Brief: My geliefde denker, Jonathan Bowden

Jonathan Bowden (12 April 1962 – 29 Maart 2012) was ‘n Britse nasionalis, orator, skrywer, kunstenaar. Van al die mense wat na die tweede wêreldoorlog gebore is, het Bowden waarskynlik die grootste invloed op my politieke denke gehad. Objektief is Bowden naas Adolf Hitler en Martin Luther King die beste publieke spreker wat ek nog ooit gehoor het. Ek beplan ‘n reeks oor Bowden vir praag, maar aangesien dit vandag die vyfde herdenking van sy dood is, het ek besluit om regse Afrikaners wat nog nie van hom bewus was nie, in te lig oor een van die briljantste denkers wat die Anglo-wêreld in die laaste 50 jaar opgelewer het.

Die reeks onderwerpe waaroor hy toesprake gelewer het (omtrent 500 waarvan ek bewus is) handel grootliks oor die uitwerking van moderniteit op die blanke ras in die ná-oorlogse wêreld.

Bowden beskryf homself as ‘n “anti-humanistiese Nietzscheaan”. Dit wil sê hy staan humanisme vanuit ‘n Nietszchean perspektief teen. Die eerste dekade van die 21ste eeu was waarskynlik die donkerste in ons ras se geskiedenis. Die uiters Sionistiese en intervensionistiese beleide van die neokonserwatiewe Bush/Blair-vennootskap het die hele Midde-Ooste gedestabiliseer. Die wêreldekonomie het ineengestort en massa-immigrasie na blanke lande het letterlik eksponensieel toegeneem. In Suider-Afrika het swart regerings hulle greep op mag versterk en die era van brutale moorde op blankes het aangebreek. Dit is gedurende hierdie dekade wat Bowden vir homself naam gemaak het. In Brittanje se donker kroeë en verlate sale is sy vaardighede geslyp en teen die tyd dat hy sy laaste toespraak in Januarie 2012 in Amerika gelewer het, was hy volgens my die volmaakte voorbeeld van Nietszche se übermensch. Die toespraak se naam was “Bullet Through Steel”- ‘n metafoor van die blanke beskawing. Die blanke ras was histories die enigste ras wat as “a bullet that goes through steel” beskryf kon word. Dit beteken ons was die enigste ras wat oseane kon oorsteek, die mens kon laat vlieg en later op die maan kon plaas. Ons klassieke kunste, letterkunde en bydraes tot wetenskap is ongeëwenaard… En nou verkeer ons op die randjie van uitwissing.

Een van Bowden se belangrikste talente was sy vermoëns om verby Engeland se haatspraakwette te praat. Hy kon die intriges van die Engelse taal manipuleer om omstrede begrippe te verwoord. Volgens my is daar tans geen Afrikaner wat geleer het om die geheime van die Afrikaanse taal vir politieke en rasgedrewe doeleindes te manipuleer nie. As so ‘n skrywer/spreker wel in die toekoms na vore kom, sal die wreedaardige ANC-regime wat Suid-Afrika regeer hom beslis in kettings slaan, gesel en kruisig. Sy bloed sal deur die demoniese media-figure gedrink word en marxistiese professore sal bo-op sy dooie liggaam “twerk” (primitiewe Afrika-dansvorm).

Blankes in Suid-Afrika word nou daagliks op die wreedste maniere deur die Engelse vleuel van Koos Bekker se media-ryk verneder en geboelie. As jy voel daar is geen hoop nie – luister na Bowden- dis wat ek, Vicky doen. As ek depressief en woedend word (“black-pilled” in altregse lingo) luister ek na:

Enkele weke voor sy dood het hy ‘n reeks potgooie saam met ‘n jong Richard Spencer opgeneem. Hierdie reeks is meer waardevol as ‘n hele hoërskoolloopbaan se klasse. Dit is verpligte luisterstof vir enige Afrikaner wat deel van Altregs wil wees.

Ek sal in die toekoms skrywes publiseer waar ek in diepte Bowden se filosofie wil ontleed.

Vir nou… My 5 gunsteling toesprake is soos volg:

1) https://www.youtube.com/watch?v=DqZXqRXGIas
2) https://www.youtube.com/watch?v=4YqKf3v2aPs
3) https://www.youtube.com/watch?v=sDGWr8kMBk8&t=1935s
4) https://www.youtube.com/watch?v=eiZ7W4X9JCM
5) https://www.youtube.com/watch?v=9MEvGbTrwvo

— Vicky

Afrikaner, Eurokaner, Aussiekaner, jy het soveel om te sê!

