Skrywer: Dan Roodt

Gevaarligte flikker vir Suid-Afrikaanse banke weens politiek

Soos ons almal weet, is Suid-Afrika se groot vier banke, Standard, ENB, Absa en Nedbank, twee weke gelede deur Moody, die groot Amerikaanse kriedetgradeerder, afgegradeer. In vandag se Business Day verskyn ‘n artikel deur die redaktrise van dié koerant, Hillary Joffe, waarin sy die “teorie van hulp aan banke” uiteensit. (Terloops, ek en Joffe was saam studente by Wits, het saam vir die studentekoerant geskryf en was ook saam op die studenteraad. Hoewel ek veel meer van bankwese as sy weet, sal geen Nasperskoerant byvoorbeeld hierdie rubriek publiseer nie.)

Volgens daardie teorie moet die belastingbetaler nie al die risiko dra vir bankrot banke wat bygestaan moet word nie, maar ook effektehouers en ander banke. Daarom is die groot vier banke in Suid-Afrika, tesame met Capitec, beveel om African Bank (Abil op die aandelebeurs) te herkapitaliseer.

roodt_fbfotoMoody is egter nie net begaan oor African Bank nie. As ‘n mens kyk na die balansstate van Suid-Afrikaanse banke, dan bestaan hul bates uit lenings wat toenemend aan swart Suid-Afrikaners toegestaan word. Trouens, as ‘n mens na hul reklame kyk, dan stel hulle nie meer belang in blanke kliënte nie, want feitlik al die advertensies is op die sogenaamde “swart diamante” of opkomende swart middelklas gemik. Dit is nou die begunstigdes van die twee miljoen staatsdiensposte wat onder die ANC geskep is, asook regstellende aksie.

African Bank het eenvoudig roekeloos aan swart verbruikers geld sonder enige sekuriteit begin uitleen. Die vorige hoof van risikobestuur by die bank het vir sy “beleid” ongeveer R85 miljoen aan vergoeding ontvang en speel blykbaar in Skotland gholf terwyl Absa en ander banke van mense se spaargeld uit hul rekenings vat om African Bank-verliese goed te maak. Die Sunday Times het sy kru kommentaar op die voorblad geplaas: “Fok hulle.”

Die onsegbare geheim van die Amerikaanse bankkrisis is dat dit óók deur lenings aan riskante kliënte in die swart ghetto’s van die VSA veroorsaak is. Die liberale Clinton-regering het naamlik ‘n wet gemaak om banke te verplig om aan swartes geld te leen en om sogenaamde “rooi-omlynde gebiede” te verbied. Omdat die banke nie self daardie risiko wou dra nie, het hulle die lenings gesekureer en herverpak en op die finansiële markte verkoop. Die beleggers wat sulke lenings aangekoop het, wou hul risiko insgelyks verseker deur sogenaamde kredietwanbetalingsruiltransaksies (CDS’e oftewel credit default swaps). Laasgenoemde verteenwoordig afgeleide instrumente wat soos alle afgeleides oor hefboomkrag beskik, en daarom verantwoordelik gebruik moet word. Toe wanbetalings toeneem, het dit ‘n rimpeleffek op die hele finansiële stelsel gehad en het die beleggingsbank Lehman-broers eerste bankrot gespeel omdat hy veral in die wanbetalingsruiltransaksies aktief was. Maar selfs die grootste Amerikaanse banke moes deur die Amerikaanse Federale Reserwe en die belastingbetaler ondersteun word, omdat almal skielik met aangetaste bates op hul boeke gevang is.

Hier waar ek in die noorde van Johannesburg woon, sien ek gedurig duur swart Mercedesse, BMW’s, Bentleys, Porsches en ander motors wat ver oor een miljoen rand kos wat deur die nuwe swart elite bestuur word. Hoewel swartes deesdae maklik ryk word uit sogenaamde swartbemagtigingstransaksies en dalk kontant vir sulke motors betaal, sou ek raai dat heelwat van hulle ook met skuld gekoop is.

Swartes in Suid-Afrika het, nes hul eweknieë in die VSA, nie ‘n baie goeie rekord as dit by betalings kom nie. Nêrens in swart woonbuurte betaal die inwoners vir water en elektrisiteit nie, wat reeds ‘n groot finansiële kopseer vir die munisipaliteite en Eskom skep. Jare gelede het ons ‘n bediende gehad wat tot ons uiterste verbasing eendag met ‘n Woolworths-kaart huis toe gekom het. Sy is intussen vort en vir ‘n lang tyd het daar steeds rekenings en aanmanings van Woolworths by ons adres opgedaag. Nodeloos om te sê, is daardie skuld reeds lankal afgeskryf. Die hoeveelheid sulke kleiner bedrae verbruikerskuld aan winkels, banke en ander kredietverskaffers wat reeds afgeskryf is, moet nog veel groter as die huidige herkapitalisering van African Bank wees.

Enige bank is kwesbaar vir die geringste toename in slegte skuld. Volgens die Basel-voorskrifte moet banke ten minste 8% kapitaal teenoor hul lenings hou. As slegs 8% van skuldenaars nie betaal nie, is die bank met ander woorde onmiddellik bankrot.

Radikale grondhervorming lê voor die deur. Na raming bedra die uitstaande skuld op plase en boerderye R90 tot R120 miljard. Dit is meer kapitaal as waaroor die groot vier banke saam beskik. Indien alle plase dus soos in Zimbabwe sou verval, sou die hele bankstelsel in Suid-Afrika insgelyks in duie stort. Moontlik sou die Reserwebank en die belastingbetaler soos in ander lande tot die redding van die banke kon kom, maar as Gill Marcus selfs vir African Bank in spaarders se rekeninge moes gaan krap, lyk dit nie asof daar ekstra kontant by die regering en die Reserwebank rondlê vir ‘n veel groter reddingspoging as die huidige nie.

Ideologie en die voorliefde vir alles wat swart is – noem dit maar Afrosentrisme by gebrek aan ‘n polities korrekte term – het onlosmaaklik deel van die SA finansiële stelsel geword. Juis daarom is dit gedoem om vroeër of later te misluk.

Vrou en kinders tydens die Groot Depressie van die 1930s
Vrou en kinders tydens die Groot Depressie van die 1930s

As die Afrikaner nie wil teruggaan na die dertigerjare toe ons voorouers by sopkombuise moes toustaan of as bywoners op plase moes gaan bly nie – hoewel dié keer mag daar nie meer plase in ons besit wees nie – sal ons moet besef dat ons so gou moontlik ‘n eie bank in die buiteland moet oprig.

Ons weet nie presies hoeveel Afrikaners se spaargeld is reeds die afgelope paar weke deur die banke weggeneem nie, maar selfs daardie bedrag was dalk al genoeg om ‘n nuwe bank mee te begin het!

Benewens spaargeld by banke, hou vele pensioenfondse ook aandele in banke. Ons het gesien hoe Abil se aandele van een dag tot die volgende niks werd was nie. Gill Marcus praat nie van die beleggers in Abil-aandele se kapitaal van R12 miljard wat ingeslyks in die niet verdwyn het nie, maar dis insgelyks ‘n verlies wat verreken moet word. Die markkapitalisering van die vier groot banke is ten minste ‘n halftriljoen rand (R500 000 000 000) werd. Dít alles kan in die swart gat van polities korrekte lenings verdwyn.

Ons het hier al die elemente vir ‘n ineenstorting presies soos ons dit in die VSA en sommige Europese lande soos Griekeland gesien het: Afrosentrisme, swak toesig deur die Reserwebank, roekelose krediet en die lekkergeloof van: “Dit kan nie hier gebeur nie.”

Baie Afrikaners met wie ek praat, sê vir my: “Ek gee nie om nie. My geld is klaar oorsee.” Feit is egter dat solank ons in dié land woon, gaan ons ‘n finansiële stelsel nodig hê om mekaar te kan betaal, asook om huise, motors en entrepreneurskap te finansier. Om ten minste die helfte van ons kapitaal in ‘n veilige plek soos Switserland te hou, terwyl ons voortgaan om normaalweg sake in Suid-Afrika te doen, lyk vir my na die beste opsie om te ontkom aan die heksebrousel wat die banke en Gill Marcus besig is om vir ons voor te berei.

Die internet het ons van tyd en ruimte bevry. Dis tyd dat ons dit tot ons voordeel gebruik, ook wanneer dit by ons banksake kom.

Vanaf Vanuatu ‘ons’ vlag en neiging tot nabootsing

Suid-Afrika, veral deesdae, huiwer om te besluit of die land eerder Idi Amin se Uganda of een of ander vragkultus (cargo cult) op die eiland Vanuatu wil na-aap. Jy kan die stelsel hier ‘n “vragkultusdemokrasie” noem en solank ons elke vyf jaar ‘n miljard dollar of so aan ‘n verkiesing bestee, kan elkeen tussen verkiesings maak net wat hy wil.

roodt_fbfotoVerkiesings verleen egter slegs die stempel van “demokrasie” aan ‘n stelsel waar mag elders van eienaar verwissel: by die regerende party se hoofkwartier of in donker transaksies wat voltrek word met wie ook al finansieel by die stelsel baat.

Hierdie is ‘n vertaalde uittreksel uit ‘n nuwe eboek-opstel deur Dan Roodt wat vandeesweek verskyn, onder die titel: Raiders of the lost Empire: South Africa’s ‘English’ identity. Dit sal plaaslik en internasionaal versprei word teen slegs $3 of R30 vir ‘n teks van 22 500 woorde, gelykstaande aan ‘n gedrukte boek van 80 tot 100 bladsye. Moenie dit misloop nie! Vir meer besonderhede en ‘n langer uittreksel in Engels, klik hier.

Gepraat van Vanuatu, het ek eers in die negentigerjare van die bestaan van dié eiland bewus geraak toe ek die merkwaardige ooreenkoms tussen “ons” vlag en dié van Vanuatu bemerk het. As daar iets soos vlagplagiaat was, is Suid-Afrika skuldig daaraan. Suid-Afrikanisme is egter trots nabootsend. Hoe nader jy daaraan kom om jou as ‘n Brit voor te doen, hoe meer “Suid-Afrikaans” raak jy. Plagiaat op universiteit, op sowel voorgraadse as nagraadse vlak, is heeltemal algemeen en studente “kopieer en plak” die woorde en gedagtes van ander ten einde een van ons toenemend waardelose grade te ontvang.

In ander samelewings word daar skeef gekyk na ‘n gebrek aan egtheid, of ersatz, geen oorspronklikheid nie, of om ‘n afskrif van iets anders te wees, ‘n simulakrum. Maar nie in Suid-Afrika nie. Paradoksaal genoeg, is die revolusionêre swartes wat teen “kolonialisme en kapitalistiese uitbuiting” uitvaar, die eerste om die uiterlike kentekens van wat hulle as die Britse gentleman beskou, aan te neem. Hulle drink whisky, van die duur sogenaamde “enkelmout”-tipe, in rojale hoeveelhede. Die Engelse voorliefde vir drank, om dronk te word, selfs die pub-kultuur, het in Suid-Afrika wortel geskiet. Trouens, in sy strewe om meer en meer Engels te word, het die land die wêreld se tweede grootste biermaatskappy tot stand gebring, SAB-Miller. Dis ‘n merkwaardige prestasie, gegewe die feit dat ons BNP slegs ‘n agste van byvoorbeeld Duitsland, ‘n ander nasie wat bier drink, s’n is. Duitsland kon ons nie oortref as dit by bierverkope kom nie. Soos ek aanstons sal aantoon, is bier en om ‘n “eenbier-nasie” te wees, grondliggend aan wat die “nuwe Suid-Afrikaanse identiteit” genoem word.

Die Engelse en Amerikaanse smaak vir dwelms het insgelyks na ons toe oorgewaai. Nou die dag besoek my 18-jarige dogter die kampus van die Universiteit van die Witwatersrand en praat met ‘n klompie eerstejaarstudente daar. Volgens haar kon hulle net oor dwelms praat, watter verskillende tipes narkotika hulle reeds probeer het en met watter hulle nog wil eksperimenteer. Met haar Afrikaanse opvoeding en skoling, stel my dogter intens belang in letterkunde, kuns en filosofie, en het uitgesien na ‘n uitwisseling van idees met mense wat ander sienings as sy mag koester. Helaas, al waaroor hulle kon praat, was dwelms. Daar heers ‘n soort snobisme rondom dwelms en die Engelse sien neer op ander wat nie sulke middels gebruik nie. Ek vermoed sterk dat vele van die menings wat ons in die Engelse koerante in Suid-Afrika teëkom, uitgedink is terwyl die persoon onder die invloed van een of ander dwelmmiddel verkeer het. Die Franse het ‘n mooi woord vir dwelms, “stupéfiants”, wat uitdruk dat dit mens ook in ‘n stupor laat verval of dom laat raak as jy dwelms gebruik. Suid-Afrika het oor die afgelope aantal jare sulke dieptes van domheid beproef dat ons besig is om na die primitiewe, vroeë Steentydperk te regresseer, of selfs na hominiede vlakke toe. Binnekort sal Suid-Afrikaanse Engels, wat reeds aansienlik verkreoliseer is, net uit ‘n gekrys en ‘n gegrom bestaan. Soos die woewoezêla, ‘n eentonige plastiekinstrument wat gewoonlik by sokkerwedstryde geblaas word, sal alle kommunikasie naderhand tot ‘n heel basiese vlak toe daal.

Daar is iets tragies aan die Engelse bewussyn, wat grondig ongelukkig is, vandaar die behoefte om bedwelm, dronk of verdoof te word. Miskien hou dit verband met die globale multikulturele projek, wat daarna streef om alle identiteit, waaronder persoonlike identiteit, uit te wis. Slegs as ons ‘n ongedifferensieerde tropbewussyn bereik, ‘n atawistiese “ons”, sal ons “volledig mens” word; of watter cliché ook al daarvoor gebruik word. In Suid-Afrika se sakeskole doseer hulle selfs kursusse in “oeboentoe” as ‘n etiese beginsel wat vertaal in “Ek is ‘n mens deur ander mense”, wat ‘n ander manier is om die kollektiewe, byekorfbewussyn uit te druk.

In ons land is dit tans deel van die Engelse credo dat ons op geen manier “verdeel” moet wees nie. Alle vordering daarna om ‘n ongedifferensieerde mensemassa te word, ‘n bietjie soos in die wetenskapfiksiebegrip van “die Borg” in die Amerikaanse Star Trek-reeks, word geloof. Enigeen wat sy taal en kultuur ten gunste van Engels aflê, word gesien as iemand wat nader daaraan kom om deel van die “groter massa” te word wat selfs as ‘n globale of planetêre massa gesien kan word.

