Angola – Bladsy 2 – praag.co.za

Nuwe boek werp lig op ANC se terreurveldtog

‘n Nuwe boek werp lig op ‘n sogenaamde ‘n mislukte operasie om ANC-leiers te vermoor in ballingskap.

Die boek wat pas in Brittanje verskyn het, Iron Fist from the Sea: South Africa’s Seaborne Raiders 1978-1988, vertel hoe skilderye met plofstof gelaai, sou gebruik word.

Die vliegtuig vol spesmagsoldate wat die “gelade” skilderye sou aflewer het egter in mistige weer omgedraai.

Dit is een van die dosyne verrassende onthullings waarin besonderhede van bedrywighede van ‘n geheime Suid-Afrikaanse Weermag-eenheid in die 70’s en 80’s oopgevlek word.

Baie min van die lede was ouer as 25. Hule moes onder uiters moeilike omstandighede, lang afstande en min bystand, die ANC se terreurveldtog stuit.

Hoewel die aanval op die ANC-leierskap in ‘n boskamp in Tanzanië afgelas is, was dosyne ander missies suksesvol, insluitend ‘n aanval op ‘n olie-raffinadery in Luanda asook die bombardement en sink van sewe skepe.

Die boek vertel ook hoe twee Suid-Afrikaanse recce’s Thabo Mbeki in ‘n restaurant in Dar es Salaam afgeluister het. Mbeki was ‘n ontwykende en sentrale figuur in die terreurveldtog.

Die skrywers van die boek is luitenant-kolonel Douw Steyn en skout-admiraal Arne Söderlund, twee SAW-offisiere.

Dit onthul van die bedrywighede van een van die mees gevreesde SAW-spesmageenhede, 4 Reconnaissance Regiment – “4 Recce” – ‘n eenheid wat saam met die vloot teikens so ver as Cabinda in Angola naby die mond van die Kongorivier getref het.

Steyn en Söderlund was meer as vyf jaar saam lede van die eenheid, wat digby Langebaan, noord van Kaapstad, gestasioneer was.

Hulp is ook verkry van Russiese veterane om ‘n akkurate weergawe te verseker.

“‘n Klein aantal ex-SAW-lede was nie gelukkig oor die boek nie, maar ons het gevoel dat die geskiedenis aangeteken moes word, en het geweet dat al die bedrywighede uitgevoer is met behoorlike politieke goedkeuring en toesig en streng beheer,” sê Söderlund.

Die boek is ook gebaseer op die skrywers se persoonlike ervaring. Steyn was operasionele bevelvoerder van die 4 Recce-groep en Söderlund was later Suid-Afrika se militêre attaché in Londen en betrokke in die oprigting van die post-apartheid vloot.

SAOG weer deel van Veiligheidsraad

Met die verkiesing van Angola tot die Veiligheidsraad, het die Suider-Afrikaanse Ontwikkelingsgemeenskap SAOG, weer ‘n setel op die Raad bekom.

Die algemene vergadering van die VN het Donderdag vyf nuwe nie-permanente lede verkies wat twee jaar op die Veiligheidsraad sal dien.

Die ander vier lande wat verkies is, is Venezuela, Maleisië, Nieu-Seeland en Spanje. Die vyf lande se termyn sal op 1 Januarie afskop.

Die VSA het dadelik begin om Venezuela aan te val.

In ‘n felle stryd het Turkye verloor teen Spanje en Nieu-Seeland om twee beskikbare setels vir ‘n stemblok wat Wes-Europese en ander groepe, sowel as die Verenigde State van Amerika insluit.

In die afgelope paar dae, volgens verskeie diplomatieke bronne, was daar ‘n intense veldtog, gelei deur Griekeland, Egipte en Saoedi-Arabië, teen Turkye se lidmaatskap in die raad.

Spanje het 132 stemme gekry, terwyl Turkye net 60 stemme kon inoes. Nieu-Seeland is in ‘n vroeër rondte verkies.

Turkye speel glo volgens waarnemers ‘n onverkwiklike rol in die ondersteuning van ISIS in Sirië en Irak.

Intussen het president Jacob Zuma Turkse sakelui verseker dat toekomstige beleggings in Suid-Afrika in ‘n sakevriendelike omgewing ontvang sal word.

Zuma was die eregas by die tweede Sake-toekennings van die Suid-Afrikaanse-Turkse Sakevereniging in Sandton. ‘

Die Turkse afgevaardigdes het onderneem om te help met werkskepping en die ophef van gemeenskappe deur middel van die ontwikkeling van klein sake-ondernemings.

Verskeie maatskappye van die grootste sake-federasie in Turkye, Tuscon, doen sake in Suid-Afrika.

Zuma, Kubane na Brazzaville om ‘Cuito-oorwinning’ te vier

President Jacob Zuma sal Dinsdag vieringe in die Kongo-Brazzaville bywoon vir die 25ste herdenking van die Brazzaville-vredesverdrag wat die burgeroorlog in Angola beëindig het.

Verteenwoordigers van die regerings van Angola, Kuba en Suid-Afrika het die vredesakkoord op 13 Desember 1988 in Brazzaville, Kongo onderteken.

Na die slag van Lomba waar die Russe en Kubane ‘n finale afranseling toegedien is deur Suid-Afrikaanse soldate, is die vyandelike magte by Cuito Cuanavale vasgekeer.

Die Brazzaville-protokol het ‘n mandaat vir die onttrekking van verslane Kubaanse troepe uit Angola geskep.

Nie Kuba of die Sowjet-Unie het destyds die middele gehad om die Kubaanse soldate dadelik te repatrieer nie. Kuba was ‘n vasalstaat van die Sowjet-Unie en geheel en al afhanklik van skenkings en hulp van die moederland.

