My aanvanklike reaksie toe die petalje rondom die Rhodes-standbeeld op die kampus van die Universiteit van Kaapstad rugbaar raak, was dieselfde as dié van Manfred Delport: dat die Engelse kultuurmarxiste op die kampus nou hul eie medisyne proe. Jare lank het die links-liberale Engelse en Joodse establishment in Suid-Afrika op ‘n sluwe manier die swartman teen Afrikaners opgesweep, net om nou self die teiken van antiblanke woede te raak. Vandeesweek is Rhodes omtrent erger deur jong swartes verguis as Verwoerd of Malan.
Eintlik was dit logies dat dit vroeër of later moes gebeur. Om antiwit haat in ‘n land met ‘n swart meerderheid te saai, is omtrent die domste politieke “strategie” wat daar is. En tog is dit presies waarmee “slim” Engelse al jare lank mee besig is. Nie jare nie, dekades! Selfs eeue. Want sedert die dae van die Oosgrens en die hatige Engelse sendelinge van die vroeë negentiende eeu, het daar niks wesentliks aan Engelse politiek verander nie. Voeg daarby die Engelse identiteit wat so nou met dié van Groot Brittanje verbonde is, en ons kan sien dat Suid-Afrika eerder oor ‘n Engelse probleem as ‘n swart probleem beskik.
Van die tyd van die Xhosa-oorloë af het Afrikaners instinktief begryp dat dit geen sin maak vir blankes om mekaar in dié land te lyf te gaan terwyl hulle so dikwels self ‘n bedreigde minderheid is nie. Uit vele van die vertellings rondom die veldslae van die twee vryheidsoorloë kom ‘n mens agter dat die gesig van Engelse lyke ons mense kwalik met vreugde vervul het. “Waarom moet witmense mekaar doodskiet?” was die algemene gevoel onder die Boere.
Hierteenoor word die Engelsman deur geld en mag gedryf en wat agterna volg, maak nie saak nie. Van die ergste gruweldade in die geskiedenis – soos die konsentransiekampe by ons – is deur hoogheilige Engelse gepleeg. Trouens, terwyl die Engelse elke dag gal braak oor apartheid, het hulle stil-stil hul koloniale argiewe vernietig om die getuienis van Britse marteling en moorde op swartes in Afrika uit te wis.
Deel van die probleem met Engelse is natuurlik die Britse klassestelsel: die elite voel niks vir hul eie mense nie en beskou hulle óf as kanonvoer óf as skorriemorrie waarmee hulle liefs nie wil meng nie. In Suid-Afrika het die Engelse elite jare lank Afrikaners as ‘n natuurlike “Engelse werkersklas-in-wording” gesien terwyl hulle hulself as verteenwoordigers van die koloniale elite beskou het, terwyl hulle lelike Engelse huise in Parktown of Rondebosch gebou het.
Sedert 1994 het Suid-Afrika natuurlik meer Engels as ooit geword en is die links-liberale, “veelrassige” utopie met groot fanfare aangekondig. Die meerderwaardigheid van Anglo-Amerikaanse metodes sou aan ons gedemonstreer word deur middel van regstellende aksie, gedwonge integrasie en maniese verengelsing van die howe, die universiteite, die skole, die kerke en elke denkbare instelling.
Twintig jaar later verstaan ons waarom die Groot Trek plaasgevind het: nou weet ons hoe lyk die gemors waarop Engelse metodes en fanatisme oor rasvermenging afstuur. Ons voorouers het verkies om oor die Drakensberg te trek eerder as om langer Engelse regering, tesame met moreel histeriese Engelse kerklikes, te verduur.
Engelse (en Joodse) morele histerie is natuurlik die politieke petrol van Suid-Afrika. Terwyl die Britte en die Amerikaners in die onlangse verlede miljoene mense in hul oorloë gedood het, hoor ons elke dag watter “misdaad teen die mensdom” apartheid was. Tydens daardie Britse marionet, biskop Desmond Tutu, se lieg-en-biegkommissie is bevind dat daar oor 40 jaar van sogenaamde “apartheid” net meer as 500 mense in onluste en ander openbare geweld deur ons veiligheidsmagte gedood is. In die meeste gevalle was dit waarskynlik uit noodweer of selfverdediging. Dis nou die “misdaad teen die mensdom” waaroor die histeriese Engelse en hul swart marionette elke dag skuim-om-mond gil. Die skynheilige Engelse het, soos James Bond, ‘n “lisensie om dood te maak”, maar beoordeel die res van die wêreld volgens ‘n engelagtigte kode wat net op ander van toepassing is en nie op hulself nie.
