konsentrasiekampe – praag.co.za

Leon Lemmer: Oorlewing in ‘n Britse konsentrasiekamp

Daar is twee onderwerpe waaroor ek nie graag lees nie: die lyding van die Boerevolk tydens en ná die Anglo-Boereoorlog (ABO) en die hedendaagse vlaag plaasmoorde. Sulke inligting laat my bedroef en woedend. Nogtans het ek verskeie boeke oor albei hierdie gebeure gelees. Hierdie rubriek handel oor die ABO. Dit herinner my aan my ouma Liebenberg (oorlede in 1948) aan moederskant wat nooit ‘n goeie woord vir “die Engelse” gehad het nie. Die Liebenbergs het wreedaardige lewensverliese en groot ontberings tydens die Groot Trek en daarna, insluitende die ABO, ervaar. In die Maggie-boek (kyk hier onder) is ‘n Liebenberg-gesin op ‘n foto in die Howick-konsentrasiekamp te sien (Kindle 472).

By ‘n vorige geleentheid het ek Anna Barry se dagboek oor die ABO bespreek (Praag 4.09.2016). Ek het aangetoon hoe Ena Jansen in haar voor- en nawoord die Barrys se Afrikanerskap verdag maak om haar eie anti-Afrikanergesindheid aan die lesers op te dring. Ná Elsa Joubert se dood het Jansen hoë lof vir haar gehad (LitNet 15 en 24.06.2020). Soos by ander anti-Afrikaner-elemente is daardie lof nie uitsluitlik deur Joubert se mate van literêre verdienste gemotiveer nie. ‘n Groot skeut is myns insiens ontlok deur Joubert se verwerping van die Afrikanerdom. Oor Joubert se anti-Afrikanergesindheid kan daar geen twyfel wees nie (Praag 10.06.2017 en 2.12.2017).

Wat die Barry-boek betref is vir die doeleindes van hierdie rubriek die onderskeid tussen ‘n hen(d)sopper (iemand wat die eed van neutraliteit afgelê het en dus onderneem het om nie voort te veg nie) en ‘n joiner (iemand wat die eed van getrouheid aan die Britse kroon gesweer en saam met die Britte teen die Boere kant gekies, bv geveg, het) van belang. Hensoppers is as lafaards beskou. Sommige joiners het as National Scouts militêre diens gedoen. Die joiners is hanskakies, verraaiers en uitverkopers genoem. Hierbenewens was daar die “wilde” Boere of bittereinders (wat tot die einde van die ABO geveg het); bannelinge (krygsgevangenes wat deur die Britte in veral die buiteland aangehou is, bv op/in Bermuda, Ceylon/Sri Lanka, Indië en Sint Helena); vlugtelinge (bv hensoppers wat tydens die ABO in Basoetoland/Lesotho gaan skuil het); en “mak” Engelse (Britte/Engelssprekendes wat hulle vóór die ABO as bv boere en handelaars in die Oranje-Vrystaat en Transvaal gevestig het en die Boerekant gekies of ten minste hulle neutraliteit gehandhaaf het).

Die bittereinders en bannelinge het ná die ABO in Afrikanergeledere hoë agting geniet. Die oud-Boerekrygsgevangenes het onder dwang die getrouheidseed afgelê. Hulle is nie vrygelaat en toegelaat om terug te keer na Suid-Afrika voordat hulle die eed afgelê het nie. Omdat dit nie vrywillig gedoen is nie, is daardie eed ingevolge die internasionale reg nie geldig en toerekenbaar nie. Bannelinge is dus nie hieroor verkwalik nie. Die hensoppers is gouer en veel meer geredelik as die joiners terug in die Afrikanerdom aanvaar. Hensoppers het immers nie teen die Boere geveg of (noodwendig) vir die Britte kant gekies nie. Baie van hulle het uit moedeloosheid die stryd gewonne gegee maar daarna steeds die Boerekant op ander maniere ondersteun. Dit was bv die geval met Anna Barry se pa, wat ‘n vlugteling in Basoetoland was

Anna Barry noem tereg dat die Britte die konsentrasiekampe eufemisties “refugee camps” of vlugtelingkampe genoem het. Met hierdie benaming het die Britte valslik voorgegee dat die Boervroue en -kinders by hulle veiligheid kom soek het, terwyl die waarheid is dat hierdie vroue en kinders met geweld uit hulle huise en van hulle plase weggevoer is. Wat Barry ook beklemtoon, is dat die Britte met die ABO die Afrikaners wou uitroei of uitdelg. Sedert 1994 is die Afrikanerdom in ‘n soortgelyke situasie, soos ek hier onder aantoon.

Onlangs is die volgende boek van Margaretha (Maggie) Jooste (1886-1962) gepubliseer: Maggie: My lewe in die kamp (Kaapstad: Tafelberg, 2020, 112p, R290; Amazon Kindle $13,34). ‘n Engelse weergawe, vertaal deur die outeur, is gelyktydig gepubliseer. Fransjohan Pretorius het die inleiding geskryf en blykbaar ook as die redakteur opgetree, bv met verduidelikende invoegsels in die teks en die voorsiening van die eindnote. Pretorius skryf: “Die leser word in ‘n haas ondenkbare wêreld van ontbering en wanhoop ingetrek” (Kindle 54). Tog was daar deur dit alles “die moedhou-volksgees” (54). Pretorius takseer die teks as “merkwaardig ewewigtig” (59). “Daar is geen pretensie of aanstellerigheid in dié teks nie … Dit is so reguit en eerlik. Wat ‘n mens ook aangryp is die verwarrende medemenslikheid van dit alles” (64).