Die teenwoordigheid van Kubaanse troepe in Angola – die destydse platsak Sowjet-Unie se duurste buitelandse militêre avontuur – sou dus nog tien jaar duur en die onafhankllikheid van Namibië vertraag.

Nadat die Sowjet-Unie in duie gestort het, lê Kuba se heil glo by die VSA as dwelmnodus. Die land is steeds ‘n ekonomiese puinhoop na dekades van Fidel Castro en sy broer Raoel se narrediktatuur.

Castro is ook deesdae een van Rusland se felste kritici nadat hy Gorbatsjof as ‘n uitverkoper uitgekryt het. Sy broer het onlangs by Nelson Mandela se roudiens egter met president Barack Obama van die VSA blad geskud.

Namibië se onafhanklikheid is deur die New York-ooreenkoms moontlik gemaak.

Afrika-lande en Kuba sal tydens die Brazzavile-vieringe hulde bring aan Nelson Mandela, wat 24 jaar gelede uit die tronk vrygelaat is, alhoewel Kuba deelgeneem het aan die oorlog in Angola met die uitsluitlike doel om kommunisme te “internasionaliseer”.

Ander sogenaamde “bevrydingsbewegings” in die streek sal ook aan die Brazzaville-verrigtinge deelneem ten spyte daarvan dat hulle byna geen rol in die oorlog gespeel het nie.

Die ANC sal deel wees van dié herdenking omdat hulle “aangesluit het by Kuba in Angola om te help veg”.

Volgens die SABC het “hierdie oorlog die apartheidsregering uit Angola verdryf, wat die weg baan vir Namibië se onafhanklikheid asook die ontbanning van die ANC en die vrylating van Nelson Mandela”.

Pasop vir malaria en knokkelkoors!

Die Nasionale Instituut vir Oordraagbare Siektes (NIOS) moedig reisigers wat terugkeer van Mosambiek en ander malariabrandpunte aan om onmiddellik ‘n dokter te raadpleeg as hulle ‘n koors het.

“Daar kan ‘n rekord aantal gevalle van malaria wees as gevolg van die swaar reën oor die vakansieseisoen,” sê prof Lucille Blumberg, adjunk-direkteur van die instituut .

Mosambiek het met ‘n aantal van sy malariaprogramme weggedoen, insluitende dié wat binnenshuise bespuiting met insekdoders behels.

Reën verhoog die kans vir malaria want selfs ‘n klein plassie kan ‘n teelaarde vir muskiete word,

Dikwels word koors, hoofpyn en naarheid wat malariasimptome is, verkeerdelik as griep gediagnoseer.

Blumberg het gesê dat elke jaar sterf jong en gesonde mense van die siekte omdat hulle nie dadelik behandeling ontvang nie.

Verlede jaar het ‘n man is siek geword van ‘n Gnathostoma-rondewurm .

Hy het rou vis geëet, ‘n lekkerny van die Karibameer tussen die grens van Zambië en Zimbabwe.

Die parasiet in die vis wat hy geëet het was weens ‘n ete wat nie gaargemaak was nie.

Hy het koors en diarree ontwikkel met sy terugkeer na Suid-Afrika en is getoets vir malaria. Die toetse was negatief.

Daar was 1794 gevalle van malaria in Johannesburg verlede jaar, wat lei tot 23 sterftes.

Ander reis-verwante siektes ná die Kersvakansie sluit bilharzia en bosluisbytkoors in. Die bosluisbyte is moeilik om te sien en kan deur dokters gemis word.

Reisigers wat terugkeer uit Suidoos-Asië en Angola moet bewus wees dat hulle dalk blootgestel kon gewees het aan die virus wat knokkelkoors veroorsaak, wat soms ook noodlottig kan wees.

Knokkelkoors is ‘n infeksie wat deur muskiete in tropiese en subtropiese streke oorgedra word.

Angola het ‘n uitbreking van die siekte in Mei gehad wat deur die Wêreldgesondheidsorganisasie aangeteken is en ‘n geval is in Namibië aangeteken.

Die infeksie veroorsaak simptome soortgelyk aan verkoue, maar ontwikkel soms in ‘n potensieel gevaarlike komplikasie wat as erge koors bekend staan. Die voorkoming van die siekte hang van voldoende oordragbeheermaatreëls af.

Die Aedes aegypti-muskiet die hoofdraer van die siekte en word dit na mense deur die byte van besmette vroulike muskiete oorgedra. Ná die virus se inkubasietydperk van vier tot tien dae, kan ‘n besmette muskiet die virus vir die res van sy lewe oordra.

Daar is geen spesifieke behandeling teen knokkelkoors nie, terwyl die handhawing van volume van pasiënte met erge koors se liggaamvloeistof kritiek is. Daar is ook geen entstof teen die siekte nie.

Moontlike gevalle van knokkelkoors sluit volgens die ministerie ‘n hoë koors (40°C) tesame met twee van die volgende simptome in: erge kopseer, pyn agter die oë, spier- en gewrigpyne, naarheid, braking, geswelde kliere of ‘n uitslag.

Simptome duur gewoonlik van twee tot sewe dae na ‘n inkubasietydperk van vier tot tien dae.

Fidel Castro se stryd teen die VSA in Afrika

Deur Madelein Jacobs

Onlangs was Fidel se broer Raul Castro in Suid-Afrika vir die begrafnis van Mandela. Hier het President Obama sy blad geskud.

VSA President John F Kennedy sou dieselfde gedoen het. JFK het op 23 Oktober 1963 gese:

“… there is no country in the world including any and all the countries under colonial domination, where economic colonization, humiliation and exploitation were worse than in Cuba, in part owing to my country’s policies during the Batista regime. I approved the proclamation which Fidel Castro made in the Sierra Maestra, when he justifiably called for justice and especially yearned to rid Cuba of corruption. I will even go further: to some extent it is as though Batista was the incarnation of a number of sins on the part of the United States. Now we shall have to pay for those sins.”