Om in Suid-Afrika Engels te wees, is in ‘n sekere mate ‘n pynlike ervaring. Dit verklaar die radikalisme, haat en ekstremisme van soveel Engelse wat terrorisme gepleeg het of hulle tot kommunisme of Boerehaat verbind het, of wat bereid was om burgerlikes in die naam van sulke ideologieë dood te maak of aan te val. Waarom is Suid-Afrika so vreemd vir die Engelse gees? wonder ‘n mens.

Op die gevaar af dat ek mag afdwaal, kom ons kyk vir ‘n oomblik na wat George Orwell gesê het oor wat dit beteken om Engels te wees. Onder Afrikaners, Franse, Duitsers, Spanjaarde en baie ander volkere, is dit amper natuurlik om oor ‘n mens se volksidentiteit te besin. Onder Afrikaners is dit méér, amper ‘n nasionale obsessie. Die rede vir die Afrikaner se obsessie oor identiteit is nie moeilik om te eien nie: dit is omdat ons gedwing is om ‘n land te deel met ‘n besonder nihilistiese, baasspelerige, kolonialistiese groep wat so vernietigend met identiteit en kultuur handel dat ons konstant oor onsself moet twyfel.

Waarom haat hulle ons so? Waarom wil hulle ons taal, tradisies en gebruike verbied? Is daar inderdaad iets fout met ons? Die Afrikaner, wat geneig is tot skulddeurtrokke, Calvinistiese selfondersoek en selftwyfel, poog voortdurend om die fout by homself te vind pleks daarvan om na sy vyandige, snedige landgenoot met sy patologiese onverdraagsaamheid teenoor enige ander kultuur as sy eie, te kyk. Trouens, duisende romans, essays en proefskrifte is al geskryf oor wat dit beteken om ‘n Afrikaner te wees, maar geen Afrikaner het nog probeer om die Engelsman te verstaan nie. Vandaar hierdie essay, wat ‘n unieke stukkie ontleding verteenwoordig, ‘n poging om vas te stel wat dit beteken om vandag Engels te wees, in Suid-Afrika, maar miskien selfs wêreldwyd. Ek vermoed sterk dat heelwat van wat ons hier ervaar, insgelyks deur mense in ander nie-Engelse lande aangevoel word. Hier dink ek byvoorbeeld aan die onlangse essays van Richard Millet oor die agteruitgang in die Franse letterkunde ten gunste van globale Angel-Saksiese blitsverkopers.

George Orwell word normaalweg verbind met sy twee distopiese romans, 1984 en Animal Farm. Hy was egter een van die min Engelse skrywers wat dit gewaag het om te besin oor wat dit beteken om Engels te wees, in sy essay “England, your England”. Onder andere sê hy die volgende:

“Here are a couple of generalizations about England that would be accepted by almost all observers. One is that the English are not gifted artistically. They are not as musical as the Germans or Italians, painting and sculpture have never flourished in England as they have in France. Another is that, as Europeans go, the English are not intellectual. They have a horror of abstract thought, they feel no need for any philosophy or systematic ‘world-view’. Nor is this because they are ‘practical’, as they are so fond of claiming for themselves. One has only to look at their methods of town planning and water supply, their obstinate clinging to everything that is out of date and a nuisance, a spelling system that defies analysis, and a system of weights and measures that is intelligible only to the compilers of arithmetic books, to see how little they care about mere efficiency. But they have a certain power of acting without taking thought. Their world-famed hypocrisy – their double-faced attitude towards the Empire, for instance – is bound up with this.”

Daar is ‘n soort gemeenplaas wat ‘n mens dikwels in Afrikaanse koerante teëkom en gewoonlik deur die alwetende Afrikaner-akademici uitgespreek word: dat “die Afrikaner minderwaardig teenoor die Engelsman voel”. Dit spreek vanself dat ‘n mens vandag nie ‘n Afrikaner-akademikus kan wees sonder dat jy die Anglo-Amerikaanse wêreldbeskouing aanvaar het nie, asook die ANC en Suid-Afrikaanse Kommunisteparty se sienings, andersins sou jy nie ‘n werk gehad het nie! Dus dra sulke menings nie veel gewig nie. Hier dui ek bloot aan dat so ‘n opvatting bestaan.

Maar ek het nog baie min Afrikaners teëgekom wat werklik só voel, of wat hul as minderwaardig beskou. Meesal is dit die teenoorgestelde. Aangesien Afrikaners die Engelse in die meeste Engelse sportsoorte oorheers, bestaan daar eerder ‘n opvatting by die Afrikaner dat hy fisiek en verstandelik die Engelsman se meerdere is. Die gedagte dat Engelse lui is en geneig om op aktiwiteite te fokus wat tegelyk winsgewend is en min arbeid vereis, is ook taamlik algemeen. ‘n Boer het eenkeer aan my verduidelik dat suikerplantasies in die Engelssprekende provinsie Natal (tans amptelik Kwazulu-Natal) so gewild geraak het omdat die suikerrietplant “soos onkruid groei en geen spesiale aandag nodig het nie, anders as ander gewasse”.

Aan die ander kant meen ek dat die liberale of kommunistiese Afrikaner wel ‘n minderwaardigheidsgevoel sy eie gemaak het. Dit is omdat soveel van hulle in ‘n sekere mate verengels is, in ‘n Engelse wêreld woon en werk, ‘n wêreld wat dikwels met die politiek of die universiteite te make het, plekke waar dit jou loopbaan sou benadeel as jy nié die Engelse stereotipes oor Afrikaners beaam nie. Frederik van Zyl Slabbert, die liberale politikus, asook die skrywer André P. Brink is twee sulke mense. Brink het selfs sover gegaan dat hy verklaar het dat “my mense nie verdien om te bestaan nie en behoort te verdwyn”, waarmee hy volledig die Angel-Saksiese ideologie omhels het. Bram Fischer, die kommunistiese leier wat in Johannesburg gewoon het, waar hy deur internasionalisties gesinde kommuniste omring was, is nog so ‘n geval.

Wat Orwell se waarnemings hier bo betref, val die gebrek aan skeppende talent by Engelse, veral hier in die kolonies, sterk op. Selfs mense sonder ‘n kunstenaarsopleiding of -talent, soos William Kentridge, word as groot kunstenaars in die Engelse media opgehemel. Waar daar ook al kunstenaarsaktiwiteit in Suid-Afrika is, was daar nog altyd Afrikaners. Selfs die Nobelpryswenner, Nadine Gordimer, is aanvanklik aan skryf en letterkunde voorgestel deur ‘n Afrikaner, Uys Krige.

Dis die eerste oorsaak van Engelssprekende vyandigheid teenoor Afrikaans en Afrikaners. Een van die eerste dinge wat die nuwe Engelse bewind in 1994 gedoen het, was om die provinsiale kunsterade af te skaf, waarna Afrikaanse skole en universiteite aangeval is. Onlangs het die minister van hoër onderwys en leier van die Kommunisteparty, Blade Nzimande, aangekondig dat “daar nie meer Afrikaanse universiteite bestaan nie”, waarmee hy bedoel dat die verengelsingsproses voltrek is.

Hierdie verteenwoordig die eerste 1800 woorde van Dan Roodt se opstel, Raiders of the lost Empire: South Africa’s ‘English’ identity, wat hier vir die eerste keer in Afrikaans vertaal is. Die Engelse weergawe vir plaaslike en internasionale verspreiding sal vandeesweek, moontlik selfs binne die volgende 24 uur, as eboek beskikbaar wees teen slegs R30 of $3. In omvang beloop dit 22 500 woorde, gelykstaande aan ‘n gedrukte boek van 80 tot 100 bladsye. Moenie dit misloop nie, en stuur solank ‘n epos aan inlig[by]praag.org met die woord “Raiders” in die onderwerpreël sodat ons u op hoogte kan hou van die verskyning!

 

Fanie Cloete se holocaust-ontkenning…

Fanie Cloete se bewering dat Stellenbosch nog altyd ’n “tweetalige instelling” was, ontken dit wat Jan Smuts ons “eeu van onreg” (die negentiende eeu) genoem het. Ná 1806 het die tweede Britse besetting gevolg waartydens Engels stelselmatig in die Kaap afgedwing is. Verengelsing was trouens een van die oorsake van die Groot Trek.

roodt_fbfotoOm dus te beweer dat “die voorganger van die US, die Victoria College, was ’n Engelse instelling wat stelselmatig na die Vryheidsoorlog deur Nederlandse/Afrikaanse nasionaliste omskep is in ’n meer Afrikaans-vriendelike organisasie” is om dié geskiedenis van koloniale besetting en gedwonge verengelsing onder Lord Charles Somerset en ander te ontken. Cloete kan net sowel argumenteer dat Nederland eintlik Duits as taal behoort te aanvaar omdat:

  1. Duits ’n veel groter (wêreld)taal is.
  2. Nederland gedurende 1940-1945 deur Duitsland beset is en alle Nederlandse universiteite dus op daardie stadium eintlik “Duitse universiteite” was.

Net so behoort die Grieke eerder Turks die onderrigtaal aan hul universiteite te maak, Poolse universiteite Russies te aanvaar en die Tsjegge ’n keuse tussen Duits en Russies te maak, aangesien hulle eeue lank deur die Oostenrykers beset is en toe deur die Russe.

Engels is in Suid-Afrika egter geen gewone taal nie. Dit is ook die taal waarin volksmoord op die Boere gepleeg is, met die volgende veelseggende mening deur Sargent, die toentertydse Onderwysminister van die Britse besettingsmag in ’n brief aan Lord Milner:

“We must appeal to England, and ask the sisters and daughters of those who have been fighting for the Empire to come out and complete that part of the work which their male relatives are unable to accomplish. Our military police had gathered the greater part of the child population into these camps and … I feel that the opportunity during the next year of getting them all to speak English is golden”.

Nadat die ware feite aangaande die oorlogsmisdade van die Britse besettingsmag tydens die Tweede Vryheidsoorlog byna ’n eeu lank in belang van “versoening” onderdruk is, weet ons vandag dat die Britte alle geboue, selfs kerke, afgebrand het. Ook het hulle en die sogenaamde “gewapende swartes” die Boerevroue en -dogters sistematies verkrag (tot 35% van alle Boerevroue is verkrag) en natuurlik is vroue en kinders in die konsentrasiekampe uitgehonger en toegelaat om van siekte te sterf onder omstandighede wat die hele beskaafde wêreld aan die einde van die negentiende eeu geskok het.

Die vestiging van Engels as heersende en oorheerserstaal is onlosmaaklik verbind aan die volksmoord op die Boere. Deur ’n Engelse Victoria College as “natuurlik” voor te stel, is Fanie Cloete besig met holocaust-ontkenning.

Die vraag is waarom Cloete en sy sestig mede-hensoppers wat die US met ’n dubbelmediumopsie wil verengels om Milner en veral Sargent se oogmerke te verwesenlik, so fanaties in hul koloniale haat jeens Afrikaans en veral die “Afrikaanse nasionalisme” volhard?

Enersyds is daar ’n element van lafhartigheid hierby betrokke. Die meeste pas bekeerde ondersteuners van die Afro-fascistiese ANC (soos bv. Anton van Niekerk, nog ’n lid van die “groep van sestig” wat ’n tweetalige en binnekort Engelse Stellenbosch voorstaan) was voorheen ewe klakkelose volgelinge van die NP en die Broederbond. Hulle val eenvoudig in by die ideologie van die dag, of dit nou apartheid of die huidige anglofiele negrologie is. Andersyds verteenwoordig die voorstanders van Engels aan Stellenbosch ook ’n filistynse groep wat weinig, indien enige, waarde aan taal, kultuur, letterkunde of ’n historiese erfenis heg. Soos Kalief Omar wat die biblioteek van Alexandrië afgebrand het, is hul enigste vraag: dien hierdie plek my god Allah, of nie? Overgezet synde: dien Stellenbosch die heersende ideologie of nie?

Op ’n dieper sielkundige vlak is daar natuurlik interessante elemente in Fanie Cloete se vele skrywes, ook in Die Burger. Duidelik skep hy ’n byna sadistiese behae in die komende afgang van Afrikaans aan Stellenbosch. Elkeen van sy briewe drup van leedvermaak oor Afrikaner-magteloosheid, soos ’n voyeur by ’n verkragting. Terselfdertyd is daar ’n masochistiese ondertoon, want Cloete self sal natuurlik ook uiteindelik die spit afbyt as transformasie sy gang gegaan het en Stellenbosch volledig in ’n Afrika-universiteit omskep is.

Cloete se clichés oor apartheid is intellektueel op dieselfde vlak as die uitsprake van die ANC-jeugliga, wat natuurlik ook beroemd (of berug) is vir die “kill a Boer, kill a farmer”-slagspreuk. Volgens Cloete, lei “volledige parallelle onderrig in SA… onvermydelik tot apartheidstipe rasgebaseerde klasse en elke ekstra taalstroom verminder produktiwiteit en navorsingstyd vir dosente. Dis onvolhoubaar en kan op lange duur net selektief toegepas word.”

Die vraag is nou: hoe het ons dit reggekry om gedurende die hele twintigste eeu afsonderlike universiteite in Afrikaans en Engels te bedryf, honderdduisende studente op te lei en van hierdie land die juweel in Afrika te maak, indien sulke praktyke “onvolhoubaar” is?

Hoe “volhoubaar” is Afrika-universiteite wat volledig in die koloniale tale bedryf word en waar klasse soms jare lank nie plaasvind nie? Geletterdheid op die kontinent is besig om af te neem. Hoe geslaagd is die swart universiteite in die voormalige tuislande wat reeds jare lank volledig in Engels bedryf word en wat telkens die nuus haal weens korrupsie, wanbestuur, ongereelde klasse, ens.? Moontlik het Cloete al gehoor van Fanie Olivier se viktimisering en jarelange hofstryd ná hy ’n korrupte rektor aan die Universiteit van Venda aan die kaak gestel het?

