ambiguities of human life to simple formulas about oppressors and oppressed, capitalists and workers, Western imperialists and non-Western victims” (142). “There are no barbarians, only different forms of civilized man” (240). Gestremdes word nie as “disabled” beskou nie, maar as “differently abled” of “handicapable” (650). Dit is deel van “ableism” (4519). “Legitimate criticism of a black or female candidate can be discounted as ‘racist’ or ‘sexist’ instead of being addressed on its merits” (104), ens.]

Dat wittes ‘n enkele kampus, naamlik Potchefstoom, volgens hulle institusionele kultuur mag inrig, is vir ANC-kamerade heeltemal ontoelaatbaar. Was die akademiese opset in die ou Suid-Afrika nie dalk veel beter nie? Kultuurverskille is erken. Wittes (Afrikaans- en Engelssprekendes), bruines, Asiate en swartes het hulle eie universiteite gehad waar elke groep volgens sy kulturele aard, insluitende voertaal, dinge na eie wense kon inrig; onder meer watter name vir geboue gebruik en watter standbeelde opgerig word. Dit klink vir my na ware vryheid in vergelyking met die huidige dwingelandy waarvolgens alles aan die tirannie van die swart meerderheid onderworpe is. Sodra swart mag ongebreideld losgelaat word, is dit die tradisioneel blanke kampusse wat al hoe meer onherkenbaar vermink word. Daardie anti-akademiese en ideologie-gedrewe verminkingsproses word eufemisties transformasie genoem.

“Die gebrek aan transformasie op kulturele, linguistiese en etniese gebied sal op alle kampusse aandag moet geniet, nie net aan die UK nie. Ná 1994 het ons almal op ons louere gerus en vergeet dat waardes soos nasiebou en versoening voortdurend herbesoek moet word. Dis ‘n nimmereindigende proses.” Soos hierbo aangedui, tref transformasie die tradisioneel wit en veral Afrikaanse universiteite; nie die tradisioneel swart universiteite nie. Het die UK- en ander beeldbestormers gepoog om versoening te bevorder? Het hulle daarin geslaag, of eerder die teenoorgestelde bereik?

“Uiteindelik moet Suid-Afrikaners besef universiteite is oop ruimtes vir intellektuele en kulturele interaksie ten einde ‘n wesenlike bydrae tot die kennis-ekonomie van Suid-Afrika te lewer. En die jeug gaan toenemend betrokke wees. Verwag ook dat hulle soms die pas sal aangee.” Dit klink na ‘n voorspelling van toenemende chaos en vernietiging. Dit moet nie net gaan om “kulturele interaksie” nie. Myns insiens mag dit aan universiteite ook gaan om die waardering en uitbouing van ‘n bepaalde kultuur en taal; des te meer as so ‘n etniese groep ‘n bewese rekord van konstruktiewe beskawing en voorspoedskepping het. So ‘n groep behoort ongesteurd toegelaat te word om na eie goeddunke van sy prominente lede met openbare standbeelde te vereer. As dit nie die geval is nie, is Le Cordeur se “universiteite as oop ruimtes” snert. Of verwys hy na die oop ruimtes waar voorheen standbeelde gestaan het?

Het dit u ook opgeval hoe stil die DA oor standbeelde, Afrikaans en natuurlik die Afrikaner is? Die DA soek naarstiglik na groter swart steun, soos enige politieke party moet doen wat die land wil regeer. Dit alles weens die dwase grondslag waarop die nuwe Suid-Afrika funksioneer. Eskom simboliseer hierdie funksionering.

Ten slotte kan gevra word watter akademiese reg swartes het om eens akademies voortreflike universiteite vir (hoofsaaklik) blankes volgens hulle ideologiese voorkeure te transformeer terwyl daar talle tradisioneel swart universiteite is waar hulle hulle kultuur na hartelus kan uitleef. Hulle gedrag kan selfsugtig en eiegeregtig genoem word. Die punt is dat dit sekerlik nie ‘n akademiese reg is nie. Dit is ‘n politieke reg wat hulle hulleself toe-eien, gegrond op swart mag.

Mandela-advokaat probeer walgooi teen erfenisvandalisme

Advokaat George Bizos het ‘n beroep op jong Suid-Afrikaners gedoen om hulle te weerhou van geweld wanneer hulle kwessies soos standbeelde takel, en eerder die Grondwet as riglyn te gebruik.

Bizos het Nelson Mandela tydens sy hoogverraad-verhoor in die 1960’s verteenwoordig. Hy het ‘n lesing aangebied oor gedeeltes van die Grondwet by die Universiteit van KwaZulu-Natal.

Bizos sê hy steun die studente van die Universiteit van Kaapstad oor die verwydering van Cecil John Rhodes se standbeeld, maar sê geweld en vandalisme is strydig met die Grondwet.

Na wekelange betogings is Cecil John Rhodes se standbeeld is gister met ‘n hyskraan van die Universiteit van Kaapstad se gronde, waar dit vir agt dekades lank gestaan het, geskuif.

Die rektor van die UK, Max Price, sê “die meeste” belanghebbendes is is verheug omdat die standbeeld afgebreek is.

Die universiteit het strydig met wetgewing opgetree en prosedures betreffende erfenissimbole verontagsaam.

Wit studente by die UK is ontsteld oor die raadsbesluit om die standbeeld af te breek en sê dit kom neer op onverdunde rassisme, aangesien swart studente se grootste aanklag teen Rhodes is dat hy wit was.

Het failliet van de democratie en de natiestaat in Afrika

Sinds de Franse Revolutie kwam er een einde aan de absolute monarchieën, waarbij despoten beslisten over het lot van hun onderdanen. Langzaam maar zeker trad het principe van één man één stem op de voorgrond. In Europa ging dat stelselmatig via een getrapt systeem waarbij men rekening hield met het geslacht, inkomen en gezinssituatie van de burgers. Vrouwen kregen pas na de Tweede Wereldoorlog stemrecht.

Na de Tweede Wereldoorlog volgde een dekoloniseringsbeweging, waarbij eerst de Aziatische landen aan de beurt kwamen. Pas vanaf de jaren 1960 volgde een dekolonisering van Afrika. Het was de wens van het Westen en de internationale gemeenschap dat de Afrikaanse landen het democratisch model overnamen. Het werd in vele gevallen een schertsvertoning, waarbij de oud-kolonisator gewoon vervangen werd door een dictator die al dan niet gesteund werd door de Verenigde Staten en het Westen. Daar waar de kolonisator officieel een sociaal project uitvoerde met scholen, ziekenhuizen, infrastructuurwerken en economische ontwikkeling werden de nieuwe Afrikaanse Naties een kweekpoel van nepotisme en roofbouw. De nieuwe dictators verrijkten zichzelf terwijl de bevolking wegzakte in een moeras van armoede en ellende. De wereldgemeenschap stond erbij en keek ernaar.

De socialisten en “liberals” verkondigden overal een non-interventiepolitiek. De Afrikaanse naties waren onafhankelijk hetgeen enige tussenkomst onmogelijk maakte. Bovendien waren de internationale organisaties te zwak om tussenbeide te komen. Zelfs bij extreme genocides en burgeroorlogen beperkte de inbreng zich tot het likken van de wonden.

Maar heel zelden in de geschiedenis van de Verenigde Naties werden Peace Making Forces uitgestuurd. Het is intriest vast te stellen dat bij voorbeeld duizenden inwoners in Oost-Congo het slachtoffer zijn van mensenhandel, verkrachting en moord, terwijl de Verenigde Naties niet meer doen dan nota nemen van al deze misdaden. In beste geval volgt er een mediaproces tegen de bendeleiders, maar de meerderheid van de criminelen zullen nooit worden vervolgd.

Een nieuwe wind in Zuid-Afrika?

Diegenen die dachten dat de internationale gemeenschap geleerd heeft uit het verleden is aardig mis. Prachtige landen als Congo en Zimbabwe gingen reeds voor de bijl. In de nasleep van het einde van de Koude Oorlog kwam er ook verandering in Zuid-Afrika. Het Westen steunde vooral sinds de jaren 1980 de anti-apartheidsbeweging die voordien steeds geassocieerd werd met het communisme. Voordien kreeg het ANC immers vooral steun vanuit klein-linkse groeperingen en communistische landen.

De mythische figuur van Nelson Mandela zou het landen redden van een burgeroorlog. Men mag ervan uitgaan dat Mandela het beste voor had met zijn land. Maar de hoogbejaarde Afrikaanse leider werd vrij snel vervangen door andere leiders, waarbij het opvallend is dat vooral de jongste generatie de confrontatie opzoekt. Extreme figuren als Julius Malema propageren openlijk aanvallen op de blanke bevolking zonder dat er een haan naar kraait. Mochten de blanken spandoeken gebruiken waarop stond “Kill the blacks in South-Africa” de wereld was te klein. Maar opschriften en uitspraken waarbij openlijk wordt opgeroepen tot het vermoorden van miljoenen blanken is internationaal blijkbaar geen enkel probleem. “Kill the boere, Kill the farmers” mag blijkbaar gratuit gescandeerd worden.

Ondertussen ziet men overal achteruitgang in het zo mooie land. Defensie valt bijna uiteen, de economie pruttelt, de elektriciteitstoevoer (ESKOM) is in gedrang…Gans de economie heeft te lijden onder de escapades van het ANC en haar leiders. Jacob Zuma heeft voor zichzelf een paleis laten bouwen op kosten van de belastingbetaler, maar er wordt niets tegen ondernomen.

Afrikaners = Nieuwe Joden

Oud-president FW De Klerk beweert dat hij destijds een goede grondwet heeft uitgewerkt, maar het valt op dat deze grondwet te weinig bescherming biedt aan de Afrikaanstaligen en blanken in het land. Binnenkort is er zelfs geen hoger onderwijs meer beschikbaar in het Afrikaans. De manier waarop alle Afrikaanse symbolen worden vernietigd heeft meer weg van pesterijen dan van een evenwichtig politiek beleid.