Waarskynlik beskou die meeste Afrikaners letterkunde as nie baie belangrik nie. Die politiek of die ekonomie is vir hulle meer bepalend vir ons toekoms. En die soort politieke neerlae wat ons oor die afgelope paar dekades gely het, is verantwoordelik vir die haglike toestand waarin ons ons tans bevind. Nou die dag gesels ek met mnr. Jaap Kelder wat agter die skerms ‘n groot rol gespeel het om die Afrikanerplakkers vanuit die Kroningsparkkampeerplek op Krugersdorp na ‘n kleinhoewe verder wes in die Hekpoortomgewing te verskuif. Ons is terug by die dertigerjare en die armblankeprobleem.

roodt_dan_wikiDestyds, amper honderd jaar gelede, is daar egter heelwat deur Jochem van Bruggen, Holmer Johanssen en vele ander rondom die armblankes geskryf, in romans. Dit is deur sogenaamde “fiksie” – ‘n Engelse begrip waarvan ek nie baie hou nie – dat Afrikaners van hul eie armoede en ellende bewus gemaak is. Daardie romans is in ‘n realistiese styl geskryf.

Teen die laat vyftigerjare, min of meer tien jaar ná die NP se bewindsoorname, is daar vanuit verskeie oorde ‘n oproep geloods dat die Afrikaanse letterkunde meer “modern” gemaak moet word. Onder andere het NP van Wyk Louw ‘n boek genaamd Vernuwing in die prosa gepubliseer waarin hy gesê het:

Die algemene kultuurpeil van ‘n moderne volk word grotendeels gemeet aan die prosa wat binne hom geskryf, geniet, gewaardeer, geduld of selfs toegelaat word. (Louw, Versamelde prosa 2, 1986, bl.125)

Lees gerus ook die volgende stukkie deur prof. Jaap Steyn waarin hy in ‘n neutedop iets aangaande die Sestigerbeweging vertel.

Hoewel ek heelwat van die Afrikaanse letterkunde weet, en seker amper nog meer van ‘n verskeidenheid buitelandse letterkundes (Frans, Brits, Amerikaans, Duits, Nederlands, ens.), het ek onlangs tot die besef gekom dat ek feitlik my hele lewe lank die verkeerde boeke deur die verkeerde skrywers gelees het. Nie net dít nie, maar ek het baie lank ‘n wanbegrip van die moderne kuns, argitektuur en letterkunde gekoester.

aweregsblad600

Hoe het dit gebeur? Wel, ten eerste het ek destyds aan ‘n linkse universiteit in Suid-Afrika, Wits, gestudeer en later aan ‘n nóg linkser universiteit in Frankryk, die sogenaamde Universiteit van Parys nommer 8, Vincennes-Saint-Dénis, wat aanvanklik in die vroeë sewentigerjare as ‘n soort Maoïstiese projek begin is. In dié opsig is ek allermins alleen, want regoor die Westerse wêreld is veral die geesteswetenskappe aan die universiteite sedert die sestigerjare deur linkses en ekstreem-linkses oorgeneem. Daarmee saam natuurlik die hoofstroommedia, Hollywood, beeldende kuns en alles wat daarmee saamhang. Die Sowjetunie is nie dood nie; hy het bloot weswaarts verskuif!

Eers toe die internet begin ontwikkel, het die skille van my oë afgeval en het ek vir die eerste keer insig in die modernisme begin verkry. Tot en met die tweede wêreldoorlog was moderne en vernuwende skrywers, kunstenaars en filmmakers eintlik merendeels regs! Soos by Van Wyk Louw self, vind ‘n mens by hulle ‘n “aristokratiese ideaal”, ‘n sin vir hiërargie, vir skoonheid en grootsheid wat by die massamens afwesig is. Natuurlik was daar kommuniste soos Bertolt Brecht, Pablo Neruda en ‘n horde ander óók, maar in wese het modernisme en nasionalisme hand aan hand gegaan. Dit was nie om dowe neute dat die amptelike literêre doktrine van die kommuniste jare lank “sosiaal-” of “sosialistiese realisme” was nie.

Daar was soveel interessante skrywers en kunstenaars waarvan ‘n mens nooit in die media of aan die universiteite verneem nie, juis omdat hulle nie links was nie. Céline was ‘n Franse nasionalis, en baie anti-Joods en pro-Duits tydens die tweede wêreldoorlog. Nietemin geniet hy wel erkenning as een van die grootste Franse skrywers van die twintigste eeu. Dan is daar nog die Amerikaanse fascistiese digter Ezra Pound wat in die Anglo-Amerikaanse kanon opgeneem is, asook D’Annunzio in Italië of Ernst Jünger in Duitsland. Maar oor die algemeen word daar aan ons voorgehou dat alle kultuur en letterkunde links is! Selfs die vermaarde Franse kritikus waaroor ek ‘n Magisterstudie geskryf het, Roland Barthes, sê in een van sy boeke dat die regtervleuel boeke “vir die plesier” lees, maar dat linkses daarteenoor “kennis, metode, die stryd” vooropstel (Le plaisir du texte, bl. 39).

