President Obama – praag.co.za

Libië, kerkhof van Amerikaanse ‘universele waardes’

Die Amerikaanse seesoldate het in Maart gekraai dat hulle die weghol-olietenkskip met die naam Morning Glory aan die Libiese regering terugbesorg het, nadat dié Noord-Koreaanse tenker olie by ‘n terminaal kom oplaai het wat hulle van ‘n rebellegroep gekoop het.

Die transaksie staan duidelik nie in die Amerikaanse reëlboek wat bepaal dat alles aan die VSA behoort nie.

Die herowering van die Morning Glory is die minste van die probleme waarmee Libië te kampe het. Dit blyk nou dat die VSA asook die EU hul diplomatieke personeel verlede week ontruim het uit Libië want dit het te gevaarlik geraak met konflik wat die land oorspoel het.

Drie jaar gelede het President Obama verklaar dat Amerika “nie net sal bly toekyk in die aangesig van die aksies wat globale vrede en veiligheid ondermyn nie,” en sommer die volgende dag die land onder ‘n bommereën laat verkrummel as “steun vir ‘n stel universele waardes”.

Hoe het dié plan toe gewerk? Pragtig! het een van die vernaamste argitekte van die oorlog, die VSA se ambassadeur by die Veiligheidsraad Samantha Power aanvanklik getwiet. Sy het kort na die vernietigende bombardement haarself trots na Twitter gewend met “#Results” [resultate] want die “Libiese volk is nou verenig”.

Hillary Clinton was nog meer in haar noppies en het by Rome en Julius Caesar gaan leen toe sy laggend verklaar het: “Ons het gekom, ons het gesien, hy’s dood.” Sy het natuurlik na Moeammar Gaddafi verwys wat die VSA voor televisiekameras boendoehofstyl laat vermoor het sonder verhoor.

Dat sulke optrede voldoen aan navolgingswaardige “universele waardes”, is om die minste te sê werklikheidsvreemd.

Die Amerikaanse top-amptenare is deesdae ook aktiviste wat versot is op hutstekenveldtoggies en openlike minagting vir oordeelkundige studie van grondkwessies het.

Omdat hulle die hoofstroommedia beheer, meen Washington hul eie werklikheid kan gevestig word met ‘n paar welklinkende frases sonder om begaan te wees oor gevolge.

Binne twee jaar is meer as 100 prominente figure, senior sekuriteitsamptenare, regters en politieke aktiviste deur die VSA laat vermoor. Die golf moorde wat die plaaslike leierskap uitgewis het en die regering en die veiligheidsmagte verlam het, het tot chaos gelei en Libië se olieproduksie byna tot ‘n stilstand gedwing.

U en ek het daarvoor betaal by die vulstasie.

Beeld het ook gretig oor die NAVO-ingryping berig, alhoewel hulle eers Libië en Liberië verwar het. Leopold Scholtz het smalend na Suid-Afrika se “mislukte bemiddelingspoging om ’n einde aan die burgeroorlog in Libië te maak” verwys.

Die “spesmagte se rol agter die skerms” deur NAVO wat die “diktatuur van kol. Moeammar Ghaddafi na die afgrond dryf”, het hy dronk van bewondering geprys.

“Die groot sukses wat die lugaanvalle behaal het, volgens Navo-syfers is 890 doelwitte,” het Poldi jubelend die stelselmatige vernietiging afgetel. Vir ‘n Apartheidsapparatsjiek wat so graag dooies tel, is dit verbasend dat Scholtz nog nie opgemerk het wat op plase hier op sy agterstoep aangaan nie.

Dit was ten minste die tweede onlangse volksmoord na Irak, want Libië tel nie as ‘n “oorlog” nie. Dit was ‘n “humanitêre” ingryping deur NAVO. Die VSA het hul besluit verdedig omdat hulle “duisende mense se lewens gered het”.

Behalwe dat dit nie ‘n wettige argument is nie, is dit ook nie waar nie. Obama moes ‘n humanitêre bedreiging versin om militêre optrede in Libië te regverdig.

Obama en NAVO het nie alleen toegekyk hoe vrede en veiligheid in Libië ondermyn word nie, hulle het doelbewus aktief meegehelp en vandag is die “#Results”, resultate daar vir die wêreld om te aanskou. Skrikwekkend.

Fidel Castro se stryd teen die VSA in Afrika

Deur Madelein Jacobs

Onlangs was Fidel se broer Raul Castro in Suid-Afrika vir die begrafnis van Mandela. Hier het President Obama sy blad geskud.