Onlangs verklaarde Jacob Zuma nog dat alle problemen in Zuid-Afrika het gevolg zijn van de 17e eeuwse Nederlander Jan van Riebeeck. Dergelijke redenering is zeer ver gezocht, maar wat erger is; met dit soort uitspraken stigmatiseert de Zuid-Afrikaanse president een ganse bevolkingsgroep. Dit doet overigens denken aan de gekke Zimbabwaanse dictator Robert Mugabe die op een populistische manier op één generatie tijd zijn land kapot heeft gemaakt.

Het is alvast opvallend dat er in België en Nederland weinig reactie komt vanwege de cultuurgemeenschappen over het vernietigen van het Afrikaans als taal. Nochtans is het Afrikaans een dochtertaal van het Nederlands en hebben de Lage Landen veel te winnen bij het behoud van deze taal. De Nederlandse Taalunie is een politiek orgaan dat blijkbaar in 2010 de vraag heeft gericht aan de Zuid-Afrikaanse overheid om toe te treden tot dit orgaan, maar de inbreng ervan is tot op heden zeer beperkt gebleven. Indien de Zuid-Afrikaanse overheid op dezelfde manier het Engels zou verdringen dan zou de wereldgemeenschap anders reageren.

Landbouw vernietigen

En ja hoor, Robert Mugabe werkt blijkbaar zeer inspirerend bij het ANC. Zimbabwe was ooit de graanschuur van Afrika. Tot Mugabe besliste dat de bestaande boerderijen naar de zwarte bevolking moesten gaan. Op enkele jaren tijd was de landbouw vernietigd. Van de ooit zo welvarende bedrijven vindt men niets meer terug.

Het ANC is nu hetzelfde van plan met haar Zuid-Afrikaanse boeren. Men hanteert een dubieuze wetgeving waarbij men zegt dat elk stuk land dat ooit heeft toebehoord aan een stam, terug aan die bevolkingsgroep moet komen. Indien men dezelfde redenering in Europa zou toepassen, zou geen enkele eigendom nog veilig zijn. Gedurende generaties werden wij geregeerd door Romeinen, Fransen, Spanjaarden, Oostenrijkers en Duitsers. En indien een grond zou toekomen aan een andere bevolkingsgroep, tot welke periode zouden wij dan moeten teruggaan? Misschien dat België dan tot de Franken (Frankrijk) zou behoren? Internationaal houden dergelijke redeneringen geen enkele steek, maar in Afrika lukt dat blijkbaar wel. En nochtans beschikken de boeren over historische documenten waaruit blijkt dat grote stukken grond eeuwen geleden onbewoond waren.

De manier waarop de boeren in Zuid-Afrika behandeld worden doet denken aan NAZI-Duitsland in de jaren 1930. Daar werden toen ook de Joden openbaar gestigmatiseerd en hun eigendommen afgenomen. En toen stond ook de wereldgemeenschap langs de zijlijn en deed NIETS. Het is aan ons om te leren uit verleden en elke genocide waar ook ter wereld tegen te gaan.

Onder internationale curatele

De internationale gemeenschap kan niet eeuwig langs de zijlijn blijven toekijken hoe het ene Afrikaanse land na het andere vernietigd wordt. Het is onze plicht om in te grijpen waar elementaire mensenrechten worden geschonden. Een land dat economisch zienderogen achteruitgaat, waar de criminaliteit haar hoogdagen viert, waar scholing en gezondheidszorg ontbreekt, waar corruptie welig tiert, dient onder internationale curatele te worden geplaatst. Haar leiders dienen internationaal te worden vervolgd en berecht. En indien de Verenigde Naties er niet in slagen een tastbaar beleid door te drukken, dan dient men dit op een ander niveau aan te kaarten. Organisaties als de Europese Unie, de NAVO of de G7 zijn volwassen genoeg om maatregelen te nemen.

De wereldgemeenschap heeft recht op stabiele landen en regimes. En de lokale bevolking die zal er alleen maar wel bij varen.

– Wim Vander Cruyssen, Master International Relations

Opvolg vir Madiba-nonsens beplan

Die uitgewer, Pan McMillan, sal glo die opvolg van oudpresident Nelson Mandela se boek, Long Walk to Freedom publiseer. Die sal aanstaande jaar die lig sien.

Mandela, wat voorgehou is as die skrywer van Long Walk to Freedom, se spookskrywer is die voormalige Time-redakteur, Richard Stengel.

Vir byna drie jaar het Stengel saam met Mandela geëet, gereis en geleef om op sy outobiografie te skryf.

Stengel sê hy het neergepen wat Mandela “hardop gedink het”, maar kennelik was die doel van die boek om ‘n bepaalde Amerikaanse agenda in Mandela se “eie woorde” te klee.

Die uitgewer beweer nou dit was altyd die oud-terroris se bedoeling om ‘n volledige weergawe van sy tyd as President te publiseer. Die argiewe van die Nelson Mandelastigting bevat glo ‘n persoonlik geskrewe weergawe van die boek.

Pan McMillan sê Mandela se weduwee, Graca Machel, wou sy wense vervul om die opvolg te voltooi.

Die boek gee glo die swart tronkvoël se perspektief op die eerste demokraties verkose regering.

Dit is nie bekend wie die redigering van die geskrewe manuskrip sal behartig nie, nog ‘n aanduiding dat lesers weer die produk van ‘n skaduagtige manipulasie kan verwag.

Dawie Louw se roman, eMajuba

Helen Schöer het D(awie) Louw se roman, eMajuba (Tygervallei: Naledi, 2014, 397p, R179) geresenseer (Die Burger, By, 31 Januarie, p 8). Heel aan die begin verwys Schöer na die volgende opmerking van Louw: “Die pas waarteen die Afrikaner verengels, is egter geen verbeeldingsvlug nie. Dis die harde werklikheid en dis hoekom eMajuba geskryf is” (p 394). Die resensent skryf voorts: “Plek-plek slaan daar ‘n prekerigheid in die boek deur oor die dreigende heengaan van (goeie, ordentlike, suiwer) Afrikaans.”

“Louw het twee ander dinge ook op sy agenda … Hy voel duidelik beswaard dat die Boere alleen die blaam vir apartheid dra, en dat die Britte skotvry daarvan afkom. [“Net die Boer moet die skuld vir apartheid kry, niemand anders nie,” p 365.] Ook is hy nie gelukkig met die plek van die Anglo-Boereoorloë, of Vryheidsoorloë, in die geskiedenis nie, want daaroor preek die karakters ook plek-plek vir mekaar … As jy saamstem met Louw oor die taal en die geskiedenis, soos baie mense sekerlik doen, gaan jy sommer lekker lees. Maar wees gerus, selfs al is jy nie gepla met die Afrikaner en sy geskiedenis nie, is daar oorgenoeg in die boek om jou te boei.”

Die trant van Schöer se opmerkings maak dit myns insiens duidelik dat sy nie (of sekerlik nie in dieselfde mate as Louw) oor Afrikaans en Afrikanergeskiedenis “gepla” is nie. Let in hierdie verband ook op die woorde “prekerigheid”, “heengaan” en “beswaard”. Dat die karakters vir mekaar “preek”, is ‘n growwe veralgemening; ‘n vertolking gevoed deur die resensent se gebrekkige simpatie met Afrikaners en Afrikaans. Daar is myns insiens net ‘n enkele geval waar Louw se “agenda” (soos Schöer dit noem) moontlik te opsigtelik deurslaan (kyk heel aan die einde hieronder); ‘n geval van: “Askies, ek klink nou fokken prekerig” (p 63). Vir die res is dit nooit steurend nie.

Schöer skryf: “Ek het nie ‘n probleem daarmee dat skrywers ‘n agenda het nie – my probleem is eerder dat dit hier lomp hanteer is in die dialoog.” Ek dink die werklike probleem is dat “betrokke literatuur” in die nuwe Suid-Afrika geloof word as dit die huidige bedeling (bv swart meerderheidsregering en gedwonge rasse-integrasie) steun en dat pogings ter onderskraging van Afrikaners en Afrikaans feitlik outomaties met skeptisisme bejeen en glad te geredelik as ongewens beskou word.

Die boektitel verwys na die Slag van Majuba aan die einde van die Boere se Eerste Vryheidsoorlog (1880-1881) toe hulle met ‘n klinkende oorwinning politieke vryheid verkry het. “Met Majuba is ‘n hele oorlog gewen … Eie vlag, eie volkslied, eie taal, eie trots” (p 195). Die verwys ook na die kop Klein-Majuba in die omgewing van die plase waar die twee boeregesinne woon. Die e-voorvoegsel verwys na die hedendaagse elektroniese kommunikasie van inligting, wat later in die verhaal ‘n groot rol speel. Na die konvensionele en guerrilla-oorlogvoering van die Anglo-Boere-oorlog en die ANC en PAC se terreurveldtogte het kuberoorlogvoering sy verskyning gemaak. In die boektitel word dus aangedui dat die roman met sowel die verlede as die hede te make het.

Die boek handel oor twee ineengestrengelde boere-familiesages, dié van die Boshoffs en die De Beucks, oor vier of vyf geslagte heen, van 1901 tot 2014. Die Suid-Afrikaanse geskiedenis word in die teks weerspieël. Aan die begin skryf die outeur: “Die gegewens in hierdie verhaal is fiktief. Gebeure, mense en plekke wat vooreenstem met die werklikheid, is slegs as vertrekpunte gebruik” (p 5). Later brei hy hierop uit: “eMajuba is ‘n verbeeldingsvlug. Die ‘feite’ in die boek is geplaas om ‘n fiktiewe storielyn te ondersteun, al klink dit plek-plek histories korrek. Die karakters is ook almal fiktief, al word daar deurentyd so direk op die (bekende) man afgepraat” (p 394). In die teks word daar meermale na die Rubicon verwys; ook na bv Uhuru, Mulder-gate en die wapenskandaal. Ons weet dat PW Botha dit wyslik geag het om nie die Rubicon oor te steek nie. FW de Klerk het dit egter te midde van dawerende applous gedoen, met fatale gevolge vir die land, die blankes en veral die Afrikaners.