Feitlik alle hoë kultuur is vandag links, selfs marxisties. Diegene wat iewers nog ‘n sin vir patriotisme of tradisie koester, durf dit nie hardop sê nie, anders word hulle geëkskommunikeer. En tog, en tog… In Parys, wat nog altyd die toonaangewende skrywerstad ter wêreld was, is daar sedert 2000 ‘n groep skrywers en denkers wat die “neoreaksionêre” genoem word en wat in romans en essays openlik krities teenoor die linkse dogmas soos multikulturalisme, witskuld en ‘n kosmopolitiese internasionalisme standpunt inneem.

Binnekort, op 7 Januarie 2015, verskyn daar uit die pen van die mees vertaalde Franse skrywer, Michel Houellebecq, ‘n roman Soumission (Onderwerping) waarin hy ‘n oorname van sy land deur die Moslembroederskap tydens die verkiesing van 2022 voorstel. Dit kom kort op die hakke van Éric Zemmour se opmerking teenoor ‘n Italiaanse joernalis dat dit nie vergesog sou wees om alle Arabiere en dalk swartes uit Frankryk terug na hul lande van herkoms te deporteer nie. Zemmour se essay, Le Suicide français (Die Franse selfmoord) het reeds 250 000 verkoop en hy word as ‘n baie invloedryke politieke en maatskaplike meningsvormer beskou.

Oral in die Westerse wêreld was daar egter skrywers en denkers wat nie noodwendig met die linkse, kultuurmarxistiese revolusie van die sestigerjare saamgegaan het nie. So pas vandag ontdek ek die naam van ‘n Britse lid van die sogenaamde “Angry Young Men” van die vyftigerjare, Bill Hopkins, wie se enigste roman, The divine and the decay, so omstrede was weens die anti-demokratiese, Nietzscheaanse inslag daarvan, dat sy uitgewer alle eksemplare daarvan laat terugtrek en vernietig het. Die konserwatiewe aktivis, Jonathan Bowden, was ‘n groot bewonderaar van Hopkins en het ook die blanke Rhodesiërs en Afrikaners se saak in Londen probeer bevorder. Bowden, wat taamlik vroeg dood is, was blykbaar ‘n uitstekende spreker en vele van sy toesprake en essays is gepubliseer. (Lees ook dié onderhoud met hom.) Onder andere staaf hy my argument as hy in Western civilization bites back sê:

“Since the Second World War, white Europeans have felt guilty about being themselves and have been made to feel guilty and are being encouraged to feel more guilty than they have at any time in their history.”

Uit die bietjie wat ek tot dusver van Bowden te lese had, lyk dit asof sowel hy as sy mentor, Bill Hopkins, verstaan het hoe die Westerse kultuur deur marxisme binnegedring en gerysmier is, iets wat slegs deur ‘n soortgelyke “kultuuroffensief” van Regs geneutraliseer of verminder kan word. Sensuur in die naam van politieke korrektheid is een van die vernaamste wapens in die linkse arsenaal. Daarom sê Jonathan Bowden:

“Political correctness is a methodology and a grammar. It is designed to restrict the prospect of a thought even before the thought is enunciated. Chairman Mao had the idea of ‘magic words’. Magic words. ‘Racism’ is a magic word. Use it, and people fall apart. People begin to disengage even from their own desire to defend themselves… ‘Racism’ is a term developed by Leon Trotsky in the left oppositionist journal in the Soviet Union in 1926 or 1927.”

Politieke korrektheid en ‘n “towerwoord” soos “rassisme” verlam almal, maar veral skrywers en kunstenaars. Van die oomblik dat ‘n skrywer van rassisme beskuldig word, word hy of sy eenvoudig met die banvloek getref. Uitgewers, boekwinkels, resensente, die hele stelsel kom in werking om so ‘n skrywer op die daad te sensureer en na ‘n soort geestelike Siberië te verban. Dis waarom die Franse (en Amerikaanse) neoreaksionêre so ‘n merkwaardige groepering verteenwoordig wat desondanks politieke korrektheid en beskuldigings van “rassisme” onverskrokke volhard het om hul idees te stel vir wie ook al wil lees of luister. Maar al die byna vergete Westerse stemme soos Hopkins en Bowden het almal bygedra tot die oplaaiende simfonie van Europese herlewing, amper iets soos Schiller se “Ode aan die vreugde” wat in die laaste deel van Beethoven se negende simfonie besing word. Dis nodig dat al dié mense herontdek en herlees moet word. Bowden sê elders:

“The West, in my view, is an anti-theocratic and open-minded civilisation, but the idea that because of that we don’t believe in anything is an utter nonsense. We have a fundamentalism of our own, and I think it’s the guilty conscience of most Western intellectuals, particularly liberal-minded people in the arts. An enormous number of Western artists and writers and intellectuals, even through reversal and antagonism, were attracted to fascism in the first 30 to 40 years of the twentieth century, and they were often attracted in an emotional way at a level deeper than reason, because they were attracted to the ur-discourses, the foundational and fundamentalist beliefs, classical and yet Romantic combined, of our own civilisation.”