Maar die aandrang op Engels en op “transformasie”, selfs die slagspreuk “kill a Boer, kill a farmer” wat gereeld deur swart studente geskree word, is op sigself ’n aandrang op groter segregasie en dus apartheid! Die oogmerk van “integrasie” en “transformasie” is geensins ’n samelewing met groter “diversiteit” (wat dit ook al mag beteken), verdraagsaamheid, ens. nie, maar juis een van Afrosentriese hegemonie en rassistiese verdrywing van blankes. Indien Cloete my boek The Scourge of the ANC gelees het, sou hy bewus gewees het van die volgende passasie wat ek hier in Engels aanhaal sodat hy dit beter kan verstaan (of juis nie? want die Engels van hensopper-Afrikaners laat soms veel te wense oor):

In order to swamp the remaining Afrikaans universities with English-language students, he (Kader Asmal) merged them with some notoriously corrupt, inefficient and bankrupt institutions that would presumably drag the flower of Afrikaans higher education down to their level. When the registrar at the Vrystaatse Universiteit went to meet with its merger partner, the University of Qua-Qua, a bankrupt institution where lectures sometimes never start for the entire year, he was bluntly told by a student mob that they did not wish to see white people on their campus. He meekly left and has since been trying to fathom how one can merge with an institution that favours black domination and segregation. At UNISA the rector, Barney Pityana, not only spent millions of rands on a mansion that had already been sold by the university, triggering a two-million rand penalty in the offer to purchase by the new owner, but also redecorated it in style. During his inaugural speech he flew into a rage of ethnic cleansing against the Afrikaner academics that had created and built up UNISA, vowing to drive them out of the institution. (Scourge, bl. 50)

Chris Brink se nuwe taalbeleid aan Stellenbosch staan daarom in diens van die komende etniese suiwering van Afrikanerstudente en -akademici aan die laaste oorblywende Afrikaanse universiteit suid van die Oranjerivier. Die element van territoriale verowering wat met verengelsing gepaardgaan, kan nie misgekyk word nie. Trouens, in die koshuise aan die Universiteit van Pretoria druk swart studente hulself letterlik in daardie terme uit. Sodra ’n koshuis ’n swart meerderheid verkry, word daar gesê, “we have conquered it”. Net soos honderd jaar gelede toe Engels in konsentrasiekampe aan Vrystaatse en Transvaalse kinders “geleer” is, het ons hier te make met die taalkundige sy van ’n verowering.

Ek is bevrees Cloete se vertroue in die vervloë retoriek oor apartheid is misplaas. Vyf-en-twintig jaar gelede het dit indruk gemaak, of nie eens nie. Ná Zimbabwe en met ’n swetterjoel internasionale boekpublikasies oor die tema van Afrika-mislukking, juis as gevolg van “negrologie”, swart bewussyn, die swart identiteit en dergelike begrippe, verkeer outoritêre Afrikaregerings in die beskuldigdebank en nie meer die veel verguisde blanke Afrikaners nie. Hoe Cloete die ANC se arbitrêre taalbeleid en afdwing van Engels wat met al die finesse van Zimbabwe se grondhervorming geskied, intellektueel, moreel of selfs polities kan verdedig, gaan my verstand te bowe.

Nie net ontken Cloete en ander hensopper-Afrikaners die volksmoord op die Boere nie, maar ook Rwanda, Darfoer, die Kongo, Burundi en ander massamoorde wat hul oor die afgelope tien jaar in Afrika afgespeel het. Verengelsing soos die ANC en sy meelopers van die Chris Brink-tipe dit in Suid-Afrika toepas, maak deel uit van die greep van Afro-fascisme en negrologie waarin die kontinent verkeer.

Arme Afrika! Arme Stellenbosch!

Vir die eerste keer gepubliseer in 2005 op LitNet.

GRA-dag: 139 jaar van taalstryd

Vandag is 14 Augustus, dus 139 jaar sedert die Genootskap van Regte Afrikaners in die Paarl gestig is. Sedert 14 Augustus 1875 stry Afrikaners vir die erkenning van hul taal in Suid-Afrika. Die slagspreuk van die eerste taalbeweging van destyds, dat daar drie soorte Afrikaners is, dié met Hollandse harte, dié met Engelse harte en dié met Afrikaanse harte is waarskynlik vandag nog ewe geldig. Behalwe dat ons “Hollandse” met “Kreoolse” kan vervang, want tans word daar vanuit Nederland aantygings gemaak dat Afrikaans eintlik geen Westerse taal is nie, maar ‘n derdewêreldkreools wat ons kwansuis by Oosterse slawe in die Kaap aangeleer het.

'n Gedeelte van die Afrikaanse Taalmonument in die Paarl
‘n Gedeelte van die Afrikaanse Taalmonument in die Paarl

Toevallig ontvang ek gister ‘n digbundel van GA Watermeyer as geskenk by van alle dinge, ‘n internetkursus wat ek gister in Afrikaans aangebied het. Natuurlik is dit nog ‘n merkwaardigheid van Afrikaans: dis een van die min tale ter wêreld waarin mens oor rekenaars en die internet kan praat sonder om Engelse woorde te gebruik! Anders as Nederlands byvoorbeeld waar die grootskeepse invoer van Engelse terme soos “downloaden” byvoorbeeld, tegniese skepping in dié taal ernstig aantas. Die gedig van Watermeyer verdien egter om vandag aangehaal te word:

Taal van die heerser

Hy wat die dood oor ander roep
erf self die skadu oor sy stoep.

Heersvleuels het ons taal geslaan
om steiler teen die son te gaan;

heershoewe het ons woord getrap,
gepars, om helderder te tap;

heerswette het ons stem gebind
om deernisdieper klank te vind…

Nog stry ons in die eie land
stryd om die eie taal se stand,

nog krimp daar harte koud van haat
telkens wanneer ons volksvas praat;

maar agter skans van parallel
skuil vroeër heersers angsbeknel

dat spraak wat hul gestalte dra
polsslag verloor in Afrika…

Hy wat die dood oor ander vra
word self die donker ingedra.

(Uit: Die republiek van duisend jaar, 1957)

Telkens as ons gedink het die stryd om Afrikaanse taalregte is gewen, het daar nog ‘n wending ingetree om ons maar net weer van nuuts af aan in ‘n toestand van oorheersing te laat terugval. Só was dit ook in 1994 toe die duidelike tweetalige reëling van die Vrede van Vereeniging, die Brits-Suid-Afrikaanse wet van 1909, die Taalwet van 1925 en die Grondwet van 1983 laat vaar is ten gunste van ‘n halfgebakte artikel 6 in die huidige grondwet wat voorsiening vir elf “amptelike tale” maak, maar net een “praktiese taal”, Engels.

Net enkele weke gelede het die kommunistiese minister van hoër onderwys, Blade Nzimande, aangekondig dat “daar geen meer Afrikaanse universiteite in die land bestaan nie”. Rondom die jaar 2000 nog het die ANC-bewind by monde van dr. Jakes Gerwel belowe dat ten minste twee universiteite vir Afrikaans uitgehou sou word.

Vir alle praktiese doeleindes is ons terug in 1822 toe Lord Charles Somerset sy berugte Engelse taalwette afgekondig het. Danksy JH Hofmeyr (Onze Jan) is daardie taalwette gedeeltelik in die 1880s herroep en is Nederlands naas Engels in 1882 in die parlement en in 1884 in die geregshowe toegelaat.

Vandag word Afrikaans, buiten in Pretoria, Bloemfontein en ‘n paar ander plekke, kwalik meer in die howe gehoor. Die aanslag op tersiêre onderrig in Afrikaans is fel, met ‘n “Afrikaanse” koerant soos Beeld wat in die voorste linie veg om Afrikaners se aandrang op Afrikaans verdag te maak deur ons as “rassiste” en “Nazi’s” uit te kryt.

Die bedreigings vir Afrikaans kom tans vanuit alle windrigtings:

  • Die gebrekkige grondwet wat naas sy elf amptelike tale geen daadwerklike taalregte toestaan nie;
  • anglofiele Afrikaners wat hul kinders na Engelse skole stuur of kreools begin praat;
  • akademiese en buitelandse steun vir kreools, onder meer aan die Universiteit van Potchefstroom, waardeur Standaardafrikaans verdag gemaak word;
  • die skoolsillabus wat nie genoegsame tyd aan Afrikaans afstaan nie deur lesure op ‘n onnodige propagandavak soos “Lewensoriëntering” te verkwis;
  • die anglofiele en Afrikanervyandige mediagroep Naspers wat ‘n kunsmatige half-kreoolse “Afrikaanse” kultuur aan die gang hou, tesame met ‘n groep Kaapse skrywers wat enigiets eie aan Afrikaners hoon en smaad;
  • maatskappye soos Woolworths wat verseg om enige Afrikaans in hul winkels en op produkte aan te bring;
  • emigrasie deur Afrikaners na Engelssprekende lande waar hulle en hul kinders verengels;
  • globalisme en die internet waardeur Engels as die verstektaal aanvaar word;
  • hernieude Amerikaanse en Britse imperialisme wat vyandig teenoor nasionale kulture, ook elders ter wêreld, staan en onderliggend aan die nuwe koue oorlog teen Rusland is;
  • die wederopstand van Britse kolonialisme in Suid-Afrika, met Engelse wat sleutelposisies in die staat en veral die onderwys beklee en dit gebruik om Afrikaans in die naam van multikulturalisme en anti-rassisme te ondergrawe;
  • die reklamewese wat wesentlik verengels het;
  • die SAUK se openbare TV-diens wat Afrikaans en selfs die Afrikaanse nuusprogram feitlik heeltemal gemarginaliseer het;
  • jare lange anti-Afrikaanse propaganda wat daarop gemik is om Afrikaners se identiteit af te breek en hulle sku en skaam vir hul geskiedenis, taal en herkoms te maak;
  • oorblyfsels van die “blanke nasionalisme” uit die verlede wat veroorsaak dat ons nie graag ons Engelssprekende landgenote wil kritiseer nie omdat dit verdeeldheid veroorsaak, terwyl Engelse hier en in die Verenigde Koninkryk natuurlik gedurig besig is om ons weens “apartheid” en ander kwessies te verguis.

Die situasie is haglik, maar dis in tye soos dié wat die koring van die kaf geskei word. Afrikaners was nog nooit bang vir Engelse nie. Inteendeel, tydens die Anglo-Boereoorlog het ons teen die Engelse oormag geveg en by sekere veldslae soos byvoorbeeld Magersfontein getoon dat ons veel groter getalle Engelse op die vlug kan laat slaan.

Die klein maar voortreflike intellektuele tradisie in Afrikaans is onlosmaaklik aan die Europese (Vastelandse) denkskool verbind, wat dié van Engeland en selfs die VSA in gehalte en diepgang by verre oortref. Teenoor die eentalige monokultuur van Engels, staan die kosmopolitiese en verwikkelde Europese kultuur met sy musiek, letterkunde, filosofie en wetenskap wat strek vanaf Spanje en Portugal in die weste tot aan die Oeralgebergte in die ooste.

Die Universiteit van Pretoria het onlangs die studie van Europese filosofie verbied, omdat dit blykbaar die imperiale Engelse “nasiebou”-projek in Suid-Afrika bedreig. Hoe maklik voel die Engelse en hul sikofante nie bedreig nie! Kant en Nietzsche (of dalk Van Wyk Louw en GA Watermeyer) laat die magtige Engelse militêr-taalkundige kompleks met sy “killer language” wat tans alles voor hom uitwis, se broek bewe.

Die anglosentriste in ons land het ‘n taaloorlog verklaar. CP Hoogenhout se kreet van:

“Engels! Engels! Alles Engels! Engels wat jy sien en hoor;
In ons skole, in ons kerke word ons moedertaal vermoor.”

was nog nooit só van toepassing soos juis nou nie.

Die tyd het gekom om Engels met Engelse metodes te beveg. Hiermee sê ek nou nie dat ons soos die verdomde Engelse vrouens en kinders in konsentrasiekampe moet sit of bomme in restaurante en kroeë soos hul wonderlike ANC gedoen het nie. Die Engelse definisie van ‘n “aktivis” is mos iemand wat soos Robert McBride terreur pleeg. Kom ons weerhou ons van volksmoord en terreur; dit op sigself sal ons Afrikaneridentiteit bewaar. Maar alle ander Engelse metodes is geoorloof. Nes ‘n hele korps Boerehaters in die media en aan die universiteite in ons land met ‘n ongekende aanval op ons taal en identiteit besig is, moet duisende Afrikaners die vuur beantwoord.

Die Engelse kommuniste in ons land, daardie vlugtelinge van agter die eertydse Ystergordyn, beweer dat ons ‘n kunsmatige skepping van apartheid verteenwoordig wat verdien om hul verhewe Angel-Saksiese of – deesdae – Afro-Saksiese identiteit aan te neem. Maar wat is Engels en die Engelsman dan? Is dit nie soveel te meer ‘n kunsmatige maaksel, gebore uit die dronkenskap, die sokkerboewery en die agterlike bewondering vir alles wat sportief en dom is nie? Sonder die finansiële bedryf in Londen, sou Engeland lankal reeds ‘n derderangse moondheid gewees het, want die Engelsman produseer niks; hy leef van kommissies en winste, as hy nie op ander aas of van hulle steel nie.

Aangevoer deur hul kommunistiese minister van hoër onderwys, Blade Nzimande, met sy pokgesig waarvoor hy blykbaar “apartheid” blameer, laat die Engelse hul Engelse taalbomme op ons neerreën. Ons voel amper soos die onskuldige inwoners van Dresden, daardie eens pragtige stad met ‘n duisend jaar se argitektuur wat Engeland in een nag uitgewis het. Die filistynse vernietigingsdrang van die Engelsman, veral in Suid-Afrika, ken geen perke nie.

Daarom het dit tyd geword om op te staan. Tot hiertoe en nie verder nie. Ons sê nee vir die taal van die heerser. Meer nog, soos Watermeyer in sy profetiese gedig skryf, sal die skadu van ‘n taaldood nog oor Engels in dié land val. Want die mense wat tans Engelse onderwys, veral op universiteit, in ons land bestendig, is Afrikaners. Ons word gedwing om die taal van die heerser uit te brei; ons belastings en ons vernuf word ter verheerliking van die Britse koninkryk en die Angel-Saksiese wêreldoorheersing onder Obama aangewend.

Afrikaners moet slegs hul eie kinders leer; niemand anders s’n nie. Hoe gouer ons die strategiese skuif kan maak om glad geen vaardighede meer aan Engelssprekendes van watter ras ook al, oor te dra nie, hoe gouer sal ons bevry word. Ons kort ‘n alternatiewe ekonomie wat volledig in Afrikaans bedryf sal word en finaal die Engelse veroweraar aan sy lot sal oorlaat, sonder ons geld, ons vernuf, ons beskawing.