VSA President John F Kennedy sou dieselfde gedoen het. JFK het op 23 Oktober 1963 gese:

“… there is no country in the world including any and all the countries under colonial domination, where economic colonization, humiliation and exploitation were worse than in Cuba, in part owing to my country’s policies during the Batista regime. I approved the proclamation which Fidel Castro made in the Sierra Maestra, when he justifiably called for justice and especially yearned to rid Cuba of corruption. I will even go further: to some extent it is as though Batista was the incarnation of a number of sins on the part of the United States. Now we shall have to pay for those sins.”

Vir lesers wat nie weet nie: Amerika, Amerikaners en Amerikaanse maatskappye het hul Kubaanse buurland, ekonomie en bevolking, insluitend vrouens en jong meisies, verkrag en misbruik tydens die Batista-bewind.

Soos President John F. Kennedy laat blyk het: Amerikaanse besigheidbeleid jeens Kuba, het die Afrikanerbewind se apartheidsbeleide in Afrika en Suid-Afrika mede-menslik en Christelik laat lyk.

As mens die ANC moet glo, het Fidel, Raul en hulle rewolusionere Kuba ‘n deurslaggewende rol in die “bevryding” van Suid-Afrika gespeel. U, liewe leser, moet die ANC glo.

Die Afrikaner-Republiek het ophou bestaan weens die sondes van die VSA in Kuba.

Kuba is ‘n relatief klein buur-eilandjie van die VSA. Kuba behoort geografies tot Suid-Amerika, die VSA se agterplaas. Kuba is soos Rusland, baie ver gelee vanaf Suid-Afrika.

Gedurende 1959, net na die Kubaanse Rewolusie, het die verregse wit Amerikaner, Francis Parker Yockey, Kuba besoek. Yockey het linkse staatsleiers soos Fidel Castro geadviseer om met Rusland saam te werk, en om die VSA-Weste se globale imperiale mag op sy swakste plek, dit is in Afrika te verminder.

Fidel Castro het die politieke wette soos uiteengesit in Yockey se boek, Imperium, ter harte geneem, en die geweldige groot magsvakuumgeleentheid in Angola in 1975 met beide hande aangegryp. Fidel het vas geglo, of Kuba vul die magsvakuum van 1975 in Luanda, Angola, of die VSA doen dit deur middel van sy streekslakei, Suid-Afrika.

Sou die SAW Luanda in 1975 bereik het, sou die geskiedenis heeltemaal anders verloop het vir Afrikaners. Suid-Afrika sou ‘n bestendige imperiale supermoondheid geword het, en vir Fidel het dit beteken dat die VSA-Weste se wereldmag nog groter sou geword het.

Fidel Castro het die SAW se besetting van Luanda in 1975 gestuit, en so Suid-Afrika verhoed om die magsvakuum in strategiese Angola te vul. Dit het deterministies gelei tot die einde van die Afrikanerstaat binne minder as 2 dekades. Alles wat na 1975 met die Afrikanerstaat se geopolitieke mag gebeur het, was die gevolg van Fidel Castro se strategie in Angola.

Tot en met 1987, het Fidel vas geglo dat Suid-Afrika Luanda en Angola moet beset om polities te oorleef. Fidel Castro was reg. Fidel se geopolitieke analise van Angola was korrek. So ook China se analise van Angola, in 1975, sowel as in die 21ste eeu.

President Zuma besef ook die belang van Angola. Hy het gedurende 2013 hard gewerk om Angola tussen die DRK en Suid-Afrika deur middel van Inga III te integreer. Die VSA is bewus daarvan, en het nou uit die bloute aangebied om die helfte van die koste van Inga III te finansier.

Die globale geopolieke spel vorder onverpoos, maar sonder Afrikaners, wat ter versagting darem instinktief twee keer probeer het om beheer oor Luanda en Angola te verkry. Beide kere het een leier, Fidel Castro, die politieke insig en wilskrag van die hele Afrikanerkabinet geklop.

Was Fidel Castro ‘n Afrikanerleier, sou Suid-Afrika ‘n supermoondheid gewees het.

Geopolities gesien, het President Zuma meer insig as alle oorlede en lewende Afrikanerintellektuele saam. Dog Zuma se onlangse suksesse in Suider-Afrika hang ten nouste af van Afrikaner-Rooivalke, hulle vlieniers, en logistieke ondersteuning, waaronder Russiese vervoerstelsels.

Al is die Afrikanerstaat totaal vernietig beginnende in Angola, kan Afrikaners vandag nog steeds ‘n bydrae maak tot die globale politieke magspel.