Die nawoord is deur ‘n kleinneef van Maggie, Graham Jooste, geskryf. Hy verwys na Maggie en haar ouers se “vergewensgesindheid” jeens die Britte (1213). Maggie se pa, Jakobus, is in 1925 oorlede en haar ma, Anna, ‘n dekade later. Maggie se pa was vóór die oorlog ‘n welgestelde wamaker en hoefsmid op Heidelberg in die Transvaal. “Maggie se vader se eens florerende wamakersbesigheid het [ná die ABO] agteruitgegaan toe die spoorweë goedere sowel as pos op ‘n gereelde grondslag vanaf die Rand begin vervoer het en die posdiens met koetse en perde gestaak is” (1222). Hy moes toe rondval en allerhande werk doen om sy gesin te onderhou.

Die teks van die boek is in 1962, kort vóór Maggie se dood, voltooi maar eers 58 jaar later gepubliseer. Genadiglik het hierdie inligting nie verlore gegaan nie. Maar haar ma se ABO- en ander herinneringe het nie behoue gebly nie. Maggie skryf: “Ná die oorlog was dit vir ons wonderlik om al die briewe weer te lees. Ma het almal aan een van die broers gegee en ook ‘n boek waarin sy baie van haar lewensondervindings neergeskryf het, maar helaas, iemand het alles verbrand!” (590). Ordentlikheidshalwe noem Maggie nie watter een van haar broers hierby betrokke was nie.

Die ABO het op 11 Oktober 1899 uitgebreek. Maggie se pa, Jakobus, en haar twee ouer broers, Cornelis en Gert, het op kommando gegaan. Gert is gevange geneem toe generaal Piet Cronjé op 27 Februarie 1900 oorgegee het. Hy is na Sint Helena verban. Jakobus is op 4 Desember 1901 gevang en was ‘n krygsgevangene op Bermuda. Op 23 Junie 1900 het die Britte Heidelberg beset. Die Britte het op enigiets wat hulle begeer het, beslag gelê, bv die Joostes se meubels. Op 6 Desember 1900 is Maggie se ma, Anna, en haar ses kinders (van die oudste tot die jongste: Maggie, Jakobus/James, Robert, Helena/Dolly, Herietta/Hettie en Gertina/Gerrie) in vuil veetrokke na ‘n konsentrasie- of interneringskamp in Pietermaritzburg vervoer. “Die onsekerheid oor wat voorgelê het was ondraaglik. Die arme hulpelose vroue, bejaarde en siek mense en kinders kon nooit droom watter smart en ellende op hulle wag nie” (269). “‘n Hele paar van die kinders het op dié [drie dae lange] tog in die trokke gesterf” (306). In Pietermaritzburg is hulle in tente gehuisves.

Van 26 Januarie 1901 tot kort voor 26 Oktober 1902 was hulle in die konsentrasiekamp op Howick. Daar was nie plek vir die twee oudste kinders op die beddens in die tent nie, gevolglik “moes ek en James onder die eettafel op die grond slaap met net ‘n Kakie-kombers onder ons” (417). Hulle het beperkte kombuisware en min klere gehad. Eintlik van omtrent alles te min, bv kos, sodat hulle honger gely het. Daar was egter baie siekes en dooies in die kamp. “Daar was elke dag ‘n lang stoet van wenende vroue met swart houtkissies wat na die begraafplaas gedra is” (599).

Gertina was siek aan skarlakenkoors en was ‘n jaar en nege maande oud toe sy sterf. “Die tannies [het] my gehelp om ‘n kissie van plankies te maak. Ma het ‘n paar jaarts moeselien (kaasdoek) laat koop en vir haar ‘n mooi wit doodskleedjie gemaak en ook die kissie binne en buite daarmee oorgetrek” (604). “Daardie dag was daar sewe [dooies] wat na die kerkhof gedra moes word … Later het Ma ‘n ou stuk klei gekry en met ‘n skerp spyker haar naam [Gertina s’n] daarop geskryf. Die meeste grafte is maar so gemerk. Haar graf was binne ‘n paar jaar so met gras toegegroei en verspoel dat ons nie met sekerheid kon sê presies waar sy weggelê is nie” (608).

Hettie het ‘n soort aansteeklike siekte gehad. Die Jooste-gesin is toe tydelik in ‘n afsonderingskamp geplaas. Hulle het daar gebly totdat Hettie se siekte opgeklaar het. Op pad daarheen het hulle die Transvaalse of Zuid-Afrikaansche Republiek [ZAR] se volkslied, “Kent gij dat volk vol heldenmoed,” gesing (643). Die vraag kan gestel word: Het die Afrikanervolk deesdae nog (in dieselfde mate) heldemoed? Op 16 Desember, Dingaans/Gelofte/Versoeningsdag, het inwoners die groot Vierkleurvlag van die ZAR laat wapper. Op grond waarvan kan die kommunistiese, terroristiese, wraaksugtige ANC-regime en sy meelopers, soos die nasionale sportliggame, hulle aanmatig om die vertoning van die vorige landsvlag te verbied? Die ANC-regime is in laaste instansie nie eens ‘n wettige owerheid nie omdat die meerderheid blanke kiesers nooit tot swart meerderheidsregering ingestem het nie. Afrikaners behoort die onvervreembare reg te hê om die kultuurgoedere wat vir hulle waardevol is, soos hulle landsvlag, volkslied en moedertaal, Afrikaans, te koester.