Al het die Nasionale Party niks anders reggekry as om die Voortrekkermonument en die Taalmonument agter te laat nie, is dit nog iets. Daardie twee strukture beliggaam op hul manier twee eeue van weerstand teen Engels en Britse kolonialisme. Totdat die ANC hulle afbreek, saai hulle tog soos hul flikkerende rooi liggies saans, hul getuienis van weerstand uit. Ook twyfel ek sterk of die ANC en al hul Engelse “adviseurs” – daar is altyd ‘n Engelse adviseur iewers – die moed het om daardie monumente af te breek.

Hoe meer dinge verander, hoe meer bly hulle dieselfde.

Vandag herdenk ons daardie vergadering van ‘n klein groepie “regte Afrikaners” – meesal met Franse Hugenotevanne! – wat die grootse avontuur van Afrikaans in die twintigste eeu ontketen het.

Watermeyer vergelyk in ‘n ander gedig die pen op stemdag met die roer:

Vat korrel met die skryfding, Broer,
vat raak, vat reg – dis weer die roer

wat loopvas in die regterhand
ons land ooplood tot Boerverband…

Meer as ooit is die pen ons wapen in dié taal- en kultuuroorlog wat tans in Suid-Afrika woed.

Laat ons die Engelse aanval beantwoord: skoot vir skoot, woord vir woord.

Tyd vir ‘n Afrikanerbank is hier!

Die African Bank-bankrotskap gaan nie die land se bankstelsel ongeskonde laat nie. Hoewel die banksektor in sy geheel nie aangetas word nie, sal sowel die Reserwebank (dus die belastingbetaler) as die kommersiële banke moet instaan vir African Bank se verlies van om en by R10 miljard. Dít alles gaan uit ons sakke kom, want immers betaal ons almal bankkostes aan die banke.

African Bank leen hoofsaaklik geld aan swart verbruikers sonder enige sekuriteit. Hoeveel van die ander banke is nie ook betrokke by soortgelyke lenings nie? In elk geval het die ANC-bewind oor die afgelope twintig jaar ‘n kunsmatige middelklas van ongeveer 2 miljoen staatsamptenare geskep wat almal oor huis- en motorlenings beskik. Hierdie mense beskik nie oor die vaardighede om in ‘n moderne ekonomie mee te ding nie en is bloot in diens geneem omdat hulle aan die regering se maatstawwe vir regstellende aksie en “transformasie” voldoen.

Hoe lank dié kunsmatige swart middelklas gaan aanhou bestaan, weet nugter. Die oomblik as die staat se finansies onder druk kom, gaan ons ons in ‘n afwaartse spiraal bevind wat sowel die staat se kredietwaardigheid as die banke s’n kan tref.

Geruime tyd reeds bepleit ek dat ons met ‘n klein beleggingsmaatskappy in die buiteland moet begin, wat aanstons tot ‘n Afrikanerbank buite die land se grense kan aangroei. Switserland of Luxemburg sal ‘n geskikte plek vir so ‘n bank wees. Deesdae kan mens aanlyn al jou banksake doen en maak dit nie saak in watter land jou bank gedomisilieer is nie.

Nie net kan so ‘n bank ons fondse veilig hou en bestuur nie, maar dit kan ook deur geld vir nuwe ondernemings in Suid-Afrika te leen, werk vir ons mense skep.

As u in so iets belangstel, vul die vormpie aan die regterkant van dié blad as praag-vrywilliger in of klik hier. Meld op die vormpie dat u in die oorsese beleggingsmaatskappy belangstel, dan vertel ek u hoe dit kan begin.

Dan Roodt

Hierdie staat is so dood soos ‘n vark

As ons eerlik is, is Verwoerdianisme of afsonderlike ontwikkeling nooit veel van ‘n kans gegee om te slaag nie. Skaars het dit in die vroeë sestigerjare beslag gekry of dit is met fanfare afgeskiet.

Suid-Afrikaners behoort dieselfde ongeduld met die huidige pseudo-demokrasie te betoon. Ná 20 jaar is dit glashelder watter klugtige mislukking dit is. Ministers, wat die staatskas leeg steel, laat diere op plase sonder kos en water vrek.

roodt_fbfotoSo pas gister het ons uitgevind dat “doktor” Pallo Jordan, ‘n grootkop in die ANC wat eens die Franse parlement toegespreek het terwyl Mbeki besig was om sy roes in ‘n hotelkamer af te slaap, oor sy PhD gelieg het. Vele senior bedryfslui, soos die hoof van die SAUK, het nie eens matriek nie en lieg dáároor ook. Leuens, grypsug, diefstal, misdaad, moord en doodslag vier hoogty.

In enige normale demokrasie sou die regering reeds lankal moes bedank het en die stelsel grondig hersien gewees het. Vanweë Suid-Afrika se sieklike pro-Britse en polities korrekte hoofstroommedia, gebeur dit egter nie. Telkens word daar net naarstig na nóg ‘n pleister gesoek om op die mislukkende stelsel te plak.

Die woord “demokrasie” is besig om in ons land dieselfde wrang smaak te ontwikkel as wat dit in die DDR (“Duitse demokratiese republiek”) of Pol Pot se “Demokratiese Kampoetsja” gehad het. Hoe gouer ‘n devolusie van mag plaasvind sodat gewone mense inspraak in regering kan verkry, hoe beter. Die etniese en talige mosaïek wat Suid-Afrika is, moet erken word.

“Nasiebou” is ‘n dooie vark wat reeds lankal sonder kos of water gevrek het. Kom ons begrawe hom nou finaal en gaan met ons lewens aan.

Geen Afrikaner behalwe Roelf Meyer het ooit tot hierdie grondwet ingestem nie. Dit is slu en ondemokraties op ons afgedwing. Afrikaners moet nou opstaan en die leiding neem om die land uit die gemors te red waarin die marxistiese oligargie van Joe Slovo, Ronnie Kasrils, Gill Marcus en ander Rooi gespuis ons gedompel het.

Indien die ou stelsel toegelaat was om voort te bestaan, sou dit natuurlikerwys tot ‘n konfederasie of kantonstelsel ontwikkel het, met die tuislande wat groter en outonome kantons sou gevorm het. Dorpe en stede sou groter magte verkry het en iets soos Pretoria en sy omliggende gebied waar die meeste Afrikaners woon, sou insgelyks tot ‘n Afrikanervolkstaat ontwikkel het waarbinne ons taal, kultuur en gewoontes bewaar sou gebly het.

Pleks daarvan het Suid-Afrika die Zimbabwe-pad van revolusie, radikalisme, grondhervorming en antiblanke rassisme gekies. Dis egter nog nie te laat nie.

Ek het min vertroue in die vorige geslag van Afrikanerleiers, asook diegene wat by die formele partypolitiek betrokke is. Hul soort ingeburgerde baantjie-vir-boeties-kultuur verhoed ons om vooruitgang te maak. Daar word baie gekla en gepraat, maar nie veel gedoen nie.

Ons eerste groot taak is om die dooie vark te begrawe. Hierdie stelsel diskrediteer homself, maar dit moet nogtans baie duidelik uitgespel word, sowel binnelands as buitelands.

Wat PRAAG betref, werk ons nou in topversnelling op sosiale media en op die internet, maar ook agter die skerms op ander gebiede, om die noodsaak van verandering te beklemtoon. Ons moet die howe, internasionale instellings, asook lydelike verset, gebruik om die “valse god” van die 1910-staat tot in die grond af te breek.

Laasgenoemde uitdrukking (die “valse god”) kom uit Koos Malan se boek, Politokrasie – ‘n Peiling van die dwanglogika van die territoriale staat en gedagtes vir ‘n antwoord daarop, waarin hy ‘n historiese blik bied op die opkoms van die Westerse sekulêre staat wat heelhuids deur die swartes van Afrika oorgeneem is, tesame met die koloniale grense! Terwyl die swartman elke dag gal braak oor rassisme, kolonialisme en blanke oorheersing, gedra hy hom in sy verknogtheid aan Westerse staatlikheid soos ‘n kinderlike na-aper van blanke gebruike en ideologieë.

Die Afrikaner is polities en strategies nie baie slim nie – vandaar ons huidige verknegting – maar ons is oorspronklik. Net gister val my oog weer op Van Wyk Louw se pleidooi vir oorspronklikheid in Maskers van die Erns.

Selfs Einstein het gesê dat “verbeelding kragtiger as intelligensie is”. Uit die Afrikaner se oorspronklikheid en skeppingsdrang het Afrikaans, die Boererepublieke, asook ons eens voortreflike eerstewêreldstaat met sy onderwys, weermag, kunsterade, wetenskaplike navorsing, ens., ontstaan.

In elke stereotipe uitdrukking skuil ‘n greintjie waarheid. Só is dit ook met “‘n Boer maak ‘n plan”. Die huidige onsekerheid in die land is ons vriend, nie ons vyand nie. ‘n Mens skep uit chaos, nie uit orde nie. Soos NP van Wyk Louw dit stel:

“Op gebiede waar ons sekerheid kan hê, is verdere oorspronklikheid uitgesluit.”

Die Engelsman in Suid-Afrika het dít in gemeen met die swartman dat hy iets van elders wil kopieer, selfs plagiariseer. Vandaar sy slagspreuk, “Brits is beter”, waarmee een mislukte Britse resep ná die ander op ons Suid-Afrikaanse situasie toegepas word. Die Engelse is ten minste ewe skuldig aan die huidige stelsel as die korrupte swart elite, indien nie meer nie.

Deel van PRAAG se strategie is om Engelse denke in Suid-Afrika op elke moontlike gebied te lyf te gaan. Die Engelse raak onseker, dis waarom hulle tjank as Steve Hofmeyr Die Stem sing. Dis nóú die tyd om hulle meedoënloos te kritiseer, selfs te bespot, soos dit laas in die 1930s en 1940s onder Afrikaners gedoen is.

Net soos die Engelsman in sy voortvarendheid en grootheidswaan die etiket van “apartheid” op die Afrikaner geplak het, moet ons nou die skande van dié “demokratiese mislukking” op hom plak. Elke hoender wat vrek, elke plaas wat verval, elke gat in die pad, elke sent wat gesteel word, moet aan die adres van die Engelse beterweters gerig word. Jare lank het hulle ons belowe dat die utopie sou aanbreek as daar net ‘n Westminster-stelsel van “een-mens-een-stem” ingestel sou word. Wel, ons beleef nou die fameuse Rooinek-utopie in sy skitterende glorie. Net soos hulle ons nooit van apartheid gaan laat vergeet nie, moet ons hulle tot in aller ewigheid aan die Groot Gemors van 1994-2014 herinner. Ons kinders moet in die skole daarvan leer en ons kleinkinders moet dit nog ontleed as ‘n waarskuwing van wat gebeur as jy jou ore aan Engelse uitleen.

Ons sal ‘n oorspronklike nuwe stelsel moet bedink. Maar eers sal dié een geheel en al in duie moet stort. Ons moet hom nie red nie. Net soos wat die swartman oor ‘n groepstrategie beskik om slegs sy eie ras te bevoordeel, en die Engelsman insgelyks na sy Angel-Saksiese Ryk en sy eie sak omsien, moet ons eie groepstrategie wees om na Afrikaners om te sien.

Afrikanerkapitaal sal gemobiliseer moet word om grootliks ‘n eie ekonomie en infrastruktuur op te rig, naas die Suid-Afrikaanse wat gedoem is om tot op die vlak van Zimbabwe s’n te verval.

Ons kán dit doen. Ná die verwoesting van verskroeide aarde in 1902 het ons weer opgestaan. Ons het die droogte en Groot Depressie van die 1930s oorkom. Ons sal die huidige ineenstorting ook oorleef en beter en sterker anderkant uitkom.

Daar is lankal vanuit Londen, asook die ryk Engelse voorstede van Johannesburg en Kaapstad, ‘n semantiese oorlog teen die Afrikaner verklaar. Kom ons begin nou antwoord met grofgeskut, op hierdie webblad, op Twitter, Facebook en oral waar ons kan.

Hierdie staat is nie so dood soos ‘n mossie nie. Hy is so dood soos ‘n vark. En geen kwotaveearts van Onderstepoort gaan weer lewe in hom kan blaas nie. Ook nie Naspers se Koos Bekker met sy miljarde vanuit die suide van Frankryk of waarhy ook al partytjie hou nie.

Kom ons begin dit net sê. Ons kort “spraakhandelinge” soos een of ander Amerikaanse filosoof dit genoem het. Sommer baie daarvan. En voor ons oë sal die klug van die Ruwe Suid-Afrika wegkwyn. Meer presies: wegvrot. Soos Thandi Modise se varke, hoenders en bokke. Of Pallo Jordan se doktorale graadsertifikaat.

Laat die Britse Interhamwe in ons land die hasepad begin kies soos laas toe hulle mekaar vertrap het om voor De la Rey en sy manne by Magersfontein weg te kom!

Kom ons looi die bliksems.

Business Day-resensent loof Boerehaatboek oor ABO

‘n Resensent in die Business Day wat deesdae al hoe meer anti-Afrikaans raak, het gister die nuwe boek deur Chris Ash, Kruger, kommandos & kak opgehemel vir die “nuwe perspektief” wat dit op ‘n “gemitologiseerde oorlog” bied.

Volgens Maarten Mittner, die resensent, “sal Steve Hofmeyr nie van die boek hou nie”, weens die pro-Britse standpunte daarin. Oor Rhodes sê Mittner:

krugerkommandos“Anders as die skurk waarvoor hy so dikwels voorgehou word, beskryf Ash Rhodes as veel meer van ‘n taktikus en subtiele strateeg as ‘n grondgryper, in weerwil van sir Leander Starr Jameson se ongelukkige inval in die Transvaal in 1896. Ash se siening, dat Rhodes en die mynmagnate nie die oorlog wou gehad het nie, het sekere akademici ontstel.”

Ash pak die skuld vir die oorlog op Paul Kruger en die “aggressiewe” Transvaal. Kennelik het hy niks gelees van Jan Smuts en Paul Kruger se verbete pogings in die tent by Bloemfontein in 1899 om Milner te oorreed om nie met sy oorlogsplanne voort te gaan nie. Selfs Smuts, wat later so anglofiel geraak het, het vermeld dat daar geen salf aan Milner te smeer was nie en dat hy die oorlog wóú ontketen, kom wat wil.

