Etiket: blankes

Afrikanersonde: Wil wit wees

Enigeen met oë om te sien of ore om te hoor en ‘n verstand om mee te dink weet deesdae dat die Westerse beskawing dodelik siek is. Trouens wanneer dit kom by ‘n ontleding van die situasie rakende die wit Westerse beskawing, weet ‘n mens nie watter een van « diagnose » of « lykskouing » die beter beskrywing is nie.

Spesie wat uitsterf...?
Spesie wat uitsterf…?

Dit is nou reeds algemeen bekend dat die Westerse mens ‘n soort selfvernietigingsdrang ontwikkel het, wat miskien beskryf kan word as wit of Westerse masochisme. ‘n Mens kan die verskynsel vergelyk met sardyne en ook ander seediere wat van tyd tot tyd by hulle duisende op die strand uitswem om te vrek. Niemand kan verklaar waarom hulle dit doen nie. Al wat ons weet, is dat hulle om die een of ander duistere rede besluit het om te vrek.

In Amerika word ‘n derde wit babas weens vrugafdrywing nooit gebore nie. As daar iets soos ‘n volksmoord is, is hierdie sekerlik een. Die meerderheid babas wat vandag in Amerika gebore word, is nie wit nie. M.a.w. die wit babas wat gebore word is in die minderheid. Die ander is swart, Asiaties, gemengd of Hispanics. Dit word verwag dat wit Amerikaners onder die ouderdom van agtien jaar teen 2019 in die minderheid sal wees. Dis oor vier jaar !

Hierdie situasie word deur die Amerikaanse media, en veral die New York Times, Washington Post en Los Angeles Times met byna histeriese geesdrif verwelkom. Let wel, hulle aanvaar dit nie net bloot as ‘n feit nie. Hulle verwelkom dit! Die witmens het gewoon nie meer die reg om voort te bestaan nie, wat nog te sê iewers op die wêreld die seggenskap te hê en te regeer. En as ‘n mens kyk hoe die Westerse witmens hierdie selfvernietigingsproses maar gelate aanvaar en selfs aktief daaraan meedoen, dan kan jy amper nie anders nie as om saam te stem dat hy nie meer die reg het om voort te bestaan nie. As hy dan nie die wil en die moed en die lewenskrag het om voort te bestaan nie, dan verdien hy miskien maar om te verdwyn.

In Amerika, die leier van die Westerse Wêreld, of ons dit nou wil of nie, is dit onwaarskynlik dat ‘n Republikeinse kandidaat weer ‘n presidentsverkiesing sal wen. Miskien is dit selfs onwaarskynlik dat ‘n witmens weer Amerikaanse president sal wees. In die laaste presidentsverkiesing het Mitt Romney 60% van die blanke stem gekry en tog nog die verkiesing verloor. Die rede is omdat die swart en Spaanssprekende (Hispanic-) stemmers bankvas vir Obama gestem het. As blanke nasie, d.w.s. ‘n, nasie waar blankes ‘n deurslaggewende seggenskap in die bestuur van die land het, is dit met Amerika ikabod. En dieselfde patroon is in die Westerse wêreld as geheel snel aan die ontwikikel. Lande soos Duitsland en Italië het reeds ‘n negatiewe bevolkingsgroeikoers, terwyl die immigrante uit Noord-Afrika en Turkye by hulle honderdduisende instroom en met ope arms ontvang word, dikwels op «Christelike» gronde.

Wat interessant is in hierdie proses is die breinspoelingspatroon van die media en ander wat daarmee saamgaan: Óf hulle sê «maar dit is glad nie so nie, ons is nie besig om ‘n blanke minderheid te word nie, dis alles net die propaganda van die regses en die rassiste.» Óf hulle sê «nouja, so is dit maar. Ons kan tog niks daaraan doen nie». Óf «die immigrante uit die buiteland is ‘n aanwins vir ons kultuur en ons ekonomie», óf «dit maak tog nie saak nie, ons is mos almal mense en almal dieselfde.» Ons is almal dieselfde ja, maar as dit by ‘n verkiesing kom, dan stem ons darem almal vir Obama as ons nie wit is nie.

Hierdie witmenssiekte is dus nie tot Suid-Afrika beperk nie. Dis ‘n wêreldwye verskynsel. Die uitdelgingsoorlog wat teen Afrikaans en Afrikaners gevoer word, is grootliks te verklaar daaraan dat behoudende Afrikaners nog onder die weinige gemeenskappe op aarde is wat wit wil wees en wil bly. Die groot vraag, waarvan die toekoms van ons beskawing afhang, is of en wanneer die dag sal kom waarop die witmens gaan sê: tot hier toe en nie verder nie. Daarsonder is dit net ‘n kwessie van tyd voordat die Westerse beskawing te sterwe kom.

Suzman verklaar teater ‘n ‘wit uitvinding’

Een van Brittanje se mees vooraanstaande aktrises het teater as ‘n “wit uitvinding” beskryf wat alleen in die DNS van die Kaukasiese ras bestaan.

Dame Janet Suzman, bekend vir haar Shakespeare-rolle, het gereageer op die menings van Meera Syal, ‘n Britse-Asiatiese komediant, wat verlede week teatermaatskappye gevra het om meer te doen om die Verenigde Koninkryk se Asiatiese gemeenskap te betrek.

Suzman het ook gekla dat etniese minderhede eenvoudig nie na die teater gaan nie, want dit is nie deel van hul kultuur nie. Sy is in Suid-Afrika gebore. Haar tante was Helen Suzman.

“Ek het pas ‘n Suid-Afrikaanse toneelstuk gedoen. My medester is ‘n jong swart man uit die krotbuurte van Kaapstad. Heeltemal ‘n briljante akteur! Ek het een swart gesig in die saal gesien, in die Print Room [Londonse teater],” het sy gesê.

“En hulle het nie blêddie opgedaag nie. Hulle is nie geïnteresseerd nie. Dit is nie in hul kultuur nie, dis hoekom. Net soos hulle goed nie in wit kultuur is nie,” het sy bygevoeg.

Haar uitlatings kom te midde van die Britse regering se waarskuwings dat kunste-organisasies hulle befondsing kan verloor as hulle nie diversiteit in hul instellings nastreef nie.

Nuwe planne deur die Verenigde Koninkryk se Kunsteraad, UK Art Council, sal organisasies dwing om planne te implementeer om meer inklusief te wees wat ander etniese groepe betref omdat hulle oor die algemeen swak in die kunste en die media verteenwoordig is.

In reaksie op Suzman se kommentaar, het Syal, een van Brittanje se mees prominente akteurs, gesê sy het nog “nooit van ‘n enkele ras of kultuur gehoor wat teater” as hul eksklusiewe uitvinding voorhou nie.

Sy het ook gesê daar is ‘n “meer diepgaande” bespreking ten opsigte van gehore nodig.

Ander bekendes in die Britse kunste was geskok deur Suzman se kommentaar, en het gesê teaters moet beter maniere vind om inklusief ten opsigte van etniese groepe te wees.

Suzman het na kritiek aan die BBC gesê sy stem eintlik saam dat teater getransformeer behoort te word en dat verhoogstukke aangebied word wat nie ‘n “ryk, wit middelklas” gehoor sal lok nie.

Sy het gesê haar opmerkings was nie “genuanseerd” aangebied nie. Sy het bygevoeg dat ras nie “goeie” teater beïnvloed nie.

 

Oor vyf Kaapse rassiste en Nazi-vergelykings

Vanoggend ontvang ‘n brief in my epos van ‘n leser wat eintlik aan Marianne Thamm van die Daily Maverick gerig is, na aanleiding van haar rubriek oor vyf Kaapse rassiste. Daarop het ek soos volg geantwoord.

Jy kan gerus maar aan me. Thamm op Afrikaans skryf; sy is die taal heel goed magtig. Hoe lank ons nog Afrikaans mag skryf, is natuurlik ‘n ope vraag, gegewe die feit dat sy edele, minister Blade Nzimande, so pas gesê het dat hy enige oorblywende of selfs nuwe privaat- Afrikaanse instelling sal “toemaak”.

roodt_dan_wikiMaar terwyl ons nog daardie vryheid geniet – wees dankbaar! – laat ons nie ‘n gegewe perd in die bek kyk nie.

Ek het nie daardie storie van die “vyf jong blankes uit goeie huise” gevolg nie. Ek neem aan hulle is Engels, dit verklaar seker hoekom hulle uit “goeie huise” kom. Ek en jy kom nie uit “goeie huise” nie.

Miskien moet jy nie die Daily Maverick so ernstig opneem nie. Marianne Thamm se skalkse humor waar sy “na-oorlogse Duitsland” met “wit Suid-Afrikaners” vergelyk, het my laat glimlag. Of miskien is ons blanke belastingbetalers daaraan “skuldig” dat hulle die winste van Daimler Benz en BMW verhoog deur al daardie miljarde aan die ANC en SAKP se soustreinryers en tenderpreneurs beskikbaar te stel sodat hulle Mercedesse en BMW’s kan koop?

Gegewe dat die Ontvanger van Inkomste, volgens ‘n onlangse aankondiging, nou net in Engels gaan kommunikeer, is ons dalk kwytgeskeld van belastings en sal ons nie langer die Nazi-motorbedryf in stand hoef te hou nie. By die mees onlangse Johannesburgse Internasionale Motorskou het ‘n besoekende Nazi, juis by die BMW-stalletjie, my vertel dat een uit elke agt Duitsers deesdae in die motorbedryf werksaam is. Hulle klink heeltemal te dom om van tenders en regstellende aksie te leef, daardie klomp Duitse Nazi’s. Mev. Merkel het nie eens ‘n Nkandla nie en luister boonop graag na Wagner, Hitler se gunstelingkomponis. Dis eenvoudig verregaande!

Ek sien Zapiro is ontsteld dat ek verwys na die rol van die marxiste in ons onlangse geskiedenis.

zapiro_dan_steve

Hoe vreemd, want almal is dan so trots om, hetsy lede van die SAKP, hetsy graduandi van ons universiteite te wees waar Karl Marx en sy horde dissipels van die Frankfurtse en ander skole net met die nodige eerbied, piëteit en bowenal toewyding behandel moet word? En mnr. Joe Slovo, “ons vader van die nasie” wat met ‘n rylaan in Johannesburg (eens bekend as Harrowweg) vereer is, was mos ewe trots daarop dat hy uit ‘n “goeie huis” doer in Obelei, Litaue gekom het om die rooi evangelie aan ons arme agterlike Afrikaners te bring, nie waar nie? As jy nog nie sy biografie onder oë gehad het nie, lees Hoe Joe Slovo die land verower het.

Benewens die vyf miljoen wat onder Thabo Mbeki aan Vigs dood is, is 500 000 sedert 1994 vermoor. Dis ‘n bagatel, ja, ek weet. En die 4000 boere wat sadisties gemartel en uitgemoor is, is insgelyks niks om oor huis toe te skryf nie. Dis alles net so pragtig… “nie-rassig”. Soos Winnie op ‘n kol gesê het: “The farmers are killing themselves.” Dis nou swart humor.

Die enigste rassistiese staatsdepartement wat nog oor is, is korrektiewe dienste wat steeds die aangehoudenes volgens ras klassifiseer. Slegs 1,2% van alle misdadigers wat vonnisse uitdien, is blankes!

Hoe is dit moontlik, sou jy vra? Met al die rassistiese blanke Nazi’s wat vry rondloop en, soos Steve ook gesuggereer het, veroorsaak dat mense in Soweto hoë mure om hul huise bou om hulle teen aanvalle, rooftogte, moord en verkragting te beskerm, is daar duidelik iets fout.

Dalk sal jy binnekort die antwoord in die Daily Maverick lees. “Skreeusnaaks” is mos die Foucauldiaanse popspeler se gunstelingwoord. Dit beloof om skreeusnaaks te wees. Miskien het Harry Potter en sy vriende ons getoor om net te vergeet van die “ware toedrag van sake” toe die blanke Nazi’s 500 000 mense vermoor het?

Ekskuus, my fout. Dis baie meer as 500 000! Soos senior advokaat Steven Budlender in die agbare poppekas, ekskuus, hof, gesuggereer het: vóór 1994 is miljoene swartes deur die blanke Nazi’s in ‘n volksmoord uitgewis. Omdat Mandela so gaaf was, het hy ons vergiffenis geskenk en het ons ons Nürnbergverhoor vrygespring. Ons hoef nie eens gemartel te gewees het om die waarheid te bely nie en geen Britse laksman soos Albert Pierrepoint het ons met ‘n snel werkende galg kom regsien nie.

