Dan Roodt – Bladsy 12

Anton van Niekerk lieg skaamteloos in Die Burger

Terwyl Anton van Niekerk, ‘n professor aan Stellenbosch, pedanties poog om “waarheid” te definieer en die “leuen” met verwysing na Sartre as ‘n morele probleem omskryf, vertel hy – volgens sy eie definisie – ‘n blatante leuen as hy sê:

“Terwyl wit mense in regse kringe fulmineer oor slim, wit jongmense wat deesdae nie meer so maklik toegang tot ’n studierigting soos geneeskunde kry nie, vergeet ons veels te vinnig dat swart mense voor relatief laat in die 20ste eeu hoegenaamd nie toelating tot enige Suid-Afrikaanse universiteit gehad het nie – laat staan nog tot medies.”

Ek kan getuig en is selfs bereid om ‘n beëidigde verklaring af te lê dat ek in die vroeë tagtigerjare by MEDUNSA (Mediese Universiteit van Suid-Afrika) besoek afgelê het, welke universiteit vir die opleiding van swart dokters opsy gesit is. Verder was daar natuurlik etlike tuislanduniversiteite, waaronder Fort Hare wat reeds in 1916 gestig is!

Ek weet nie in watter koerant dié verskyn het nie – waarskynlik Die Burger – maar dis dalk tyd om weer ‘n klag by die Persombudsman te lê. Die kultuurmarxiste soos Van Niekerk is so gewoond daaraan om hul te buite te gaan weens die algemene sensuur wat daar in hul guns toegepas word dat hulle dink dat hulle maar enigiets mag kwytraak!

Wat Bertus Boshoff in reaksie op Van Niekerk sê, is soveel nugterder as Van Niekerk se eie krampagtig konformistiese en leuenagtige denke. Die probleem is dat die revolusie sowel die universiteite as die HSM volledig ingeneem het. Kader Asmal het laat skoonmaak en die enigste nie-marxiste op die kampusse kruip weg uit vrees dat hulle afgedank sal word indien hulle hoegenaamd ‘n nie-marxistiese hoesie gee. Dus is Bertus Boshoff heeltemal korrek as hy sê: “Die dominante narratief in ons Afrikaanse leefwêreld word vandag gedryf deur die linkses.” Soos Ernst Marais egter verklaar, beskik ons oor die internet waar ons vir onsself kan dink en het dus nie meer heropvoeding nodig nie. Trouens, die enigste opvoeding – veral op die kampusse – wat ons nog het, is juis heropvoeding in die marxistiese sin waar die onderdaan in die drogbeelde van die “nuwe wêreld van gelykheid” gebreinspoel moet word. Praat maar met Russe, Tsjegge of Pole daaroor; hulle is almal daardeur.

Sonder die internet sou ons verlore gewees het. Dit sou net die Anton van Niekerks, Max du Preez’s en marxistiese feministe soos Christi van der Westhuizen gewees het wat hoegenaamd gehoor sou gewees het. Die dissidente sou reeds lankal in die tronk gewees het en niemand sou eens daarvan geweet het nie. In 2015 gaan daar blykbaar gepoog word om my en Steve Hofmeyr tronk toe te stuur omdat ons van die linkse narratief afgewyk het sover dit “apartheid” betref. Ons sal moet sien wat gebeur, maar soos die betogers in Oos-Duitsland en nou weer in Dresden gesê het: “Wir sind das Volk.” Ons is die volk en die korrupte minderheid wat ons onderdruk, kan nie vir altyd bo bly nie!

Hierdie rubriek is aanvanklik as ‘n kommentaar op roodt.org gepubliseer.

@danroodt volgen

Afrikaner, Eurokaner, Aussiekaner, jy het soveel om te sê!

Waarskynlik beskou die meeste Afrikaners letterkunde as nie baie belangrik nie. Die politiek of die ekonomie is vir hulle meer bepalend vir ons toekoms. En die soort politieke neerlae wat ons oor die afgelope paar dekades gely het, is verantwoordelik vir die haglike toestand waarin ons ons tans bevind. Nou die dag gesels ek met mnr. Jaap Kelder wat agter die skerms ‘n groot rol gespeel het om die Afrikanerplakkers vanuit die Kroningsparkkampeerplek op Krugersdorp na ‘n kleinhoewe verder wes in die Hekpoortomgewing te verskuif. Ons is terug by die dertigerjare en die armblankeprobleem.

Destyds, amper honderd jaar gelede, is daar egter heelwat deur Jochem van Bruggen, Holmer Johanssen en vele ander rondom die armblankes geskryf, in romans. Dit is deur sogenaamde “fiksie” – ‘n Engelse begrip waarvan ek nie baie hou nie – dat Afrikaners van hul eie armoede en ellende bewus gemaak is. Daardie romans is in ‘n realistiese styl geskryf.

Teen die laat vyftigerjare, min of meer tien jaar ná die NP se bewindsoorname, is daar vanuit verskeie oorde ‘n oproep geloods dat die Afrikaanse letterkunde meer “modern” gemaak moet word. Onder andere het NP van Wyk Louw ‘n boek genaamd Vernuwing in die prosa gepubliseer waarin hy gesê het:

Die algemene kultuurpeil van ‘n moderne volk word grotendeels gemeet aan die prosa wat binne hom geskryf, geniet, gewaardeer, geduld of selfs toegelaat word. (Louw, Versamelde prosa 2, 1986, bl.125)

Lees gerus ook die volgende stukkie deur prof. Jaap Steyn waarin hy in ‘n neutedop iets aangaande die Sestigerbeweging vertel.

Hoewel ek heelwat van die Afrikaanse letterkunde weet, en seker amper nog meer van ‘n verskeidenheid buitelandse letterkundes (Frans, Brits, Amerikaans, Duits, Nederlands, ens.), het ek onlangs tot die besef gekom dat ek feitlik my hele lewe lank die verkeerde boeke deur die verkeerde skrywers gelees het. Nie net dít nie, maar ek het baie lank ‘n wanbegrip van die moderne kuns, argitektuur en letterkunde gekoester.

Hoe het dit gebeur? Wel, ten eerste het ek destyds aan ‘n linkse universiteit in Suid-Afrika, Wits, gestudeer en later aan ‘n nóg linkser universiteit in Frankryk, die sogenaamde Universiteit van Parys nommer 8, Vincennes-Saint-Dénis, wat aanvanklik in die vroeë sewentigerjare as ‘n soort Maoïstiese projek begin is. In dié opsig is ek allermins alleen, want regoor die Westerse wêreld is veral die geesteswetenskappe aan die universiteite sedert die sestigerjare deur linkses en ekstreem-linkses oorgeneem. Daarmee saam natuurlik die hoofstroommedia, Hollywood, beeldende kuns en alles wat daarmee saamhang. Die Sowjetunie is nie dood nie; hy het bloot weswaarts verskuif!

Eers toe die internet begin ontwikkel, het die skille van my oë afgeval en het ek vir die eerste keer insig in die modernisme begin verkry. Tot en met die tweede wêreldoorlog was moderne en vernuwende skrywers, kunstenaars en filmmakers eintlik merendeels regs! Soos by Van Wyk Louw self, vind ‘n mens by hulle ‘n “aristokratiese ideaal”, ‘n sin vir hiërargie, vir skoonheid en grootsheid wat by die massamens afwesig is. Natuurlik was daar kommuniste soos Bertolt Brecht, Pablo Neruda en ‘n horde ander óók, maar in wese het modernisme en nasionalisme hand aan hand gegaan. Dit was nie om dowe neute dat die amptelike literêre doktrine van die kommuniste jare lank “sosiaal-” of “sosialistiese realisme” was nie.

Daar was soveel interessante skrywers en kunstenaars waarvan ‘n mens nooit in die media of aan die universiteite verneem nie, juis omdat hulle nie links was nie. Céline was ‘n Franse nasionalis, en baie anti-Joods en pro-Duits tydens die tweede wêreldoorlog. Nietemin geniet hy wel erkenning as een van die grootste Franse skrywers van die twintigste eeu. Dan is daar nog die Amerikaanse fascistiese digter Ezra Pound wat in die Anglo-Amerikaanse kanon opgeneem is, asook D’Annunzio in Italië of Ernst Jünger in Duitsland. Maar oor die algemeen word daar aan ons voorgehou dat alle kultuur en letterkunde links is! Selfs die vermaarde Franse kritikus waaroor ek ‘n Magisterstudie geskryf het, Roland Barthes, sê in een van sy boeke dat die regtervleuel boeke “vir die plesier” lees, maar dat linkses daarteenoor “kennis, metode, die stryd” vooropstel (Le plaisir du texte, bl. 39).

Feitlik alle hoë kultuur is vandag links, selfs marxisties. Diegene wat iewers nog ‘n sin vir patriotisme of tradisie koester, durf dit nie hardop sê nie, anders word hulle geëkskommunikeer. En tog, en tog… In Parys, wat nog altyd die toonaangewende skrywerstad ter wêreld was, is daar sedert 2000 ‘n groep skrywers en denkers wat die “neoreaksionêre” genoem word en wat in romans en essays openlik krities teenoor die linkse dogmas soos multikulturalisme, witskuld en ‘n kosmopolitiese internasionalisme standpunt inneem.

Binnekort, op 7 Januarie 2015, verskyn daar uit die pen van die mees vertaalde Franse skrywer, Michel Houellebecq, ‘n roman Soumission (Onderwerping) waarin hy ‘n oorname van sy land deur die Moslembroederskap tydens die verkiesing van 2022 voorstel. Dit kom kort op die hakke van Éric Zemmour se opmerking teenoor ‘n Italiaanse joernalis dat dit nie vergesog sou wees om alle Arabiere en dalk swartes uit Frankryk terug na hul lande van herkoms te deporteer nie. Zemmour se essay, Le Suicide français (Die Franse selfmoord) het reeds 250 000 verkoop en hy word as ‘n baie invloedryke politieke en maatskaplike meningsvormer beskou.

Oral in die Westerse wêreld was daar egter skrywers en denkers wat nie noodwendig met die linkse, kultuurmarxistiese revolusie van die sestigerjare saamgegaan het nie. So pas vandag ontdek ek die naam van ‘n Britse lid van die sogenaamde “Angry Young Men” van die vyftigerjare, Bill Hopkins, wie se enigste roman, The divine and the decay, so omstrede was weens die anti-demokratiese, Nietzscheaanse inslag daarvan, dat sy uitgewer alle eksemplare daarvan laat terugtrek en vernietig het. Die konserwatiewe aktivis, Jonathan Bowden, was ‘n groot bewonderaar van Hopkins en het ook die blanke Rhodesiërs en Afrikaners se saak in Londen probeer bevorder. Bowden, wat taamlik vroeg dood is, was blykbaar ‘n uitstekende spreker en vele van sy toesprake en essays is gepubliseer. (Lees ook dié onderhoud met hom.) Onder andere staaf hy my argument as hy in Western civilization bites back sê:

“Since the Second World War, white Europeans have felt guilty about being themselves and have been made to feel guilty and are being encouraged to feel more guilty than they have at any time in their history.”

Uit die bietjie wat ek tot dusver van Bowden te lese had, lyk dit asof sowel hy as sy mentor, Bill Hopkins, verstaan het hoe die Westerse kultuur deur marxisme binnegedring en gerysmier is, iets wat slegs deur ‘n soortgelyke “kultuuroffensief” van Regs geneutraliseer of verminder kan word. Sensuur in die naam van politieke korrektheid is een van die vernaamste wapens in die linkse arsenaal. Daarom sê Jonathan Bowden:

“Political correctness is a methodology and a grammar. It is designed to restrict the prospect of a thought even before the thought is enunciated. Chairman Mao had the idea of ‘magic words’. Magic words. ‘Racism’ is a magic word. Use it, and people fall apart. People begin to disengage even from their own desire to defend themselves… ‘Racism’ is a term developed by Leon Trotsky in the left oppositionist journal in the Soviet Union in 1926 or 1927.”

Politieke korrektheid en ‘n “towerwoord” soos “rassisme” verlam almal, maar veral skrywers en kunstenaars. Van die oomblik dat ‘n skrywer van rassisme beskuldig word, word hy of sy eenvoudig met die banvloek getref. Uitgewers, boekwinkels, resensente, die hele stelsel kom in werking om so ‘n skrywer op die daad te sensureer en na ‘n soort geestelike Siberië te verban. Dis waarom die Franse (en Amerikaanse) neoreaksionêre so ‘n merkwaardige groepering verteenwoordig wat desondanks politieke korrektheid en beskuldigings van “rassisme” onverskrokke volhard het om hul idees te stel vir wie ook al wil lees of luister. Maar al die byna vergete Westerse stemme soos Hopkins en Bowden het almal bygedra tot die oplaaiende simfonie van Europese herlewing, amper iets soos Schiller se “Ode aan die vreugde” wat in die laaste deel van Beethoven se negende simfonie besing word. Dis nodig dat al dié mense herontdek en herlees moet word. Bowden sê elders:

“The West, in my view, is an anti-theocratic and open-minded civilisation, but the idea that because of that we don’t believe in anything is an utter nonsense. We have a fundamentalism of our own, and I think it’s the guilty conscience of most Western intellectuals, particularly liberal-minded people in the arts. An enormous number of Western artists and writers and intellectuals, even through reversal and antagonism, were attracted to fascism in the first 30 to 40 years of the twentieth century, and they were often attracted in an emotional way at a level deeper than reason, because they were attracted to the ur-discourses, the foundational and fundamentalist beliefs, classical and yet Romantic combined, of our own civilisation.”

Wat Bowden hier kwytraak, stem ooreen met ‘n gevoel wat ek reeds lank koester oor die sogenaamde moderne letterkunde en veral prosa in Afrikaans wat deur Van Wyk Louw bepleit is, maar wat op die ou end op ‘n klomp futlose propaganda deur André P. Brink en sy geesgenote uitgeloop het. Enersyds is dit oppervlakkig en ersatz, andersyds is dit volledig verpolitiseer en gedienstig aan die ANC en die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty op ‘n manier wat aan die ewe vergeetlike “amptelike letterkunde” van die voormalige Oos-Europa herinnner. Vir André P. Brink is seks tussen die rasse of witskuld die summum van alle kuns en skoonheid. Daarvoor is hy natuurlik deur die Naspersmedia ten hemele as “groot skrywer” aangeprys.

