Amerika – Bladsy 2 – praag.co.za

Leon Lemmer: Ward Churchill se verheerliking van geweld

In Amerika word daar gewoonlik vier rasgroepe onderskei: blankes, swartes, Hispaniste en Indiane. Anders as in Suid-Afrika is blankes daar die meerderheidsgroep. Soos in Suid-Afrika is die Amerikaanse blankes oorspronklik van Europa en die swartes van Afrika afkomstig. Die groot verskille (bv kultureel) tussen blankes en swartes is algemeen bekend. Die Spaans- en Portugeessprekende Hispaniste, afkomstig uit Sentraal- en Suid-Amerika, speel in Amerika ‘n beduidende rol maar glad nie in Suid-Afrika nie. Die Amerikaanse bevolkingsgroep waarvan ons plaaslik seker die minste kennis dra, is die Indiane. Hulle is minder as 2% van die Amerikaanse bevolking teenoor 13% swartes en 16% Hispaniste. Daar is ‘n vyfde Amerikaanse bevolkingsgroep, die Asiate, wat groter as die Indiane is, naamlik 5%, maar hulle is hoogs onprominent in die medediging om bevoordeling. Dit is die Hispaniste, Indiane en veral die swartes wat op bevoordeling ten koste van die blankes aandring.

Die Indiane (American Indians) word deesdae Native Americans genoem, enersyds om hulle van die Asiate te onderskei en andersyds om te beklemtoon dat hulle hulle voor die ander rasgroepe in Amerika gevestig het. Alle nie-Indiane verkry sodoende die status van setlaars, terwyl die Indiane in werklikheid via die Bering-seestraat uit Asië na Amerika geëmigreer het. In Suid-Afrika het die Khoi-San deesdae ‘n soortgelyke dierbaarheidstatus van “altyd hier gewees.” Die blankes, wat oor die see van Europa na Suid-Afrika gekom het, word as setlaars en gronddiewe gebrandmerk. Die swartes, wat te voet uit die noordooste Suid-Afrika binnegekom het, word egter nie setlaars en gronddiewe genoem nie. Hulle misbruik hulle verswelgende meerderheid om die blankes insgelyks van gronddiefstal te beskuldig. Die destydse Kaapse slawe word ook nie as setlaars gebrandmerk nie. Afgesien van kultuur is die groot onderskeid tussen die blankes en die ander bevolkingsgroepe in wat hulle konkreet tot stand gebring het. Dit word deesdae egter polities byderwets verswyg. Die Khoi-San en slawe het eintlik niks noemenswaardigs nagelaat nie. Maar polities byderwetses kom deesdae tot hulle redding met die bewering dat die Khoi-San en slawe op ‘n mistieke manier Afrikaans in die kombuise gefabriseer het (Praag 11 Februarie). ‘n Nuwe taal kan blykbaar soos ‘n haas uit ‘n hoed getrek word. Daarna het die Boere/Afrikaners glo naas grond ook hierdie taal van hulle gesteel.

Die afmetings wat die bevoordeling van nie-wittes aanneem, is ongelooflik. In Amerika verkies mense om indien enigsins moontlik eerder aan ‘n minderheidsgroep te behoort as om as lid van die meerderheidsgroep, die blankes, op eie prestasie aangewese te wees. By Amerikaanse minderheidsgroepe is daar min(der) druk op individuele prestasie. Soos in Suid-Afrika verseker groeplidmaatskap bevoordeling, met net die blankes wat vir benadeling uitgesonder word. ‘n Bekende voorbeeld is Todd, die eggenoot van Sarah Palin. Sy was in 2008 die visepresidentskandidaat in John McCain se onsuksesvolle verkiesingsveldtog. Todd Palin is net ‘n agste Eskimo (of Inuit/Aleut, soos hulle deesdae genoem word). “It was a tricky thing to be just Native enough to seem glamorous, but not so Native that it was obvious. Todd could easily pass for all white” (Joe McGinniss, The rogue: Searching for the real Sarah Palin, New York: Crown Publishers, 2011, 336p; Amazon Kindle $12,99, 320). “When he gets drunk he starts talking like a Native” (327). ‘n Soortgelyke geval is Ward Churchill (gebore in 1947) wat ‘n Indiaan wil wees en op wie ek in hierdie rubriek fokus.

Churchill was ‘n dosent in etniese studies aan die University of Colorado Boulder. Teen 2005 het hy berug geword weens ‘n 2001-essay (wat in 2003 tot ‘n boek aangedik is) waarin hy beweer dat die 9/11-aanval ‘n natuurlike gevolg van die Amerikaanse buitelandse beleid was. Hierdie beleid is gekarakteriseer as “ongoing genocidal American imperialism.” Die mense wat in die Wêreldhandelsentrum omgekom het, die “technocratic corps,” was volgens Churchill “little Eichmanns.” Die universiteit het Churchill se navorsingsbedrywighede ondersoek en hom in 2007 weens plagiaat en die fabrisering en vervalsing van navoringsresultate ontslaan. Hierna het ‘n reeks hofsake gevolg, wat eers in 2013 finaal in die guns van die universiteit beslis is.

Die radikalisering van Churchill se opvattings word aan die Amerikaanse deelname (1964-1973) aan die Vietnamese oorlog toegeskryf. “It was the armed struggle waged by the Vietnamese themselves – without the pretense of systematic support from the American pacifists – which finally forced the war to a close” (Churchill, bron hier onder, Kindle 1039). In 1978 het Churchill as ‘n regstellende aksie-amptenaar sy loopbaan aan die University of Colorado Boulder begin. In 1990 het hy ‘n medeprofessor en in 1997 ‘n volle professor in etniese studies geword, met Indiaanse studies as sy spesialiteit. Sy aanstelling was klaarblyklik van ‘n polities byderwetse aard (“a special opportunity position”) want hy het ‘n magistergraad gehad pleks van, soos normaalweg vereis word, ‘n doktorsgraad. In 1992 het Alfred University ‘n eredoktorsgraad aan Churchill toegeken.

Churchill se aanspraak op die status van etniese Indiaan is betwis. In 1992 het hy gesê hy is ‘n agste Creek en ‘n sestiende Cherokee. Die volgende jaar het hy beweer dat hy ‘n sestiende Creek en Cherokee is en in 2005 drie-sestiendes Cherokee. In die 1930-sensus is albei sy ouers egter as blank beskou. Die Indiane aanvaar iemand as een van hulle ras as hy minstens ‘n kwart Indiaanse bloed het; iets wat Churchill nie kon bewys nie (Wikipedia).

Die hooftema van Churchill se Indiaanse opvattings is die beweerde destydse volksmoord en die voortgesette onderdrukking van Indiane deur blankes. Soos Nelson Mandela beskou hy gewapende stryd as die beste en selfs enigste manier om die beweerde onreg reg te stel. Diegene wat pasifisme bepleit, word sonder meer rassiste genoem. In Kindle-formaat is Churchill die mede-outeur van ‘n boek teen kapitalisme. Hy het ook ‘n voorwoord geskryf by ‘n boek oor Islamofobia en een by ‘n boek oor die George Jackson Brigade, wat in die jare sewentig banke beroof en aan gewapende opstand deelgeneem het. Daar is ook Acts of rebellion: The Ward Churchill reader (Routledge, 2003, 506p; Amazon Kindle $61,50), wat onbetaalbaar duur is.

Ek het die volgende boek van Ward Churchill gelees: Pacifism as pathology: Reflections on the role of armed struggle in North America (Oakland: AK Press, 1998/2007, 160p; Amazon Kindle $5,70). Dit is opgedra aan “the fallen warriors of the armed struggle” met die hoop “liberation will come.” In die voorwerk word Diana Oughton van die Weather Underground Organization (‘n amptelik gelyste terreurgroep) gehuldig. Sy het in 1970 saam met Ted Gold en Terry Robbins gesterf toe die bomme wat hulle gemaak het, ontplof het.* Die 1998-voorwoord is deur Ed Mead geskryf en die 2007-voorwoord deur Derrick Jensen. Na Churchill se teks volg daar kommentaar deur Mike Ryan. Hierdie e-boek is ‘n ramp omdat die teks op talle plekke moeilik leesbaar is. Die anargistiese tema dra verder tot ‘n irriterende leeservaring by. Uit die newetitel blyk dat dit nie net om die “bevryding” van Amerika gaan nie, maar om dié van die hele Noord-Amerikaanse kontinent. Die newetitel van die eerste uitgawe was: “Notes on an American pseudopraxis.”

[* Dit herinner aan die manier waarop Robert Waterwich en Coline Williams, meelopers van die MK-terroris Ashley Kriel, in 1989 omgekom het toe die bom wat hulle by die magistraatsgebou in Athlone wou plant, ontplof het. Die ANC-stadsraad het in 2005 ‘n monument vir hulle onthul. In 2008 is hierdie monument gesteel en as skrootmetaal verkoop. In 2009 het die DA-stadsraad ‘n nuwe monument vir hulle opgerig.]

Ek skryf vervolgens agtereenvolgend oor die teks van Mead, Jensen, Churchill en Ryan, voordat tot ‘n aantal gevolgtrekkings gekom word.

Ed Mead

Mead begin sy voorwoord met ‘n aanhaling van Mao Tsetung: “Power grows from the barrel of a gun” (Kindle 408). Die rede waarom hy gevra is om die voorwoord te skryf, is dalk:

“I just finished an eighteen-year stretch in prison for having been a part of a political organization that bombed, among other places, the headquarters of the Department of Corrections in Olympia; the Bureau of Indian Affairs building in Everett, and the FBI office in the Tacoma federal courthouse” (430). “My associates and I paid a terrible price. That cost included the loss of comrades Bruce Siedel and Ralph ‘Poe’ Ford. Poe died while planting a pipe bomb in the refrigeration mechanisms located in the back wall of the Safeway store on the 15th, and Bruce was killed in a shootout with police at a failed George Jackson Brigade bank robbery. The cost also included the loss to Seattle’s progressive movement of many committed militants, who ended up spending many years in various state and federal prisons” (435).

“I served nearly two decades behind bars as a result of armed actions conducted by the George Jackson Brigade … I still find one conclusion inescapeable: Pacifism as a strategy of achieving social, political, and economic change can only lead to the dead end of liberalism ” (439). “Nonviolence as a strategy thus amounts to a form of liberal accommodation and is bound to fail. The question is not whether to use violence in the global class struggle to end the rule of international imperialism but only when to use it” (444). “I am … objecting to the privileges that pacifists are often able to enjoy at the expense of the global class struggle (one does not see too many pacifists of color these days) … I managed to do my time [in prison] in a manner I believe was consistent with communist principles” (449). “If at some point we are bound to engage in violent struggle against the government … it is imperative that we do so in a manner calculated to win. The object is to win” (455).

“The television screens of the era [circa 1969] … showed US troops reeling in defeat before Vietnamese liberation forces supplied by both China and the USSR. The same images would shortly be aired with respect to Cambodia and Laos. There were other revolutionary victories in places like Cuba, Nicaragua, Mozambique, and Angola. Substantial guerrilla struggles were being waged at the time in Uruguay, El Salvador, Guartemala, Palestine, Rhodesia, South Africa, the Philippines, and elsewhere. We future Brigade members could see a world in which progressive forces were on the offensive internationally and imperialism was everywhere in retreat. All we needed to do to bring about final victory, it seemed, was apply pressure on the cracks of empire by opening up fronts in the belly of the beast [the US] itself” (463). ‘n Gewapende stryd is in verskeie stede dwarsoor Amerika gevoer. “We could readily envision a day when all of these seemingly isolated elements would join into one huge fist,* battering the whole structure of capitalist oppression to its knees. That was the atmosphere in which the Brigade developed. Conditions seemed genuinely ripe for revolution” (469). “The sacrifice did not accomplish the desired political goals” (474). [* ‘n Gebalde vuis is ook die Nelson Mandela-saluut.]

Derrick Jensen

In sy voorwoord beklemtoon Jensen sowel sosiale as omgewingsgeregtigheid. Die blankes besoedel glo nie net die samelewing nie maar ook die natuur. Dit is die bekende mite van hoe vreedsaam die inheemses voor die koms van die blankes gelewe het en hoe hulle deurgaans in harmonie met die natuur was. “The dominant [white] culture is killing the planet” (52) [and] “commits genocide against every indigenous culture it encounters, that degrades and impoverishes the vast majority of humans” (57). “Churchill doesn’t, of course, argue for blind, unthinking violence. He merely argues against blind, unthinking nonviolence” (67). “Those in power are insatiable. They will do anything – lie, steal, kill – to increase their power” (71). “Long ago … Indians and others of the indigenous asked nicely for members of this culture [whites] to stop stealing their land … It will not stop so long as there is anything left for it to exploit” (71). “Without a healthy landbase you have nothing … no landbase means no life” (87). “Violent and nonviolent approaches to social change are complementary”* (250). “Violence … works. It works dreadfully well. And it can work for liberation as well as subjugation” (326). [* Dink aan hoe die ANC met die NP-regering onderhandel het en terselfdertyd sy gewapende stryd tot die 1994-verkiesing voortgesit het.]

Ward Churchill

In Amerika is dit die konserwatiewes en ondersteuners van die Republikeinse Party wat aandring op die reg op vuurwapenbesit, sodat hulle hulleself teen misdadigers kan beskerm. Die linkse liberale en ondersteuners van die Demokratiese Party wil hierdie reg inkort. Hierdie linkses is ideologies baie nader aan Ward Churchill as die konserwatiewes. Maar dit is liberale wat die sterkste voorstanders van vrede en passiwiteit is. “Many people on the left demonstrated an irrational aversion to firearms … this translated into a posture of deliberate self-disempowerment … To call such practice selfdefeating is to dramatically understate the case” (493). Churchill beywer hom gevolglik vir “‘hands on’ exposure to weapons … only by becoming familiar with weapons – to some extent ‘demystifying’ them – could one strip away the kind of psychic baggage which precluded rational decision-making with respect to their potential utility” (498). Daardie “demystifying” word “personal empowerment” genoem (510). Dit het Churchill daartoe beweeg “to look at … the Black Panthers … in a whole new way” (510). Die Black Panther Party (1966-1982) het hom vir ‘n aparte Amerikaanse staat vir swartes beywer. Die anargis en bewonderaar van terrorisme, Noam Chomsky (gebore in 1928), dien ook as inspirasie (581, 1052).

Assata Shakur (gebore in 1947) was lid van die Black Panther Party en die Black Liberation Army. Sy is ‘n veroordeelde moordenares en die eerste vrou wat in Amerika amptelik as ‘n terroris gelys is. Sy word soos volg goedkeurend aangehaal: “It is the obligation of every person who claims to oppose oppression to resist the oppressor by every means at his or her disposal. Not to engage in physical resistance, armed resistance to oppression, is to serve the interests of the oppressor, no more, no less. There are no exceptions to the rule, no easy out” (600). Churchill verkwalik bv die Jode dat hulle hulle nie gewelddadig teen die Nazi’s verset het nie (632). Bruno Bettelheim (1903-1990), wat self in die Dachau- en Buchenwald-konsentrasiekamp was, verwys na “the role of passivity and nonviolence in amplifying the magnitude of the Holocaust” (656). “The persecution of the Jews was aggravated, slow step by slow step, when no violent fighting back occurred” (680). Die enkele opstand in Auschwitz was ‘n uitsondering. Daar was ook “the armed revolt of the Warsaw Ghetto during April and May 1943” (715).

“The example of the Jews under nazism is, to be sure, extreme. History affords us few comparable models by which to assess the effectiveness of nonviolent opposition to state policies, at least in terms of the scale and rapidity with which consequences were visited upon the passive. Yet it is precisely this extremity, which makes the example useful; the Jewish experience reveals with stark clarity the basic illogic at the very core of pacifist conceptions of morality and political action” (690). Vir die Jode “nonviolence was a catastrophic failure, and only the most extremely violent intervention by others saved Europe’s Jews at the last moment from slipping over the brink of utter extinction. Small wonder that the survivors insist, ‘Never again!'” (734). Die ANC-kamerade se “Never again” wanneer na apartheid verwys word, kom klaarblyklik hiervandaan.

Mohandas* Gandhi (1869-1948) word dikwels voorgehou as ‘n toonbeeld van suksesvolle vreedsame protes. Maar Churchill beweer “Gandhi’s movement showed little likelihood of forcing England’s abandonment of India. Without the global violence that destroyed the Empire’s ability to forcibly control its colonial territories (and passive populations), India might have continued indefinitely in the pattern of minority rule marking the majority of South Africa’s modern history” (741). “It required/requires no particularly sophisticated analysis to perceive that the imposition of colonial/neocolonial forms of exploitation upon Third World populations entailed/entails a degree of systemic violence sufficient to ensure the permanence of their revolt until it succeeds” (1061). [* Mahatma (Sanskrit ‘great soul’) is ‘n verdierbaring van Gandhi soortgelyk aan die naam “Madiba” vir Nelson Mandela.]

‘n Ander prominente voorbeeld van beweerde suksesvolle vreedsame protes is Martin Luther King jr (1929-1968). Hierteen argumenteer Churchill op ‘n soortgelyke wyse.

“The limited success attained by Martin Luther King and his disciples in the United States during the 1960s, using a strategy consciously guided by Gandhian principles of nonviolence, owes a considerable debt to the existence of less pacifist circumstances” (746). “Without the spectre, real or perceived, of a violent black revolution at large in America during a time of war, King’s nonviolent strategy was basically impotent in concrete terms” (754). “There simply has never been a revolution, or even a substantial social reorganization, brought into being on the basis of the principles of pacifism. In every instance, violence has been an integral requirement of the process of transforming the state” (773).

“Pacifist praxis (or, more appropriately, pseudo-praxis), if followed to its logical conclusions, leaves its adherents with but two possible outcomes to their line of action: 1. To render themselves perpetually ineffectual (and consequently unthreatening) in the face of state power, in which case they will likely be largely ignored by the status quo and self-eliminating in terms of revolutionary potential; or, 2. To make themselves a clear and apparent danger to the state, in which case they are subject to physical liquidation by the status quo and are self-eliminating in terms of revolutionary potential. In either event – ineffectuality or suicide – the objective conditions leading to the necessity for social revolution remain unlikely to be altered by purely pacifist strategies” (773).

“Pacifism is racist. In displacing massive state violence onto people of color both outside and inside the mother country, rather than absorbing any real measure of it themselves (even when their physical intervention might undercut the state’s ability to inflict violence on nonwhites), pacifists can only be viewed as being objectively racist. Racism itself has been accurately defined as a pathology” (1158). “Pacifism is suicidal. In its core impulse to prostrate itself before the obvious reality of the violence inherent in state power, pacifism not only inverts Emiliano Zapata’s [1879-1919, a Mexican revolutionary] famous dictum that ‘It is better to die on one’s feet than to live on one’s knees;’ it actually posits the proposition that it is best to die on one’s knees and seek to achieve this result as a matter of principle. Pacifist Eros is thus transmuted into Thanatos”(1168) – Sigmund Freud (1856-1939) se doodsinstink.

“It is considered axiomatic that revolution in nonindustrialized areas all but inherently entails resort to armed struggle and violence. This remains true whether one is considering the Bolshevik revolution, the Chinese revolution, the Vietnamese revolution, the Cuban revolution, the Algerian revolution, decolonization struggles in Africa during the 1950s, the Nicaraguan revolution, the Zimbabwean revolution, or any other. The same principle also holds with regard to Third World liberation movements such as the ANC in South Africa, SWAPO in Namibia, the Tupamaros in Uruguay, the Prestes Column in Brazil, Shining Path in Peru, and so on. In each case, the fundamental physical relationship between armed struggle/violence and liberatory posture is clear. As a matter of praxis, this relationship has been clarified (even codified) by theorists as diverse as Frantz Fanon, Che Guevara, Mao Tsetung, and Vo Nguyen Giap,* to name but a few. The accuracy of their articulations is so compelling that even such a devout (and principled) North American pacifist as Blase Bonpane has observed that, in the Third World, armed struggle is required because ‘passivity can coexist nicely with repression, injustice, and fascism'” (1219). Churchill skryf: “Pacifism itself offers no coherent praxis for liberatory social transformation … assuming the status of a sort of ‘quasi-praxis’ … a low level of ideological consciousness” (1263). [* Dit is bekend dat die ANC se onderhandelingstrategie met die NP-regering sterk deur die Vietnamese generaal Giap (1911-2013) beïnvloed is.]

Churchill krabbel skynbaar ‘n bietjie terug wanneer hy skryf:”It is not being suggested that nonviolent forms of struggle are or should be abandoned, nor that armed struggle should be the normative standard of revolutionary performance” (1279). Maar dan haal hy Stokely Carmichael (1941-1998, “Mama Africa,” Miriam Makeba 1932-2008, se man) soos volg aan: “If we are to consider ourselves as revolutionaries, we must acknowledge that we have an obligation to succeed in pursuing revolution … We must use the strength of our enemy to undo him, keeping him confused and off-balance. We must organize with perfect clarity to be utterly unpredictable. When our enemies expect us to respond to provocation with violence, we must react calmly and peacefully; just as they anticipate our passivity, we must throw a grenade” (1279). Is dit nie presies wat die ANC met die armsalige NP-“onderhandelaars” gedoen het nie?

“Any revolutionary movement within advanced capitalist nations must develop the broadist possible range of thinking/action by which to confront the state. This should be conceived not as an array of component forms of struggle but as a continuum of activity stretching from petitions/letter writing and so forth through mass mobilization/demonstrations, onward into the arena of armed self-defence, and still onward through the realm of ‘offensive’ military operations (eg elimination of critical state facilities, targeting of key individuals within the government/corporate apparatus, etc). All of this must be apprehended as a holism, as an internally consistent liberatory process applicable at this generally-formulated level to the late capitalist context no less than to the Third World. From the basis of this fundamental understanding – and, it may be asserted, only from this basis – can a viable liberatory praxis for North America emerge” (1288).

“There is no place for the profession of ‘principled pacifism’ to preclude – much less condemn – the utilization of violence as a legitimate and necessary method of achieving liberation. The dismantling of the false consciousness inherent in the ideology of ‘nonviolent revolution’ is therefore of primary importance in attaining an adequate liberatory praxis” (1297). Churchill sluit sy boek soos volg af: “The desire for a nonviolent and cooperative world is the healthiest of all psychological manifestations. This is the overarching principle of liberation and revolution. Undoubtedly, it seems the highest order of contradiction that, in order to achieve nonviolence, we must first break with it in overcoming its root causes. Therein, however, lies our only hope”(1418). In Suid-Afrika het ons voor “bevryding” ‘n oorvloed van geweld deur individue en terreurgroepe gehad. Anders as wat Churchill ons probeer wysmaak, het ons sedert 1994 nie vrede ervaar nie maar buitensporige voortgesette geweld.