Maar binnekort sal jy dalk nie meer daaroor mag praat nie, want miskien raak “apartheidsontkenning” ‘n strafbare misdryf à l’allemande. Dis nou die mense wat hoog opgee oor “vryheid van spraak” wat so iets in die mou voer.

Nog swart humor, as dit nou nie ‘n rassistiese term is nie, net enkele dae ná Swart Vrydag toe die Beierse Motorwerke-handelaars seker flink sake met staatsamptenare gedoen het.

Wat “name calling” betref, waarna jy ook verwys, is dit ongelukkig die enigste pyl in die politiese korrekte koker. Ongeag wat jy sê of doen, gaan hulle jou ‘n “rassis” en ‘n “Nazi” noem. Vermy dit dus om ‘n Duitse motor te ry en betaal hulle in eie munt terug.

Karakterisering van Amerikaanse swartes

Jared Taylor is aan Praag-lesers bekend as die outeur van White identity: racial consciousness in the 21st century (2011). Hy is ook die redakteur van die webtydskrif American Renaissance. Taylor skryf gesaghebbend oor rasse-aangeleenthede. Hy erken dat sy kennis grootliks op studeerkamerinligting gegrond is. Ten einde ‘n groter mate van balans te verskaf, bestaan sy jongste boek, Face to face with race (Oakton: New Century Foundation, 2014, 172p; Amazon Kindle $7.92), uit 14 essays wat voorheen in American Renaissance gepubliseer is. Daarin boekstaaf blanke Amerikaners hulle eerstehandse ervaring van veral swartes. Weens owerheidsmaatreëls en teistering voel die meeste outeurs verplig om skuilname te gebruik, gevolglik verwys ek dan bloot na “die outeur”.

FaceCoverOm die Amerikaanse opset te verstaan, is dit nodig om te besef dat daardie swartes demografies ‘n minderheid is (dikwels op 12% gestel), dus soortgelyk aan dié van blankes in Suid-Afrika. Swart Amerikaners geniet oordadige minderheidsregte, terwyl letterlik geen sodanige regte aan Suid-Afrikaanse blankes gegun word nie. Hierdie verskil in behandeling kan toegeskryf word aan die feit dat die meerderheid blanke Amerikaners gebreinspoel is om skuldig oor die destydse verslawing en segregasie van swartes te voel, terwyl die swart meerderheid in Suid-Afrika (en die klein groepie blankes wat mandaatloos namens al die blankes oorgegee het) geen grondwetlike erkenning gegee het aan die positiewe bydrae wat blankes oor eeue gelewer het nie.

Soos in Amerika word slawerny voortdurend in Suid-Afrika misbruik om blankes moreel te veroordeel, terwyl die voorouers van die plaaslike swartes in werklikheid nooit slawe was nie. Die era van kolonialisme, rasse-segregasie en apartheid word voorgestel asof dit net so erg, of erger, as slawerny was. Dat slawerny destyds ekonomies voordelig vir Amerika was, kan nie ontken word nie. Die hedendaagse swart Amerikaners is egter glad nie trots op die positiewe bydrae wat hulle voorouers destyds gelewer het nie. Hulle verwyt hedendaagse blankes vir die wyse waarop hulle wit voorouers destyds ledigheid by swartes bestry het en die swartes eis buitensporige vergoeding vir wat hulle voorouers glo destyds nie ontvang het nie.

Amerika het deesdae ‘n multi-etniese bevolking by uitnemendheid. Die blankes is ‘n vinnig krimpende meerderheid. Voor die middel van hierdie eeu sal die blankes ‘n minderheid in die Amerikaanse bevolking wees, “by replacing the founding stock of Europeans with an Afro-Asiatic-Mestizo mix” (Kindle 74). Dít vanweë “natuurlike” aanwas en die voorkeur wat aan nie-wit immigrante gegee word. In voorbereiding op blanke minderheidstatus word soveel moontlik regte aan etniese minderhede toegeken in die (ydele) hoop dat blankes vorentoe, wanneer nie-wittes in die meerderheid sal wees, ook so sagkens behandel sal word. Die voortreflikheid van die staatkundige bestel wat die Amerikaners wêreldwyd propageer, naamlik demokrasie (in die sin van een mens, een stem), met sy veronderstelling van gelykheid (bv dat alle mense ewe goed is), word steeds nie algemeen deur blanke Amerikaners bevraagteken nie.

In die Weste is die era waarin ons leef met liberalisme deurweek. Die skade wat swart Amerikaners in die samelewing aanrig (in hulle eie etniese groep en daar buite) word meesal nie net nie verreken nie, maar ingevolge politieke korrektheid doelbewus verdoesel. “The propaganda mill is always working to show things as they are not” (310). Op ‘n soortgelyke manier word die “vergrype” van kolonialisme beklemtoon, maar die weerslag van kolonialisme, naamlik die toestroming van immigrante uit die Derde Wêreld na veral Europa, met uiters destruktiewe gevolge vir Europese kultuur en beskawing, word grootliks verswyg. Van Amerika word gesê: “Popular music, movies, sports and television are largely black oriented” (225). In Suid-Afrika word dit duidelik in die massamedia weerspieël.

Wat van swart Amerikaners gesê word, geld nie noodwendig Suid-Afrikaanse swartes nie, soos ek hierbo met verwysing na slawerny aangetoon het. Elke leser moet maar self besluit in hoeverre wat hier volg op plaaslike swartes van toepassing is. Die uiteensetting steun noodwendig op veralgemening. Alle swartes is nie sleg nie. Insgelyks is alle wittes nie goed nie. As iets wat negatief is deesdae van ‘n etniese groep (veral swartes) beweer word, word dit stereotipering genoem. Die waarheid wat onder oë gesien moet word, is dat sodanige veralgemening op ‘n beduidende getal gevalle kan berus en in daardie mate geldig is.

In Taylor se boek word beweer dat Amerikaanse swartes geneig is om bv meer luidrugtig, uittartend, aggressief, gewelddadig en misdadig as ander etiese groepe, soos blankes, Latynse Amerikaners (bv Meksikane), Asiate en Indiane, te wees. “Blacks are different by almost any measure to all other people. They cannot reason as well. They cannot communicate as well. They cannot control their impulses as well” (2011). “Blacks are, in many ways, childlike, and this is illustrated by the often superficial quality of their emotions. They are easily provoked into violence and mayhem” (2430). Al die nie-wit etniese groepe is geneig om dislojaal teenoor die Amerikaanse staat te wees.

Columbus Day word in nie-wit geledere geminag “because Columbus was a ‘genocidal racist'” (170), maar van alle Amerikaners word verwag om Martin Luther King Day te gedenk. Aan blanke Amerikaners word daar nie erkenning gegee of respek betoon nie. “I cannot remember even once being thanked or complimented by a black client” (1839). Daar word selfs op blankes gespoeg. Wittes het skynbaar ‘n besondere kapasiteit om uittarting en vernedering met passiwiteit te verduur. Swartes voel vere as hulle oortredings begaan en sal nie verskoning vra nie. Daar is by hulle geen skaamte nie. “They cannot view things from the perspective of others … They do not understand the pain they are inflicting on others” (1961). “It was never their fault” (1805). “It is aways someone else’s fault” (1843). Blankes word gehaat, “the hatred of those who blame the white race for every failure of their own race” (1624).

Blykbaar distansieer al die ander nie-wit groepe hulle van die swartes. Dit is eintlik net blankes wat swart-gedienstig is of aan hulle lippediens bewys. “I have seen whites go on their knees before blacks – and apologize for slavery, white privilege, blacks in prison, the poor state of black neighborhoods, AIDS, drugs in their community, etc” (162). “It seems that ‘white privilege’ is an extremely powerful concept that makes some people believe they deserve humiliation. It leads to a bizarre form of cultural suicide, and an inability to defend one’s own interests” (229). Blankes wat hulle in swart woongebiede begewe, kan in lewensgevaar wees, want swartes beskou dit as uitsluitlik hulle terrein. Baie swartes verkies segregasie: “Keep Harlem Black” (208). “Most blacks believed that segregation on equal terms was better than integration” (544).

Die outeurs van die essays was in baie gevalle aanvanklik polities verlig maar dure ondervinding het hulle gefrustreerd gemaak en tot ander insigte laat kom. In hierdie sin kan kritici beweer dat die boek ‘n eensydige beeld voorhou. Ek beperk my aandag tot ‘n aantal hoogte- of laagtepunte in Taylor se boek. Van die inligting, bv oor toestande in Amerikaanse tronke, is van so ‘n bedenklike aard dat ek nie kans sien om daaroor op ‘n openbare forum soos Praag te skryf nie. Wat nie algemeen besef word nie, is die mate waarin blanke Amerikaners daagliks (bv op straat) aan verbale rassisme deur swartes blootgestel word, terwyl blankes in Suid-Afrika dadelik van rassisme beskuldig word as hulle sekere benaminge vir swartes, bruines of Asiate gebruik. Daar is egter geen benaming vir blankes wat nie maar geuiter mag word nie. Dubbele standaarde geld nie net in Amerika nie, maar ook in Suid-Afrika.

Amerikaanse swartes word uitgebeeld as werksku. Hulle kom dikwels laat by die werk aan, verdwyn gedurende die dag of gaan vroeg huis toe. In werktyd word geëet, gesels, geraas, geslaap. “By their very presence, blacks upset the rhythm and flow of work” (728). “Then there are the guys who claim to have had deaths in the family, but who forget, and claim multiple deaths for the same person” (716). “For most of the blacks, work of any kind was an imposition to which they submitted as seldom as possible. They never took the slightest interest in it, and had no concept of taking pride in what they did. Their lack of concern for what might happen out in the ‘white man’s world’ was breathtaking” (423). Later verwys hierdie outeur na swartes se “God-given right not to work” (457). Die redes hiervoor is dat werk op ‘n raskwotastelsel aan swartes toegeken word en dit weens owerheidsmaatreëls uiters moeilik is om hulle te ontslaan. Sy gevolgtrekking: “So long as there are enough whites to maintain standards and set the tone, we can continue to be a First-World country despite a certain number of non-whites. But past the tipping point the jungle rushes in” (461).

Verskeie van die outeurs verwys na swartes se onvermoë om toelatingseksamens te slaag. Daar word dan onderrigprogramme net vir hulle ingestel en selfs dan word die eksamen wat nie-swartes moet slaag, omseil. “The ironworkers test has been completely watered down” (749). Wat soms in die praktyk gedoen word, bv in die boubedryf en weermag, is om swartes in andersins nie-swart groepe te versprei. “With a mixed pair, the white or Indian guy has to do all the thinking and most of the work” (707). “Many of the blacks have a chip-on-the-shoulder attitude about the job and about whites. In my opinion, they strike a pose to hide the fact that they don’t have what it takes as a group to do the work. I can’t imagine what their day must be like, always walking around wondering if someone doesn’t like them, never able to lose themselves in the work. This work has so much to offer, but it’s up to each man to get out of it what he can” (758). Sy nogal optimistiese gevolgtrekking is: “People are fed up with all this nonsence and slowly they will first take back the workplace and then their society” (770).

“Affirmative action always has costs. Usually, they are lower standards, poor performance, bad morale, and lost profits” (773). Dit is ‘n geval van mense “hired and promoted beyond their capabilities” (790). “Diversity destroys trust” (1359). “Nearly every major problem, accident, or scandal I saw in the service had a black or Hispanic at the bottom of it” (1305).

In America word buite-huwelikse kinders “outside kids” genoem. “Black men are good at making children but not at supporting them, and this can be a terrible burden under laws written with white people in mind” (1856). “The average black client will not pay child support unless it is deducted from his paycheck. Many refuse to work, or leave a job to avoid paying. Job turnover is very high among blacks, and the court system has a hard time keeping up with them. Some blacks quit on purpose, and move to another job so as to keep one step ahead of the collections” (1865).

Naas die twee hoofstukke oor tronktoestande is die een oor New Orleans, toe die orkaan Katrina in 2005 daar skade aangerig het, die ontstellendste. Min mense besef dat twee-derdes van die inwoners van hierdie stad swart is. Namate sake-ondernemings en die huise van blankes ontruim is, is hulle gepunder. Swartes het hierdie natuurramp aangegryp as ‘n maklike misdaadgeleentheid. Hulle het ook die reddingspogings in die wiele gery deur brande te stig, skuilings af te breek en op reddingsvliegtuie en -bote te skiet.