Vir lesers wat nie weet nie: Amerika, Amerikaners en Amerikaanse maatskappye het hul Kubaanse buurland, ekonomie en bevolking, insluitend vrouens en jong meisies, verkrag en misbruik tydens die Batista-bewind.

Soos President John F. Kennedy laat blyk het: Amerikaanse besigheidbeleid jeens Kuba, het die Afrikanerbewind se apartheidsbeleide in Afrika en Suid-Afrika mede-menslik en Christelik laat lyk.

As mens die ANC moet glo, het Fidel, Raul en hulle rewolusionere Kuba ‘n deurslaggewende rol in die “bevryding” van Suid-Afrika gespeel. U, liewe leser, moet die ANC glo.

Die Afrikaner-Republiek het ophou bestaan weens die sondes van die VSA in Kuba.

Kuba is ‘n relatief klein buur-eilandjie van die VSA. Kuba behoort geografies tot Suid-Amerika, die VSA se agterplaas. Kuba is soos Rusland, baie ver gelee vanaf Suid-Afrika.

Gedurende 1959, net na die Kubaanse Rewolusie, het die verregse wit Amerikaner, Francis Parker Yockey, Kuba besoek. Yockey het linkse staatsleiers soos Fidel Castro geadviseer om met Rusland saam te werk, en om die VSA-Weste se globale imperiale mag op sy swakste plek, dit is in Afrika te verminder.

Fidel Castro het die politieke wette soos uiteengesit in Yockey se boek, Imperium, ter harte geneem, en die geweldige groot magsvakuumgeleentheid in Angola in 1975 met beide hande aangegryp. Fidel het vas geglo, of Kuba vul die magsvakuum van 1975 in Luanda, Angola, of die VSA doen dit deur middel van sy streekslakei, Suid-Afrika.

Sou die SAW Luanda in 1975 bereik het, sou die geskiedenis heeltemaal anders verloop het vir Afrikaners. Suid-Afrika sou ‘n bestendige imperiale supermoondheid geword het, en vir Fidel het dit beteken dat die VSA-Weste se wereldmag nog groter sou geword het.

Fidel Castro het die SAW se besetting van Luanda in 1975 gestuit, en so Suid-Afrika verhoed om die magsvakuum in strategiese Angola te vul. Dit het deterministies gelei tot die einde van die Afrikanerstaat binne minder as 2 dekades. Alles wat na 1975 met die Afrikanerstaat se geopolitieke mag gebeur het, was die gevolg van Fidel Castro se strategie in Angola.

Tot en met 1987, het Fidel vas geglo dat Suid-Afrika Luanda en Angola moet beset om polities te oorleef. Fidel Castro was reg. Fidel se geopolitieke analise van Angola was korrek. So ook China se analise van Angola, in 1975, sowel as in die 21ste eeu.

President Zuma besef ook die belang van Angola. Hy het gedurende 2013 hard gewerk om Angola tussen die DRK en Suid-Afrika deur middel van Inga III te integreer. Die VSA is bewus daarvan, en het nou uit die bloute aangebied om die helfte van die koste van Inga III te finansier.

Die globale geopolieke spel vorder onverpoos, maar sonder Afrikaners, wat ter versagting darem instinktief twee keer probeer het om beheer oor Luanda en Angola te verkry. Beide kere het een leier, Fidel Castro, die politieke insig en wilskrag van die hele Afrikanerkabinet geklop.

Was Fidel Castro ‘n Afrikanerleier, sou Suid-Afrika ‘n supermoondheid gewees het.

Geopolities gesien, het President Zuma meer insig as alle oorlede en lewende Afrikanerintellektuele saam. Dog Zuma se onlangse suksesse in Suider-Afrika hang ten nouste af van Afrikaner-Rooivalke, hulle vlieniers, en logistieke ondersteuning, waaronder Russiese vervoerstelsels.

Al is die Afrikanerstaat totaal vernietig beginnende in Angola, kan Afrikaners vandag nog steeds ‘n bydrae maak tot die globale politieke magspel.

U hoef nie as u nie wil nie, maar sommiges sal en doen dit reeds. Vir maksimum effektiwiteit in die geskiedenis, is die aangewese weg om Fidel Castro se geopolitieke insig in Angola te volg.

Lees Fidel Castro se mening oor die stryd in Angola, Mandela en apartheid hier.

Namibiese vliegramp doelbewus veroorsaak

‘n Voorlopige ondersoek dui daarop dat die vlieënier van ‘n Mosambiekse vliegtuig wat verlede maand in Namibië neergestort en die lewens van 33 mense geëis het, die vliegtuig doelbewus laat neerstort het.

Van die 27 passasiers, was 10 Mosambiekers, nege Angolese, vyf Portugese en een burger elk van Frankryk, Brasilië en China aan boord.

Die vliegtuig het in swaar reën in Namibië se Bwabwata Nasionale Park verongeluk.

Die voorsitter van die Mosambiekse Burgerlike Lugvaart-instituut, Joao Abreu, sê opnames bevestig dat daar ‘n doelbewuste bedoeling was om die vliegtuig te laat neerstort wat die lewens van al ses bemanningslede en 27 passasiers geëis het.

Daar was ‘n “duidelike bedoeling” om te verongeluk, het ondersoekbeampte gesê. Die vlieënier, Hermino dos Santos Fernandes, het ‘n “duidelike bedoeling” gehad om dit te doen.