Daar is verwysings na historiese figure soos Paul Kruger, Christiaan de Wet, Koos de la Rey, Siener van Rensburg, koningin Victoria, koning Edward VII, Cecil John Rhodes, Horatio Kitchener, Emily Hobhouse, Louis Botha, Jan Smuts, DF Malan, John Vorster, Jaap Marais, PW Botha, Lang Hendrik van den Bergh, Eschel Rhoodie, Niel Barnard, Bram Fischer, Beyers Naudé, Ian Smith, Oliver Tambo, Nelson Mandela, Ruth First, Chris Hani, Kader Asmal en Thabo Mbeki. Daar is ook ‘n ligbruin airedale terriër genaamd Nelson. ‘n Karakter “wonder of dit is om iemand te vereer” (p 254). Oor FW de Klerk word daar geswyg.

Die verlede en hede word vindingryk in die hoofstukke afgewissel. In die hoofstukke wat oor onlangse gebeure handel, word daar soms verhelderende kommentaar op vroeëre hoofstukke gelewer. Daar is ‘n oorvloed aksie en dit lyk asof die boek geskryf is met moontlike verfilming in gedagte. Die teks vloei moeiteloos in goeie Afrikaans. Die gebeure is meesal geloofwaardig, hoewel hulle noodwendigheid soms bevraagteken kan word. Ek dink dit is gedoen om die spanningslyn in stand te hou. ‘n Ander oorweging was seker om onverwagte kinkels aan die verhaal te gee. Ek gaan egter nie die storie hier oorvertel nie en volstaan met die opmerking dat dit ‘n roman ver bo die gemiddelde in gehalte is.

Ek verkies om my aandag by ideologiese aspekte te bepaal en gebruik/misbruik Louw se teks as vertrekpunt. “Joernalistiek gaan oor … die skep van persepsie, en veral die manipulasie daarvan” (p 12). “Persepsies … is van die sterkste kragte wat bestaan” (p 70-71). Persepsie is: “Die krag wat die denke van die massas vorm en manipuleer … Dat persepsie ook die verlede kan misvorm, het hy ook geweet” (p 174). Tans is daar bv “‘n persepsie dat dit kief is om Engels te wees” (p 183). “Toe ek Afrikaans praat, bekyk hy my of die kat my daar ingedra het” (p 208). Ons moet myns insiens poog om hierdie situasie om te keer: Dat dit kief is om Afrikaner en Afrikaans te wees. Dit is propaganda in die massamedia (pers, radio, rolprente, televisie, internet) wat die persepsie geskep het dat apartheid net sleg was en dat gedwonge rasse-integrasie wonderlik is; dat die blankes boos en die swartes moreel meerderwaardig is; dat wittes verguis en swartes geprys moet word; dat Nelson Mandela “one of the great peace makers of all time” (p 374) was, dus nie ‘n geweldenaar nie maar ‘n vredemaker en versoener was; dat die nuwe Suid-Afrika nie-rassisties en strate beter as die ou Suid-Afrika is; en selfs dat ‘n blink toekoms op ons almal wag, al is daar nie eens genoeg elektrisiteit nie.

Ons verlede moet nie versmaai word nie. “‘n Mens het ‘n verlede nodig” (p 146). “Die verlede bied meer sekerheid as die hede” (p 62). Daar word verwys na “die onblusbare gees van ‘n Boerevolk wat hom nie laat onderkry nie” (p 84). In die skole in die konsentrasiekampe is net Engels geduld. Een van die karakters is ‘n onderwyseres en “word betrap dat sy Afrikaans met die kinders praat en word terug tent toe gestuur” (p 89). “Afrika is voos van die littekens van imperialisme” (p 235). “Kolonialisme en imperialisme het Afrika vermink, maar hoekom word net een deel van die bevolking vir die gruwels van apartheid blameer?” (p 64). “Boer is ‘n bedreigde spesie” (p 87). Daar word verwys na ‘n karakter se “beheptheid met die Boere” (p 106). “Ons moet nie opgee nie … Ons sal weer ‘n Majuba hê … Ons gaan Kitchener opdonder, net soos Colley destyds” (p 91). “Die Kakies kan óns in hierdie varkhokke aanhou, maar nie ons gedagtes nie” (p 108). Oor die konsentrasiekampe: “Hoe de donder het die Britte daarmee weggekom?” (p 117). “Die Britte [het] tot vandag toe nie om verskoning gevra … vir die gruwels wat hulle hier kom pleeg het nie” (p 329). “Engeland … sal hom nooit twee keer laat nooi om te moor en te vermink nie” (p 149). “Die Boer haal niks op niemand uit nie. Ons keer net dat ons mense weer beleef wat die Engelse aan ons gedoen het” (p 238).

Dit hinder dat die swartes deurgaans gunstig, dus polities korrek, voorgestel word. Dít word gedoen al is dit waar: “Xhosa en Boer veg sedert 1779 teen mekaar” (p 345). “Die Boer behandel die swartman nou soos wat hyself deur die Brit behandel is” (p 233). “Om iets soos Sharpeville te verdedig is moeilik” (p 251). Myns insiens is dit in hierdie geval moeiliker om die swartes se gedrag te verdedig as dié van die wittes. “Dis polities korrek om die Boer vir alles te blameer” (p 293). Van die wit karakters het heelwat geraamtes in die kas. Tydens die Anglo-Boere-oorlog skaar die Boshoffs hulle by die Boere, terwyl die De Beucks hulle lot by die Britte inwerp. “Om met die Kakies te heul was hoogs voordelig” (p 223). Daar was selfs ‘n De Beuck wat met ‘n dame uit Engeland getrou het. ‘n Ander De Beuck word “later lid van die Broederbond. Ook van die Ossewabrandwag, en later selfs ‘n Stormjaer” (p 199). Nog ‘n De Beuck beklee nog later een van die hoofposte in die Nasionale Party-regering se inligtingsdiens, terwyl ‘n Boshoff en sy vrou by die ANC se gewapende vleuel, MK, aansluit. In die meer onlangse geskiedenis word in albei families kinders by Tswanas verwek. “Ek is nie so trots om Boer te wees soos wat sy was nie” (p 226). Die uitbeelding van sulke drastiese gedragsveranderings is nie onrealisties nie. Daar word verwys na die twee Boere-generaals, “Louis Botha en Jan Smuts se verraad” (p 150; ook p 166). Oor die mynwerkersstaking in 1922: “Jannie [Smuts] was nog altyd gretig om die Ingelse mynbase se vuilwerk te doen” (p 165-166). “Smuts, die man met hande rooi van sy eie mense se bloed” (p 185).

“PW [Botha] sal uit ‘n posisie van mag wil onderhandel” (p 338). “Soos PW, wil Mandela ook uit ‘n posisie van mag onderhandel. En mag spel jy met ‘n A en ‘n K en ‘n 4 en ‘n 7” (p 344). “Politiek gaan … oor mag … die politikus wat bereid is om mag af te staan, moet nog gebore word” (p 243). Dit is in 1975 gesê, dus voordat FW de Klerk in 1989 die staatshoof geword het. Hy het homself en sy regering van mag gestroop deur die veiligheidsmagte (weermag en polisie) glad nie as troefkaarte te benut nie. Sy onderhandelings is in swakheid volbring. De Klerk se verraad was/is selfs meer skadelik en durend as dié van Smuts. “Jou siel kan jy vir welvaart verruil, maar betaaldag kom” (p 156). Die outeur verwys na “die sondaars Nimrod, Efialtes en Tifoon [oftewel (myns insiens) Louis Botha, Jan Smuts, FW de Klerk] in die negende sirkel van die bevrore hel in die Inferno van Dante. Daardie laaste sirkel wat beskore is vir hulle wat die ergste sonde denkbaar pleeg: verraad” (p 200). Dink ook aan die talle Broederbonders wat hulle knus by die ANC geskaar het. “ANC lede met wit velle is nie meer ‘n vreemde gesig nie” (p 218). “Solank daar joiners is, sal daar altyd oorlog wees” (p 155).

Na Nelson Mandela se afsterwe berig ‘n nuusdiens: “Die volk se pa is dood” (p 47-48). Daar word twee keer selfs na “Madiba” verwys (p 50). In die ou Suid-Afrika was die Afrikaners die volk, bv “Sy … bid … vir haar volk” en soggens sing hulle “Kent gij dat volk” (p 95). Op Kerkplein, Pretoria: “Oom Paul [Kruger] met ‘n wakende oog oor dat volk” (p 357). Die nuwe Suid-Afrika het ongevraagd talle swart volksvaders en -moeders opgelewer waarmee Afrikaners kwalik wil assosieer. Daar is geen sprake van ‘n Suid-Afrikaanse nasie waarvan Afrikaners deel is nie. Daar is bloot ‘n Suid-Afrikaanse bevolking. Waarna Afrikaners smag, is “om te behoort” (p 221) aan ‘n eie land en ‘n eie nasie. “Ek wil … tussen my mense” wees (p 223). Vir ware nasieskap is ‘n etnies-kulturele tuisland vir Afrikaners gevolglik noodsaaklik.

Oor die Soweto-opstand in 1976 word geskryf: “Afrikaans het die skuld gekry” (p 288), dus Afrikaans is tot sondebok gemaak. Die onderwyseres van een van die karakters was daarop gesteld dat sy Afrikaans “mooi moes praat … Sonder jou moedertaal is jy niks … Onthou dit” (p 77). Dit herinner aan Jan Rabie (1920-2001) se woorde: Sonder Afrikaans is ek niks. “Die Afrikaner, veral, verengels teen die spoed van lig” (p 183). “Afrikaans boer vinnig agteruit. Met die sogenaamde nuwe Afrikaans wat die ou Afrikaans verdring. Asof laasgenoemde ‘n verleentheid vir die Afrikaner geword het” (p 184). “Almal wat Afrikaans is … is selfs lief om hul Engels uit te stal. Op straat praat hulle al Engels met mekaar. Weliswaar swakkerige Engels, maar so suiwer as wat hul swaar r’e dit toelaat. Natuurlik sonder ‘n enkele Afrikaanse woord tussenin. Engels, die taal van konings. Van die elite” (p 383). Waarom is dit vir alle Suid-Afrikaners belangrik om Engels so suiwer moontlik te besig, maar Afrikaans mag maar in mengeltaal of koeterwaals ontaard? (HAT: “Koeterwaals: onverstaanbare brabbeltaal; gebroke taal, kromtaal.) Dit kom neer op ‘n gebrek aan respek vir Afrikaans en eintlik vir Afrikaners. Baie Afrikaners praat self bedenklike Afrikaans omdat hulle hulle selfrespek verloor het.