Die laaste hoofstuk in die boek handel oor Suid-Afrika. Die outeur was 12 jare lank ‘n dosent aan universiteite in Papoea-Nieu-Guinee en swart Afrika voordat hy hom in Johannesburg gevestig het. Van swartes as individue sê hy: “I do not dislike them” (2344). Ongelukkig is hierdie essay reeds in 1998 gepubliseer. Die inligting is dus verouderd, want dit weerspieël toestande in die nuwe Suid-Afrika toe Nelson Mandela die president was, dus voor die groot inploffing plaasgevind het.

Die outeur vestig die aandag op die agteruitgang van die hospitale: “Prior to 1990 … they were vastly superior to anything you would find in black Africa” (2456). Ook: “The black schools under apartheid were infinitely better than the general chaos and mayhem that passes for ‘black education’ now” (2477). Die Universiteit van die Witwatersrand “has traditionally been the leading university in South Africa, and deservedly so. But the push, for at least the last ten years, has been to turn it into an African university, that is to say, one with no standards, very little teaching, no significant research, and that issues meaningless paper degrees. The paradox is striking. Blacks go to Wits because it is white. Yet these same students (or at least a very vocal minority among them) and the black government are doing their best to turn white universities black, which they cannot fail to know means their ruin. Indeed, one suspects that it is the very contrast between white success and black failure that they wish to eliminate” (2494).

Daar word gepoog “to manipulate (unjustified) white guilt” (2464). “Nelson Mandela recently told international investors that industrialized countries ‘owe us that support, not as a question of charity, but because we are entitled to it. Our region was subjected to the most brutal form of exploitation in the colonial era which robbed us of our recources'” (2469). Ek wei nie uit oor die ander sake waarmee alle Praag-lesers bekend is nie. Die outeur het waargeneem en tot hierdie gevolgtrekking gekom: “My own view is that South Africa will gradually sink towards the level of the rest of the continent, though it is unlikely to reach the same depths, given a continuing white presence” (2532). Hy wys op “the common black failure to understand the nature of wealth creation: To them it is just sitting there waiting to be taken, not something that requires sacrifice, hard work, discipline and foresight” (2549).

Die outeur haal ‘n swart Amerikaanse sielkundige soos volg aan:

“Black people are inclined to regard the white man as superior … they do indeed feel that the white man is intrinsically better” (2357). Die outeur skryf: “One discovery I made living in black Africa is that virtually all blacks unaffected by liberal egalitarian ideology not only recognize this inequality but are not in the least bothered by it!” (2362). “Perhaps because of this, among themselves, blacks often seem consumed by a need to feel superior and to achieve ‘status.’ From a black point of view, the best way to do this is to make someone else (feel) inferior to you, since if he is inferior you must be superior. This helps explain much of the callous and often brutal behavior of black[s] …When they find themselves in even the most petty positions of authority, many blacks lord it over their underlings in the most extravagant manner” (2366).

“Black criminal propensities were previously held in check by slavery, segregation, apartheid, and strict tribal custom. Remove these constraints and pathologies assert themselves” (2389). “Blacks have a sheep-like mentality, are overawed by authority, and are therefore easily cowed” (2426). “In general, Africans simply cannot manage. They are incapable of running any large establishment and lack the discipline, organization and cooperation necessary to control crime. Although this may sound harsh I believe they also lack the necessary morality. Police will obviously be more effective if they are morally outraged by crime and feel, viscerally, that it is bad. I would doubt there are many African police, at any level, who feel this way” (2397).

“South Africa should, of course, be a lesson for America. Both countries are making the same mistake, which is to assume that there is no such thing as racial differences. It is a mistaken assumption that prevents recognition of the fundamental paradox of black-white relations. Blacks want to live in white neighborhoods, go to white schools and hospitals because they are white. Yet these objects of their desire will remain desirable and superior only as long as they remain white. A few blacks can live in a white neighborhood or go to a white school without seriously affecting it, but as soon as their numbers approach predominance, the very things that made the blacks want to go there cease to exist and blacks find themselves in the very situation they sought to flee: black slums, broken-down black schools, hell-hole hospitals, etc. Blacks can enter into these white structures only if their numbers are controlled; but that is impossible so long as everyone assumes that the very idea of fundamental racial differences is somehow shameful and morally abhorrent” (2574).

As die outeur se hipotese, dat rasse (bv wittes en swartes) verskil, korrek is, hou dit in Amerika nie dadelik of gou sulke ernstige nadele in as in Suid-Afrika nie. Die nie-wittes sal oor sê drie dekades in die meerderheid in Amerika wees, maar die swartes sal steeds ‘n minderheid in daardie nie-wit komponent wees. In Suid-Afrika vorm die swartes reeds ‘n alles verswelgende en vinnig groeiende meerderheid. Weens die beleid van gedwonge integrasie en sosiale manipulasie, waarvolgens die demografie oral op elke gebied en iedere vlak weerspieël moet word, is daar geen moontlikheid dat enige entiteit, hetsy skool, universiteit, woonbuurt, sake-onderneming, ens, wesenlik wit mag wees nie. Die toekoms is dus swart, oftewel: Dit is nag. Dit is die prys wat Afrikaners betaal vir algemene, ongekwalifiseerde stemreg in ‘n eenheidstaat weens die verraad van ‘n klein groepie blanke Afrikaanssprekendes.

Laastens bespreek ek die mooiste opstel in die bundel. Denis Ruiz het in idilliese omstandighede grootgeword in die blanke woonbuurt Fairview Village in Jersey. Sedert die sestigerjare mag Amerikaanse woonbuurte nie uitsluitlik wit gehou word nie. Die regering subsidieer swartes om dit vir hulle moontlik te maak om daar te woon. Die resultaat is dat hierdie buurt 45% swart geword het. Saam daarmee het verval ingetree en is dit nie meer veilig om daar te woon nie. Eiendomswaardes het getuimel. “The neighborhood where I grew up is now a wasteland” (2045).

Oor die blanke inwoners sê Ruiz:

“They wanted to live among their own people. They wanted to live in a white community. Now, I see this as the highest form of self-determination: people defining their own community, deciding what comes into their collective lives, determining their own standards. It doesn’t matter if their standards don’t seem rational or moral to someone else. People have a right to decide who they will live with. This is not a matter of rationality or of morality. It is simply human. It’s not that they have ill will toward anyone; it’s just that they know what atmosphere they like” (2036).

Ruiz woon nou op ‘n ander plek. Toe hy daar ingetrek het, was dit ‘n blanke gebied. Sedertdien was daar transformasie en is hierdie omgewing ook geruïneer.

“I have to either stay and feel trapped or get out” (2083). Dan spreek hy tot die siel van Afrikaners: “I feel that I am all the time planting and that I am never going to get the harvest, that I am never going to live in a true community” (2087).

Afrikaners: handevat-inskiklik of streep in die sand?

Die Iraeliete was 40 jaar in die woestyn. Die blankes, veral Afrikaners, is reeds meer as 20 jaar in die politieke woestyn. Woestynverblyf in ‘n onbeskaafde woesterny is nie iets waartoe die blanke kiesers ingestem het nie. Die meerderheid blanke kiesers het as misleides ten gunste van magsdeling gestem, wat egter deur FW de Klerk en kie (veral die klein vyf – Praag 27.08) in magsoorgawe getransformeer is. Die vraag is nou: hoe moet blankes, veral tradisionele Afrikaners, op hierdie onverkwiklike situasie reageer? Behoort ons handevat-inskiklik, dus ANC- en swartmag-gedienstig, te wees, of moet ons veel eerder op gesonde weerstand/verset ingestel wees deur ‘n streep in die sand te trek?

Die geskiedenis toon dat kiesers dikwels deur politici om die bos gelei word. Knoeiery is deel van die “kuns” van regering. Daaruit moet nie afgelei word dat politici noodwendig oor kundigheid of selfs elementêre inligting, kennis en insig beskik nie. Politici neem besluite en voer sommige van hulle op ‘n bepaalde manier uit. Die gevolge word dikwels glad nie voorsien nie. Volgens sy outobiografie het Izak de Villiers as redakteur van Rapport bv waargeneem dat FW de Klerk glad nie die gevolge van sy “inisiatiewe”, propvol fiktiewe “wigte en teenwigte”, besef het nie. De Klerk het persoonlik grootliks skotvry met sy droogmakery en verraad weggekom. Sedertdien sit ons met die gebakte pere. Wat nou gemaak?

Insekte, soos miere en bye, openbaar geykte gedragspatrone. Dit word ook by mense aangetref. Dink aan die ontdekkingsreise wat na bv die poolstreke onderneem is.

“Early Arctic exploration unfold with a certain formal inevitability, in stately, familiar, unvarying stages. The fitting and provisioning of the stout vessel, the gala departure, the fruitless exploration of blind bays and dead islands, the fading hopes, the trapping of the ship in pack ice, the fatal nightmare of cold and starvation. Finally, as an epilogue, a new expedition sets out in search of the first, and the cycle starts again” (Lev Grossman, Cold comfort, Time, 18.08, p 48).

By politici word soortgelyke geykte gedragspatrone aangetref. Alles moontlik word deur die kandidaat gedoen om ‘n gunstige indruk by die kiesers te wek. In verkiesingstyd is hy hoogs sigbaar en toeganklik. Aan beloftes is daar geen einde nie. Sodra hy verkies is, geniet hy sy buitensporige vergoeding en byvoordele, word hy onsigbaar en ontoeganklik en raak die verkiesingsbeloftes gou in die vergetelheid. Wanneer die volgende verkiesing aanbreek, begin dié siklus van voor af.

Dit gaan hier om kenmerkende herhalende gedrag by mense. Wat ons “die geskiedenis” noem, handel hoofsaaklik oor menslike handelinge. Vir toepassing in die hede is daar dus lesse te put uit wat voorheen gebeur het. Maar ‘n mens kan vir plaaslike toepassing ook met vrug kennis neem van wat op die oomblik elders in die wêreld gebeur. Die Midde-Ooste kan as voorbeeld dien. Ek maak gebruik van Aryn Baker se artikel, “Unholy choices” (Time, 21.04, p 18-23). Let voorts op hoe die posisie van christene in Moslemlande ooreenkomste vertoon met die situasie van blankes in oorheersend swart Suid-Afrika.

In gebiede onder die beheer van fundamentalistiese Moslems word christene voor ‘n drieledige keuse gestel: bekering tot die Islamitiese geloof, betaling van hoër belasting, of die swaard, dus die dood. Dit was die geval in die Ottomaanse Ryk (1300-1920) en dit kom steeds voor in bv dele van Sirië en Irak waar fundamentalistiese Soenniete in beheer is. Wat die christene ter selfbeskerming in Sirië doen, is om die bewind van Bashar Assad, ‘n lid van die Alawitiese Moslemminderheid, te steun, terwyl chistene in Irak die Sjiïtiese meerderheidregering ondersteun. Vir hierdie christene gaan dit eerder om oorlewing as om morele beginsels. Daarom huiwer hulle nie om ‘n outoritêre bewind te ondersteun nie. Dié christene se lewens word gekenmerk, selfs oorheersend beïnvloed, deur sulke keuses en kompromieë.

In Egipte hang die oorspronklike inwoners, die Kopte, ‘n vroeë vorm van die christelike religie aan. Sedert die Arabiese Moslems Noord-Afrika in die 7de en 8ste eeu ingeneem het, is die Kopte ‘n minderheid (deesdae slegs sowat 5% van die bevolking) wat ter wille van oorlewing geneig is om die owerheid, selfs al is dit ‘n militêre diktator, te steun.

“In backing these authoritarian regimes, those [Christian] leaders and their supporters have failed to help their countries develop into states where justice, the rule of law and tolerance are applied evenly” (p 20).

‘n Mens kan sê dat die Kopte se situasie in Egipte soortgelyk is aan dié van die Khoi-San, die oorspronklike inwoners van Suid-Afrika. Sedert die politieke mag in 1994 onregmatig aan die swartes oorgedra is, maak die swartes asof hulle altyd hier was en op die land in sy geheel geregtig is. Daar word graag na die blankes as setlaars verwys, maar die werklike historiese verskil tussen wit en swart is dat die wittes oor die see uit Europa in Suid-Afrika geland het en die swartes oor land uit Afrika hierheen gekom het. In landsbelang behoort dit egter nie soseer te gaan om wie eerste hier was nie, maar veel eerder om watter etniese groep die meeste tot die land se ontwikkeling en voorspoed bygedra het. Die ou Suid-Afrika was opvallend beter as ander Afrika-lande. Groot dele van die land het toe onloënbaar die stempel van Europese beskawing gedra. Na 1994 het die nuwe Suid-Afrika binne twee dekades onmiskenbaar ‘n Afrikaland geword. Deur dit te noem, deel ek nie ‘n kompliment uit nie.