Dos Santos Fernandes het homself in die kajuit toegesluit, en nie toegelaat dat sy mede-vlieënier binnekom tot oomblikke voordat die vliegtuig die grond getref het nie, het Abreu gesê.

“Gedurende hierdie aksies kan jy lae- en hoë-intensiteit alarmseine hoor en ‘n herhaalde geklop teen die deur met eise om in die kajuit te kom,” het hy aan die staatnuusagentskap AIM gesê.

Die vliegtuig van die Mosambiekse Lugredery was op pad na Angola en op 29 November in swaar reën.

Angola ontken anti-Islam-berigte

Angola is tans ‘n warm onderwerp van bespreking in die internasionale media nadat nuus regoor die wêreld gebreek het nadat dié land Islam verbied het en begin het om moskees af te breek.

Moslems het woedend gereageer na bewerings dat Islam in Angola geteiken word.

Maar ‘n amptenaar by die Angolese ambassade in Washington, DC, wat nie geïdentifiseer wil word nie, het gesê dat daar is geen so ‘ n verbod is nie en dat die berigte verkeerd is.

“Die Republiek van Angola … is ‘n land wat nie inmeng in godsdiens nie,” het die amptenaar gesê. “Daar is vryheid van godsdiens. Ons het die Katolieke , Protestante, Baptiste, Moslems en evangeliese mense.”

Ander berigte het die land se minister van kultuur aangehaal wat teen “sektes” uitgevaar het.

Die direkteur van die Nasionale Instituut vir Godsdienstige sake, Manuel Fernando sê die Angolese regering het geen amptelike standpunt oor Islam of enige ander geloof nie.

Godsdienstige organisasie moet in Angola aansoek doen vir akkreditasie. In die stadium word 83 Christelike organisasies erken.

By nadere ondersoek van sommige van die eerste berigte oor die sogenaamde verbod en aftakeling van moskees is die materiaal egter verdag . Een so voorbeeld is die afbeelding van ‘n minaret van ‘n “Angolese moskee van Oktober 2012”.

Die afbeelding is van ten minste so vroeg as 23 Januarie 2008, uit ‘n artikel oor die vernietiging van Bedoeïenehuise in Israel..

Ander amptenare kon nie die berigte bevestig nie.

Angola is ‘n Christelike land van sowat 16 miljoen mense, waarvan ‘n beraamde 55 persent Katolieke is, 25 persent behoort aan Afrika Christelike denominasies, 10 persent is Protestants, en 5 persent behoort aan Brasiliaanse Evangeliese kerke. Slegs 80.000 tot 90.000 Angolese is Moslems, volgens die Amerikaanse State Department.

Islam word nietemin beskou as een van die vinnigste groeiende gelowe ter wêreld.

Volgens ‘n direkteur van die Islam Intergeloof Navorsingsinstituut, Rafiq Hassan, word die moskees in Angola aangewend vir onwettige praktyke soos geldwassery.

Hy sê dié Moslems is hoofsaaklik buitelanders van lande in Wes-Afrika wat finansiële regulasies in Angola probeer systap. Die meeste berigte oor die regering se anti-Islam-houding kom uit Wes-Afrika.

Militêre oefening eindig in chaos, sterftes

Wat veronderstel was om die hoogtepunt van ’n militêre oefening tussen agt lande in Suider-Afrika te wees, het Sondagoggend in ’n tragedie op die kus suid van Pelikaanpunt in Namibië geëindig.

Minstens twee soldate van die spesiale magte van Suid-Afrika en Malawi het gesterf, verskeie word vermis en talle is beseer in ’n fratsongeluk in ‘n stormagtige see aan die Namibiese kus.

Sedert vroeg Sondagoggend is die jongste verwikkelinge in die strategiese militêre oefening van die weermagte van die Suider-Afrikaanse Ontwikkelingsgemeenskap (SADC) in die grootste geheimhouding gedompel nadat twee vlootvaartuie van die Suid-Afrikaanse spesiale magte net suid van Paaltjies vergaan het.

Sowat 600 soldate van die weermagte van Namibië, Suid-Afrika, Angola, Malawi, Zambië, Botswana, Zimbabwe en Lesotho is tans op Walvisbaai saamgetrek vir die eerste militêre oefening van sy soort in die substreek.

Die maneuvers en opleiding het van 9 tot 29 September plaasgevind en vanoggend sou die laaste fase van die projek ten einde loop. Dit het ’n taktiese aanval in woestynoorlogvoering behels waarby alle weermagelemente betrokke sou wees vanaf die vloot, die leër en die lugmag tot die geneeskundige dienste.

Presies wat gisteroggend gebeur het, bly steeds ’n geheim van die manne en vroue in uniform, maar dit was beslis die laagtepunt van ’n beplande elite-aanval op ’n denkbeeldige “vyand” suid van Walvisbaai.

Republikein was self op die toneel sowat agt kilometer suid van Paaltjies en die feite is dat die twee Barracuda landingsvaartuie van die Suid-Afrikaanse vloot op onverklaarbare wyse omgeslaan het nog voordat die branders en die kuslyn bereik kon word. Hierdie vaartuie wat spesiaal ontwerp is op die basis van ’n rubberboot om spesiale magte vanaf duikbote en groter vlootvaartuie vir aanvalle op land te ontplooi, word as “onsinkbaar” beskou.

Volgens eerstehandse inligting was die weermagspesialiste veronderstel om ’n eerstelig-aanval op die teikenbasis uit te voer en is verskeie Barracudas as landingsvaartuie ingespan.

Twee van die bote met hul bemanning en die aanvalsmag het egter op see verdwyn. Eers nadat die twee groepe nie by die teiken opgedaag het nie, is onraad vermoed en ’n reusagtige soek- en reddingsveldtog op land en see van stapel gestuur.