Mike Ryan

Ryan, ‘n “white radical” (2018), gee ‘n Kanadese perspektief op hierdie onderwerp. “I am prompted to ask how bad conditions must become before we recognize that the time is right for any and all forms of resistance that can be effectual in putting an end to this madness, before it puts an end to us” (1986). Hy dink die verlangde revolusie sal nie gewilder word as weerstand tot protes afgeskaal word nie (1991). “A party (or, in our case, an organization of movement) which bases itself on an existing average level of consciousness and activity, will end up reducing the present level of both” (1996). “The state is violent in its very nature. The police, the army, the prisons stand as immediate, tangible evidence of this. The genocide of Third and Fourth World peoples stands as evidence of this” (2002). In hierdie soort linkse literatuur word blankes telkens van volksmoord (“genocide”), die uitroeiing van nie-wittes, beskuldig terwyl daar statistiese bewyse is dat nie-wittes onder blanke bewind vinniger toeneem as wanneer hulle aan hulle lot oorgelaat word. In die era van Westerse slawerny het Afrika-swartes net in die Amerikas meer geword. Desnieteenstaande word blankes nie net van “genocide” beskuldig nie, maar sommer van “omnicide, the death of all life” (2286), dus dat blankes die natuur doeltreffender as swartes vernietig.

“The civil disobedience of the white Canadian peace movement, other than being a revolutionary practice or an honest expression of protest, has become a form of catharsis, a practice that allows us to cleanse our souls of the guilt of our white skin privilege for ourselves and for each other without posing a threat either to the state or ourselves. We create a theater of pseudoresistence” (2042). Ryan wil hierdie situasie radikaliseer. Hy haal Judy Costello soos volg aan: “I believe in noncooperation and civil disobedience, but in practice I have seen men use these tools as weapons – seeing who can suffer the most, counting up jail records, feeding on the glory of being able to suffer more” (2065). Ryan skryf: “As long as we remain passive and ineffective in our resistance, we will … leave Third and Fourth World peoples in the front line of the very real and very violent struggle between imperialism and liberation while we continue to reap the benefits of a comfort zone created by their oppression” (2072).

Martin Luther King het dieselfde laai as Desmond Tutu uitgehaal deur skynbaar teen gewelddadigheid te praat maar sy volgelinge dermate op te sweep dat hulle tot geweld oorgegaan het en dan het sowel King as Tutu konsekwent nagelaat om die geweld te veroordeel. Ryan haal King aan waarvolgens hy geweld teen eiendom goedpraat omdat dit nie geweld gerig teen mense was nie. King sê: “I am aware that there are many who wince at the distinction between property and persons, who hold both sacrosanct. My views are not so rigid” (2104). Hierin lees Ryan “recognition that nonviolence does not imply the absolute, constant, and permanent absence of force or violence” (2109). Hy haal Frantz Fanon (1925-1961) soos volg aan: “Decolonization is always a violent phenomenon” (2127). Malcolm X (1925-1965) het gesê: “The only people in this country who are asked to be nonviolent are [the oppressed] … I believe we should protect ourselves by any means necessary when we are attacked by racists” (2198).

Ryan:

“There has never been an example of nonviolent liberation in the Third World. The one experiment with nonviolent decolonization was the electoral victory of Salvador Allende [1908-1973] in Chile [1970], and this one example was smashed by US imperialism” (2127). “One need only look to the African National Congress (ANC) and the example of Nelson Mandela to see why Third World revolutionaries must embrace violence” (2131). “We recognize that the actions of Third World revolutionaries are not aggressive acts of violence, but a last line of defence and the only option for liberation in a situation of totally violent oppression” (2264). Fanon word weer aangehaal: Wat met die geweld beoog word, is “to rehabilitate [human]kind, and help make [humanity] victorious everywhere, once and for all … This huge task … consists of reintroducing [humanity] into the world” (2155). Ryan noem dit “the new world” (2309); dus utopia, oftewel hemel op aarde. “We, as Euroamerican radicals inside the North American settler states, must develop a clear position regarding what we will do if this war of genocide which has been going on for some 500 years once again heats up and heads toward a definitive culmination” (2183).

Slot

In hierdie rubriek het ons te make met mense wat in ‘n heeltemal ander liga is as diegene wat gewoonlik op Praag aan die woord gestel word. Ons is hier midde in die wêreld van marxiste, terroriste, vandale en misdadigers, dus die soort mense wat ons bv as ANC-kamerade in leidende posisies leer ken het. Enigiets wat onder blanke bewind opgebou is, kon maar vernietig word. Met die oog op die politieke magsoorname kon die land maar tot op die grond afgebreek word. Beskaafde, Westersgeoriënteerde mense vind dit moeilik, selfs onmoontlik, om aansluiting by sodanige destruktiewe ingesteldheid te vind.

Die bogenoemde vier outeurs trek te velde teen blanke politieke beheer vanuit hulle posisie van onderdanigheid/”onderdrukking”. Hulle argumenteer ten gunste van die gebruik van alle middele, insluitende geweld, ten einde die mag oor te neem. In Suid-Afrika het die magsoorname egter reeds op gewelddadige en verraderlike wyse plaasgevind. Die bewering dat die magsoorgawe vreedsaam verloop het, is vals. Die geweld duur steeds voort. Dit is ook ‘n leuen dat die meerderheid blanke kiesers tot magsoorgawe ingestem het. Hulle het hulle ten gunste van magsdeling uitgespreek.

Die outeurs maak dit duidelik dat pasifisme die strategie van die liberales en progressiewes is en dat pasifisme nie tot verandering lei nie. Pasifisme word beskou as ‘n resep vir selfvernietiging en dat dit selfs algehele groepuitwissing kan veroorsaak. Vir beduidende verandering is geweld glo noodsaaklik. In Suid-Afrika word blankes se belange al hoe meer vertrap. Blankes en veral Afrikaners ervaar toenemend dat hulle taal en kultuur met uitwissing bedreig word; selfs hulle lewens. Die eiendomsreg van blankes word al hoe meer aan bande gelê. Op grond van hulle ras geniet blankes nie volwaardige burgerskap nie. Swartes word blatant bevoordeel en bepaal wat, en in watter mate, iets aan blankes gegun word.

Daar is sekerlik elemente van waarheid in wat die vier outeurs geskryf het. Die vraag is in hoeverre Suid-Afrikaanse blankes hierdie outeurs se raad kan inspan om hulle situasie te verbeter. Vir my lyk ‘n gewelddadige teenrevolusie nie na ‘n realistiese opsie nie.* Dalk is dit omdat my ingesteldheid glad nie militaristies is nie. Ek is nie eens militant genoeg nie. Toe die veiligheidsmagte (weermag en polisie) in 1994 nog sterk was en doeltreffend ter beskerming van die blankes kon optree, het Constand Viljoen geoordeel dat militêre ingryping veral op die lange duur nie die gewenste resultate sou lewer nie. Intussen het meer as twee dekades verloop en het baie van diegene wat destyds sodanige weerstand kon bied, gesterf of oud en afgeleef geword. Wat klaarblyklik in 1990/94 broodnodig nodig was, was beter onderhandelaars wat ‘n veel beter staatkundige grondslag kon afdwing.

[* Toe Spanje onder die beheer van Moslems was (711-1492) “Muslim rulers … used decapitation against their fellow Muslims even more than against Christians. This last difference may be attributable to the submissive condition of Christians … in Islamic Spain, which lessened the number and danger of their revolts” (Dario Fernandez-Morera, The myth of the Andalusian paradise, Wilmington: ISI Books, 2016, 381p; Amazon Kindle $9,74, 2675). Geweld is dus nie ‘n wonderkuur vir die opheffing van onderdrukking nie. Dieselfde geld vir onderdanigheid. Tussen die uiterstes van geweld en onderdanigheid moet daar êrens ‘n streep getrek word.]

Die huidige totale en daarby vreemde oorheersing is myns insiens vir die meerderheid Afrikaners onaanvaarbaar. Berusting is nie moontlik nie. Weerstand of verset of ten minste protes is noodsaaklik; sekerlik in groter mate as wat tot dusver die geval was. Suid-Afrika is nie sonder meer die land van die swartes soos bv Nelson Mandela graag beweer het nie. Insgelyks is dit ook nie sonder meer die land van die Khoi-San nie. Suid-Afrika is ook, selfs in oortreffende mate (as hulle bydrae na waarde geskat word), die land van die blankes. Daarom is dit ontoelaatbaar dat daardie inwoners wat hulleself as voortreflik (selfs as die voortreflikste) bewys het tot minderwaardige burgerskap verdoem word.

NP van Wyk Louw het gewaarsku dat ‘n geslag nie sonder protes verby moet gaan nie. ‘n Geslag beslaan dertig jaar. Sedert 1994 het meer as twee dekades verloop. Vir die huidige ouer geslag is daar min tyd oor om doeltreffend te protesteer. Hoe minder ons ons daadwerklik teen onreg verset, des te meer sal daar ten koste van ons onreg gepleeg word. Sodanige protes moet uiteraard primêr teen ons nuwe, vreemde heersers gerig word. Maar dit kan kwalik gewelddadige protes wees. Met iedere dag wat verbygaan, word die blankes ‘n kleiner persentasie van die bevolking weens die vinniger aanwas van nie-wittes en die toestroming van inkommers uit veral Afrika. Die geweldsopsie word dus daagliks al hoe meer onrealisties.

Een van my groot griewe is teen die klein groepie blankes en daarby Afrikaanssprekendes wat mandaadloos gehandel en ons as blankes in ‘n posisie van relatiewe magteloosheid en minderwaardige burgerskap laat beland het. Dit is verregaande dat hierdie mense sonder magtiging hulle aangematig het om ‘n land,* ‘n Europese beskawing en die Afrikanervolk (potensieel) op die vernietigingspad te plaas. My beswaar is veral teen FW de Klerk, Leon Wessels en Roelf Meyer wat pleks van in skaamte laag te lê, hulle steeds telkens op die voorgrond dring. Hulle verkeer in die waan dat hulle uitsonderlik gepresteer het en, asof hulle beskermheiliges is, met die blankes se belange vertrou kan word. Dit is die dure plig van Afrikaners om die onbesonne woorde en dade van diesulkes by elke moontlike geleentheid aan die kaak te stel, dus hulle daadwerklik te diskrediteer. Hulle durf nie skotvry daarvan afkom nie. [* Dit is die verklaarde beleid van die ANC, gesteun deur sy Lite-vleuel (die DA), dat Afrikane vryelike uit Afrika na Suid-Afrika moet kan beweeg. Dit is onteenseglik ‘n resep vir die verdere agteruitgang en selfs vernietiging van die land.]

Groter eensgesindheid onder blankes en veral Afrikaners is sekerlik nodig. Ons sal deurlopend en met erns oor ons pad vorentoe moet besin sodat ons doelgerig kan optree. Ten spyte van al die dwaasheid wat ten koste van ons gepleeg is, is daar een ding wat ons ons steeds moet veroorloof: om nooit moed op te gee nie.

Leon Lemmer: Regse Amerikaanse Suiderlinge as vreemdelinge in hulle eie land

Regses in die suidelike state van Amerika voel soos vreemdelinge in hulle eie land. Dit is ‘n ervaring waarmee blankes in die nuwe Suid-Afrika kan assosieer. In Amerika was daar die Burgeroorlog (1861-1865) waarin die noordelike state die suidelike state onderwerp en weens assosiasie met veral slawerny grondig verneder het. Daarna was daar die gewelddadige burgerregtebeweging in die 1960’s wat aan swartes nie net gelyke regte nie maar buitensporige bevoordeling bo blankes en ander groepe besorg het. In Amerika is die swartes ‘n minderheidsgroep (demografies 13%) terwyl swartes in Suid-Afrika die oorweldigende meerderheidsgroep (demografies 80%+) is. Desnieteenstaande geniet Suid-Afrikaanse swartes bevoordeling soortgelyk aan of beter as dié van Amerikaanse swartes (regstellende aksie, swart ekonomiese bemagtiging, demografiese kwotas, ens).

‘n Sosioloog, Arlie Russell Hochschild (gebore in 1940), voorheen aan die University of California Berkeley* verbonde, het met Lake Charles as basis en tien besoeke oor vyf jaar ‘n gevallestudie van ‘n aantal regse blankes in die suidelike Amerikaanse staat Louisiana gedoen. Sy verwys veral na die “Cajun, Catholic, conservative” inwoners (bron hier onder, Kindle 161), dus afstammelinge van Franse setlaars. Die VSA het Louisiana in 1803 van Frankryk gekoop. Later karakteriseer sy die mense wat sy ondervra het as “white, middle to low income, older, married, Christian” (349). Die resultaat is ‘n boek, Strangers in their own land: Anger and mourning on the American right (New York; The New Press, 2016, 370p; Amazon Kindle $17,54). Arlie se man, Adam Hochschild (gebore in 1942), is die outeur van bv King Leopold’s ghost: A story of greed, terror, and heroism in colonial Africa (London: Pan Books, 2006, 376p) waarin die uiterstes van die Belgiese koloniale** bewind in die Kongo beskryf word. Die Hochschild-egpaar het in die 1960’s na die suidelike Amerikaanse state gegaan om solidariteit met die opstandige swartes te betoon en hulle te help om as kiesers te registreer (3495).

[* Berkeley en die nabygeleë Stanford (Praag 10.12.2016) ding mee om die linkste Amerikaanse universiteit te wees. Soos in Suid-Afrika neig Amerikaanse sosioloë om die linkste elemente op die kampus te wees. Arlie Hochschild skryf: “Given its liberal reputation, I worried about telling people I taught at UC Berkeley” (471). Scott Greer skryf: “Stanford University was in many ways the epicenter of the generation X PC [Politically Correct] war. In 1988, the prestigious private university scrapped Western culture courses because they upheld a ‘European-Western and male bias'” (No campus for white men: The transformation of higher education into hateful indoctrination, Washington: WND Books, 2017, 199p; Amazon Kindle $11,39, 478). Jonathan Jansen het in 1991 ‘n doktorsgraad aan Stanford voltooi en is tans weer daar as ‘n navorsingsgenoot.

** Die Kongo was toe in werklikheid nie ‘n Belgiese kolonie nie maar die persoonlike besitting van koning Leopold II (1835-1909, koning 1865-1909, Kongo-heerser 1885-1908). Insgelyks was die Kaap van 1652 tot 1795 nie ‘n Nederlandse kolonie nie maar die besitting van ‘n maatskappy, die VOC. Adam Hochschild skryf in sy genoemde boek: “It is wrong to blame the problems of today’s Africa entirely on colonialism” (p 318). “In health, life expectancy, schooling and income the Congolese people were far worse off at the end of Mobutu’s [Sese Seko, 1930-1997, president 1965-1997] reign than they had been at the end of eighty years of colonialism in 1960” (315). Adam Hochschild het ook The mirror at midnight: A South African journey (1990/2007), oor “the 150-year-old national myth of Afrikaners-as-victims,” geskryf na ‘n besoek aan Suid-Afrika in 1988. In sy jeug het hy ‘n kort tyd as joernalis in Suid-Afrika gewerk.]

Arlie Hochschild noem haarself ‘n “liberal analyst” (3765). Sy posisioneer haar op die kantlyn, bewaar dus ‘n afstand, en reik dan uit (117) na Amerikaanse regses om hulle glo beter te probeer verstaan. Sy ryg hulle derms uit sonder om direk veel oor haarself te verklap. Maar dit word vir die kritiese leser duidelik dat sy en haar man onredbaar links is. Hy sou graag nog meer destruktief met apartheid wou handel. Hulle kinders se name is David en Gabriel, wat ‘n Joodse klank het. Hulle Joodsheid is bevestig in ‘n soektog op die internet. Die hele opset van hierdie navorsingsprojek is opportunisties maar tydig-aktueel, want dit is afgesluit toe die voorverkiesingsveldtogte van die presidensiële kandidate aan die gang was en die boek is in September gepubliseer, enkele maande voor Donald Trump tot president verkies is. “Trump was the identity politics candidate for white men … it is the right wing that is on the move” (3794).

Die outeur onderskei twee groepe Amerikaners, die linkse liberaliste en die konserwatiewe regses. Hierdie onderskeid val in ‘n mate saam met ondersteuners van onderskeidelik die Demokratiese Party en die Republikeinse Party. “Not only have the country’s two main political parties split further apart on such issues, but political feeling also runs deeper than it did in the past” (190). Hiervoor kry regses die skuld: “This split has widened because the right has moved right, not because the left has moved left” (205). Dalk is dit vir liberaliste onmoontlik om verder links te beweeg: “Communists seem not much more than liberals with guts” (James Burnham, Suicide of the West: An essay on the meaning and destiny of liberalism, New York: Encouter Books, 2014, Kindle 3743 – kyk Praag 1.10.2016). “In the nation as a whole, whites have moved right” (292).

“I wanted to go to the geographic heart of the right – the South. Nearly all the recent growth of the right has occurred below the Mason-Dixon line”* (285). In die konteks van die Republikeinse Party laat Hochschild die klem val op lidmaatskap van die “market-loving, government-hating” (3211) Tea Party-beweging, wat in 2009 begin is as protes teen Barack Obama se belasting- en welsynplanne. Die beweging se naam is ontleen aan die Boston Tea Party (1773) toe Amerikaners in opstand teen Britse belasting gekom het. Dit het aanleiding gegee tot die Amerikaanse onafhanklikheidstryd (1775-1783). “The Tea Party was not so much an official political group as a culture, a way of seeing and feeling about a place and its people” (422). [* “Mason-Dixon Line … the boundary line between Maryland and Pennsylvania … It is popularly seen as dividing the North from the South” (Collins World Encyclopedia, 2003, p 586.]

In die Amazon-advertensie van Arlie Hochschild se boek word die indruk gewek dat die politieke oortuigings van regses ontleed word. In werklikheid val die klem op omgewingsbewaring, veral die besoedeling wat deur groot nywerhede, soos petro-chemiese bedrywe, veroorsaak word. Hier word daar onder meer verwys na Sasol* wat in Westlake, Louisiana, ‘n baie groot aanleg bou wat teen 2018 voltooi behoort te word. Wat die outeur doelbewus verswyg, is dat haar skoonpa, Harold Hochschild, ‘n nywerheidsmagnaat was wat berug was vir die omgewingsbesoedeling wat sy ondernemings aangerig het. Wat ook genoem moet word, is dat (oor)besorgdheid oor die omgewing een van die wesenskenmerke van linkse politiek is. “The environment? That was a liberal cause” (3337). Liberaliste is in hulle dikwels gerieflike, welvarende omstandighede begaan oor die armes en ellendiges en brei dan hierdie besorgdheid uit na diere en plante. Sogenaamde “groen” politieke partye is gewoonlik so links soos kan kom.

[* “Sasol, the mighty South African-based energy and chemical company, now building the first US gas-to-liquids facility expansion in the United States” (846). “On a 3 034-acre site, Sasol is investing $21 billion** in an energy complex that will be the single largest foreign direct-investment manufacturing project in US history” (1486). “It’s a two-mile-square town surrounded by land zoned ‘heavy industrial'” (1517). Met twee mede-uitvoerende hoofde (‘n witte en ‘n swarte) is die neo-Sasol polities korrek. “Sasol funds a project to record the history of Mossville, a black community its expansion displaced” (1404).

** Om ‘n idee van skaal te kry: Volgens Blade Nzimande, die minister van hoër onderwys, het studente in 2016 (ongestraf) skade van R1 miljard ($1 = R13,50) aan universiteitseiendom aangerig (Die Burger, 27 Januarie, p 1). Sodanig is die vrug van transformasie. Die enorme skade is die toonbeeld van Nico Koopman se regstellende geregtigheid.]

“I have lived most of my life in the progressive camp but in recent years I began to want to better understand those on the right” (96). As sosioloog beklemtoon die outeur nie soseer die denke van mense nie, maar veral hoe hulle oor dinge voel, dus die emosionele aspekte. “I had some understanding of the liberal left camp, I thought, but what was happening on the right? … I had a keen interest in how life feels to people on the right – that is, in the emotion that underlies politics. To understand their emotions, I had to imagine myself into their shoes. Trying this, I came upon their ‘deep story,’ a narrative as felt” (74). “What interests me about Southern history is the series of emotional grooves … carved into the minds and hearts of the people” (3408).”So, curious to find out, I began this journey into the heart of the right” (493).

Tydens haar ondersoek het Hochschild haarself soos volg voorgestel as sy ‘n regse Suiderling ondervra: “I’m from Berkeley, California, a sociologist, and I am trying to understand the deepening divide in our country. So I’m trying to get out of my political bubble and get to know people in yours” (175). Haar hipotese is: “People are segregating themselves into different emotionally toned enclaves … the more that people confine themselves to likeminded company, the more extreme their views become” (198). In Suid-Afrika moet ons ook dikwels aanhoor dat Afrikaners nie “laer” mag trek nie (dus nie mag saamstaan of hulleself mag verdedig nie), hulle nie in ‘n “enklave” mag terugtrek nie (dus nie op hulle eie of apart mag wees nie), maar hulle eerder ten volle en met oorgawe aan kultuurvernietigende afrikaniseringsprosesse moet blootstel.

In die Suide leef wittes en swartes “in close, unequal, harmony” (147); ‘n stelling wat kan impliseer dat dit, soos gebruiklik, van blankes verwag word om die ongelykhede uit die weg te ruim. “Reminders of the racial divide were everywhere” (436). “I saw an enormous ‘Where’s the Birth Certificate?’ sign on Interstate 49 between Lafayette and Opelousas, publicly questioning President Obama’s birthplace” (436). Obama beweer hy is in die Amerikaanse staat Hawaii gebore. Net gebore Amerikaners mag president word. ‘n Suiderling sê: “President Obama is not a real Christian and, neither through his upbringing nor in his loyalty, a true American” (2982). Dit hinder Hochschild dat daar standbeelde is vir mense wat die Suide in die Burgeroorlog verdedig het. “No parallel sites commemorated slave heroes or victims of lynching” (443).

Sy hou ook nie van die Konfederale vlae, uit die dae van die Burgeroorlog, wat in die openbaar wapper nie. My ou Suid-Afrikaanse vlag hang knus in my studeerkamer. Dit is ‘n doodsonde om hom in die openbaar te vertoon. Dit herinner nie-wittes glo aan al die seerkry wat apartheid veroorsaak het. Geen erkenning word gegee aan die feit dat hierdie vlag Afrikaners daaraan herinner dat Suid-Afrika eens (“the good old days” – 905) ‘n voortreflike, suksesvolle land met ‘n Europese ambience was nie.

Hochschild het dit ook teen Fox News, onder meer omdat feministe “femi-nazis” genoem word (478, 2001). “Fox News stands next to industry, state government, church, and the regular media as an extra pillar of political culture all its own … To some, Fox is family” (2162). Van Fox News sê liberaliste: “Its oratory is inflammatory” (2192). Een van die Fox-temas is die “cultural erosion of manhood … against that pollution, the Tea Party stood firm” (3381). “These days, American men are an endangered species” (1107). As jy wit is, “you get no extra points for your race. You look to gender, but if you’re a man, you get no extra points for that either. If you are straight you are proud to be a married, heterosexual male, but that pride is now seen as a potential sign of homophobia – a source of dishonor … People like you – white, Christian, working and middle class – suffer this sense of fading honor demographically too, as this very group has declined in numbers” (2437).