Op ‘n stadium is Maggie se ma na ‘n hospitaal in Pietermaritzburg en was daar sprake dat haar been afgesit sou word. Maggie het haar heftig hierteen verset. Die dokter het toe belowe “om nog ‘n ruk te probeer om die been te red” (737). “Haar been het stadigaan beter en sterker geword, maar het eers meer as ‘n jaar later – toe ons weer skoon, gesonde kos kon eet [dus ná die ABO] – heeltemal herstel” (779). “Ek het op 1 Maart 1902 sestien jaar oud geword en kon toe vir die eerste keer sedert Januarie 1901 ook ‘n klein stukkie vleis kry” (858).

Vir geld het Maggie se ma die Britse verpleegsters en onderwyseresse se klere gewas en gestryk. Met dié geld kon sy bv ‘n primusstofie koop. Sy het ook klere vir haar gesin en vir van die ander geïnterneerdes gemaak met ‘n naaimasjien wat sy met haar spaargeld gekoop het. “Met die geld wat Ma met naaldwerk en was … [en] stryk verdien het, het sy meestal medisyne en ontsmettingsmiddel[s] gekoop” (705). Maggie se broers en susters “was siek, honger en koud” (576) en het soms ook natgereën. “Ons verdriet en angs en lyding was ondraaglik” (623). “Vandag het min mense genoeg simpatie om daarvan te wil hoor of daaraan te dink. Ek wil niemand veroordeel of bitter wees nie, maar ek kan nie ons erge lyding en ontberings vergeet nie” (576). “Ons het altyd by die doringdraadheining gaan staan om te kyk as die treine met krygsgevangenes verbyry op pad na Durban, van waar hulle weggestuur is” (581).

Die Britte het as deel van hulle beleid van verskroeide aarde op die Boervroue druk uitgeoefen om hulle mans en weerbare seuns te ontmoedig om met die oorlog voort te gaan, maar die vroue het nie toegegee nie. Toe hulle die tyding van die Vrede van Vereeniging, 31 Mei 1902, kry en hoor dat die Boere die oorlog verloor het, was die geïnterneerdes en die bannelinge verslae. Al die opofferings en ontberings was tevergeefs. Cornelis was ‘n bittereinder (een van 20 779) terwyl Gert en later Jakobus van onderskeidelik Sint Helena en Bermuda teruggekom het. Tydens die ABO het die Jooste-gesin nooit hulle lot by die Britse oorwerheid bekla of om gunste gevra nie. By sy terugkeer van Sint Helena het Gert borsspelde wat uit droë sopbene gekerf is vir sy ma en susters gegee.

Die vrylating van die Jooste-gesin uit Howich is vertraag omdat Jakobus aanvanklik geweier het om die eed van getrouheid af te lê. Die gesin is eers op 26 Oktober 1902 op Heidelberg herenig. “Ons tuiskoms was ‘n skok! Pleks van ‘n netjiese en goed gemeubileerde huis kry ons net ‘n leë dop, vuil en verniel” (900). Maggie se eens pragtige ouerhuis was “leeg en vreeslik vuil en verwaarloos … Van die deure en vensters was uitgebreek vir brandhout. Al die meubels is verwyder” (844). “Natuurlik was daar van die Engelse geen vergoeding nie” (900) – tot op hede het die Britte nog nie eens verskoning gevra nie. Die Britse owerheid het werk by voorkeur aan die joiners gegee.

Die laaste deel van die boek handel oor wat ná die oorlog gebeur het en is gedokumenteer om hoofsaaklik Maggie se nageslag oor hulle familiegeskiedenis in te lig. Die Joostes het in 1902 nie die finansiële vermoë gehad om Maggie se ouerhuis te herstel nie. Dit is gevolglik verkoop en hulle het na ‘n meer beskeie huis getrek. Maggie is in Junie 1903 na die Bloemhof Seminarium op Stellenbosch waar sy 2½ jaar lank studeer en haar as ‘n onderwyseres bekwaam het. In 1916 is sy met Gawie Malan (oorlede in 1941) getroud. Hulle eerste kind, Bartel, is op 2½-jarige ouderdom oorlede. In 1922 is hulle dogter, Anna, gebore.

In 1959 “is ek vir die eerste keer sedert die oorlog weer terug na waar die Howick-kamp was … Van die kampterrein en die begraafplaas was daar niks meer te sien nie” (1113). Maggie is in 1962 op George oorlede toe sy by haar dogter, skoonseun en drie kleinkinders gewoon het. Toe was al Maggie se susters reeds dood. Net drie van haar broers het nog gelewe, naamlik Cornelis, James en Edmund/Eddie, ‘n laatlammetjie wat in 1903 gebore is. Sedertdien is hulle almal en seker ook Maggie se dogter oorlede. Hierdie mense het eens gelewe en die omstandighede wat hulle ervaar het, het sedertdien in baie opsigte radikaal verander. Dit laat my dink aan die gevleuelde woorde van JA Froude: “To what purpose the ineffectual strivings of short-lived humanity? Man’s life was but the shadow of a dream, and his work was but the heaping of sand which the next tide would level flat again” (Praag 13.06.2020). Danksy Maggie se dokumentering van gebeure het deel van wat die Jooste-gesin meegemaak het darem in hedendaagse geheues behoue gebly.

“Toe die uitgeputte Boerekrygers hul wapens [op 31 Mei 1902] neerlê, het ‘n gees van ongerustheid oor hul toekoms deur die bevolking gesypel” (1209). In 1948 het die Afrikaners hulle vryheid teruggekry toe die Nasionale Party die algemene verkiesing gewen het. Binne ‘n halfeeu is daardie vryheid mandaatloos deur FW de Klerk en sy onbekwame onderhandelaars verkwansel. Sonder om die Britte te wil komplimenteer, kan gesê word dat die toekoms in 1902 vir die Afrikaners dalk nie so donker kon gelyk het as vir die blankes sedert 1994 nie. Die Rooi Gevaar en die Swart Gevaar, wat deesdae deur misleide verligtes as mites afgemaak word, het gelyktydig toegeslaan.