Eers ná 11:00 is die wrakke van die twee vaartuie opgespoor omdat vermoed is dat die ongeluk tussen Paaltjies en Pelikaanpunt plaasgevind het.

Die twee vaartuie was egter tien kilometer van die teiken af.

In een weergawe word vertel dat die militêre kontingent van een van Namibië se buurlande per ongeluk een van die bote met vlootgrofgeskut raakgeskiet het en dat die ander boot hulle te hulp gesnel het.

Die ander weergawe is dat die bote op see verdwaal het en nie rekening gehou het met die deinings en golwe van tot drie meter nie. Nadat die eerste boot omgeslaan het, het die ander ’n reddingspoging probeer uitvoer, maar het self in die moeilikheid beland.

NamPort en die waarnemende kaptein van Walvisbaai se hawe kon gister geen lig op die werklike omstandighede en voorval werp nie en die direktoraat van maritieme sake op Walvisbaai het alle navrae na die vloot verwys.

Die vloothoofkwartier op Walvisbaai het op sy beurt alle navrae na die weermaghoofkwartier in Windhoek verwys.

Dit was uiteindelik die polisie in Windhoek wat die voorval bevestig het met ’n kort aankondiging dat twee soldate by Walvisbaai gesterf het.

Geen amptelike verklaring is egter dusver uitgereik oor die presiese aard van die voorval, die vermistes of die beseerdes nie.

Teen 15:00 gister is een van die vaartuie wel uit die water gehaal, maar die tweede boot het nog omgedop agter die branders gelê.

Om 16:00 het ’n helikopter van een van die weermagte die toneel besoek en byna onmiddellik na die Rooikop militêre basis teruggekeer. – Die Republikein

Die oorlog is nog lank nie verby nie

deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

So pas het ek twee YouTube-video’s gekyk. Die eerste is ‘n musiekvideo van Bok van Blerk wat omtrent ewe patrioties as die De la Rey-video is, Die Kaplyn.

Die titel van die tweede video, veel langer, het by my taamlik verwagting geskep: Betrayed. Ek het gehoop dat dit oplaas vir mense perspektief sou gee oor die grensoorlog en veral dan die verraad wat FW de Klerk en Roelf Meyer teen die soldate gepleeg het. In die laaste paar minute is daar wel sprake van ‘n soort misnoeë met die oorgawe aan… nie net die ANC nie, maar ook SWAPO. Dog werklike ontleding, begrip, bestekopname? Nee, daarvan was daar min sprake. Maar kyk dit gerus, al is dit net om te besef aan watter gevaar ons troepe destyds blootgestel was, ter wille van hartelose politici wat net planloos voortgeploeter het.

Weliswaar het Rusland intussen verander en bedreig ons nie meer soos in die dae van die Angolese oorlog nie, maar al ons ander vyande is nog steeds op hul pos, met sommige sterker en aggressiewer as ooit. ‘n Afgetrede kolonel in die weermag is lief om te sê: “Die oorlog is nog steeds aan die gang. Die kaplyn het net van die grens tussen Angola en Namibië na rondom jou bed verskuif .”

Dis humor, maar wrang. Hoeveel van ons mense word nie deesdae op hul plase, in hul huise en selfs in hul slaapkamers aangeval en doodgemaak nie? Daarom steek daar ‘n groot stuk waarheid in sy stelling. Soos ek al voorheen gesê het, heers daar tans ‘n konflik in Suid-Afrika wat die Pentagon se definisie van lae-intensiteitsoorlog volmaak pas:

… a political-military confrontation between contending states or groups below conventional war and above the routine, peaceful competition among states. It frequently involves protracted struggles of competing principles and ideologies. Low-intensity conflict ranges from subversion to the use of the armed forces. It is waged by a combination of means, employing political, economic, informational, and military instruments. Low-intensity conflicts are often localized, generally in the Third World, but contain regional and global security implications.

Kom ons kyk kortliks hoe hierdie definisie van lae-intensiteitskonflik by die huidige Suid-Afrika pas. Dit druis teen my literêre beginsels in, maar kom ons nommer aspekte van die huidige konflik.

Toegegee, ons word nie letterlik deur ‘n ander staat vanuit die lug met bomme bestook nie, maar vir seker is daar “groepe” in hierdie land wat kwalik hul vyandigheid jeens ons bedek. Luidens bogaande definisie, is hul vyandigheid benede konvensionele oorlog maar bokant roetine-mededinging.
Dit ly geen twyfel dat daar by ons ‘n uitgerekte stryd tussen mededingende beginsels en ideologieë heers nie. Die soort aangepaste kommunisme wat die ANC en SAKP tans aanhang, staan in stryd met die Afrikaner se ekonomiese konserwatisme en Christelikheid.
Ondermyning en die gebruik van gewapende magte. Is plaasmoordenaars wat dikwels in groepe van vier of vyf ons mense aanval, “gewapende magte” of nie? Wie lei hulle op? Wie verskaf aan hulle wapens, waaronder ook outomatiese wapens? Dit is alles tergende vrae wat niemand nog na behore beantwoord het nie. Ondermyning is ‘n wye begrip, maar as ons sien hoe ons deur staats- en privaatagente gedurig gemanipuleer word, hoe daar van buite af konstant onmin en verdeeldheid tussen Afrikaners – selfs op sosiale media – gesaai word, dan is dit tog helder dat ons deur vyandelike groepe ondermyn word?
Kombinasie van gevegsmiddele, waaronder politieke, ekonomiese, inligtings- en militêre instrumente. ‘n Mens sou dink, noudat die ANC en die SA Kommunisteparty totale beheer oor die staat, die SAUK en groot dele van die ekonomie uitoefen, sou hulle “tevrede” wees. Inteendeel, die propaganda- en inligtingsoorlog teen Afrikaners was nog nooit so intens soos tans nie. Daar word ook van politiek en wetgewing gebruikgemaak om ons meedoënloos af te takel. Lyk my die einddoelwit is om die laaste Afrikaner in ‘n plakkerskamp te kry, landuit te verdryf of, les bes, dood te maak.