Wat Bowden hier kwytraak, stem ooreen met ‘n gevoel wat ek reeds lank koester oor die sogenaamde moderne letterkunde en veral prosa in Afrikaans wat deur Van Wyk Louw bepleit is, maar wat op die ou end op ‘n klomp futlose propaganda deur André P. Brink en sy geesgenote uitgeloop het. Enersyds is dit oppervlakkig en ersatz, andersyds is dit volledig verpolitiseer en gedienstig aan die ANC en die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty op ‘n manier wat aan die ewe vergeetlike “amptelike letterkunde” van die voormalige Oos-Europa herinnner. Vir André P. Brink is seks tussen die rasse of witskuld die summum van alle kuns en skoonheid. Daarvoor is hy natuurlik deur die Naspersmedia ten hemele as “groot skrywer” aangeprys.

Afrikaans is ‘n pragtige taal met baie lojale sprekers wat byvoorbeeld die Amerikaanse musiekbedryf op ‘n eg nasionalistiese manier ondersteun. Soos Gustav Venter eenkeer teenoor my opgemerk het: “‘n Afrikaner sal omtrent enigiets koop, solank dit in Afrikaans is.” Juis daarom is dit so ‘n tragedie dat ons oor geen lewendige, moderne letterkunde beskik nie. Al wat ons het, is aan die een kant sulke marxistiese skrywers wat te dom is om te besef waarmee hulle besig is en aan die ander kant, gewilde of “genre”-skrywers wat na die Angel-Saksiese model ons met speurverhale en dergelike probeer “vermaak”. Maar selfs die speurverhale is polities korrek! Slegs die semi-ondergrondse internetletterkunde hou tans enige hoop in.

Afrikaners is vandag by uitstek die slagoffers van kultuurmarxisme en politieke korrektheid. Daarom beskik Afrikaanse skrywers en denkers nie net oor ‘n verantwoordelikheid teenoor ons eie mense nie, maar teenoor die hele Europese en Westerse wêreld om daaroor te getuig. Trouens, dit verteenwoordig vir ons ‘n historiese geleentheid om hier vanuit die periferie of die antipode van ons beskawing deel van ‘n belangrike beweging te raak. Waarskynlik is dit die belangrikste sedert die slag van Poitiers in 732, want dit gaan oor die oorlewing van ons beskawing.

Die pseudomodernisme van Links en veral daardie “fundamentalisme van die slegte gewete” waarna Jonathan Bowden hier bo verwys en waarvan meer onlangse Afrikaanse boeke deurtrek is, moet verwerp word ten gunste van ‘n vrolike, eksperimentele en waagmoedige letterkunde wat Afrikanerwaardes en -intelligensie beja. Ons moet ook weer boeke in Afrikaans vanuit Europese tale vertaal, soos dit in die verlede gedoen is. PRAAG het reeds daarvoor voorbrand gemaak met sommige van ons boekpublikasies oor die afgelope tien jaar. Dog veel meer moet nog gedoen word!

Histories het elke herlewing van die Afrikanervolk nog altyd saamgegaan met ‘n herlewing van die Afrikaanse taal en letterkunde. Só was dit in die tweede helfte van die negentiende eeu met die Patriotbeweging, maar ook die opwindende Goue Dekade van die 1890’s in die Transvaal waaroor ons so min weet, behalwe ‘n paar opmerkings deur M.E.R. in haar outobiografie, My beskeie deel, en enkele ander bronne. In die 1930’s het veral die Afrikaanse digkuns ‘n groot opbloei beleef, benewens natuurlik C.M. van den Heever en ander prosaskrywers wat ietwat oudmodies maar nogtans diepsinnig die Afrikanerpsige gesondeer het. Laat vrugte deur Van den Heever en Bart Nel deur Van Melle bly twee van die mooiste boeke in Afrikaans. En watter politieke roman is Bart Nel nie ook nie, met die tema van die rebellie wat so sterk daarin figureer!

Die tragiese omstandighede en kwasi-ondergang wat ons tans beleef, leen hom by uitstek tot letterkunde en skeppende kuns. Het dit nie tyd geword dat ons dit in sy naakte geweld en onreg in Afrikaanse boeke, films, musiek en skilderye uitbeeld nie?

Ons beskik oor alles om so ‘n moderne, neoreaksionêre beweging in Afrikaans van stapel te stuur, want danksy die internet het die groot uitgewers en boekwinkelkettings al minder invloed en raak die rol van individuele skrywers en meningsvormers al hoe belangriker. Ook die sosiale media soos Twitter en Facebook kan aangewend word om idees en boeke te bemark.