Anders as in 1902 is daar skynbaar geen vooruitsig vir die Afrikanerdom dat die duister vorentoe ooit gaan wyk nie. Dit kan eerder nog donkerder word. Die Boere het die vertroosting gehad dat hulle ‘n daadwerklike en heldhaftige poging aangewend het om hulle vryheid te behou. Weens verraad in eie geledere is selfs daardie skrale troos nie vir hedendaagse Afrikaners beskore nie. Nog erger is die feit dat daar nie in afdoende mate ‘n gesonde afkeer is van die hedendaagse hanskakies (Afrikaanssprekendes met ‘n voorkeur vir Engels) en joiners wat gewetenloos, hartlik en opportunisties met die ANC-regime saamwerk nie.

Oscars: Rasvenyn, godsdiensagendas, geslagloosheid

In ‘n seremonie wat meer na ‘n rasse-integrasiepreek deur Chris Rock, seremoniemeester, geklink het as ‘n glinsteraand, het die Katolieke Kerk verbasend ook kwaai deurgeloop.

Vanjaar se toekennings is eers oorskadu deur klagtes dat daar nie swart akteurs in die toekennings is nie. Die groot Moslembedreiging was ook nêrens te vinde nie ten spyte van sulke waarskuwings deur die Pentagon self.

Kennelik is die Oscars baie meer as net vermaak; dit was dié naweek weer pure politiekery, lukraak agendas en denkprulle waarvan die rakleeftyd al verstryk het.

Spotlight ‘n drama oor die Rooms-Katolieke toesmeerdery van seksuele misbruik deur priesters, het met die louere by die 88ste Academy Awards Sondag weggestap.

Dit het The Revenant uitgestof wat wyd beskou is as die gunsteling, maar het nogtans ‘n beste akteur-prys aan Leonardo DiCaprio, en sy eerste Oscar, besorg. DiCaprio is ses keer vir Oscars benoem voordat hy nou sy eerste toekening gewen het.

DiCaprio het op sy beurt ‘n prekie afgesteek oor klimaatsverandering nadat die oorlewingsrolprent nie die eerste prys by die Oscar-toekenningsaand in Los Angeles kon losslaan nie.

Hy het sy toekenning opgedra aan inheemse gemeenskappe wêreldwyd, soos die Amerikaanse Indiane wat in The Revenant uitgebeeld word.

Dit het ook ‘n beste regisseur-toekenning vir Alejandro G. Iñárritu beteken. Hy is vir die tweede jaar in ‘n ry as beste regisseur bekroon.

Die produsent van Spotlight het gesê hy hoop die oorwinning sal “al die pad na die Vatikaan weerklink”.

Alicia Vikander is aangewys as die beste ondersteunende aktrise in die rolprent The Danish Girl. Die 27-jarige Sweedse aktrise het die beeldjie gekry vir haar rol as die vrou van die “trans-gender” kunstenaar.

‘n Hongaarse rolprent wat by die Auschwitz-konsentrasiekamp afspeel, die soveelste een, Son of Saul, is as die beste rolprent in ‘n buitelandse taal aangewys.

Die rolprent Amy, oor die sangeres en harde dwelmgebruiker Amy Winehouse, het die toekenning vir beste dokumentêre rolprent ontvang.

Die avontuurkomedie InsideOut is aangewys as die beste animasierolprent.

Brie Larson is aangewys as beste aktrise vir haar rol in Room.

Rock het al die stekelrige vrae oor ras in Hollywood met venynige humor beantwoord. Feitlik sy hele monoloog het gehandel oor die onderwerp van “diversiteit”, ‘n kodewoord vir swart.

Hy het onder meer ‘n huldeblyk vir swart mense wat “geskiet is deur die polisie op pad na die flieks” gelewer.

Hy het die twee wit aktrises verwelkom as “Emily Blunt en iemand nog witter, Charlize Theron”. Hulle het die aand se eerste toekenning aangebied vir die beste oorspronklike draaiboek.

Theron het juis haar witheid probeer afskud deur twee swart kinders aan te neem.

Die gewetenloosheid van links

Deur Joseph Secrève

Bestaan daar so iets soos om die regte ding te doen en dan gehaat te word daarvoor?

Helaas is die antwoord op hierdie vraag ’n pertinente “ja”.

Daarvoor hoef ons nie verder te kyk as ons eie geskiedkundige erfenis nie.

Ek bepeins die ander dag hierdie eintste vraag en dit was nie lank nie of die antwoord word duidelik.

In hul geskiedenis het die Afrikaners eintlik alles goed gedoen volgens die linkse resep, en nie net skoorvoetend nie, maar dikwels met ywer. Kom ons kyk na ’n aantal van hierdie fasette:

Die Boere het die eerste anti-Imperialistiese oorlog in Afrika gevoer, en as dank daarvoor in konsentrasiekampe en later as armblankes in die stede opgeëindig.

Met die bekragtiging van die belangike steen des aanstoots van die ANC, die Land Act van 1913, het die Afrikanergesinde regering van Hertzog heelwat meer grond aan swartes gegee as die Engelsgesinde regerings van Smuts en Botha. Laat staan nog die wysiging van hierdie akte in 1936 toe die Afrikanergesinde regering 9 miljoen hektaar land onvoorwaardelik aan swartes oorhandig het. Hulle het selfs blankes ontruim van hul plase in hierdie gebiede aan swartes te oorhandig. As dank daarvoor word hulle beskuldig dat hulle land gesteel het. Laat staan nog dat die ontwikkeling van die tuislandbeleid suiwer antikoloniaal is waarvan die meeste swart stamme heelhartig mee ingestem het. Hulle het ’n tuisland onder andere beskou as ’n basis om hulself te kan verset teen moontlike imperialistiese grondgrype in die toekoms.