U hoef nie as u nie wil nie, maar sommiges sal en doen dit reeds. Vir maksimum effektiwiteit in die geskiedenis, is die aangewese weg om Fidel Castro se geopolitieke insig in Angola te volg.

Lees Fidel Castro se mening oor die stryd in Angola, Mandela en apartheid hier.

Skokbewerings oor Saringasaanval in Sirië

Die bekroonde joernalis Seymour Hersh het nog skokbewerings gemaak: President Obama was nie eerlik met sy landgenote toe hy die Siriese president Bashar al-Assad vir ‘n Saringasaanval wat honderde burgers gedood het, blameer het nie.

‘n Voormalige senior intelligensie-amptenaar sê die Obama-administrasie het die beskikbare inligting oor rebelle wat oor Sarin beskik, botweg geïgnoreer. Die administrasie is reeds in Junie daaroor gewaarsku.

In terme van tydsberekening en volgorde is ander inligting verander om die president en sy adviseurs in staat te stel om intelligensie wat voor die aanval beskikbaar was, te laat lyk asof dit opgespoor en ontleed word in reële tyd, terwyl die aanval gebeur.

Dieselfde amptenaar het gesê daar was groot frustrasie in die militêre en intelligensie burokrasie. Die amptenare het gesê die Withuis maak hul eie intelligensie op en het nie hulle hulp nodig nie.

Die Kantoor van die Direkteur van die Nasionale Intelligensie en die Kantoor van die Verdedigingsintelligensie-agentskap kan nie die dokument vind – selfs met die baie spesifieke aanwysingskodes – wat beweer dat die rebelle vir die gifgasaanval verantwoordelik is nie.

Samantha Power, die Amerikaanse ambassadeur by die VN, het tydens ‘n perskonferensie egter gesê: ” Dit is baie belangrik om daarop te let dat slegs die [ Assad ] regime oor Sarin beskik, en ons het geen bewyse dat die opposisie Sarin hert nie.”

Hersh sê die deeglike daaglikse intelligensie inligtingsessies in die dae rondom die gasaanval bevat nie ‘n enkele melding oor Sirië nie, selfs met video’s en foto’s wat viraal oor die internet beskikbaar was nie.

‘n MIT-professor Theodore Postol en ander wapenkundiges het later foto’s hersien van ‘n 330mm vuurpyl en gesê dit was geïmproviseer, waarskynlik plaaslik gemaak, en stem nie ooreen met enigiets in die Siriese arsenaal nie. Belangriker nog, sou dit nie die nege kilometer van die Siriese weermagbasis kon aflê soos die media berig het nie.

Postol en ‘n kollega, Richard M. Lloyd, het ‘n ontleding twee weke na 21 Augustus (datum van die aanval) gedoen waarin hulle bevind het dat die vuurpyl ‘n groter lading Sarin as wat voorheen beraam is, moes gedra het. Die Times het die analise volledig gedra en Postol en Lloyd as twee “leidende wapenkundiges” beskryf.

Die twee se latere studie oor die vuurpyle se vlugpaaie en spesifieke eienskappe, wat die koerant se ander aansprake oor die Siriese regeringsaandeel weerspreek, is ook aan die koerant gestuur maar tot dusver het dié belangrike nuus nêrens verskyn nie.

Hoewel die kanse van ‘n Amerikaanse militêre ingryping reeds gering is, sal die impak van Hersch se bewerings beduidend wees. Dit sal beteken dat die intelligensie gemanipuleer is soortgelyk aan die proses wat gebruik was om die oorlog in Irak te regverdig.

Die finale verslag van die Verenigde Nasies oor die chemiese wapens wat in Sirië gebruik is, het bevind dat dodelike gas waarskynlik in ander aanvalle gebruik is, buiten die voorval in Damaskus. Die inligting kon egter nog nie onafhanklik bevestig word nie.

Die VN-span van chemiese ondersoekers, onder leiding van die Sweedse kenner Ake Sellstrom, het bevind dat hoewel daar tekens was en getuienis is van chemiese aanvalle by vier bykomende plekke, die gebrek aan primêre inligting beteken dat hulle nie ‘n onafhanklike gevolgtrekking kan maak nie.

Volgens die verslag het die VN geloofwaardige inligting wat strook met die bewerings van die gebruik van chemiese stowwe in Khan al-Assal in die noordelike Aleppo provinsie.

Dit is waar rebellemagte, volgens die Siriese regering, op 19 Maart soldate en burgerlikes aangeval het.