Na bewering het die Duitse regering en die Nazi-party in ‘n kasteel buite Berlyn byeengekom om die “eindoplossing” teen die Jode te bespreek en in werking te stel. Daar is ‘n dokument wat as die Wannsee-protokol bekendstaan en wat die notule van dié vergadering bevat. Ek weet nie waar en wanneer die Afrikaner se vyande, sowel in ons land as daarbuite, bymekaargekom het om hul eie Wannsee-vergadering te hou nie. Dalk was dit in ‘n luuksehotel in die buiteland of miskien was dit ‘n geheime kabinetsvergadering waar Pieter Mulder toevallig nie teenwoordig was nie. Maar dat ons vyande planmatig te werk gaan, is helder.

Vandaar dus hierdie lae-intensiteitskonflik wat dag na dag, maand na maand, jaar na jaar, teen ons woed. Elke moontlike vastrapplekkie – ek praat nie eens van magsbasis nie, want dit het ons lank nie meer nie – waaroor die Afrikaner beskik, moet stelselmatig onder hom weggekalwe word. Sy grond, sy universiteite, sy maatskappye, sy skole, sy kerke, selfs sy effens groter kultuurverenigings soos die ATKV. Maar ook: die wese van sy identiteit en sin vir wie hy is.

Verby is die dae van “versoening”, wat in elk geval ‘n slenter was om ons, naïef, vredeliewend en goedgelowig soos ons is, gerus te stel. Terwyl die weermag, polisie en inligtingsdienste stelselmatig “getransformeer” word. En noudat feitlik alle magsinstrumente in die hande van die vyand is, word daar tande gewys…

Die Verenigde Nasies praat van identiteitsoorlog om konflikte soos dié tussen die Israeli’s en die Palestyne of tussen die Toetsi’s en Hoetoes van Rwanda te omskryf. Wat anders is hier by ons aan die gang as ‘n identiteitsoorlog?

Soms wil dit vir my voorkom asof ons al 200 jaar lank in dié oorlog betrokke is, of selfs 400 jaar as ons die vroeë oorloë tussen Engeland en Nederland hierby inreken. Immers is die oudste gebou in ons land, die Kasteel, deur Jan van Riebeeck en daaropvolgende goewerneurs opgerig om ons teen Engelse skepe te beskerm! Die oorloë teen die Xhosas in die laat aqtiende en negentiende eeue het ‘n honderd jaar geduur, van 1779 tot 1879. Gedurende daardie oorlog het die Fingo-stam aan die kant van die blankes teen die amaXhosa geveg. Hulle het uiteindelik die Ciskei as tuisland ontvang. Die laaste leier van die Ciskei, Oupa Gqozo, het sy matriek in Afrikaans afgelê.

Wat was die eerste ding wat Ronnie Kasrils gedoen het toe hy weer terug in die land is? Hy het na die Ciskei toe opgeruk om van Oupa Gdozo ontslae te raak en sodoende ‘n moontlike swart bondgenoot van die destydse Afrikanerregering te neutraliseer.

Met leiers soos FW de Klerk en Roelf Meyer was dit natuurlik nie nodig om enigiemand te neutraliseer nie. Hulle het sommer vanself besluit dat volslae oorgawe beter as enige verdere bakleiery gaan wees en sodoende ‘n streep deur 400 jaar se geskiedenis getrek. Oor die afgelope tien jaar en meer het elke denkende Afrikaner wat daar nog oor is hom of haar al teen die groteske verraad van 1994 uitgespreek.

Ons vyande sien dit egter glad nie as verraad nie. Hulle sien dit as hul logiese oorwinning oor ons. Trouens, ek hoor elke dag mense op Twitter en elders wat sê dat ons “dankbaar moet wees dat ons nie almal doodgemaak is nie”. Ons moet bly wees ons lewe nog, want die magtige ANC-SAKP-COSATU-alliansie het ons militêr, sielkundig en ideologies verslaan.

Die meeste Afrikaners beskou dit egter as verraad, dat daar onder voorwendsel van “onderhandeling” eintlik oorgawe plaasgevind het. Ons vyande het soveel minagting vir ons vermoëns dat hulle die oorgawe as onvermydelik en vooraf bestem sien. Waarskynlik is die waarheid iewers tussenin: nóg verraad, nóg neerlaag kan die komplekse wyse waarop ons onderwerp is, verklaar.

Want, synde ‘n lae-intensiteitskonflik (LIK), het die oorlog soveel fasette. In weerwil van sy enorme middele, waaronder die ambassades, inligtingsdienste, die SAUK, simpatieke mediagroepe, ens., het die ou regering die propaganda-oorlog loshande verloor. ‘n Mens hoef nie ‘n briljante veggeneraal te wees om dit te weet nie: as jou troepe geestelik, ideologies of met propaganda oorwin word, is hulle verslaan.

Die Chinese wysgeer Soen Tsoe het gesê:

Want om ‘n honderd oowinnings in ‘n honderd veldslae te behaal, is nie die toppunt van vaardigheid nie. Om die vyand te onderwerp sonder om te veg, is die toppunt van vaardigheid.

Is dit nie wat Joe Slovo, Ronny Kasrils en hul paar swart luitenante soos Mandela of Cyril Ramaphosa reggekry het nie? Om ons te onderwerp sonder om te veg?