“Rassisme”, waar is jou angel?

En het Afrikaans nie, danksy emigrasie, ‘n internasionale taal geword nie? Afrikaner, Eurokaner, Aussiekaner, jy het soveel om oor die wêreld en jou land te sê!


Blankes: voortgesette tamheid of kragdadige herlewing?

Die Brit Jonathan Bowden (1962-2012) was veral as politieke skrywer en spreker in konserwatiewe en regse geledere bekend. Sy boek, Western Civilization Bites Back (San Francisco: Counter-Currents Publishing, 2014, 238p; Amazon Kindle $7.99), is onlangs gepubliseer. Die kern van Bowden se boodskap is dat blankes ‘n skrale eeu gelede die wêreld oorheers het, maar veral sedert die Tweede Wêreldoorlog agteruit geboer het; dermate dat etniese en kulturele uitwissing blankes se voorland is. Wittes se morele selfvertroue het in duie gestort. Wat nodig is, is die morele, etniese en kulturele herlewing, selfs hergeboorte, van die blankedom.

Daar is veral twee standpunte implisiet in Bowden se redenasie. Eerstens dat die reaksie teen fascisme oordrewe is; dat ‘n bepaalde ideologie, hetsy polities of religieus, nie uitsluitlik goed of net sleg is nie. Die pendule het te ver teruggeswaai. Fascisme het ‘n onondersteunbare sondebok geword, terwyl kommunisme, wat baie meer dood en verwoesting oor ‘n veel langer tyd gesaai het, relatief skotvry daarvan afkom. Dink maar aan die sterk kommunistiese elemente in die ANC. Ons reaksie behoort veel eerder te wees dat (1) mense nie gelyk of wesenlik eenders is nie; (2) enige individu en etniese groep gewoon die reg het om trots op sy/hulle prestasies te wees; (3) ons nie kan toelaat dat ons Europese kultuur deur bv ‘n Afrika-meerderheid vertrap word nie.

Tweedens dat die verfoeiing van bv slawerny en kolonialisme eweneens eensydig teen blankes gemik word. Die swartes en Arabiere was op ‘n baie groter skaal en oor ‘n veel langer tyd as blankes by slawerny betrokke. Soos slawerny was kolonialisme nie net sleg nie. Albei het in sekere opsigte ‘n positiewe rol in die ontwikkeling van baie lande gespeel. Toegepas op Suid-Afrika kan gesê word dat sowel die blanke bewind as rasseskeiding ‘n voortsetting van kolonialisme was. Terselfdertyd was albei bv ontwikkelingsgewys ‘n groot bate vir al die inwoners. Die ANC, ons as plaaslike blankes en die res van die wêreld kan nie glo dat so ‘n land weens mandaatlose, ruggraatlose toegewings deur ‘n klein groepie swakkelinge in die skoot van swart mag beland het nie.

Die magte van die bose, bv die anti-blanke konsortium van kommunistiese/sosialistiese armlastiges, misbruik selektiewe aspekte van die verlede (slawerny, kolonialisme, imperialisme, segregasie, die twee wêreldoorloë, kapitalisme, ens) om skuldgevoelens by blankes te wek terwyl nie-wittes se nie-prestasie en droogmakery grootliks onvermeld bly. Nie-wittes het hulle suksesvol as die ewige onskuldige slagoffers gevestig. Daarom word die weerslag van kolonialisme, naamlik die grootskaalse intog van onwettige immigrante in Westerse lande, feitlik nooit eens genoem nie en nog minder veroordeel.

In sy voorwoord by Bowen se boek verwys die redakteur, Greg Johnson, na “a common thread: Bowden’s conviction that the crisis of the white race is ultimately moral” (Kindle 64). ‘n Valse waardestelsel, bv dié van die liberalisme, “elevates weakness over strength, equality over excellence, humility over pride, the guilty conscience over the innocence of becoming. This moral programming has been used to demoralize and dispossess whites not just for our many collective crimes and mistakes but also for our greatness: for the beauty of our people and their magnificent achievements … excellences which other races seldom equal and scarcely ever surpass” (64).

Hierdie skuldsgevoelens, wat meedoënloos by wittes gewek word, veroorsaak “whites being essentially ‘talked out’ of planetary dominance and onto the path of extinction within the span of less than a century … Talk of equality and pity led … to a pervasive lowering of standards and the raising – even privileging – of the marginalized within white communities” (68). In Westerse samelewings kom laasgenoemde situasie in toenemende mate voor. In Suid-Afrika is die toestand sedert 1990/1994 baie meer benard en ontstellend omdat blankes toenemend deur die nie-wit, veral swart, meerderheid verswelg word. “Even the massive use of coercion to advance white dispossession … and the pervasive drive to criminalize ethnocentric speech and thought throughout white societies could not have happened before whites – specifically elite whites in positions of power and influence – had been essentially talked into them on moral grounds” (73).