Afrikaans is ‘n pragtige taal met baie lojale sprekers wat byvoorbeeld die Amerikaanse musiekbedryf op ‘n eg nasionalistiese manier ondersteun. Soos Gustav Venter eenkeer teenoor my opgemerk het: “‘n Afrikaner sal omtrent enigiets koop, solank dit in Afrikaans is.” Juis daarom is dit so ‘n tragedie dat ons oor geen lewendige, moderne letterkunde beskik nie. Al wat ons het, is aan die een kant sulke marxistiese skrywers wat te dom is om te besef waarmee hulle besig is en aan die ander kant, gewilde of “genre”-skrywers wat na die Angel-Saksiese model ons met speurverhale en dergelike probeer “vermaak”. Maar selfs die speurverhale is polities korrek! Slegs die semi-ondergrondse internetletterkunde hou tans enige hoop in.

Afrikaners is vandag by uitstek die slagoffers van kultuurmarxisme en politieke korrektheid. Daarom beskik Afrikaanse skrywers en denkers nie net oor ‘n verantwoordelikheid teenoor ons eie mense nie, maar teenoor die hele Europese en Westerse wêreld om daaroor te getuig. Trouens, dit verteenwoordig vir ons ‘n historiese geleentheid om hier vanuit die periferie of die antipode van ons beskawing deel van ‘n belangrike beweging te raak. Waarskynlik is dit die belangrikste sedert die slag van Poitiers in 732, want dit gaan oor die oorlewing van ons beskawing.

Die pseudomodernisme van Links en veral daardie “fundamentalisme van die slegte gewete” waarna Jonathan Bowden hier bo verwys en waarvan meer onlangse Afrikaanse boeke deurtrek is, moet verwerp word ten gunste van ‘n vrolike, eksperimentele en waagmoedige letterkunde wat Afrikanerwaardes en -intelligensie beja. Ons moet ook weer boeke in Afrikaans vanuit Europese tale vertaal, soos dit in die verlede gedoen is. PRAAG het reeds daarvoor voorbrand gemaak met sommige van ons boekpublikasies oor die afgelope tien jaar. Dog veel meer moet nog gedoen word!

Histories het elke herlewing van die Afrikanervolk nog altyd saamgegaan met ‘n herlewing van die Afrikaanse taal en letterkunde. Só was dit in die tweede helfte van die negentiende eeu met die Patriotbeweging, maar ook die opwindende Goue Dekade van die 1890’s in die Transvaal waaroor ons so min weet, behalwe ‘n paar opmerkings deur M.E.R. in haar outobiografie, My beskeie deel, en enkele ander bronne. In die 1930’s het veral die Afrikaanse digkuns ‘n groot opbloei beleef, benewens natuurlik C.M. van den Heever en ander prosaskrywers wat ietwat oudmodies maar nogtans diepsinnig die Afrikanerpsige gesondeer het. Laat vrugte deur Van den Heever en Bart Nel deur Van Melle bly twee van die mooiste boeke in Afrikaans. En watter politieke roman is Bart Nel nie ook nie, met die tema van die rebellie wat so sterk daarin figureer!

Die tragiese omstandighede en kwasi-ondergang wat ons tans beleef, leen hom by uitstek tot letterkunde en skeppende kuns. Het dit nie tyd geword dat ons dit in sy naakte geweld en onreg in Afrikaanse boeke, films, musiek en skilderye uitbeeld nie?

Ons beskik oor alles om so ‘n moderne, neoreaksionêre beweging in Afrikaans van stapel te stuur, want danksy die internet het die groot uitgewers en boekwinkelkettings al minder invloed en raak die rol van individuele skrywers en meningsvormers al hoe belangriker. Ook die sosiale media soos Twitter en Facebook kan aangewend word om idees en boeke te bemark.

“Rassisme”, waar is jou angel?

En het Afrikaans nie, danksy emigrasie, ‘n internasionale taal geword nie? Afrikaner, Eurokaner, Aussiekaner, jy het soveel om oor die wêreld en jou land te sê!

@danroodt volgen

Het Afrikaners ‘n skuldlas uit die verlede? of die geskiedenis gee jou ‘n skop op jou sitvlak.

Onderstaande toespraak is in April 2001 by die KKNK op Oudtshoorn gelewer; ek herontdek dit onlangs. Wat ek hier gesê het, is steeds ter sake, gegewe die kwessie van apartheidskuld wat ons voortdurend voor die kop gegooi word.

James Joyce se karakter Stephen Dedalus in sy beroemde roman Ulysses sê in ‘n gesprek met mnr. Deasy, ‘n skoolhoof, oor die Ierse geskiedenis die volgende:

“Die geskiedenis is ‘n nagmerrie waaruit ek probeer wakkerskrik.” Terwyl hy dit sê, kom die geluide van ‘n skoolrugbyoefening na hulle toe aan deur die venster. Die fluitjie blaas vir ‘n drie wat gedruk word. As ‘n nagedagte dink Stephen Dedalus dan by homself, “En sê nou daardie geskiedenis gee jou ‘n skop op jou sitvlak?”

Wie van ons kan nie vandag Stephen Dedalus se woorde met instemming herhaal nie: “die geskiedenis is ‘n nagmerrie waaruit ons probeer wakkerskrik”? Dit is veral die geval as ons dink aan die hele geding rondom skuld wat tans op ons losgelaat word, ook deur ons taalgenote. “Apartheid was ‘n misdaad teen die mensdom. Julle het apartheid geskep. Daarom is julle skuldig aan ‘n misdaad teen die mensdom.” Hierdie simplistiese sillogismes is die bouwerk van die nagemerrielogika wat ons teister.

Dit is sekerlike die maklike – nee, die fasiele – opsie om jou te berus in die skuldideologie wat van bo af deur al die oud-Broederbonders, die “verligtes” waarteen Chris Louw fulmineer, die propagandiste van die staat, die internasionale media, ens., aan ons opgedring word. Volgens hulle behoort ons ons in ons skuld te berus, en ons eie politieke en intellektuele magteloosheid te aanvaar. Om nie wakker te word uit die nagmerrie nie, is dus die aangewese weg.

Dog net as ‘n mens wegsluimer en jou lyf so ruk-ruk as al die onaangename skelwoorde waarmee jy as misdadiger teen die mensdom uitgekryt word op jou reën, gee die geskiedenis jou daardie spreekwoordelike skop op die sitvlak. Jy kom agter dat jy vandag hoegenaamd nie in ‘n veelrassige utopie leef soos wat almal sê nie. Jy begin ‘n paar ou koerante en boeke – selfs geskiedenisboeke – lees en jy kom agter dat, ja, die hele ding nie so eenvoudig is as wat dit aan jou voorgehou word nie. Jy waag dit selfs om te sê dat apartheid geen misdaad teen die mensdom was nie. Onmiddellik word jy uitgekryt as ‘n ketter, ‘n rassis, ‘n regse, maar jy laat jou nie van stryk bring nie. Intuïtief streef jy na wakkerheid, want die nagmerrie waarin jy jou bevind word al hoe ondraagliker.

André Brink of iemand het jare gelede gesê dat ‘n mens niks goeds oor apartheid kon sê nie, want dit is dieselfde as om te sê dat Hitler ook goeie paaie gebou het. Hierdie soort vergelykings, en die konstante en werklik vergesogte gelykstelling van apartheid met nazisme en volksmoord, waarvan veral die WVK-verslag vol is, is egter deel van die probleem. Om wakker te word uit ons nagmerrie, moet ons op ‘n slag erken dat daar ‘n werklikheid in Suid-Afrika is wat nie noodwendig uit Duits te vertale is nie. Die reële, veral in ‘n plek soos Suid-Afrika, is ‘n glibberige, ontwykende ding, en indien ons net ‘n bietjie nader daaraan kan kom, dan is elke skop van watter aard ook al die moeite werd.

Een so ‘n skop was my onlangse boekie met die titel, Om die Waarheidskommissie te vergeet. Daarin lewer ek ‘n intense pleidooi dat ons moet glo in ons eie onskuld. Maar ook dat daar ‘n dringende behoefte is om ons geskiedenis te herinterpreteer. Ons mag nie meer toelaat dat ons geskiedenis oorheers word deur ongevraagde stereotipes, halwe waarhede en selfs blatante onwaarhede nie. Al kos dit wat, al loop mens die risiko om jou eie reputasie deur die modder gesleep te sien, is dit nou die oomblik om waagmoedig en onverskrokke vir ‘n slag iets soos die waarheid te praat. Nie die transendente, godsdienstige waarheid waarvan Biskop Tutu en sy trawante praat nie, maar bloot die historiese waarheid, wat op empiriese navorsing behoort te berus. ‘n Week gelede by Stellenbosch tydens ‘n soortgelyke bespreking, het Jannie Gagiano dieselfde pleidooi vir empiriese navorsing oor die verlede gelewer.

Wat ek nou hier gaan sê, sal waarskynlik deur sommige geïnterpreteer of wangeïnterpreteer word as ‘n apologie vir apartheid. Montesqieu, meen ek, het gesê dat ‘n skrywer die slegte gewete van sy tyd behoort te wees. As ‘n mens na die geskiedenis van halsstarrige skrywers in Afrikaans kyk, van Eugène Marais wat deur Paul Kruger verbied is om sittings van die Volksraad by te woon, regdeur tot by die Sestigers wat deur die bank kritiek gelewer het op die kleinlike apartheidsmaatreëls van destyds, dan is dit duidelik dat die Afrikaanse tradisie ten minste ewe veel ruimte bied vir dit wat Nietzsche “ontydgenootlike denke” genoem het.

Chris Louw het vir ons gedemonstreer dat diegene wat apartheid uitgedink het en dan veral die kleinlike diskriminerende maatreëls wat mense verbied het om hotelle en strande te gebruik, of bankies in parke, nou weer eens die voorstanders is van politieke erfsonde en die ideologie van skuld. Op dié manier poog die eertydse Afrkaner-establishment om ons toekoms te kaap ter wille van hul eie tydelike gewin en aansien by die maghebber van tans. Ek is egter oortuig dat die Willem de Klerks en die Willie Esterhuyses reeds mee afgereken is en inderdaad geen geloofwaardigheid meer het by die breë Afrikaanse bevolking nie.

‘n Groter probleem is diegene – en dan veral die hordes internasionale opportuniste -wat reeds om ‘n verskeidenheid bedenklike redes hulself met apartheid bemoei het. Hulle dra by om die mites oor ons verlede in stand te hou. Ek is bevrees dit gaan meer as een skop verg om hulle van die toneel te laat verdwyn. Dit waarteen ek my baie sterk uitspreek in my opstel oor die Waarheidskommissie, naamlik die gelykstelling van apartheid met nazisme, is een van die grootste klugte van ons tyd wat ons reeds geweldige skade berokken het en ‘n groot klomp Afrikaners van hul eie tradisie en selfs van hul eie land vervreem het. Dit is ook die onderliggende veronderstelling van die pro-skuldfaksie. ‘n Onderdeel van die gelykstelling van apartheid met nazisme is dat apartheid gekleurde mense in Suid-Afrika in so ‘n mate benadeel het dat hulle as’t ware sit met ‘n geweldige agterstand wat nou op kunsmatige wyse “ingehaal” moet word. Dit verteenwoordig onder meer die regverdiging, nie net vir regstellende aksie nie, maar ook vir oproepe tot ‘n radikale herverspreiding van rykdom in Suid-Afrika, betaling van vergoeding, ens.

Vir die ontydgenootlike denker, vir die nugtere ontleder van die Suid-Afrikaanse geskiedenis, gaan die argumente van die pro-skuldfaksie, van mense soos Antjie Krog en Carl Niehaus en hul abortiewe Tuiste-vir-almal-veldtog, eenvoudig nie op nie. ‘n Onbevange kyk na ons verlede en na apartheid lewer ‘n heel ander prentjie op as die een wat gewoonlik in sulke emosionele – nee, histeriese – terme geskilder word.

As iemand wat tydens die hoogty van internasionale anti-apartheid in Europa gewoon het, kan ek onomwonde sê dat anti-apartheid so ‘n skewe beeld van Suid-Afrika voorgehou het dat dit net in terme van psigopatologie verstaan kan word. Dit was ‘n psigose wat gevoed is uit die vele probleme met immigrasie en etniese naasbestaan regoor die wêreld, ofte wel die interne politiek van baie Westerse lande. Ook die Wes-Europese Kommunistiese Partye, wat met hul rug teen die muur baklei het in die doodsnikke van die sosialistiese droom, het in anti-apartheid ‘n handige handperd gevind om hulself ‘n legitimiteit te probeer gee wat hul eie ideologie lank nie meer gebied het nie.

Indien die NP-verligtes en hul blufspel Oom Apartheid was, dan wasAntie Apartheid nie veel beter nie. Ook sy is aangevuur deur ‘n byna fantasmagoriese voorstelling van die Suid-Afrikaanse werklikheid, wat vandag steeds ‘n rol speel in die konflikte wat hul afspeel op die terreine van taal, grond, en beheer oor hulpbronne. Antie Apartheid is myns insiens ‘n veel gevaarliker kalant as Oom Apartheid, juis omdat dit op eg koloniale wyse aanvanklik vanuit die buiteland deur Suid-Afrikaanse bannelinge en hul oorsese bondgenote gevoer is en toe sedert 1994 in ‘n moralistiese stuiptrekking ter plaatse op ons losgelaat is. Soos ek in my opstel oor die WVK betoog, is anti-apartheid bloot die spieëlbeeld van apartheid, die Doppelgänger daarvan, en behoort dit in ‘n groot mate tot dieselfde paradigma.