Dis nie so sleg om te verloor nie. Duitsland het twee wêreldoorloë verloor en verteenwoordig vandag die grootste ekonomie in Europa. Wat dié land op die slagveld verloor het, het hy deur harde werk in vredestyd weer ingepalm.

Die Afrikaner sal moet besef dat sy stryd nog lank nie verby is nie. De Klerk en die vorige NP-regering het met menselewens gespeel. Hulle het ons Afrikanerseuns gestuur om op die slagveld te sterf sodat hulle “bietjie tyd kon koop voor hulle oorgee”. Waarom dan hoegenaamd weerstand bied? vra ek.

Oor die afgelope twintig jaar het jaarliks veel meer Afrikaners in hierdie oorlog – ons gewelddadige “vrede” – gesterf as wat alstesaam in byna dertig jaar van grensoorlog omgekom het. Om nie te praat van al die ander verliese wat ons aanhou om op soveel gebiede te ly nie.

Iewers sal ons die streep moet trek. Al is dit in die kombuis. Sodat ons en ons geliefdes nie meer in ons beddens hoef te sterf nie.

Die oomblik wat ons besluit het dat ons wel in die land wil oorbly, dat ons wel wil oorleef, is daar ‘n duisend en een dinge wat ons kan begin doen om te hergroepeer en weerstand te bied.

Pallo Jordan van die ANC het ‘n dekade of wat gelede smalend gesê dat die ANC maar kan maak wat hy wil, want “by die vyand is die wil om weerstand te bied eenvoudig nie teenwoordig nie”.

Dit mag waar wees, dat ons ons wil om weerstand te bied, verloor het. Dit maak my trouens mismoedig as ek altyd net argumente hoor oor hoe ons “alles moet aanvaar, want danksy De Klerk se oorgawe is daar niks aan te doen nie”.

Dog plek-plek is daar nog rebelle onder die Afrikaners. Ons is nog in staat om te rebelleer.

En soos ons grootste Afrikanerdigter, N.P. van Wyk Louw, gesê het:

Opstand in ‘n volk is net so noodsaaklik soos getrouheid. Dit is nie eens gevaarlik as rebellie misluk nie. Wat wel gevaarlik is, is dat ‘n hele geslag verby sal gaan sonder protes.

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

SA ontplooi soldate in DRK na Veiligheidsraad se goedkeuring

Suid-Afrikaanse soldate gaan in die suide van die Demokratiese Republiek van die Kongo ontplooi word nadat die hoof van die Verenigde Nasies se missie in die DRK die beskerming van burgerlikes beveel het.

Die ontplooiing is deur president Jacob Zuma goedgekeur. Zuma het gister in Angola aangekom om vredespogings met die president van die DRK, Joseph Kabila, te bespreek.

Die minister van verdediging, Nosiviwe Mapisa Nqakula, het bevestig dat die ontplooiing ook deur die VN-Veiligheidsraad goedgekeur is.

Die hoof van die VN-missie, bekend as MONUSCO, sê daar is direkte aanvalle op bewoonde gebiede en VN-posisies in Goma. Hy sê die ontplooiing is genoodsaak nadat hernieude gevegte tussen die Kongolese weermag en die M23-rebelle uitgebreek het.

Vroeër vanjaar is 14 Suid-Afrikaanse soldate doodgeskiet en 27 gewond in gevegte tussen Suid-Afrikaanse soldate en rebelle in die Sentraal Afrikaanse Republiek.

Nosiviwe Mapisa Nqakula het aan die SAUK gesê indien Suid-Afrika nie ingryp nie, sal talle vlugtelinge uit die DRK oor die grense stroom na Suid-Afrika.

Die Afrikaner het ‘n kultuurprobleem

Ek het ‘n B.Soc.Sc-graad in bedryfsielkunde en sosiologie aan Kovsies verwerf. Inaggenome die voortdurende ongewapende stryd van die Afrikaners wil ek net graag my mening lug en dalk vir u ‘n sinvolle opinie gee.

My Portugese oupa was die seun van ‘n Portugese vise-admiraal. Ons het al die ervarings wat julle nou deurmaak beleef alhoewel ons dit in ‘n baie korter tyd deurgemaak het. My oupa was die stadsklerk van Moçâmedes/ Namibe voor die oorgawe. Aan my ma se kant was my oupa ‘n Wallieser wat jonk dood is aan longkanker (waarskynlik weens slawearbeid in die Walliese steenkoolmyne). My oupagrootjie aan my ma se kant was ‘n Vrystaatse kommandolid wat vermoedelik eers oorgegee het nadat sy twee kinders dood is in Britse sorg (in die konsentrasiekamp).

Ek het maar tweede jaar staatsleer gevolg, maar my doesente het ingesluit dr Natie Luyt, dr Andre Duvenhage en Roy Jankelsohn.

Die grooste struikelblok in u stryd is die Afrikanerkultuur.

Uit ‘n sielkundige en sosiologiese oogpunt het die “Afrikanerkultuur” verskeie swakpunte. Die kultuur is gegrond op autokratiese sosiale en familielewe, ‘n redelik streng geloofsopvoeding en konstante druk om tot die groep se normes en waardes te konformeer.

Slegs ‘n besef van die doetreffende metodes om binne die politieke stryd die doel te bereik sal die korrekte en effektiewe optrede tot gevolg hê. Geen groep gaan sy belange beskerm en doelstellings bereik sonder effektiewe massabewuswording en -protes nie.