Die Afrikaanse historikus, Fransjohan Pretorius, het vroeër vandeesweek in sy resensie bevind dat, as gevolg van die vele mistastinge en gebreke in die boek “daar een waar woord in die titel” is. Pretorius skryf:

Die skrywer, ’n Skot, het hierdie boek geskryf omdat hy ’n weersin het in dronk, onkundige Afrikaners wat in kroeë aan hom vertel “hoe die Boere die Britte opgefoeter het en Boerevroue en -kinders in die konsentrasiekampe vermoor is”.

Dit is ’n alternatiewe geskiedenis van die Anglo-Boereoorlog om sake reg te stel. Soos die subtitel dui: “Debunking the Myths of the Boer War”. Dat hy in die proses ’n spektakel van homself maak, gaan hom heeltemal verby.

Die historiese metode vereis dat die historikus sy bronne krities benader. Wat wou! Ash aanvaar kritiekloos Britse jingo-bronne voor 1902, soos Creswicke, H.W. Wilson en Rider Haggard, vir sy siening van die Boere, maar hy is skokkend beledigend teenoor gerespekteerde historici soos Rodney ­Davenport, Leopold Scholtz, Iain Smith, Bill Nasson en Thomas ­Pakenham.

Daar is 15 hoofstukke oor die verloop van die oorlog, die verskroeideaardebeleid, konsentrasiekampe, Boeregeneraals, die “superhuman”- Boer en swart betrokkenheid.

Sy vooroordeel en onvermoë om die kompleksiteit in die geskiedenis raak te sien, maak dat hy ’n prentjie skets van bose Boere en brawe Britte. President Paul Kruger het met sy “violent conquest” die Anglo-Boereoorlog veroorsaak, terwyl Britse imperialisme ’n welwillende krag was wat slegs gebiede geannekseer het wanneer die swart inwoners Britse beskerming teen die Boere gesoek het.

Die Boere word veroordeel dat hulle die Pedi aangeval het, maar die Britte mag dieselfde doen en bowendien Zoeloe, Griekwa en Basotho se grondgebied annekseer.

Die Britse Intelligensiediens mag sedert 1896 heimlik inligting in die ZAR insamel en ’n geheime verslag saamstel vir militêre doeleindes, maar die spioenasie van die Boere se Geheime Dienst in die Britse kolonies bewys Kruger het uitbreidingsoogmerke gehad. Die Boere het met hul inval in die Kaapkolonie gebiede geannekseer, wat hul uitbreidingsoogmerke bewys, maar dat dieselfde argument uitgemaak kan word vir lord Roberts se anneksasie van die Vrystaat en die ZAR, ontgaan die skrywer.

Hy veroordeel gevalle (en maak asof dit deur historici verswyg word) waar die Boere private eiendom plunder, die wit vlag misbruik en dumdumpatrone gebruik, maar hy swyg oor soortgelyke Britse optrede.

Onkundig is die opmerking dat die Transvalers lank voor die Jameson-inval met ’n bewapening gekom het (en dus bewys dat Kruger die oorlog veroorsaak het). Na regte het die ZAR-regering ná die Jameson-inval ontdek dat 41% van sy burgers geen gewere besit nie, die res was verouderd. Tóé eers het die ZAR-regering sy burgers op groot skaal begin bewapen.

Ook sy hantering van die konsentrasiekampe is deurspek met feitefoute, vooroordeel en onkritiese gebruik van bronne. Voorspelbaar vereenselwig hy hom met Elizabeth van Heyningen se geloof in die Britse Blouboeke (gepubliseerde regeringsdokumente) en haar standpunte oor die konsentrasiekampe (“die meerderheid inwoners was bywoners”). Ash se versuim om S.B. Spies se Methods of Barbarism? te raadpleeg, maak sy aannames verdag. Skouerophalend verklaar hy: “To this day people die of natural causes in hospitals.” Hy begryp nie dat die sterftes in die eerste plek voorgekom het vanweë die gebrekkige administrasie van die Britse leërleiding nie. Emily Hobhouse se rol om die bestaan van die kampe en die haglike toestande in Brittanje te openbaar, en só die weg tot die aanstelling van die Dameskomitee en die gevolglike verbetering van die kampadministrasie te open, is ook vir hom geen begrip nie.

Ash se argument dat Britse soldate eweseer aan siekte gesterf het as die inwoners van die konsentrasiekampe, hou nie steek nie – feit is dat 14 000 uit 450 000 Britse soldate aan siekte oorlede is, teenoor 28 000 sterftes uit 110 000 inwoners in die wit konsentrasiekampe. Hy beweer die wit kampinwoners se rantsoene was beter as dié van die Britse soldate – maar kampinwoners het ná verhoogde rantsoene in Maart 1901 elk ’n half pond (dikwels oneetbare) vleis per dag gekry, teenoor die Britse soldaat se twee pond vleis.

Die Boere se “moenie” en die Britte se “mag maar” duur voort: Boere-simpatiseerders soos Olive Schreiner is verblind deur hul irrasionele haat vir die Britse ryk, maar die Britse jingo’s se haat en minagting vir die Boere is volkome in orde. Boere wat die wapen aan Britse kant opneem, is verstandig, maar Britte wat die Boerekant ondersteun, is “treacherous and ­loathsome renegades and extremists”. Tereg wys Ash daarop dat Boeregeneraals soos Cronjé, Snyman en Erasmus power was, maar hy weerhou kritiek op ewe-vrotsige Britse generaals, soos Buller aan die Natalse front, ­Clements en Colvile (wat hy ophemel en wie se van hy verkeerd spel).

Sonder bewyse (en verkeerdelik) voer hy aan dat die meeste bittereinder-Boere die armste en mees ongeskoolde burgers was, “essentially White Trash”. Baie van hulle was “a less pleasant bunch” en “common criminals”, en hul aktiwiteite “pure banditry”. En die Boere se guerrilla-optrede? “As long as they stayed hidden and managed to shoot a po­liceman, murder some Africans or blow up a railway line now and again, the conflict dragged on.”

Met die herskrywing van die Suid-Afrikaanse geskiedenis wat tans onder die ANC-bewind aan die gang is, moet nie net Joe Slovo en sy Kommunisteparty, of ANC-Winnie Mandela en haar halssnoerbendes nie, maar ook Rhodes, Milner, Roberts en Kitchener, as helde uit die stryd tree.

Piet Croucamp, Pierre de Vos en die honde van Karl Marx

Tans vlieg daar steeds eposse heen en weer oor Piet Croucamp se anti-Christelike uitlatings waarvan ‘n opname onlangs na vore gekom het.

Om meer as een godsdiens of wêreldbeskouing in ‘n enkele land te akkomodeer, was nog altyd ‘n probleem. Ons voorouers met Franse vanne het in die Kaap beland vanweë die Bartolomeusnag toe Catherine de Médicis besluit het om die poorte van Parys te sluit en alle Protestante voor die voet dood te maak. Tot in die vroeë 1700s was daar nog godsdiensoorloë en ‘n sekere Marie Durand (‘n naam wat eintlik Afrikaans klink!) is in die suide van Frankryk vir 38 jaar in ‘n kerker opgesluit omdat sy verseg het om van haar Protestantse geloof afstand te doen.

roodt_fbfotoVandaar dus die Europese besluit om kerk en staat te skei. Ongelukkig sien ons tans hoe die sekulêre Europese staat nie meer in staat is om dié skeiding te handhaaf nie omdat Moslem-immigrante ‘n absolute siening van hul eie geloof handhaaf en dus verwag dat skole veral daarby moet aanpas en hulle moet toelaat om hul gebruike te handhaaf.

In ons land heers daar enersyds ‘n waardekrisis omdat ons nie meer in staat is om tussen reg en verkeerd te onderskei nie, en andersyds word daar ‘n soort appèl op sekularisme van die Europese tipe gedoen, maar dan sonder om werklik die geskiedenis en veronderstelllings daarvan te verstaan.

Die post-1994-staat is kwalik ideologies neutraal. Croucamp se aanval spesifiek op die Christelike godsdiens geskied vanuit ‘n chauvinistiese vooroordeel teenoor Christene. Hy sou byvoorbeeld nie dieselfde kwetsende opmerkings oor Islam of die Jodedom maak nie.

Of selfs Mandela se naam ydellik gebruik nie. Toevallig het ek ‘n week of tien dae gelede ‘n epos van iemand ontvang wat by sy werk afgedank gaan word omdat hy geweier het om aan die korporatiewe Mandeladag deel te neem! Hy is geskors en word dissiplinêr verhoor omdat sy weiering blykbaar die maatskappy in ‘n swak lig stel en boonop aanstoot aan swart werknemers gegee het.

‘n Mens sou vele intellektuele of akademiese besware teen Croucamp se “argument” kon inbring. Immers hou die bestaan, aldan nie, van God denkers en teoloë al eeue lank besig. Die wetenskap self is geensins absoluut nie (hoewel swaartekrag en ‘n paar ander dinge moeilik weerlê kan word) en Croucamp se beroep op Einstein as die teenpool van Christelike denke is op sy minste problematies, aangesien die moderne kwantumfisika, waaronder die teorie van die Oerknal, deelagtig aan sekere veronderstellings is wat in wese nie veel van byvoorbeeld Genesis verskil nie. Maar ek dink nie dis waaroor dit gaan nie.

Croucamp is heeltemal vry om op Christene te vloek en te skel – hoewel, ‘n mens sou wou sien dat hy ter wille van konsekwentheid dit na die ander Semitiese gelowe uitbrei, as hy oor die moed beskik – maar dan in sy persoonlike hoedanigheid. Die argument wat teen die bestaan van Afrikaanse universiteite gebruik word, naamlik dat die belastingbetaler geen ander taal as Engels mag subisidieer nie, geld seker ook vir die verkondiging van idiosinkratiese persoonlike vooroordele terwyl mens ‘n gesubsidieerde amptenaar is? Croucamp het insgelyks nie sy uitlatings oor ‘n breindood God en Christus in ‘n Melvillese kafee gemaak nie, maar blykbaar op die perseel van die UJ (wat eens die RAU was). Tensy die styl van akademiese debatvoering dermate agteruitgegaan het en deesdae nie meer van die gemiddelde kroeggesprek te onderskei is nie, meen ek ook dat Croucamp nie die vorm en reëls van ‘n akademiese of intellektuele gesprek nakom nie.

Pierre de Vos van die Universiteit van Kaapstad het Croucamp ondersteun met die volgende woorde:

Die Grondwet beskerm nie gelowiges teen kritiek van hul Godsdiens nie net soos dit nie ateïste teen kritiek bescherm nie. Dan het ons ’n teokrasie. Dit beskerm almal se reg om te glo wat hulle wil en om wat hulle glo te verkondig (sien Grondwetlike Hof-uitspraak in S v Lawrence). U is dus geregtig om te glo dat die essensie van menswees is om te glo. Ander van ons het die reg om te glo die stelling is absurd en om dit te sê. ’n Akademikus se plig is nie om hom of haarself te sensureer om te voldoen aan wat sommige ander as fatsoenlike gedrag en denke voorhoud nie, maar om sy of haar eerlike sienings te gee, ongeag wat ander mag glo.

Dit wil voorkom asof De Vos vir hom en Croucamp absolute vryheid van spraak met staatsubsidie opeis, want die grondwet sou dit toelaat. Geeneen van ons het ooit tot hierdie grondwet ingestem nie en daar was nooit ‘n referendum daaroor nie. Ek voel my hoegenaamd nie deur die grondwet gebind nie en weier byvoorbeeld om te aanvaar dat ek en my nageslag aan regstellende aksie onderworpe moet wees omdat een of ander NP-amptenaar iewers dertig of veertig jaar gelede iemand sou te nagekom het. Dat die grondwet daarom carte blanche verskaf aan sogenaamde “tenured radicals” om die res van ons te beledig en eintlik haatveldtogte teen ons te voer, maak ook allermins sin.

Ons het ‘n nuwe Verligting in Suid-Afrika nodig. Want die soort onverdraagsaamheid van die Spaanse Inkwisisie wat deur Van Wyk Louw in sy gedig “Die hond van God” beskryf word, leef tans voort by wat mens “die honde van Karl Marx” sou kon noem. Ons land het die ideologiese uitskot van ‘n totalitêre Oos-Europa geërf. Tot 100 miljoen mense is deur die kommuniste uitgemoor, vele ook omdat hulle Christene was. Die studente in Pretoria wat ná ‘n Bybelstudiesessie by haar meenthuis in Pretoria aangeval, verkrag, met ‘n mes geskend en vir dood agtergelaat is, is maar een van die duisende gevalle waar gelowige Christene deur “vryheidsvegters” of “honde van Karl Marx” aangeval is.

Nietzsche se kritiek op die humanisme is ook ter sake, want die sogenaamde ateïs plaas bloot die mens op die troon van God en daarmee saam word die hele siklus van sensuur, onverdraagsaamheid en vervolging wat die Kerk in sy donkerste jare gekenmerk het, herhaal. Croucamp en vele ander het al oor en oor bewys hoe onverdraagsaam hulle is deur byvoorbeeld dissidente akademici aan te kla, hul spraakvryheid – selfs in hul persoonlike hoedanigheid weg van die kampus af – aan bande te lê en letterlike heksejagte teen hulle te onderneem. Deur Christus met Mandela te vervang en daarmee diegene te vervolg wat oneerbiedig teenoor “Nelson van Qunu” (teenoor Jesus van Nasaret) is, is ewe seer Middeleeus.

Pakistan en Indië het twee lande geword omdat Moslems en Hindoes nie saam in dieselfde land kon aanbly nie. Solank as wat die honde van Karl Marx ons in Suid-Afrika vervolg, ons spraakvryheid skend en die universiteite slegs katedrale vir anti-Christelike vloekers is, sien ek nie hoe die stelsel volhoubaar is nie. Ek sou eerder in ‘n verdraagsame Christelike volkstaat wou woon wat soos in die 1983-grondwet godsdiensvryheid erken, as in ‘n fanatiese, dom, totalitêre, sekulêr-fundamentalistiese soort Demokratiese Kampoetsja (die republiek van Pol Pot wat tussen 17 April 1975 en 7 Januarie 1979 bestaan het) waarin “akademici” dit as hul taak sien om slegs Christene (maar geen ander gelowiges nie) te beledig.