Ten slotte kom ek by die enkele keer waar die dialoog neig om te “prekerig” en dus roman-disfunksioneel te word (p 364-365).

Met verwysing na die gedig van Totius (1877-1953), “Vergewe en vergeet”, word genoem dat die wondmerk van die doringboompie wat al groter word,

“Engels [kan] wees wat ons taal so binnedring. Nee, nie binnedring nie. Binnegenooi word … Toe onse Lord Kitchener sy geveg teen die Boervrou wen, het Boer respek vir Kakie gekry.”

“Die Afrikaner is sy identiteit kwyt. Na ’94 is hy ‘n weggooikind. Een wat nou na aanvaarding soek.”

“Maar daar’s ‘n nuwe Afrikaner op pad. Wat soos ‘n Phoenix uit die as verrys. Wat lojaal teenoor Afrikaans gaan bly.”

“Watter Afrikaans? Die taal het deesdae vele stemme.”

“Ek praat van die Afrikaans wat uit die hart kom. Wat deel van jou is. Waarop jy trots is. Wat vertroetel en opgepas moet word.”

“Hoe lyk hierdie nuwe Afrikaner van jou?”

“Die Phoenix gaan verby velkleur kyk. Hy gaan verdraagsam wees teenoor ander wat ook lief vir die taal is. Hy gaan verdraagsaam teenoor hul godsdiens wees. Teenoor hul politiek. Onbenullige verskille tussen mense gaan nie saak maak nie. Die Taal gaan die gemene deler wees … Boer triomfeer omdat hy uiteindelik van sy vooroordele ontslae is.”

“Jy hou nie van die Engelse nie … Is ek reg?”

“Verkeerd. Om vandag se Engelsman vir destyds se vergrype te blameer is absurd. En onregverdig.”

Dan is dit ook onregverdig om al die hedendaagse blankes in Suid-Afrika vir slawerny, kolonialisme, imperialisme en rasse-segregasie/apartheid te blameer. Daarmee word nie geïmpliseer dat hierdie verskynsels noodwendig net sleg was/is nie.

FW, Gerwel deur Kaapstad vereer

Die twee openbare figure wat die meeste gedoen het om Afrikaners te benadeel, gaan vereer word deur Kaapstad.

FW De Klerk gesê hy is ten gunste van die idee dat die straat in Kaapstad na hom vernoem word, solank die straat voorheen ‘n “neutrale” naam gehad het.

Die finale besluit berus by die stadsraad, wat pas die naamsverandering goedgekeur het. “Inwoners, rolspelers, belanghebbendes en gemeenskapsorganisasies het die geleentheid gekry om hul siening daaroor te gee.”

Verreweg die meeste Suid-Afrikaners was gekant teen die naamsverandering.

Kaapstad het ook die kommunis Jakes Gerwel Sondag vereer deur Vanguard-rylaan in Kaapstad amptelik na Jakes Gerwel-rylaan te vernoem.

Patricia de Lille, burgemeester van Kaapstad, het Gerwel beskryf as ʼn “dapper leier”. Volgens De Lille het Gerwel studente-inskrywings vir alle rasse toeganklik gemaak toe hy in die laat 1980’s as rektor van die Universiteit van die Wes-Kaap aangewys is.

Gerwel, Nelson Mandela se persoonlike sekretaris, is by Afrikaners bekend vir sy leë beloftes oor twee Afrikaanse universiteite destyds wat toe nooit gerealiseer het nie.

“Herbenaming is ‘n kritiese deel van regstelling, aangesien dit ons in staat stel om ons verlede te onthou, terwyl ons bepaal watter soort toekoms ons graag wil bou,” het De Lille gesê. “Prof Gerwel se lewe, wat gekenmerk is deur ‘n onwrikbare verbintenis tot ‘n nie-rassige, nie-seksistiese en demokratiese samelewing, is ‘n voorbeeld van die soort toekoms wat ons vir Kaapstad wil hê.”

De Lille het Gerwel beskryf as ʼn “pionier van Madiba se reënboognasie-visie” en het gesê sy glo dat versoening ʼn proses eerder as ʼn gebeurtenis is. “Wanneer ons in Jakes Gerwyl-rylaan afry, moet ons besin oor die pad wat hy vir ons gebaan het, en oorweeg of ons op pad is na dieselfde visie.”

Daardie “pad” bied klaarblylik geen ruimte vir Afrikaners nie.

Leon Lemmer-rubriek: Vinette Ebrahim se doelbewuste belediging van Sunette Bridges

Sodra mense egter konserwatiewe (insluitende regse) menings uiter, is die hel los en word hulle oorlaai met slegsêery en afgedreig met bv boikotte en hofsake.

Vinette Ebrahim is ‘n aktrise in die televisie-sepie 7de Laan. Ek herinner my dat sy na ‘n vakansiebesoek (aan Suid-Amerika?) haarself “beroemd” genoem het. In werklikheid is sy bloot bekend aan sommige mense wat met ligte vermaak op televisie gediend is. Na dese sal sy in minstens sommige kringe berug wees. Die rede waarom sy nie tussen “beroemd” en “bekend” onderskei nie, is moontlik omdat sy beweer: “I do struggle in Afrikaans.” Engels is glo haar moedertaal, al verdien sy haar brood in Afrikaans. Sy is sekerlik nie die enigste mens wat Afrikaans kan praat en in die nuwe Suid-Afrika polities korrek eerder Engels wil wees nie.

Maar impliseer haar mate van bedrewenheid in Afrikaans dat sy Afrikaners verstaan en waardering vir hulle het? Ek herinner my dat sy al voorheen vir my aanstoot met haar giftige, linkse politieke uitlatings gegee het. Dié gif styg periodiek op uit haar politieke slykpoel. Een van die verwerplike kenmerke van die nuwe Suid-Afrika is dat mense, insluitende vermaaklikheidskunstenaars, ongebreideld linkse (insluitende kommunistiese) openbare uitsprake kan maak en skotvry daarvan afkom. Sodra mense egter konserwatiewe (insluitende regse) menings uiter, is die hel los en word hulle oorlaai met slegsêery en afgedreig met bv boikotte en hofsake. In die nuwe Suid-Afrika is ons glo veronderstel om ons nuut gevonde vryheid te vier, maar vryheid van uitdrukking word nie in gelyke mate aan almal gegun nie. Ebrahim verlekker haar in blankes se gebrekkige vryheid. Sy skryf aan Sunette Bridges:

“You will never see freedom as you knew it again.”

Ebrahim se jongste politieke uitlatings is deur Bridges ontlok. Wanneer iemand soos Bridges met regse politieke stellings vorendag kom, ontvang hulle geen publisiteit in Naspers se koerante nie. Sodra iemand soos Ebrahim ekstreemlinkse en kwetsende aanmerkings maak, wat met regse menings gekontrasteer kan word, word hulle dadelik gepubliseer. Dit is hoe die jongste sage onder my aandag gekom het (Die Burger, 3 deser, p 6). Die ander bron waarop ek my teks baseer, is Adriana Stuijt se artikel op Censorbugbear (3 deser).

Ebrahim se houding herinner aan dié van Elzabé Zietsman, wat beswaard was omdat Steve Hofmeyr Die Stem gesing het, en Amanda Strydom, wat openlik bely het dat sy, anders as Hofmeyr, saam met die stroom gaan (Netwerk24, 6 November). Die persepsie is dat om suksesvol in die vermaaklikheidswêreld te wees, ‘n mens die nuwe Suid-Afrika gelate moet aanvaar en selfs behoort goed te praat. Op grond hiervan reken Ebrahim seker dat sy maar kwetsende aanmerkings oor Afrikaners kan maak sonder om enigsins gevaar te loop om uit daardie televisie-sepie geskryf te word. Maar dit is hoofsaaklik Afrikaanssprekendes en moontlik by uitstek Afrikaners wat na daardie uitsendings kyk en haar ruim vergoeding moontlik maak. Daar is ook die belange van die borge, bv die adverteerders op televisie, wat in ag geneem moet word. Hulle sal nie genoeë met ‘n afname in die kykersgetalle neem nie.

Op 28 Desember het Dave Janda ‘n onderhoud met Bridges op die “VSA radio talk-show” gevoer. Naas inligting was daar ook propaganda in die uitsending; iets wat glad nie vreemd aan die massamedia (pers, rolprent, radio, televisie, internet) is nie. Sommige van die inligting (feite en vertolking van feite) is myns insiens korrek, al was daar dalk ook oordrywing, bv wat getalle betref. Dit is moeilik om getalle te beoordeel, bv die getal plaasmoorde en hoeveel inwoners daar in die land is, omdat die ANC-regering nie in staat is om betroubare statistiek hieroor te versamel of te verskaf nie. Byvoorbeeld, gewoonlik word die bevolking op 50 tot 55 miljoen geskat, maar die 70 miljoen wat in die uitsending genoem is, is heel moontlik nader aan die waarheid.

Ook word die etnisiteit van die misdadigers en hulle slagoffers doelbewus van owerheidsweë verswyg. Die stelling dat dit swartes is wat wittes vermoor en nie andersom nie, sal seker deur enige objektiewe waarnemer onderskryf word. Dat “at least 1 million” wittes geëmigreer het, is moontlik oordrewe, maar dat blankes met rede op groot skaal die land verlaat, staan vas. Dat teen wittes by werkverskaffing gediskrimineer word en dat sommige van hulle verarm en in “squatter camps” woon, is ook waar. Ook: “People who speak Afrikaans are [sometimes] ‘considered racists’ and universities are closing or refusing to teach in Afrikaans.”