“Some Christians in Syria have defied church leaders and called for Assad’s downfall, in the hope that fighting for the rights of all Syrians will strengthen the place of Syria’s minorities in the future” (p 20). Dieselfde mentaliteit is onder sommige Afrikaners waarneembaar. Die Afrikaanse Taalraad stry nie vir Afrikaans (bv Standaardafrikaans) as sodanig nie, maar vir alle sogenaamde variëteite van Afrikaans, insluitende die mengeltaal Kaaps en al die Afrikatale. Die bestuur van die Taalmonument voel hom nie geroepe om erkenning aan die oorheersend positiewe historiese rol van blankes te gee nie en verkies om eerder die aandeel van nie-wittes op te blaas. Die eens Afrikaanse universiteite benadeel Afrikaanssprekendes (veral Afrikaners) en Afrikaans blatant en bewandel die weg van transformasie, wat op verswarting en verengelsing neerkom. Hofsake word (tevergeefs) gevoer teen die benadeling van alle nie-swartes (bv bruines); daar word nie gekonsentreer op die bevordering van uitsluitlik blanke belange nie, soos wat nie-paternalisties vereis behoort te word. Waarom dit vir blanke oorverligtes/swakkelinge gaan, is om onder die dekmantel van nie-wit (bv bruin) belange per abuis of by implikasie ook blanke belange te dien.

Wat is die gevolge van die christene se kruipbeleid in die Midde-Ooste? Dit kan terselfdertyd as aanduiding dien van wat plaaslik in ons veelgeroemde jong demokrasie verwag kan word. “In the last census of the Ottoman era, conducted in 1914, Christians made up a quarter of the Middle East’s population. Now they are less than 5% … If current demographic trends continue, the Middle East’s population of 12 million Christians will be halved by 2020 … much of the decline can be attributed to opportunistic emigration and falling birth rates” (p 21). In die nuwe Suid-Afrika is die geboortesyfer van daardie etniese groepe waarby die land die meeste kon baat juis die laagste. Verder word die swart geledere ongebreideld met swart immigrante aangevul, terwyl die nie-swart (veral wit) komponent deur emigrasie drasties uitgedun word.

“Majority rule in the Arab world leaves minorities at risk” (p 22). Insgelyks plaas swart meerderheidsregering in Suid-Afrika al die nie-swartes (veral die wittes) soos paddas in ‘n pan wat geleidelik maar sekerlik voordurend verhit word. Dit is vir my nie moontlik om diegene te verkwalik wat die land verlaat nie, al het ek die opsie uitgeoefen om eerder hier aan te bly en weerstand te bied. Oor die Christene se kruipbeleid in die Midde-Ooste haal Baker ‘n waarnemer soos volg aan: “That kind of thinking may preserve Christian interests in the short term, but it risks putting them on the wrong side of history” (p 22).

In die nuwe Suid-Afrika: of ons handevat of nie, kompromieë aangaan of nie, ons siel verkoop of nie, ons toekoms kan/sal ten spyte van “Faustian bargains” (p 22), dus sielverkopende toegewings, weens verswelging deur die swart massa verduister of selfs uitgedoof word. Die beroemde Amerikaanse orator, Robert Ingersoll (1833-1899), het in ‘n ander konteks gesê: “I had rather go down in the glory and grandeur of the storm, than to rot in any orthodox harbor.” Aangepas by my tema kan ek sê: Ek gaan eerder onder in die oop see van Europese beskawing as om my beginsels in die hawe van swart mag te verkwansel. Dit is myns insiens verkieslik om eerder eerbaar as oneerbaar onder te gaan.

Na aanleiding van die verkiesingsoorwinning wat die Moslem-broederskap in Egipte behaal het, skryf Baker: “A christian would never be permitted to lead Egypt” (p 22). In die “nie-rassistiese” nuwe Suid-Afrika word dit sonder meer aanvaar dat geen nie-swarte (hetsy wit, bruin of Asiaat) ooit die staatshoof sal word nie; ook nie die president van die ANC nie. Nuttige idiote van enige etnisiteit word wel in die laer range geduld.

In Egipte: “When the Islamist-controlled parliament rammed through a new constitution … Christians feared for their rights and identity … Christians need to stop seeking favors and support the rule of law by backing a presidential candidate who shares their values” (p 23). Volgens ‘n waarnemer oor Sirië: “If Islamists come to power, Christians are doomed” (p 23). Baker se gevolgtrekking: “Christians may simply not survive the Arab revolutions. Backing tyrants may buy them some time, but many Christian commentators believe that the only way these communities can guarantee their continued presence in the region is by pushing for the rights of others as much as for their own” (p 23). Dit is ook plaaslik ‘n gewilde strategie by wankelmoedige blankes. Dat dit ‘n waarborg (“guarantee”) teen verswelging of uitwissing verskaf, is sekerlik oordrewe, of bloot ‘n uitdrukking van ooroptimisme, of dalk opportunisme.

Naskrif: Die afgelope maande het Praag elke Sondag ‘n teks van my gepubliseer. Weens veranderde omstandighede sal ek voortaan liewer wanneer die geleentheid hom voordoen, dus ongereeld, teks vir publikasie aanbied. Ek bedank Praag en sy lesers graag vir hulle meelewing en ondersteuning.

Onverdraagsaamheid teenoor buitelanders en blankes neem toe

Vlakke van xenofobie en onverdraagsaamheid teenoor buitelanders en blankes is aan die toeneem in Gauteng, het ‘n opname wat Donderdag vrygestel is, bevind.

“Vyf-en-dertig persent van alle respondente het gesê ons moet nou alle buitelanders huis toe stuur,” sê die Gauteng City Region Observatory (GCRO) se uitvoerende direkteur Professor David Everatt.

“Xenofobie is aan die toeneem, veral in Tshwane. Tshwane het eintlik goed gedoen in terme van dienslewering.”

Everatt het die vrystelling van ‘n opname oor die kwaliteit van lewe in Gauteng gelei.

Die GCRO, ‘n vennootskap tussen die Universiteit van Johannesburg, die Universiteit van die Witwatersrand, die Gautengse regering en die SA Vereniging vir Plaaslike Regering, het ‘n studie gedoen met meer as 25 000 mense om die tevredenheidsvlakke te meet.

“Dit is die derde opname in die reeks en is waarskynlik die grootste ooit van sosiale houdings in Gauteng, met ‘n monster van 27 493 respondente, en is akkuraat tot op wyksvlak,” het hy gesê.

Die opname het bevind daar is ‘n merkbare verharding van rassehoudings, met 73 persent van swartes wat voel en selfs sterk voel dat hulle nooit blankes sal vertrou nie.

Belangrike bevindings van die opname het ingesluit hoë vlakke van tevredenheid met dienslewering, maar baie lae vlakke van tevredenheid met die regering en bestuur, wat aandui dat dienslewering alleen nie genoeg is nie, het gesê Everatt.

“Diep ontevredenheid met die plaaslike bestuur in die besonder, oor die rade, wat daarop dui dat die 2016 plaaslike verkiesings met baie oorgawe bestry gaan word,” het hy gesê.

Inwoners van Gauteng is dus tevrede met dienslewering, maar het geen geloof en vertroue in die mense wat verkies word om hulle te lei nie.

Die opname het bevind dat terwyl die ekonomie optel en dienslewering skaflik is, is sosiale struktuur onder druk.

Blankes: voortgesette tamheid of kragdadige herlewing?

Die Brit Jonathan Bowden (1962-2012) was veral as politieke skrywer en spreker in konserwatiewe en regse geledere bekend. Sy boek, Western Civilization Bites Back (San Francisco: Counter-Currents Publishing, 2014, 238p; Amazon Kindle $7.99), is onlangs gepubliseer. Die kern van Bowden se boodskap is dat blankes ‘n skrale eeu gelede die wêreld oorheers het, maar veral sedert die Tweede Wêreldoorlog agteruit geboer het; dermate dat etniese en kulturele uitwissing blankes se voorland is. Wittes se morele selfvertroue het in duie gestort. Wat nodig is, is die morele, etniese en kulturele herlewing, selfs hergeboorte, van die blankedom.

Daar is veral twee standpunte implisiet in Bowden se redenasie. Eerstens dat die reaksie teen fascisme oordrewe is; dat ‘n bepaalde ideologie, hetsy polities of religieus, nie uitsluitlik goed of net sleg is nie. Die pendule het te ver teruggeswaai. Fascisme het ‘n onondersteunbare sondebok geword, terwyl kommunisme, wat baie meer dood en verwoesting oor ‘n veel langer tyd gesaai het, relatief skotvry daarvan afkom. Dink maar aan die sterk kommunistiese elemente in die ANC. Ons reaksie behoort veel eerder te wees dat (1) mense nie gelyk of wesenlik eenders is nie; (2) enige individu en etniese groep gewoon die reg het om trots op sy/hulle prestasies te wees; (3) ons nie kan toelaat dat ons Europese kultuur deur bv ‘n Afrika-meerderheid vertrap word nie.

Tweedens dat die verfoeiing van bv slawerny en kolonialisme eweneens eensydig teen blankes gemik word. Die swartes en Arabiere was op ‘n baie groter skaal en oor ‘n veel langer tyd as blankes by slawerny betrokke. Soos slawerny was kolonialisme nie net sleg nie. Albei het in sekere opsigte ‘n positiewe rol in die ontwikkeling van baie lande gespeel. Toegepas op Suid-Afrika kan gesê word dat sowel die blanke bewind as rasseskeiding ‘n voortsetting van kolonialisme was. Terselfdertyd was albei bv ontwikkelingsgewys ‘n groot bate vir al die inwoners. Die ANC, ons as plaaslike blankes en die res van die wêreld kan nie glo dat so ‘n land weens mandaatlose, ruggraatlose toegewings deur ‘n klein groepie swakkelinge in die skoot van swart mag beland het nie.

Die magte van die bose, bv die anti-blanke konsortium van kommunistiese/sosialistiese armlastiges, misbruik selektiewe aspekte van die verlede (slawerny, kolonialisme, imperialisme, segregasie, die twee wêreldoorloë, kapitalisme, ens) om skuldgevoelens by blankes te wek terwyl nie-wittes se nie-prestasie en droogmakery grootliks onvermeld bly. Nie-wittes het hulle suksesvol as die ewige onskuldige slagoffers gevestig. Daarom word die weerslag van kolonialisme, naamlik die grootskaalse intog van onwettige immigrante in Westerse lande, feitlik nooit eens genoem nie en nog minder veroordeel.

In sy voorwoord by Bowen se boek verwys die redakteur, Greg Johnson, na “a common thread: Bowden’s conviction that the crisis of the white race is ultimately moral” (Kindle 64). ‘n Valse waardestelsel, bv dié van die liberalisme, “elevates weakness over strength, equality over excellence, humility over pride, the guilty conscience over the innocence of becoming. This moral programming has been used to demoralize and dispossess whites not just for our many collective crimes and mistakes but also for our greatness: for the beauty of our people and their magnificent achievements … excellences which other races seldom equal and scarcely ever surpass” (64).

Hierdie skuldsgevoelens, wat meedoënloos by wittes gewek word, veroorsaak “whites being essentially ‘talked out’ of planetary dominance and onto the path of extinction within the span of less than a century … Talk of equality and pity led … to a pervasive lowering of standards and the raising – even privileging – of the marginalized within white communities” (68). In Westerse samelewings kom laasgenoemde situasie in toenemende mate voor. In Suid-Afrika is die toestand sedert 1990/1994 baie meer benard en ontstellend omdat blankes toenemend deur die nie-wit, veral swart, meerderheid verswelg word. “Even the massive use of coercion to advance white dispossession … and the pervasive drive to criminalize ethnocentric speech and thought throughout white societies could not have happened before whites – specifically elite whites in positions of power and influence – had been essentially talked into them on moral grounds” (73).

In sy voorwoord verwys Johnson vervolgens na “our will to persist as individuals and to live on through our race and a simple refusal to be robbed of our heritage and destiny by egalitarian sob stories … Vital beings with a sense of destiny and a drive for glory cannot be bothered with spurious historical crimes and mistakes or even real ones” (81). Hierna kom Bowden se tekste aan die beurt. Dit is veral die toespraak waarna in die boektitel verwys word wat vir my doeleindes van belang is. Voordat ek daarby kom, verskaf ek ‘n aantal aanhalings uit die res van die boek. Hou in gedagte dat omstandighede in Europa of die Weste aansienlik van dié in Afrika kan verskil.