Demokratiese Kampoetsja is net soos Demokratiese Suid-Afrika gekenmerk deur etniese vervolging, anti-Christelike onverdraagsaamheid en terreur:

Massacres of ethnic Vietnamese and of their sympathizers, as well as destruction of Vietnamese Catholic churches by the Khmer Rouge took place sporadically in Cambodia under the Democratic Kampuchea regime, especially in the Eastern Zone after May 1975. By early 1978, however, the Vietnamese leadership decided to support internal resistance to the Pol Pot regime and the Eastern Zone of Cambodia became a focus of insurrection. In the meantime, as 1978 wore on, Khmer Rouge bellicosity in the border areas surpassed Hanoi’s threshold of tolerance. War hysteria against Vietnam reached bizarre levels within Democratic Kampuchea as Pol Pot tried to distract attention from bloody inner purges. In May 1978, on the eve of So Phim’s Eastern Zone uprising, Radio Phnom Penh declared that if each Cambodian soldier killed thirty Vietnamese, only 2 million troops would be needed to eliminate the entire Vietnamese population of 50 million. (Uit: Wikipedia)

Wat my betref, kan al die fakulteite van geesteswetenskappe aan die universiteite maar afgeskaf word, want hulle verteenwoordig kultureel-marxistiese kloosters wat geen kennis of kritiese denke aan studente oordra nie en bloot bestaan om hul arme slagoffers met hul negentiende-eeuse dogma te indokrineer. Pleks van miljarde rande hierop te vermors, kan vryskutnavorsers bloot vergoed word vir publikasies in geakkrediteerde tydskrifte. Aangesien die gemiddelde akademikus slegs een artikel per jaar produseer, terwyl hulle veel meer aandag aan hul heksejagte op “afvalliges” bestee, sal die land ‘n groot intellektuele inspuiting kry en daar ook veel meer mededinging wees, pleks van die huidige baantjies-vir-boeties-stelsel.

Maar dis weer ‘n ander debat.

Tim du Plessis en Naspers as teenaanwyser

In Suid-Afrika is daar baie mense wat die heel tyd in die kristalbal kyk en die toekoms probeer voorspel. ‘n Mens sou kon sê dat politieke waarsêery omtrent die hooftydverdryf van joernaliste en meningsvormers is.

In vandag se Rapport kyk Tim du Plessis weer in die kristalbal en sien dat Suid-Afrika bestem is om “na die sentrum te verskuif”. Seg hy:

“Politici wat hul storie ken, weet die beste plek van waar jy regeer, is die sentrum. Jy kan van enige punt in die spektrum verkies word, maar as jy aan die bewind wil bly, is die sentrum die plek vir jou.”

roodt_fbfotoDaarna noem hy enkele internasionale voorbeelde op van politici wat van verlinks of dalk meer regs na die sentrum beweeg het, soos byvoorbeeld die Brasiliër Lula de Silva, asook Margaret Thatcher en Ronald Reagan. (Hy vergeet egter van Thatcher se beroemde opmerking: “Die middel van die pad is waar jy omgery word.”)

Dan haal hy sy en Naspers se groot held op: FW de Klerk! Iewers doen ‘n pamflet wat FW de Klerk in die laat sewentigerjare uitgereik het en waarin hy die Progressiewe Party se beleid kritiseer, steeds die rondte. Volgens Du Plessis het De Klerk egter “die sentrum verskuif toe hy die 1992-referendum oor die nuwe bedeling uitgeroep het. Met ’n meerderheid van twee derdes het hy die regses, wat hom tot in Februarie 1992 nog ernstig bedreig het, geneutraliseer, so veel dat hulle tot vandag toe geen faktor meer is nie.”

De Klerk het nie die sentrum verskuif nie. Sy intellektuele en politieke swakheid het veroorsaak dat hy eenvoudig aan die druk van die buiteland en die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty toegegee het en uiteindelik is hy heeltemal uit die politiek geboender.

Dis ook nie waar dat “die regses” – waaronder Du Plessis waarskynlik enigiemand verstaan wat nie die huidige Amerikaanse, antiblanke multikul-ideologie onderskryf nie – “geen faktor meer is nie”.

Trouens, die SA blankes was nog nooit so regs as juis nóú nie! Selfs Cyril Ramaphosa wil graag met Afrikaners praat omdat dit hom kwel dat “versoening” besig is om skipbreuk te lei. Dit was maklik om die lede van die sogenaamde Boeremag op te sluit, maar dis nie so maklik om drie miljoen Afrikaners en seker nog ‘n miljoen Engelse hier en in die buiteland stil te kry nie. Hoewel die meeste van hulle vir die liberale DA stem, verskil hul eie sienings en dié van die DA omtrent honderd-en-tagtig grade van mekaar. Op die sosiale media en selfs die kommentaarafdelings van Nasperskoerante gons dit van ontevredenheid. Selfs Piet Kopdoek, wat niemand ernstig opneem nie, het op ‘n keer gesê dat “daar meer regse Afrikaners as linkse swartes is”. Op die internet en sosiale media, lyk dit regtig só!

In die ou dae is daar spottend oor liberale Engelse en Jode gesê: “Praat Prog, stem VP en dank God dat die Nasionale Party regeer.” Deesdae het ons die omgekeerde: mense praat ANC en onderwerping aan die bestel, maar stem DA en vóél regs, selfs verregs. Noem dit kognitiewe dissonansie. Trouens, ek skrik as ek jong blankes – Afrikaans én Engels – hoor praat. Die sogenaamde K-woord is omtrent die ligste van die terme wat hulle gebruik. Gegoede mense in Pretoria-Oos is gou om na genetika te gryp om die toestand in die land te verklaar. Hulle sê dinge wat Hitler of die Amerikaanse rasseskrywers uit die 1920s sal laat bloos. Ek het ‘n teorie dat apartheid ons liberaal gemaak het, want dit het ons teen die naakte werklikheid van Afrika-geweld, -hegbsug en -onbevoegdheid beskerm.

Die internet het ook ‘n omwenteling gebring en alles wat verbode is, van pornografie tot die bevraagtekening van die Jodeslagting tydens die tweede wêreldoorlog, is vrylik beskikbaar. Die beheer wat die hoofstroommedia soos Naspers of die SAUK in ons land uitgeoefen het, is daarmee heen. Pandora se doos is geopen, sodat inligting en menings vrylik sirkuleer.

Omdat die meeste joernaliste in die hoofstroommedia links is, word die “sentrum” as iewers tussen kommunisme en ultraliberalisme gedefinieer. Regoor die wêreld voel die gewone publiek egter anders en oral is plaaslike of streeksnasionalismes aan’t opbloei.

Die Nasperskoerante se toekomswiggelary het nog altyd verkeerd geloop. Ongelukkig het dit hulle nie verhoed om geld te maak nie, want daar is nie eintlik ‘n alternatief nie en DSTV is hul groot geldmaker, tesame met die Hong Kong-aandele in Tencent. Net soos ‘n ryk man oor die politiek verkeerd kan wees, skiet Naspers konstant mis. Hul eie lesers kan dit insien en op Beeld se kommentaarblaaie vaar lesers openlik teen die linkse redakteur, Adriaan Basson, uit.

Nog voordat Zuma leier van die ANC in Desember 2007 geword het, het ek en Tim du Plessis eenkeer koffie gedrink in Melville. Toe ek vir hom sê Zuma gaan waarskynlik leier van die ANC en president word, het hy dit as vergesog bestempel. Kom ons gaan egter verder terug: toe Jaap Marais en ander in die tagtigerjare voorspel het dat die Kommunisteparty in die toekoms die land gaan regeer, het Naspers dit as “bog” afgemaak en ons verseker dat “die NP nooit tot so ‘n stap sal oorgaan nie”.

Toe die Nuwe Nasionale Party van Marthinus van Schalkwyk gestig is, het die Naspersmedia ons verseker dat daar nou ‘n “groot koalisie” gaan wees met samewerkende opposisie en dat die meeste blankes daarvoor gaan stem. Toe stem hulle in 1999 vir Tony Leon se “veg terug”-veldtog en die NNP verdwyn van die toneel af. Darem had Kortbroek tot onlangs nog ‘n joppie as minister van toerisme.

Uit die geskiedenis van Naspers se optimistiese voorspellings, kan ons sien dat geen daarvan bewaarheid is nie. Uiteindelik berus politieke ontleding nie op die kristalbal nie, maar op begrip van die faktore en kragte wat die uitkoms bepaal.

Henry Kissinger het reeds in 1978 voorspel dat die land “in 1995 aan die ANC oorhandig sou word”, weens die onbekwaamheid van sekere NP-ministers soos Dawie de Villiers, die rugbyspeler. Rugby was nog altyd ons ondergang. Rugbyspelers word hoofseuns en selfs leiers, want hulle is mos gewild. Dat Kissinger met een jaar van die merk af was, kan ons hom seker nie verkwalik nie. Hy was reg en die hele Naspers was honderdpersent verkeerd.

Die eerste ding wat ‘n mens oor multikulturele of multi-etniese samelewings lees, is dat hulle gewoonlik na die uiterstes toe polariseer. Ons sien dit in die Midde-Ooste waar die Likoedparty in Israel en Hamas in die Gasastrook tans met ‘n vernietigende oorlog besig is. Hamas verloor militêr, maar hy wen die propagandastryd, net soos die NP-regering militêr gewen het maar polities verloor het. Bygesê: ek glo nie dat Israel ooit ‘n FW gaan oplewer wat sommer holderstebolder aan Hamas sal oorgee nie. Lank daarvoor sal die Mossad of een of ander Joodse kidon hom vir seker gaan “uithaal”.

Naspers het ‘n probleem met die EFF wat nie mooi inpas in die prentjie van veelrassige harmonie wat hulle soos in die SABMiller-bieradvertensies verbete aan ons voorhou nie. Interessant is dat die EFF ook nou anti-Joods en anti-Israel begin raak. Malema het gister ‘n oproep gedoen dat mense Woolworths moet boikot omdat dit blykbaar produkte vanuit Israel invoer. Maar almal weet ook dat Woolworths oor ‘n Joodse bestuur beskik, dus sal die Moslems wat deesdae in Suid-Afrika teen Israel betoog, duidelik verstaan wat hier aan die gang is. Malema het ook beweer dat die DA “geld uit Israel kry”, waarmee hy die vinger na die party se Joodse donateurs en topbestuur wys. Duidelik skaar Malema hom aan die kant van die Palestyne en die Moslems, téén Israel en die Jode.

Wat Tim du Plessis en sy base by Naspers verseg om in te sien, is dat daar geen sentrum in Suid-Afrika bestaan nie, omdat daar geen middelgrond tussen die kulture of die belange is nie. ‘n Tyd lank het die hoofstroommedia die mite geskep dat daar ‘n “konsensus” in ons land bestaan oor die geskiedenis, oor Mandela en hoe sleg apartheid was. Die gefabriseerde mite van die ANC se heldhaftige “vryheidstryd” onder aanvoering van Sint Mandela, was die setel van ons gemeenskaplike nasionale identiteit. Ook die DA lê hom natuurlik by dié mite neer. Weg is die koue oorlog, of die Kerkstraatbom, die bomme in die Wimpy’s, tesame met Winnie se halssnoermoorde en die openlike Boerehaat en oproepe tot volksmoord waaraan die ANC en SAKP hul skuldig gemaak het.

Die Afrikaner – volgens Naspers is alle Afrikanermans wat met blanke vroue trou “regs” – is besig om stadigaan uit sy winterslaap te ontwaak. Daarom begin ons weer Die Stem uit volle bors sing, op Afrikaanse universiteite aandring en vind ons geweldsmisdaad aanstootlik. Natuurlik het Naspers al keer op keer die dood van die Afrikaner voorspel. Vanuit hul hoofkantoor te Heerengracht 40, Kaapstad, het Naspers reeds keer op keer die einde van die Afrikaner in die kristalbal gesien, met Karen Zoid se Engfrikaanse musiek iewers in die agtergrond. Hulle het selfs ‘n nuwe term uitgedink om ‘n amorfe nuwe multikul-nasie te beskryf wat in hul etniese laboratorium ontspring het: die “Afrikaanses”.

Dis natuurlik ‘n foutiewe term, want ‘n “Afrikaanse” is bloot ‘n vroulike Afrikaner, net soos ‘n mens praat van “student” en “studente” of “joernalis” en “joernaliste”. Hulle moes dit eerder “Engfrikaanses” genoem het, want diegene wat tot hul nuwe stam behoort, kan gewoonlik nie Afrikaans sonder Engelse woorde besig nie en is vrot van Anglo-Amerikaanse dogma. Die Afrikaner, daareenteen, se band met Europa en die volkere waaruit ons ontstaan het en honderd jaar gelede sy aan sy met ons geveg het, is onvernietigbaar. As die Afrikaner enigiets is, is hy nie-Engels. Daar is ‘n paar van ons wat so sterk Afrikaner is, ons is Eurokaners, begeester met eeue se denke, wetenskap, filosofie, kuns en letterkunde wat deur ons ou-nuwe taal gedra word. Selfs Engeland is vir ons te primitief, wat nog te sê die half-Engelse bevolking in dié land wat vanuit die bieradvertensies vir ons hul identiteit uitgrinnik.

As iemand altyd verkeerd is, kan jy hom as ‘n teenaanwyser gebruik. Dis die geval met Tim du Plessis en die meeste van Naspers se meningsprekers. Wanneer hulle iets voorspel, gaan die teenoorgestelde gebeur.

Die proses van polarisering na die uiterstes toe is reeds in Suid-Afrika aan die gang. Oorlede Z.B. du Toit het in sy boek Die nuwe toekoms voorspel dat twee sterk swart partye in Suid-Afrika slegte nuus vir blankes gaan wees, omdat hulle mekaar onderling tot radikalisme gaan aanhits en gaan oorbie in antiblanke beleid. Dis sienderoë besig om tussen die Ekonomiese Vryheidsvegters en die ANC te gebeur.

Ons kan dus verwag dat Suid-Afrika die pad van ‘n Zimbabwe gaan stap, met al hoe meer radikale maatreëls teen blankes, waaronder veral die konfiskering van blanke bates. Volskaalse volksmoord is nie uitgesluit nie, want die dekades lange haatveldtog wat daar in Suid-Afrika se hoofstroommedia teen die Afrikaner gevoer is, het ‘n vlak van etniese spanning in die land geskep wat moeilik ontlont gaan word. Naspers se Engelse koerant, City Press, verkeer op die voorpunt van die Boerehaatveldtog en as die EFF-vegters uiteindelik in die voorstede met R4’s op ons gaan losbrand, gaan dit óók Naspers se skuld wees.