Ander korrekte inligting wat verskaf is, is dat (sommige) plase van blankes aan swartes gegee word; die land pleks van ‘n uitvoerder van voedsel eerder ‘n invoerder van kos geword het; liedere wat haatspraak teen blankes bevat deur mense soos Nelson Mandela en Jacob Zuma gesing is; die infrastruktuur (bv paaie) en onderwys voorheen beter was, ens.

Almal sal nie noodwendig heelhartig met Janda saamstem wanneer hy sê “in his opinion the country is nothing short of a catastrophe” nie, maar dat daar in talle opsigte drastiese agteruitgang en verval ingetree het, kan kwalik betwyfel word. Die volgende stelling is moeilik om met sekerheid te vertolk:”GenocideWatch has listed South Africa’s Afrikaner-white minority as being at level 6 of 10 levels before approaching all-out genocide.” As volksmoord gedefinieer word as die doelbewuste en sistematiese uitwissing van bv ‘n etniese of kultuurgroep, kwalifiseer plaasmoorde myns insiens (nog) nie daarvoor nie; des te meer omdat erken word: “there are no mass murders happening.” Maar dit is maklik om te verstaan waarom Afrikaner-lojaliste bedag op volksmoord is. Byvoorbeeld, swartes wat in die ou Suid-Afrika met die blanke owerheid saamgewerk het, bv as raadslede in plaaslike bestuur, is deur “bevrydingsbewegings” soos die ANC geteiken en (sistematies) uitgemoor.

Die ANC regeer nou die land en openbaar geen voorliefde vir die blankes en veral nie vir die Afrikaners nie; sekerlik ook nie vir blanke boere nie. Moorde op blankes word van owerheidsweë nie openlik aangemoedig nie, maar daar word glad nie genoeg gedoen om sulke ernstige misdade te voorkom en sterk en herhaaldelik te veroordeel nie. Die kanse is ook glad te skraal dat misdadigers aangekeer en gevonnis word. Moorde word eerder aanmoedig as ontmoedig weens die wanpraktyk, onder die dekmantel van menseregte, dat moordenaars nie die doodstraf opgelê mag word nie. Selfs moordenaars wat uit die buiteland hierheen vlug, word deur die ANC-regering teen uitlewering beskerm as hulle in hulle land van herkoms die doodstraf opgelê kan word. Toe die doodstraf in die jare negentig afgeskaf is, was een van die gewilde argumente dat sodanige straf die land voortydig van Nelson Mandela kon ontneem het. Of dit ‘n argument vir of teen die doodstraf is, hang egter van ‘n mens se politieke siening af.

Teen hierdie agtergrond kan Ebrahim se ongevraagde reaksie, op 2 deser op Twitter, op Bridges se radio-onderhoud beoordeel word. Ebrahim het haar in Engels uitgelaat met die uitdruklike bedoeling om Bridges te beledig:

“So please allow me to insult you in my mother tongue. You speak so eloquently about genocide not ‘necessarily being the mass killing of a nation’. The possible slow, planned obliteration of said nation on all fronts: socially, politically, economically, etc. Well how does it feel Sunette Bridges to be wearing the shoe that my people wore for so long? How does it feel to be the downtrodden minority? How does it feel to be in fear for your life on a daily basis? How does it feel to be a second class citizen in the land of your birth? The only difference here is that you will never see freedom as you knew it again. You have made it impossible for yourself and those like you. Racists. Face the fact, ‘baasskap’ (the ANC-propaganda word for leadership by whites during apartheid) has disappeared never to be re-emerge again. You are an opportunist and a fearmonger and you exploit the undereducated Afrikaner. You and Steve Hofmeyr. Your little boeremag enclave is exactly that … little. But I will be watching you with keen interest because I believe that you are a parasite with an agenda.”

Oor Ebrahim se uitbarsting kan die volgende gesê word:

  • Sy het daarin geslaag om Bridges te beledig met woorde soos “racists”, “opportunist”, “fearmonger” en “parasite”. “Rassis” en “apartheid” word deesdae tot vervelens toe misbruik as sinoniem vir waarvan iemand nie hou nie.
  • Ebrahim veroordeel geensins volksmoord as dit teen Afrikaners gepleeg word nie. Sy impliseer dat dit voorheen teen “my people” in swang was. Ingevolge die definisie wat hierbo vir volksmoord verskaf is, kan gevra word of dit naasteby die waarheid is dat die blanke bewind nie-wittes doelbewus en sistematies uitgemoor het. Dat die “apartheidsregime” se veiligheidsmagte (weermag en polisie) skouspelagtig suksesvol teen “vryheidsvegters/terroriste” oorlog gevoer en probeer het om hulle uit te wis, kan nie ontken word nie, maar dit is iets heeltemal anders as volksmoord.
  • [Die onbeholpenheid van ons “bevryders” in oorlogsituasies het sinici genoop om dit “kuikenmoord” te noem. In die HAT word kuikenmoord soos volg verduidelik: “Afknouery; wreedheid teenoor kinders* of swakkeres. ‘Ek wil nie kuikenmoord pleeg nie’ – spoggerig gesê deur ‘n vegter wat reken dat hy te sterk is vir sy teenstander.” *Daar word dikwels beweer dat kinders (sê 12 tot 16 jaar oud) die beste terroriste is omdat hulle gemotiveer/mislei kan word om enigiets vreesloos te doen omdat hulle nie die gevare besef nie.]
  • [MK was die militêre vleuel van die ANC. Nelson Mandela, wat ‘n Nobel-vredesprys gewen het, was die eerste MK-opperbevelhebber (Janet Cherry, Umkhonto weSizwe, Auckland Park: Jacana, 2011, p 18). Die volgende drie aanhalings uit Cherry se boek is hier toepaslik:
    Ter onderskrywing van “kuikenmoord”: “In military terms MK has to be judged one of the least effective armies in modern history” (p 141).
    Oor plaasmoorde word erken dat MK blanke boere as “security force personnel” (p 77) getakseer en dus as wettige teikens vir terrorisme beskou het.
    In wat hierbo oor volksmoord in die sin van sistematiese uitwissing geskryf is, is daar hierdie stelling: “MK adopted a clear policy of assassinating those who turned state witness in political trials” (p 27).]
  • Ebrahim verlekker haar in die feit en erken dat blankes nou die benadeeldes is; dat daar teen hulle gediskrimineer word. Wittes is nou “the downtrodden minority” en “second class citizen[s]”.
  • “How does it feel to be in fear for your life on a daily basis?” ‘n Klimaat van vrees is nie ‘n vreemde situasie vir blankes nie. In die ou Suid-Afrika was daar die vrees vir terreuraanvalle deur diegene wat deesdae as ons bevryders opgehemel word. In die nuwe Suid-Afrika is daar die vrees vir aanvalle deur misdadigers omdat die land die “murder capitol of the world” geword het;”the murder rate for Afrikaner farmers is the highest in the world” – aanhalings uit Bridges se radio-onderhoud. Ebrahim het deesdae rede om in vrees vir misdadigers te lewe; in baie groter mate as in die ou Suid-Afrika. Is daar in hierdie opsig werklik rede vir euforie/genoegdoening/behaaglikheid van haar kant af?
  • Ebrahim verwys na “the undereducated Afrikaner”. Die vraag is hoedanig die formele kwalifikasies van hierdie “sepie-ster” is. Ek het rede om haar kennis van en insig in bv die geskiedenis te betwyfel. Sy is klaarblyklik nie in staat om ideologie en propaganda aanvaarbaar/gesaghebbend te beoordeel nie.
  • Die trant van haar ongevraagde reaksie is neerbuigend en aanstootlik, bv haar verwysing na “your little boeremag enclave” en haar afdreigende “I will be watching you”. Dit is vir my baie duidelik dat sy, soos die ANC, geen voorliefde vir blankes, insluitende Afrikaners en veral regses, het nie.

Ebrahim verwys uitdruklik na Steve Hofmeyr. Ek is dus eintlik verplig om hierdie vraag te beantwoord: Waarom is Hofmeyr se optrede, bv deur Die Stem te sing en vir Afrikaners in die bres te tree, reg (of aanvaarbaar), terwyl ek Ebrahim se uitlatings afkeur? Ebrahim skaar haar by die hoofstroom en hoop kennelik op meerderheidsteun. Dit is egter nie heroïes of moreel om deel van onregverdigbare bevoordeling te wees nie. Ebrahim gee uitdrukking aan en simboliseer wat foutief in die waardes van die nuwe Suid-Afrika is. Waar dit beroepsgewys vir haar saak maak, by haar sepie-kykers, gaan sy egter steun verloor.

Hofmeyr, daarenteen, verset hom teen die ideologiese misleiding wat oorweldigend en amptelik aan die orde van die dag is. Hy weet wie hierdie land tot die ontwikkeldste in Afrika opgebou het en dat dit moreel verkeerd is om juis hierdie groep doelbewus te benadeel; dus stank vir dank uit te deel. Diegene in die ideologiese hoofstroom, wat op steun van die massa aanspraak maak, verwerp hom. Verloopte Afrikaners verskans hulle posisies deur hom te verguis. Deur vir ‘n kwalitatiewe minderheid kant te kies, deur sy lot by sy eie mense in te werp, verhoog Hofmeyr sy morele aansien, maar dit kan finansiële opofferings meebring.

Ebrahim verlekker haar in die huidige onreg omdat sy self daardeur bevoordeel word. Geen akteur/aktrise sou dit op televisie oorleef het as hy/sy regse politieke stellings van dieselfde radikale en beledigende orde as Ebrahim se linkse uitlatings gemaak het nie. Vrae soos die volgende kan gestel word:

  • Gaan die oorbekende dubbele standaarde vir Ebrahim geld en haar bas as “sepie-ster” red; dus, gaan sy onverdiend heeltemal skotvry hiervan afkom al het sy so ‘n onnodig hoë politieke profiel? Is linksheid, anders as regsheid, (maklik) vergeefbaar in die openbare media?
  • Is Ebrahim ‘n toonbeeld van iemand wat versoening bevorder of juis die teenoorgestelde?
  • Ebrahim gaan van die veronderstelling uit dat sy iemand doelbewus mag beledig as hy/sy ‘n mening uitspreek wat met haar oortuigings verskil. Is Ebrahim se uitbarsting nie ‘n klassieke geval van onverdraagsaamheid nie?