In my onlangse essay, wat spesiaal in Engels geskryf is sodat die Angel-Saksers dit ook kan lees, verwys ek na ‘n frase deur Churchill, “Cromwell se vloek”, waarmee hy die fanatiese, puriteinse moordlus van Cromwell beskryf wat nie-Engelse soos die Skotte en die Iere voor die voet uitgemoor het. Dit was ook Cromwell wat die verbod op Jode in Engeland opgehef het en sedert sy bewind het die alliansie tussen die Rothschilds en die Londense finansiële distrik, die City, in die negentiende eeu tot Britse wêreldoorheersing gelei.
NOU OOK OP PAPIER!
Rhodes, oor wie se standbeeld daar nou in die Kaap geredekawel word, was so min of meer ‘n huurling van die Rothschilds en ander Londense finansiers. In Cecil John Rhodes is Cromwell en Rothschild verenig, want hy was sowel die Britse puritein met sy fanatisme en drome oor die wêreldoorheersing van die “Britse ras” as die geldhonger magnaat wie se sug na geld hom tot oorlog, verraad en elke oneerlike set (soos die Jameson-inval) sou verlei.
Dis seker eie onkunde oor die Universiteit van Kaapstad waarin ek geen besondere belangstelling koester nie, maar ek besef vandeesweek eers dat die “Jameson Hall” aan dié universiteit juis na Leander Starr Jameson vernoem is! Die Nasionale Party, wat op tipies Afrikaanse manier bewus was van die behoefte aan “blanke solidariteit” het feitlik nie ‘n enkele naam verander nie en Rhodes se standbeeld en die Jameson-saal met ‘n verdraagsaamheid behandel wat eenvoudig verstommend is. Milnerton in die Kaap, asook Milnerpark, Empireweg en die Koningin Elizabeth-brug is toegelaat om hul aanstootlike simboliek oor die hele Johannesburg uit te straal, alles om die Engelse te behaag.
Die oomblik toe die Engelse elite egter via hul surrogaat-terreurbende, in die vorm van die ANC/SAKP, mag bekom, is Afrikaans en Afrikaanse name egter met wortel en tak uitgeroei. Selfs “Kerkstraat” in Pretoria is uitgewis met dieselfde ywer as waarmee die Britse soldate in 1900 kerke afgebrand het.
Ek wonder dikwels: Wat het 200 jaar van “blanke solidariteit” ons gebaat? Behalwe die armer tipe middelklas- of laermiddelklas-Engelsman wat in elk geval oor geen politieke of ekonomiese invloed beskik nie en dalk ‘n soort Afrikanerbondgenoot kan wees, het Engelse hul nog nooit oor die lot van blankes in ons land verknies nie. Die elite-Engelsman, wie se enigste lojaliteit teenoor Brittanje en die Geldmag van Londen is, het geen erg aan enige plaaslike kultuur, geboue, name of selfs die hele landboubedryf nie. Selfs al misluk Suid-Afrika geheel en al soos Zimbabwe, sou dit hom geen duit skeel nie, want hy beskik oor ‘n hele spyskaart van Engelssprekende lande waarheen hy kan emigreer en waar hulle, met die uitsondering van Amerika en Kanada, óók krieket en rugby speel. Daarom, dít wat vir die Afrikaner van kosmiese en lewensbelang is – die toekoms van Suid-Afrika – is iets wat hy gemaklik in ‘n dobbelspel of ‘n beurstransaksie sou verwed. Ek het nog geen Engelsman, behalwe miskien ‘n paar gesoute oud-Rhodesiërs, teëgekom wat enige spyt of jammerte uitspreek oor die lot van Zimbabwe nie. Trouens, Baron Robin Renwick, die Britse argitek van die Lancaster-beraad, is vandag nog trots daarop dat hy die land aan Mugabe kon oorhandig om op te mors! Al verval Suid-Afrika in hiperinflasie, geweld en anargie, sal geen haan daaroor in Engeland kraai nie.
Terug by die Rhodes-standbeeld. Dis seker Rhodes se verdiende loon dat sy standbeeld vandag afgebreek word en dat ‘n stukkie van die Engelse tradisie in dié land daarmee saam gaan verdwyn. Miskien kan ons vir ‘n paar sekondes bly daaroor voel. Wat my betref, voel ek dat die hele land eintlik van Engels en Engelse name gesuiwer moet word. Wat het die goed in elk geval hier kom soek, behalwe goud en diamante? Die onreg wat die Engelse ons al tweehonderd jaar aandoen, skrei ten hemele. En dan dink ek veral aan die meer onlangse onreg: hulle leuens en morele histerie wat vanuit Londen, Johannesburg en Kaapstad op ons uitgegiet word. Hulle onbekookte revolusie wat ons land sedert 1994 in toenemende chaos en geweld dompel. Hulle verskoon diskriminasie teen Afrikaans en Afrikaners, asook plaasmoorde, maar raak berserk van woede as iemand die woord “Bantoe” iewers gebruik, soos in “Bantoetaal”.