Die klein apartheidwette wat ingestel was deur die Engelse onder andere die dompaswette, was juis versag gewees sedert 1948 toe die Nasionale Party van Malan oorgeneem het. Sedert 1948 hoef swartes in blanke gebiede geen dompas te dra as hulle minder as 24 uur in blanke gebiede sou wees nie. Daarvoor, min of meer onder die Engelsgesinde regering moes dompasse ten alle tye aan hul persoon wees.

Tydens die Verdrag van Versailles het Smuts juis gewaarsku om Duitsland nie te veel te verneder nie ten einde ’n latere oorlog af te wend. Die res is geskiedenis. Desondanks het 160 000 Afrikaners hulself ingespan om teen die oprukkende Nazi’s in Europa te baklei en het meegehelp om die Jode asiel te gee in Suid-Afrika. In feite was hierdie optrede teen die Nazi’s ook ‘n antikoloniale oorlog gewees. Waar die ander Europese moonthede buite Europa grond gesoek het om te koloniseer, het Duitsland dit binne Europa gedoen. Alweer het Afrikaners hulself teen hierdie snaakse vorm van interne kolonialisme teëgesit.

Die Afrikaners het ’n einde gemaak aan apartheid, die enigste keer in die moderne geskiedenis het ’n volk afstand gedoen van sy magsposisie sonder dat hulle in ’n oorlog verslaan was.

Die Afrikaners is tot dusver die enigste kernmoontheid ooit wat sy kernprogram ontbind het. Dit is ook die eerste keer in die moderne geskiedenis dat ’n progressiewe volk homself aan die derde wêreld onderwerp het.

Anders as hul kontinentale Europese stamvolkere het Afrikaners nooit geglo in rassesuperioriteit nie. Afrikaners het geglo dat God alle mense gelyk geskape het, wat duidelik ooreenstem met die Kommuniste se universele gelykheidsbeginsel. Desondanks kan die woede en frustrasie vanuit die ANC rondom dr. Wouter Basson nie gesus word nie.

Die Engelse het in die vyftiger en sestiger jare 90 000 Keniane vermoor en nog 160 000 in konsentrasiekampe aangehou. Die Franse het indertyd ongeveer een en ’n half miljoen Algeriërs vermoor, die Katolieke kerk in Kanada het 50 000 Indianekinders gemartel en vir Mengele-eksperimente gebruik, en in Australië was dit tot 1956 wetlik toegestaan om op hul inboorlinge te skiet. Eers so onlangs as Maart 2013 het die Australiese regering die inboorlinge as inwoners met grondwetlike regte (lees: mense) erken. En dan kla almal oor Sharpeville wat nie eens 70 lewens geëis het nie toe die polisie uit noodweer moes optree.

Vanuit bogenoemde voorbeelde blyk duidelik dat van al die verskrikkinge en misdade wat gepleeg was indertyd, registreer die misdade wat begaan was onder die Nasionale Partybewind nie eens op die radarskerm nie. Afrikaners daarenteen het alles gedoen wat geoorloof was by linkse proteste. Op wreedheid en volksmoord na, het hulle alles presies uitgevoer soos die linkse draaiboek wou, maar in plaas van ’n internasionale “dankie” of voorbeeld wat ander lande hieruit geneem het, word Afrikaners beloon met volksmoord en mediastilte.

Weereens is hierdie ’n bewys dat die groot helde by linkse bewegings geen gewete het nie. Standbeelde van Boerehelde word afgebreek, ongeag hul goedgesindheid na swart stamme terwyl ander bekende figure wat min of meer volksvreemd is, soos Voorsitter Mao en Gandhi beloon word met standbeelde en straatname. Die ironie is natuurlik dat Mao die grootste massamoordenaar is wat nog ooit geleef het, en Gandhi se kort oomblik van verset teen apartheid gevoed was deur die misnoeë wat hy gehad het dat die apartheidregering die hoër kaste Indiër wou reduseer tot die vlak van “rou kaffer” (sy woorde). Hy het in feite geen beswaar gehad dat wittes oor swartes heers nie en het dit selfs verwelkom.

In al hierdie optredes is daar tog ’n silwer draad wat deur hierdie verwarrende opvattings loop. Lenin het dit goed verwoord toe hy gesê het dat die beste rewolusionêr is ’n jeugdige sonder moraal. Soos in die geval van die Khmer Rogue, die Baltiese state onder Stalin, die Rooi Chinese en die “Comrades” in Soweto in die tagtiger jare is dit die bedoeling dat daar ’n geslag gewetenlose kinders op die wêreld gebring moet word om alle vorme van ordelikheid en goeie funksionering af te breek. Hulle is perfek, want hulle is dom, onderontwikkel, vol hormone en ideale, maar tog gehoorsaam aan hul meesters. Dit mag ook ‘n verklaring bied vir die aangemoedigde massa-emigrasie van Moslems na tradisionele Christelike lande soos in Wes-Europa. Waar die politiek van die dag ons jarelank probeer voorhou het dat sulke vreemdelinge soomloos sal integreer in Europa, kan enigiemand sien dat dit nie sal gebeur nie.

Europa het uiteindelik wakker geskrik, maar nou is dit al eintlik te laat. Die skade is gedoen, en die demografiese skuiwe die komende tyd sal sorg vir die res. Die Islamitiese jeug in Europa is die moderne variant van Lenin se “beste rewolusionêre”.