Kortom, Vinette Ebrahim is myns insiens kwalik ‘n rolmodel vir versoening, verdraagsaamheid en selfs doodgewone ordentlikheid.

2015: Wat kan Afrikaners doen?

Hier aan die begin van die nuwe jaar en terwyl die Desembervakansie in sy doodsnikke verkeer, is ‘n mens altyd vol moed vir die berge wat jy nog moet versit. Deesdae moet ‘n mens bloot om in Suid-Afrika te oorleef reeds daardie spreekwoordelike berge versit!

danr2Ek het voorheen al verwys na Jan Smuts wat gesê het dat Suid-Afrika se toekoms altyd vanuit die buiteland bepaal sal word. Dit is in ‘n hoë mate waar, maar tog ook nie heeltemal nie. Deur die geskiedenis het Afrikaners getoon dat al werk Engeland hoe hard om ons in ‘n rigting te dwing, soos om ons land te annekseer of Engels op ons af te dwing, ons nog altyd deur harde werk en verbeeldingryke optrede daardie funeste “invloed van buite” kon neutraliseer.

Hier skryf ek immers in Afrikaans wat, indien dit van Engeland of die Suid-Afrikaanse liberalisme afgehang het, nooit moes bestaan het nie! Toe die eerste Afrikaanse hoërskool in Johannesburg, Helpmekaar, net voor 1920 gestig is, het The Star in ‘n hoofartikel geskryf: “There is something rotten in the state of Denmark.”

In vele opsigte is die hedendaagse liberaliste reeds teen die toue. Hulle “veelrassige” utopie waarin ‘n gemengde mulatbevolking al dansend soos in SABMiller se bieradvertensies mekaar om die hals val, die onderbroekvlag swaai en Madiba, Madiba, Madiba… in al die kerke, sinagoges en moskees prewel, is toenemend besig om te misluk. Elders vandag skryf Leon Lemmer oor die letterkundige en digter TT Cloete wat olangs vir die Europese beskawing in die bres getree het. Sulke uitlatings moet die liberaliste (om van die marxiste en kommuniste nie te praat nie!) die horries gee. Daar is twee dinge wat vir hulle verkeerd is aangaande die begrip, “Europese beskawing”: die woord “Europees” en die woord “beskawing”. Beide begrippe is in die hoofstroommedia en aan die universiteite volledig gediskrediteer. Alles is genivelleer. Rembrandt is gelyk aan die kralewerk wat enige landelike swart vrou kan produseer. Die grootste argitektuur wat ons blankes in dié land geskep het – en wat deesdae feitlik voor die voet deur die ANC en sy liberale meelopers gesloop word! – is nie beter as ‘n plakkershut wat met ‘n paar sinkplate aanmekaar gelap is nie.

Die ironie is dat die hoofstroommedia vandag téén die ANC skryf en praat. Hul geliefde ANC en SAKP wat ons land onder leiding van Joe Slovo en die “goddelike” Mandela sou kom verlos, is geweeg en te lig bevind. Wat nou?

Eintlik beskik die liberaliste oor geen antwoorde meer nie. Wet en orde stort in duie; die ligte gaan af as Eskom se hoogs besoldigde “ingenieurs” sonder kwalifikasies maar Gods water oor Gods akker laat loop; die matriekslaagsyfer daal nadat hy eers “wonderbaarlik” gestyg het; die rand verswak al hoe meer, ens.

slangenbezweerder6Die liberalis se enigste strategie is ‘n hernieude “anti-apartheidstryd”. Hy (of soms veral sy) skaduboks teen die apartheidspook wat gereeld soos met die fluit van ‘n Indiese slanggoëlaar weer opgetower word. Alle linkses verlang na die goeie ou dae van apartheid toe daar nog goedkoop, betroubare elektrisiteit was en jy PW geredelik kon slegsê in die wete dat die Amerikaanse en Britse media aan jou kant was.

Vandag is dinge baie meer gekompliseerd. Amerika en Brittanje maak een oorlog na die ander in ‘n vergeefse poging om die opkoms van China as ‘n wêreldmoondheid te verhoed. Deur hul nuwe koue oorlog het hulle Rusland in ‘n alliansie met China gedwing en sodoende Europa nogmaals tussen Oos en Wes verdeel. Die VSA, nes Suid-Afrika, streef ‘n mulat-ryk na waarin blankes as ras, kultuur en beskawing uitgefaseer sal word en swartes of rasgemengdes ‘n polities korrekte baasskap sal afdwing.

Oor die groter konflik wat daarbuite in die noordelike halfrond woed, kan ons per definisie nie veel doen nie. Daar geld die Smuts-beginsel: wat ook al die uitkoms van die stryd tussen die VSA en Rusland, of dié tussen Israel en die Arabiere, sal ons die gevolge moet dra.

Maar dit sou dom wees van Afrikaners om nie, noudat die “Suid-Afrikaanse” (eintlik Anglo-Amerikaanse of Afro-Saksiese) stelsel begin wankel, nie ook ‘n paar goeie houe in te kry nie. ‘n Mens weet nooit, miskien vel ons tog die sikloop neer en smaak ons weer die vryheid waarvoor ons voorouers so hard gestry het.

Elke Afrikaner en middelklasblanke wat nog waarde aan ons beskawing en norme heg, moet dink aan wiele, speke en stokke. Solank jy iewers ‘n stok in die wiel kan wees, maak jy ‘n bydrae. Vergeet van die FW de Klerk-idee dat ons “die stelsel moet laat werk”. Hierdie stelsel kán nooit werk nie, al probeer elkeen sy bes. Dis baie nader aan die kommunisme wat sewentig jaar lank die helfte van Europa en groot dele van Asië op sy knieë gehad het as wat meeste mense besef. Dus, hoe meer krisisse die liberaliste en hul geliefde ANC van nou af aan beleef, hoe beter.

Breek die Berlynse Muur af; moenie sy gate toestop nie. Word deel van die kontrakultuur.

aweregs

Hier is ‘n lysie van dinge wat elkeen kan doen om sosiopolitieke verandering in Suid-Afrika te verhaas en Afrikaners weer ‘n sê te gee.

  1. Dring aan op Afrikaans. Ons taal is ‘n las op die staat en anti-blanke maatskappye soos Woolworths, daarom wil hulle daarvan ontslae raak en alles verengels. Maak hofsake oor Afrikaans en appelleer tot by Oom Daantjie in die kallerhok, ook na internasionale tribunale soos die Statebond, Europese Unie en die Verenigde Nasies.
  2. Produseer boeke en musiek in Afrikaans. Sodoende groei die Afrikaanse kultuurekonomie waar regstellende aksie moeilik toegepas kan word. Uit die kultuurekonomie spruit weer ‘n hele ander ekonomie wat boere en verbruikers in ‘n nuwe alliansie kan verenig, buite die staat en groot monopolieë wat ons uitbuit en met politieke korrektheid wil vernietig.
  3. Verhoog die druk op die staat oor misdaad en geweld. Die hele internasionale beweging teen “wit volksmoord” is ‘n positiewe verwikkeling, al word dit soms deur verregses en neo-Nazi’s gekaap. Die blote feit dat blankes elders ter wêreld omgee oor wat met wittes in Suid-Afrika gebeur, is amper al ‘n wonderwerk, gegewe die haat wat die liberaliste plaaslik en oorsee reeds jare lank oor ons uitspuug.
  4. Beveg die liberaliste waar jy ook al kan: op jou skoolbeheerraad, in die media, op die internet, in boeke, briewe en op sosiale media. Die groot rede waarom Afrikaners in die negentigerjare gekapituleer het, is omdat hulle vyandsbeeld afgetakel is. Ons vyande het skielik ons “vriende” geword waarmee ons moes “versoen”, terwyl ons vyande natuurlik in hul mou oor hul “slim strategie” gelag het. Elke stryd het ‘n vyand nodig. Die liberalis met sy kopdoek en sy renons in wit-wees, Beethoven, Standaardafrikaans, wiskunde en logika is die vyand. Kultiveer jou vyand, maak hom kwaad, terg hom en lok hom uit dat hy sy vriendelike masker kan afsmyt en hom in al sy naakte boosheid kan onthul.
  5. Skep kleinsake, veral op die internet en wat globaal kan handeldryf. Regstellende aksie is besig om die staat en die groot maatskappye in ‘n groot polities korrekte welsynsorganisasie om te tower wat ons almal se hulpbronne opslurp. Dis kommunisme met ‘n rassesous. Al skep jy net een werkgeleentheid vir jouself, het jy reeds ‘n groot slag teen die heersende orde geslaan, wat jou werkloos en ‘n wit plakkerskamp wil sien krepeer. Soos wat ons egter meer en meer met mekaar begin sake doen, asook met ander lande, sal ons ekonomie buite die beheerde SEB-ekonomie begin groei en sal ons ekonomies onafhanklik wees nog voordat ons polities onafhanklik raak.
  6. Betaal so min as moontlik belasting. Ek weet dis makliker gesê as gedaan, veral as mens ‘n salaristrekker is. Koop egter liewer ‘n tweedehandse motor as ‘n nuwe motor, dan betaal jy nie BTW nie. As jy ‘n nuwe motor van R300 000 koop, skenk jy R42 000 aan die ANC-bewind! Ry liewer ‘n tweedehandse motor wat jy deur ‘n betroubare mede-Afrikaner laat versien. Só spaar jy geld en sit jy kos op die tafel vir iemand anders.
  7. Draai jou sente om. Die Suid-Afrikaanse verbruikerskultuur met winkelsentrums wat soos paddastoele oral verrys, is op die duur nie vir ons voordelig nie. Ons produseer al hoe minder en waar eens fabrieke was, is nou net pakhuise vol ingevoerde Chinese goedere.
  8. Onttrek uit die Engelse onderwyssektor. Te veel Afrikaners werk steeds in onderwys en opleiding wat deur medium van Engels geskied. Terwyl Afrikaners deur regstellende aksie van onderwysgeleenthede – veral aan die universiteite – uitgesluit word, word ons mense aangewend om die nuwe onderdrukkersklas van twyfelagtige grade te voorsien! Raak eerder betrokke by die entrepreneuriële en globale ekonomie of lei Afrikaners op om ons sterker te maak en die vyand swakker.
  9. Bly aan die lewe. Beveilig jou woonbuurt of trek na ‘n goeie veiligheidsbuurt. Raak betrokke by buurtwagte, plaaswagte en ander gemeenskapsveiligheidsaksies. Blanke volksmoord is vir seker deel van die links-liberale strategie, in Suid-Afrika, maar ook elders ter wêreld. Hoe meer Afrikaners uitgemoor word, hoe minder die gevaar dat die liberalis se geplunder van die staat en die land se hulpbronne ooit gestuit gaan word.