Anders as wat die Waarheidskommissie en oningeligte buitelanders wil beweer, was apartheid geen variant van nazisme nie, maar in baie opsigte soortgelyk aan hedendaagse opvattinge soos regstellende aksie wat ook differensieer tussen rasse en groepe. Apartheid het, by die bekende negatiewe aspekte wat ons al tot vervelens toe gehoor het, en wat dikwels geheel en al oordryf word, ook heelwat positiewe elemente bevat. Weer eens, wil ek geen apologie lewer vir apartheid as sodanig nie, maar ter wille van billikheid en om die skuldpsigose finaal die nekslag toe te doen, moet sekere dinge beklemtoon word:

Soos Hermann Giliomee onlangs aangetoon het, was die grootste enkele bydrae van apartheid dat dit Suid-Afrika tydens ‘n kritieke fase van ons kontinent se geskiedenis gevrywaar het van die vergrype van Afrika-bevryding en allerlei rampspoedige ekonomiese eksperimente wat gelei het tot intense armoede, burgerlike konflik en selfs burgeroorloë. Dit ly by my geen twyfel dat indien algemene stemreg vóór die val van die Berlynse muur ingestel sou gewees het, Suid-Afrika maklik die paadjie van Mosambiek of Angola kon geloop het. ‘n Land soos Angola beskik inderdaad oor geen staat meer nie, kan kwalik belastings invorder en geen basiese dienste aan sy bevolking lewer nie.
Onder apartheid is die onderwysstelsel vir swartmense drasties uitgebrei en tot net voor die Soweto-onluste het die destydse Bantoe-onderwys veel beter resultate met minder geld behaal as die huidige stelsel, in weerwil van ongelyke besteding. Volgens dr. Katherine Heugh, ‘n opvoedkundige van die Universiteit van Kaapstad, was die matriekslaagsyfer selfs tydens 1976 toe die onderwys in Soweto ontwrig is, ongeveer 83% teenoor die huidige 50% of minder.
Onder apartheid is inheemse Afrikatale ontwikkel soos in geen ander land in Afrika nie. Afrikaners het grootliks bygedra om voorgeskrewe boeke vir swart skole in die inheemse tale te ontwikkel, en daar was op ‘n stadium pakhuise vol van hierdie boeke. Dit is bekend dat die swart leerlinge van Soweto in 1976 Afrikaans verwerp het, dog min mense dra kennis dat hulle van hierdie datum af ook onderrig in hul eie tale afgesweer het, wat ‘n rampspoedige periode van mislukking en hoë druipsyfers onder swart leerlinge ingelui het. Deel van die ontwikkeling van Afrikatale het behels die sogenaamde “Radio Bantoesenders” van die ou SAUK wat gewilde programme in plaaslike tale uitgesaai het. Onder apartheid is die meeste van hierdie tale insgelyks gepromoveer tot televisietale. Aan die einde van apartheid was daar slegs ses inheemse Afrikatale, Afrikaans uitgesonder, wat op televisie gebruik is, waarvan vier in Suid-Afrika.
Twee van die beste aanwysers van mense se welvaart is die kindersterftesyfer en die gemiddelde lewensverwagting van ‘n bevolking. Die ou Sowjet-Unie het fiktiewe ekonomiese statistiek gepubliseer ten einde die illusie van welvaart te skep, maar in die laaste dekades van kommunisme het die kindersterftesyfer begin styg en die gemiddelde lewensverwagting begin daal, wat dit duidelik gemaak het dat toestande besig was om te versleg. Net so kan geen mate van propaganda oor die Suid-Afrikaanse verlede ontken dat die kindersterftesyfer onder swartmense tydens apartheid dramaties afgeneem het nie. Volgens statistieke wat ek onlangs raakgeloop het, het dit op die Witwatersrand, byvoorbeeld, vanaf 1949 tot 1961 gedaal van 280 per duisend tot 62 per duisend, ‘n duidelike verbetering. Weer eens volgens Hermann Giliomee, was die lewensverwagting van swart Suid-Afrikaners in die laaste dekade van apartheid ongeveer 68 jaar, wat goed vergelyk het met vele Westerse lande, en ver bokant die meeste lande in Afrika en Suid-Amerika verkeer het. Sedertdien het VIGS natuurlik hierdie syfer laat daal.
Die Palestynse ambassadeur in Suid-Afrika het onlangs beweer dat alles wat hy oor apartheid hoor, klink soos die paradys, vergeleke met die situasie van die Palestyne. ‘n Tuisland soos die Transkei wat benewens ‘n nominale onafhanklikheid, regstreekse begrotingshulp van die sentrale regering ontvang het, asook landbouhulp, opleidingsprogramme, ens., sou vir vele volke ter wêreld, waarby hedendaagse Afrikaners ingesluit kan word, iets van ‘n utopie verteenwoordig. Die voormalige Transkei was veel groter as menige land in Wes-Europa met ‘n veel kleiner bevolking; boonop beskik dit oor vrugbare grond, goeie reënval en ‘n natuurskoon wat dit ‘n potensiële toeristeparadys maak. Hierdie vorm van etniese outonomie waarna vele van die staatlose volke op aarde smag, is egter binne die verwronge denke van anti-apartheid beskryf as die ekwivalent van nazisme en volksmoord. Die tuislandontwikkelingskorporasies het insgelyks miljarde rande, in vandag se terme, bestee aan landelike ontwikkeling, opleiding, infrastruktuur, en in vele tuislande swart ondernemers en sakemanne gevestig wat vandag toe nog hul ondernemings bedryf.
Weliswaar was swartmense onder apartheid tweedeklasburgers. Die swart Amerikaanse ekonoom Thomas Sowell skryf egter iewers dat dit beter is om ‘n tweedeklasburger in ‘n land met wet en orde, asook min of meer goeie administrasie, te wees, as om deur te gaan vir ‘n eersteklasburger in ‘n land waar daar verval, korrupsie en wanorde heers. Swartmense uit vele buurlande van Suid-Afrika het tydens die sogenaamde apartheidsjare dieselfde afleiding gemaak, en met hulle voete gestem vir apartheid en teen die tirannie van uhuru in hul eie lande. Onder apartheid moes Suid-Afrika probeer om immigrasie na die land te keer, terwyl Oos-Duitsers so desperaat was om uit hul werkersparadys te ontsnap dat hul regering dit goedgedink het om ‘n betonmuur met gewapende wagte tussen hulle en hul taalgenote in Wes-Duitsland op te rig. Die kontras kan nie groter wees nie, en sê iets aangaande die werklike aard van apartheid en kommunisme. Indiër-Suid-Afrikaners, wat ook nie eiendom in sekere gebiede kon besit nie, het dit reggekry om dieselfde opvoedkundige en lewenstandaard as blankes te bereik onder apartheid. Dit toon aan in welke mate die beperkings op mense om hul eie welvaart te verbeter onder apartheid eintlik veel minder was as wat die meeste mense sou wou toegee.
Onder apartheid was slegs 7% van werkkategorieë onderworpe aan werkreservering, hoofsaaklik in die mynboubedryf, iets wat terug te voer is na die 1922-staking toe die SAKP dit óók voorgestaan het. Onder die huidige regstellende aksie is 100% van arbeidskategorieë onderworpe aan rassekwotas, wat aantoon dat die ingryping in die arbeidsmark tans veel radikaler en omvattender is as onder apartheid.
Die toestand van die openbare gesondheidsektor was veel beter as nou, en ‘n hospitaal soos Baragwanath in Soweto het ‘n veel beter diens aan sy pasiënte gelewer as tans.

Suid-Afrika gaan tans deur ‘n hele aantal radikale veranderinge wat sommige al as ‘n revolusie bestempel het. In enige so ‘n situasie is daar ‘n revolusionêre voorhoede wat poog om die bates van die vorige elite vir homself op te eis of te konfiskeer, ten einde sigself as die nuwe élite te vestig. Die huidige elite het dus ‘n materiële belang daarby om die skuldideologie in stand te hou.

Tydens ‘n onlangse besoek aan Kuba, het die Minister van Buitelandse Sake, mev. Nskosasana Dhlamini-Zuma, haar as volg uitgelaat oor kritiek op Kuba se swak menseregterekord en gebrek aan veelpartydemokrasie: “Wat is belangriker? Dat mense stemreg het, of dat hulle beter lewensgehalte behoort te hê?” Uit die mond van ‘n ANC-minister vind ons dus die volmaakte regverdiging vir apartheid.

As iemand wat nooit vir die NP gestem het, of ‘n ondersteuner van apartheid was nie, is dit miskien maklik vir my om te praat. Ek is egter van mening dat selfs ondersteuners van apartheid, gegewe die verlede van relatiewe voorspoed, ontwikkeling, asook oordrag van rykdom vanaf blankes na swartmense, kwalik rede het om aan ‘n oordrewe skuldkompleks te ly. Selfs Minister Dhlamini-Zuma stem hiermee saam.

Video: Dan Roodt oor kultuurmarxisme

Suid-Afrika beweeg tans terug in die rigting van die middel van die twintste eeu toe marxisme in groot dele van Europa oorheers het. Die doel van kultuurmarxiste is om ‘n klein groepie of oligargie in die land te vestig wat alle mag en hulpbronne sal oorheers terwyl die breë bevolking, soos die middelklas-Afrikaner, doelbewus verarm word.

Zille kyk in die spieël en sien ‘n rassis

Nou onlangs haal Steve Hofmeyr ‘n gedig van NP van Wyk Louw op Twitter aan:

Ken jy my nou?/Het jy die spieël gesien/en ken jy jou? – NP van Wyk Louw

— Steve Hofmeyr (@steve_hofmeyr) December 4, 2014

Dis natuurlik afkomstig uit sy beroemde gedig, “Ballade van die bose” waarmee ons Afrikaners op skool en universiteit grootgeword het. Zille is nie in staat tot enige ballades nie. Maar dalk kan ons nog ‘n vers uit Van Wyk Louw, dié keer uit “Raka: die dans” gaan leen om haar jongste, patetiese skryfsel op die DA se webblad mee te beskryf, veral die ironiese woorde: “oud en wys: ‘Raka is vreedsaam’, ‘Raka is nie sleg'”. Zille beskik oor ‘n “gróót, swart party”, die DA, wat hoofsaaklik deur blanke, Afrikaanse kiesers ondersteun word. Vandaar haar politieke eierdans wat al hoe belagliker raak. Sy behoort soos Piet Croucamp permanent ‘n kopdoek te dra sodat ons die anti-wit span kan herken as ons hulle sien!

Die DA-leidster of voordanseres rondom die Raka-vuur dink dat sy ‘n groot “strategiese skuif” maak om my en Steve as “rassiste” uit te kryt. Deur ons te demoniseer, hoop sy om die ontwykende swart steun vir haar party te werf! Ongelukkig hang haar anti-wit onderrok so ver uit dat dit meer as enigiets anders op ‘n herformulering van haar Amerikaanse suster en medekultuurmarxis, Susan Sontag se stelling oor “die blanke ras” neerkom:

If America is the culmination of Western white civilization, as everyone from the Left to the Right declares, then there must be something terribly wrong with Western white civilization… The white race is the cancer of human history; it is the white race and it alone—its ideologies and inventions—which eradicates autonomous civilizations wherever it spreads, which has upset the ecological balance of the planet, which now threatens the very existence of life itself.

Sontag – en Zille – gebruik dieselfde logika as Robert Mugabe: Alles wat in Zimbabwe en Suid-Afrika verkeerd loop, kan op witmense en veral “wit rassiste” se brood gesmeer word. Toenemende misdaad en geweld, plaasmoorde, korrupsie, Eskom, dalende onderwysstandaarde – om maar enkeles te noem – is nie die grootste probleme in ons land nie. Nee, veel eerder dít wat die links-liberale heldin van Kaapstad ‘n “erg kommerwekkende neiging” (deeply disturbing trend) noem, naamlik “wit-op-swart rassisme”.

Zille en haar ouers is mos onlangse immigrante, vanaf Duitsland nogal. Wel, diep in haar onderbewussyn is Zille nog ‘n Nazi, want sy gebruik hier Nazi-logika: die minderheid bedreig die meerderheid. Kan u glo? Zille is geen Afrikaner nie. Wat my betref, is sy geen Suid-Afrikaner nie! Sy is ‘n verdomde Duitse Nazi wat hier vir die Duitse motormaatskappye kom voorbrand maak het sodat al wat korrupte staatsamptenaar en regstellende-aksiemiljoenêr sy bene stompies kan hardloop na die naaste BMW-, Audi- of Mercedes-handelaar toe! Alles met die steun en seën van Zille en haar absurde “liberale” party wat net so liberaal in die klassieke sin is soos Idi Amin of Pol Pot se eertydse bewegings.

Die vier miljoen oorblywende blankes in ons land verteenwoordig die probleem, volgens Zille. Dít terwyl rotse van snelwegbrûe af op ons motors neerreën, rassistiese RA- en SEB-wette deur die DANC met behae vanuit die Kaapse parlement uitgevaardig word, en sadistiese moordenaars en rowers ons daagliks teister onderwyl foto’s van slapende polisiemanne die internet vol lê. Sonder privaatveiligheidsmaatskappye en buurtwagte sou daar lankal volksmoord gewees het.

Asof die Nazi-logika van die minderheid wat die meerderheid bedreig nie genoeg is nie, neem Zille haar retoriese oneerlikheid ‘n stap verder deur vir “Steve Hofmeyr en Dan Roodt” in haar boendoehof aan te kla en skuldig te bevind, want sien: ons is verantwoordelik vir die “styging in voorvalle van wit rassisme”. Sy skryf:

Cloaked in flowery prose and intellectual bluster, their racism has emboldened some of their followers. I doubt it is a coincidence that the increase in racist incidents across the country has run parallel to the increase in their public profiles.