In Suid-Afrika is die demografiese verswelging van blankes baie erger as in Amerika. Selfs om getroud te wees, is nie noodwendig meer eerbaar nie. Daar is polities byderwetse, ontbybelde teoloë, soos André Bartlett en Chris Jones, asook die Afrikaanse taalkundige, Wannie Carstens, wat openlik ten gunste van die sodomisering van die huwelik is. Hochschild gebruik inderdaad die term “un-Bibled” (2654). Oor ‘n Suiderling is geskryf: “Instead of the country agreeing with her community on the natural rightness of heterosexual marriage as the center of family life, she was now obliged to defend herself against the idea that these views were sexist, homophobic, old-fashioned and backward” (2783).

Een van die eerste mense wat Hochschild ondervra het, het sy politieke standpunte soos volg opgesom: “I’m pro-life, pro-gun, pro-freedom to live our lives as we see fit so long as we don’t hurt others. And I’m anti-big government” (183). “Pro-life” beteken anti-aborsie; ‘n standpunt wat veral by Rooms-Katolieke te wagte is. “Pro-gun” het te make met die reg om vuurwapens te besit. Die konserwatiewes voel sterk daaroor dat hulle hulle teen misdadigers moet kan beskerm of verdedig, terwyl die liberaliste verkies dat minder vuurwapens in omloop moet wees. “Pro-freedom” slaan veral op die begeerte van individue en gemeenskappe om hulle eie heil uit te werk; om nie buitensporig begaan te wees oor die ellendes wat in ander gemeenskappe en lande aangetref word nie. Dit kom neer op die nie-altruïstiese Ayn Rand-benadering.

Ayn Rand (1905-1982) se boek, Atlas Shrugged (1957), word beskryf as “a Tea Party bible” (471). Daar is by Suiderlinge weersin in “welfare beneficiaries who ‘lazed around days and partied at night'” (687). Sedert die Amerikaanse Burgeroorlog is daar veral in die Suide ‘n sterk gevoel teen die sentrale regering in Washington DC. Suiderlinge verkies om deur hulle staat, bv Louisiana, regeer te word, wat in mindere mate “big government” is. Hulle is “averse to an overbearing federal government” (643). “Our government is way to big, too greedy, too incompetent, too bought, and it’s not ours anymore. We need to get back to our local communities” (183). Regse het wat politieke of owerheidsbeheer betref ‘n minimalistiese ingesteldheid (342, 1463).

Regse Suiderlinge ervaar stereotipering: “Crazy redneck. White trash. Ignorant Southern Bible-thumper” (2422). “Liberals think we’re racist, sexist, homophobic, and maybe fat” (485). Die r-woord is “redneck” (2184) met die volgende betekenis: “North American informal, derogatory: a working-class white person from the southern US, especially a politically reactionary one.” Suiderlinge sien hulleself anders: “We try to be right-living, clean-living people” (861). Hochschild erken: “Many of the Tea Party people I met seemed to me warm, intelligent, generous – not like people out of the frightening pages of Ayn Rand. They have community, and church, and goodwill toward those they know” (1026). ‘n Suiderlingstandpunt is: “We each have to find our own niche and learn to be happy where we are” (2700). Die bevoordeeldes (swartes, immigrante, vlugtelinge), dus “line cutters, irritate you. They are violating rules of fairness” (2339).

Louisiana is een van die armste state in Amerika, gevolglik ontvang hy baie finansiële hulp van die sentrale regering. Wat Hochschild onbegryplik vind, is dat regses desnieteenstaande niks van voorskrifte uit Washington DC hou nie, bv regulasies teen besoedeling, wat enorme afmetings in Louisiana aanneem. Sy noem dit “the Great Paradox” (449). “The keyhole issue in this book [is] environmental pollution” (285). In werklikheid is die regses se houding maklik verstaanbaar: Daar is waardes wat vir hulle belangriker as omgewingsbewaring is. Hulle verlang minder burokratisering en laer belasting (876). Hulle het dit bv teen belastingsgeld wat weggegee word aan “non-working, non-deserving people” (1100). “We pay them to do nothing” (2639; ook 2685). “I think if people refuse to work, we should let them starve. Let them be homeless” (2677). Dit is suiwere Ayn Rand-gesindheid. Hochschild voeg by: “You won’t find people personally as selfish as her [Rand’s] words would lead you to expect” (3859).

Hier volg enkele menings van regse Suiderlinge. “I don’t like the government paying unwed mothers to have a lot of kids, and I don’t go for affirmative action … No one should be getting a job to fill some mandated racial quota or getting state money not to work” (1615). “Limit the fertility of poor women” (2692). Polities korrek was daar in die nuwe Suid-Afrika nog nooit ‘n veldtog om geboortes te beperk nie. “He was not a racist, [he] told me, but he favored no special breaks for blacks or foreigners. In a racially separated world, it’s possible to have racial disadvantage without racial prejudice” (1630). “Governmentsponsored ‘redistribution’? No!” (1638; ook 2700). “Handouts should stop” (3633). Dit behoort om kulturele eerbaarheid (“cultural honor” – 2414) te gaan: “never ‘took a dime from the government'” (2632). Die oliemaatskappye is die grootste besoedelaars, maar hulle bied wat die Suiderlinge broodnodig het: werksgeleenthede (1295). “The new cotton is oil … ‘What oil and gas did is replace the agricultural with an oil plantation culture'” (3459). “A company has a job to do; it’s making things people want and need. Just like people have to go to the bathroom, [industrial] plants do too” (2797).

Anders as swartes hou blanke Suiderlinge nie daarvan as woorde soos “victim” en “suffer” op hulle toegepas word nie (3545). “Many spoke of sympathy fatigue,” bv: “Liberals want us to feel sympathy for blacks, women, the poor, and of course I do up to a point … I hear stories and they break my heart. But then sometimes, I don’t know if I’m being had. I get men applying for a job. I give them a job and they don’t show up. Is it just to put on their record that they applied and can continue on unemployment insurance?” (2460). Hierdie Suiderling wil mense in nood graag help maar “on the understanding his recipients were trying to better themselves” (2467). Onderliggend is daar by hom die geldige onderskeid tussen “makers” en “takers” (2524). Regse Suiderlinge heg groot waarde aan “the honor of work” (2625). “Hard work confers honor. It comes with clean living and being churched” (2647).

Hierdie Suiderlinge beskou hulleself as “a moral or biological tribe” (3720). Hulle “felt culturally marginalized: their views about abortion, gay mariage, gender roles, race, guns, and the Confederate flag all were held up to ridicule in the national media as backward. And they felt part of a demographic decline … a besieged minority” (3640). Wat godsdiens betref, hou hulle nie van sekularisering/verwêreldliking nie. Na verwagting sal nie-wittes teen 2050 die meerderheid in die Amerikaanse bevolking wees. Dit is iets wat die heil (bv selfbeskikking en veiligheid) van alle Amerikaanse blankes kan beïnvloed, maar hieroor is die liberaliste skynbaar nie bekommerd nie. Die verkiesing van Donald Trump as president het ongetwyfeld daartoe bygedra dat regse Suiderlinge tans ietwat minder soos vreemdelinge in hulle eie land voel. Veral in die suidweste van Amerika is onwettige inkommers egter ‘n groot probleem. Hopelik help die voorgestelde muur.

Afrikaners, daarenteen, voel toenemend onveilig en al hoe meer soos vreemdelinge in wat eens hulle vaderland was. Blankes word verplig om al hoe meer te gee sodat swartes selfs nog meer kan ontvang. Die melkkoeie is meesal wit. Blankes mag enigiets toegesnou word en feitlik enigiets aangedoen word. Andersom geld dit nie. Die heilige koeie is altyd swart.

Amerika verwag rentekoersverhoging vandag met Dow naby 20 000 ondanks/danksy Trump

Nie net het die wêreld se links-liberale hoofstroommedia voorspel dat Donald Trump loshande die Amerikaanse presidentsverkiesing sou verloor nie, maar ook dat daar ‘n finansiële ineenstorting sou plaasvind indien so ‘n hoogs onwaarskynlike gebeurtenis ooit sou plaasvind. Wel, die onwaarskynlike — volgens hulle — het toe op 8 November plaasgevind. Erger: pleks van ‘n ineenstorting op Amerikaanse finansiële markte, het die beurse tot gister vir 17 dae agtereenvolgens nuwe rekords opgestel en het die Dow Jones-indeks van die grootste 30 nywerheidsaandele gisteraand ‘n nuwe rekord net onder die towervlak van 20 000 behaal.

Van gister af vergader die Amerikaanse Federale Reserwebank se FOMC (Federal Open Market Committee) onder voorsitterskap van mev. Janet Yellen egter. Na alle verwagting gaan die FOMC vandag aankondig dat Amerikaanse rentekoerse van hul huidige vlak van 0,5% tot 0,75% verhoog word. Dit verwys na die vlak van lenings tussen banke oftewel die sogenaamde “Fed Funds”-koers, wat weer die ander koerse soos die primakoers bepaal. Dit klink nie na veel nie, maar aangesien sommige ontwikkelde lande soos Switserland en Swede tans met negatiewe rentekoerse en deflasie worstel, asook 0% in die eurogebied, kan dit die Amerikaanse dollar ‘n verdere hupstoot gee.

Die aandelemarkte in die VSA kan selfs verdere rekordhoogtepunte bereik aangesien die markte reeds die rentekoersverhoging verdiskonteer het en daar uitgesien word na verdere ekonomiese groei in die VSA.

Uitwerking op Suid-Afrika

Oor die algemeen is ‘n styging in Amerikaanse rentekoerse en ‘n sterk dollar nie goed vir Suid-Afrika nie. Die rand mag dalk van hier af aan teen die dollar verswak wat ingevoerde goedere waarvan die pryse meesal in dollar bepaal word — soos ru-olie — duurder sal maak. Dit mag ook ‘n negatiewe uitwerking op plaaslike kapitaalmarkte hê soos wat internasionale beleggers hul fondse eerder in die VSA belê en uit Suid-Afrika onttrek. ‘n Groot aantrekkingskrag tot dusver vir buitelandse beleggers was die relatief hoë opbrengste wat Suid-Afrikaanse staatseffekte betaal, teenoor hul Amerikaanse en Europese eweknieë.

Die sterker dollar sal Suid-Afrika tref op dieselfde tydstip as wat die land reeds sukkel met ‘n dreigende verlaging van sy skuldgradering deur Moody en Standard & Poor. Dit kan die land verder in ‘n toestand van “stagflasie” laat, met min vraag in die ekonomie, maar stygende pryse weens ‘n swak geldeenheid.

Ontleders sal egter mev. Yellen se perskonferensie na afloop van die vergadering fyn dophou vir enige wenke oor die verdere verloop van Amerika se siklus van rentekoersverhogings wat hiermee aanbreek. Afhangend van haar kommentaar, kan beurse verder styg of skielik afwaarts korrigeer, en kan die dollar sy lopie teen die euro, Britse pond, jen en ander geldeenhede voortsit, aldan nie.

Tot dusver het mnr. Donald Trump se verkiesing ‘n positiewe uitwerking op die markte gehad, in weerwil van al die swartgallige praatjies deur die media. Sommige sê dat die markte styg, danksy Trump want hy het immers meer poste en die beskerming van Amerika se handelsbelange belowe. Mev. Yellen is egter ‘n vyand van mnr. Trump en ‘n Clinton-ondersteuner en mag dalk haar mag by die Federale Reserwe begin gebruik om sy kaarte deurmekaar te krap.

Leon Lemmer: Oswald Spengler oor die Amerikaners en die blankedom

Oswald Spengler (1880-1936) was ‘n Duitse historikus wat veral bekendheid verwerf het vanweë sy boek wat in Engels bekend staan as The decline of the West, volume 1: Form and actuality, 1918, volume 2, Perspectives of world history, 1922 (London: Allen & Unwin, 1926, 1928). ‘n Latere boek van hom, wat glad nie so bekend is nie, is in 1933 in Duits gepubliseer en daarna in Engels as The hour of decision (London: Allen & Unwin, 1934). In hierdie rubriek beperk ek my aandag tot hierdie werk.

Selfs in Charles Francis Atkinson se vertaling kom Spengler se ritmies-wiegende skryfstyl na vore sodat sy werke steeds met genot gelees kan word. Wat deurgaans in gedagte gehou moet word, is dat Spengler hierdie teks voltooi het toe die opkoms van Adolf Hitler en Nasionale Sosialisme pas begin het. Waarom hierdie boek relatief onbekend is, is seker omdat Spengler ‘n (nasionalisties-Duitse)* perspektief op ander lande soos Amerika, Brittanje, Frankryk en selfs Duitsland bied wat nie altyd vleiend is nie. Die boek is deur die Nazi’s verbied. Ek gebruik die elektroniese weergawe in die Timeless Wisdom Collection (2016; Amazon Kindle $1,13) wat Spengler se genoemde twee werke bevat, asook nog een van sy hoofwerke, Prussianism and socialism (1919), wat gebaseer is op aantekeninge wat nie in sy hoofwerk neerslag gevind het nie. Om teen betaling van skaars ‘n dollar met ‘n groot gees soos Spengler as ‘t ware te kan wandel, is sekerlik ‘n winskoop.

[* “Germany is the key country” (23781). “It is of Germany that I am speaking here. Germany … whose existence is, in the most alarming sense of the word, at stake” (23806). Daarmee loop hy op ‘n merkwaardige manier die Tweede Wêreldoorlog vooruit. Later skryf Spengler van “the greatest of all dangers, the coloured menace … it will require every bit of ‘race’ that is still available among white nations to deal with it. Germany, of all countries, is not an island … It is but a small spot in a great, fermenting world, though undoubtedly a spot in a decisive position. But it alone has Prussianism as a fact within itself. With this treasure of exemplary Being it may become the ‘educator’ of the ‘white’ world, and perhaps its saviour” (26314). “What is needed is not a pure race, but a strong one, which has a nation within it” (26509). Die teenoorgestelde is tans besig om te gebeur. Angela Merkel word klaarblyklik deur ‘n oormaat van historiese skuldgevoelens gedryf wanneer sy miljoene immigrante uit die Derde Wêreld in Duitsland toelaat. Duitsland kan mettertyd die sleutel blyk te wees van die ondergang van die blanke beskawing in Europa; die teenoorgestelde van waarop Spengler gehoop het.]

“It is the task of the historical expert (in the true sense) to understand the facts of his time and through them to envisage, interpret, and delineate the future” (23701). Dit is wat Spengler inderdaad doen wanneer hy skryf: “The national revolution of 1933 was a mighty phenomenon” (23709). “There are already signs, in the dictatorial tendencies of our time, of this Caesarism, which is destined to assume the unlimited mastery over the ruins of historical tradition” (14272). Hy kom met hierdie raak voorspelling: “We stand, it may be, close before a second world war” (23773). Maar Spengler is nie altyd beskeie nie: “I see further than others” (23756). “I write not for a few months ahead or for next year, but for the future” (23765).

“All … nations of the world have inherited a character from their past” (23748). Sy fokus is op die blankes wêreldwyd: “To see the immensity of the danger which looms over this mass of peoples” (23790). Traditioneel was “the world powers … without exception European powers” (24114). “Today the form of the world is being remoulded from its foundations … The age is mighty, but all the more diminutive are the people in it” (23987). Die tydsgees “detests every kind of greatness, everything that towers, rules, is superior; and construction means for it only the pulling-down of all the products of civilization, of the State, of society, to the level of little people, above which its pitiful emotionalism cannot soar to understand” (23932). “The primeval barbarism … is awake again” (23995).

Oor die Britte skryf Spengler profeties: “The island England … has never quite regarded herself as part of Europe” (24083) en “England gained her wealth by battles and not by bookkeeping and speculation” (24330). Hy skryf van “France, whose capital is in process of becoming a historic sight, like Vienna and Florence, and like Athens in Roman times” (24711). Klemens Metternich (1773-1859) word soos volg aangehaal: “My private belief is that the old Europe is at the beginning of its end … The new Europe … is still in the state of becoming; between end and beginning there will be chaos” (24106). Maar ek beperk my aandag in hierdie rubriek aanvanklik tot wat hy oor die Amerikaners en Amerika skryf. Om Amerikaansheid te verwoord, is sekerlik nie maklik nie, maar Spengler slaag in uitnemende mate daarin.

“Is the United States a power with a future? … dollars must not be taken to represent the spiritual strength and depth of the people to whom they belong; neither must sport be confused with race-soundness nor business intelligence with spirit and mind. What is ‘hundred per cent Americanism’? A mass existence standardized to a low average level, a primitive pose, or a promise for the future? All we know is that so far there is neither a real nation nor a real State … The American does not talk of State or Mother Country like the Englishman, but of ‘this country’. Actually what it amounts to is a boundless field and a population of trappers, drifting from town to town in the dollar-hunt, unscrupulous and dissolute; for the law is only for those who are not cunning or powerful enough to ignore it” (24610).

“Life is organized exclusively from the economic side and consequently lacks depth, all the more because it contains nothing of that element of historic tragedy, of great destiny, that has widened and chastened the soul of Western peoples through the centuries. Their religion, originally a strict form of Puritanism, has become a sort of obligatory entertainment, and the War was a novel sport. And there is the same dictatorship there as in Russia (it does not matter that it is imposed by society instead of a party), affecting everything – flirtation and church-going, shoes and lipstick, dances and novels á la mode, thought, food, and recreation – that in the Western world is left to the option of individuals. There is one standardized type of American, and, above all, American woman, in body, clothes, and mind” (24617).

“There is an almost Russian form of State socialism or State capitalism, represented by the mass of trusts, which, like the Russian economic administrations, systematically standardize and control every detail of production and marketing. These are the real lords of the land in both cases. It is the Faustian [ie Western] will-to-power, but translated from organic growth to soulless mechanization. Dollar-imperialism, which pervades the whole of [the] America[s] down to Santiago and Buenos Aires and seeks to undermine and eliminate West-European (and, above all, English) trade, entirely analogous in its control of economic trends by political power to Bolshevik imperialism. The Bolshevik motto: ‘Asia for Asiatics’, too, corresponds in principle to the present-day conception of the Monroe Doctrine* for Latin America – namely, all America for the economic power of the United States. This is the ultimate meaning of the founding of ‘independent’ republics like Cuba and Panama, of the intervention in Nicaragua and the overthrow by the might of the dollar of unaccommodating presidents right down to the extreme South” (24630).

[* “The Americas for Americans.” Die Monroe-leerstelling: “Declaration by US president James Monroe [1758-1831, president 1817-1825] in 1823 that the USA would not tolerate any European nation trying to establish a colony in the Americas, and that any attempt to do so would be regarded as a threat to US peace and security. At the same time, several European countries were proposing to intervene in former Spanish and Portuguese colonies in Latin and South America, and Russia was attempting to extend its Alaskan territories into Oregon country. In return for the cessation of such European ambitions, the USA would not intervene in European affairs” (Collins World Encyclopedia, 2003, p 622). In sy hoedanigheid as die Amerikaanse ambassadeur in Parys het Monroe in 1803 die aankoop van die Franse Louisiana-kolonie vir $15 miljoen suksesvol onderhandel. Hierdie Louisiana-kolonie het uit die volgende agt hedendaagse Amerikaanse state bestaan: Louisiana, Arkansas, Oklahoma, Missouri, Iowa, Nebraska, Suid- en Noord-Dakota. Alaska, die grootste VSA-staat, is in 1867 vir $7,2 miljoen van Rusland gekoop. Die aankoop van al hierdie state is in ooreenstemming met die Monroe-leerstelling, wat ook deels verklaar waarom Amerika aanvanklik huiwerig was om by die twee wêreldoorloë betrokke te raak.]

“The United States has … become a leading element in international politics … Is the ‘Yankee’* equal to this difficult task? Does he stand for an indestructible kind of life or is he only a fashion in physical, mental, and moral clothing? And, moreover, how many inhabitants of the country are there who inwardly do not belong to this ruling Anglo-Saxon type? Quite apart from the Negroes, the immigrants during the twenty years before the [First World] War included – with only a small portion of Germans, English, and Scandinavians – no less than fifteen million Poles, Russians, Czechs, Balkan Slavs, Eastern Jews, Greeks, inhabitants of Asia Minor, Spaniards, and Italians. The greater part of these have not been incorporated in Americanism, but form an alien, foreign-thinking, and very prolific proletariat” (24645). Sedert die jare sestig word voorkeur aan immigrante uit die Derde Wêreld, insluitende Moslems, gegee wat uiteraard nog moeiliker, indien ooit, in die tradisionele Anglo-Saksiese sin veramerikaans. [* Yankee is die tradisionele naam vir die Amerikaanse Noorderlinge en Dixie vir die Suiderlinge.]

“In the ‘Land of Liberty’ there is only the resolve of free men to help themselves – the revolver in the hip-pocket is an American invention – but this form of defence is as freely available for those in possession as for the rest. Only a short time ago the farmers in Iowa besieged a few towns and threatened them with starvation if they did not buy their products at a decent price. Not many years since, anyone using the word ‘revolution’ in connection with this country would have been called an idiot. Today such ideas are quite in order. What will the masses of the unemployed do – I repeat, the majority are not ‘hundred per cent Americans’ – when their sources of relief are exhausted and there is no State support because there is no organized State with exact and honest statistics and control of those in want? Will they fall back on their fists and their common economic interests with the underworld? And will the intellectually primitive upper class, obsessed as it is by the thought of money, reveal all at once, in face of this danger, dormant moral forces that will lead to the real construction of a State and to spiritual preparedness to sacrifice possessions and blood to it, instead of regarding war as a means of gaining wealth as hitherto? Or will the special economic interests of individual areas still pull the most weight and, as once before in 1861, lead to the disintegration of the country into separate states?(24659).

Spengler se weersin in geldgierigheid kan onder meer biografies verklaar word. Hy het jare lank danksy ‘n klein erfporsie in beskeie omstandighede en met groot toewyding navorsing gedoen en boeke geskryf. Telkens het hy professorate wat hom aangebied is geweier omdat hy sy roeping wou vervul: om ‘n filosofie van die geskiedenis daar te stel wat nie bloot versigtig-vertolkend te werk gaan nie maar so getrou moontlik die toekoms probeer voorspel. Hy het die Amerikaanse samelewing as geestelik vlak beskou, dat hulle bv nie tragedie ken nie, omdat hulle nie in dieselfde mate as die Europeërs ‘n eeue oue tradisie van geakkumuleerde ervaring en kulturele dieptegang het nie.

Daar is eienskappe in die Amerikaanse samelewing wat bewonderingswaardig is. Die VSA het egter ook kenmerke wat ‘n mens negatief en selfs sinies kan stem. Wat onder meer nodig is, is om tussen die Amerikaanse regering en Amerikaners te onderskei. Daar is Amerikaanse individue wat die sout van die aarde is. Toegepas op die nuwe Suid-Afrika moet duidelik tussen die ANC-regering en Suid-Afrikaners, veral die blankes en by uitstek die Afrikaners, onderskei word. Byvoorbeeld, wanneer gesê word Suid-Afrika het sus of so gesê of gestem in die Verenigde Nasies, weerspieël dit dikwels nie die gesonde mening van Afrikaners nie. Wat veel eerder telkens bevestig word, is dat die Suid-Afrikaanse blankes, insluitende die Afrikaners, sedert 1994 onverdiend onder ondoeltreffende vreemde oorheersing gebuk gaan en dat Afrikaners hulle vir verandering/transformasie moet beywer pleks van gedwee in onderdanigheid te berus.