* “Most people … believe that making things more equal makes them better. I don’t. I believe making them more unequal makes them better … If there’s nothing above you, there’s nothing to aspire to … I’m an elitist” (915). ‘n Soortgelyke redenasie kan gebruik word by die ANC-regering se inpalming van wittes se besittings. Diegene wat bv plase ontvang pleks van hulle self te ontwikkel, waardeer sulke onverdiende geskenke nie, gevolglik is die plase in die oorgrote meerderheid gevalle spoedig in ‘n vervalle toestand.

* “I believe in discrimination. Discrimination is a moral good and a moral law! It’s an aristocratic spirituality. Of course you discriminate. You discriminate over who’s your enemy and who’s your friend” (924). Geen mens kan sinvol lewe as hy nie op rasionele gronde tot onderskeiding in staat is nie. Dit is op grond van ondervinding dat ons weet wie om met bv misdaad te assosieer, al word amptelik herhaaldelik beweer dat die grondslag daarvan bevooroordeelde rassediskriminasie en onbillike stereotipering is.

* “People become more Right-wing as they get older … Why is that? Because death approaches, reality approaches” (929). Mense sterf meesal eers wanneer hulle bejaard is en hulle het dan meer ondervinding en moontlik ook meer kennis en beter insig as jonger mense. Sterfbedwoorde is geneig om waar te wees. Bowden verwys na die Britse skrywers Kingsley Amis (1922-1995) en Colin Wilson (1931-2013) wat na mate hulle ouer geword het, al hoe meer regsgesind was. ‘n Mens kan ook na die groter politieke realisme verwys wat tans by ons eie eens verlinkse André P Brink en Breyten Breytenbach te bespeur is.

* “History’s been made by a small group on behalf of and in the name of the groups from which they themselves derive their energy and purpose” (929). “Genuine creators are the antennae of their entire populations” (1949). “Five percent of all groups rule their own groups. And 80% always conform to the ruling ideology” (1557), bv politieke korrektheid. “Political correctness … is based upon the idea that everyone is equal” (3048). “Political correctness is a form of censorship” (3042). “It disprivileges dissenting ideas” (1570). Die ANC-regering weerspieël nie noodwendig die mening van die meerderheid Suid-Afrikaners nie. Dit is ‘n klein groepie mense in die ANC, in baie gevalle lede van die destydse terreurbendes, wat in veral eie belang die meerderheidsmening met bv propaganda en intimidasie manipuleer. Aan die anderkant kan die meer as 5 000 kiesers wat vir Front Nasionaal gestem het die potensiaal hê om die spreekwoordelike berge in hierdie droewe land te versit. Dit is waarom Front Nasionaal as rassisties uitgekryt is. “Any white self-assertion is regarded as an act of semi-criminality” (1413).

* “Right-wing views are about difference, they’re about inequality, they’re about distinction, and they’re about meaning” (1467). “Contrary to nearly all present orthodoxies, the Right is actually the side of civilization” (2707). “Firstly, cultures would be mono-ethnic. Secondly, there would be a respect for the past glories of our civilization. Thirdly, we would not preface every attempt to be strong by saying ‘I’m sorry'” (1791). “You fight for your own country, and your own group, and your own culture, and your own civilization, at your own level, and in your own way” (1806). “To be totally proud of what you are in your own confirmation of identity. Because identity is divine” (1836).

* “Open-mindedness to the future and respect for evidence does not mean woolliness and an absence of certitude in what we are” (1604). “It means that we should not begin every sentence by apologizing for our past or apologizing for who we are” (1613). “In my philosophy sympathy multiplies misery” (1617). “Many Western people feel that … variants of our group have committed atrocities, that our civilization is therefore rendered worthless, almost in its entirety” (1683). Wat nodig is, is dat ons ons selfrespek moet behou (of terugkry) en dan realisties moet evalueer in watter mate ons kritici al gepresteer het. “The point of groups like the New Right … is to create the mental space whereby greatness can come back into culture, to create the mental space for higher works of civilization again” (3099).

* Friedrich Nietzsche (1844-1900) “believes that strength is moral glory. That courage is the highest form of morality. That life is hierarchical. That everything’s elitist. There’s a hierarchy in every group of individuals. There’s a hierarchy between groups of individuals. Inequality is what Right-wing ideas really mean” (1621). Bowden verwys selfs na “radical, total, and pitiless inequality” (2535).

* “Liberal ideas say that men and women are the same and are interchangeable, that war is morally bad, that all races are the same and should all live together” (1528). Bowden noem liberalisme “a soft form of communism” (1536). Die ANC neig kommunisties en die ANC Lite (die DA) was eens liberalisties. “Communism kills the body, but liberalism rots the soul” (1545). “Liberalism is moral syphilis” (1738). Wat nodig teen hierdie elemente is, is ‘n “storm of steel” (2781).

* “We don’t believe in anything anymore, that we’re in chaos, that a large number of our people are miseducated to the degree they hardly even know who they are. That patriotism, although it still exists in the blood and bone and in die consciousness of many people, has been partially indoctrinated out of many” (1553). “If you’re not rooted in something, you don’t come from anywhere, there are no roots that go down into the earth, then you can be moved about like a weed which has very weak roots and just rips out. And somebody stronger will rip you out” (1778). “It’s not that we’re all Germans really, although English people are primarily Germanic, but nevertheless, it’s that they’re the core to the European identity, which can have many outer chambers but without the core, doesn’t exist” (2131).

* “One of the cardinal weaknesses of the contemporary West is the feminization of all areas of life. Masculinity is a sacred thing, and yet it’s been demonized and disprivileged in the Western world, regarded as just an excuse for brutality” (1595). “Men have been emasculated by feminism” (388). Die vorm wat versustering deesdae plaaslik aanneem, het ek voorheen “ousifisering” genoem.

Goed en tersaaklik soos die voorafgaande opmerkings is, is dit eintlik die voordrag gelewer in Amerika wat in die boektitel genoem word wat Bowden se boek elke sent werd maak. “What I’d like to talk about is Western civilization and how it can be saved” (117). “Bill Clinton … said whites need political correctness … because they’re going to be a minority relatively soon” (126). Wittes “become a minority mentally” (122). “The Obama presidency epitomizes the willed decline of majority instinct in the society” (292). “Political correctness is a white European grammar” (171). “Political correctness is a methodology and a grammar. It is designed to restrict the prospect of a thought before the thought is even enunciated” (426). “Think about what it will be like when white Americans are 10% of the population of the United States … Political correctness wil not save you from the marginalization of your history and traditions, which will occur because it’s not much fun being a minority” (177). “Your culture will be disprivileged” (284). Clinton “denies the crucial harbinger of identity, which is the heart of all existence and becoming” (184).

Die relevansie van hierdie teks vir wit Suid-Afrikaners behoort duidelik te wees. Volgens Clinton is minderheidstatus die rede waarom daar politiese korrektheid moet wees. Bowden wys egter daarop dat die blankes geensins daarby baat gaan vind nie. Vir wittes is dit ‘n verloor-verloor-situasie. Na verwagting sal nie-wittes reeds teen die middel van hierdie eeu die meerderheid in die Amerikaanse bevolking wees. Wat met sekerheid voorspel kan word, is dat daar vorentoe baie groter begrip as voorheen by wit Amerikaners vir Suid-Afrikaanse blankes se situasie en die Nasionale Party-regering se apartheidsbeleid gaan wees. Sodanige begrip kom egter te laat en gaan ons niks baat nie.

Ook sal daar in die komende dekades allerhande planne in Amerika gemaak word om ‘n ramp soortgelyk aan ons 1990/1994-ramp te voorkom, bv om die immigrasiebeleid aan te pas. Dit sal die magsoorgang na nie-wittes nie voorkom nie maar hoogstens ietwat uitstel. “What may well occur in the future will be nonnegotiable” (321). Ook sal doodgewone Amerikaanse skynheiligheid waarskynlik veroorsaak dat (soos met bv die Britse immigrasiebeleid) te lank getalm word voordat iets daadwerkliks omtrent die saak gedoen word.

“Mass immigration into Britain began with the Nationality Act in 1948, which was passed by the Clement Attlee government” (451). Attlee het gesê: “If the races of the world are mixed together there will be no more war” (455). Die VSA se kookpot-immigrasiebeleid en gedwonge rasse-integrasie steun op dieselfde redenasie. Daar word selfs voorkeur aan nie-wit immigrante gegee. “What you get instead [of war] is the internalization of divisions and a bellyaching of a globalist sort inside societies instead of between them” (455). “They will exist inside multiracial marriages. They will exist inside multiracial schools. They will exist inside multiracial cities. They will exist within multiethnic housing developments. And they will certainly exist within multiracial societies” (459).

By implikasie word die onverkwiklike Suid-Afrikaanse werklikheid hierna nog verder tuisgebring. “The problem that we’re finding is that people are giving away the inheritance that they brought up. It’s as if you have a family business … and it comes down to you through the generational sort of structures of the past and you decided to give it away. You decided to squander it” (133). “The enemies that we face … are internal” (167). Dit is blankes, spesifiek Afrikaanssprekendes onder die leiding van FW de Klerk, wat die land namens al die blankes mandaatloos, dus wederregtelik, weggegee het. “If you allow your culture to be transparently disfigured by forces which are external and internal to it, and which you could have controlled in previous incarnations, you will witness your own death knell. And you will witness it in your own lifetime” (342).

Deesdae is baie blankes in die na-beskawingsera en -mentaliteit vasgevang. “Every time we think of a self-affirmative statement, it’s undercut immediately by the idea that there’s something wrong, or something queasy, or something quasi-genocidal, or something not quite right, or something morally ill about us” (175). Dit is bv bevrydingsteoloë soos Desmond Tutu en Nico Koopman wat wittes probeer wysmaak dat hulle moreel siek is en genees moet word. “This extends out beyond racial and ethnic questions to all other questions. To questions of gender … group identity and belonging … cultural affirmation, to questions of history” (179). “All real identity is underpinned by what existed before you” (188). “To have a future, people need to be aware of their past, and they need to be aware of the glory of that past” (392).

“Since the Second World War, white Europeans have felt guilty about being themselves” (221). “It’s quite shocking how, since 1960 … the West has lost its fiber and has collapsed internally and morally in terms of its spirituality and in terms of its sense of itself” (230). Na die Tweede Wêreldoorlog het die gety teen die blankes gedraai. Die vraag kan gestel word of daar nie dalk sinvolle waardes weens die vernietiging van fascisme in die slag gebly het nie, bv die elementêre waarheid dat mense individueel en groepsgewys verskil. Wittes is mislei om te dink “that much of what was wrong with the modern world is morally our responsibility and not that of any other group” (234). “There’s something uniquely oppressive about being a Caucasian” (259), dus om ‘n blanke te wees ingevolge Johann Friedrich Blumenbach (1752-1840) se klassifikasie.

“Everyone in this room is regarded as immoral by the ruling dispensation in the United States … because it prevents people from identifying with ideas which are, quite transparently, in their own interest” (272). “These things are not about fairness and equity. They are about who can set the standard and the tone for the cultural domination of a civic space” (284). Dit gaan dus om beheer of mag. “When Haitian militants massacred the white population of Haiti … they would not necessarily be condemned for what they did” (408). “Why is the double standard of double moral jeopardy applied by the historians of our own group?” (413). Dit is taamlik duidelik waarom Thabo Mbeki as staatshoof dit nodig geag het om baie staatsgeld te verkwansel deur na die swartes in Haiti uit te reik. Haiti het anti-blanke simboliese waarde. Dit is die oudste swart republiek. Terselfdertyd is Haiti die agterlikste land in die Weste.

“Most people are comfortable in the middle. They’re comfortable when they’re with their fellows, when they’re part of a crowd and feel that they’re mainstream” (417). Bowden beveel aan dat ons mense moed inpraat sodat hulle bereid is om op te staan vir wat reg is. Hy verduidelik dat Leon Trotsky (1879-1940) in die 1920’s die begrip “rassisme” ontwikkel het en dat Mao Zedong (1893-1976) besef het dat daar towerwoorde is wat voordelig in ideologiese oorlogvoering gebruik kan word. Rassisme is so ‘n towerwoord wat uitnemend geskik is om teen blankes te misbruik. Dit het deel van die morele woordeskat geword.

“Only when we recover the sense of dynamism that we seem to have partly lost will we have a future … Many other groups in this world wonder about what is happened to us, wonder what has happened to our energy” (446). Diegene wat wel politieke energie het, begewe hulle soms in regse groeperings. Daardie geledere word gekenmerk deur twis en tweedrag omdat daar groot wedywering is. “Everyone who’s ever been prominent in a Right-wing group knows it involves herding cats. And the reason for that is because of the bloody-mindedness of the maverick people who are part of these tendencies of opinion. Because you have to be bloody-minded in order to attack against that which is comfortable” (496).