Soos Mao gesê het: “‘n Revolusie is geen teeparty nie.” Daardie politieke analfabeet, FW de Klerk, het nooit Mao Zedong gelees nie. Daarom gaan ons aanstons die ekstremisme van egte kommunistiese regering ervaar.

Suid-Afrika kan nie anders as om al hoe verder links en antiblank te raak nie. Tim du Plessis se beskamende hoop op die teenoorgestelde, bevestig dit. Ongelukkig.

Ope brief aan alle PUK-studente

Liewe PUK-student,

Baie geluk met julle geslaagde betoging gister. Dit was baie ordentlik en gedissiplineerd, anders as sommige ander betogings in ons land waar daar op pad ‘n paar motors aan die brand gesteek word, klipgooiery plaasvind en die gewone verwoesting gesaai word.

roodt_dan_wikiDis so effens ‘n woord uit die ou Suid-Afrika, “klipgooiery”. Nie dat daar nie in die nuwe Suid-Afrika ewe veel klippe gegooi word, letterlik en figuurlik nie. Reeds is daar ‘n klip of twee in julle rigting geslinger en is julle “regses” genoem. Want sien, as ‘n mens hoegenaamd vir Afrikaans iets wil doen of jou taalregte wil opeis, sal daar mense wees – veral ook ‘n sekere Johannesburgse koerant met daggarokende joernaliste wat in Melville bly – wat jou as ‘n “regse” of fascis of Nazi gaan tipeer.

Ja, ek weet, ek weet, volgens julle memorandum “steun” julle “die Grondwet van RSA – nie ontgroening nie! Ons koester ʼn samelewing geskoei op die grondwetlike waardes van gelykheid, vryheid en menswaardigheid.”

Feit is egter: julle, net soos ek – al het ek nooit destyds vir die NP gestem nie – dra die smet van die vorige propaganda-oorlog wat rondom Suid-Afrika gewoed het, saam. Óf ons moet aanvaar dat ons vir altyd en vir ewig verloor het, óf ons moet begin opstaan. Ek hou van julle etiket #saljyopstaan, want dit staan reeds in die teken van so ‘n opstand in die volle sin van die woord.

Weet dat ek en baie ander Afrikaners van alle geslagte saam met julle staan en voel in hierdie stryd! Dis ons almal se opstand. As ons dié stryd verloor, is dit so min of meer verby met ons, want daar sal van Afrikaanse universiteite, van ons kultuur, van ons mense, net mooi niks in dié droewe land oorbly nie.

As daar enigiets is wat ek of enigiemand anders vir julle kan doen, moenie huiwer om my op Twitter, Facebook of enige ander manier te kontak nie. Ek en ander stry en betoog al omtrent 20 jaar lank vir Afrikaans. Beeld en haar susterskoerante het my al alles onder die son genoem: ‘n verregse, ‘n Nazi soos julle (hoewel ek nog nooit die saluut gegee het nie), ‘n fascis, ‘n puris, ‘n taalbul, ‘n apologeet vir apartheid, ‘n rassis, ‘n baie dom persoon en selfs “gay” (hoewel ek 100% heteroseksueel is). As jy vir Afrikaans opstaan, is enige etiket of belediging goed genoeg!

Want sien, dis ‘n woorde-oorlog. Die span wat die ander span die swartste kan smeer, wen. Leuens, halwe waarhede, valse voorstellings, dít alles is wapens in die stryd. Julle het reeds iets daarvan ervaar. Ongelukkig is ons Afrikaners mos ordentlik, dus van nature verloorders as dit by slegsê en propaganda kom. Ons is eerlik en reguit. Goeie eienskappe in die lewe, maar geen goeie eienskappe as dit by die propaganda-oorlog kom nie.

Daarom, vir wat dit werd is, hier is ‘n paar wenke en ‘n bietjie, noem dit maar: opbouende kritiek.

Besef dat die ander kant, dis nou die mense wat ons land so min of meer met die hulp van die Nasionale Party van ons afgevat het en toe alles begin plunder het, van die staat, die munisipaliteite, Eskom, tot by SAL, die SAUK, Transnet, die ou Weermag, die Reserwebank, noem maar op, ons almal beheer met woorde en begrippe. Dit strek van die woordbom “apartheid” tot by oënskynlik positiewe begrippe soos transformasie, gelykheid, grondwetlike waardes en dergelike meer.

Daarom, indien ons in opstand is, moet ons geen sentimeter toegee in ons diskoers nie. Sien dit as ‘n hofsaak wat jy (óns) vir die res van jou (ons) lewe gaan veg. Ons opponente is elke dag daarop uit om ons skuld te bewys. Dis “oorlog met ander middele”, ‘n semantiese oorlog. Elke erkenning van ons skuld en selfs die herhaling van die vyand se terme, tel teen ons. Sodra ons toegee dat daar hoegenaamd iets soos “transformasie” moet plaasvind, het ons negentig persent van ons saak verloor.

Dan is daar nog dinge soos “nie-seksisties” en “nie-rassig”. Dit behoort tot die Sowjetunie. Joe Slovo, die leier van die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty wat bomme in ons stede en in Wimpy-restaurante laat afgaan het, het dit uitgedink. In Johannesburg is ‘n straat se naam verander en na hom vernoem. Dis al te veel. Moenie hom verder vereer deur sulke clichés te gebruik nie. Dieselfde geld vir “multikultureel” en “meertalig”. Die eerste is ‘n illusie en die tweede is om die witvlag oor Afrikaans te hys. Jy hys hom net nie heeltemal nie, net so halfmas. Vergeet van meertaligheid, die halfmaswitvlag. Wees eerlik: Is daar enige universiteit in Suid-Afrika wat “meertalig” is? Nee, daar is net Engelse universiteite en ‘n paar Afrikaanse universiteite wat onder druk van die owerheid besig is om te verengels. Dis ‘n geveg tussen Afrikaans en Engels, net soos die Anglo-Boereoorlog, tussen die Empaaier en die Republiek. Moenie dit kompliseer nie, dan gaan ons net verloor.

Wees krities, bevraagteken alles. Lees ook wat ek en ander op die PRAAG-webblaaie skryf. Ons kyk baie anders na Suid-Afrika. Ons glo lankal nie meer in die ANC en SAKP se propaganda nie. Daar is ‘n magdom feite wat hul gerieflike rympie oor ons geskiedenis weerspreek. Daar is ook ‘n groter stryd wat buite ons grense in die noordelike halfrond en in die Midde-Ooste woed. Dit raak ons hele beskawing. Raak insgelyks dáároor ingelig.

Vir ons almal is dit moeilike tye, want ons word oorheers. Die professore en universiteitsbestuur by die PUK is almal skrikkerig. Bang om hul werk te verloor. Bang om in die linkse media met klippe gegooi te word, woordklippe soos “rassis”, “fascis”, “Nazi”.

Goddank, julle betoging daar op Potch wys dat julle nie bang is nie. Blade Nzimande, ons kommunistiese minister van hoër onderwys, kan dalk ‘n ondersoek aanvra. Hy kan julle name eis en die universiteit sal dit verskaf, net soos hulle altyd maak, gehoorsame Afrikaners. Want hy is mos die baas. Die rooi en die swart base heers oor ons. Julle kan selfs geskors word. Dit het al gebeur, dat ‘n student geskors word omdat hy sy mening durf uitspreek het. Of ‘n plakkaat geswaai het.

Intussen het ons nog so ‘n klein bietjie spraakvryheid. Gebruik dit, soos julle reeds maak. Ook die sosiale media. Raak aktief op Facebook en veral Twitter. Sommige van julle doen dit reeds, maar dis die plekke waar ons ons sê mag sê, anders as in die koerante of op TV.

Dis ook nie nodig om polities korrek te wees nie. Dis goed dat daar gister swart studente saam met julle betoog het. Voordat die ANC op die toneel verskyn het, het wit en swart in dié land goed klaargekom. Ons Afrikaners is verdraagsaam en medemenslik, nog altyd.

Daar sal egter ‘n tyd kom wanneer ons ook sélf sal moet opstaan. Nie saam met ander nie, maar selfstandig, onafhanklik van ander. As Afrikaners en selfs, durf ons dit sê, as blankes. Daardie dag is nie ver nie, want hoe minder skuldig ons voel, hoe minder ons deur die vloekwoorde en slagspreuke en holle dreigemente en leuens van die vyand verkneg word, hoe meer selfvertroue sal ons hê om ook óns regte en vryheid op te eis.

Kyk bietjie na wat Steve Hofmeyr gedoen het. Hy het op Nelspruit ‘n paar volksliedjies gesêr. Toe sing hy sommer Die Stem ook. Saam met 45 000 mense. Daaroor is hy amper gekruisig! Die einste Beeld het hom so sleg gesê dat die see hom nie kon afwas nie. Beeld hou nie van die PUK nie, hulle hou nog minder van Steve, en dan hou hulle seker die heel minste van enige Afrikaner wat Die Stem sing.

Dis dalk iets wat julle moet oorweeg. Om gereeld Die Stem te sing. Op die kampus, in die koshuise, in die kroeë en kafees. Dis ‘n mooi lied. Dit sê iets van wie en wat ons is, en waar ons vandaan kom. Twintig jaar gelede het drie klein landjies in Noord-Europa, Letland, Estland en Litaue, van kommunisme vry geword bloot omdat hulle verbode volksliedere begin sing het. Gaan google dit bietjie. Hulle het mekaar se hande vasgehou en gesing, honderde duisende van hulle. Daarteen was die tenks en die soldate nie bestand nie.

Nooi sommer ‘n Beeld-verslaggewer uit om dit te kom afneem as julle Die Stem sing. Miskien kry die redakteur ‘n hartaanval as hy dit sien en dan is ons van hom ook ontslae.

Ons is trots op julle! Ons staan sáám met julle in jul stryd vir ons taal en om nie verder deur ou Rooi Blade en sy Beeld-mbongi gelem te word nie.

Ek verstout my om te sê: ons hele volk staan agter julle. Hier en in Australië, in die Midde-Ooste, in Kanada en waar ons ons ook al bevind, die boorlinge en die ballinge, almal sáám!

Met vriendelike groete,

Dan Roodt

Help ons om praag op te gradeer!

Beste praag-leser,

Vanoggend het die webblad nie minder as drie keer nie onbeskikbaar geraak. Die eerste twee kere rondom vyfuur vanoggend was daar geheueprobleme en die derde keer het ‘n lêer in die databasis korrup geraak, moontlik weens oorverhitting.

Gelukkig kon ons dit telkens gou genoeg herstel. Die derde keer was ‘n groter tegniese uitdaging wat ons darem binne ‘n halfuur of so te bowe kon kom. Maar dit vermors kosbare tyd en energie.

Daarom het ons nou tot die stap oorgegaan om binne die volgende paar dae na ‘n nuwe, groter en sterker bediener te verskuif. Met splinternuwe programmatuur sal alles vinniger én veiliger werk. Om alles op te stel, asook al die data vir ongeveer 20 000 artikels in ‘n oorsese land van een rekenaar na ‘n ander oor te kopieer, is egter ‘n delikate oefening wat ons tot laatnag gaan besig hou. Ons begin van nuuts af aan met ‘n leë hardeskyf!

Die nuwe bediener sal ons in staat om soveel meer vir al ons lesers en ondersteuners te kan doen, met allerlei nuwe voordele en toegang tot inligting en vermaak.

Met die hoofstroommedia wat toenemend polities korrek en onder invloed van die ANC en die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty staan, is praag vir ons almal ‘n onontbeerlike bron van inligting, menings en debat. Ons vermoed dat ‘n groot deel van die Suid-Afrikaanse media sedert 1994 deur binne- en buitelandse inligtingsdienste geïnfiltreer is; oor die afgelope paar dae was dit byna komies om te sien hoe hulle die amptelike Britse en Amerikaanse regeringsinligting en teeninligting oor Israel en die Oekraïne-tragedie klakkeloos weergee! Drie senior intelligensie-amptenare van die VSA-regering het vandeesweek presies dieselfde terme gebruik as wat in Beeld en Die Burger staan. Dis sekerlik nie toevallig nie.

Die hoofstroommedia in ons land het openlike propagandaspuite vir die ANC en die oorlugsugtige Anglo-Amerikaanse wêreldryk geword. Dit word nie eens meer weggesteek nie. Paul Craig Roberts verwys na die BBC as die British Brainwashing Corporation, maar hy het nog nie die media in óns land gesien nie!

Daarenteen, vergelyk die twee praag-blaaie met die beste van die internetmedia in oorsese lande wat die waarheid uitsnuffel en boekstaaf. Ons Engelse blad word ook wyd in Europa en in die VSA gelees. Ons stelsel is so aanpasbaar dat ons enigiets kan aanbied, van teks en foto’s tot klank/potgooie en video. Dit laai besonder maklik en vinnig op selfone en tablette ook af, selfs op verafgeleë dele van die platteland. Spoed is vir ons belangrik, vandaar die eenvoud en minder foto’s wat ons deesdae plaas.

Disqus stel lesers in staat om self deel te neem en inligting, asook skakels, foto’s en video’s te plaas. Geen van die hoofstroomblaaie se kommentaarafdelings laat soveel vryheid met skakels, beelde en video op Disqus toe nie.

Dus, as u nie reeds ‘n maandelikse debietorder uitgeneem het om ons te ondersteun nie, maak gerus nou so. Help ons om in dié see van vyandelike propaganda ‘n vlammetjie van hoop brandend te hou. Dit mag selfs lewens red, want as daar volle beheer oor inligting in ons land heers, sal ons eenvoudig een vir een uitgewis kan word sonder dat ‘n haan ooit daaroor sal kraai. Almal weet dat die SA revolusie nou eers ná 20 jaar op dreef begin kom, net soos in Zimbabwe vanaf 2000 gebeur het.

Neem ‘n oomblik en vul die vormpie hier in. As u enige vrae of voorstelle het, kontak ons by inlig[by]praag.org. As u nie tyd het nie, stuur in elk geval vir ons ‘n e-pos en ons sal ‘n plan maak om die inligting per e-pos of selfs telefonies by u te bekom.

Dr. Dan Roodt
Eindredakteur

Die Stem: Ons moet eie kultuur en tradisies beja

Pleks van klasseloosheid, verteenwoordig ‘n ongedifferensieerde samesyn die nuwe utopie wat aan ons voorgehou word.