Vir Spengler het dit nie net om die Amerikaners gegaan nie, maar eerder om die blankedom. Daarom moet ek in aansluiting by die derde paragraaf hier bo verder hierop uitbrei. Hy begin die eerste en inleidende deel van sy boek, The hour of decision, met hierdie akkurate toekomsvisie: “Is there today a man among the White races who has eyes to see what is going on around him on the face of the globe? To see the immensity of the danger which looms over this mass of peoples?” (23790). Daar volg hierdie steeds aktuele waarheid: “Not a statesman, not a party, hardly even a political thinker is today in a safe enough position to speak the truth” (23971). Deesdae neem dit dikwels die vorm van politieke korrektheid aan. Ek kies vervolgens hoofsaaklik aanhalings waarin steeds aktuele betekenis ingelees kan word.

Die tweede deel van die boek handel oor “World powers and world wars.” “Peace … is the continuation of war with different means” (24189). Dink aan bv die ras- en kultuuroorlog wat wêreldwyd teen die blankes gevoer word. “Die nasie” in die 1789-sin van die woord word ‘n wensbeeld genoem (24225). Spengler se siening van gelykheid is naatloos toepasbaar op die nuwe Suid-Afrika: “Equality” beteken “substitution of quantity for the detested quality, and of number for the coveted talent” (24242). “What matters numbers? It only tyrannized over the past century, which bowed the knee to quantity. A man means a great deal as opposed to a mass of slavish souls, pacifists and world-improvers” (24511). Politieke “representatives … have no intention whatever of ‘serving the people’; they intend to make the people serve them” (24242). “The white world is governed primarily by idiots – if it is governed at all, which one is entitled to doubt” (25957). Die volgende is toepasbaar op die ANC: “The substitution of party for State” (24439).

Die derde deel van die boek het as onderwerp “The white world-revolution.” Naas die dreigende wêreldoorlog is daar “the far more dangerous second part of this revolution … the whites in general are under attack by the collective mass of the ‘coloured’ population of the earth, which is slowly becoming conscious of its community” (24785). “The hatred … is piling up among all the coloured populations of the world against the whole white civilization” (25236). “Nothing is a better welder than hate” (25489). “Mob-rule” word as “the worst thing of all” genoem (24820). Met watter soort meningsvormers (dink aan bv die anti-tradisie-dogmas van Max du Preez) het ons deesdae te make? “It is no longer the thrifty deep wisdom of old peasant families, which remains true as long as the stock to which it belongs endures, but the mere intelligence of the day, of the daily papers, ephemeral literature, and national assemblies, the bloodless intellect whose criticism gnaws away everything that is left standing of the genuine – that is, the naturally grown – Culture” (24868).

Spengler keer terug na die kwessie van gelykheid. Hierdie keer is hy meer uitgesproke. “Society rests upon the inequality of men. That is a natural fact … ‘Equal rights’ are contrary to nature, are an indication of the departure from type of ageing societies, are the beginning of their irrevocable decline. It is a piece of intellectual stupidity to want to substitute something else for the social structure that has grown up through the centuries and is fortified by tradition” (24922).

Ons word deesdae alewig aan menswaardigheid herinner, maar so iets moet met eerbare substansie verdien word. “Everything that we call duty, the basis of all genuine rights, the original substance of every sort of dignity, may be traced back to honour” (24893). In talle beroepe is daar mense wat eer verdien. “Those who have it not, those who ‘see no point in’ maintaining the decencies vis-à-vis themselves as well as others, are ‘vulgar.’ This is the opposite of nobility, according to the code of every true society … all instinct for superior living and feeling has been lost and the public manners of all ‘classes’ and ‘parties’ are equally debased” (24900). Dit is wat ek voorheen die brutalisering van die samelewing genoem het.

“A mushy desire for revenge for some bad luck that has spoilt their lives, the absence of any instinct of honour and duty, and an unlimited thirst for money without work and for rights without responsibilities bring them together. It is from this befogged milieu that the heroes of the moment of all popular movements and Radical parties arise. Here the word ‘Liberty’ takes on the bloody significance that it has in the declining ages. What is meant is: liberation from all the bonds of civilization, from every kind of form and custom, from all the people whose mode of life they feel in their dull fury to be superior. Pride and quietly borne poverty, silent fulfilment of duty, renunciation for the sake of a task or conviction, greatness in enduring one’s fate, loyalty, honour, responsibility, achievement: all this is a constant reproach to the ‘humiliated and insulted.’ For, once more be it said, the opposite of noble is not poor, but vulgar” (24937). “The place of class was to be taken by that which has no class” (25146).

“The ideal of class war is, as we all know, an overthrow. Not the construction of anything new, but the destruction of what exists. It is an aim without a future. It is the will-to-nothing” (25480). “The work-shy rabble were in power, and not the working class” (25223). Dit is ‘n “fool’s paradise of all the poor and wretched, who more and more came to be identified with ‘the worker'” (25464). Dit gaan om “happiness of the many, which consists in happily doing nothing … and perpetual peace in which to enjoy it, free from the anxiety and responsibility; but also, and primarily, with typical revolutionary bad taste, the opprtunity of gloating over the unhappiness of the few, of the once mighty, the wise, the aristocratic, and the rich” (25489).

“Hardly a party now dares to suggest that it represents any other section of the nation but the ‘worker.’ Whether from cowardice or from hope of successes at the poll, they treat him almost without exception as a privileged class. In all countries they have succeeded in demoralizing him, turning him into a most exacting, discontented, and therefore unhappy creature,* putting him in the melting-pot with the rabble of the streets to produce a like-minded unit, a ‘class,’ to breed from him the type of the proletarian in spirit – which by the mere fact of its existence guarantees revolutionary success, which despises industriousness and achievement as a betrayal of the ‘cause,’ and whose highest ambition it is to become a leader of the masses and pillar of the Revolution” (25580). “Thus the ‘worker,’ who according to the Marxian doctrine is the only one who works, has become … the one who works the least” (25655). “‘The worker’ has become a pensioner of society and of the nation” (25707). “There is work for which only a few men of superior rank are competent, and other work which is valuable only in terms of duration and volume. Whichever it is, one is born to it. That is fate. It cannot be altered either by Rationalist or by sentimental-romantic equality-talk” (25748). [* Deesdae ‘n slagoffer, benadeelde, gemarginaliseerde, agtergestelde, ens, genoem.]

“The bad manners of all parliaments, the general tendency to connive at a rather shady business transaction if it promises to bring in money without work, jazz and Negro dances as the spiritual outlet in all circles of society, women painted like prostitutes, the efforts of writers to win popularity by ridiculing in their novels and plays the correctness of well-bred people, and the bad taste shown even by the nobility and old princely families in throwing off every kind of social restraint and time-honoured custom: all of these go to prove that it is now the vulgar mob that gives the tone” (24961). Wat hulle doen is “unchaining the hatred that burns to destroy, the envy of everything that is not available to all, that is prominent and must be pulled down. Not only tradition and custom, but every kind of refinement – beauty, grace, taste in dress, easy good manners, elegance of speech, control of one’s limbs, education and self-discipline – irritate the vulgar soul till its blood boils. A finely formed face, the light and dainty step of a slim foot on the pavement, are contradictions of democracy … even the delight in a well-kept garden of flowers and rare fruits are things to be burnt, smashed, or stamped out. [High] Culture, because of its superiority, is the enemy. Its creations cannot be understood or unwardly assimilated; because they are not available for all they must be annihilated” (24967).

“It occurs to no one to educate the masses to the level of true culture … the structure of society is to be levelled down to the standard of the populace. General equality is to reign, everything is to be equally vulgar … Superiority, manners, taste, and every description of inward rank are crimes. Ethical, religious, national ideas, marriage for the sake of children,* the family, State authority: all these are old-fashioned and reactionary”(24974). “In all such times there is a priest-rabble which drags the dignity and faith of the church through the mud of party politics, allies itself with the revolutionary forces, and, by senstimental talk about loving one’s neighbour and helping the poor, eggs on the underworld to set about destroying the social order – that order with which the church is irrevocably and fatally bound up” (25344). [* Dit moet nie verbaas nie as die NG Kerk by monde van ontbybelde teoloë soos André Bartlett en Chris Jones eerdaags verskoning vra omdat Moedernatuur so harteloos is deur nie selfdegeslag-huweliksmaats met selfverwekte kinders te seën nie. “Ontbybelde” omdat hulle beter as die Bybel weet.]

Volgens Spengler word “a ripe Culture” aan eiendom gekenmerk. “Let it for once be said outright, though it is a slap in the face for the vulgarity of the age: property is not a vice, but a gift, and a gift such as few possess. For it, too, is the product of long training through generations of distinction” (24990). “I am speaking of property-owning in so far as it implies the tradition of a Culture. It signifies inward superiority, it marks a distinction from whole classes of people” (25006). Watter mense ly aan eiendom- en rykdomjaloesie? “The Marxists, who declare the possesion of any sort of wealth to be criminal and immoral and war upon everything that has this superiority in things of high culture and any who surpass others in the ability to acquire, maintain, and worthily use property, and that from envy of such ability, which they themselves completely lack” (25039). “Marxism is indeed a religion, not in the sense of its founder, but in that which his revolutionary following has imparted to it. Like any church it has its saints, apostles, martyrs, fathers, bible and mission. Like any church it has dogmas, heresy-tribunals, an orthodoxy and a scholasticism, and above all, a popular moral – or rather two, for believers and unbelievers” (25395). “Property means above all responsibility, care and work” (25063). “The desire for other people’s property … was developed into a world outlook and produced appropriate politics from below” (25070). “From this time onward it has been ‘modern’ and superior to see the world from below” (25284), deesdae “voetsoolvlak” genoem. Hieroor skryf Spengler: “To regard the world from below is mean” (25418).

Die laaste deel van die boek handel oor: “The coloured world-revolution.” Die Westerse beskawing word deur twee revolusies bedreig. “The one comes from below, the other from without: class war and race war. The one now lies to a large extent behind us, although its decisive blows – in the Anglo-American zone, for instance – are probably still to come” (26322). “The other first became definite in the [First] World War, and it is rapidly acquiring direction and form … both will fight side by side, possibly as allies: it will be the severest crisis through which the white peoples will have to pass in common – whether united or not – if they intend to have any future” (26322). Hy voorsien klaarblyklik die chaos van bv die Amerikaanse burgerregtebeweging van die jare vyftig en sestig.

Die nie-wittes se revolusie het tydens die Eerste Wêreldoorlog begin toe sommige van hulle as soldate eerstehands ervaar het hoe Westerlinge oorlog voer en gesien het dat blankes nie onoorwinlik is nie. “It was not Germany that lost the World War; the West lost it when it lost the respect of the coloured races” (26399). Die Russies-Japannese Oorlog (1904-1905) “destroyed the aureole of invincibility which surrounded Europe” (26377). “For centuries it was possible to make a systematic defense … [for example] the Roman Empire was an enclosed area with frontiers that could be guarded. The position of the present Imperium of the white nations, which embraces the whole globe and includes the coloured races, is far more difficult. White humanity has scattered itself to all quarters in its ungovernable urge to infinite distance over both Americas, South Africa, Australia and innumerable strategic points between. The Yellow-Brown-Black-Red menace lurks within the field of the white power” (26367).

Die Eerste Wêreldoorlog “was a defeat of the white races, and the Peace of 1918 was the first great triumph of the coloured world: symbolized by the fact that today it is allowed to have a say in the disputes of the white states among themselves in the Geneva League of Nations which is nothing but a miserable symbol of shameful things. That Germans abroad should be ill-treated by coloured people at the orders of English and French was not a surprisingly novel procedure. This method began in the Liberal Revolution of the eighteenth century: in 1775 the English enrolled men of Indian race to attack, burn, and scalp the American republicans, and it should not be forgotten how the Jacobins [the republicans of the French Revolution] mobilized the Negroes of Haiti for the ‘Rights of Man'” (26392).

“The hare may perhaps deceive the fox, but human beings can not deceive each other. The coloured man sees through the white man when he talks about ‘humanity’ and everlasting peace. He scents the other’s unfitness and lack of will to defend himself … We cannot permit ourselves to be tired. Danger is knocking at the door. The coloured race are not pacifists. They do not cling to a life whose length is its sole value. They take up the sword when we lay it down.* Once they feared the white man; now they despise him … they … look down upon the whites as on a thing of yesterday” (26618). [* Is dit nie presies wat in 1990 in Suid-Afrika gebeur het nie?]

Leon Lemmer: Samuel Francis oor ‘n tuisland vir blankes

My vorige rubriek (Praag 18 September) handel oor Samuel Francis (1947-2005) se boek, Essential writings on race (New Century Foundation, 2007, 119p; Amazon Kindle $5,64). Ek het egter sy omvattende derde hoofstuk oor die kwessie van ‘n tuisland vir Amerikaanse blankes agterweë gelaat. Dit is die tema van hierdie rubriek. Francis se beredenering vind in die konteks van blankes se “prospects for racial and cultural survival” plaas (Kindle 327). Sy teks is oorspronklik in Maart 1995 gepubliseer. Jared Taylor beskryf dit as “perhaps his most forceful exposition of the practical steps whites must take if the United States is to remain part of the West” (334).

Mayer Schiller se mening is: “As our population becomes increasingly non-white … European civilization can be preserved on this continent only if whites withdraw into an enclave. He conceded that territorial division was not likely in the near term but argued that no other solution could guarantee the survival of a distinctly Western society and culture” (327). Richard McCulloch het Schiller se standpunt ondersteun. Hierdie rubriek word gewy aan Samuel Francis se antwoord op Schiller en McCulloch se menings. Hou asseblief deurgaans moontlike implikasies vir ‘n tuisland vir Suid-Afrikaanse blankes of Afrikaners in gedagte.

Francis begin deur te skryf: “I do not question the arguments for the desirability of separation … I am willing to grant at least a pragmatic right of every self-conscious people to govern itself and to create and live within its own institutions” (341). Wat ‘n mens begeer is egter nie altyd haalbaar nie. “Racial separation means the relocation of the different races (let us limit the discussion here to the two main races in America, whites and blacks) either to areas of the country that would become politically independent and self-governing or to other countries” (348). Francis wil aantoon “racial separation involves problems that today are virtually insurmountable … until those problems are solved neither separation nor any other enduring solution to the racial crisis is possible” (341).

Die een moontlikheid is dus die verdeling van die land in “‘racial zones’ – in a word, the political breakup of the United States” (348). Die ander moontlikheid is “through relocation of one race by its removal (voluntary or not) to some other territory outside the present United States. In either case, there are three problems: (a) Where is each or either race actually going to go; (b) How is separation going to be implemented; and (c) How are the separated races going to be induced to stay where they are once they get there?” (348).

“Breaking up the United States” sal nie geredelik deur blankes aanvaar word nie “since it involves surrendering large parts of their own country to non-whites. Most white Americans retain too much sense of nationality and too much allegiance to their country and their own communities to accept the proposal of giving up large parts of the United States to others” (355). “Whites should not embrace this proposal because at the present time [1995] and for a long time to come, there is no need to … Europeans are still a large majority of the American population and still retain far more wealth, political power, and even cultural dominance than non-whites. If whites wanted to do so, they could dictate a solution to the racial problem tomorrow – by curtailing immigration and sealing the border, by imposing adequate fertility controls on non-whites and encouraging a higher white birth rate, by refusing to be bullied into enduring ‘multi-culturalism,’ affirmative action, civil rights laws and policies, and by refusing to submit to cultural dissolution, inter-racial violence and insults, and the guilt that multi-racialists inculcate. Ending all of these threats to the white European character of the United States … would involve an uncompromising assertion of white will and identity” (368).

Om ‘n ander land vir die hervestiging van miljoene blanke Amerikaners te vind, is problematies. Watter land sou bereid wees om dit te doen? Verder: “However much they may deplore their accelerating dispossession, most whites might not want to jump ship from the nation they created, and live in countries where they have no roots” (381). Vir groepe kleiner as miljoene kan dit myns insiens ‘n aanvaarbare alternatief bied. “If emigration to Europe [and Argentina or Australia?] is not practical for whites, emigration to Africa or other black majority regions is not practical for American blacks either. It is highly unlikely that very many black African countries would welcome large numbers of American black émigrés and even more unlikely that very many American blacks would want to go” (388). Dink bv aan die lotgevalle van Amerikaanse swartes wat hulle sedert die 1820’s in Liberië gevestig het. “Today, with independent and sovereign (however dilapidated and repressive) nation-states in Africa, mass migration there is not possible unless the African states were simply forced to accept it” (388).

Nog ‘n probleem is:

“How the separated races would be induced to remain separate … there will … remain immense pressures for the breakdown of this separation … Whites will want cheap labour, and many non-whites will want to supply it. If the black zone in any way resembles most of the black majority nation-states or American cities … it will be unable to support itself, to control crime and social disorder, to supply elementary administrative services, or even to avoid the most brutal political repression … Just as there would be immense pull pressure from the white zone for cheap labor, so there would be immense push pressure from within the black zone for emigration to the white zone” (395).

“The separation would gradually (perhaps quickly) dissolve. The fact is that the non-white world almost invariably beats a path to the white door, and the whites behind the door almost invariably open it … This is why, at the height of apartheid in South Africa, there were some 100 000 illegal black immigrants every year. Because whites are almost always more economically successful than non-whites, non-whites almost always want to come in, and because the whites (aside from generosity and ideology) often seek cheap labor, they often let them come or even subsidize their coming. This, after all, is why there was an African slave trade” (408).

Selfs die Suidelike Amerikaanse State wou nie eksklusief wit wees nie. Die Suiderling Hinton Rowan Helper (1829-1909), wat teen slawerny gekant was, was ‘n uitsondering (428).

Volgens Francis is ras as sodanig nie afdoende motivering vir radikale gebiedskeiding nie. “Only as it [race] takes on cultural and political flesh, as race becomes tied up with community, kinship, nationality, territory, language, literature, art, religion, moral codes and manners, social class, and political aspirations. It is precisely such accretions that convert the biological abstraction [or characteristic] of ‘race’ into the concrete category of a ‘people'” (435). Dus, Afrikaners as groep het meer as bloot ras gemeen. “Whites did not descend to their present pitiable condition because their racial purity was somehow diluted but because they conceptually surrendered their will and identity – which they did well before they began to surrender their heritage politically and materially … The conceptual surrender is leading to a situation where the biological survival of the race is threatened, and if that occurs, then – because race is necessary, because no other race or people seems able to replicate or adopt the concepts on which white civilization is based – the conceptual surrender will not be remedied, and white civilization, the whole conceptual corpus, will die with the race” (442).

“Who would be counted as part of a race and why?” (2251). Wie sou in bv ‘n Afrikanerstaat toegelaat word? Die Kodesa-hensoppers? Max du Preez, Willie Esterhuyse, Wim de Villiers, Pierre de Vos, Piet Croucamp? “If there were several white racial states, would one or more ally with non-white states against the white states? … It is idle talk about racial separatism without (a) a widely shared and well-defined concept of race to which virtually all whites would rigorously adhere and (b) equally widely shared and well-defined concepts of other criteria in addition to race that would prevent replication of the same errors and flaws that caused the problems in the first place” (455).

“Despite a good deal of racial mixture in 300 years,* there is no prospect of the extinction of either the black or white races on this continent because of mixture. The threat of white extinction is due to non-white immigration and high fertility coupled with low white fertility” (469). Verder: “The advances in transportation technology tend to render geographical isolation almost impossible, and certainly they have immensely facilitated immigration into Europe and North America” (475). [* “Whites continue to marry outside their own race less than any other race, and they do so in negligible numbers. The 2000 Census reports that only 3,5 percent of whites marry non-whites” (2325).]

“The most racially conscious white states (the early American Republic, the Confederacy, South Africa) used or planned to use the labor of subjugated races, and eventually (if the regimes lasted long enough), those races overcame their masters, at least indirectly … this urge to expand and conquer seems to be biologically rooted in whites … The passivity and timidity of today’s whites are clearly temporary though suicidal aberrations, due to historical causes” (495). “My bet is that no sooner should a white separatist state establish itself than it would begin to import non-whites for labor and other forms of exploitation [usefulness], and the whole history would begin to repeat itself. Moreover, my bet is that non-whites would eagerly lend themselves to this, as they have in the past, since the standard of living and political conditions in the white areas would be so much more attractive than in the non-white areas” (501).

“To summarize, it [racial separatism] fails to identify any physical area for the relocation of either race; it fails to anticipate the likely pressures for recombination of the races; it relies almost entirely on a suppositious white racial consciousness that has no historical precedent and would be inadequate by itself, even if it existed, to sustain a real society, culture, or government; and it involves the deliberate surrender of a part of a territory, political order, and civilization that were created by whites and remain theirs. Until the advocates of separatism can provide answers for these objections, I cannot see that what they advocate is anything more than a desperate and fantastic effort to avoid grappling with the real roots of our racial and cultural decline” (508).

“If white separatism is not the answer, what is? The answer is, quite simply, the reconquest of the United States. This reconquest does not involve any restoration of white supremacy in the political and legal sense that obtained under slavery or segregation, and there is no reason why non-whites who reside in the United States could not enjoy equality of legal rights. But a white reconquest of the United States would mean the supremacy of whites in a cultural sense, or in the sense of what is nowadays called ‘Eurocentrism.’ There are essentially three things that whites must do in order to carry out this reconquest of the nation and culture they have almost lost” (514):

“(1) Whites must formulate a white racial consciousness that identifies racial and biological endowments as important and relevant to social behavior, and their own racial endowments as essential to the continuing existence of Euro-American civilization … It means merely that we recognize racial realities, that we recognize that racial-biological endowments are necessary to certain kinds of human behavior (eg the political and civic behavior appropriate to stable self-government, the work habits and lifestyles appropriate to a dynamic economy; the intellectual behavior that is necessary for science and scholarship, etc) and that because these endowments are largely unique to whites, the behavior they make possible cannot be replicated by most non-whites” (521).

“The formation of white racial consciousness does mean that whites would recognize themselves as a race and their racially based behavior as legitimate, and hence it would mean the end of tolerance for non-white assaults on white people and the norms of white civilization. Whites would simply no longer countenance non-white aggression and insults or the idolization of non-white heroes, icons, and culture; white children* would be raised in accordance with what is proper to being white, and norms openly recognized as appropriate to whites would be the legitimizing and dominant norms of American society as they were prior to the 1960s. Racial guilt and truckling would end” (534).

[* “Non-white and non-Western holidays (Ramadan, Kwanzaa, Cinco de Mayo) are now observed in schools” (2284). Aan die Universiteit Stellenbosch word die nuwe Suid-Afrika se openbare vakansiedae met ‘n “bevrydingsgeurtjie” (Menseregtedag, Vryheidsdag, Werkersdag, Jeugdag, Vrouedag, Versoeningsdag), asook Mandela-dag en Afrika-dag, met oorgawe gevier, maar nie Van Riebeeck- of Beskawingsdag (6 April) en Afrikaansdag (14 Augustus) nie. Anders as in die geval van Nelson Mandela, wat bitter min ooit met die universiteit te make gehad het, word geen poging aangewend om jaarliks erkenning aan die stigter van die universiteit, Jan Marais, te gee nie.]