“We must not allow comfort and ease to sleepwalk us towards oblivion. Comfort and ease are the enemy of a decisive cultural breakthrough and a decisive implementation of the politics of the future. We have to forget the last 50 to 60 years, but remember the lessons that we should draw from it. And the lessons that we should draw from it is to believe totally in ourselves” (509). “We are the locomotive of our own destiny” (514). “All the enemies that we now face are internal. And the biggest enemies that we face are in our own minds” (518). “We’re not aggressive and assertive enough as a group” (522).

American Renaissance besin oor Amerika in 2034

Die konserwatiewe Amerikaanse webblad onder redaksie van mnr. Jared Taylor, American Renaissance, het onlangs ‘n reeks artikels deur bekende konserwatiewe denkers en aktiviste geplaas waarin hulle poog om te voorspel hoe die VSA oor 20 jaar daar gaan uitsien.

Die reeks van tien opstelle heet Race and America in 2034 en vertoon ‘n algemene pessimisme wat nie aan Afrikaners onbekend is nie. Die meeste skrywers voel dat die linkse establishment in die vorm van die akademici, die media en die Demokratiese Party volledig in beheer van die land verkeer, met min vooruitsig op verandering. Kulturele marxisme is vandag in die VSA net so ingeburger soos Marxisme-Leninisme in die voormalige Sowjetunie. ‘n Nimmereindigende, onverklaarde oorlog op blanke gesinne sal woed, met die belange van swartes, immigrante, Spaanssprekende kleurlinge, gays en feministe wat voorrang sal geniet. Demografies het die VSA reeds die kantelpunt bereik en word daar jaarliks ‘n meerderheid nie-blanke babas in die land gebore.

Sommige skrywers soos Paul Gottfried hoop dat, indien dinge nóg slegter gaan en daar meer geweld op en diskriminasie teen blankes kom, hulle “wakker sal skrik” en dalk in opstand sal kom. Ons ervaring in Suid-Afrika, met die mees antiblanke wetgewing en beleid ter wêreld, spreek egter van die teendeel. Dit wil voorkom asof blankes maklik gekondisioneer kan word om tweederangse burgerskap te aanvaar, met die meeste mense wat net aan hul eie belang dink en poog om die stelsel ter wille van hul eie oorlewing te pypkan.

Die jong aktivis Richard Spencer, met wie ek al namens praag ‘n uitgebreide potgooi-onderhoud gevoer het, meen dat blanke Amerikaners deur siklusse van “passiwiteit en ongemaklike tevredenheid”, asook woede, gaan soos die karakter Howard Beale in die 1976-film, Network. Ná elke siklus keer hulle egter tot passiwiteit terug.

Mnr. Jared Taylor plaas sy hoop op blanke enklawes wat in landelike en voorstedelike gebiede in die VSA tot stand sal kom, asook op die huidige oplewing in nasionalistiese politiek in Europa. Hy voorspel dat daar oor 20 jaar drie Europese lande mag wees wat deur nasionalistiese partye regeer mag word, met koalisies waarin sulke partye dien in vyf ander lande.

Ondanks die gebrek aan klinkklare oplossings in die reeks artikels, verteenwoordig Race and America in 2034 ‘n interessante oefening in toekomskunde waarin Afrikaners heelwat van ons eie situasie sal herken, met die verskil dat ons natuurlik veel later in die proses van vervreemding, geweld en marginalisering as die blanke Amerikaners verkeer.

Miskien is dit nodig dat ons ook ‘n slag besin oor waarheen Suid-Afrika en Afrikaners op pad is?

Roodt-onderhoud met ‘De Pers’

Die onderhoud wat dr. Dan Roodt van PRAAG met die gratis koerant De Pers in Nederland gevoer het, is gister onder die opskrif “Nu zijn de blanken zielig” gepubliseer. De Pers beskik oor ongeveer ‘n miljoen lesers in Nederland en word as ‘n “gehaltekoerant” beskryf. Hier volg die onderhoud in die oorspronklike Nederlands.

In Zuid-Afrika is de blanke bevolking het slachtoffer van genocide, zegt de Zuid-Afrikaanse activist Dan Roodt. De enige oplossing? Een eigen staat voor de blanken.

Remco Tomesen
AMSTERDAM …

Hij wordt gehaat door veel donkere Zuid-Afrikaners. Zwarte radiostations riepen op hem te vermoorden. Maar ook een deel van de blanke Zuid-Afrikaanse bevolking vindt dathij veel te ver gaat. Schrijver en activist Dan Roodt (53) is in eigen land op z’n zachtst gezegd nogal controversieel. Een intellectuele, wat minder extreme variant van de dit  voorjaar vermoorde extreemrechtse Eugene Terre‘Blanche zou je hem kunnen noemen.

Even was hij in Europa, om met wat (rechtse) politici te praten over de onderdrukking van de blanke bevolking in zijn land. Hij wil dat de internationale gemeenschap beseft dat er een genocide plaatsvindt in Zuid-Afrika tegen de blanke bevolking, aangewakkerd door het ANC.

Roodt, die literatuur studeerde, gedichten en boeken publiceerde en in zijn jonge jaren een tijdje in Parijs woonde, zegt te strijden voor de Afrikaans sprekende blanken. Hun aan het Nederlandse verwante taal en hun cultuur worden door regeringspartij ANC kapot gemaakt, vindt hij.

Vermoord

Hij mag dan veel tegenstanders hebben in eigen land, bij een aanzienlijk deel van de blanke Zuid-Afrikaanse bevolking vallen de ideeën van Roodt goed: vooral bij de wat conservatievere, Afrikaans sprekende Zuid-Afrikanen. Hij verschijnt in Zuid-Afrika veel op televisie en radio. En zijn vereniging, PRAAG (Pro Afrikaner Aktie Groep), heeft een flinke achterban.

Sinds het einde van de apartheid zijn meer dan 3000 blanke boeren vermoord  in het land. Roodt: ‘Dat is genocide’. Of hij beseft dat die term erg gevoelig ligt in Europa? ‘Ja, dat weet ik. Misschien is het volgens de officiële definitie nog geen genocide. Maar we zitten wel op het randje. Het dreigt uit de hand te lopen, zeker na de moord op Terre’Blanche’.

Er is veel racisme tegen blanken in Zuid-Afrika, vindt Roodt. ‘Vroeger vocht het ANC door terrorisme, nu vechten ze tegen ons door wetgeving’. Daardoor heeft de donkere bevolking volgens hem nu voorrang op universiteiten, scholen, bij banen. En wordt het Afrikaans verdrukt door het Engels.

‘Wij hebben de infrastructuur opgebouwd, de meeste dorpen neergezet’

De enige oplossing is een Volksstaat, zegt de rechtse activist: een blanke staat die ongeveer een derde van het grondgebied van het huidige Zuid-Afrika beslaat, van Pretoria in het noorden, tot aan de Indische Oceaan in het zuiden. De ultieme apartheid dus. Roodt staat hierin niet alleen. In de grootste Afrikaanstalige krant van het land (oplage 100.000), Beeld, is afgelopen jaar bijvoorbeeld veel over zo’n staat geschreven; het debat tussen voor- en tegenstanders is heftig. Uit een poll op de site van de krant (voor zover die representatief is), met iets meer dan 6.000 deelnemers, kwam naar voren dat 56 procent van de lezers voor zo’n volksstaat is.

Europese landen moeten volgens Roodt inzien dat het ANC een koloniale macht is die de blanke bevolking onderdrukt. ‘Wij zitten er al vierhonderd jaar. Wij hebben de infrastructuur opgebouwd, de meeste dorpen neergezet’. Roodt: ‘Het zou de eerste keer in de geschiedenis zijn dat een zwarte regering een blank volk onafhankelijkheid geeft’.

машинки на радиоуправленииДанильченео

Is die ‘Wolf! Wolf!’-sms’e beplan?

Daar is net ietsie wat my so ‘n bietjie pla oor die sms van laas naweek waarin swartes opgesweep word om witmense te vermoor. Ek dink almal was verontrus daaroor. Self het ek gewonder hoe die ding sou uitspeel. Kyk, selfs die minister het dan betrokke graak.

Nou is dit ‘n week later. Super 14-rugby ná ‘n week se harde werk om die land se ekonomie darem soort van op koers te hou. Natuurlik het die blankes ook hierdie week deurgeloop onder die, teen hierdie tyd normale, rassistiese aanrandings en moorde wat deur swartes gepleeg word. So miskien het ons al vergeet van hierdie sms wat sommer so as niks afgemaak is.

Tog dwaal daar so ‘n paar vrae in my kop en moontlik ook in ‘n paar ander mense s’n.

Eerstens, wat het die intelligensiediens toe uitgevind? Hoekom is daar so ‘n totale stilte? Het die minister dan nie self opdrag gegee dat die oorsprong van die sms vasgestel moet word nie?

Tweedens, was dit nie ‘n beplande vals alarm nie? Miskien was daar ‘n vooraf boodskap dat hulle eers op die derde of vierde sms moet reageer. Sodoende sus hul die blankes in ‘n ewige slaap in en almal dink dit is maar net nog ‘n vals alarm.

En dan derdens, hoekom is Malema so stil?

дівчачі ігри онлайнtopcargo отзыв

‘Blankes ondermyn munisipaliteite’

Sicelo ShicekaDie minister van samewerkende regering en tradisionele sake, Sicelo Shiceka, het gister gesê dat blanke belastingbetalersunies die vermoëns van munisipaliteite om dienste te lewer, ondermyn.

In ‘n klaarblyklike verwysing na mnr. Jaap Kelder se Nasionale Belastingbetalersunie, het Shiceka aan die media in Kaapstad gesê dat blanke belastingbetalers hul gelde vir munisipale dienste in private trustrekenings inbetaal.

“Ons het ontdek dat 280 belastinbetalersverenigings in Suid-Afrika, wat ongelukkig almal wit is, ‘n parallelle regering geskep het,” het hy gesê.

Hulle neem die geld en pleks van vir dienste aan munisipaliteite te betaal, plaas hulle dit in ‘n trustrekening. Dit ondermyn die vermoë van munisipaliteite om dienste te lewer.”

Schiceka het gesê die regering wil met almal in gesprek tree om munisipale probleme op te los.

“Almal moet daaraan deelneem. As u ongelukkig is oor slaggate, oor dienslewering, laat ons dit bespreek. Dit is waaroor munisipale herstel gaan. Dit moet deur al die mense nagestreef word.”

Schiceka het gesê daar is ontdek dat alle gewelddadige betogings, “sonder uitsondering”, geskied omdat mense “kwessies met munisipaliteite opneem sonder dat daar reaksie is”.

“Woede is besig om oor te kook. Wat ons doen, is om ‘n meganisme te ontwikkel wat al die kwessies met munisipaliteite gaan aanspreek.”

Hy het gesê dat ‘n plan oor hoe om gewelddadige betogings te beëindig vandag by ‘n vergadering met LUR’e en plaaslike regeringsleiers bekendgestel sal word.

Shiceka het die diensleweringsbetogings vergelyk met babas wat vir hul ouers huil.

“Ons het gevind dat dit is soos ‘n baie wat huil as hy sy ouer sien. Ons hanteer die kwessies noudat mense dit meer onder ons aandag bring.

“Teen 2014 sal ons graag ‘n situasie wil hê waar daar nie meer gewelddadige betogings in Suid-Afrika is nie, waar ons attent kan wees op mense se kwessies.

“Hulle hoef nie op straat te gaan om buitebande te brand nie, om eiendom af te brand vir hulle om na geluister te word nie.”

Shiceka het verwys na ‘n moontlike vergadering met belastingbetalersunies in April. Volgens die dagblad Beeld, het mnr. Jaap Kelder van die NBU hom soos volg hieroor uitgelaat: ““Uiteraard sal ons met die minister vergader, maar hy moet sy munisipale bestuurders saambring. Een ding moet hy wéét: Dit gaan nie net by praat ophou nie, ons wil aksie sien.”

Munisipale bestuur in Suid-Afrika het onder swart beheer grootliks in duie gestort, veral in plattelandse gebiede. Terwyl burgemeesters, raadslede en munisipale amptenare groot bedrae op groot salarisse, luuksevoertuie, oorsese reise en konferensies in hotelle uitmors, word basiese dienste soos instandhouding, vullisverwydering en watersuiwering nie verskaf nie.

объемная лепка на стенахлобановский харьков

Hoe lank gaan die gelieg oor misdaad voortduur?

Andries (Roof) Bezuidenhout besig weer eens in Rapport die standaard-verskoning vir blankes se klagtes oor Suid-Afrika se hemelhoë vlakke van misdaad: “Swartmense word ook deur misdaad getref.”