Maar goed, voordat iemand my van rassisme beskuldig wil ek net gou uitwys dat hierdie tendens ook vanuit die Amerikaanse rioolmedia aan wit kinders opgedis word. In al hierdie TV-programme soos Teen Mom, Jersey en Geordie Shore sien ons bykans net wit gesigte. Is dit toevallig?

Om maar te swyg oor die jong vrou, Emily Letts, wat opslae gemaak het toe sy enkele maande gelede haar aborsieprosedure op youtube gesit het. In hierdie film kan ons sien hoe sy al optimisties, singend en glimlaggend op die operasietafel hierdie prosedure ondergaan en opgelug was toe dit eenmaal afgerond was, so asof sy van ‘n tumor verlos was. Sy het selfs die sonar as aandenking bewaar. Die gedagte dat sy ‘n lewe vernietig het, kom glad nie by haar op nie. Haar hele houding is dat hierdie ‘n terloopse kleinigheidjie is. Sommige bronne meen dat sy ‘n aktrise is en twyfel dus oor die egtheid van die film, maar dit is nie die punt nie: Die skaamtelose minagting van ‘n menselewe is die beeld wat op ons netvlies agterbly. As hierdie slegs ‘n charade was, is die sieklikheid daarvan nog erger. Onder die dun slenter van feminisme en ‘n vrou se reg tot keuse, steek die onderrok van gewetenloosheid baie ver uit.

Al hierdie gebeurtenisse help om mense geestelik swak en rigtingloos te laat, tot soverre mate dat hulle geen keuse het as om na buite te kyk om te weet wat hulle moet doen nie, en die akademici van die dag gaan soos gewoonlik verder die mite verder aanwakker dat hul pa-dominante, Christelike ingesteldheid die rede is hoekom hulle so is. In werklikheid het hierdie tradisionele instellings juis ontstaan om sulke abjekte toestande te voorkom.

‘n Mens wonder net hoe lank hierdie ellende gaan aanhou totdat mense hierteen in opstand gaan kom.

Dalk kan die Chinese ons nog iets leer: Hulle is massaal besig om tot Christendom te bekeer, weg van die ellende wat kommunisme veroorsaak het. Selfs belangrike partylede begin van hul ou leerskool af te stap en die Christelike geloof te aanvaar, waarskynlik omdat Christendom die beste geloof is wat inskakel by industrialisering en moderne kapitalisme. Die voorspelling is dat oor vyftig jaar sal China die nuwe Christelike moontheid in die wêreld word terwyl Europa stagneer onder Islamitiese wetgewings.

Wie weet, dalk kan ons in ‘n vreemde wending hoop dat die Chinese ons eendag sal verlos van die gemors waarin ons verkeer, aangesien dit lyk asof die wit volkere nie meer hulself uit hul moeras kan trek nie.

Die tyd sal dit leer.

Fanie Cloete se holocaust-ontkenning…

Fanie Cloete se bewering dat Stellenbosch nog altyd ’n “tweetalige instelling” was, ontken dit wat Jan Smuts ons “eeu van onreg” (die negentiende eeu) genoem het. Ná 1806 het die tweede Britse besetting gevolg waartydens Engels stelselmatig in die Kaap afgedwing is. Verengelsing was trouens een van die oorsake van die Groot Trek.

Om dus te beweer dat “die voorganger van die US, die Victoria College, was ’n Engelse instelling wat stelselmatig na die Vryheidsoorlog deur Nederlandse/Afrikaanse nasionaliste omskep is in ’n meer Afrikaans-vriendelike organisasie” is om dié geskiedenis van koloniale besetting en gedwonge verengelsing onder Lord Charles Somerset en ander te ontken. Cloete kan net sowel argumenteer dat Nederland eintlik Duits as taal behoort te aanvaar omdat:

Duits ’n veel groter (wêreld)taal is.
Nederland gedurende 1940-1945 deur Duitsland beset is en alle Nederlandse universiteite dus op daardie stadium eintlik “Duitse universiteite” was.

Net so behoort die Grieke eerder Turks die onderrigtaal aan hul universiteite te maak, Poolse universiteite Russies te aanvaar en die Tsjegge ’n keuse tussen Duits en Russies te maak, aangesien hulle eeue lank deur die Oostenrykers beset is en toe deur die Russe.

Engels is in Suid-Afrika egter geen gewone taal nie. Dit is ook die taal waarin volksmoord op die Boere gepleeg is, met die volgende veelseggende mening deur Sargent, die toentertydse Onderwysminister van die Britse besettingsmag in ’n brief aan Lord Milner:

“We must appeal to England, and ask the sisters and daughters of those who have been fighting for the Empire to come out and complete that part of the work which their male relatives are unable to accomplish. Our military police had gathered the greater part of the child population into these camps and … I feel that the opportunity during the next year of getting them all to speak English is golden”.

Nadat die ware feite aangaande die oorlogsmisdade van die Britse besettingsmag tydens die Tweede Vryheidsoorlog byna ’n eeu lank in belang van “versoening” onderdruk is, weet ons vandag dat die Britte alle geboue, selfs kerke, afgebrand het. Ook het hulle en die sogenaamde “gewapende swartes” die Boerevroue en -dogters sistematies verkrag (tot 35% van alle Boerevroue is verkrag) en natuurlik is vroue en kinders in die konsentrasiekampe uitgehonger en toegelaat om van siekte te sterf onder omstandighede wat die hele beskaafde wêreld aan die einde van die negentiende eeu geskok het.