“(2) On the basis of this racial consciousness, whites must counter the demographic threat they face from immigration and non-white fertility and whites’ own infertility. This means (a) an absolute halt to all future legal [non-white] immigration into the United States, deployment of the armed forces on the appropriate borders to cut off illegal immigration, and deportation of all illegal immigrants (and perhaps many recent legal immigrants); (b) the end of subsidies for the non-white birth rate through welfare programs, obligatory use of contraception by welfare recipients, and encouragement of its use among non-whites, and (c) encouragement of increases in white fertility” (540).

“(3) Whites must correct the political and legal order to end the political power of non-white minorities and their white anti-white allies. This political effort would involve a radical dismantling of all affirmative action and civil rights legislation as well as a good part of the federal governmental superstructure that entrenches minority power. It also would require recovering an understanding of constitutional law that permits local and state governments to govern and private institutions to function independently of government” (540).

“Equality before the law, does not mean political equality, the right to vote, or the right to hold political office, let alone social and economic equality, nor the ‘right’ to attend the same schools, to serve on juries, to marry across racial lines, to serve in the armed forces, to eat at lunch counters, to ride on buses, to buy a house or rent a room or hold a job, to receive welfare, to be admitted to colleges and universities, to take academic degrees or to be promoted” (553).

“All these are phony ‘rights’ that have been fabricated through the corruption of our constitutional law and our understanding of it, and no citizen of any race is entitled to them. Under a proper understanding of constitutional law, states and localities could differ as to whether they recognized such ‘rights’ or not, but the federal government would not, and the only legal rights that either the United States or state governments would be required to recognize and enforce equally would be those Blackstonean rights of personal security, personal liberty, and property … Those citizens of either race who found these rights insufficient for the satisfaction of their ambitions would be free to depart” (553).

“In order to achieve these goals and the reconquest of the United States they involve, there must be an immense amount of cultural and intellectual reconquest beforehand, a long march through the dominant institutions and apparatus of power by which the incumbent elites exercise control over the state, the economy, and the culture of the United States … Recent political developments encourage me to believe that such a movement remains possible and is indeed beginning … it remains a strategy that is far more likely to succeed than the strategy of surrender that racial separatism involves. What white Americans must do is get on with ensuring that it does succeed before they lose their country, their heritage, and their posterity forever” (560).

Wat vir Amerika geld, kan nie sonder meer op Suid-Afrika toepaslik gemaak word nie. Maar daar is fundamentele ooreenkomste, soos hierdie netelige kwessies: Waar die een of meer tuislande gaan wees, hoe hierdie proses suksesvol uitgevoer kan word en hoe die voortbestaan van rasgebaseerde tuislande oor die langer termyn verseker kan word. Arbeidsbeleid is in laasgenoemde geval van deurslaggewende belang. Blankes sal bereid moet wees om nie van “volksvreemde arbeid” gebruik te maak nie, maar uitsluitlik van “volkseie arbeid”, soos Carel Boshoff dit gestel het.

‘n Groot verskil tussen Amerika en Suid-Afrika is dat die Amerikaanse blankes nog tyd het om sake reg te trek voordat hulle omstreeks 2050 ‘n etniese minderheid word wat aan die genade van ‘n nie-wit meerderheid oorgelaat sal wees. Maar soos Francis aantoon is dit mede-blankes wat die pogings van blankes om Amerika kultureel terug te wen, ondermyn. In Suid-Afrika is daar baie minder blankes as in Amerika en ‘n verswelgende swart meerderheid wat reeds in 1994 politieke beheer oorgeneem het. Anders as in die geval van Noord-Amerika is die Afrika-kontinent oorweldigend swart. Die “groter prentjie” is dat die tyd vir die afdwing van politieke Afrikanerideale dalk verby is. ‘n Eurosentristiese herowering, soos wat Francis in Amerika in die vooruitsig stel, kan kwalik in Suid-Afrika werklikheid word. Dit sou nie só gewees het as misleide blankes nie mede-blankes se regmatige regte veral sedert 1990 gesaboteer het nie.

‘n Opsig waarin Suid-Afrikaanse blankes en seker veral Afrikaners in ‘n sterker posisie as Amerikaanse blankes is, is dat hulle vaderland binne twee dekades feitlik onherkenbaar verander en verval het sodat hulle nie meer so sentimenteel soos vroeër daaroor voel nie, dat hulle eertydse lojaliteit verwater het, dat hulle liewer nie die brutale plaaslike werklikheid daagliks wil aanskou nie, dat dit ‘n salige verlossing kan wees om liewer elders ‘n heenkome te vind. In die praktyk is daardie hervestiging egter individueel of gesinsgewys en nie in die vorm van ‘n buitelandse tuisland nie.

‘n Positiewe element in Francis se redenasie is sy voorstel dat Amerikaanse blankes nie na ‘n ander land moet verkas om hulle probleme te probeer oplos nie; dat hulle eerder hulle eie vaderland moet hervorm. Dit is soortgelyk aan my redensasie dat ons nie ‘n nuwe private Afrikaanse universiteit moet skep nie maar eerder moet poog om die eens Afrikaanse universiteite terug te wen; te meer omdat Afrikaners daardie universiteite geskep en uitgebou het en blankes vanweë belasting steeds tot hulle voortbestaan bydra.

Tot dusver het ek gepraat van ‘n “tuisland”, dus ‘n plek waar blankes hulle eie ding na goeddunke kan doen, insluitende ‘n mate van plaaslike selfregering. Die eintlike ideaal is egter ‘n onafhanklike volk- of nasiestaat. Die Jode het dit teen die verwagting in in 1948 met die totstandkoming van die staat Israel reggekry. Maar die resultaat is onvolmaak, onder meer omdat meer as ‘n vyfde van die bevolking nie-Jode is, onwettige inkommers groot probleme skep en die inwoners se veiligheid deurlopend bedreig word. Alles in ag genome lyk dit asof Suid-Afrikaanse blankes of Afrikaners kwalik iets soortgelyks in Suid-Afrika of elders tot stand sal kan bring.

Berusting in die status quo is nie vir egte Afrikaners aanvaar- of leefbaar nie. Gaan ons sê: Waar daar ‘n wil is, is daar ‘n weg; oftewel: ‘n Boer maak ‘n plan? Die tragedie is dat die beste huidige alternatief blykbaar die stigting van mini- of posseël- (soos Ferdie Hartzenberg gesê het) enklaves soos Orania is. Dit is dalk die naaste wat daar deesdae aan Afrikanerselfbeskikking gekom kan word; ‘n “gereduseerde bestaan,” soos Carel Boshoff dit gestel het. Die Afrikaner het ‘n “randverskynsel”* geword. Die idee is dat Orania die eerste groeipunt vir ‘n Afrikanervolkstaat moet wees en dat dit deur ander soortgelyke groeipunte in die omgewing gevolg sal word, ‘n “pêrelstring van dorpe” (kyk: “Carel Boshoff: apart sonder apartheid,” Praag 19.12.2015). [* Wanneer die blankedom voorheen in tekste genoem is, is veral na Europa, Noord-Amerika, Suid-Afrika, Australië en Nieu-Seeland verwys. Dit is opvallend dat Suid-Afrika deesdae uit hierdie lysie gelaat word.]

As Francis gelyk gegee word dat ‘n blanke tuisland, volk- of nasiestaat in die hedendaagse wêreld ‘n verlore saak is en ons toegee dat dit ook vir ‘n Afrikanertuisland geld, besef ‘n mens die enormiteit van die onnoselheid asook die gemeenheid van die mandaadlose politieke magsoorgawe in 1990/94. ‘n Klein groepie blankes, waaronder Afrikaanssprekendes wat die leiding geneem het, het hulle mede-blankes grootliks sonder bedingingsmag gelaat. Sedertdien is daar by Afrikaners ‘n grootliks geïnternaliseerde rouproses aanwesig. Tot my laaste dag sal ek oor die verlies van die Afrikaner se politieke mag rou, des te meer omdat dit ook tot die einde van die blankedom in Suider-Afrika kan lei. Ek rou en dit is nie berustend nie maar wrokkig.

‘Verdraagsame’ gays jubel na SA pastoor verbied

Steven Anderson, ‘n Amerikaanse pastoor wat gekant is teen homoseksuele, is hartseer oor die besluit van Suid-Afrika om hom en sy 17 helpers te verbied om na die land te reis.

Anderson het nou sy hoop op Botswana geplaas, maar GayRadio SA se bedryfsbestuurder Hendrik Baird het gesê Botswana moet Suid-Afrika se voorbeeld volg en Anderson ook toegang verbied.

Die radiostasie het name ingesamel teen die pastoor se besoek.

“Ek is verban uit Suid-Afrika en die Verenigde Koninkryk. Ek word nie eens toegelaat om ‘n aansluitingsvlug in Londen te kry nie,” het Anderson op Facebook en Twitter gesê.

Hy het uit Handelinge 18, vers 6 aangehaal:

Paulus al sy aandag bestee aan die prediking om die Jode daarvan te oortuig dat Jesus die Messias is.

6 Toe hierdie Jode hom egter aanhou teenstaan en beledig, het hy die stof van sy klere afgeskud en vir hulle gesê: “Julle bloed is op julle eie kop. Ek is onskuldig. Van nou af spits ek my toe op die nie-Jode.”

“Ek voel jammer vir mense wat in Suid-Afrika woon, maar dank God ons het nog ‘n wye oop deur in Botswana. Bly uitkyk vir verslae van menigtes wat gered word in Botswana, waar godsdiensvryheid nog bestaan,” het hy geskryf.

Die minister van Binnelandse Sake Malusi Gigaba, het sy aansoek vir vrystelling van ‘n visum teruggetrek.

Gigaba het Dinsdag aangekondig dat Anderson, van die Gelowige Wêreld Baptiste Kerk in Arizona, in terme van die Wet op Immigrasie, Artikel 29 (1) d toegang verbied is, na aanleiding van ‘n petisie wat GaySA Radio geloods het.

Die 17-sterk afvaardiging wat Anderson (foto) vergesel sal ook nie welkom wees nie.

In die aanloop tot die aankondiging van sy besluit, het Gigaba sonder ironie gesê Suid-Afrika is ‘n “pionier” van maatskaplike geregtigheid en menseregte.

Die land het die hoogste moord- en verkragtingsyfer ter wêreld en die bestaan van ‘n sistematiese uitwissingsveldtog teen wit boere is algemene kennis. Herhaaldelike petisies met honderde duisende name oor die verskriklike toestand, het geen indruk nog gemaak op die regering nie.

Burgers van die VSA word gewoonlik vrygestel van ‘n aansoek om ‘n visum na Suid-Afrika te kom, maar in die geval van Anderson en sy gevolg, is hierdie voorreg herroep.

Anderson sê Botswana is meer ontvanklik vir sy standpunt dat gay mense sodomiete is. Hy het gesê hy het ‘n sendeling wat reeds werk doen daar, en glo hulle sal verwelkom word.

Anderson het ondersteuners in Botswana soos dit uit ‘n Facebook-inskrywing blyk: “Een ding kan jy weet van mense wat hulself voordoen as verdraagsaam, is dat hulle net verdraagsaam is teenoor sonde, nie verskillende idees nie. Moenie daaroor bekommer nie Pastoor Anderson.. hou aan met die verkondiging van die Woord.”

Leon Lemmer: Gregory Hood se regse perspektief op die Amerikaanse droom

Die afgelope tyd is daar op Praag verskeie kere oor die Alt Right of New Right berig. Dié verskynsel kom al hoe meer in veral Amerika, Brittanje en Europa voor, onder meer as reaksie teen die instroming van immigrante uit die Derde Wêreld. In Amerika het politieke regsheid ‘n verdere hupstoot gekry toe Donald Trump ‘n kandidaat vir die presidentskap geword het. Ook: “Obama’s first [and second] term has been a bonanza for white racial awareness … whites are becoming increasingly impatient with liberal excuses for black dysfunction” (Gregory Hood, bron hier onder, Kindle 1355). Daar vind ‘n “increasing radicalization of American conservatives” plaas (1366). Hierdie regsheid word as ‘n alternatief voorgestel of as nuut aangebied ten einde dit van historiese regsheid, bv dié van die Nazi’s, te onderskei, asook van die soort konserwatisme wat die Amerikaanse Republikeinse Party (die “Grand Old Party” of GOP) kenmerk, bv:

“Insofar as there is an intellectual justification for conservatism, it accepts the American founding as part of a gradual progression towards egalitarianism” (1231).

Die GOP is feitlik uitsluitlik op die steun van blanke kiesers aangewese maar daar is baie faksies sodat die GOP eintlik ‘n “breë kerk” of sambreelparty is. “American conservatives lack a core coherent ideology to motivate them and somehow, at the same time, they deny the concrete realities of race, place, religion, and real nationhood in the name of an abstract proposition nation” (1241). Die afsplintering in die GOP vind na regs plaas, bv die Tea Party, omdat gemeen word dat die GOP in baie opsigte nie duidelik genoeg van die linkser Demokratiese Party onderskei kan word nie. “The idea of championing a restricted franchise, nullifying laws [ Civil Rights Acts, Voting Rights Act], or recognizing identity based on ethnicity and culture is obviously unthinkable. After all, conservatives believe it’s their system” (1268). “The premises of the Left (democracy, equality, anti-racism) aren’t systematically challenged” (1287). “Ultimately, both sides in mainstream American politics are united in defining the country as a cultureless and raceless entity” (741). In Suid-Afrika is daar ‘n soortgelyke eendersheid by die twee grootste politieke partye want daar is eerder ‘n graad- as ‘n aardverskil tussen die ANC en die DA.

Die Amerikaanse alternatiewe of nuwe regses het tydskrifte en webwerwe en uitstekende skrywers soos Samuel Francis, Jared Taylor, Greg Johnson en Kevin MacDonald wat hulle boodskap uitdra. Enersyds is Amerika die oorsprong van baie van die euwels wat na Suid-Afrika oorgewaai het, soos regstellende aksie en swart ekonomiese bemagtiging. Andersyds ontluik daar al hoe meer Amerikaanse denkers wat goeie insig openbaar en aan blankes klokhelder kommunikeer wat besig is om te gebeur en wat hulle daaromtrent behoort te doen. Ek wil vandag die naam van Gregory Hood (gebore in 1980) by die pasgenoemde lysie van vier name voeg en doen dit na aanleiding van sy eerste boek, Waking up from the American dream (San Francisco: Counter-Currents Publishing, 2016, 145p; Amazon Kindle $5,69).

Hood is oortuig dat regs reg is en formuleer sy standpunt in taal wat ‘n wonderlike seggingskrag het. Let vervolgens deurgaans op vir ooreenkomste tussen die huidige Amerika en die nuwe Suid-Afrika. “Perhaps the closest parallel to the American situation is the timely example of South Africa” (551). “Once you go black, your country doesn’t come back” (1532). Die afgelope twee dekades kon waargeneem word hoe Suid-Afrika omgedop en heel moontlik vir altyd haas onherkenbaar opgedonder word. Die outeur blyk goed bekend met ons plaaslike omstandighede te wees. “Most conservatives considered Mandela a terrorist” (2023).

Nie-verloopte Afrikaners kan hulle nie met die nuwe Suid-Afrika vereenselwig nie. Insgelyks dink Hood dat Amerikaanse blankes vreemdelinge in hulle vaderland geword het. “I’ve always loved my country … it … isn’t mine anymore” (152). Dit is om ‘t ewe of die Demokratiese Party of die Republikeinse Party aan die bewind is omdat die land in elk geval nie volgens die wense van die meerderheid blanke kiesers regeer word nie. Byvoorbeeld, “repeated studies show that voters are unwilling to support social welfare programs if they are perceived as supporting foreign groups” (1079). “The vote is an all but meaningless privilege, for, even if votes are counted, elections lead to results exactly opposed to what voters say they supported” (2166). In Suid-Afrika is die grondwetlike opset sodanig dat die blanke stem in die uiterste mate gemarginaliseer is en gevolglik ignoreerbaar min invloed uitoefen.

Die outeur verskaf ‘n outobiografiese inleiding, wat met hierdie aanhaling begin: “My father … had it better. He had his people. They had their standards. They had pride” (121). Hood noem homself “a White Nationalist” (144) wat dit onmoontlik vind om ‘n nuwe identiteit gegrond in “social justice” te ontwikkel (152). “After all, what better phrase can be used to justify White Nationalism than ‘for ourselves and our posterity’?” (594). Hy skryf:

“The great imperative of our time is for the white European population within the United States to secure its existence by creating a homeland independent of the present American system” (144). “I want a normal job and a normal life in a homeland for my people ” (163). “American life can still be prosperous, orderly, and enjoyable, but there’s something deeply wrong and sick beneath the surface” (171). “Today, the entire national and international power structure, political system, and moral code is built around suppressing white identity and European Identitarian politics” (163). “While ideologically, words like hierarchy or greatness are closer to the essence of the North American New Right, the word identity is the most relevant” (524).

In die Amerikaanse samelewing is daar dinge waaroor Hood verontwaardig is.

“That our media celebrates people who can’t decide what sex – or even species – they are.* That the smartest people in our society frantically promote an ideology that dredges up the worst within us – weakness, decadence, and an ironic condescension towards past accomplishments. That our entire society seems to be built upon deliberately destroying everything we inherited … Were men always judged not by what they did, but whether they were ‘racist’? … I felt something deeply important had been stolen from me” (180). [* “The latest frontier is the rebellion against gender identification, as progressives who refuse to say they are men or women seek to trump Nature, the ultimate Fascist” (2186).]

“At a certain point, the story of America – and the story of humanity – stopped being about the warriors, the pioneers, and the creators. Instead, it became a story about the victims, the people who built nothing but now had a right to the things other people had made. Our morality demanded it. The nation and the world we lived in had been created, and now all that was left was to point out inequalities and distribute resources accordingly” (196). Dit gaan om “the destruction of ideals, the promotion of ‘equality’, the abolition of ‘racism’ or ‘hierarchy'” (205). In Suid-Afrika het die groot geeste wat in die voor-De Klerk-era in beheer van die land was en diesulkes wat die leiding in die samelewing geneem het plek vir mikrogeeste gemaak. Só word ‘n land nie verbeter nie.

Soos in die nuwe Suid-Afrika waar verpligte indoktrinasiekursusse aan meer as een universiteit ingestel is, noem Hood die Amerikaanse universiteit “an ideological training camp … There was nothing, literally nothing, which could not be deconstructed … Statues on campus had to be torn down or buildings renamed” (205). “American higher education is just a very expensive exercise in ideological misdirection” (213). Ook in Amerika word die blanke studente deur nie-wittes verswelg. Volgens Hood is daar nie sprake dat almal gelyk en eenders kan wees nie. “All men are not created equal” (285). Amerikaanse blankes “have more in common with our racial kinsmen in England, Germany, the Netherlands, and the other nations of the Occident than with our non-white ‘fellow Americans’. Our Republic is no longer a melting pot, but a trash can. America today is simply enforced mediocrity” (293). Hood verwys na “this failed experiment we call the United States” (1366). Nie-wittes “really aren’t like us – and, absent a white majority, the cultural norms and institutions Americans take for granted simply wil not exist” (231). In Suid-Afrika neem dit die vorm aan van die transformasie van skole, universiteite en eintlik die hele samelewing met ‘n prominente neiging tot vernietiging.

Dinge soos hierdie het in Hood se gemoed veranderings veroorsaak. “I awakened to my racial identity. I understood that everything I valued – and everything worth preserving in a declining world – was ultimately dependent on the European-American population” (231). Met “emotional blackmail” word gepoog om blankes te ontmoedig om standpunt in te neem. “All that is best is systematically sacrificed in the service of what is worst” (293). Hy wil ‘n nuwe naam vir blanke Amerikaners hê. “We are not ‘Americans’ … We are Europeans, whites who have conquered the North American wilderness and are prepared to claim our birthright of a nation where we are free to be ourselves … We want a homeland – and we mean to have it. That which was best about America is still ours. But we don’t need this failed experiment anymore. We can be something better” (301). “We need the courage to break with pleasant illusions. Our nation is of blood, not of paper. We need to wake up to our own dispossession, and the forces that made it possible. And we need to create a homeland in order to take back our own souls from a culture that has become a poison” (310). “If white advocates are to triumph, we have to become the popular opposition to the ruling system” (1432).

Die tweede hoofstuk handel oor die Amerikaanse droom wat oorspronklik behels het dat geleenthede aan almal gebied behoort te word (340). Aan die begin van die Amerikaanse geskiedenis is daar in hierdie opsig egter net aan blanke Amerikaners gedink. Soos Jared Taylor dit stel: “The Founding Fathers took for granted that ‘only people of European stock could maintain a society in which they would wish to live'” (661). “The United States of America was built by and for the white race” (1304). Hierdie samelewing het egter ontaard in bv “multiculturalism, anti-racism, and diversity” (319). Daarom word van die Amerikaanse droom gesê: “You have to be asleep to believe it” (340).

Let op hoe dinge skeefgetrek word. “George Washington no longer has a holiday in the country he bequeathed – that honor is reserved for Martin Luther King, Jr. The Father of His Country is remembered as a slave-owner, if at all, by non-European Americans” (481). Met verwysing na Barack Obama skryf Hood: “The presidency is now an affirmative action job” (567). “We have the challenge of breaking away the core population from the state they created” (567). Soos vir Afrikanertuislanders is daar vir Amerikaanse geesgenote ‘n uitdaging: “The primary strategic challenge … is breaking European Americans’ emotional attachment to the state” (602). “We have to tell them that equality is the path to a meaningless life” (575).

Hood wil uit die kokon van die huidige Amerika ontsnap, “the current embarrassment we call a country” (1038). “It is precisely those who contribute least to the country who are most actively rewarded. Therefore, why sacrifice for those who hate you?” (602). Wat word ‘n Amerikaanse skoolkind geleer? “He is being taught that white people are uniquely evil, that he is the recipient of unearned ‘privilege’ because he was born, and that to be a moral person, he has to turn his back on his ancestors” (1543). “European Americans need to fight for identity. They need to fight for a homeland. They need to fight for their very existence and survival” (610). “The American Dream is over – and it has to be replaced with the waking vision of the White Republic” (628).

In ‘n latere hoofstuk skryf Hood (en dit herinner my aan die nuwe Suid-Afrika): “The state is most responsive to those constituencies that offer the least to the national community. Slowly democracy transforms into kakistocracy – rule by the worst. A welfare-dependent minority that votes as part of a bloc is an important part of a politician’s winning coalition … those who receive the most from the state seem to be those who contribute the least to the common good” (701). “‘Equality’ is being taken to its logical conclusion – and all you can ever hope for is serving the people who hate you … you are a slave, and the people who hate you rule you” (1635). “Whites … subsidize people who hate them” (2362). “Instead of an economy that subsidizes the worst in people, we could have had something which promotes the best” (999).

Na die Tweede Wêreldoorlog, tydens die Koue Oorlog met die Sowjetunie, maak Amerika “racial egalitarianism a strategic necessity and established it as an American moral principle” (951). Dit gee in die jare sestig aanleiding tot die Amerikaanse swartes se burgerregtebeweging, gevolg deur ander minderheidsregtebewegings. “Ironically, it is the United States that has emerged as the great champion of cultural Marxism even as post-Cold War Russia moves in a more conservative direction, raising the question for the American Right whether they [the Americans] actually lost the Cold War” (951). In Sirië “the United States is committed to preventing the rise of a truly European Europe” omdat hy kant ten gunste van die Moslems in Kosovo gekies het. Die Amerikaanse bevelvoerder, Wesley Clark, het gesê: “There is no place in modern Europe for ethnically pure states. That’s a 19th-century idea and we are trying to transition into the 21st century, and we are going to do it with multi-ethnic states” (960). Die keuse wat Amerika aan Europa gestel het is “being either a soulless museum or a conquered province of the Dar al-Islam” (969).