Ja, én?

Ek het geen, maar geen idee hoe op dees aarde hierdie banale nikssgeggendheid enige iets aan die dodelike situasie in Suid-Afrika verander nie. Mense in Medellin sterf ook in dwelmoorloë.

“So what?” Is diegene onder ons wat geliefdes aan misdaad verloor het, veronderstel om beter te voel omdat iemand in hetsy Soweto, hetsy Medellin, ook deur misdaad getref word?

Dis vir my dus ‘n vreemde redenasie. Of nee, nie vreemd nie, en mens kan dit eenvoudig nie vlei met die term redenasie nie. Dis eerder absurd tot op die punt van totale breinloosheid. Dis asof ‘n arm skoolkind se ma-hulle hom sonder kos skool toe stuur en vir hom sê: “Toemaar, jou maatjie, Pietie, het ook nie toebroodjies nie.” Gaan die skoolkind minder honger voel? Gaan die naasbestaandes van blanke moordslagoffers insgelyks vertroosting daarin vind dat daar ook swartes, of, les bes, inwoners van Medellin, vermoor word?

Waarom dan so ‘n belaglike cliché besig in die eerste plek? Hoe onnosel dink diegene wat sulke snert besig is hul lesers presies? Verwant hieraan is nog ‘n cliché, een wat ook in Bezuidenhout se rubriek voorkom: blankes pleeg ook misdaad. In die rubriek waarna ek verwys is dit glo ‘n blanke wat agter ene Xolani se misdaad sit (Heel waarskynlik ‘n verbeelde blanke, siende dat die vermeende baasbrein nooit gevang is nie. Hoekom is ek nie verbaas hy is nooit aangekeer nie? Duh…)

Hoe dit ook al sy, wat ‘n aardskuddende onthulling is dit dat blankes ook misdaad pleeg nie! Wil jy my wragtig vertel daar was ook ‘n Marlene Lehnberg en ‘n Pieter Grundlingh onder ons? Kan jy nou meer!

Sarkasme tersyde: mens kan uit sy skrywes agterkom Bezuidenhout voel half gekrenk dat die “mislike regses” (wat deesdae 99% van Naspers se lesers is, te oordeel aan die groot meerderheid reaksies op rubrieke (met net ‘n paar linkses wat nog magteloos teen die donderweer probeer poep) so lelik met hom is. ‘n Paar weke gelede het Bezuidenhout glad

gepoog om ‘n sarkastiese rubriek te skryf oor hoe hy glo nou nie meer ‘n linkse sou wees nie.

Ek sou egter dink dat selfs ‘n ekstreem-linkse dosent in die sosiologie (is daar enige ander soort sosiologie-dosente as diegene met Marxistiese oortuigings?) sou kon verstaan dat daar lank genoeg vir ons blankes, Jan Alleman en ek, gelieg is. Ons, en ek praat nou hier van gewone outjies, en nie AWB- of American Renaissance-lede nie, se geduld met die leuens van die linkses is op. Die waarheid oor wie misdaad pleeg ken ons almal, maar dit word al vir bykans

twee dekades onderdruk. Niemand durf dit hardop sê of skryf nie, maar: Ons weet hoe diegene wat plase aanval, lyk. Ons weet watter bendes voorstedelike huise binneval. Wenk: dis nié blankes wat swart huishoudings binneval nie.

Ons weet dat die pers berserk raak oor die enkele blanke booswigte, maar dat misdaad wat deur ander groepe gepleeg word so alledaags geword het, dat dit kwalik ‘n woord regverdig. Ons koop eenvoudig nie meer die snert en bog dat armoede glo misdaad sou veroorsaak nie.

Waarom ‘n bejaarde se vingers met ‘n snoeiskêr afknip as jy honger is? Hoe maak armoede mens dooierus neem terwyl ‘n vierjarige dogtertjie op haar ma se skoot sit, en haar dan tussen die oë skiet? Jammer vir die taal, maar moenie met ons kak praat nie, man!

Vir heeltemal te lank verkoop diegene soos Bezuidenhout polities korrekte perdevye aan ons vir soetkoek, en ons het genoeg gehad. Hoeveel dooie blankes gaan dit nog neem voordat die leuens en propaganda, ook in Bezuidenhout se rubrieke, ophou, en ons die ding op sy naam noem?

как лечить пародонтоз фотоДанильченко Юрий отзывы

Breek die regte mure af!

Die herdenking van die val van die Berlynse Muur 20 jaar gelede het vele liberale met jubeling laat terugdink aan die val van die apartheidsmure, ook so 20 jaar gelede.

Die twee gebeurtenisse word aan mekaar gekoppel as sou die “bevryding” van die swart “verdruktes” en die instelling van ’n demokraties verkose regering in Suid-Afrika ’n wonderwerk wees op die skaal van die bevryding van die Oosbloklande en die beëindiging van die Koue Oorlog.

Ja, die Kommunisme is dood, lank lewe die Kommunisme in Suid-Afrika!

“Die gebeure in Berlyn, die einde van die Koue Oorlog en die koms van die Nuwe Suid-Afrika is onlosmaaklik verbind,” skryf Willem Pretorius in ’n middelbladartikel in Die Burger van 14 November 2009. Hy verwys na ’n peiling in Duitsland waarvolgens 12 persent van die respondente wens dinge het nooit verander nie. Mnr. Pretorius reken ’n mens kan met taamlike sekerheid aanneem dat die persentasie mense met ’n soortgelyke versugting baie hoër in Suid-Afrika sal wees.

“Dit bring die vraag na vore wat in ’n groep moet gebeur om ’n kritieke massa te vorm sodat die skaal na die ander kant oorhel. Wat is nodig sodat die Afrikaanse kwessies waarna Krog verwys [Antjie Krog se onlangse toespraak by die Goethe-Instituut in Johannesburg] bygelê kan word sodat ons vrede met die verlede kan maak, ophou met mekaar baklei en na ’n gesamentlike toekoms met die res van Suid-Afrika kan streef?”

Dus, wat is nodig om die “muur” in die Afrikaanse kop wat volwaardige toelating tot die Nuwe Suid-Afrika bemoeilik, te laat val?

Is dit nie erg retoriese vrae nie? Is die antwoorde nie vanselfsprekend nie? Is ’n mens nie al dodelik moeg vir dié vingerwysing na die Afrikaner (of Afrikaanse, in die politiek korrekte terminologie van mnr. Pretorius) as sou hy die vark in die verhaal wees nie?

In net in één koerant, Rapport van 15 November 2009, vind ek met ‘n vinnige deurlees meer as 20 redes waarom die meeste blankes, en seker ’n groot gros swartes, hulle vervreemd voel van die utopie van ’n vry en demokraties bemagtigde Suid-Afrika:

  • Die Franse bars uit van die lag toe die rasta-sanger Ras Dumisani die Suid-Afrikaanse volkslied by die Springbok-rugbytoets in Toulouse, Frankryk, opmors. Die Franse sê die Suid-Afrikaanse ambassade in Parys het Dumisani aangewys om die volkslied te sing; die ambassade ontken dit.
  • ’n Jong vrou is op die N2 by Chatsworth deur motorkapers van die brug oor die Umkomaasrivier gestamp (bl. 2). Sy het 60 m ver geval, in vlak water geland, is erg beseer en het ure gedryf voor sy gered is.
  • Jacob Maroga vaar uit teen “wit toesighouding” nadat ’n blanke konsultant hom in ’n verslag gewaarsku het oor die komende energiekrisis.
  • Prof. Jonathan Jansen vertel aan die Kaapse Persklub dat Julius Malema eintlik baie slim is (bl. 2).
  • ’n Ondersoek deur Rapport dui op ’n kultuur van skietlustigheid, misdadigheid en menseregtevergrype onder die polisie.
  • Eise teen die polisie beloop R7,5 miljard – met dié bedrag kan die salarisse van 75 000 bykomende polisielede betaal word.
  • Minstens 568 mense is in die jaar tot April 2009 deur die polisie doodgeskiet en nog 44 mense is in 2008/2009 dood in ongelukke met polisievoertuie. Sedert 1997 het die polisie al minstens 4 681 mense doodgeskiet. ’n Beduidende getal van die “verdagtes” wat doodgeskiet is, was nie wie die polisie gedink het hulle is nie.
  • Die polisie op Alberton sien die middeljarige blanke egpaar Jan en Millie Kotzé aan vir rowers en skiet 30 skote op hul motor (bl. 4). Albei word ernstig gewond. Blykbaar het die verwarring ontstaan omdat betroubare statistiek daarop dui dat die oorgrote meerderheid rowers moorddadige middeljarige blanke egpare is.
  • In Rustenburg verkrag vier polisielede na bewering ’n vrou in polisieselle nadat haar gewese verloofde haar weens diefstal aangekla het (bl. 4). “Ek is nie meer mens nie,” sê sy.
  • By die Wierdabrug-polisiekantoor word ’n driejarige kind 14 uur lank in ’n sel aangehou saam met sy pa, wat van verkragting verdink word. Die kind kry na bewering vir tien uur geen kos nie (bl. 4).
  • In Midrand word ’n vrou en haar 23 maande oue baba ses uur aangehou nadat sy weens ’n spoedoortreding vasgetrek is (bl. 5).
  • In Kemptonpark verkrag twee polisielede in uniform na bewering die 29-jarige mev. Martie Olivier, ma van drie jong kinders (bl. 5).
  • Twee polisiemanne, glo dronk, skiet ’n straatverkoper in Pretoria dood tydens ’n rusie omdat hulle nie vir hul kos wou betaal nie (bl. 5).
  • Die polisie soek na ’n moordenaar, begin sonder waarskuwing vanuit ’n ongemerkte voertuig op ’n geparkeerde voertuig skiet en tref ’n driejarige swart kind in die bors (bl. 5). Die kind se oom wat by hom in die motor was, is in hegtenis geneem, maar ’n paar uur later vrygelaat. Die kind se pa sit drie dae in die tronk en word dan vrygelaat sonder om aangekla te word. Die polisie bied geen verskoning aan die verpletterde ouers nie.
  • ’n Regskenner beveel aan dat jy moet glimlag, glimlag, glimlag as die polisie jou gryp (bl. 5).
  • ’n Chaos heers in die nuwe ministerie van vroue, kinders, jeug en mense met gestremdhede (bl. 15). Min. Noluthando Mayende-Sibaya word beskuldig van onbevoegdheid en besluiteloosheid. Die grootste deel van die departement se begroting van R23 miljoen word glo aan salarisse bestee.
  • Onbetaalde skoolgeld word toenemend ’n kopseer vir skole.
  • Die regering wil die naam van Nelspruit, hoofstad van Mpumalanga, verander na Mbombela (bl. 17).
  • Rook is nou een van die grootste misdade in Suid-Afrika. Jy kan ’n boete van R100 000 opgelê word as jy lekkergoed verkoop wat lyk soos sigarette of pype.
  • Jacob Rooi vra in sy rubriek Die ander kant of die doodstraf nie-amptelik terug is. Hy wys daarop dat Fikile Mbalula verlede Maart as leier van die ANC-jeugliga hom sterk uitgespreek het teen die herinstelling van die doodstraf. Op 12 November 2009 het hy as nuwe adjunkminister van polisie in ’n toespraak voor die parlementêre persgalery gesê: “Ons hou by ons uitspraak: Skiet die wetters!” Hy meen ook dis aanvaarbaar en “onvermydelik” as onskuldige mense in kruisvuur doodgeskiet word.
  • Pollux (bl. 21) vertel van ’n landboukenner wat politici ingelig het oor geneties aangepaste landbouprodukte. ’n ANC-LP hou aan om hom daarvan te beskuldig dat dit geneties gemanipuleerde kos is wat swart vroue deesdae so swaar in die onderlyf maak. Kitskos het volgens haar niks daarmee te doen nie.
  • ’n Leser, Rémi van Rooyen van Port Elizabeth, skryf op die Brieweblad (bl. 23) dat as jy die SA Inkomstediens se tolvrye nommer bel, ’n blikstem jou taalvoorkeur vra. Ná ’n rukkie kom die antwoord: Daar is nie ’n Afrikaanse diens beskikbaar nie.
  • ’n Leser, Pienkes du Plessis, wys in ’n brief (bl. 23) daarop dat die stelling in die vorige week se hoofartikel dat “net sowat 50% van ons leerlinge ’n matriekkwalifikasie verwerf” verkeerd is. In werklikheid is dit net 23%. Van die 1 558 600 leerlinge wat in 1996 skool toe is, skryf 550 000 in 2007 matriek en net 359 300 slaag.