Waaroor gaan die “rassistiese voorvalle in die land” waarna sy verwys? Dis vier of vyf voorvalle, wat soos die geval van die Reitz-vier sekerlik oordryf word, waarin dronk studente iemand van ‘n ander ras rondgeklap het of waar ‘n man van Kenilworth ‘n swart vrou vir ‘n prostituut aangesien het. Die ironie is natuurlik dat die meeste van dié voorvalle in die liberale, Engelse Kaapstad plaasgevind het, nie in die ou HNP-vesting van die Noord-Transvaal of die KP-vesting van die Wes-Transvaal nie. Dus gaan dit om Zille se Prog- of DA-bure wat nou hul ware kleure wys, soos die ou grappie uit die dae van die vorige bewind: “Praat Prog, stem VP en bid dat die NP aan bewind bly.”

Wat het die gedrag van ‘n student aan die Universiteit van Kaapstad of ‘n tandarts in Rondebosch met my te make? Die Universiteit van Kaapstad, daardie kultuurmarxistiese hool, sal my nie eens op hul kampus toelaat nie, terwyl ek nie aan ‘n enkele PRAAG-ondersteuner in Rondebosch kan dink nie. Maar ek – en Steve Hofmeyr – moet pa staan vir die gedrag van “daders” wat doer in Zille en haar man, die marxistiese dosent aan die UK, se invloedsfeer verkeer!

Sulke voorvalle is boonop kwalik verteenwoordigend van die wanorde wat in ons land heers en is bloot uitsonderlike “fratse” waarop Zille en die liberale hoofstroommedia fokus om die aandag af te lei van die hele stelsel wat besig is om – soos in Zimbabwe – skouspelagtig te misluk. Selfs Frans Cronjé, voorsitter van die liberale SAIRV (Suid-Afrikaanse Instituur vir Rasseverhoudinge) wat jare lank bepleit het dat die ANC en SAKP die land behoort te regeer, het onlangs in Landbou.com gesê dat ons almal ‘n “plan B” moet hê vir wanneer Suid-Afrika misluk:

Wat het u bedoel met ’n plan B in ’n onlangse koerantonderhoud? ’n Tyd terug was ek saam met die voorsitter van Zimbabwe se Commercial Farmers’ Union (CFU) op ‘n verhoog. Hy het sy spyt uitgespreek omdat hy nooit boere in Zimbabwe aangeraai het om ’n plan B gereed te hê nie. Dit het my laat dink. Ek wil nie oor 20 jaar in daardie man se skoene staan nie. Daarom raai ek mense aan om ’n plan B te kry. Ek het só ’n plan – nie omdat ek weet ek gaan dit nodig kry nie, maar omdat dit onverantwoordelik sal wees om nie te erken dat die eksperiment wat in 1994 begin is, steeds verkeerd kan loop nie.

Sommige se plan B is om hul kapitaal en bates na veilige Europese jurisdiksies soos Switserland te verskuif. Moontlik het Zille dit ook reeds gedoen. Maar sy beskik oor ‘n tweede plan B, wat steeds aan Nazi-logika herinner: Kry ‘n sondebok vir die mislukkende staat Suid-Afrika. En die sondebok is: die Afrikaner, of daardie Afrikaners soos ek en Steve Hofmeyr wat nog nie heeltemal tot gedwee stilte deur die kultuurmarxistiese histerie geknuppel is nie. As Thandi Modise nie haar beeste en varke kos of water gee op haar regstellende boerdery nie, is dit seker ons skuld!

Om sondebokke by ‘n minderheid te soek, is ‘n gevaarlike speletjie. Só leer die geskiedenis ons. Toe ek in Parys gewoon het, het ek ‘n Kambodjaans-Chinese buurman gehad wie se gesin voor hul huis in die straat deur die Khmer Rouge doodgeskiet is, omdat hul etniese Chinese was. Stalin het ses miljoen Oekraïners van die honger laat omkom. As marxisme met minderheidsondeboksoekery gepaar word, raak dit besonder dodelik.

Wat Zille my “blomryke prosa” noem, is geensins die “mooiskrywery” waarna Van Wyk Louw in Vernuwing in die prosa verwys het nie. Dis gewoon denke. Ons Afrikaners dink voor ons doen. Dít het ons van ons Noord-Europese voorouers oorgehou. Ons is nie soos die alwetende Engelse pseudo-liberaal of kultuurmarxis wat die hekke vir Raka oopgooi, links en regs begin “transformeer” en plase nasionaliseer, net om, as die hele “meesterplan” sy onvermydelike gebreke begin toon, ‘n sondebok te soek om vir die gemors verantwoordelik te hou nie.

Een van die beste boeke oor die verskynsel van die “sondebok” is juis in Frans geskryf, deur die filosoof en letterkundige René Girard, Le bouc émissaire (Die sondebok, Grasset 1982). Onder andere sien Girard (bl. 83) ‘n verband tussen “vervolgings in die verlede” en “huidige mites”. Daarom is daar ‘n verband tussen die kultuurmarxistiese mite oor apartheid en Afrikanerboosheid, en die Britse volksmoord en koloniale Afrikanervervolging van die negentiende eeu.

René Girard sê:

“Daar is niks in mities-godsdienstige rituele wat nie logies vanaf die meganisme van die sondebok afgelei kan word en wat op ‘n hoër vlak as in die geskiedenis fungeer nie” (bl. 81).

Eerder as wat enkele onverwante fratsvoorvalle van wit-op-swart rassisme tiperend van enigiets in Suid-Afrika is, is Zille se Nazi-agtige gebruik van die sondebokdiskoers die “erg kommerwekkende neiging”, om haar woorde te gebruik.

Ek is seker ek praat namens alle Afrikaners en blankes in die land as ek sê dat ons nie bereid is om verantwoordelikheid vir die mislukking van marxisme en liberalisme in Suid-Afrika te aanvaar nie. Ons moet onthou dat die Liberale Party, waarvoor Helen Zille so ‘n groot bewondering koester, die eerste groepering was wat hom tot stedelike terreur met die stasiebom van 1964 gewend het. Deur terreur en leuens het die fanatiese linkses in ons land die NP’s en veral die idiotiese papbroek FW de Klerk verslaan. Noudat die hond die bus gevang het, weet hy nie meer mooi wat om daarmee te maak nie, behalwe om die staatskas leeg te steel. Om Suid-Afrika te regeer en te bestuur, blyk ‘n groter uitdaging te wees as om histeries vanuit die Britse en ander internasionale media bloot propaganda te bedryf.

Ek het ook ‘n plan B: Ons moet al die marxiste terugjaag Londen toe, waar hulle hoort. Laat hulle ons vanuit die Engelse hoofstad belieg en beledig, soos hulle al eeue lank doen, van die dae van die Britse sendelinge en die Swarte Ommegang af. Dat ons hulle toelaat om dit hier in ons eie land te doen, verteenwoordig ‘n strategiese flater wat ons nog suur gaan bekom. Afrikaners behoort teen Zille en haar mede-Nazi’s op te tree, voor dit te laat is en die soort fanatieke Boerehaat en anti-wit rassisme wat sy verkondig in nóg groter geweld oorslaan as wat ons reeds ervaar.

En as daar iemand is wat beswaar daarteen maak dat ek Zille ‘n kultuurmarxis én ‘n Nazi noem, hoef hy maar net Martin Bosma van die PVV se boek, De schijn-élite van de valse munters (Bert Bakker, 2010), te lees waarin hy vermeld: “Hitler was links.” DA-sosialisme, regstellende aksie en grondhervorming is bloot ‘n variant van nasionaal-sosialisme wat bepaal: die rasseminderheid en hardwerkendes moet gestraf word. Bosma verwys onder andere na ‘n boek deur Jonah Goldberg, Liberal Fascism, en skryf:

Goldberg stelt dat nationaal socialisme eenzelfde oorsprong heeft als de New Deal van Roosevelt en het Italiaans fascisme: de wil om de economie centraal te organiseren en planmatig te beheren… Het fascisme moet volgens Goldberg beschouwd worden als een links fenomeen. Fascisme en communisme waren beide utopische visies. (bl. 249)

Die DANC wil ons land in die naam van klasse- en rassegelykheid vernietig en in die proses die blanke en Indiër-middelklas verarm, indien nie in kampe met die vertroude marxistiese metodes laat uitmoor nie. Blankes en Indiërs pleeg die minste misdaad (hulle verteenwoordig kwalik een persent elk van die land se gevangenisbevolking) en is ook die mees aktiewe entrepreneurs en werkskeppers, daarom gehate “Koelakke” in Stalin se terme. Ook Ilana Mercer tref die vergelyking tussen die Russiese middelklasboere en Afrikanerboere in hoofstuk 2 (“The Kulaks of South Africa vs. the Xhosa Nostra”) van haar boek, Into the Cannibal’s Pot: Lessons for America from Post-Apartheid South Africa.

Soos ek onlangs gesê het, na Alain Finkielkraut: Anti-rassisme is die nuwe rassisme. Zille is ‘n groter rassis as wat enige AWB-lid ooit kan droom om te wees.

Ek stem saam dat ons rassisme moet beveg, maar dan veral die rassisme van die kultuurmarxistiese elite wat Afrikaners en blankes as die vyand beskou. Hulle haat ons want ons staan in die pad van hul grootskaalse plundertog deur die staat en selfs privaat bates soos grond, eiendom en aandele. @danroodt volgen

Naspersprokureur pleit dat Dan Roodt tronkstraf kry

‘n Vreemde toneel het hom vanoggend weereens by die Randburgse Landdroshof afgespeel toe ‘n prokureur, Adelé Le Roux, ‘n betoog gevoer het dat dr. Dan Roodt vir “minagting van die hof” tronk toe gestuur moet word. Le Roux tree vir die Naspers-filiaal, Paarl Media op.

In haar betooghoofde wat sy aan die hof voorgelê het, beweer sy dat Roodt “sy hele dag deurbring deur rassistiese, lasterlike artikels vir PRAAG te skryf, of kontraproduktiewe inligting opkyk soos die twiet wat deur hom op 16 Augustus 2014 geplaas is: ‘Wow, I have just spent an hour looking for the Claudia Braude report on ‘Racism in the media’ online, finally found it!'”

Hierdie navorsing is deur Roodt gebruik vir sy eboek, Raiders of the lost Empire: South Africa’s ‘English’ identity. Klaarblyklik mag skrywers nie meer navorsing vir hul boeke doen nie.

Daarom vra Le Roux, namens Naspers, dat Roodt “tot ‘n tydperk van aanhouding in die gevangenis gevonnis word, waarvan die duur in die hande van die Hof gelaat word”.

Die saak is intussen uitgestel. Na afloop van die hofverrigtinge het die Naspers-prokureur dit betreur dat Roodt steeds “op vrye voet” verkeer, maar dat dit “nie meer lank sal wees alvorens hy agter tralies is nie”.

In die litanie van klagte wat Paarl Media teen Roodt opgestel het, tel sy kritiek op Pierre de Vos wat in ‘n rubriek uitgespreek is. Blykbaar mag De Vos en ander polities korrektes nie gekritiseer word nie. Ook Roodt se betrokkenheid by die aksie teen Conrad Koch namens Steve Hofmeyr word deur haar genoem as ‘n verdere grond waarom Roodt gevangenisstraf verdien aangesien hy “misplaaste kommer en inmenging in ander mense se sake voor die hof toon (soos die beskermingsbevel waartydens mnr. Roodt namens Steve Hofmeyr teen Conrad Koch alias Chester Missing opgetree het)”. Blykbaar meen sy dat Roodt PRAAG “se hulpbronne uitput” terwyl hy veronderstel is om alles in sy vermoë te doen om Paarl Media se rekening te betaal.

Volgens Le Roux “word die waardigheid en die doeltreffendheid van die howe doelbewus deur mnr. (sic) Roodt ondermyn. Hy minag hofbevele en beledig of verkleineer landdroste.” Laasgenoemde is blykbaar van toepassing op ‘n frase in ‘n berig wat hier op praag verskyn het en waarin daar na landdros Sewnarain, wat die beslissing in die Steve Hofmeyr-Conrad Koch-saak gevel het, as “‘n landdros van kleur” verwys word. Daarom beveel sy aan dat die enigste oplossing is om Roodt “gevangenisstraf op te lê, aangesien “die krediteur wil toesien dat die reg geskied, op een of ander manier, asook die samelewing”.

Dié beskrywing van die landdros as iemand van “kleur” is deur een van Koch se rare swart ondersteuners self op sosiale media gebruik.

I’m glad the magistrate, a man of colour I might add, didn’t admit cameras. That would have given @danroodt undue publicity defending shit.

— #RememberMandela (@kaysexwale) November 27, 2014

Intussen het dr. Dan Roodt Naspers en sy filiale soos Paarl Media en Media24 by die Mededingingskommissie verkla. “Waaroor dit gaan,” sê hy, “is die monopolie wat Naspers oor veral Afrikaanse media, maar ook die drukkers- en boekbedryf, beskik. Sonder publisiteit in die Naspersmedia kan niemand ‘n boek verkoop of ‘n organisasie soos PRAAG aan die gang hou nie. Boonop het Paarl Media ons daarin gedwing om ‘n veel groter oplaag van die boek te druk as wat ons aanvanklik wou, weens sy oorheersende posisie in die mark.”

PRAAG is ook besig om om kondonasie aansoek te doen teen die aanvanklike verstekvonnis wat “onder vreemde omstandighede” verkry is. “Van die begin af het ons gesê ons gaan die aansoek teenstaan,” sê Dan Roodt. “Hoe die vonnis in ons afwesigheid verkry is, verstaan ons nie. Solank as wat ons deur die hof daartoe gedwing word, betaal ons egter elke maand ‘n bedrag aan Paarl Media se prokureurs oor. Om een of ander rede is dit nie genoeg nie en word daar nou ‘n heksejag teen my gevoer en gepoog om my tot gevangenisstraf vir my menings te vonnis.”

Roodt en PRAAG eis ook R400 000 van Paarl Media vir die skending van sy taalregte en skade wat weens die onwettige monopolie in die boekbedryf op net een boek gely is.

‘Enige vyand van Dan Roodt is ‘n vriend van my’

Me. Adelé le Roux, met blonde hare, van agter. Links van haar sit Johan Pienaar, met die ligblou hemp en bril tydens verlede week se hofsitting toe die Conrad Koch-Steve Hofmeyr-saak voorgekom het.