Die Afrikanerkultuur verskil van die Boerekultuur in dié sin dat konformering en groepsidentiteit die bydrae van die individu versmoor. Die antieke Grieke het geglo in uitgesproke debat; die moderne Afrikaners vind sulke debat onwenslik. Die Afrikaner sal sy denkwyse en kultuur moet aanpas by die konsep van ‘n bevrydingstryd. Sonder die bewuswording van die rol van kultuur en die verskeie optredes en funksies wat ‘n bevrydingstryd vereis, sal massamobilisering nie plaasvind nie. Afrikaners het nie die kultuur waaroor die Franse, Iere en ander Europese volke beskik nie. Die Afrikanerkultuur is ongelukkig baie leiersgerig en amper Messiaans.

Sonder die vestiging van ‘n besef en kultuur van individuele verantwoordelikheid en vermoë sal vordering nie na wense wees nie. Verantwoordelikheid itv die rol van die individu en die belangrikheid van protes en aksie.

‘n Groot geleentheid bestaan vir die Afrikaner wat betref samewerking met ander Europese groepe binne Suid-Afrika en oorsee. Die Afrikaners moet hul aandag fokus nie net op die binnelandse stryd nie, maar ook op die vestiging van bande met Europa. Inligting en propoganda wat steun in die buiteland werf, kan deuslaggewend wees net soos dit was tydens die Tweede Vryheidsoorlog en die Ierse onafhanklikheidstryd.

vampire school game

MPLA sloop 3000 wonings

Angola se regerende party, die MPLA, het Woensdag bekendgemaak dat hulle ‘n span sal uitstuur om ondersoek in te stel nadat sowat 3000 gesinne in Lubango se wonings gesloop is.

Verskeie aktiviste het gedreig om te betoog indien die plaaslike regering nie dadelik iets omtrent die situasie doen nie.

Die sloping het vroeg in Maart begin en verskeie hutte wat onwettig opgerig is, is gesloop. Dié hutte was glo langs ‘n treinspoor gebou wat nie meer gebruik word nie.

Die onafhanklike media en aktivistegroepe het die slopings streng gekritiseer ten spyte van die feit dat die amptelike media teen Woensdag nog nie ‘n woord daaroor berig het nie.

“Daar sal ‘n groep verteenwoordigers van ons parlement na die Huila-provinsie gaan om ‘n verslag saam te stel. Ons hoop om so beter te verstaan wat daar aan die gang is,” het die regerende party se woordvoerder, Ventura De Azevedo, tydens ‘n radio-uitsending gesê.

Die regering wil glo die treinspoor weer oopstel sodat dit Menongue met Namibië kan verbind.

free bet no

Asiese bedreiging in Afrika oordryf s? Chatham House

Westerse vrese oor groeiende belangstelling uit Asië in Afrika se oliereserwes, is heeltemal oordrewe het Chatham House, 'n Britse dinkskrum, Maandag in 'n verslag gesê.

"Ten spyte van vrese wat in Westerse hoofstede uitgespreek word oor die oorname van Asië in Nigerië en Angola se oliesektore, is die werklikheid anders," het Chatham House in hulle studie bevind.

"Die vrese is uiters oordrewe," sê die dinkskrum wat in internasionale betrekkinge spesialiseer. Nigerië en Angola is Afrika se twee grootste olieprodusente.

Die teenwoordigheid van Asië is maar van onlangs en Westerse olieswaargewigte het 'n groot voorsprong bo hulle nuwe mededingers.

"Hulle domineer produksie en hou die meerderheid reserwes" in Angola asook Nigerië. Die verslag het ook lig gewerp op die groeiende kompetisie tussen China en Indië in dië twee Afrikalande en tussen rolspelers in Asië oor die algemeen.

Die Londense dinkskrum het ook die idee dat Afrika kwesbaar is vir Asiese uitbuiting, afgemaak.

"Nie Nigerië of Angola het verhoudinge met Asiese lande wat die stereotipe van swak Afrikastate pas wat wreed uitgebuit word deur grondstofhonger Asiese tiere nie," het Chatham House gesê.

double casino games

Hillary Clinton kom in SA aan

Hillary Clinton tydens ‘n vorige besoek aan Nelson Mandela op 20 Maart 2009

Die Amerikaanse minister van buitelandse sake, Hillary Clinton, het gister in Suid-Afrika aangekom op die tweede been van haar besoek aan sewe lande in Afrika.

Clinton het in Johannesburg geland waar sy vandag met die ANC se minister van buitelandse sake, Maite Nkoana-Mashabane, sal vergader voordat sy 'n pelgrimstog na Nelson Mandela sal aanpak.

Saterdag sal sy president Jacob Zuma in Durban ontmoet.

Na verwagting gaan Clinton die Zimbabwe-kwessie ophaal, waar die huidige regering van nasionale eenheid sukkel om tot stand te kom. Waarskynlik sal Clinton verwag dat Suid-Afrika meer druk op Zimbabwe moet toepas om demokratiese en ekonomiese hervorming in te stel.

Sy sal waarskynlik ook fokus op die Vigs-pandemie wat byna ses miljoen inwoners van Suid-Afrika raak, die hoogste aantal Vigslyers in enige land ter wêreld.

Sondag sal Clinton na Angola vertrek wat Nigerië reeds as Afrika se grootste olieprodusent verbygesteek het.

Haar tog van 11 dae sal die langste wees sedert sy ses maande gelede buitelandse minister geword het. Dit is ook haar eerste besoek aan Afrika suid van die Sahara terwyl sommige mense gemeen het die vasteland geniet nie hoë prioriteit by die Obama-bewind nie.

Clinton se Afrika-safari het in Kenia begin waar die Amerikaanse president Barack Obama se pa gebore is.

Die Amerikaanse buitelandse ministerie het beklemtoon dat haar besoek, wat slegs drie weke ná Obama se eie besoek aan die vasteland geskied, die vroegste reis na Afrika is wat enige Amerikaanse minister van buitelandse sake nog onderneem het.

search casino games