Bogaande is ook so min of meer waarmee PRAAG hom vanjaar op allerlei maniere sal besig hou. Terwyl die magtige Naspers die Afrikaner versaak het om hom aan liberale propaganda en die Kaapse bruines te wy, sien ons ‘n groot geleentheid om Afrikaans-wees in die een-en-twintigste eeu te herbevestig, maar ook te vernuwe. Daar is ‘n nuwe wêreld wat wag, anderkant politieke korrektheid en gewillige ondergang.

Persoonlik is ek baie opgewonde oor wat in 2015 vir ons voorlê. “Soet is die stryd vir die stryder,” soos ID du Plessis gesê het. En dis nie net ‘n fisieke stryd nie, maar veral ook ‘n intellektuele en ekonomiese stryd.

Aanval is die beste geweer, soos die spreekwoord lui. Of soos my gunstelingtoneel uit die Bloemfonteins gebore JRR Tolkien (wat waarskynlik Afrikaans magtig was) se Lord of the Rings ook uitbeeld.

Winnie se eis op Qunu kry wind van voor

President Jacob Zuma het ‘n kennisgewing ingedien wat Winnie Madikizela-Mandela se beweerde aansoek teenstaan om inligting oor Mandela se grond te bekom.

Madikizela-Mandela wil toegang tot staatsdokumente kry wat inligting bevat oor oud-president Nelson Mandela se eiendom op Qunu in die Oos-Kaap.

Die presidensiële woordvoerder, Mac Maharaj het bevestig dat die kennisgewing ingedien is.

Maharaj het egter nie verdere besonderhede bekend gemaak nie.

Madikizela-Mandela se regsgverteenwoordiger, Mvuzo Notyes, het in Oktober die aansoek in die Mthatha Hooggeregshof ingedien waarin Mandela se boedel teengestaan word en sy die reg op sy Qunu-huis eis.

Sy voer aan dat die voormalige president moontlik skuldig was aan bedrog toe hy die grond in Qunu op sy eie naam geregistreer het.

Madikizela-Mandela voer aan dat die abaThembu koning, Buyelekhaya Dalindyebo die grond aan haar gegee het toe Madiba in die tronk was.

Die Xhosa-stamhoof wat onlangs die grootste DA-vergadering onder sy stamgenote gehou het, word deur die party as die “koning” van die Transkei voorgehou.

Diere vrek van honger op Mandela-plaas

Karkasse van beeste wat al weke gelede weens honger en verwaarlosing gevrek het, het inspekteurs van die Nasionale Dierebeskermingsvereniging (NDBV) op Nelson Mandela se plaas naby Qunu in die Oos-Kaap begroet.

Die plaas is reeds van alle natuurlike weiding gestroop en die diere moes aanvullende voer kry, het die NDBV se inspekteurs aan Media24 gesê.

Mandela was ironies genoeg ‘n ere-beskermheer van die NDBV, maar dit het blykbaar nie inslag gevind by die veewagters nie.

Volgens ’n amptenaar wat naamloos wou bly, is ’n groot trop beeste in ’n klein kampie aangehou, aangesien Madiba, volgens die veewagters op die plaas, geglo het die vee moet naby die huis wees as hy “wou huis toe kom”.

Die NDBV het met die eksekuteurs van Mandela se boedel gekontak om die onverkwiklike toestand van die mishandelde diere te probeer besleg.

’n Veearts, dr. Shaun Morris, het die vee en hul weiding geëvalueer, waarna hy ’n lys van aanbevelings opgestel het vir die eienaars.

Die aanbevelings sluit in ’n vermindering van die aantal diere en beter voeding.

Die NDBV sal die plaas volgende week weer besoek om te verseker dat die aanbevelings nagekom word.

Mandelabeeld verbrand

Het door kinderen gemaakte beeld van Nelson Mandela is afgelopen nacht afgebrand. Journalist Patrick Dorder plaatste er een foto van op zijn Facebookpagina. Het beeld was vrijdag in opspraak geraakt toen Iwan Leeuwin, fractievoorzitter van GroenLinks in Amsterdam Zuidoost, verontwaardigd de opening van het Nelson Mandelapark verliet omdat hij het beeld aanstootgevend vond. Volgens hem leek het teveel op een Zwarte Piet.

mandelabeeldverbrand

‘n Kortbegrip van ons jong demokrasie

Soos sy mede-Dakar-ganger Theuns Eloff is die historikus Hermann Giliomee sy vroeëre oorverligtheid kwyt. Dit is nie bloot die verloop van die jare sedert 1988 wat albei wyser gemaak het nie, maar veral die lesse geleer uit dure ondervinding sedert ons “bevryding” twintig jaar gelede. Ek het egter groot waardering vir die wyse waarop Giliomee vir Afrikaans as onderrigtaal aan die Universiteit Stellenbosch in die bres getree het. In ‘n toespraak op 8 deser het Giliomee met ‘n kortbegrip van ons geskiedenis oor die laaste vyftig jare vorendag gekom (Maroelamedia, 13 deser), grootliks gebaseer op sy boek, Die laaste Afrikanerleiers (Kaapstad: Tafelberg, 2012, 460p).

Ek gaan nie veel uitwei oor die voor-De Klerk-era nie. Giliomee verkwalik HF Verwoerd omdat hy nie rasseklassifikasie uitgefaseer het nie. Hy beweer dit is eers in die jare negentig gedoen. Die waarheid is dat rasseklassifikasie toe oënskynlik afgeskaf is, maar sedertdien ten koste van veral blankes en ten gunste van veral swartes seker meer as ooit toegepas is. “Nie-rassigheid is heeltemal gediskrediteer deur die ANC self.”

Die dwaasheid van die aanvaarding van die Wiehahn-verslag (1982) tydens die bewind van PW Botha word uitgewys. “Daar was min besef van [hierdie] groot historiese les: om vakbondregte voor politieke regte te gee, is erg destabiliserend en sal ‘n land lank kortwiek in sy ekonomiese groei. Dit strem die ekonomie nou nog.” “Strem”? Dalk eerder: ruïneer.

Dopper en Anglikaan deel 'n oomblik saam
Dopper en Anglikaan deel ‘n oomblik saam

Ek wil my veral bepaal by die bodemlose dwaasheid wat die FW de Klerk-era gekenmerk het, maar let daarop dat ek Giliomee se opmerkings voorts met my eie aanvul (of aandik). Ek skryf dus na aanleiding van Giliomee se toespraak, maar ek herhaal nie bloot klakkeloos wat hy gesê het nie. Volgens De Klerk was dit in sy tyd wat ons veelgeprese grondwet beslag gekry en hy met heroïse staatsmanskap ‘n burgeroorlog voorkom het. Op grond hiervan verwag hy steeds ongekwalifiseerde verering, nie net van die swartes wat hy so buitensporig ter wille was nie, maar ook van die blankes; selfs van die Afrikaners.

Giliomee wys daarop dat PW Botha nie so dwaas soos De Klerk sou wees om te ontwapen voordat bevredigend met die vyand onderhandel is nie. De Klerk het militêre uitgawes besnoei en diensplig ingekort. “Hy wou daarmee die sein gee dat die staat nie wil veg nie.” Die ANC het dus beheer oor die swart woongebiede verkry. Die gevolg was: “Die militêr-sterker party se wil om te veg, kwyn en die siening kry in hul geledere [die] oorhand dat omdat [die] stryd immoreel is, is dit ook ‘n verlore stryd.” Geen daadwerklike poging is aangewend om die fundamentele immoraliteit van die ANC, bv sy verslaafdheid aan geweld, waaronder terrorisme, uit te wys nie. As rassediskriminasie die morele hoofbeswaar teen apartheid is, waarom is rassediskriminasie nie summier in die nuwe grondwet verbied nie? Pleks daarvan tier erge rassediskriminasie in die nuwe Suid-Afrika voort, maar die moraliste verkies om dit te ignoreer.

Dit is bekend dat De Klerk aanvanklik wou hê dat die ANC geweld moet afsweer en dat kommuniste nie aan die onderhandelings deelneem nie. Die ANC het hierdie versoeke geweier en De Klerk het in albei gevalle toegegee. Eensydige toegewings het deurgaans sy onderhandelingstrategie gekenmerk. De Klerk was bekend met die algemeen aanvaarde standpunt dat daar nie met terroriste onderhandel word nie. Hy het besluit om hierdie sinvolle raad te ignoreer. Die gevolg was dat wanneer die ANC nie dadelik sy sin gekry het nie, Nelson Mandela en sy dissipels De Klerk telkens met die hervatting van “die gewapende stryd” afgedreig en tot verdere toegewings verplig het. Op hierdie manier is die “vreedsame” oorgang na “ons jong demokrasie” bewerkstellig. De Klerk het hom ingewurm in ‘n verloor-verloorsituasie.