“Race is superior to any other foundational principle, including religion, ideology, or economics, as the basis of a society. A sophisticated understanding of race is in and of itself sufficient to ensure the survival and perpetuation of a society … At the most basic level, the physical existence of the people has to be guaranteed … Economic recession, military occupation, disease, and political repression can pass with time – all are temporary if the folk remains intact” (1038). Vir die “white advocacy movement” (1661) “the overall strategic objective of political activity is to make race the defining difference between various political, cultural, and social groups, as a precursor to the formation of an ethnostate, the great dream of the White Republic” (1680). Selfs die uiters linkse Noam Chomsky erken: “Race is in fact a human characteristic – there’s no reason why it should be a negative characteristic” (2107). “We know that people are mentally healthier in ethnically homogeneous societies. We know diversity destroys social trust” (1050). “In multiracial societies, you don’t vote in accordance with your economic interests and social interests, you vote in accordance with race and religion” (1079). “It doesn’t matter if black unemployment is skyrocketing and their communities are devastated – they vote black. It doesn’t matter if Nevada has the worst economy in the country – they vote Hispanic” (1532). Hood begeer: “Our people first – Eigen Volk Eerst as the Vlaams Belang says” (1145).

Selde het ek ‘n oortuigender pleidooi gelees as Hood se hoofstuk: “A White Nationalist memo to white male Republicans.” Ek wens die teks kon in sy geheel op Praag herpubliseer word. Ek stip vervolgens enkele waarhede aan wat Hood daarin en in ander hoofstukke opper.

● “A successful black President will restructure the entire country along anti-white lines” (1343). “Take a good, hard look at those Obama victory rallies. They are celebrating your dispossession, your displacement from the country your ancestors built … Even the President of the United States said: ‘Voting is the best revenge’. Revenge for what? … It’s revenge for ‘racism’ … It’s vengeance against the America that once was … Obama is President … and was re-elected because, not in spite of the fact that he despises everything America was” (1509).

● “As a white American, you are a second-class citizen in jobs, education, and government benefits” (1616). “The end of responsibility is really the end of citizenship. Back when America was a real country, citizenship was a duty owed to the larger society” (2156). “Today, citizenship is a burden, offering punishment and censure rather than full participation in political life. The founding stock of the country is actively discriminated against in jobs, education, and financial aid, and is utterly cut off from meaningful political participation in many of the nation’s largest cities on account of our race. Meanwhile, immigrants and their advocates protest that they are ‘second-class citizens’ when in actuality they are not citizens at all. As recipients of free medical care, tax exemptions, state-sponsored ethnic solidarity, and a vast system of patronage and welfare set up for their benefit, those who are not part of the political community are more assiduously courted than actual Americans” (2166).

● “American nationalism is far more appealing to European Americans than White Nationalism. ‘Whiteness’ is a foreign idea* to many whites” (2487), asof hulle geen “legitimate group interests” het nie. “In contrast, other groups (including Jews) do have legitimate group interests” (2529). “But we are now in a position where whites are being forcibly enrolled in what is a state church with no salvation. To be white is to be racist, full stop … many whites … will simply stop calling themselves white and suddenly rediscover whatever miniscule non-white heritage they have. Many Hispanics who would have been considered ‘white’ in years past now aggressively demand their membership as part of an ‘oppressed’ group, and other ‘minorities’ are eager to follow suit. Even Asians say they’re oppressed now. But there still need to be some white men left to pay the bills” (2487).

Wat opval is dat wanneer nie-wittes groepverwantskap (bv ras) ophaal ter eie bevoordeling dit by voorkeur “solidariteit” genoem word. Wanneer wittes dieselfde doen, dikwels bloot ter selfverdediging en om die behoud van hulle groep (soos Hood doen), word dit as “rassisme” geëtiketteer. Daarteenoor word blatante rassediskriminasie deesdae eufemisties “regstelling” of “transformasie” genoem.

[* Anders as by swartes beroep wittes hulle tradisioneel nie op hulle blankheid nie en deesdae slegs ter beskerming van hulle belange, insluitende hulle voortbestaan. Dit kan daarop dui dat wittes (van nature) nie rassisties is nie, dat hulle om historiese of ander redes stille vertroue in die aard van hulle etnisiteit het. In die praktyk word dikwels die teenoorgestelde beweer, dus dat wittes van nature rassisties is en swartes nie rassisties is of kan wees nie.]

In regse geledere is daar glo (feitlik) noodwendig verdeeldheid. “White Nationalists are … incredibly divided when it comes to political action – the price of being independent thinkers against the egalitarian ideology of the regime” (1343). Dit is ‘n (twyfelagtige) argument wat dikwels ter verduideliking en selfs as regverdiging van regse verdeeldheid gebruik word.

In iedere Amerikaanse verkiesing is vuurwapenbesit ‘n omstrede kwessie. “The current debate has been refreshingly frank about the use of firearms by whites to defend against non-white crime. The Left simply charges that whites have a duty to die as a form of penance for past sins against egalitarianism” (2156). “The entire network of human rights, constitutional guarantees, and all the rest are a way for the state to criminalize attempts at self-protection” (2215). Wat reeds gebeur is “robbers suing homeowners for attacking them” (2215).

Die laaste hoofstuk handel oor Donald Trump en is geskryf voordat hy as die Republikeinse Party se presidentskandidaat benoem is. Sedert Trump met sy presidentsverkiesingsveldtog begin het “things will never be the same for the American Right” (105). “Trump has undoubtedly fueled the rise of the Alt Right … It’s not that Trump is ‘pro-white’; it’s that he’s not anti-white, which makes him far Right in the current political context … what he would lead to [could be] a legitimate, nationalist American Right” (2487). Aan die ander kant “the anti-white identity politics of the Left will be accelerated under a Trump presidency” (2505). Hy wil Amerika weer “strong and great” maak (2446; ook 2505). “Without explicit white identity politics to safeguard the core population, America can never be great again, let alone greater than it has ever been, as Trump promises” (2514).

Hood dink dit is onwaarskynlik dat Trump tot president verkies sal word (2476, 2514) maar “the Great Wall of Trump would be a glorious symbol of our national will to survive. Unfortunately, unless we repatriate post-1965 non-white immigrants, legal and illegal, the demographic damage is already done” (2476). “The only future for the American Right is identity politics” (2514). As Trump president word, sal dit “the USA a longer lease on life” gee (2514) maar “it’s only a temporary reprieve for the United States and for European Americans” (2538). Die wenslikheid van ‘n etniese nasiestaat vir blankes sal nie minder word nie. As Trump verloor, sal dit na verwagting die einde van sowel konserwatisme (2514) as “Americanism” wees (2521).

Karel Schoeman het ‘n boek, Die laaste Afrikaanse boek (2002), geskryf. Hermann Giliomee het ‘n boek, Die laaste Afrikanerleiers (2012), gepubliseer. Dan Sleigh het ‘n boek, 1795 (2016), oor “die laaste goeie man” geskryf. Dit lyk asof ons die eindtye betree het, want Hood verwys na Trump as “the last American because he’s the last politician who will ever appeal to the core American population, in the name of the old American order, through the old democratic means … Trump is already a transformational figure. He reveals the System is incapable of saving itself, and European Americans should plan for what comes next” (2547).

“What are whites in the American system? Everything in terms of the core culture, the source of political power, and the fount of political legitimacy (as they created the state). But what are they in the political and social order explicitly? Nothing. What is our job? To make them something … Culturally and historically, whites will never surrender their sense of ownership of the United States, whatever regime rules it” (2538).

Vir my persoonlik is daar drie dinge in Hood se boek wat verrassend ooreenstem met wat ek voorheen geskryf het. Eerstens noem hy die openlike misbruik van die maatskaplike stelsel ook parasitering (1448). Tweedens gebruik hy die term “castrati” (1277, 2285). Ek het dieselfde term gebruik vir die ontmagtiging van Afrikaners en Afrikaans (Praag 1.09.2013 en 8.09.2013). Derdens skryf Hood oor Amerika: “There’s no nation. Instead, there’s a collection of individuals” (2400). Ek het al meermale genoem dat daar nie ‘n Suid-Afrikaanse nasie is nie; net ‘n bevolking waarvan miljoene nie eens Suid-Afrikaanse burgers is nie. Desnieteenstaande beweer die ANC op grond van die 1955-Vryheidsmanifes dat Suid-Afrika aan al sy inwoners behoort.

Hood bepleit blanke nasionalisme wat hopelik uiteindelik neerslag in ‘n blanke staat gegrond op ras (of etnisiteit) sal vind. Hy verhef eerder ras as kultuur tot norm, moontlik omdat eersgenoemde konkreter en dalk makliker bepaalbaar is. ‘n Belangrike insig is dat hy blanke Amerikaners die (gesonde) kernbevolkingsgroep noem; daardie mense wat Amerika die suksesvolste en voorspoedigste land ooit gemaak het. Dit is maklik om te begryp waarom hy verontwaardig is omdat hierdie waardevolle mense geminag en vertrap word en hy voorstelle doen om die situasie te beredder. Aan sy opregtheid twyfel ek nie.

Hy sal egter kwalik vry bly van die ongegronde, wilde maar gewilde beskuldiging van rassisme. Diegene wat tot ‘n suksesvolle, presterende groep behoort sou uiteraard geneig wees om hulle groepverwantskap, bv ras, voorop te stel. Insgelyks sou diegene wat tot ‘n groep behoort wat met negatiewe kenmerke geassosieer word, poog om die viering van groepverwantskap vir ander groepe taboe te maak. In die praktyk word gevind dat swartes hulle rasgroep met bv “Black is beautiful” propageer. Wat Hood wil hê, is dat blankes as teenvoeter ook rasbewus moet wees en hulle ras moet vier, bv met “Wit is bakgat”; des te meer omdat blankes dwarsoor die wêreld oorvloedig rede daartoe het. Hy verlang dat blankes dieselfde mate van ras- of stambewustheid as swartes moet hê. Hy bepleit nie rassisme of rassehaat nie.

Dan Roodt: Vanuit Amerika, met liefde

Ná my warrelwindbesoek aan Amerika, waartydens ek seker 50 000 km ver gevlieg het, voel ek opgewonde oor die toekoms. Die VSA is ‘n energieke land waar ook diegene aan die regterkant van die politieke spektrum kliphard besig is om te organiseer om hul land “terug te vat” by die bont versameling linkses, feministe en LGBT-aktiviste wat dit tans beheer, om nie van die huidige swart president Barack Obama te vergeet nie.

My verjaardag op die vliegtuig. — My verjaardag op die vliegtuig

Nog nooit op ‘n oorsese reis is ek met soveel warmte en toegeneentheid ontvang nie. Vanaf die eerste aand toe ek om tien oor nege by die lughawe van Nashville, Tennessee deur ‘n plaaslike sakeman verwelkom is, tot die uiteindelike afskeid, het die Amerikaners so te sê die rooi tapyt vir my uitgerol. “Suidelike gasvryheid,” noem hulle dit. Vandaar dus my titel, wat so effens slaan op daardie Ian Fleming-titel uit toeka se dae, From Russia, with love. Ek vind dit taamlik gepas, want die skrywer van die James Bond-rillers en ek is op dieselfde dag, 26 Mei, gebore – iets wat ek op die vliegtuig tussen Frankfurt en Johannesburg moes vier!

Veral die Amerikaanse jongmense hou Suid-Afrika met ‘n valkoog dop en voel dit eens met ons in ons stryd teen verswelging deur ‘n multikulturele massa. Net vanoggend sien ek ‘n twiet raak van ‘n jeugdige Amerikerin wat ek by die American Renaissance-konferensie ontmoet het.

Grilling some veggies & starting my @AmRenaissance reading with @danroodt book on South Africa’s English Identity. pic.twitter.com/Hfy1fWfYmO

— Lady LaSSarus (@kpackann) May 23, 2016

Karl Marx en Friedrich Engels het mos geskryf dat kommunisme “‘n gees is wat by Europa spook”. Net so is Donald Trump tans ‘n gees wat by Amerika spook. En só het dit gebeur dat die jaarlikse konferensie van American Renaissance naby Nashville, Tennessee tot ‘n rekordgetal van 300 mense van regoor die wêreld aangegroei het, waarskynlik weens die wêreldwye toename in “immigrasiebewustheid” wat deur Trump se presidensiële veldtog ontketen is. Onder die konferensiegangers was daar Britte, Switsers, ‘n Australiër, Finne, asook Amerikaners vanuit die meeste state in die VSA. Daar was ook ongeveer 20 mediaverteenwoordigers, waaronder joernaliste van die Wall Street Journal, Dagens Nyheter in Swede, Voice of America, BuzzFeed, Talking Points Memo, Red Ice, Vice en die Political Cesspool. Op pad terug Nashville toe vanaf die Montgomery Bell Nasionale Park naby Burns, Tennessee, waar die konferensie gehou is, kon ek en die joernalis van die Wall Street Journal uitvoerig notas uitruil. Maar meer daaroor later.

Namens American Renaissance, het mnr. Jared Taylor gesê: “Nog nooit het ek so optimisties gevoel nie; nog nooit was daar so ‘n sterk wind in ons seile nie.”

Die konferensie is gehou in die idilliese Montgomery Bell Nasionale Park vol groen bome en kronkelende staproetes nie te ver van Nashville af nie. Die konferensie het die geleentheid gebied vir intellektuele, aktiviste en gewone mense om te beraadslaag oor sake soos immigrasie, die toekoms van die Westerse beskawing, identiteit en selfs sakegeleenthede. ‘n Vrienskaplike gees het die meeste van die gesprekke gekenmerk en Saterdagaand was daar ‘n partytjie ná die tyd wat tot in die vroeë ure van Sondagoggend aangehou het. Ek het 2 selfoonvideo’s by die partytjie geneem: een van ‘n gesprek met twee jong Amerikaners waarin hulle hul belangstelling en meegevoel met Afrikaners uitspreek, en nog een waarin twee jonge Suiderlinge ‘n bekende volksliedjie sing. Meer en meer kom ek onder die indruk van hoeveel ons en die Suiderlinge in gemeen het: ‘n eeu of meer gelede ‘n oorlog verloor, serdertdien geteiken deur die liberale media, met verlies van hul skole, universiteite, instellings en middestede. Ook hul Konfederasievlag waarop hulle so trots is, word as deur liberale en swartes as ‘n “simbool van rassisme” beskou.

Vyf jaar gelede in 2011 moes die konferensie afgestel word nadat linkse bomdreigemente aan die konferensiehotel in Charlotte, Noord-Carolina gerig is. Sprekers het agterna in die geheim in ‘n ander hotel in Charlotte vergader, van waar verrigtinge gestroom is en toesprake op video opgeneem is. Ek het ook by daardie konferensie gepraat, en hoe het die tye nie verander nie! Vanjaar het slegs drie linkse betogers in die park opgedaag met een van hulle wat ‘n plakkaat vertoon waarop kapitalisme en rassisme gelykgestel word. Dit klink amper soos iets wat die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty so gereeld kwytraak. Koferensiegangers het die betogers met hul selfone afgeneem, met ‘n enkele parkpolisieman wat tussen die slordige betogers en die welgeklede deelnemers aan die konferensie staan. Die omgekeerde korrelasie tussen die aantal konferensiegangers en betogers kan gesien word as ‘n aanduiding van hoe die politieke klimaat in die VSA verander het, met Trump se mediagedrwe gees iewers in die agtergrond.

Soos iemand ná die konferensie opgemerk het, was dit moontlik tot dusver die mees kosmopolitiese en internasionale vergadering van sy soort, met vyf uit die tien sprekers wat nie net nie-Amerikaans was nie, maar ook nie Engels as moedertaal praat nie. Ek (Afrikaans), Filip de Winter en Anke Van dermeersch (Vlaams), Ruuben Kaalep (Esties) en Fernando Cortés (Meksikaans-Spaans) tel onder die nie-Engelssprekendes. Jared Taylor, die leier van American Renaissance en ‘n trotse Suiderling “sonder enige Yankee-bloed in sy familie”, is ook uniek in dié sin dat hy vlot Japannees praat omdat hy in daardie land grootgeword het, asook Frans vanweë die tyd toe hy in Parys by “Science-Po” gestudeer het. Dus was die sprekers ‘n mengsel van Europeërs uit die Ou en Nuwe Wêreld, wat ‘n hartstog vir hul gemeenskaplike erfenis deel, asook ‘n intense besorgdheid oor die toekoms van die blanke, Westerse beskawing.

Interessant is dat sjiek geklede swartvrou ook die konferensie bygewoon het en selfs sjokolade aan ‘n paar van ons uitgedeel het. Ek het dit boeiend en ietwat ironies gevind. Maar, soos spreker ná spreker herhaal het, is geeneen van ons “rassisties” in die stereotipe sin nie; dit is bloot dat ons multikulturalisme en die gedwonge integrasie van onversoenbare kulture en rasse verwerp. Swart nasionalisme is reg, net soos elke ander vorm van nasionalisme.

My algemene indruk is dat die Amerikaners, veral in ‘n suidelike staat soos Tennessee ons baie goedgesind is

Die Joods-Amerikaanse skrywer en Nobelpryswenner wat ek destyds as student gelees het, Saul Bellow, verwys in een van sy romans na die woord “sensibiliteit… wat groot geraak het”. Wel, drie woorde wat “groot geraak het” by die konferensie was identitarian, cuckservative en Alt Right aangesien hulle in sowel die toesprake as in gesprekke oor ontbyt of aandete gehoor is. In Afrikaans sou mens hulle kon vertaal as: identitêr, koekserwatief en altregs. “Identitêr” het aanvanklik in Frankryk gewild geraak en het kennelik die Atlantiese oseaan oorgesteek, terwyl “koekserwatief” en “altregs” tuisgemaakte VS-skeppings is.

Die hunkering om ou of hoofstroom- konseratiewe idees, wat as “koekserwatief” gekenteken word, af te skud, lyk asof dit ‘n nuwe “sensibiliteit” (dankie, mnr. Bellow) na regs definieer. Soos die videowoernaler Paul Ramsey of RamzPaul soos hy op YouTube bekend is Saterdagaand in sy praatjie verduidelik het, is die beweging radikaal, parmantig, vernuwend, oneerbiedig, soms aanstootlik, maar doeltreffend. Dit beskik oor voorgangers in die Amerikaanse “paleokonserwatiewe” beweging, of dalk die Europese “Nuwe Regs” (nouvelle droite) van die sewentiger- en tagtigerjare, dog dit is wesentlik ‘n nuwe verskynsel. Anders as die Amerikaanse “koekserwatiewe” wat hul aan feminisme en politieke korrektheid onderwerp, skram altregs nie daarvan weg om oor geslags- en selfs rasseverskille te praat nie.

Die jong Estiese politikus en aktivis, Ruuben Kaalep, het die gehoor aan sy lippe gehad oor Estiese nasionalisme in ‘n toespraak wat met intensiteit en digterlike taal gelaai was. Sy plaaslike jeugbeweging het, soos hy dit gestel het, “in ‘n Sowjet-stylstudentekoshuis begin”. Vanaf dié beskeie begin, het dit deur betogings en nagmarse met fakkels aangegroei. Die ou heidense simbool van die Estlanders was ‘n reusepadda wat hul vyande in veldslae verorber het, wat dan later – op tipies altregse wyse – aan die internetmeem Pepe die Padda (Pepe the Frog) gekoppel is. Aangaande die hoofstroompolitiek het Kaalep onder dawerende applous verklaar: “Die hele politieke klas moet geëlimineer word.”

Fernando Cortés het hom voorgestel deur te sê dat hy “‘n Meksikaanse identitêr is wat hier is om met Amerikaanse identêre te praat”. Hy het aan die gehoor uitgelê hoe emigrasie na die Verenigde State deur sy landgenote die belang van multinasionale maatskappye en hul behoefte aan goedkoop arbeid dien, terwyl Meksiko in ‘n toestand van armoede en wydverspreide korrupsie gelaat word. Kortom, oorgrensmigrasie is net so sleg vir Meksiko soos vir Amerika. “Wallstraat besluit wat die Meksikaanse peso die volgende dag werd sal wees”, en sonder ‘n stabiele geldeenheid is spaar of ekonomiese vooruitgang moontlik nie.

Volgens Cortés “neem transnasionale maatskappye Meksikane in diens op sesmaandekontrakte wat $6 per dag betaal. Daar bestaan slegs ‘n plan van die regering en ondernemings om ‘n derdewêreldstaat in Meksiko in stand te hou… Die Meksikaanse regering word deur skelms beheer.”

Die Amerikaner James Edwards en aanbieder van die radioprogram “The Political Cesspool het die hoofstroommedia weens hul politieke korrektheid gekasty. “Net om te oorleef, word vandag as ‘n blanke heerssugtige begrip gesien,” het hy gesê. Mnr. Edwards het gekla oor ‘n Sweedse realiteits-TV-program wat hom eenkeer uitgenooi het om die tradisionele Suidelik-Amerikaanse oogpunt te verteenwoordig. Ná agt uur se verfilming, is hy presies 36 sekondes lugtyd gegun.

Edwards het lede van die pro-Westerse beweging as “makelaars in gesonde verstand” beskryf. Hy het ander aangemoedig om by die beweging aan te sluit deur te sê: “Ek het nog nooit ‘n vriend (as gevolg van my aktivisme) verloor nie. Dit het my vriendekring vergroot. Ek sal vir hulle gaan oorlog maak en hulle sal vir my gaan oorlog maak. My raad is: Raak op enige manier wat jy kan betrokke. Raak deel van die stryd.”

Die Brits gebore skrywer en aktivis Peter Brimelow het gepraat oor “Die Trump-tsoenami en die toekoms van die Amerikaanse nasie”. Brimelow was een van die eerste meningsvormers wat voorspel het dat Trump hom vir die Amerikaanse presidentskap, die magtigste politieke pos ter wêreld, verkiesbaar gaan stel. Hy het herhaal wat hy in sy toespraak by verlede jaar se American Renaissance-konferensie gesê het, naamlik dat ‘n enkele toespraak die politieke klimaat vir ‘n hele tydvak kan verander. Voorbeelde van sulke toesprake sou wees Joseph McCarthy s’n in 1950 oor kommuniste in die Amerikaanse departement van buitelandse sake en Enoch Powell se “Riviere van bloed”-toespraak in 1968. Hoewel Powell uiteindelik gedwing is om die Britse Konserwatiewe Party te verlaat, word daar steeds na sy beroemde toespraak verwys, selfs vandag. Trump se stelling oor die bou van ‘n muur op die grens tussen Meksiko en Amerika het insgelyks die immigrasiedebat in sy land verander, met duisende ondersteuners wat by sy politieke vergaderings sing: “Bou die muur! Bou die muur!”