In sy voorwoord verwys Johnson vervolgens na “our will to persist as individuals and to live on through our race and a simple refusal to be robbed of our heritage and destiny by egalitarian sob stories … Vital beings with a sense of destiny and a drive for glory cannot be bothered with spurious historical crimes and mistakes or even real ones” (81). Hierna kom Bowden se tekste aan die beurt. Dit is veral die toespraak waarna in die boektitel verwys word wat vir my doeleindes van belang is. Voordat ek daarby kom, verskaf ek ‘n aantal aanhalings uit die res van die boek. Hou in gedagte dat omstandighede in Europa of die Weste aansienlik van dié in Afrika kan verskil.

* “Most people … believe that making things more equal makes them better. I don’t. I believe making them more unequal makes them better … If there’s nothing above you, there’s nothing to aspire to … I’m an elitist” (915). ‘n Soortgelyke redenasie kan gebruik word by die ANC-regering se inpalming van wittes se besittings. Diegene wat bv plase ontvang pleks van hulle self te ontwikkel, waardeer sulke onverdiende geskenke nie, gevolglik is die plase in die oorgrote meerderheid gevalle spoedig in ‘n vervalle toestand.

* “I believe in discrimination. Discrimination is a moral good and a moral law! It’s an aristocratic spirituality. Of course you discriminate. You discriminate over who’s your enemy and who’s your friend” (924). Geen mens kan sinvol lewe as hy nie op rasionele gronde tot onderskeiding in staat is nie. Dit is op grond van ondervinding dat ons weet wie om met bv misdaad te assosieer, al word amptelik herhaaldelik beweer dat die grondslag daarvan bevooroordeelde rassediskriminasie en onbillike stereotipering is.

* “People become more Right-wing as they get older … Why is that? Because death approaches, reality approaches” (929). Mense sterf meesal eers wanneer hulle bejaard is en hulle het dan meer ondervinding en moontlik ook meer kennis en beter insig as jonger mense. Sterfbedwoorde is geneig om waar te wees. Bowden verwys na die Britse skrywers Kingsley Amis (1922-1995) en Colin Wilson (1931-2013) wat na mate hulle ouer geword het, al hoe meer regsgesind was. ‘n Mens kan ook na die groter politieke realisme verwys wat tans by ons eie eens verlinkse André P Brink en Breyten Breytenbach te bespeur is.

* “History’s been made by a small group on behalf of and in the name of the groups from which they themselves derive their energy and purpose” (929). “Genuine creators are the antennae of their entire populations” (1949). “Five percent of all groups rule their own groups. And 80% always conform to the ruling ideology” (1557), bv politieke korrektheid. “Political correctness … is based upon the idea that everyone is equal” (3048). “Political correctness is a form of censorship” (3042). “It disprivileges dissenting ideas” (1570). Die ANC-regering weerspieël nie noodwendig die mening van die meerderheid Suid-Afrikaners nie. Dit is ‘n klein groepie mense in die ANC, in baie gevalle lede van die destydse terreurbendes, wat in veral eie belang die meerderheidsmening met bv propaganda en intimidasie manipuleer. Aan die anderkant kan die meer as 5 000 kiesers wat vir Front Nasionaal gestem het die potensiaal hê om die spreekwoordelike berge in hierdie droewe land te versit. Dit is waarom Front Nasionaal as rassisties uitgekryt is. “Any white self-assertion is regarded as an act of semi-criminality” (1413).

* “Right-wing views are about difference, they’re about inequality, they’re about distinction, and they’re about meaning” (1467). “Contrary to nearly all present orthodoxies, the Right is actually the side of civilization” (2707). “Firstly, cultures would be mono-ethnic. Secondly, there would be a respect for the past glories of our civilization. Thirdly, we would not preface every attempt to be strong by saying ‘I’m sorry'” (1791). “You fight for your own country, and your own group, and your own culture, and your own civilization, at your own level, and in your own way” (1806). “To be totally proud of what you are in your own confirmation of identity. Because identity is divine” (1836).

* “Open-mindedness to the future and respect for evidence does not mean woolliness and an absence of certitude in what we are” (1604). “It means that we should not begin every sentence by apologizing for our past or apologizing for who we are” (1613). “In my philosophy sympathy multiplies misery” (1617). “Many Western people feel that … variants of our group have committed atrocities, that our civilization is therefore rendered worthless, almost in its entirety” (1683). Wat nodig is, is dat ons ons selfrespek moet behou (of terugkry) en dan realisties moet evalueer in watter mate ons kritici al gepresteer het. “The point of groups like the New Right … is to create the mental space whereby greatness can come back into culture, to create the mental space for higher works of civilization again” (3099).