Die vestiging van Engels as heersende en oorheerserstaal is onlosmaaklik verbind aan die volksmoord op die Boere. Deur ’n Engelse Victoria College as “natuurlik” voor te stel, is Fanie Cloete besig met holocaust-ontkenning.

Die vraag is waarom Cloete en sy sestig mede-hensoppers wat die US met ’n dubbelmediumopsie wil verengels om Milner en veral Sargent se oogmerke te verwesenlik, so fanaties in hul koloniale haat jeens Afrikaans en veral die “Afrikaanse nasionalisme” volhard?

Enersyds is daar ’n element van lafhartigheid hierby betrokke. Die meeste pas bekeerde ondersteuners van die Afro-fascistiese ANC (soos bv. Anton van Niekerk, nog ’n lid van die “groep van sestig” wat ’n tweetalige en binnekort Engelse Stellenbosch voorstaan) was voorheen ewe klakkelose volgelinge van die NP en die Broederbond. Hulle val eenvoudig in by die ideologie van die dag, of dit nou apartheid of die huidige anglofiele negrologie is. Andersyds verteenwoordig die voorstanders van Engels aan Stellenbosch ook ’n filistynse groep wat weinig, indien enige, waarde aan taal, kultuur, letterkunde of ’n historiese erfenis heg. Soos Kalief Omar wat die biblioteek van Alexandrië afgebrand het, is hul enigste vraag: dien hierdie plek my god Allah, of nie? Overgezet synde: dien Stellenbosch die heersende ideologie of nie?

Op ’n dieper sielkundige vlak is daar natuurlik interessante elemente in Fanie Cloete se vele skrywes, ook in Die Burger. Duidelik skep hy ’n byna sadistiese behae in die komende afgang van Afrikaans aan Stellenbosch. Elkeen van sy briewe drup van leedvermaak oor Afrikaner-magteloosheid, soos ’n voyeur by ’n verkragting. Terselfdertyd is daar ’n masochistiese ondertoon, want Cloete self sal natuurlik ook uiteindelik die spit afbyt as transformasie sy gang gegaan het en Stellenbosch volledig in ’n Afrika-universiteit omskep is.

Cloete se clichés oor apartheid is intellektueel op dieselfde vlak as die uitsprake van die ANC-jeugliga, wat natuurlik ook beroemd (of berug) is vir die “kill a Boer, kill a farmer”-slagspreuk. Volgens Cloete, lei “volledige parallelle onderrig in SA… onvermydelik tot apartheidstipe rasgebaseerde klasse en elke ekstra taalstroom verminder produktiwiteit en navorsingstyd vir dosente. Dis onvolhoubaar en kan op lange duur net selektief toegepas word.”

Die vraag is nou: hoe het ons dit reggekry om gedurende die hele twintigste eeu afsonderlike universiteite in Afrikaans en Engels te bedryf, honderdduisende studente op te lei en van hierdie land die juweel in Afrika te maak, indien sulke praktyke “onvolhoubaar” is?

Hoe “volhoubaar” is Afrika-universiteite wat volledig in die koloniale tale bedryf word en waar klasse soms jare lank nie plaasvind nie? Geletterdheid op die kontinent is besig om af te neem. Hoe geslaagd is die swart universiteite in die voormalige tuislande wat reeds jare lank volledig in Engels bedryf word en wat telkens die nuus haal weens korrupsie, wanbestuur, ongereelde klasse, ens.? Moontlik het Cloete al gehoor van Fanie Olivier se viktimisering en jarelange hofstryd ná hy ’n korrupte rektor aan die Universiteit van Venda aan die kaak gestel het?

Maar die aandrang op Engels en op “transformasie”, selfs die slagspreuk “kill a Boer, kill a farmer” wat gereeld deur swart studente geskree word, is op sigself ’n aandrang op groter segregasie en dus apartheid! Die oogmerk van “integrasie” en “transformasie” is geensins ’n samelewing met groter “diversiteit” (wat dit ook al mag beteken), verdraagsaamheid, ens. nie, maar juis een van Afrosentriese hegemonie en rassistiese verdrywing van blankes. Indien Cloete my boek The Scourge of the ANC gelees het, sou hy bewus gewees het van die volgende passasie wat ek hier in Engels aanhaal sodat hy dit beter kan verstaan (of juis nie? want die Engels van hensopper-Afrikaners laat soms veel te wense oor):

In order to swamp the remaining Afrikaans universities with English-language students, he (Kader Asmal) merged them with some notoriously corrupt, inefficient and bankrupt institutions that would presumably drag the flower of Afrikaans higher education down to their level. When the registrar at the Vrystaatse Universiteit went to meet with its merger partner, the University of Qua-Qua, a bankrupt institution where lectures sometimes never start for the entire year, he was bluntly told by a student mob that they did not wish to see white people on their campus. He meekly left and has since been trying to fathom how one can merge with an institution that favours black domination and segregation. At UNISA the rector, Barney Pityana, not only spent millions of rands on a mansion that had already been sold by the university, triggering a two-million rand penalty in the offer to purchase by the new owner, but also redecorated it in style. During his inaugural speech he flew into a rage of ethnic cleansing against the Afrikaner academics that had created and built up UNISA, vowing to drive them out of the institution. (Scourge, bl. 50)

Chris Brink se nuwe taalbeleid aan Stellenbosch staan daarom in diens van die komende etniese suiwering van Afrikanerstudente en -akademici aan die laaste oorblywende Afrikaanse universiteit suid van die Oranjerivier. Die element van territoriale verowering wat met verengelsing gepaardgaan, kan nie misgekyk word nie. Trouens, in die koshuise aan die Universiteit van Pretoria druk swart studente hulself letterlik in daardie terme uit. Sodra ’n koshuis ’n swart meerderheid verkry, word daar gesê, “we have conquered it”. Net soos honderd jaar gelede toe Engels in konsentrasiekampe aan Vrystaatse en Transvaalse kinders “geleer” is, het ons hier te make met die taalkundige sy van ’n verowering.