Leon Shreiber se poging in Beeld om Afrikaners wat graag Die Stem wil sing en Julius Malema se swart radikalisme as “spieëlbeelde” aan mekaar gelyk te stel, mag goeie propaganda wees, maar sneuwel sodra dit onder die vergrootglas kom.

As ons vergelykings wil tref, is daar eerder ‘n ooreenkoms tussen Schreiber se soort opgewarmde “smeltkroes”-denke en dié van die EFF. Malema het hom tydens ‘n onderhoud met Debora Patta as ‘n “Marxis-Leninis” beskryf. Sy sienings van ons geskiedenis is radikaal en strook met dié van Joe Slovo en Ruth First, wat glo dat die Suid-Afrikaanse verhaal een lang geskiedenis van diefstal deur blanke “setlaars” verteenwoordig.

roodt_dan_wikiSoos ons weet, is die marxisme ‘n internasionalistiese ideologie wat opgesom word deur die slotreël van Marx en Engels se Kommunistiese Manifes: “Werkers van die wêreld, verenig u!” Die hedendaagse multikulturalisme en Anglo-Amerikaanse imperialisme wat die bestaan van individuele volkere misken, is deelagtig aan dieselfde internasionalisme. Onlangs het die Amerikaanse meningsvormer en voormalige redakteur van die Wall Street Journal, Paul Craig Roberts, geskryf:

If we are honest and have the strength to face reality, we will realize that the Soviet Union did not collapse. It simply moved, along with Mao and Pol Pot, to Washington and London.

Pleks van klasseloosheid, verteenwoordig ‘n ongedifferensieerde samesyn die nuwe utopie wat aan ons voorgehou word. Dit is wat Schreiber met die cliché van ‘n “inklusiewe visie” bedoel. Dieselfde gemeenplaas word oor en oor aan ons in bier- en kola-advertensies oorgedra. Trouens, die skryfster en reklamekundige Sarah Britten het ‘n verdoemende PhD-proefskrif aan Wits geskryf waarin sy die rol van die SA Brouerye (tans SABMiller) by die skep van Suid-Afrika se “nuwe identiteit” aan die kaak stel: One Nation, One Beer: The Mythology of the New South Africa in Advertising.

Ons sien dus dat daar veel eerder ‘n verband tussen Schreiber se eie “inklusiewe smeltkroes”-denke en die revolusionêre marxisme van die EFF bestaan. Nóg Schreiber nóg Malema hou van ons land soos hy tans is en wil dit deur revolusionêre ingryping of sosiogeniëring verander.

Blykbaar is “konserwatisme” vir Schreiber ‘n vloekwoord, daarom dig hy dit vrylik toe aan almal wat hy wil kritiseer. Onderliggend aan die meeste konserwatiewe lewensbeskouings is egter die gedagte dat ‘n volk of gemeenskap oor die vryheid moet beskik om self sy aard en toekoms te bepaal. Patriotiese Afrikaners kies self om “Die Stem” te sing, sonder dat dit deur die staat of SA Brouerye of die grondwet op hulle afgedwing word.

Hoewel die huidige SA grondwet oor verskeie gebreke beskik, erken dit nogtans vryheid van assosiasie en vryheid van uitdrukking, wat dit vir mense moontlik maak om enigiets te sing wat hulle wil.

Dit is ook natuurlik dat Afrikaners weens algemene geweldsmisdaad en korrupsie minder met die huidige bewind identifiseer as met hul vertroude nasionale simbole, waaronder ‘n verruklike volkslied soos “Die Stem”. Trouens, tesame met die Franse “La marseillaise”, is “Die Stem” waarskynlik die mooiste volkslied ter wêreld. Suiwer om estetiese redes verdien dit om nog baie lank in die harte van mense te leef. Die huidige hibriede volkslied van Suid-Afrika skend die integriteit daarvan as kunswerk en dit was net die grysskoengenerasie van NP-politici wat daartoe kon instem dat dit as ‘n laslappie by die ANC se lied, “Nkosi Sikelel’ iAfrika” gevoeg word. Dis vir my op dieselfde vlak as die geboue deur van ons grootste argitekte soos die Skotse Afrikaner, Gordon Leith, wat tans in Johannesburg met filistynse argeloosheid gesloop word.

Die enigste mense wat teen die sing van “Die Stem” in die openbaar beswaar maak, is ‘n klein groepie verloopte Afrikaners en professionele klaers wat dit op hulself neem om Afrikaners te “betig” telkens as hulle van die kwasi-Amerikaanse spoor afdwaal. Hoe lank moet ons nog met dié steriele en voorspelbare jeremiades saamleef?

Aangesien Schreiber Duits magtig is, mag hy iets van Nietzsche weet, wat ook die na-oorlogse denke op die Europese vasteland geweldig beïnvloed het. Ons moet ophou om ons bestaande kultuur te probeer ontken ten gunste van die soort internasionalisme wat tans wêreldwyd soveel krisisse veroorsaak. Eerder behoort ons ons eeue oue tale en tradisies te “beja” soos Nietzsche gesê het en nie te skroom om te sing, te dans en te skryf nie.

Utopiese samesyn, soos klasseloosheid, lei juis tot konflik omdat dit sowel die individu as die gemeenskap van sy keusevryheid ontneem en hom in ‘n reënbooggevangenis (of -kroeg) inkerker.

Die onlangse ryke was almal koloniaal en verdrukkend van aard. As Statebondsland poog Suid-Afrika steeds om hom as ‘n nuwe klein empaaier daar te stel, maar dit het reeds misluk, lank voordat Afrikaners weer openlik “Die Stem” begin sing het.

Bouval

Bouval

Waar eens gewoel en gewerskaf
is, staan nou gras, geel soos kakie
knapsekêrels ‘n olieboom of twee
‘n akkedis huiwer en skarrel weg

Dakloos gloei die wit mure nogtans
teen twaalfuur in die snikheet son
swart krake rank na bo en onder
soos versteende plante naamloos

Geskend die grafstene iewers teen
die randjie, graniet en kruis weggedra
herwin vir ‘n beter doel as om
die verdwene stamlede te gedenk

Die windpomp het verroes
die dam is leeg en gebars
die leë krip ‘n simbool van gebrek
aan sowel skaapskare as herder

As die son laatmiddag water trek
verdonker geleidelik elke venstergat
en iewers glim spatsels lig
soos oë agter grynsende maskers

Die nuwe-Suid-Afrika-legitimiteitskrisis

Sonder die Hertzog-regering van 1924 sou daar nooit ‘n oranje-blanje-blou-vlag of Die Stem gewees het nie!

Die invloedryke Duitse regsfilosoof Carl Schmitt het van “uitsonderlike toestande” gepraat waartydens mag van hande verwissel: oorloë of politieke krisisse oor die algemeen. Die Franse noem hul huidige stelsel die “Vyfde Republiek”, aangesien daar sedert die Revolusie van 1789 al vier vorige republieke was wat om een of ander rede ten einde geloop het. Die Vyfde Republiek het tydens die Algerynse oorlog op 4 Oktober 1958 begin.Suid-Afrika ervaar tans ‘n legitimiteitskrisis wat tot so ‘n uitsonderlike toestand mag lei.

Dan RoodtTot dusver het ons ten minste vier ander uitsonderlike toestande gehad. Die eerste was tydens die 1790s toe die Patriottebeweging onder Kaapse Afrikaners teen die Kompanjie se heerskappy begin beswaar maak het. Ons voorouers is juis deur die Franse Revolusie geïnspireer en het daarom in die nag geheime pamflette versprei en op selfregering begin aanspraak maak.

Ná die tweede Britse besetting in 1806 het die Groot Trek plaasgevind, wat insgelyks op ‘n verwerping van die “wettige gesag” van Brittanje neergekom het. Selfs die NG Kerk het die Trekkers onder sensuur geplaas en geëkskommunikeer.

Die Rebellie van 1914 was ingelyks ‘n legitimiteitskrisis, maar het nie tot ‘n uitsonderlike toestand gelei nie, aangesien die Botha-regering wel die mag behou het.

Maar in 1922 het daar ‘n staking en opstand van werkers aan die Rand plaasgevind wat gewelddadig deur die Smuts-regering onderdruk is. Dit het tot die magsverlies van Smuts en die pro-Britse faksie in ons politiek aanleiding gegee, met Hertzog wat in 1924 aan bewind gekom het. Sonder daardie Hertzog-regering sou daar nooit ‘n oranje-blanje-blou-vlag of Die Stem gewees het nie!

Gedurende die 1980s is ‘n ongekende propaganda-oorlog vanuit die buiteland teen Suid-Afrika gevoer, tesame met buitelandse inmenging in die vorm van steun vir stedelike terreur en guerilla-oorlog teen die land. Natuurlik was die Angolese of Grensoorlog ook aan die gang.

Ten minste vier state het destyds teen ons opgeruk: Die voormalige Sowjetunie, Kuba, Oos-Duitsland en Swede. Vanweë die eksterne druk het Afrikaners al hoe meer verdeeld geraak, met die HNP en KP wat van die NP afgestig het. Op die ou end het FW de Klerk en die hele kabinet teen PW Botha se leierskap gemuit. Nie lank daarna nie het die NP gekapituleer teenoor die eksterne ANC en SAKP-leierskap wat deur die vier buitelandse magte, asook die globale Angel-Saksiese media ondersteun is.

Die chaos van die vroeë negentigerjare was ‘n klassieke geval van ‘n legitimiteitskrisis wat tot ‘n uitsonderlike toestand en magsoordrag lei.

Dog, hoewel die ANC intussen sy militêre en institusionele mag binnelands gekonsolideer het en steeds in die buiteland gewild bly, ervaar sy bewind tans ‘n tipiese Afrika-legitimiteitskrisis. Daar heers wydverspreide korrupsie, nepotisme en magsmisbruik op alle regeringsvlakke. Nie net deligitimeer dit die stelsel nie, maar die staat verloor ook beheer oor sy burgers. Misdaad is geheel en al buite beheer. In sommige voorstede is elke huis al beroof. In vele ander lande sou die regering reeds deur betogings en ‘n versetsbeweging oorweldig gewees het.

Waarom gebeur dit nie in Suid-Afrika nie? In die eerste plaas is die bevolking, veral Afrikaners, baie vredeliewend en wetsgehoorsaam. Daar aanvaar hulle selfs gesag wat nie meer wettig is nie. Swartes betoog wel makliker en brand geredelik geboue af, maar in die verlede – vóór 1994 – is hulle juis deur Swede, Nederland en ander state betáál om dit te doen!

Geen betoging of opstand geskied ooit spontaan nie en veral ook nie die publisiteit wat agterna daaraan gegee word nie. Meer mense sterf tans gewelddadig as ooit onder die NP-regering en tog bly die buitelandse media heel kalm oor Suid-Afrika, anders as in die tagtigerjare toe selfs ‘n paar brandende buitebande iewers as die “begin van revolusie” voorgestel is.

Omdat die ANC en SAKP deur middel van propaganda aan bewind gekom het, verstaan die organisasie dat hy beheer oor die media moet uitoefen. Vandaar dus die taamlik openlike manier waarop gesorg word dat die SAUK en sy bestuur deur ANC-lojaliste gevul word.

Wat Afrikaners betref, verseker die Naspersgroep ook “denkbeheer”. Al hoe minder Afrikaners word toegelaat om in die groep se Afrikaanse koerante te skryf en op KykNET te verskyn! Bruines, swartes en selfs Engelssprekendes geniet as meningsvormers voorkeur in die Naspersmedia.

Brood en sirkusse – panem et circenses soos die Romeine dit genoem het – is ‘n ander manier waarop die staat poog om sy kwynende legitimiteit te behou. Vandaar die staatstoelaes wat uitbetaal word en wat vir die ANC stemme moet verseker, asook sy konstante inmenging in sport, wat in die meeste lande as ‘n privaataangeleentheid beskou word. Slegs in die voormalige kommunistiese Oos-Europa is sport so konstant deur die staat oorheers.

Om te keer dat die legitimiteitskrisis in ‘n volskaalse politieke krisis of noodtoestand oorslaan, sal die ANC en sy meelopers steeds poog om propaganda aan te wend. Vandaar ook die Mandela-kultus wat selfs noudat die Groot Xhosa dood is, lewendig gehou moet word met jaarlikse “Mandela-dae”, die onthulling van standbeelde op elke denkbare en ondenkbare plek, en so meer.

Ongelukkig is dit so dat regeringskrisisse in Afrika veel langer vedra word as op ander vastelande lande. ‘n Vervallende staat kan dus dekades voortduur en indien daar nie van buite af ingegryp word nie, kan ‘n heerser en sy naaste familie of sy party oënskynlik onbepaald aan bewind bly. Robert Mugabe se Zimbabwe is so ‘n geval, maar daar is vele ander voorbeelde daarvan in Afrika.

Die onbekende faktor in Suid-Afrika is die internet. Meeste mense, veral Afrikaners, beskik deesdae oor redelike goeie en selfs hoëspoedinternetverbindings. Terwyl staatsgesag van die tradisionele media soos radio, TV en koerante afhanklik is, woed die aftakeling daarvan op webwerwe en in die sosiale media.

Twitter is reeds een van die mees invloedryke media en almal, van staatshoofde tot sokkersterre en joernaliste poog om hul invloed daar te laat geld. Hoewel Naspers en ander media ‘n veldtog teen Steve Hofmeyr voer, veg hy op Twitter, waar hy met een twiet 106 000 mense kan bereik, moedig terug.

Persoonlik verskaf dit my nogal genoegdoening dat ek die meeste liberale joernaliste, ook van die kapitaalkragtige Engelse media, op Twitter uitstof wat ons aantal volgelinge betref.

Oor die afgelope paar dae is ek besig om die redaktrise van een van die giftige anti-Afrikaanse en antiblanke webblaaie op Twitter in te haal en sal haar waarskynlik binnekort verbysteek. Haar invloedryke webblad word vanuit die buiteland en taamlik duistere bronne (buitelandse veiligheidsdienste?) gefinansier, maar praag staan nie vir hulle terug nie.

Tans beskik ek oor 9 300 volgelinge op Twitter, wat elke dag met omtrent 30 toeneem. Volg my op Twitter en help my om die 10 000-kerf te bereik:


Die stryd op die internet sal uiteindelik bepaal of hierdie stelsel sy natuurlike gang gaan en vanself in duie stort, en of dit nog jare en dekades lank zombie-agtig gaan voortduur.