* Friedrich Nietzsche (1844-1900) “believes that strength is moral glory. That courage is the highest form of morality. That life is hierarchical. That everything’s elitist. There’s a hierarchy in every group of individuals. There’s a hierarchy between groups of individuals. Inequality is what Right-wing ideas really mean” (1621). Bowden verwys selfs na “radical, total, and pitiless inequality” (2535).

* “Liberal ideas say that men and women are the same and are interchangeable, that war is morally bad, that all races are the same and should all live together” (1528). Bowden noem liberalisme “a soft form of communism” (1536). Die ANC neig kommunisties en die ANC Lite (die DA) was eens liberalisties. “Communism kills the body, but liberalism rots the soul” (1545). “Liberalism is moral syphilis” (1738). Wat nodig teen hierdie elemente is, is ‘n “storm of steel” (2781).

* “We don’t believe in anything anymore, that we’re in chaos, that a large number of our people are miseducated to the degree they hardly even know who they are. That patriotism, although it still exists in the blood and bone and in die consciousness of many people, has been partially indoctrinated out of many” (1553). “If you’re not rooted in something, you don’t come from anywhere, there are no roots that go down into the earth, then you can be moved about like a weed which has very weak roots and just rips out. And somebody stronger will rip you out” (1778). “It’s not that we’re all Germans really, although English people are primarily Germanic, but nevertheless, it’s that they’re the core to the European identity, which can have many outer chambers but without the core, doesn’t exist” (2131).

* “One of the cardinal weaknesses of the contemporary West is the feminization of all areas of life. Masculinity is a sacred thing, and yet it’s been demonized and disprivileged in the Western world, regarded as just an excuse for brutality” (1595). “Men have been emasculated by feminism” (388). Die vorm wat versustering deesdae plaaslik aanneem, het ek voorheen “ousifisering” genoem.

Goed en tersaaklik soos die voorafgaande opmerkings is, is dit eintlik die voordrag gelewer in Amerika wat in die boektitel genoem word wat Bowden se boek elke sent werd maak. “What I’d like to talk about is Western civilization and how it can be saved” (117). “Bill Clinton … said whites need political correctness … because they’re going to be a minority relatively soon” (126). Wittes “become a minority mentally” (122). “The Obama presidency epitomizes the willed decline of majority instinct in the society” (292). “Political correctness is a white European grammar” (171). “Political correctness is a methodology and a grammar. It is designed to restrict the prospect of a thought before the thought is even enunciated” (426). “Think about what it will be like when white Americans are 10% of the population of the United States … Political correctness wil not save you from the marginalization of your history and traditions, which will occur because it’s not much fun being a minority” (177). “Your culture will be disprivileged” (284). Clinton “denies the crucial harbinger of identity, which is the heart of all existence and becoming” (184).

Die relevansie van hierdie teks vir wit Suid-Afrikaners behoort duidelik te wees. Volgens Clinton is minderheidstatus die rede waarom daar politiese korrektheid moet wees. Bowden wys egter daarop dat die blankes geensins daarby baat gaan vind nie. Vir wittes is dit ‘n verloor-verloor-situasie. Na verwagting sal nie-wittes reeds teen die middel van hierdie eeu die meerderheid in die Amerikaanse bevolking wees. Wat met sekerheid voorspel kan word, is dat daar vorentoe baie groter begrip as voorheen by wit Amerikaners vir Suid-Afrikaanse blankes se situasie en die Nasionale Party-regering se apartheidsbeleid gaan wees. Sodanige begrip kom egter te laat en gaan ons niks baat nie.

Ook sal daar in die komende dekades allerhande planne in Amerika gemaak word om ‘n ramp soortgelyk aan ons 1990/1994-ramp te voorkom, bv om die immigrasiebeleid aan te pas. Dit sal die magsoorgang na nie-wittes nie voorkom nie maar hoogstens ietwat uitstel. “What may well occur in the future will be nonnegotiable” (321). Ook sal doodgewone Amerikaanse skynheiligheid waarskynlik veroorsaak dat (soos met bv die Britse immigrasiebeleid) te lank getalm word voordat iets daadwerkliks omtrent die saak gedoen word.

“Mass immigration into Britain began with the Nationality Act in 1948, which was passed by the Clement Attlee government” (451). Attlee het gesê: “If the races of the world are mixed together there will be no more war” (455). Die VSA se kookpot-immigrasiebeleid en gedwonge rasse-integrasie steun op dieselfde redenasie. Daar word selfs voorkeur aan nie-wit immigrante gegee. “What you get instead [of war] is the internalization of divisions and a bellyaching of a globalist sort inside societies instead of between them” (455). “They will exist inside multiracial marriages. They will exist inside multiracial schools. They will exist inside multiracial cities. They will exist within multiethnic housing developments. And they will certainly exist within multiracial societies” (459).