Die ANC-onderhandelaars is deur talle buitelandse kundiges gerugsteun. De Klerk was dwaas genoeg om net op mede-Nasionale Party-kornuite te steun. Giliomee stel die aanwesigheid van ‘n “beskermende buitelandse moondheid” as ‘n voorwaarde vir die suksesvolle afdwing van ‘n politieke skikking. “Die VSA speel hierdie rol in Israel en Westminster (Londen) in die geval van Noord-Ierland.” Tans verkrag die ANC-regering die letter en gees van De Klerk se naïewe onderhandelings na willekeur en daar is geen buitelandse moondheid wat hom hieroor verknies nie.

‘n Tweede voorwaarde vir voortbestaan is dat wanneer die tradisionele maatskaplike orde revolusionêr omvergewerp word, soos wat De Klerk bewerkstellig het, die skikking daarvoor voorsiening moet maak dat kernwaardes wat eie aan ‘n kultuur is na die oorgang in die nuwe bedeling onderskraag word, bv minderheidsregte (insluitende vetoregte), blanke selfbeskikking, Afrikanernasionalisme en Afrikaans; ook vrywaring teen vervolging. Nie ‘n enkele een van hierdie items is doeltreffend in die grondwet of in sy vertolking en toepassing verskans nie. “Minderhede in SA kan moeilik die mas opkom sonder ‘n ideologie en sonder ‘n grondwet wat vir die land geskik is.” Vir die ANC gaan dit om swartmag en Afrika-nasionalisme en nie om ‘n liberale demokrasie nie. “Ons Grondwet is besig om ‘n kwynende vyeblaar te word.”

‘n Derde voorwaarde vir voortbestaan is dat politieke leiers “aan hul volgelinge genoeg inligting verskaf om ‘n ingeligte en oorwoë besluit te neem wanneer hulle gevra word om groot leiersbesluite te bekragtig. In die geval van Noord-Ierland is die krities belangrike referendum in 1998 gehou nadat die volle grondwet bekend gemaak is.” Wat het in Suid-Afrika gebeur? Voor die 1992-referendum is magsdeling en eie woonbuurte, eie skole, werksekuriteit (“niemand sal sy werk verloor nie”), eiendomsregte (“boere, julle kaart en transport is veilig”), ens, aan die blankes belowe. Geen nuwe grondwet het toe bestaan nie, maar De Klerk het plegtig belowe dat die blanke kiesers in ‘n opvolg-referendum uitspraak oor die uitkoms van sy grondwetlike onderhandelings sou kon lewer.

Hierdie belofte is nooit gestand gedoen nie. Om hierdie rede is sowel die grondwet as die ANC-bewind myns insiens streng gesproke onwettig. Ten spyte van De Klerk se gegorrel oor “wigte en teenwigte” het die beloofde magsdeling algehele oorgawe aan swartmag geblyk te wees. “Uiteindelik was daar geen magsdeling en wigte en teenwigte soos die NP beloof het nie.” Die grondwet het eers later sy beslag gekry en die blanke kiesers het geen vetoreg of ander beheer daaroor gehad nie. “Die NP het sy band met die kiesers verbreek (‘n mens kan dit ook sterker stel).” Daarom sê ek: Die blankes en hulle nageslag is per slot van sake deur De Klerk en ‘n klein groepie NP-kornuite uit ‘n potensieel blink toekoms verneuk.

Giliomee vestig ook die aandag op die dwaasheid van De Klerk om net (onbekwame) NP-koukuslede by die onderhandelings te betrek en nie iemand soos Johan Liebenberg van die Kamer van Mynwese nie, wat reeds bewys het dat hy suksesvol met ‘n element soos Cyril Ramaphosa kragte kan meet. Die NP se onderhandelingspan (bv Roelf Meyer, Leon Wessels en skrumskakel Dawie de Villiers) was man vir man nie naasteby opgewasse teen die ANC se onderhandelaars (bv Ramaphosa, Joe Slovo en Mac Maharaj) nie. Danksy hulle toegeeflikheid en ANC-lojaliteit word van hierdie destydse NP-ampsdraers deesdae deur die ANC-regering by staatsprojekte betrek. Meyer doen hoogs lonende ondersoekwerk vir die Departement van Verdediging en Wessels is ruim vergoed vir die skade wat hy blankes en Afrikaans op die Potchefstroom-kampus van die Noordwes-universiteit aangedoen het. Vir De Villiers kon daar egter selfs in die geledere van getransformeerde rugby skynbaar nie ‘n taak gevind word nie.

‘n Ietwat onverwagte kompliment word deur die eens oorverligte Giliomee aan sy destydse teenstanders, naamlik verkrampte akademici, gegee: “Die meer rasionele faksie onder regses in [die] 1980’s het ‘n veel meer realistiese verwagting gehad van hoe die land vandag onder die ANC-bewind sou lyk.” Verligte akademici wou “aan die regte kant van die geskiedenis” wees. “Dit is iets wat enige persoon wat iets van die geskiedenis weet, met groot agterdog moet bejeen.” Dink in hierdie verband aan ‘n geval soos Willie Esterhuyse en hedendaagse kommentators soos Anton van Niekerk, Piet Croucamp en Pierre de Vos. Daar is ook joernaliste soos Max du Preez en Adriaan Basson en ‘n motiveringspreker soos JP (Silwerrandjie) Landman. Dit is klaarblyklik lonend om eerder optimisties as pessimisties te wees, al verkrag ‘n mens die waarheid in hierdie proses.

De Klerk se ideaal was ‘n nie-kommunistiese en vreedsame nuwe Suid-Afrika. Wat het hy bereik? ‘n Land wat sedert 1994 nog nie ‘n nie-kommunistiese staatshoof gehad het nie; om van ‘n anti-kommunistiese president nie te praat nie. ‘n Vreedsame samelewing ontwyk ons meer as ooit tevore. Byvoorbeeld, voorheen was winkelsentrums die toonbeelde van Europese beskawing en die teenpool van lokasies. Nou is winkelsentrums daagliks die toneel van rooftogte. In (feitlik) elke opsig het De Klerk se inisiatiewe klaaglik misluk.

In die kommentaar op Giliomee se gepubliseerde toespraak wys die lesers telkens op De Klerk se verraad; dat hy die blanke kiesers mislei het. “Hy is ore aangesit deur twee bosvegters.” “Die Afrikaner het, met die begeleiding van hierdie man, homself verloën. En nou betaal sy kinders vir sy bespotlike strewe na gewildheid.” As ek die blankes en veral die Afrikaners aangedoen het wat De Klerk teen ruim betaling vermag het, sou ek nooit weer in die openbaar verskyn het of aandag op myself probeer vestig het nie. Ek sou myself nooit kon vergewe nie. My eie mense, my kultuurgroep, verdien beter. Ek sou dit sekerlik onmoontlik gevind het om my lewe voort te sit.

Vlaamse raadslid noem Mandela ‘n ‘terroris’

Verbijstering in de gemeenteraad van Kortrijk maandagavond, waar N-VA-raadslid Steve Vanneste vroeg om de benaming Nelson Mandelaplein op het stadsdeel Kortrijk Weide te schrappen. “Mandela was hoofd van de terroristische tak van het ANC en onderhield contacten met dictators zoals wijlen Khadaffi van Libië.”

Mandela (95), die op 5 december 2013 overleed, kreeg in 1993 de Nobelprijs voor de Vrede voor het vreemdzaam beëindigen van het apartheidsregime in Zuid-Afrika. N-VA’er Steve Vanneste is allerminst onder de indruk. Hij wil van het Nelson Mandelaplein op Kortrijk Weide af. “De geschiedenis heeft haar rechten, want Mandela had ook een negatieve kant. Hij was als hoofd van de gewapende afdeling van het Afrikaans Nationaal Congres (ANC) betrokken bij terroristische bomaanslagen tegen burgers. Hij onderhield ook contacten met dictators zoals wijlen Suharto in Indonesië en wijlen Khadaffi in Libië. Mandela betekende erg veel in de strijd tegen apartheid, maar ik vraag me af of dat opweegt tegen het slechte wat hij deed. Dat is voor alle duidelijkheid geen partijstandpunt, maar een persoonlijke mening”, aldus Vanneste.

Het stadsbestuur van Open Vld, N-VA en sp.a is alvast niet van plan om de naam van het plein te veranderen en distantieert zich verder van de uitspraken van Steve Vanneste. Bij zijn partij N-VA zitten ze verveeld met zijn opmerkelijk standpunt, maar een sanctie volgt er niet.

Vryheidsfront het volkstaatidee laat verongeluk

deur Koos Reyneke, Wapadrand, Pretoria

Middel ’93 het generaal Viljoen my versoek om die hele Volkstaatkwessie of eie grondgebied vir Afrikaners, Boere of Boere-Afrikaners, te verkort tot slegs twee beginsels wat hy tydens ‘n beplande eerste en geheime vergadering met meneer Mandela wou gaan bespreek ten einde te probeer om die droogmakery van Afrikanerberoepspolitici in NP-, KP- en Volksfrontkringe te probeer omseil ten einde ‘n beginselskikking te bereik.

My voorstel was: Een: dat ras nie as norm gebruik sou word nie, en twee: dat geen mense verskuif sou word nie.

Generaal Viljoen het saamgestem nadat ek bevestig het dat dit wel moontlik sou wees om ‘n baie klein deel van Suid Afrika, ongeveer 17%, af te baken met ‘n duidelike Afrikanermeerderheid.

Meneer Mandela was baie redelik en het ingestem en gesê hy keur dit in beginsel goed en dat die detail met die ANC se National Executive uitgewerk moes word, waarna verskeie geheime vergaderings met hulle, insluitende Thabo Mbeki, Jakob Zuma, Penuel Maduna, Joe Modise, Joe Nthlandla en nog een of twee gevoer is.

Vir die doel moes ek Suid-Afrika se eerste nie-rassige sensus opstel wat uit twaalf volumes bestaan het en slegs taal (28 tale) as norm sou gebruik.

Dit het ook gelei tot die tweede Grondbeginsel wat die Tussentydse Grondwet tydens KODESA voorafgegaan het.

Beroepspolitici, veral in die VF, het egter ander agendas gehad en die ooreenkoms waarvoor byna 700 000 mense gestem het, verongeluk.