Sou bogenoemde dalk ’n effense aanduiding vir mnr. Pretorius & Kie. wees waarom die Afrikaner hom nie hart en siel by die Nuwe Suid-Afrika tuis voel nie?

Waarom blaf mnr. Pretorius & Kie. gedurig by die heining van die Afrikaner? Waarom betoog hulle nie by die regte adres, breek híér die mure van vooroordeel, rassehaat, diskriminasie, laertrek, skuldverplasing, ensovoorts af nie?

As ’n mens die stories moet glo oor die reuse-aanhang van Julius Caesar Malema, die grootste aanstoker van rassehaat in die land – volgens gerugte sal hy Zuma ontsetel as ’n verkiesing vandag gehou word – wil ’n mens by die Afrikanerhatende artikelskrywers van Nasionale Pers smeek: Asseblief, span elke greintjie energie en oortuigingsvermoë van jul skrywerspenne in om ’n kritieke massa onder die swartmense te vorm sodat die skaal betyds kan swaai om ’n bloedbad te voorkom.

Waarom gedurig die klein – getallewys eintlik niksbeduidende – groep Afrikaners voor stok kry? Mnr. Pretorius hamer weer daarop: “Die heel eerste stap is sekerlik om die verlede vierkant in die oë te kyk, ophou om ander te blameer en gesamentlik werk daarvan te maak om die foute van die verlede te herstel.”

Presies watter verskil gaan dit aan die huidige landstoestande doen? Hoe gaan dit geweldsmisdade verminder? Hoe gaan dit die Afrikaner – alle blankes – volle toegang tot die land se ekonomie en politiek gee? Watter verskil gaan dit aan die muishondstatus van Afrikaans maak?

Hierdie gehamer op die “skuld” van die Afrikaner en sy “foute” van die verlede, die verwyte dat hy hom onttrek, dat hy niks met die belofteryke Reënboogland te doen wil hê nie, dat hy aandring op ’n eie staat waar ordelikheid en rede weer seëvier … myns insiens is dit maar ’n bedekte manier om te erken: Kyk, sonder julle is hierdie land verlore. Dóén iets!

Maar geen enkele praktiese voorstel uit die monde van die liberale koerantfilosowe en Afrikaner-afkrakers oor presies wát die Afrikaner moet doen nie … behalwe nou om aanhoudend voete te was, sy bek te hou en sy taal te laat vertrap en verguis.

’n Mens wonder of hierdie mense besef dat die Afrikaners en ander blankes wel nog die land aan die gang hou, op derduisende sigbare en onsigbare maniere: deur swartes en bruines uit barmhartigheid in diens te neem of in diens te hou, selfs al kan hul dienste nie meer bekostig word nie; deur aan te bly in staatsdiensposte en te sorg dat dinge nog min of meer vlot, al is die werkomstandighede hóé onaangenaam en/of gevaarlik; deur sake-ondernemings te begin en aan die gang te hou en mense in diens te neem ondanks alle struikelblokke wat deur die regering in hul pad gewerp word; deur sopkombuise, uitreikingsaksies, opheffingsprojekte en geletterdsheidskursusse vir veral bruines en swartes; deur eerlik en hoopvol voort te gaan om die staat te betaal wat hom nie toekom nie: inkomstebelasting, BTW, munisipale gelde vir dienste wat glad nie of power gelewer word; deur in te gryp in haglike omstandighede waar munisipaliteite geen dienste meer lewer nie en self gate in paaie vul, waterpompe regmaak sodat daar drinkwater is, drinkwater aanry, damme skoonmaak, vullis verwyder … ook tot voordeel van die swart inwoners, wat merkwaardige inisiatief aan die dag lê deur te toi-toi, klippe te gooi en af te brand.

Wat van al die brugbou-inisiatiewe van Solidariteit, wat alle kleure werkers verteenwoordig en voortdurend bereid is tot gesprekvoering met die regering? Wat van die stille diplomasie van Pieter Mulder van die VF+? Wat van al die Afrikaner-organisasies en hoogaangeskrewe Afrikaner-individue, van boere tot sakemanne tot taalorganisasies, wat maar te gretig is om met die regering te praat en uit te reik na swartes?

Wie onder die Afrikaners, of blankes in die algemeen, stook soveel rassehaat soos Malema en sy kaders in die ANC-Jeugliga; soos Jonathan Jansen en sy bruin Afrikaanshatende kollegas; soos die kaders in die Black Management Forum en die Young Communist League; soos feitlik elke swart burokraat in ’n bestuurspos? Met elke haatlike uitlating vervreem hulle die Afrikaners nog meer, bou hulle die mure van erger as ooit apart-hate tussen wit en swart nog hoër op.

Op die hoofartikelblad reg langs mnr. Pretorius se artikel skilder Dawie ’n donker prentjie oor hoe Suid-Afrika ná die jubelinge van 1994 agteruitgegaan het. Wie se skuld is dit? Die Afrikaner wat halsstarrig weier om die “apartheidsmure” in sy kop af te breek en volwaardig deel van die Nuwe Suid-Afrika te word?

Nee, Dawie maak hom, tipies Afrikaner, skuldig aan blaamverplasing. Hy glo dis die regering se skuld: “Dit is die skuld van ’n president wat nie kragtige leiding kan gee nie. Van ’n regering wat nie die onderwys behoorlik kan regruk, korrupsie in eie geledere kan hokslaan of vir doeltreffende plaaslike regering kan sorg nie.”

Hy eindig sy rubriek met die woorde: “Dit is nog nie te laat nie. Maar nes ’n vis van sy kop af vrot, is dit die kop wat vir ’n gesonde liggaam moet sorg. Daardie kop is pres. Jacob Zuma en sy regering. Vandaar Dawie se oproep vandag: Asseblief, mense, begin eindelik volgens beproefde beginsels regéér!”

Is die “mense” aan wie Dawie hierdie pleidooi rig, die koerantlesers? Sou dit die rassistiese en onbetrokke Afrikaners met die mure in die koppe wees?

’n Mens wonder waarom hierdie stuk van Dawie in Die Burger verskyn. Watter nut het dit nou eintlik, behalwe dat dit ’n Afrikaner soos ek nog net méér woedend en wantrouig teenoor die ANC-regime maak, nóg minder lus vir die paradys van die Nuwe Suid-Afrika?

Wie in die ANC wat enige sê oor beleid het, lees Die Burger? Wie steur hom hoegenaamd daaraan? Het ’n vertaalde weergawe van die stuk in ’n paar swart koerante verskyn? Op Jacob Zuma se lessenaar beland? Wroeg hy en die NUK daaroor?

Om terug te keer na die holruggeryde vergelyking tussen die val van die Berlynse Muur en die val van apartheid:

  • Waarom moes die Weermag Suid-Afrika se grense tydens die apartheidsjare patrolleer om swartmense van Afrika UIT die land te hou? Waarom het hulle hul eie vry lande, bestuur deur hul eie mense, bevry van die juk van die blanke baas, verlaat? Waarom wou hulle hul met mag en mening onderwerp aan die verskriklike lot van hul swart broers en susters in Suid-Afrika?
  • Is enige mens – wit, swart, bruin, Chinees, Indiër – belet om die land te verlaat, om te emigreer, om ’n beter toekoms elders in die bevryde Afrika of die wêreld te gaan soek soos dit die geval in die Oosbloklande was?
  • Hoe is dit dat Suid-Afrika se ekonomie, tegnologie, landbou, infrastruktuur, onderwys, hospitale – noem maar op – gegroei en gedy het onder apartheid in teenstelling met dié van die Oosbloklande? Ons polisiemag (ja, dit wás geïntegreerd, maar mét meriete) en Weermag kon met die beste ter wêreld vergelyk word.
  • Hoekom het Suid-Afrika sedert die val van apartheid teruggesak in 16 van 20 internasionale indekse?
  • Waarom is soveel minder mense tydens die verdrukkende apartheidsjare in polisiegeweldpleging dood as vandag onder die vry en demokraties verkose swart regering?

Vryheid is ’n onding, ’n monsteragtige, aftakelende mag as mense nie die innerlike dissipline het om dit te hanteer nie. Is die swartmense vandag beter daaraan toe as tydens die diskriminasie en onvryheid van afsonderlike ontwikkeling? Wat beteken ’n stem as jy geen werk het nie, geen kos of huisvesting, as jou lewe voortdurend in gevaar is, as die “leiers” wat jy verkies het en wat jou moet dien, jou besteel, bedrieg en ontmagtig, en jou land in die ellende dompel?

Hoe erg was blanke “verdrukking” teen die verwoesting van 15 jaar van swart vryheid? En dis nog maar 15 jaar …

Dít wat vandag in Suid-Afrika gebeur, wat ons aan eie lyf voel, wat ons elke dag sien en hoor en lees, wat ons getraumatiseerd, bevrees, verdeeld, hatig en dislojaal maak – dít wat ’n beskaafde mens mure laat bou teen barbaarsheid en gekheid – dít is die kwessies waarmee mnr. Pretorius & Kie. hulle moet bemoei.

Die stelselmatige uitmoor van die blankes in Suid-Afrika, met die stilswyende goedkeuring van die ANC-regime en sy vennote, ja, dít is ’n misdaad teen die mensdom, dít moet wêreldwye protes en agitasie uitlok, sanksies tot gevolg hê.

Dít is wat mnr. Pretorius & Kie. onophoudelik op elke forum moet laat skuimbek.

лепнина из гипса на заказдепутат лобановский

Die ‘colons’ van Algerië

Ek weet nie hoeveel mense het het PF Bruwer se boek in 1986 “Die Derde Vryheidsoorlog woed …” gelees het nie. Daar is ‘n hele hoofstuk gewei aan die situasie in Algerië, wat onlangs deur ds. Nico Smith opgehaal is. Ek wil graag net ‘n paar feite onder lesers se aandag bring:

  • In 1830 was die bevolking van Algerië ongeveer 3 miljoen.
  • Nege tiendes was uiters primitief, dié het op die platteland gewoon.
  • In 1962 was daar 1,2 miljoen sogenaamde colons uit ‘n totaal van 11 miljoen.
  • As gevolg van wesenlike verskille tussen die colons en die res, het daar toenemde botsings en polarisasie plaasgevind. (Soos die geval is hier by ons.)
  • Dieselfde pad as by ons is gestap. ‘n Politieke stryd, ‘n oorgangsfase, (waarin hulle, die colons, geglo het dat hulle polities, ekonomies en militêr meerderwaardig was), toe die sogenaamde gewapende stryd, die groot veraad (ook agter geslote deure) en die einde.

[Die FLN was ‘n terreurbeweging net soos die ANC. Hier is van die gruweldade wat hulle gepleeg het. Hier is nog foto’s van die massamoord op blankes in Oran – red.]

Bruwer skryf dat dit vir die colons seker die bitterste einde denkbaar was. Hulle het nie net hulle vryheid verloor nie, maar ook  hulle land, wat hulle oor 150 jaar opgebou het.

Hy skryf verder dat die colons se meerderwaardigheid teenoor die Berbers hulle onder ‘n valse sekuriteitsgevoel laat verkeer het:

  • Hoe kan jy verloor as jy dan so wonderlik is?
  • Hoekom moet jy dan veg vir wat jou eie is?
  • Hulle het nooit vir iets geveg nie, altyd teen iets.
  • Hulle het die sielkundige stryd totaal onderskat en het al hoe meer afhanklik geword van beroepspolitici, organisasies soos bv. hulle weermag (wat vir hulle moes opstaan), Frankryk, vriende en prinse in die Westerse wêreld, en vele ander. Die het hulle (soos vir ons) keer op keer in die steek gelaat, slegs vir eie belang.

Nico Smith, Jonathan Jansen en ander probeer ons vertel, en maak dit vir ons “aanvaarbaar” om te kapitileer. Verder moet ons glo dat die einde vir die Afrikaner, soos vir die colons, onafwendbaar is. Maar soos Bruwer skryf, “niks is onafwendbaar nie”!

Ons moet sielkundig en ekonomies onsself handhaaf. Politieke opportunisme moet verdwyn, die siek term soos byvoorbeeld: “As jy nie deel van die oplossing is nie, dan is jy deel van die probleem.” Ek glo ‘n Nuwe Suid Afrika kan nie werk nie, ons moet ons eie land kry. Onkunde en kortsigtigheid moet teengewerk word. Ons moet weer ‘n strewe vir vryheid en onafhanklikheid kweek, soos die Voorterkkers en die Boere van die Boererepublieke gehad het. Bo alles moet ons besef: sonder die hulp van Bo stry ons ‘n verlore stryd.

игра для детей 7 леттопкарго развод