Tydens die Conrad Koch-Steve Hofmeyr-saak verlede week op 27 November het me. Adelé Le Roux langs mnr. Johan Pienaar gesit en was druk in gesprek met hom. Toe dr. Dan Roodt Le Roux uitvra wat sy in die hof maak vir ‘n saak wat niks met haar te make het nie en waarom sy met Pienaar praat, het sy omgedraai en gesê: “Enige vyand van Dan Roodt is ‘n vriend van my.”

PRAAG en dr. Dan Roodt word reeds jare lank deur Pienaar geteister, in so ‘n mate dat hy Pienaar op Twitter en Facebook versper het. Pienaar het ook adverteerders van PRAAG gekontak en hulle gedreig om hul advertensies van die praag-webblaaie te onttrek.

“Ons is nou regtig volledig in die Sowjetunie tydens die 1930’s,” sê dr. Dan Roodt. “Nie net word daar heksejagte teen ons gevoer en gepoog om ons finansieel en andersins te ruïneer nie, maar daar word selfs gevra dat ek vir ‘n onbepaalde tydperk gevangenisstraf opgelê word sodat ek tot ander ideologiese insigte kan kom. Ek voel soos Solsjenitsin, wat in ‘n strafkamp aangehou is, onder andere omdat hy ‘n Christen was.”

Sowel Johan Pienaar as Piet Croucamp bedryf ‘n Facebookblad wat as “Afrikaanse ateïste” bekendstaan en waarin daar openlik haatspraak teen Christene gepredik word, tesame met die idee dat hulle soos ander dissidente vervolg behoort te word of gewelddadig aangeval behoort te word.

‘Ek is in opstand teen kommunisme’ – Dan Roodt

“In my jong dae op universiteit was ek ook links, hoewel nooit marxisties nie,” sê Dan Roodt. “Ek het meer in vryheid vir die individu en die gemeenskap sónder staatsoorheersing belanggestel. Toe ek in 1985 in Parys aankom, het ek Tsjeggiese en Russiese vlugtelinge ontmoet wat my van die toestande in hul lande vertel het. Dit het my oortuig dat kommunisme ‘n gevaarlike en bose ideologie is wat menselewens op groot skaal kan vernietig. Dis ook waarom ek die naam PRAAG gekies het, ter herinnering aan die Praagse Lente toe die hele Tsjeggiese hoofstad in 1968 teen kommunisme in opstand gekom het.”

“Nooit het ek kon dink dat dieselfde toestande van heksejagte, onverdraagsaamheid en vervolging van Christene en andersdenkendes in my eie land sou posvat nie,” gaan Roodt voort. “Ek aanvaar dit egter nie. Ek is in opstand teen kommunisme.”

Op hierdie foto kan Pienaar gesien word waar hy tussen Charlea Sieberhagen van Beeld en Lourensa Eckhard, tot onlangs van Beeld maar tans by KykNET, sit. Sommige beweer dat sowel Pienaar as Croucamp joernaliste "hanteer" om Afrikanerdissidente en Christene te beswadder en te vervolg. — Op hierdie foto by verlede week se hofsitting tydens die Koch-Hofmeyr-saak kan Pienaar gesien word waar hy tussen Charlea Sieberhagen van Beeld en Lourensa Eckard, tot onlangs van Beeld maar tans by KykNET, sit. Sommige beweer dat sowel Pienaar as Croucamp joernaliste en radio-omroepers “hanteer” om Afrikanerdissidente en Christene te beswadder en te vervolg.

Oor vyf Kaapse rassiste en Nazi-vergelykings

Vanoggend ontvang ‘n brief in my epos van ‘n leser wat eintlik aan Marianne Thamm van die Daily Maverick gerig is, na aanleiding van haar rubriek oor vyf Kaapse rassiste. Daarop het ek soos volg geantwoord.

Jy kan gerus maar aan me. Thamm op Afrikaans skryf; sy is die taal heel goed magtig. Hoe lank ons nog Afrikaans mag skryf, is natuurlik ‘n ope vraag, gegewe die feit dat sy edele, minister Blade Nzimande, so pas gesê het dat hy enige oorblywende of selfs nuwe privaat- Afrikaanse instelling sal “toemaak”.

Maar terwyl ons nog daardie vryheid geniet – wees dankbaar! – laat ons nie ‘n gegewe perd in die bek kyk nie.

Ek het nie daardie storie van die “vyf jong blankes uit goeie huise” gevolg nie. Ek neem aan hulle is Engels, dit verklaar seker hoekom hulle uit “goeie huise” kom. Ek en jy kom nie uit “goeie huise” nie.

Miskien moet jy nie die Daily Maverick so ernstig opneem nie. Marianne Thamm se skalkse humor waar sy “na-oorlogse Duitsland” met “wit Suid-Afrikaners” vergelyk, het my laat glimlag. Of miskien is ons blanke belastingbetalers daaraan “skuldig” dat hulle die winste van Daimler Benz en BMW verhoog deur al daardie miljarde aan die ANC en SAKP se soustreinryers en tenderpreneurs beskikbaar te stel sodat hulle Mercedesse en BMW’s kan koop?

Gegewe dat die Ontvanger van Inkomste, volgens ‘n onlangse aankondiging, nou net in Engels gaan kommunikeer, is ons dalk kwytgeskeld van belastings en sal ons nie langer die Nazi-motorbedryf in stand hoef te hou nie. By die mees onlangse Johannesburgse Internasionale Motorskou het ‘n besoekende Nazi, juis by die BMW-stalletjie, my vertel dat een uit elke agt Duitsers deesdae in die motorbedryf werksaam is. Hulle klink heeltemal te dom om van tenders en regstellende aksie te leef, daardie klomp Duitse Nazi’s. Mev. Merkel het nie eens ‘n Nkandla nie en luister boonop graag na Wagner, Hitler se gunstelingkomponis. Dis eenvoudig verregaande!

Ek sien Zapiro is ontsteld dat ek verwys na die rol van die marxiste in ons onlangse geskiedenis.

Hoe vreemd, want almal is dan so trots om, hetsy lede van die SAKP, hetsy graduandi van ons universiteite te wees waar Karl Marx en sy horde dissipels van die Frankfurtse en ander skole net met die nodige eerbied, piëteit en bowenal toewyding behandel moet word? En mnr. Joe Slovo, “ons vader van die nasie” wat met ‘n rylaan in Johannesburg (eens bekend as Harrowweg) vereer is, was mos ewe trots daarop dat hy uit ‘n “goeie huis” doer in Obelei, Litaue gekom het om die rooi evangelie aan ons arme agterlike Afrikaners te bring, nie waar nie? As jy nog nie sy biografie onder oë gehad het nie, lees Hoe Joe Slovo die land verower het.

Benewens die vyf miljoen wat onder Thabo Mbeki aan Vigs dood is, is 500 000 sedert 1994 vermoor. Dis ‘n bagatel, ja, ek weet. En die 4000 boere wat sadisties gemartel en uitgemoor is, is insgelyks niks om oor huis toe te skryf nie. Dis alles net so pragtig… “nie-rassig”. Soos Winnie op ‘n kol gesê het: “The farmers are killing themselves.” Dis nou swart humor.

Die enigste rassistiese staatsdepartement wat nog oor is, is korrektiewe dienste wat steeds die aangehoudenes volgens ras klassifiseer. Slegs 1,2% van alle misdadigers wat vonnisse uitdien, is blankes!

Hoe is dit moontlik, sou jy vra? Met al die rassistiese blanke Nazi’s wat vry rondloop en, soos Steve ook gesuggereer het, veroorsaak dat mense in Soweto hoë mure om hul huise bou om hulle teen aanvalle, rooftogte, moord en verkragting te beskerm, is daar duidelik iets fout.

Dalk sal jy binnekort die antwoord in die Daily Maverick lees. “Skreeusnaaks” is mos die Foucauldiaanse popspeler se gunstelingwoord. Dit beloof om skreeusnaaks te wees. Miskien het Harry Potter en sy vriende ons getoor om net te vergeet van die “ware toedrag van sake” toe die blanke Nazi’s 500 000 mense vermoor het?

Ekskuus, my fout. Dis baie meer as 500 000! Soos senior advokaat Steven Budlender in die agbare poppekas, ekskuus, hof, gesuggereer het: vóór 1994 is miljoene swartes deur die blanke Nazi’s in ‘n volksmoord uitgewis. Omdat Mandela so gaaf was, het hy ons vergiffenis geskenk en het ons ons Nürnbergverhoor vrygespring. Ons hoef nie eens gemartel te gewees het om die waarheid te bely nie en geen Britse laksman soos Albert Pierrepoint het ons met ‘n snel werkende galg kom regsien nie.

Maar binnekort sal jy dalk nie meer daaroor mag praat nie, want miskien raak “apartheidsontkenning” ‘n strafbare misdryf à l’allemande. Dis nou die mense wat hoog opgee oor “vryheid van spraak” wat so iets in die mou voer.

Nog swart humor, as dit nou nie ‘n rassistiese term is nie, net enkele dae ná Swart Vrydag toe die Beierse Motorwerke-handelaars seker flink sake met staatsamptenare gedoen het.

Wat “name calling” betref, waarna jy ook verwys, is dit ongelukkig die enigste pyl in die politiese korrekte koker. Ongeag wat jy sê of doen, gaan hulle jou ‘n “rassis” en ‘n “Nazi” noem. Vermy dit dus om ‘n Duitse motor te ry en betaal hulle in eie munt terug.

Revolusie van die sedes: Steve, ek en die walgpop

Gister se sirkus by die Randburgse Landdroshof het vir my een ding bevestig: Suid-Afrika het ‘n algehele laagtepunt bereik wat norme van openbare debat en selfs die howe betref. Net soos by die Malema-haatspraakverhoor in 2010 het ek met verbasing geluister hoe die advokaat vir die verweerder ‘n argument daarvoor uitmaak dat daar geen beperking bestaan op wat Chester Missing alias Conrad Koch van Steve Hofmeyr mag sê nie of die skade wat hy hom finansieel en beroepsgewys mag berokken nie.

Die stuk wetgewing waaroor dit gegaan het, Wet 17 van 2011 wat teistering verbied, is gewoon geïgnoreer terwyl advokaat Steven Budlender verklarings van die Verenigde Nasies se Algemene Vergadering oor apartheid in 1989 voorgelees het. (Terloops is Budlender die seun van die bekende advokaat Geoff Budlender wat in die sewentigerjare ‘n leier van die Engelse studente-organisasie NUSAS op die kampus van die UK was.)

Steve Hofmeyr het ook oor die afgelope paar uur verklaar dat dit nou “oop seisoen” is wat openbare uitlatinge in Suid-Afrika betref. Voortaan is ons almal gewikkel in ‘n semantiese oorlog in “‘n wêreld sonder grense”, om nou ‘n Afrikaanse boektitel uit die tagtigerjare aan te haal.

Soos ons ook met die Renate Barnard-geval gesien het, weet ek nie meer of ons veel geregtigheid van die howe kan verwag nie. As jy wit, Afrikaans of behoudend is – een van die drie is al genoeg – kan jy aanvaar dat die dobbelsteen teen jou gelaai is.

Sowel Steve Hofmeyr as PRAAG word geteiken. Waarom? wonder ‘n mens. Ek en Steve kom al ‘n lang pad saam, sedert ons in 2003 of daar rond saam teen die beoogde Pretoriase naamsverandering betoog het. Een van ons grondtekste is Pascal Bruckner se boek Die tirannie van (wit)skuld. Ons glo eenvoudig nie aan witskuld nie en wil gelyk met elke ander inwoner van die land behandel word.

Ons word geteiken omdat ons die afgelope paar jaar doeltreffend begin het om witskuld en van die meer groteske leuens oor die Suid-Afrikaanse geskiedenis af te takel. Sowel Koch as sy advokaat argumenteer dat vorige Afrikanerregerings in ons land met dié van die Nazi’s gelykgestel moet word en dat dit, soos in Duitsland, voortaan onwettig behoort te wees om hoegenaamd iets oor apartheid te sê behalwe om dit verdoem weens die “ontelbare” (of miljoene) mense wat doelbewus vóór 1994 vermoor is! Om so iets te bevraagteken, word “apartheidsontkenning” genoem, wat kwansuis ewe aanstootlik as “holocaust-ontkenning” is.

Ander “apartheidsontkenners” waaraan ek onmiddellik kan dink, is prof. Hermann Giliomee en Ilana Mercer wat albei aspekte van apartheid gerelativeer of vergoeilik het.

Die ironie is dat diegene van ons wat weier om die mite of fiksie van Afrikaner-nazisme (met ses miljoen vermoorde swartes?) te aanvaar, geensins die vorige Nasionale Party ondersteun het nie. Mnre. FW de Klerk, Pik Botha en al die ander afgetrede ministers sê nie boe of ba nie, terwyl ons wat destyds in botsing met die regerende Afrikanerkliek was, nou die kastaiings uit die vuur moet krap!

Wat nou aan die gang is, is geen wit-swartstryd nie. Die meeste swartes in ons land kan geen flenter omgee oor wat daar van apartheid of “rassisme” gesê word nie. ‘n Klein groepie (blanke) kulturele Marxiste in Johannesburg en Kaapstad is egter daarop uit om Afrikaners en selfs Afrikaanse konserte aan te val omdat hulle nie tevrede is om die land se bates te stroop soos wat tans gebeur nie, maar enige gevaar van verandering op die horison wil neutraliseer.

Die linkse, Marxistiese kliek wat die werklike mag agter die troon van die ANC is, het die land met naakte propaganda, verguising, laster, beledigings en uitskeltegnieke in die tagtigerjare verower. In die vroeë negentigerjare het FW de Klerk en die res van die NP eerloos voor hierdie aanslag gekapituleer en vandag pluk ons die vrugte van hul oorgawe. Nou die dag sê ‘n Engelse dame vir my hier in Johannesburg: “Yes, the Nats sold us out. And we had voted for them for years.”