Ek is bevrees Cloete se vertroue in die vervloë retoriek oor apartheid is misplaas. Vyf-en-twintig jaar gelede het dit indruk gemaak, of nie eens nie. Ná Zimbabwe en met ’n swetterjoel internasionale boekpublikasies oor die tema van Afrika-mislukking, juis as gevolg van “negrologie”, swart bewussyn, die swart identiteit en dergelike begrippe, verkeer outoritêre Afrikaregerings in die beskuldigdebank en nie meer die veel verguisde blanke Afrikaners nie. Hoe Cloete die ANC se arbitrêre taalbeleid en afdwing van Engels wat met al die finesse van Zimbabwe se grondhervorming geskied, intellektueel, moreel of selfs polities kan verdedig, gaan my verstand te bowe.

Nie net ontken Cloete en ander hensopper-Afrikaners die volksmoord op die Boere nie, maar ook Rwanda, Darfoer, die Kongo, Burundi en ander massamoorde wat hul oor die afgelope tien jaar in Afrika afgespeel het. Verengelsing soos die ANC en sy meelopers van die Chris Brink-tipe dit in Suid-Afrika toepas, maak deel uit van die greep van Afro-fascisme en negrologie waarin die kontinent verkeer.

Arme Afrika! Arme Stellenbosch!

Vir die eerste keer gepubliseer in 2005 op LitNet.

Die ding met bloed

Voorgedra tydens ‘n vergadering te Villeria, Pretoria, op 13 Julie 2013

My ouma aan moederskant het eenkeer vir my gevra: “Kind, hekel jy dan nooit?”

Toe vra ek vir haar: “Ouma, skryf Ouma dan nooit boeke nie?”

En ‘n ander keer: “Waaraan sit jy heeltyd en dink?”

“Ek dink nie, Ouma, ek luister.”

“Waarna luister jy, ek hoor dan niks?”

“Na die bloed wat in my are vloei.”

Ek sou ook kon sê: “Dis dieselfde bloed wat in die Vryheidsoorloë en in konsentrasiekampe gevloei het, en in die are van my groot-ouma aan vaderskant se suster, wat die vrou was van genl. De la Rey.”

En verder sou ek kon sê: “Die ding met bloed is dat dit nie praat of fluister of waarsku nie. Die ding met bloed is dat dit droom, en dat ‘n mens as jy goed luister, die bloed die drome in ‘n snaakse blikkerige dreunstem kan hoor sing. Wat die rede is hoekom mens daarna luister.”

In die sewentiger- en tagtigerjare, wat die tyd was toe ons besig was om grootmense te word, het daar die bloed gevloei van swart skoolkinders wat veg vir hulle vryheid, en van necklace-slagoffers, en van martelare vir ‘n struggle, en van ons broers op die grens, en van stedelinge in bom-aanvalle.

Soms was dit moeilik om tussen polisie en ambulanssirenes en politieke propaganda deur te hoor wat dit is wat die bloed vir ons sing.

Die swart kinders in die skole het die vryheid verwerf waarvoor hulle bloed vergiet het en waarvoor hulle bloed vergiet is. Dis nie asof hulle heeltemal begryp wat om met die vryheid te doen nie, maar dis hulle s’n, en ek kan daarmee leef, solank as wat ek hoegenaamd toegelaat word om te leef.

Ek kan leef met die feit dat ek, terwyl ek ‘n Afrikaanse skrywer is, in Rusland moet Engels gee omdat ek nie in my eie land mag werk nie.

Ek kan leef met minus 23 grade, wanneer mens jou oë moet knip om te keer dat dit vasvries, en jou asem in ys verander waarin jy verstik. En met kraaie en stukke ys wat deur die wind uit Siberië teen jou kop vasgewaai word terwyl jy probeer balanseer op die ys, en met wilde honde wat soos wolwe deur die strate en woude agter kraaie aan blaf in die sneeu .

Waarmee ek nie kan leef nie, is met die bloed wat twintig jaar ná die bevryding nog steeds in ons land vloei, om redes wat ek nie vanuit my eie kultuur kan verduidelik nie en wat ek nie bereid is om vanuit ‘n ander kultuur te verduidelik nie.

Waarmee ek nie kan leef nie, is met hoe Afrikaanse skrywers hulleself laat verbied het om te luister na die bloed wat ten hemele skreeu.

Die ding met bloed is, wanneer ek nie meer die drome wat die bloed met sy snaakse blikkerige helder dreunstem vir my sing kan oorvertel nie omdat die taal waarin ek praat opgehou het om te bestaan, ek die bloed sal gebruik om te skilder. En die droom wat ek in bloed sal skilder, sal ‘n droom wees van ‘n land langs ‘n rivier, met mense wat in inheemse landskappe bedreigde diere en minderheidsgroepe beskerm, wat virtuele skole in bote op eilande bedryf waarvandaan hulle geletterdheid verkoop aan ‘n donker kontinent, met boomhuise waarin hulle hulle regte opeis van verwonderde diplomate.

Waar ek die kleur mag wees wat ek is, waar ek mag hou van wie ek hou,

waar ek mag gee omdat ek wil, waar ek openlik trots mag wees op my voorouers,

waar ek my kultuur mag beoefen in ooreenstemming met my Europese herkoms.

Waar ek die taal mag praat waarin ek my bloed hoor droom.