Volgens Brimelow, “kan een vonk die vuur verskaf. Dit kan een vonk of een politikus wees… Verlede jaar het ek gesê net een toespraak is nodig. Nou sê ek dit kan een verkiesing wees wat die Amerikaanse vulkaan kan laat uitbars.”

Aan die ander kant is Brimelow bekommerd oor die verkiesing van Hillary Clinton as president aangesien “daar ‘n duidelike gevaar van ‘n immigrasieoplewing is indien sy sou wen”. Maar die blanke Amerikaanse kiesers kan moed skep uit die feit dat daar “sewe-en-dertig keer meer blanke as Hispaniërkiesers is”. Etniese en rassestempatrone gaan die toekoms van die Verenigde State bepaal. Terwyl die aantal blanke stemme gedurende die laaste twee verkiesings eintlik afgeneem het, was daar egter in sommige Suidelike state soos Texas sterk steun vir die Republikeinse Party, met 70% van blankes in Texas wat vir die GOP (“Grand Old Party” soos die RP ook genoem word) stem. “Indien blankes op Suidelike vlakke sou stem, sou Trump ‘n wegholoorwinning behaal,” het Peter Brimelow voorspel.

Tydens die dinee Saterdagaand het Brimelow, uitgewer van die webblad vdare.com, my gevra of ek ook bereid sou wees om artikels vir sy blad by te dra, net soos ek al vir American Renaissance gedoen het. Daartoe het ek onmiddellik ingestem, want hierdie is ‘n Amerikaans-Europese beweging met die Afrikaner wat vir die eerste keer in ‘n lang tyd weer deel van ‘n belangrike Westerse denkrigting word. Ons oorlewingstryd hier, asook dié van blanke Amerika en Europa, is één stryd en meeste mense sien dit ook so in.

Jared Taylor het gepoog om te verklaar waarom blankes regoor die wêreld “vir hulself lieg oor ras”. Hulle ignoreer die mees ooglopende maatskaplike verskynsels, soos misdaad of akademiese onderprestasie deur nie-blankes, eenvoudig om die etiket na te kom. “Blankes lieg om hulself om die bos te lei. Blankes is vreesbevange om rassiste genoem te word,” het hy gesê. In dieselfde trant het hy die “Black Lives Matter”-beweging in die VSA as ‘n “spul leuens” (pack of lies) beskryf.

Waar akademici ook al rassekwessies bestudeer, vind hulle “die waarheid te warm om aan te raak”, volgens Taylor. Hy het die geval genoem van professor Putnam van Harvard wat aanvanklik wou bewys dat rassediversiteit groter vertroue tussen mense kweek. Toe hy egter navorsing op voetsoolvlak begin doen, vind hy presies die teenoorgestelde, dat “diversiteit” eintlik gemeenskapsvertroue vernietig. Individue binne ras- of kultureel homogene groepe vertrou mekaar, terwyl die teenoorgestelde onwaar is. Putnam het aanvanklik gepoog om sy bevindinge weg te steek, nog ‘n leuen, maar toe dié uiteindelik uitlek, is hy gedwing om die waarheid te publiseer. As Amerikaanse Suiderling, stel Jared Taylor dit ondubbelsinnig: “Die Suidelike geveg is die geveg van Europa, die VSA en die hele blanke wêreld.”

Aangesien ek direk ná Taylor gepraat het, sou sy sin ‘n goeie inleiding vir my toespraak kon wees daar ek gepoog het om te wys op die parallelle tussen wat in Suid-Afrika en elders in die Westerse en blanke wêreld gebeur. Die Nederlandse Party vir die Vryheid-lid, Martin Bosma, het verlede jaar ‘n boek gepubliseer waarin hy juis beskryf hoe die Afrikanervolk van Suid-Afrika as die “kanarie in die steenkoolmyn” beskou kan word, die eerste Westerse volk wat in ons tyd kon uitsterf as gevolg van multikulturalisme en rasseoorheersing deur swartes.

Ek het uitgewys hoe, tot en met die tweede wêreldoorlog, Suid-Afrika nog altyd deel van die Westerse stelsel was, met ons eerste minister wat beide huise van die Britse parlement in 1942 toegespreek het, met Lloyd George en Winston Churchill wat hul gemeenskaplike bewondering vir hom uitspreek en die hele skare Britse politici wat vir hom hande klap en “He’s a jolly good fellow” sing. Kort daarna het Suid-Afrika egter in onguns verval, en pleks daarvan dat sy bygestaan is om haar rasse- en etniese probleme op te los, is sy verguis, aangeval en geboikot.

Ek het na die eietydse Suid-Afrika as “‘n soort antirassistiese Sowjetunie” verwys, waar dit eenvoudig taboe is om die waarheid oor ras te praat. Daar is gereelde heksejagte teen akademici, skrywers en gewone mense wat dit durf waag om oor swart geweld, korrupsie en onverdraagsaamheid teenoor Europese kultuur en gebruike te kla. Teenoor diegene wat daaraan dink om Suid-Afrika te verlaat, het ek in my toespraak gewaarsku dat hulle deur mev. Merkel in Europa of mev. Clinton in Amerika met dieselfde nonchalance verraai kon word as wat mnr. FW de Klerk ons gedurende sy sogenaamde “onderhandelings” met die ANC en die SAKP verraai het.

Hoewel ons Afrikaners kanaries in ‘n gevaarlike multikulturele eksperiment is, is ons nog nie dooie kanaries nie aangesien ons vir ons eie oorlewing werk, met ‘n renaissance van gewilde musiek, film en die totstandkoming van klein sakeondernemings. Ek het ‘n beroep op die gehoor by in Montgomery Bell Nasionale Park gedoen om met ons handel te dryf en saam met ons te werk om ons eie etniese ekonomie te bou buite die beperkinge van regstellende aksie en rassekwotas in die handel waaraan ons gedurig onderwerp word.

Die twee sprekers van die Vlaamse patriotiese party, die Vlaams Belang, het die gehoor oor die toenemende oorheersing van Islam in België, waaronder die verdrukking van vroue, ingelig. Mnr. Filip de Winter het gesê: “Jy kan nie ‘n eerstewêreldland met ‘n derdewêreldbevolking hê nie. Die Westerse wêreld word binnegeval.” Hy het ook die toelating van Turkye tot EU-lidmaatskap as “suiwer waansin” beskryf. Europa is ‘n swak prooi vir ‘n aggressiewe Islam, die roofdier.

‘n Ander spreker van die Vlaams Belang, me. Anke Van dermeersch, was ‘n vorige Mejuffrou België en is tans senator in daardie land. Sy het ‘n organisasie Vrouwen tegen Islamisering gestig; dié lei media- en inligtingsveldtogte wat provokatiewe plakkate insluit waarin die vryheid en skoonheid van Europese vroue gevier word. Senator Van dermeersch het verder verduidelik dat “individualisme, materialisme en selfverheerliking die grootste vyande van familiewaardes en daarom ook ons demografie” is. Sy is sterk gekant teen die VN se voorstel dat miljoene Afrika-immigrante na Europa uitgenooi moet word om vir die vrugbaarheid onder die vervangingskoers te vergoed, en dit as “‘n kruipende, aanhoudende volksmoord van Europeërs” beskryf.

In sy afsluitingstoespraak het die veteraan- VS-aktivis en regsgeleerde Sam Dickson vir Angela Merkel daarvan beskuldig dat sy “die ergste verraaier in die geskiedenis van Duitsland is. Sy beskik oor geen land nie.” Hy het die gehoor daaraan herinner dat “die woord ‘rassis’ ‘n semantiese wapen is wat deur die wrede kommunis Leon Trotski in die 1930’s uitgevind is”.

Kort ná die konferensie het Ruuben Kaalep op Engels getwiet:

#AmRen2016 was an unforgettable experience. All the brightest minds of growing and increasingly youthful Alt Right together in one place!

— Ruuben Kaalep (@RuubenKaalep) May 22, 2016

Ek kon nie anders as om saam te stem, dit ‘n “hou van” te geen en te hertwiet nie.

Opsommenderwys is daar ‘n paar dinge wat my omtrent die kongres bybly:

Amerikaners stel oor die algemeen meer in ons Afrikaners as in die Engelssprekende blankes belang, omdat ons heelwat waardes en ervaringe met hulle deel, hoewel hulle bereid sou wees om alle blankes in ons land by te staan.
Vanweë my eie en PRAAG se werk, word Afrikaners en by uitbreiding Suid-Afrika gesien as deel van die internasionale “altregse beweging” wat ten doel het om die hele Westerse/Europese wêreld (waarby Rusland ingegrepe is) op ‘n nuwe konserwatiewe, pro-blanke koers te plaas. Ons stryd is hulle s’n, en andersom. Almal verstaan dit. Donald Trump, maar ook Marine Le Pen, Geert Wilders en ander is by verstek die “altregse politici” wat deur ‘n magtige intellektuele en maatskaplike beweging gerugsteun word.
Indien dit reg beplan word, kan ons en veral die Amerikaners gesamentlike projekte aanpak om byvoorbeeld blanke armoede in ons land uit te wis, werk te skep, handel te dryf, of selfs om onsself te beveilig. Oor en oor het van die kongresgangers my gevra: “Do you have the right to own guns?” Solank ons gewapen is en oor ‘n goeie inkomste beskik, is daar niks wat die ANC of EFF kan doen om ons uit die land te verdryf nie. Ons sal ons ook teen misdadigers kan verweer. Ongelukkig sukkel baie van ons mense ekonomies, is ongewapen en daarom weerloos teen aanvalle. Dis wat reggemaak moet word.

‘n Plek soos Nashville, Tennessee wat nie eens onder die toptienstede in Amerika figureer nie, is welvarend, skoon, goed georganiseer en dinamies. Daar is vier universiteite, streeksbanke, asook allerlei konserwatiewe dinkskrums waarvan ek Dinsdagaand ‘n lesing te Cool Springs net buite Nashville gaan bywoon het. Die titel van die lesing was “The end of socialism” en prof. James Otteson van die Wake Forest-universiteit het ‘n boeiende ontleding aangebied oor waarom sosialisme en staatsinmening meermale misluk terwyl privaat onderneming gewoonlik slaag. Agterna het hy my sy visitekaartjie gegee en daar was ook ander mense by die lesing wat gretig was om met my te gesels, eposadresse uit te ruil, ens.

My algemene indruk is dat die Amerikaners, veral in ‘n suidelike staat soos Tennessee ons baie goedgesind is en graag sal wil sien dat ons oor en weer saamwerk teen verswelging deur die derde wêreld, of deur swart demografie in Suid-Afrika. Die boodskap dat die hele blanke bevolking wêreldwyd bedreig word, word oral gehoor en daarom bestaan daar ‘n nuwe behoefte aan blanke solidariteit, ongeag taal, kultuur of land. Almal wat deel is van die blanke, Europese beskawing moet saamwerk om dit te red, waar ons ons ook al mag bevind.

Sondagoggend was ek so half en half gestrand by Montgomery Bell Nasionale Park, totdat ‘n Ierse ingenieur uit Kalifornië wat so begeester is ná my toespraak dat hy sommer hierheen wil emigreer om ons te kom help om die stryd te stry, my ‘n geleentheid aanbied. Tien minute later sê hy, nee, hier is ‘n joernalis van een van Amerika se grootste koerante wat my sal aanry dan kan ons sommer in die motor op pad Nashville toe gesels. Dis Amerika: dinge gebeur vinnig en spontaan. Hier in Suid-Afrika sal hoofstroomjoernaliste nie eens my eposse beantwoord nie, want nog te sê my ‘n geleentheid aanbied en agterna vir my ‘n bier in die sentrum van Nashville koop. Intussen het die man my Washington toe genooi. Ek dink as ek meer tyd in die VSA deurbring, kry ek nog ‘n afspraak met die president, veral as daardie president se naam dalk binnekort Donald Trump is!

Bygesê: die Amerikaners is gou om uit te vind of jy oor ‘n goeie opvoeding beskik, oor hul eie en die wêreldpolitiek kan saamgesels en beoordeel jou daarvolgens. Anders as by ons, waar onderlinge nyd en afguns dikwels hoogty vier, verleen die Amerikaners geredelik erkenning aan talent of kennis as hulle dit teëkom.

Vir ‘n dag of twee het ek by ‘n gesin in Green Hills, ‘n voorstad van Nashville, tuisgegaan wat my ook bederf het deur my rond te ry en allerlei besienswaardighede te gaan wys, onder meer die lewensgetroue replika van die Parthenon (hier bo). Die dame se ma was Afrikaans en haar pa ‘n Engelsman van Natal, maar sy het op Potgietersrus grootgeword, daar in Afrikaans skoolgegaan en ook op Tukkies gestudeer. Haar man is in Kanada gebore, en het ‘n tyd lank by Wits klasgegee alvorens hulle uit die land weg is. Hul twee seuns wat tans op universiteit is, het in Amerika grootgeword en praat Engels. Maar hulle is baie gretig om hul Afrikaans te verbeter en daarom het ek vir hulle twee Afrikaanse films met Engelse onderskrifte laat kry, wat vir hulle verdere blootstelling aan die taal sal gee. Só leef die Afrikaanse belangstelling in Nashville, Tennessee, waar daar blykbaar ook ander Afrikanergesinne woon.

Terug in Suid-Afrika lees ek al weer die vervelige, voorspelbare, polities korrekte gesanik van Piet Kopdoek en ander in Rapport en wonder: bly ons op dieselfde planeet? Besef mense nie dat die wêreld daarbuite, in Europa – maar veral ook in die magtige VSA – besig is om met rasse skrede te verander nie?

Politieke korrektheid, witskuld, swart oorheersing, dis alles so… iets wat tot gister behoort. Ons is besig om ‘n nuwe tydvak binne te gaan. Dis opwindend, interessant, en vol belofte.

As ek mense hier by ons net dít kan laat verstaan, dan is alles wat ons doen al die moeite werd.

Kubabesoek: ‘Moffie’ Obama se slap gewrig maak op- en trefslae

President Barack Obama se besoek aan Kuba word oorskadu deur sy slap gewrig aan die einde van sy mediakonferensie met president Raúl Castro wat sy hand in die lug probeer hou soos wat Mandela destyds met De Klerk gemaak het. Dit lyk egter asof die Amerikaanse president onwillig is dat sy Kubaanse eweknie hom byna letterlik soos ‘n marionet voor die kameras behandel en hy hou sy gewrig slap.

Die beeld wat via Vine miljoene kere op Twitter getwiet en hertwiet is, skep ook volgens sommige die indruk dat Obama “gay” is en dat hy deur ‘n meer manlike Castro gehiet en gebied word.

Castro tries fist-in-the-air Communist salute with #Obama, but it fails due to Obama’s gay wrists!#AltRight #tcot https://t.co/DAG5vz2JAL

— Fashionista (@Lopez19880110) March 22, 2016

Castro het ook ‘n vraag van ‘n Amerikaanse joernalis oor “politieke gevangenes” in Kuba, wat in Spaans vir hom getolk is, minagtend beantwoord deur vir ‘n lys name van sulke gevangenes te vra. “As daar politieke politieke gevangenes in Kuba is, sal hulle voor vanaand nog vrygelaat word,” het hy uitdagend gesê.

Verder het Castro die teruggee van Guantanamo-baai aan Kuba deur Amerika geëis. ‘n Amerikaanse vlootbasis wat tans op die eiland gehuisves. Hy het die stand van menseregte in Amerika gekritiseer deur te sê dat daar nie gratis gesondheidsorg en hoër onderwys vir almal in die VSA is nie, anders as in Kuba.

Obama op die Rewolusieplein waar hy hulde aan José Marti bring, met Ché Guevara se muurskildery in die agtergrond

In antwoord het Obama gesê: “Maar die Verenigde State erken die vooruitgang wat Kuba as ‘n nasie gemaak het, sy enorme prestasies in opvoeding en gesondheidsorg. En miskien belangriker, ek het bevestig dat Kuba se lot nie deur die Verenigde State of enige ander nasie bepaal sal word nie. Kuba is soewerein en beskik tereg oor enorme trots. En die toekoms van Kuba sal deur Kubane bepaal word, nie deur enigiemand anders nie.”

Raúl Castro is die broer van die vorige Kubaanse president, Fidel, wat jare lank die kommunistiese Karibbiese eilandstaat regeer het. Obama het insgelyks vir foto’s geposeer voor ‘n muurskildery van die revolusionêre guerillastryder, Ché Guevara.

Dit was die eerste keer in 90 jaar dat ‘n Amerikaanse president ‘n amptelike staatsbesoek aan Kuba gebring het. Daar heers egter steeds ekonomiese sanksies van die VSA teen Kuba. Obama en die Demokratiese Party in die VSA wil graag die sanksies opgehef sien, maar die Kongres word tans deur die Republikeine beheer wat daarteen gekant is.

Hier is die gewraakte video waarin Raúl Castro poog om Obama ‘n Mandelavuis te laat maak, maar nie daarin slaag nie.

Sydney Gregan: Mag Zuma nog ‘n bietjie uithou

Ek moet sê, ek geniet nogal die politieke spektakel wat hom op die oomblik in hierdie land afspeel. Nie soseer omdat ek een van honderdduisende blankes was wat gewaarsku het teen die nadelige gevolge van swart meerderheidsregering nie; dit raak immers ons almal, maar veral die geskarrel in links-liberale geledere om tog ‘n beter swart kroonprins as die ou “verdomde Zuma” te kry. Zuma het hulle darem nou lelik “gedrop”.

Maar omdat linksheid en liberaal-“geit” ‘n sielsieke toestand is, word die waarheid natuurlik ontken; of as liberaliste dan nou werklik so dom is soos wat ek dink hulle is; net eenvoudig nie ingesien nie. Die waarheid is dat Zuma sou wees soos die een voor hom en die een na hom sal wees soos hy. Maar in droomland kan ons mos maar aanhou droom, of hoe?

Zuma is ‘n Zoeloe. Dus hy het die Xhosas teen hom. Veral nou. En so ongeveer 10 ander swart volke… Daarby is hy nie net deur die Amerikaners gekoop nie. Hy mag dalk net standerd 4 hê, maar hy is uitgeslape. Hy het ook Chinese, Russiese en veral Indiër-bande. En dit is juis hierdie bande wat die Amerikaners nou genoop het om elkeen wat hulle kan oortuig — veral met geld — teen Zuma in te span. Ook van sy eie partygenote. Veral as hulle êrens oor die hoof gesien is. Ai, die lojaliteit darem! Of dit egter gaan werk, sal nog gesien moet word, want Zuma kan om baie redes nie van die presidentskap afstand doen nie. Geld, mag en persoonlike vryheid is van die vernaamstes.

Het Zuma nie bande met BRICS aangeknoop (wat buite die Amerikaans-beheerde Wêreldbank- en IMF-invloed wil beweeg) nie, en was die kontrak vir kernkrag met Amerika in plaas van Rusland gesluit en sy persoonlike bankier George Soros in plaas van die Guptas, was Zuma nou die held van Amerika. Hy het egter Amerika ge-“doublecross” en hulle vergewe nooit nie, juis omdat die Jode wat die kitaar daar slaan, nooit vergewe nie. Zuma se uithouvermoë sal deur hierdie aanslag getoets word. Soos John Perkins in Confessions of an Economic Hitman skryf, word alles ingespan om van so ‘n halsstarrige staatsleier ontslae te raak, en as niks anders dan werk nie, sal ‘n sluipmoord die nodige moet doen. Ja, die lang messe is letterlik uit vir Zuma… Vergesog? Gaan lees dan wat het met tientalle staatshoofde gebeur wat nie voor die Amerikaanse knie wou buig nie! Dat Amerika self in die eerste plek verantwoordelik is vir ons verswakkende geldeenheid sal die goed betaalde ekonomiese “kenners” nooit erken nie. Wat anders kan in elk geval met ‘n geldeenheid in ‘n swart-beheerde Afrikastaat gebeur wat boonop aan sentiment, eerder as werklike waarde gekoppel is?

Wie moet Zuma dan opvolg sou die Amerikaanse aanslag slaag? Ramaphosa die kitsmiljardêr wat miljarde uit niks (lees: Amerikaanse hupstoot) gemaak het en geheel en al deur Amerika beheer word? Ramaphosa met sy eie omstredenheid, waaronder Marikana? Ramaphosa wat Roelf Meyer en Andries Breytenbach van die “Boere-Afrikaner Volksraad” (ja, staan tog net op aandag!) in onderhandelings paai net om agteraf vir hulle te lag? Asseblief tog! Sal ons dan nooit leer nie? Dis maar net Vinkel en Koljander. Die een is soos die ander.

Intussen hoop ek Zuma kan nog ‘n bietjie uithou sodat elkeen sy ware kleure kan wys. Dis mos in tye soos hierdie dat mense se onderrokke bietjie uithang. Wat die idiote nie besef nie, is dat Zuma se opvolger niks gaan verbeter in hierdie land nie. Natuurlik sal aanvanklik die persepsie geskep word dat dit beter gaan onder ‘n nuwe (Amerikaans-) gesinde president — totdat die nare ou werklikheid weer na die oppervlak beur. So sal die blanke nogmaals gesus word. Zuma sal intussen net moet pasop wat hy eet, wie sy voertuie nagaan en veral, (die bekende een!) waarheen en waarmee hy vlieg! Vliegtuie van sekere presidente in Afrika het juis die snaakse gewoonte om onverklaarbaar neer te stort…

Intussen baljaar die perstitute van Media 24 met al die onthullings van agtergeblewe ANC-lede en ander mismaaksels en dans die pastoortjie van die DA soos ‘n wafferse ballerina rond en raak die een na die ander onbenulligheid kwyt. Hy is ‘n erger irritasie as Zuma! En dan is daar mense wat hom as die land se volgende staatshoof sien. Hopelik nie in my, my kinders of hulle agterkleinkinders se tyd nie!

Ja, wie die lesse van Afrika nie wil leer nie, is gedoem om dit te herbeleef!

Karel Combrinck: Werfbobbejane

Om aan te sluit by die stuk oor Volksmoord en terrorisme op Praag van 10 Desember.

Vir liberaal in die sin van vry wees om te dink, te sê en te doen, is veel te sê. Die geskiedenis van die mensdom is een lang ononderbroke vryheidstryd : Vryheid van slawerny, vryheid van imperialismes, vryheid van ‘n beklemmende, uitmergelende en magsugtige kerk. Daarom is dit des te meer tragies dat in hierdie 20ste en 21ste eeu die mens hom willens en wetens oorlewer aan die slawerny van allerlei ideologiese absolutismes, die ergste waarvan miskien is die linksliberale despotisme wat die afgelope dekades in die Weste vaardig is. Die kwalifikasietjie “links” plaas op die begrip liberaal ‘n heel ander perspektief en laat ons neig in die rigting van inderdaad die teendeel van liberaal, nl. diktatuur en dwingelandy.

In Westerse lande is daar vandag nie meer werklik sprake van liberale regerings nie. So te sê almal is linksliberaal met batterye van beperkende en dwingende maatreëls en kodes en wette wat mense wil kondisioneer en hulle vryheid van spraak en denke aan bande wil lê. Onder die dekmantel van linksgelaaide brabbeltaal soos “haatspraak” bestaan daar krasse wette oor wat ‘n mens oor wie mag sê, of liewer nie mag sê nie. Van vryheid van spraak is daar dus maar net in hoogs beperkte mate sprake. In Frankryk is daar teen Franse nasionaliste vervolgings, boetes en, skorsings om as kandidaat in verkiesings deel te neem, dus teen mense wat dit durf waag om bv. te sê dat Frankryk deur Moslems ingeneem of beset word. Het George Orwell nie dekades gelede die begrip “Thought police” ontwikkel nie?