Ons land is met leuens, halwe waarhede, intense laster en verguising verower. Maar belangrik: dit word steeds op dié manier beheer! Die enigste verskil is dat dit nou veel erger as in die verlede is. Benewens dat jy iemand vir ‘n “Nazi”, “fascis” en “rassis” kan uitskel, kan jy nou sommer toevoeg dat hy ‘n “moroon” en “idioot” is wat aan ‘n geslagsiekte ly. Jy kan ook ‘n volskaalse heksejag teen iemand voer, hom finansieel of ekonomies probeer benadeel, hom by sy werkgewer gaan verkla of sy Facebook- of Twitter-rekening deur middel van vals klagtes gesluit probeer kry.

Wat is die uiteindelike doelwit van dié semantiese oorlog? Maak geen fout nie: Die ekonomiese marxisme wat in Rusland tot die dood van tienmiljoene mense gelei het, het nou oorgeslaan in kulturele marxisme wat grootliks van die VSA afkomstig is. Wesentlik is die twee egter dieselfde. Een van die mees beroemde kulturele marxiste, Susan Sontag, het haarself só uitgedruk:

The white race is the cancer of human history; it is the white race and it alone—its ideologies and inventions—which eradicates autonomous civilizations wherever it spreads, which has upset the ecological balance of the planet, which now threatens the very existence of life itself.

Blankes moet die skuld dra vir alles wat in ons land en in die wêreld verkeerd loop. Hierdie groteske leuen verseker nie net die mag van ‘n klein linkse kliek – die nomenklatoera – nie, maar gee hulle ook geredelik toegang tot die staat met al sy hulpbronne. Die staat is die grootste maatskappy van almal en deur tenders, korrupsie en doodgewone diefstal en plundery word die linkse kliek met hul “humanitêre” beginsels al hoe ryker.

Hierdie toestand herinner my baie aan die 1920’s in Duitsland tydens die sogenaamde Weimarrepubliek toe wanorde en ‘n sedelike revolusie die hele land in ‘n krisis gedompel het.

Indien ons toelaat dat ons deur propaganda, asook ‘n gevloek en geskel, geheel en al oorheers en gemarginaliseer word, is daar net een voorland vir ons: ‘n Zimbabwe. Alles wat ons besit, sal op ‘n dag van ons afgeneem word: elke plaas, elke huis, elke voertuig, alles wat ons het. Soos iemand vandag op Facebook opmerk: ons is nou terug tot voor die Groot Trek.

Agter al die grappe, beledigings en “satire” wat met groot mediafanfare uitgesaai word, lek die kulturele marxiste hul lippe af vir die dag wanneer ‘n volk se hele erfenis soos ‘n ryk appel in hul skoot gaan val…

Verstaan ons mense dit? Marxisme het baie groter lande as Suid-Afrika op hul knieë gedwing en hele volksmoorde is in die naam daarvan gepleeg; vra maar enigeen in Oos-Europa. Die kulturele tipe is nie minder skadelik as die ekonomiese tipe nie. Inteendeel.

Die stryd is fel. Ons gaan nog baie houe vat. Daarom is ons meer as ooit van u steun afhanklik.

Steve Hofmeyr-teisteringsaak môre in Randburgse Landdroshof

Die teisteringsaak wat dr. Dan Roodt as belanghebbende namens Steve Hofmeyr behartig, begin môre (Donderdag 27 November) om 9:00 in hof 21 by die Randburgse Landdroshof.

Teenoor hom is die buikspreker Conrad Koch wat op Twitter as die pop Chester Missing allerlei beledigings teenoor Hofmeyr kwytgeraak het en ook ‘n veldtog teen die borge van die Afrikaans is Groot-konsertreeks gevoer het. Na raming het Hofmeyr en Afrikaans is Groot reeds R10m se skade gely. Onder andere het twee groot borge, Pick n Pay en Land Rover hulle aan die konsertreeks onttrek, wat ‘n finansiële verlies van R5 miljoen verteenwoordig. Daarbenewens beloop naamskending en die onttrekking van ander borge, asook kansellasies van Steve Hofmeyr se vertonings ‘n verdere R5 miljoen.

Conrad Koch voer aan dat dit sy “grondwetlike plig is om Steve Hofmeyr se rassisme en apartheidskontkenning aan die kaak te stel”. In die hofstukke beweer Koch verder dat Hofmeyr en Roodt ‘n “marginale groepie van 1% Afrikaners verteenwoordig” en dat ‘n hoofstroomorganisasie soos Afriforum hom van sowel Hofmeyr as Roodt se uitsprake gedistansieer het.

Steve Hofmeyr het vanmiddag na Kaapstad vertrek vir drie vertonings van Afrikaans is Groot en sal dus nie self die verrigtinge kan bywoon nie. Nietemin word ‘n groot aantal joernaliste by die hof verwag en sal deur die dag op Twitter daaroor verslag doen.

Koch word verteenwoordig deur een van Suid-Afrika se grootste regsfirmas, Webber Wentzel. Ook Ferial Haffajee, die redaktrise van die koerant City Press, wat aan die Naspers/Media24-groep behoort, het ‘n verklaring by die hof ingedien waarin sy Koch se reg op spraakvryheid en om Hofmeyr te beledig, onderskraag.

Afrikaans was eens ‘n koninklike en handelstaal in Europa

Dis nogal opvallend watter prominente rol Nederlanders, maar ook deesdae taalkundiges van die Potchefstroomkampus van die NWU, speel om die “kombuistaalteorie” van Afrikaans te bevorder! Eers was daar Valkhoff wat met sy boekie New light on Afrikaans and Malayo-Portuguese in die sewentigerjare die eerste skoot geskiet het. Toe ene Hans den Besten wat insgelyks beweer het dat die struktuur en woordeskat van Afrikaans aan Maleis en Koikoi ontleen is.

Alles dui egter daarop dat Afrikaans oor baie eeue heen “suiwer” gebly het, asook dat die taal eens ‘n hoë status as handels-, regs- en hoftaal in Noord-Europa geniet het.

Die geskrewe tradisie van Afrikaans is min of meer 800 jaar oud. Hoewel daar vandag na ons taal wat in die Middeleeue gepraat is as “Middelnederlands” verwys word, moet ons onthou dat nóg die staat Nederland nóg die taal “Nederlands” destyds bestaan het. Daarom het ons Middeleeuse digteres en briefskryfster Hadewijch die volgende in ‘n brief geskryf sonder om veel te wonder wat haar taal genoem word:

“Maer die rechte gheloeveghe hi sal weten dat die goetheit sijns liefs meerre es dan sijn sneven.”

In moderne Afrikaans lui dit so: “Maar die regte gelowige hy sal weet dat die goedheid van sy liefde meer is as sy dood.” Ons kan onmiddellik aflei dat “sneven” iets met doodgaan of sterf te make het. Trouens, die woord “sneef” as sinoniem vir “sneuwel” bestaan steeds in moderne Afrikaans en kan in die HAT opgekyk word.

Hadewijch het in die Hertogdom van Brabant gewoon wat dele van teenswoordige België en Nederland ingesluit het; vandaar die benaming “Brabants” wat aan die taal van daardie streek gegee is. As ons egter verby die verskille in spelling kyk, kan ons sien hoe min ons taal oor 800 jaar verander het!

Trouens, min ander tale ter wêreld kan hulle daarop roem dat hulle oor soveel eeue hul “reinheid, sterkte en hoogheid” behou het. Laasgenoemde drie terme verteenwoordig die opdrag van die Sweedse Akademie wat die wêreldberoemde Nobelpryse uitdeel, om die “Sweedse taal se reinheid, sterkte en hoogheid” (Svenska språkets renhet, styrka och höghet) te handhaaf.

Soortgelyk aan die verskille in spelling tussen Hadewijch se Middeleeuse Brabants en Afrikaans, verskil die Sweedse spelling ook van Afrikaans, maar ons kan sien dat al drie woorde (reinheid, sterkte en hoogheid) presies dieselfde is.

Ongeveer 95% van die woordeskat of leksikon van Afrikaans stem ooreen met dié van Nederlands, daarom is die twee tale onderling verstaanbaar. Afrikaans is egter geensins “vereenvoudigde Nederlands” nie. Vele Afrikaanse woorde kom ooreen met terme in Duits en die Skandinawiese tale, soos ons so pas vanuit die Sweedse voorbeeld kon aflei. Meer nog: Hoewel die eerste taalbeweging Afrikaans ter ere van ons vasteland vernoem het, kon ons dit ewe seer “Eurokaans” of “Nederduits” genoem het, want min mense besef watter merkwaardige ooreenkomste daar tussen die grammatika, idiome en woordeskat van verskeie Nederduitse dialekte en dié van Afrikaans bestaan.

Die woordjie “vir” wat ons aanmekaar gebruik, is afkomstig uit die Holsteinse dialek van Nederduits waar hulle dit “ver” spel (die Nederlanders sê “voor” en in Hoogduits is dit “für”). Net so bestaan die term “dörnat” in Holsteins (“deurnat” in Afrikaans), terwyl Hoogduits “durchnaß” gebruik.

Waarom staan die NG Kerk van Afrikaners as die “Nederduitse Gereformeerde Kerk” bekend en nie as die “Nederlandse Kerk” nie? Waarskynlik het die kerkvaders in die sewentiende eeu gevoel dat “Nederduits” ‘n beter beskrywing van die oorsprong van hul lidmate was as bloot “Nederlands”. Die Duitse dialek wat in die noordoostelike hoek van Duitsland, die deelstaat Mecklenburg-Voorpommere, asook die eiland Rügen, gepraat word, toon juis die grootste ooreenkomste met Afrikaans.

Op die Noord-Duitse eiland Rügen word selfs die beroemde Afrikaanse dubbele ontkenning aangetref! Die ongelukkige is egter dat die Nederduitse dialekte van Noord-Duitsland met hul fassinerende sleutels tot die herkoms van Afrikaans as gevolg van die tweede wêreldoorlog grotendeels uitgesterf het. Ongeveer driemiljoen mense praat nog Nederduitse dialekte, vergeleke met honderdmiljoen wat Hoogduits, die taal van die Suide, magtig is.

Daarom verteenwoordig Afrikaans nie net die taal van byna 400 jaar se geskiedenis in Suid-Afrika nie, maar ook ‘n voorafgaande 300 jaar se Europese geskiedenis toe Nederduits die lingua franca en handelstaal van die Hansa-stede was. Nederduits of dan Proto-Afrikaans, is in die 1300s reeds as regstaal deur die Deense konings gebruik. Tot en met die uitbraak van die vernietigende dertigjarige oorlog in Noord-Europa (1618-1648), was Nederduits ‘n groter taal as Engels, Frans, Russies of Spaans, tale wat vandag as wêreldtale gereken word.

Afgesien van J. du P. Scholtz en Edith Raidt, was daar oor die afgelope aantal dekades feitlik geen taalkundiges met insig in die verwikkelde Europese herkoms van Afrikaans nie. Boonop het hulle hul navorsing verrig in die tyd voor die internet toe al die inligting oor die Noord-Europese dialekte nie so geredelik soos vandag beskikbaar was nie. Die woord “mooi” word in die Hamburgse dialek gebruik (terwyl in Hoogduits “schön” gangbaar is) en selfs in ‘n intensiewe vorm as “mooi-mooi”.

Sulke herhalings (“plek-plek”, “gou-gou”, ens.) noem taalkundiges “reduplikasie”. Dit is een van die elemente van Afrikaans wat die kreoliste aanvoer om te beweer dat Afrikaans ‘n kreoolse taal is, wat so ‘n neiging vanweë “taalkontak” met Khoisan, Xhosa, Maleis, Portugees of wat ook al ontwikkel het. Dít terwyl die V.O.C. sy amptenare verbied het om inheemse tale aan te leer! Intussen is reduplikasie ‘n algemene verskynsel en is daar ‘n Kanadese taalkundige aan ‘n Amerikaanse universiteit wat voorbeelde van regoor die wêreld versamel. Veral in Nederduits en die Skandinawiese tale wemel dit van reduplikasie. Die Sweedse woord vir “ouma” is “mormor”, letterlik “moedermoeder”.

Weens Afrikaans se “eenvoudige” grammatika, vergeleke met Nederlands en Duits, word daar ook aangevoer dat dit ‘n teken van kreolisme sou wees. Weereens is die grammatika van Sweeds feitlik ewe eenvoudig as dié van Afrikaans, ‘n Noord-Europese taal wat nooit in kontak met Afrika of Maleisië was nie, maar wel met Nederduits (ook Platduits genoem), wat die groot aantal Afrikaans-Nederlandse woorde in Sweeds verklaar.

Sover ek weet, is geen fonologiese studie nog onderneem om presies vas te stel hoe Afrikaans in die Noorde van Europa in die ou Hanse-handelsgebied inpas nie. Afrikaans val heelwat sagter op die oor as Nederlands of Hoogduits, sonder ‘n geleende Franse “R” vanuit die keel en klink daarom meer soos Nederduits of Sweeds.

Nog ‘n opvallende verskil tussen Nederlands en Afrikaans is die woord “baie” wat ons gedurig gebruik en wat glo uit Maleis afkomstig is. Die Hollanders sê “zeer” en “veel”. Dis een van die trofeë in die kreolis se ornamentekas. Ongelukkig vir kreoliste het ‘n redelik onlangse PhD-proefskrif in die VSA, Apperception and Linguistic Contact between German and Afrikaans (2011) bewys dat twee soortgelyke woorde in sowel sewentiende-eeuse Nederlands as Nederduits bestaan het. Daarom het die Afrikaanse woord deur appersepsie – en nie soseer ontlening nie – onmiddellik aan die Kaap inslag gevind.

Daar is geen faset van die Kreoolsteorie wat nie in een of twee akademiese artikels met verwysing na Nederduits of sewentiende-eeuse Nederlands vermorsel kan word nie. Want Afrikaans verteenwoordig ‘n samesmelting van Noord-Europese dialekte wat langsaam oor honderde jare plaasgevind het.