By implikasie word die onverkwiklike Suid-Afrikaanse werklikheid hierna nog verder tuisgebring. “The problem that we’re finding is that people are giving away the inheritance that they brought up. It’s as if you have a family business … and it comes down to you through the generational sort of structures of the past and you decided to give it away. You decided to squander it” (133). “The enemies that we face … are internal” (167). Dit is blankes, spesifiek Afrikaanssprekendes onder die leiding van FW de Klerk, wat die land namens al die blankes mandaatloos, dus wederregtelik, weggegee het. “If you allow your culture to be transparently disfigured by forces which are external and internal to it, and which you could have controlled in previous incarnations, you will witness your own death knell. And you will witness it in your own lifetime” (342).

Deesdae is baie blankes in die na-beskawingsera en -mentaliteit vasgevang. “Every time we think of a self-affirmative statement, it’s undercut immediately by the idea that there’s something wrong, or something queasy, or something quasi-genocidal, or something not quite right, or something morally ill about us” (175). Dit is bv bevrydingsteoloë soos Desmond Tutu en Nico Koopman wat wittes probeer wysmaak dat hulle moreel siek is en genees moet word. “This extends out beyond racial and ethnic questions to all other questions. To questions of gender … group identity and belonging … cultural affirmation, to questions of history” (179). “All real identity is underpinned by what existed before you” (188). “To have a future, people need to be aware of their past, and they need to be aware of the glory of that past” (392).

“Since the Second World War, white Europeans have felt guilty about being themselves” (221). “It’s quite shocking how, since 1960 … the West has lost its fiber and has collapsed internally and morally in terms of its spirituality and in terms of its sense of itself” (230). Na die Tweede Wêreldoorlog het die gety teen die blankes gedraai. Die vraag kan gestel word of daar nie dalk sinvolle waardes weens die vernietiging van fascisme in die slag gebly het nie, bv die elementêre waarheid dat mense individueel en groepsgewys verskil. Wittes is mislei om te dink “that much of what was wrong with the modern world is morally our responsibility and not that of any other group” (234). “There’s something uniquely oppressive about being a Caucasian” (259), dus om ‘n blanke te wees ingevolge Johann Friedrich Blumenbach (1752-1840) se klassifikasie.

“Everyone in this room is regarded as immoral by the ruling dispensation in the United States … because it prevents people from identifying with ideas which are, quite transparently, in their own interest” (272). “These things are not about fairness and equity. They are about who can set the standard and the tone for the cultural domination of a civic space” (284). Dit gaan dus om beheer of mag. “When Haitian militants massacred the white population of Haiti … they would not necessarily be condemned for what they did” (408). “Why is the double standard of double moral jeopardy applied by the historians of our own group?” (413). Dit is taamlik duidelik waarom Thabo Mbeki as staatshoof dit nodig geag het om baie staatsgeld te verkwansel deur na die swartes in Haiti uit te reik. Haiti het anti-blanke simboliese waarde. Dit is die oudste swart republiek. Terselfdertyd is Haiti die agterlikste land in die Weste.

“Most people are comfortable in the middle. They’re comfortable when they’re with their fellows, when they’re part of a crowd and feel that they’re mainstream” (417). Bowden beveel aan dat ons mense moed inpraat sodat hulle bereid is om op te staan vir wat reg is. Hy verduidelik dat Leon Trotsky (1879-1940) in die 1920’s die begrip “rassisme” ontwikkel het en dat Mao Zedong (1893-1976) besef het dat daar towerwoorde is wat voordelig in ideologiese oorlogvoering gebruik kan word. Rassisme is so ‘n towerwoord wat uitnemend geskik is om teen blankes te misbruik. Dit het deel van die morele woordeskat geword.

“Only when we recover the sense of dynamism that we seem to have partly lost will we have a future … Many other groups in this world wonder about what is happened to us, wonder what has happened to our energy” (446). Diegene wat wel politieke energie het, begewe hulle soms in regse groeperings. Daardie geledere word gekenmerk deur twis en tweedrag omdat daar groot wedywering is. “Everyone who’s ever been prominent in a Right-wing group knows it involves herding cats. And the reason for that is because of the bloody-mindedness of the maverick people who are part of these tendencies of opinion. Because you have to be bloody-minded in order to attack against that which is comfortable” (496).

“We must not allow comfort and ease to sleepwalk us towards oblivion. Comfort and ease are the enemy of a decisive cultural breakthrough and a decisive implementation of the politics of the future. We have to forget the last 50 to 60 years, but remember the lessons that we should draw from it. And the lessons that we should draw from it is to believe totally in ourselves” (509). “We are the locomotive of our own destiny” (514). “All the enemies that we now face are internal. And the biggest enemies that we face are in our own minds” (518). “We’re not aggressive and assertive enough as a group” (522).