Net gisteraand sien ek toevallig hoe daar weer ‘n ellelange program op die SAUK-TV uitgesaai word waarin ‘n klomp dom en waarskynlik ongewaste, onwelriekende Britse sangers kraai oor hoe hulle met hul Londense konserte in die tagtigerjare die ANC aan bewind geplaas het. Wat wéét ‘n Engelse takhaar met ‘n kitaar van ons land, en wat gee hom die reg om hier te kom inmeng? wil ek vra.
Ongelukkig verteenwoordig die debakel rondom Rhodes se standbeeld in Kaapstad geen kritiek op Engelsheid of selfs die Britse kolonialisme in dié land nie. Die spul rumoerige swart studente, wat ook hier en daar deur linkse kleurlinge en blankes ondersteun word, het geen probleem met Rhodes se Britse Ryk wat ons land met geweld kom plunder het en ons volk erger as diere uitgeroei het nie. Van ons geskiedenis van die laat negentiende eeu, waaronder die politieke stryd tussen Rhodes en Kruger, weet hulle niks en verstaan daarvan nog minder.
Nee, waaroor dit vir die gepeupel op die kampus van daardie kultuurmarxistiese instelling, die Universiteit van Kaapstad, gaan, is dat Rhodes iewers nog ‘n vergange blánke orde verteenwoordig. As Rhodes ‘n Portugees of Duitser of selfs Afrikaner was, sou die gejil nie minder gewees het nie.
Soos my vrou vanoggend vir my sê: “Indien Rhodes vandag gelewe het, is daar geen twyfel aan wie se kant hy sou gewees het nie.” Ek moes haar gelyk gee. Indien Rhodes vandag gelewe het, sou hy op die voorpunt van die internasionale beweging teen die blanke en Europese beskawing gewees het. Eintlik behoort daardie verwarde, aangehitste “studente” in aanbidding voor Rhodes se standbeeld neer te kniel, nes voor al die aaklige Mandela-beelde wat ons stede ontsier, want albei verteenwoordig die antinasionale, die internasionale, die globale. Of soos ek dit ‘n paar jaar gelede genoem het: die “Ryksgedagte“.
Daarom, die ironie is: Rhodes se standbeeld is tans die slagoffer van Rhodes se sukses. Die Ryk leef voort, met dié verskil: die Ryk is nie meer blank nie, maar mezisto of gekleurd of swart of wat mens dit ook al sou wou noem. Dis ook waarom die antiblanke rektor van die UK, Max Price – saam met wie ek destyds op die studenteraad van Wits was – min deur die relletjie gepla is. Om Rhodes se standbeeld te “verskuif”, soos hy dit noem, is ‘n klein prys om te betaal vir die multikulturele projek van rasserevolusie en “transformasie” waartoe hy en ander fanaties verbind is.
Die rasserevolusie gaan ons vernietig op ‘n manier waarvan Rhodes, Milner en Chamberlain, wat bloot handperde van die Londense Geldmag was, net kon droom. Toe Milner – wat later insgelyks ‘n bankier in Londen geword het – gesê het: “We must eliminate the last vestiges of Afrikanerism from South Africa”, het hy dit moontlik nie so voorsien nie, maar dit sou uiteindelik beteken dat die Europese beskawing aan die suidpunt van Afrika saam met die Afrikaner sou verdwyn.
Daardie jillende “studente” wat ontlasting oor Rhodes uitgesmyt het, bring so min of meer die boodskap, wat deur die Boerehaat-spotprentkunstenaar, Zapiro, beaam is.
By alles wat ‘n mens oor Rhodes kon sê, het hy blykbaar ‘n klomp Latynse boeke in rooi Marokkaanse leer laat bind en taamlik gereeld daaruit gelees. Ek haat Rhodes en alles waarvoor die man gestaan het, maar dié brokkie wek so een persent simpatie by my.
Rhodes het van boeke gehou. Dieselfde kan nie van die ontlastingstrooiers van die Kaap gesê word nie. Die Ryk het ons tot digby Conrad se “donker hart van Afrika” gebring.
Volg Dan Roodt saam met 29 000 ander op Twitter!
Die Suid-Afrikaanse politiek lyk deesdae soos ‘n Hollywood-speelfliek. Daar is beslis geen tekort aan opwinding, woede, vermaak en skinder nie. As dit maar net ‘n storie was!