As sodanig is Afrikaans ‘n kleinood vir sowel Suid-Afrika as Europa. Gegewe die afgang van Nederduits, veral ná die tweede wêreldoorlog toe sprekers van Noord-Duitse dialekte deureenvermeng is, verteenwoordig Standaardafrikaans vandag ‘n lewende monument aan daardie verskeidenheid dialekte wat in die provinsies van die Lae Lande, maar ook die prinsdomme en stede van Noord-Duitsland, gepraat is.

Afrikaans is nóg ‘n “gemorstaal” soos die Potchefstroomse dosent Hans du Plessis in 2006 daarna verwys het, nóg ‘n “bastertaal” soos die nie-taalkundige Breyten Breytenbach in 1973 tydens sy marxistiese fase kwytgeraak het. Veel eerder is dit ‘n taal wat na vorm en struktuur veel suiwerder as Engels of vele ander Europese kultuurtale gebly het.

Nie verniet nie het die Australiese taalkundige en self ‘n kenner van Germaanse tale, Bruce Donaldson, opgemerk:

Because of a perceived threat to the separate identity of Afrikaners vis-à-vis their English-speaking compatriots, there is a longstanding fear of those international loanwords with cognate forms in English such that they are now regarded as dispensable anglicisms with preference being given to indigenous synonyms. This phenomenon has lead to an overall impression of the vocabulary of Afrikaans being more Germanic than that of Dutch. Many ingenious neologisms, but above all loan translations from English, further contribute to the overall puristic impression of the vocabulary, lugreëling ‘air conditioning’, rekenariseer ‘to computerize’, toebroodjie ‘sandwich’; droogskoonmaak ‘dry cleaning’, muurpapier ‘wall paper’, paneelklopper ‘panel beater’. (König, E., red. The Germanic languages, bl. 503)

Die feit dat Afrikaans vandag onder uiters negatiewe politieke omstandighede en die oorheersing van ‘n Engelse staatstaal oorleef, getuig verder van sy adellike grootsheid wat van die 1300s tot vandag toe voortleef en nog wag om deur skrywers en veral taalkundiges ontdek te word.

@danroodt volgen

Enkele vrae aan Afriforum en Kallie Kriel

Niks kon my meer verstom as toe ek op 13 November die mediaverklaring van Afriforum met die titel, “Dan Roodt se uitsprake stel Afrikaners in ‘n slegte lig” lees nie. My eerste reaksie op Twitter was:

@afriforum Is dié ernstig? ‘n Openlike aanval op my “vanuit eie geledere”? Noudat libvertraagde honde my en Steve takel? Et tu, Brute?

— Dan Roodt (@danroodt) November 13, 2014

Agterna het ‘n dame insgelyks vir my getwiet: “Die makste honde byt die seerste.”

Op Radio Pretoria het ek ook verwys na NP-denke wat ons steeds oorheers: Die NP het gedink die KP is sy grootste vyand, nie die SAKP nie. Vandag regeer die SAKP (en sy bondgenoot, die ANC) die land.

Wat het daartoe aanleiding gegee? wonder ‘n mens. Ek het al gehoor dat daar by Afriforum oor alles vergader word alvorens ‘n besluit geneem word. Het daar dus ‘n ure lange vergadering plaasgevind waartydens Kallie Kriel, Ernst Roets en ‘n paar ander gewik en geweeg het alvorens hulle ‘n verklaring teen my uitreik? Dalk was dit ‘n groot “strategiese” besluit?

Moontlik was Afriforum bekommerd oor al die kritiek wat hulle uit liberale geledere moet verduur, naamlik dat hulle “regs en rassisties” is. Toe staan Kallie Kriel in die vergadering op en sê: “Weet julle, manne, ek het ‘n plan. Ons moet vir die liberale wys ons kan net so polities korrek soos hulle optree. Kom ons gee hulle ‘n nuwe teiken: Ons stoot vir Dan Roodt voor dat hy die slae verduur.”

In die Amasonevallei as ‘n boer mos sy vee deur ‘n sytak van die rivier wil lei waarin dit krioel van die piranas, dan slag hy een bees as lokaas vir die aaklige roofvissies. Terwyl hulle die karkas binne ‘n uur of twee kaal stroop, laat hy dan sy kudde rustig hoër op deur die rivier waad.

Was dit die plan? Moes die piranas op my losgelaat word terwyl Afriforum agteraf so ‘n bietjie die kat in die donker knyp, net so sodat die media dit nie agterkom nie?

Van die oomblik dat ek en PRAAG besluit het om vir Steve ‘n klip uit die pad te rol deur die hofbevel teen Conrad Koch alias Chester Missing aan te vra, het daar skielik ‘n horde kritici op my toegesak. Skielik is daardie oneerlike geredigeerde prul van ‘n video weer opgehaal waarin die Daily Show my letterlik woorde in die mond lê deur die verkeerde antwoorde na vrae waarop ek heeltemal anders geantwoord het, in te voeg.

Nou wonder ek: Is dit die soort “slim” taktiek wat julle by Afriforum goedkeur? Dus kan ek maar my videokamera bring en ‘n onderhoud met Ernst Roets kom voer en agterna die onderhoud gaan redigeer soos ek wil? Sou julle toestem tot so ‘n onderhoud, in die Daily Show-styl?

Feit is dat ek deur die Daily Show mislei is om te dink dat dit ‘n ernstige onderhoud sou wees waartydens ek aan buitelandse kykers die probleme in Suid-Afrika sou kon oordra, rondom misdaad, plaasmoorde, asook taal- en rassediskriminasie teen blankes.

Wat is die Daily Show se taktiek? Ek het intussen afgekom op dié kommentaar op Bloomberg wat enigeen afraai om aan die Daily Show deel te neem, omdat hulle so oneerlik is en videomateriaal wysig of manipuleer. Die probleem is dat hierdie artikel op Bloomberg eers vanjaar op 23 September 2014 gepubliseer is, terwyl die kwaadwillige Daily Show die onderhoud met my in 2010 opgeneem en uitgesaai is. Indien ek die Bloomberg-artikel destyds gelees het, sou ek waarskynlik nooit die onderhoud toegestaan het nie.

Nou kan Kallie, Ernst en die res van die Afriforumspan waarskynlik argumenteer dat Bloomberg se mening nie veel werd is nie. Ek sou graag wou vra: Beskou julle Bloomberg as ‘n verregse, “rassistiese” inligtingsbron? Nietemin is dit helder dat hierdie rubriekskrywer van Bloomberg die Daily Show nie as ‘n ernstige nuusbron beskou nie en meen dat hulle oneerlik en onregverdig met hul tegnieke van onderhoude voer en redigering is. Daarom behoort ‘n mens “jou eie kamera en ‘n getuie saam te bring” om seker te maak dat hulle nie dít wat jy sê, verdraai nie. Trouens, sy herhaal verskeie kere die raad dat niemand behoort in te stem tot ‘n onderhoud met die program nie.

Nou kom ons by die politiek van die Daily Show wat grotendeels die standpunte van die Demokratiese Party en Amerikaanse liberalisme in die VSA ondersteun. Dit sluit in regstellende aksie, amnestie vir onwettige immigrante en groter maatskaplike besteding in. Is dit die soort beleidsrigtings wat Kallie Kriel en Afriforum vir Suid-Afrika óók voorstaan? Waarom het Solidariteit, wat aan Afriforum verwant is, dan ‘n hofsaak oor die nie-bevordering van Renate Barnard gemaak as die organisasie hom met Amerikaanse liberalisme en regstellende aksie in die VSA vereenselwig?

Tans is daar ‘n kwessie by die Johannesburgse lughawe aan die gang waar twee blanke lugbeheerbestuurders weens “rassisme” geskors is omdat hulle ‘n swart lugbeheerbeampte van nalatigheid wat byna ‘n botsing tussen twee vliegtuie veroorsaak het, beskuldig het. Solidariteit verdedig die twee geskorste blanke beamptes teen wie die “rassekaart” skaamteloos gespeel is. Maar Solidariteit se “burgerregte”-afdeling, Afriforum, speel die rassekaart teen my. Hoe rym dit? Is dit nie ‘n geval van op twee stoele sit nie?

Verskeie mense het op sosiale media die kommentaar gelewer dat Afriforum sekerlik met my kontak kon gemaak het indien hulle ‘n beswaar gehad het teen enige van my standpunte. Waarom het ek geen vooraf waarskuwing hieroor ontvang nie? Of beskou Afriforum my as so melaats vandat ek Steve Hofmeyr teen Conrad Koch probeer help het en deur die liberale piranas aangeval word dat hulle my liefs wil verstoot, asook van ander Afrikaners verwag dat hulle my behoort te verstoot?

Oor die afgelope anderhalf dekade het ek seker meer as ‘n miljoen woorde in boeke, maar veral op die internet, geskryf. Watter van my “uitsprake stel Afrikaners in ‘n slegte lig”? Of gaan dit bloot om die enkele oneerlike video van die Daily Show wat hier aangegryp is om nie soseer Afrikaners nie, maar my in ‘n slegte lig te stel?

Watter van my uitsprake is “rassisties”, wonder ek? Is dit rassisties bloot om na boeke of gepubliseerde navorsing oor etniese en rassegroepe te verwys? Of om ‘n swart rubriekskrywer soos Sandile Maimela aan te haal waar hy skryf oor swartes se swak matriekuitslae omdat hulle te veel partytjie hou? Daar gaan seker nie ‘n dag verby dat rubriekskrywers of meningsvormers in Suid-Afrika nie op een of ander manier na ras of rassegroepe verwys nie. Byvoorbeeld het ‘n rubriekskrywer van die Daily Maverick, Sisonke Msimang, enkele dae gelede ‘n rubriek gepubliseer waarin sy beweer dat blanke mans ‘n groot probleem in Suid-Afrika verteenwoordig. Sy skryf:

Increasingly, as these white male inspired dramas unfold on our pages, I find myself returning to a theme that has preoccupied me since I began writing regularly; the subject of violent, white masculinities. I write fairly frequently about the violent conduct of white men; it is such an under-scrutinised topic. I am also fascinated by the extent to which perverse behaviour – when it is enacted by white male bodies – is quickly explained away.

Is dit ‘n “rassistiese uitspraak”? Sy sonder dan spesifiek blanke mans vir kritiek uit. En indien wel, gaan Afriforum ook ‘n verklaring daaroor uitreik en op RSG tydens spitsuur aankondig dat Msimang Suid-Afrikaners “in ‘n slegte lig stel”? Of beskik Msimang oor spraakvryheid wat ek nie het nie omdat sy swart is?

Terloops, is Afriforum ten gunste van spraakvryheid? Ek het destyds gewaarsku toe julle Malema aangekla het dat dit dalk mag terugkom om by ons te spook, aangesien ons spraakvryheid ook aan bande gelê mag word. Die hofbevel het Malema nie gekeer om weer sy omstrede liedjie te sing nie; dit het ook nie sy politieke opgang gestuit nie.

Saam met vele mense wonder ek nou: Presies wat is Afriforum se “strategie”? Duidelik het hulle ‘n strategie om, tesame met die New Yorkse Daily Show en ‘n hele horde liberale piranas in Johannesburg en Kaapstad – ook in Melville! – my verdag te maak en te verguis, selfs te belaster. Maar hoe lyk die res? Waarheen is hulle as “groot organisasie” met Afrikaners op pad? Wat is die eindbestemming?

Het Afriforum enigiets uit die onlangse Afrikanergeskiedenis geleer? Ek kan onthou hoe die Nasionale Party eers vir Ian Smith van Rhodesië in die rug gesteek het. Dit was ook ‘n geval van: voer die piranas of die krokodil en hoop jy word laaste geëet. Toe is Namibië aan Swapo oorhandig. Daarna het die NP een tuislandleier na die ander verraai en hulle ook aan die revolusie opgeoffer. Voer die krokodil.

Tydens die onderhandelinge het die NP begin om teenoor die internasionale mening te konformeer en selfs die ANC se standpunte oor te neem. Waar het dit ons gebring? Tot hier waar Afriforum en Solidariteit nou taamlik tevergeefs hofsake oor Renate Barnard maak. Wat het ons by al die toegewings aan politieke korrektheid gebaat?

Ná my, watter ander Afrikanerfigure gaan Afriforum nog vir die liberale piranas voer wat van plesier kraai telkens as hulle sien hoe verdeeld Afrikaners is en dat hulle mekaar aanval en in die openbaar beledig? Is daar ‘n teikenlys of was dit net ek?

PRAAG is ‘n pro-Afrikaanse beweging. Dit staan in ons naam. Afrikaans en Afrikaners is vir ons onlosmaaklik verbind. Waarvoor staan Afriforum presies? Het julle nou ‘n anti-rassistiese beweging geword wat saam met Section 27 en ander linkse organisasies “rassiste” gaan begin jag? Gaan Afriforum nou kyk of boere hulle werkers voor in die bakkie laat sit of agter op die bak? Asook dat swart werkers dieselfde toilette as boere gebruik? Gaan Afriforum nou hand om die blaas met die Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie deur die land reis op soek na aparte toilette? Moontlik gaan Afriforum ontdek dat boere en hul swart werkers nie dieselfde toilette gebruik nie… Gaan Afriforum daaruit ook die afleiding maak dat hulle “rassisties” is en hulle by die Menseregtekommissie gaan aankla? En as so ‘n boer nou ‘n betalende lid van Afriforum is, wat dan?

My spraakvryheid, my reputasie en my waardigheid is deur Afriforum geskend. In ‘n sekere mate het Afriforum my lewenswerk en alles wat ek die afgelope twee dekades vir Afrikaners probeer doen het, vernietig. Daardie miljoen woorde wat ek geskryf het, elke betoging waaraan ek saam met Steve Hofmeyr of ander Afrikaners deelgeneem het, elke petisie wat ek opgestel het, lyk nou asof dit alles moeite verniet was.

Met trane in my oë, vra ek: Wat het ek gedoen om dít te verdien?

Conrad Koch se vloekende swart pop simbolies van dié bestel

Deesdae verlang ek erg terug na PW Botha, want in sy tyd was daar baie meer demokrasie en spraakvryheid as in die huidige bestel wat bloot self-satiries na hom as ‘n “republiek” verwys.

Almal wat destyds oor sensuur gekla het, onthou nou met nostalgie dat as jou boek of geskrif verbied is, kon jy daarteen appelleer. Verstommend! Destyds was sensuur gegrond op die inhoud van wat jy sê. Tans werk dit anders. Benewens die byna universele self-sensuur en taboe-onderwerpe waaroor jy glad nie in die openbaar mag praat nie, raak jy Sowjetagtig “in onguns” as jy met die verkeerde mense assosieer.

Vandaar dus Beeld se onlangse hoofartikel wat Steve Hofmeyr daarteen waarsku dat hy nie met my moet assosieer nie. Blykbaar verkeer ek in onguns, omdat ek:

die demokrasie ernstig opgeneem het – terwyl ek soos almal behoort te besef dat dit eintlik net ‘n klug is; en
dat ek die stigter van ‘n “regse” organisasie (PRAAG) is.

Enige verknogtheid aan Afrikaans, taalregte of kulturele selfbeskikking is seker vanuit Beeld se linkse (ekstreem-linkse?) gesigspunt per definisie “regs”. Laat almal in aanbidding voor proletariese internasionalisme neerbuig!

Waar laat dit ons? Daar is iets simbolies aan die heer Conrad Koch se lasterlike, vloekende swart pop Chester Missing. Enigeen wat nie deur ‘n buikspreker beheer word nie, sal voortaan onder verdenking verkeer en deur staatsagente en fanatiese joernaliste wat met “ons nuwe toekoms” begeester is, geteister word.

Miskien sou Marx en Lenin die Suid-Afrikaanse dialektiek verstaan: teenoor die tenderpreneur wat rojaal vir sy lojaliteit beloon word, staan die dissidente kunstenaar of denker wat met sy alterniewe sienings van die geskiedenis verketter en gestraf word. Slegs wanneer eenvormige denke finaal deur almal binne ‘n sorgvrye eenpartystaat omhels word, sal daar vryheid wees.

“Spraakvryheid” behels die steniging van afwykendes op die markplein in ‘n blye bevestiging van groepsdenke.

Aldus die swetsende sjimpansee van plastiek, oftewel: die orakel van demokrasie.

Raak nóú betrokke by ons stryd

Nuwe bywerking 18 November 2014: Geagte, leser, ons het so pas die beëdigde verklaring van Conrad Koch, alias Chester Missing, se prokureurs ontvang: 90 bladsye van onverdunde linkse politiek, anti-Afrikaner- en anti-blanke propaganda. Sowel Steve Hofmeyr as ek word met die teerkwas van “rassis” bygedam.

Ook die redaktrise van die Nasperskoerant City Press, Ferial Haffajee, ondersteun in ‘n meegaande verklaring Koch se aanspraak op algehele “spraakvryheid”. Vir Koch gaan dit daaroor om Steve Hofmeyr en enige Afrikaner wat dit durf waag om hom teen politieke korrektheid uit te spreek, te belaster, te verguis en al sy bronne van inkomste deur intimidasie en propaganda af te sny.

Kan ons dit aanvaar? U het oor die afgelope week gesien hoe sommige Afrikaanse organisasies opsy staan te midde van die herrie rondom Steve Hofmeyr se “apartheid-twiet“, asook hoe ons opportunisties deur Afriforum aangeval is, noudat die ekstreem-linkse faksie ons in hul visier het.

Sonder u steun gaan ons nie dié belangrike intellektuele en hofstryd wen nie. Sluit nou dadelik by PRAAG aan, vul ‘n debietorder in met die bedrag van u keuse of kontak ons by: inlig[by]praag.org.

Ons het dit al male sonder tal op dié forum herhaal: die Afrikaner het nie die stryd verloor weens ‘n gebrek aan durf, wapentuig of selfs middele nie. Ons het die vierde sterkste weermag ter wêreld gehad, pragtige ambassades in elke Westerse hoofstad, asook die SAUK, koerante en universiteite.

Die een terrein waarop die Afrikaner die spyt afgebyt het, was op die gebied van inligting of propaganda. Uiteindelik het die ANC en SAKP die land oorgeneem, byna sonder om die spreekwoordelike skoot te skiet.

Hoe was so ‘n groteske oorgawe moontlik? Tot dusver het vele mense die klem gelê op die verraad van mnr. FW de Klerk en die Nasionale Party, maar hulle het nie met die inligtingstryd – noem dit die semantiese oorlog (SO) – rekening gehou nie.

Oral in die verlede is ons verguis, met Nazi’s vergelyk en veral uitgeskel vir “rassiste”. Die intellektuele opstand woed al lankal hier op praag, maar Steve Hofmeyr het met sy sing van Die Stem openlik teen die polities korrekte dwangbuis van die nuwe Suid-Afrika in opstand gekom.

Die Stem, daardie onskuldige volkslied waarmee ons grootgeword het, het ‘n amperse histerie in die hoofstroommedia veroorsaak. Toe Steve tien dae gelede twiet dat swartmense self vir apartheid verantwoordelik was, “go figure”, het ‘n nog groter lawaai losgebars.

Maar dit was eintlik die histerie van mense wat reeds besef dat hulle hul greep op die Afrikaner verloor het. Vandaar dus die heftige debatte en stryde wat daar tans op die internet en op sosiale media rondom Steve en sy uitsprake woed.

Vanuit die staanspoor het ons besef dat die oomblik uiteindelik aangebreek het dat mense vir hulleself gaan begin dink en nie langer die knuppel wat Beeld swaai, vrees nie.

Die SO wat tans op sosiale media woed, verg feitlik 24-uur-pe-dag-aandag.

Ons mág nie hierdie rondte verloor nie, ook nie die hofsaak wat PRAAG saam met Steve teen sy teisteraar, die polities korrekte buikspreker Conrad Koch en sy swart pop Chester Missing, aanpak nie.

Om te kan wen, sal ons alles moet insit. Maar ons het baie meer steun nodig, veral finansieel. Vul dus asb. so gou moontlik ons debietordervorm in of stuur vir ons ‘n epos na inlig@praag.org indien u ‘n kontantskenking wil maak.

Eendrag maak mag! Hierdie is opwindende tye; verandering mag dalk net om die draai lê.

‘Apartheid-twiet’: Wat wou Steve Hofmeyr eintlik sê?

Die stryd wat tans rondom die sanger Steve Hofmeyr woed, het breë gevolge vir die voortbestaan van Afrikaners en die Suid-Afrikaanse politiek in die algemeen. By tye in die verlede het Afrikaanse sangers en kunstenaars ‘n veel belangriker rol as politici gespeel om die geskiedenis ‘n nuwe rigting te laat inslaan en vandag is dit ook nie anders nie.

Dink maar aan Afrikaans self, wat deur C. E. Boniface, Jan Lion Cachet, S.J. du Toit en die Genootskap van Regte Afrikaners vanuit die niet met hekelskrifte en gedigte geloods is en in die twintigste eeu tot Suid-Afrika se belangrikste kultuurtaal sou ontwikkel. Die digter Eitemal het met sy verbranding van ‘n Britse vlag op die Tukkiekampus in die dertigerjare ‘n finale breuk tussen Boer en Brit veroorsaak en sodoende die destydse Afrikanernasionalisme ‘n hupstoot gegee.

Hofmeyr het met sy Engelse twiet oor swartmense wat die ware argitekte van apartheid sou wees („Sorry to offend but in my books Blacks were the architects of Apartheid. Go figure“) byna onmiddellik histerie in die geledere van linkse Engelse meningsvormers veroorsaak. Dit is as heiligskennis beskou. Maar sulke uitsprake wat téén die konsensusmening indruis, skep dikwels vernuwing in ons denke. Toe George Orwell en Arthur Koestler vir die eerste keer kritiek op die kommunisme in die veertigerjare gelewer het, het ‘n groot deel van die Europese intelligentsia dit as heiligskennis beskou en is hulle daarvoor verwerp. Ook Albert Camus se spottende verwysing na die Kommunistiese Party as ‘n „Rooi Kerk“ het ‘n breuk tussen hom en Jean-Paul Sartre veroorsaak en het tot hewige rusies gelei.

Dat ‘n kritiese uitspraak oor ons verlede op sigself as „rassisme“ uitgekryt word, toon in watter mate Suid-Afrika in die greep van ‘n ongesonde fanatisme en gebrek aan demokratiese verdraagsaamheid verkeer. Aangesien die huidige stelsel op soveel gebiede reeds krake vertoon, bestaan daar sekerlik die vrees dat dit sal moet verander, waardeur vele mense – nie net ANC-kaders nie – hul huidige magsposisies sou moes prysgee. Vandaar dus die heftigheid en buitenissige woede waarmee meer indringende kritiek op ons heersende ideologie begroet word.

Die buikspreker Conrad Koch verteenwoordig ‘n lid van die Engelse akademiese en media-elite wat sedert 1994 ons sienings van die geskiedenis en onsself bepaal. Koch self spog voortdurend met sy Meestersgraad in die antropologie wat van hom ‘n verhewe maatskaplike kommentator sou maak. Agter Koch staan ‘n hele falanks Engelse joernaliste en akademici wat deur hul afkeer van Steve Hofmeyr en Afrikaners in die algemeen verenig word.

Steve Hofmeyr is ‘n sanger en kunstenaar wat voortdurend met gewone mense in aanraking is. Op ‘n intuïtiewe manier sien hy die oplossing vir ons dilemma raak en hoe om die politieke skaakmat wat ons bereik het, te omseil. Wat as nie net Afrikaners en blankes nie, maar ook swartmense, aan apartheid aandadig was? „Gedeelde aandadigheid“, noem Hofmeyr met sy gebruiklike opgewektheid dit op Twitter.

Dis ‘n radikale idee, maar nie so vergesog nie.

Dat die vorige politieke stelsel oor baie dekades en selfs eeue heen in ons land óók deur swartmense ondersteun en onderhou is, kan sekerlik nie in twyfel getrek word nie. Vandag sit Buthelezi en Holomisa, wat voorheen tuislandleiers was, saam met die ANC in die parlement. Almal vind dit normaal. Anders as na Hofmeyr, slinger niemand doodsdreigemente na hulle toe nie. Frederik van Zyl Slabbert het iewers gesê dat tot sestig persent van die Suid-Afrikaanse bevolking op ‘n stadium by die apartheidstelsel betrokke was, dus is ons almal ewe „skuldig“.

Die casinomagnaat, Sol Kerzner, het danksy apartheid skatryk geword. Dalk moet ons hom „die apartheidsmiljardêr“ noem. Vandag behoort een van die mees luukse hotelle in Kaapstad steeds aan hom. Sien ons dat die skuim-om-die-mond-linkses en -liberale voor sy hotel betoog of hom op Twitter verguis en belaster? Nee, kennelik nie.

Daar mag ‘n donker kant wees aan Steve Hofmeyr se stelling oor swartmense wat die argitekte van apartheid was. Tot dusver het hy self nie veel daaroor uitgebrei nie, maar miskien hoef hy ook nie. Die meeste van sy ondersteuners verstaan dit instinktief. Dit het te make met iets soos „self-segregrasie“, ‘n term wat insgelyks deur die Joods-Suid-Afrikaanse skryfster, Ilana Mercer, gebruik word. Mercer is ‘n „klassiek-liberale libertariër“ wat tans iewers in Washingtonstaat, daar waar Boeing en Microsoft gesetel is, woon.

Vele swartmense, om van lede van bepaalde stamme nie te praat nie, verkies om apart van ander te woon. Onlangs het van die links-liberale meningsvormers juis gal gebraak oor „die terugkeer van apartheid“ vir bykans 20 miljoen plattelandse swartmense in ons land wat hulle in sogenaamde „tradisionele gebiede“ bevind en steeds aan inheemse reg en die gesag van stamkapteins onderworpe is. Hul eeue oue gebruike, regstelsel en kultuur, het bestaan lank voor die Stellenbosse sosioloog, dr. Hendrik Verwoerd, van apartheid gepraat het en het hom oorleef! Die kaart van tradisionele gebiede in ons land stem presies ooreen met dié van die ou TBVC-state, tesame met die nie-onafhanklike maar selfregerende tuislande.

‘n Ander aspek van die debat wat Hofmeyr aangeroer het, maar wat vele mense verseg om, hetsy weens domheid, hetsy weens vooroordeel, raak te sien, is dié rondom die ontwikkelingsagterstand van Afrika wat noodwendig op ‘n stelsel van blanke of Europese oorheersing moes uitloop. Die liberale Amerikaanse akademikus, Jared Diamond, het ‘n hele boek daaroor geskryf met die titel, Guns, germs and steel, wat elke Suid-Afrikaner behoort te lees. Daar is ook ‘n aanlynvideo beskikbaar waarin Diamond oor sy idees uitbrei, wat ewe interessant is.

Steve Hofmeyr word van „rassisme“ beskuldig, terwyl hy bloot ‘n soort revisionistiese „nouvelle histoire“ bedryf. Die mense wat hom vir „rassisme“ verkwalik, herinner my aan die „groot wit marxiste“, ‘n term wat in my universiteitsdae gewild was; dit is linkses, veral natuurlik marxiste, wat ‘n taamlik minagtende siening van swartmense se politieke en intellektuele vermoëns koester en self beter weet wat vir hulle goed is. Daarom sien die groot wit marxis die swartman as ‘n soort kinderlike slagoffer van die geskiedenis en apartheid sonder dat hy self daaraan deelgeneem het. Sulke mense het natuurlik nog nooit verder as Rousseau se agtiende-eeuse stereotipe van die „edele barbaar“ gekom nie.

Wie is nou eintlik die rassis, Hofmeyr of die groot wit marxis wat slegs die „kind van Afrika“ soos in Ingrid Jonker se gedig raaksien, maar nie die volwasse Afrikamens wat op gelyke voet aan die geskiedenis deelneem nie?

Follow @danroodt