In Amerika, wat veronderstel is om die mees vrye land ter wêreld te wees, word kinders met busse van bakboord na stuurboord gekarwei ten einde hulle te dwing om met swartes saamgehok te wees. Van watter vryheid kan daar sprake wees as ‘n mens nie meer die reg het om te besluit waar en hoe en hoe jou kinders opgevoed word nie?

Wêreldwyd is die media-instrumente van sensuur wat diegene wat nie bloot napraat nie, die mond snoer. Watter kanse is daar om in die New York Times of Le Monde of Die Burger ‘n sienswyse te belig wat nie in die linksliberale dwangbuis pas nie? Inteendeel is die media grootliks die bewakers van linkse ideologie wat dit as hulle roeping beskou om enigeen wat nie saampraat en napraat nie, te ostraseer en te verguis. Hemel sy dank is daar vandag die internet wat tot ons redding kom voor die ewigdurende polêre duisternis van breinlose konformisme op ons toesak, benouend en saai.

En dit bring ons by daardie mekka van linksliberale dwangpolitiek, die Rommelrepubliek: Dwang om mense van bepaalde rasse in diens te neem en kwotas vir die persentasies van jou werkers wat wit mag wees, dws min of meer geen. Voorskrifte oor wie bevorderings mag kry op grond van hulle rasseklassifikasie. Voorskrifte oor wie waar moet skoolgaan en in watter taal hy onderrrig mag word. Voorskrifte oor in watter taal aan ‘n universiteit gedoseer moet word, wie in universiteitsposte aangestel mag word, watter taal in ‘n koshuis gepraat mag word. Voorskrifte en vereistes oor die samestelling van sportspanne, behalwe as ‘n span reeds volledig swart is. Dan mag hy maar swart bly. ‘n Onlangse berig dui daarop dat die rommelregering ‘n einde wil maak aan « apartheidgeïnspireerde » woonbuurtes, behuisingskomplekse en aftreeoorde.

En nou net pas weer: ‘n Nuwe gesondheidsversekeringstelsel met voorskrifte oor die mediese sorgversekering waaraan jy mag behoort, voorskrifte oor hoeveel jy moet betaal, wie moet betaal (raai wie) en wie nie hoef te betaal nie (raai weer wie), voorskrifte oor watter dokter jy moet raadpleeg en in watter hospitaal jy behandel (of mishandel) moet word. En dit alles dra die slaafse goedkeuring weg van die klas van linksliberale Afrikanerintellektuele, akademici en meningsvormers wat in ons samelewing die morele septer swaai. Hoe lank gaan dit nog wees voordat hulle aan ons begin voorskryf met wie jy mag trou of saamleef en wat jy in jou slaapkamer mag doen of nie doen nie?

En hoe kan dit juis anders met die gehalte van linksliberale akademici aan ons universiteite en die sg. “meningsvormers” van Die Burger, Beeld ens. wat die morele en ideologiese septer swaai in ons samelewing? Wim de Villiers se viserektore, Leopoldt van Huyssteen, Arnold Schoonwinkel, Eugene Cloete en Nico Koopmans sit soos vier sirkusbobbejane op ‘n stok en beaam maar net skril sketterend wat hulle meester hulle voorsê: “Transformeer! Transformeer! Transformeer!” Sou hulle ook in hulle studentedae al deur die Broederbond uitverkore gewees het om eendag in posisies van “leierskap”, eintlik napratery, te wees? Dis mense wat van beter behoort te weet, wat rigting moet aandui, wat die lig op die pad van ons gewone sterflinge moet wees maar wat instede daarvan ons net nog verder die verderf in lei, deels omdat hulle gedwing word en deels omdat hulle voel dis “die regte ding om te doen”. Natuurlik sal hulle hulle ruggraatlose onderdanigheid probeer vergoelik met linkse slagspreuke. Die vier akademiese primate van die linksliberale apokalips.

Die pasafgelope verkiesing in Frankryk toon duidelik dat minstens daar ‘n groot gedeelte van die publiek immuun raak teen die afgesaagde formules van die linkse media en politici. Wat ‘n welkome kentering en verfrissende nuwigheid. Maar daar is nog ‘n lang pad om te loop.

Alles lei op die ou einde na die werklike maghebbers aan die bopunt: die wêreldoligargie van groot kapitaal wat net nooit sal duld dat hulle belange bedreig word deur mense met ander sienswyses as dié wat hulle voorskryf nie. Minstens dít het Karl Marx ons geleer.

In sy ergste vorm word die gedienstigheid aan dwangbuispolitiek mettertyd ‘n perversiteit of obsessie, of inderwaarheid ‘n patologie. Mense soos Amanda Gouws of Piet Croucamp of Gerrit Olivier is so verstrengel in linksliberale denkbeelde, so verstar en so gekondisioneer dat hulle net nie meer sin maak nie. As ‘n mens dermate van jou intellektuele vryheid afstand doen, dan funksioneer jy nie meer normaal nie. Dan word dit ‘n siektetoestand. In films en ander fiksie word sulkes dikwels as « zombies » beskryf.

Pas het skrywer vir die eerste keer geluister na ‘n opname van ‘n gesprek met Piet Croucamp en was verslae oor die absolute rioolvlak van sy betoog. Is dit hoe die nuwe Afrikaanse intellektueel lyk ? Neweprodukte van FW De Klerk en Nelson Mandela se rommelrewolusie. Met sulke « intellektuele » teenwoordig is dit geen wonder nie dinge word by die dag net erger en erger.

Linksliberale akademici van die Universiteit van stellenbosch aan't werk — Linksliberale akademici van die Universiteit van stellenbosch aan’t werk

Leon Lemmer: Vox Day oor ‘Social Justice Warriors’

Veral sedert die aanvang van die nuwe Suid-Afrika kom ‘n mens karakters by byeenkomste en in die massamedia teë wat presies weet wat reg en goed en wat verkeerd en sleg is. Hulle is verslaaf aan die ideologie van die oomblik en verafsku die verlede in soverre dit nie aan hulle huidige verwagtinge voldoen nie. Van diegene (of hulle voorgeslagte) wat dinge gemaak het soos hulle was (bv slawerny, kolonialisme, apartheid), word verwag dat hulle verskoning moet vra en verdraagsaam en versoenend die nuutgevonde salighede moet omarm. Dit is die teelaarde vir bv gedwonge rasse-integrasie, gelykverklaring, inklusiwiteit, diversiteit*, selektiewe bevoordeling/regstellende aksie, menseregte, militante feministiese aktivisme, homo-/transfilo (die hele rits: LGBTQI, 651)** en selfs sosialisme/marxisme/kommunisme/anti-kapitalisme. In ‘n poging om aan aktualiteit te wen, is sommige teoloë aan die voorpunt hiervan, soos blyk uit bv die Kairos-dokument en die Belhar-belydenis. Kortom, dit gaan om politieke korrektheid, wat myns insiens in baie opsigte nie noodwendig of glad nie korrek is nie. Dit is die onderwerp van Vox Day se boek oor “social justice warriors” (besonderhede hier onder). Ten diepste gaan dit om die vernietiging van beskaafde Westerse (veral tradisioneel Europese) waardes (Kindle 2116), spesifiek die belemmering van persoonlike denk- en uitdrukkingsvryheid (2118). “They seek to destroy Western civilization … the goals they seek, Equality, Diversity, and Inclusiveness, are utterly incompatible with personal freedom, societal wealth, and advanced technological civilization” (2122).

[* “Equality and Diversity are mutually exclusive” (2188). Gelykheid hef verskeidenheid op in soverre dit eendersheid is. Diversiteit kan ook as teenstrydig met inklusiwiteit vertolk word en word eintlik slegs gepredik ten einde enige eksklusiewe sosiale witheid uit te skakel. Eksklusiewe swartheid word as voortreflik, as solidariteit, geloof. Diversiteit kan teenproduktief wees (dink aan woongebiede): “Diversity destroys communities by weakening trust, and reducing social capital and engagement levels within them” (1448; ook 2197).
** Dink aan die NGK-sinode se onlangse besluit hieroor. Soos by die hedendaagse Rooms-Katolieke Kerk gaan dit nie meer primêr om die waarheid nie, maar eerder om sekere mense se gevoelens (2296).]

Deesdae word dikwels van “die groter prentjie” gepraat. As ons na daardie prentjie kyk, is dit duidelik dat baie van die mode-idees, soms meme genoem, van Amerika gekom en plaaslik ‘n epidemie veroorsaak het. Daarvolgens behoort blankes, slawerny en apartheid tot die slegte verlede terwyl swartes, vryheid en demokrasie die goeie in die hede kenmerk. Ek het altyd gewonder wat ‘n mens hierdie mode-spesie kan noem. Gelukkig is Amerika nie net die hoofbron van onverkwiklike modes nie, maar ook die fontein van kontra-modes, die voorsiener van teenmiddels waarmee meem-epidemies bestry kan word.

Wanneer ‘n mens in ‘n vergadering sit, is daar die nou reeds bekende verskynsel van die aktivis wat mode-idiologie dogmaties as evangelie verkondig, bv rasse-integrasie is absoluut goed, apartheid is in alle opsigte sleg, ens. Kylie Thomas, die dosent wat leiding aan die opstokers van Open Stellenbosch verskaf, is ‘n toonbeeld van so ‘n mens. Dit is vir my maklik om hierdie soort epidemie te erken waar ek dit ook al teëgekom het. Aanvanklik het ek nie ‘n naam daarvoor gehad nie, terwyl die teenoorgestelde gesindhede reeds geëtiketteer was. Byvoorbeeld, as jy behoudend en taalgetrou is, word jy ‘n taalbul genoem. As jy ‘n Afrikaner is en voorbrand vir jou eie mense maak, is jy ‘n rassis, ens. Maar die Amerikaners het tot my hulp gekom. Kylie Thomas en diesulkes word Social Justice Warriors (SJWs) genoem.

In hierdie konteks dui “social” nie op die openbare lewe of mensdom in sy geheel nie, maar op uitgesoekte sektore, soos diegene wat na bewering die slagoffers, veronregtes of benadeeldes van blanke boosheid is, asook gestremdes, armlastiges, onwettige inkommers, ens. Daar is ‘n voorbedagte selektiwiteit in wie tot hierdie groep van uitverkorenes toegelaat word.

By “justice” gaan dit nie om reg en geregtigheid vir almal nie, maar om die eksklusiewe bevoordeling van sekere geïdentifiseerde (dikwels etniese en geslags-) groepe. Die oogmerk is om sommige mense te bevoordeel en ander noodwendig te benadeel, al word enige benadeling meesal heftig ontken.

“Warriors” dui op diegene wat die kampanje of stryd (“struggle”) voer, die kamerade, kruisvaarders of kampvegters, wat in die praktyk dikwels lasposte, peste, poepholle [poephol: “neerhalende benaming vir ‘n veragtelike persoon” (HAT)], ens, is. Maar hulle veronderstel dat hulle moreel voortreflik is. Hulle teenstanders word (neo-)fasciste, (neo-)Nazi’s, Boere, rassiste, patriagales, (ver)regse ekstremiste, konserwatiewes, grysskoendraers, ens, genoem.

Na aanleiding van die vorige drie paragrawe lyk dit vir my geregverdig om die frase “Social Justice Warriors (SJWs)” as “Selektiewe Bevoordelingsyweraars (SBY’s)” te vertaal. Deesdae beteken “justice” soms glad nie geregtigheid nie (eerder die teenoorgestelde). “Regstelling” beteken dikwels verkeerdstelling/opdondering en “transformasie” verandering, maar geensins verbetering nie. Die deurslaggewende norme waarvolgens mense deur die SBY’s beoordeel word, is etnisiteit/velkleur, geslag (manlik, vroulik, ander) en seksuele oriëntasie. Wat ‘n mens liewer nie moet wees nie, is wit, manlik en heteroseksueel. “Believing that a person’s sex, race and orientation defines the acceptable limits of the opinions they may hold is called ‘identity politics'” (51). Dit is stereotipering by uitnemendheid. Ons lewe in ‘n tyd van omgedopte waardes. Blankes het die openbare status van gevalle engele verwerf. Vir baie blankes word die verlede al hoe mooier en die toekoms al hoe meer duister. Wat goed, mooi, edel en ordentlik (kortom, beskaaf) is, verdwyn sienderoë.

Theodore Beale (gebore in 1968) het onder die skuilnaam Vox Day ‘n boek oor SBY’s gepubliseer: SJWs always lie: Taking down the thought police (Kouvola, Finland: Castalia House, 2015, 200p; Amazon Kindle $7.97). Dat SBY’s altyd lieg, volgens die boektitel, is ‘n doelbewuste oordrywing deur die outeur. Soos Aristoteles (384-322 vC) onderskeid Day tussen dialektiek (logiese/rasionele gesprekvoering) en retoriek (emosionele oortuigingswerk waarin die waarheid/feite van geen of mindere belang is). Die outeur is veral as ‘n wetenskapsfiksieskrywer en as die ontwerper van videospeletjies bekend. Hy is in strydlustige aksies teen die Science Fiction and Fantasy Writers Association (SFWA) en leidende indiwidue in daardie geledere betrokke. Dit is veral in hierdie konteks dat hy die SBY-verskynsel bespreek, maar ek vertolk sy teks met die oog op ons plaaslike omstandighede.

Hoewel dit blykbaar met ‘n knippie sout geneem moet word, noem Day homself “an American Indian” (213, 1904) en “a Native-American game developer” (1039), maar hy verwys ook na sy “English and Irish ancestors” (2747). In soverre hy ‘n Indiaan is, is hy etnies goed geplaas om oor SBY’s te durf skryf. Hy kan die rooi kaart speel (1904), net soos ander mense die bruin/brons of swart kaart kan gebruik. Interessant is Day se opmerking dat net so min as wat blankes die wit kaart mag speel, Asiate die geel kaart mag uithaal, want hulle word deur die SBY’s saam met blankes gegroepeer (221, ook 818). Die rede hiervoor blyk bv uit die feit dat algemeen erken word dat Asiate akademies beter as blankes in Amerika vaar. Plaaslik het Asiate, ten spyte van beperkings tydens apartheid, ekonomies en andersins beter as die ander nie-wit etniese groepe gevaar. Terwyl daar baie ontwikkelde bruines is wat in die nuwe Suid-Afrika hulle etnies-kulturele identiteit wil versaak en verkies om as swart beskou te word, word so ‘n versugting selfde uit bv Indiërgeledere gehoor omdat hulle oor die algemeen trots op bv hulle kulturele en religieuse identiteit is.

In sy voorwoord word FA Hayek (1899-1992) soos volg deur Day aangehaal: “Social justice does not belong to the category of error but to that of nonsense, like the term ‘a moral stone'” (73) en “‘social justice’ has in fact become the chief outlet for moral emotion, the distinguishing attribute of the good man, and the recognized sign of the possession of a moral conscience” (2577). Day skryf: “Social justice is not merely a mirage, it is an intrinsic self-contradiction” (2188). In sy teks probeer Day om Hayek se siening te regverdig. Die gelykverklaring van mense voer Day terug tot John Stuart Mill (1806-1873) se Utilitarianism,1861, (225). Vrye denke en die vrye uitdrukking daarvan is onder beleg, in Amerika en myns insiens al hoe meer ook plaaslik. Die SBY’s word gekarakteriseer as selfaangestelde denkpolisie (192), “policing of your every word and thought” (242), deur mense afkomstig uit veral linkse politieke geledere. Die uitgangspunt is: “Oppressors must change, not the oppressed” (209). Die kampanje word teen die sogenaamde bevoorregtes (blankes, mans) gevoer.

“All you need to know is that an SJW is an individual who is inclined to thought-police, speech-police and even race-police everyone around him and will try to marginalize, discredit, and destroy anyone who fails to conform to his thought-policing with sufficient obedience and enthusiasm” (534). Die doel van die SBY’s se aanvalle is om andersdenkendes se reputasie/goeie aansien te vernietig (510): “to make an example of him that will dissuade others from violating the SJW Narrative in a similar fashion” (714). “The violation is always an action, the target is always an individual, and the object is always the casting out of the individual from the organization” (606). Vir hierdie doel word van “creative offence-taking” gebruik gemaak (577). Die Reitz-video-insident aan die Universiteit Vrystaat is ‘n klassieke geval van SBY’s wat ‘n berg van ‘n molshoop gemaak het: “take the inch … and run a marathon” (1581). Die grootste moontlik bohaai word oor ‘n geringe voorval opgeskop, soos oor die teksboodskap wat ‘n dosent aan ‘n onrusstoker op die kampus van die Universiteit Stellenbosch (US) gestuur het. “The squeakiest wheel always gets the grease. And no one is capable of outsqueaking an SJW” (1669). Die US is ‘n voorbeeld van wat Day ‘n “SJW-infested institution” noem (1734).

Day verwys na die geval van James Watson (gebore in 1928), een van die ontdekkers van DNS en ‘n Nobel-pryswenner (1962). Watson het beweer “black people, over all, are not as intelligent as whites” (723). Deesdae mag jy nie intelligensie en ras koppel nie en hierdie verhouding mag ook nie wetenskaplik ondersoek word nie. Maar dit is presies waaroor Charles Murray en Richard Herrnstein in hulle boek The Bell Curve (1994) verslag gedoen het; dat intelligensie, volgens hulle, nie uitsluitlik aangeleer word deur mense wat die regte geleenthede gebied word nie, maar ook aan oorerwing toegeskryf kan word. As jy intelligensie-differensiasie volgens ras predik, selfs net sodanige moontlikheid suggereer, word jy, soos Watson, tot ‘n “unperson” verklaar (726).

Day haal soos volg uit Aristoteles se boek Retoriek aan: “There are people whom one cannot instruct” (2409). Aristoteles “didn’t say it was difficult to get through to them and he didn’t say it would take a long time to instruct them, he concluded that it could not be done” (2409). Day het hier veral die ongeneesbare dogmatisme van SBY’s in gedagte.

Watson is deur SBY’s sosiaal melaats verklaar. Sy lot is soortgelyk aan dié van William Shockley (1910-1989), een van die uitvinders van die transistor en ‘n Nobel-pryswenner (1956). Shockley het die aandag gevestig op die hoë geboortesyfer by wat hy as minder intelligente mense beskou het. Volgens hom kan sodanige bevolkingsaanwas op die lange duur beskawing nadelig beïnvloed. Hy het gevolglik gedink sulke mense behoort vrywillig gesteriliseer te word. Shockley sou ‘n openbare lesing in Amerika hou wat ek wou bywoon, maar swart studente het die byeenkoms gesaboteer op ‘n kampus waar een na die ander swart aktivis toegelaat is om vryelik sy mening te lug.

Tim Hunt (gebore in 1943), ook ‘n Nobel-pryswenner (2001), is ‘n ander slagoffer van ‘n SBY-kampanje waarop Day die aandag vestig. Hunt het tydens ‘n byeenkoms van vrouewetenskaplikes en joernaliste gesê dat drie dinge met vroue in ‘n laboratorium kan gebeur: jy raak op hulle verlief, hulle raak op jou verlief of as jy hulle kritiseer, dan huil hulle. Daarom is dit dalk wenslik dat daar aparte laboratoriums vir mans en vroue moet wees. Al sy verskonings het Hunt niks in die sak gebring nie. Hy is tot ‘n nie-persoon verklaar en uit talle ampte en organisasies geskop.

Day gee die volgende samevatting van wat SBY’s tot stand bring. Dit klink vir my na ‘n kortbegrip van die nuwe Suid-Afrika. “Their corrupted institutions are falling into rapid decline, one after the other, and being replaced by radical new institutions. The public schools can no longer educate, so people are turning to homeschooling* The universities can no longer provide liberal arts educations, so people are becoming technology-assisted autodidacts. The banks no longer loan, the state and local governments no longer provide basic public services, the military does not defend the borders, the newspapers no longer provide news, the television networks no longer entertain, and the corporations are increasingly unable to provide employment. Even as the institutions have been invaded and coopted in the interests of social justice, they have been rendered unable to fulfill their primary functions … The more an institution converges towards the highest abstract standard of social and distributive justice, the less it is able to perform its primary function” (2127).

[* “The state of North Carolina recently announced that more children are being homeschooled than attend private schools … homeschooling is a much more antifragile, much more SJW-resistant alternative to public schools than the private schools are, which is one reason that it is exploding in popularity around the world” (2160).]

Day het ‘n bietjie pret met toestande in Amerika wanneer hy skryf: “The perfect Queen of the SJWs – and she would be a queen, never a king – would be a mixed-race lesbian Swedish immigrant who was abused as a child by a conservative white Republican politician and kept as a sex slave by neo-Nazis with Confederate-flag tattoos prior to writing a bestselling novel about a fictionalized version of her terrible experiences, appearing on Oprah, and starring on a science fiction TV show popular with white nerds” (2524). In Suid-Afrika sou ‘n mens die ideale SBY-kandidaat vir ‘n toppos kon beskryf as swart swarte, vroulik, buite-egtelik, swanger, werkloos, oudstryder/terroris/bomplanter (met WVK-vrywaring), lesbies, vigspasiënt, gestremd (in ‘n rolstoel), US-studiebeurshouer, in besit van vervalste akademiese en ondervindingsertifikate maar funksioneel ongeletterd. Sy het nog nooit vir water, elektrisiteit of televisie betaal nie, is plek in ‘n US-koshuis toegeken (maar is tans paroolafwagtend) en het reeds ‘n luukse motor bestel met die oog op aanstelling in die toppos. Hanlie Retief en Ruda Landman het al onderhoude met haar gevoer (sy is Kaaps magtig).

Maar hierdie twee voorbeelde ondermyn die erns van hierdie saak. Wat aan die gang is, is niks anders nie as ‘n kulturele oorlog. Gelukkig is daar ‘n tegnologiese hulpmiddel, te wete die internet, wat tot ons beskikking is en waarmee eensydige blootstelling aan SBY’s bestry kan word. Daar tree soms anti-SBY-individue op die voorgrond. Kyk bv hoeveel ongenoeë Donald Trump in Amerikaanse SBY-geledere veroorsaak.

Harry Booyens oor die AmaBhulu, die Afrikaners

Kort nadat David James Smith se boek, Young Mandela (2010), verskyn het, was dit vryelik in plaaslike boekwinkels beskikbaar. Opvallend was die gebrek aan resensies, terwyl ‘n oorvloed boekbesprekings gepubliseer word van werke waarin Nelson Mandela gunstig voorgestel word. Weens propaganda is die publiek gekondisioneer om belang te stel in Mandela as vredesikoon en versoener. Hulle hou van sy beeld as iemand wat nie ‘n vlieg skade sou aandoen nie. Die oorgrote meerderheid Suid-Afrikaners weet nie waarom Mandela tronkstraf uitgedien het nie. Smith se boek bevat daardie inligting, maar dit is nie in aanvraag nie. Die media-geskepte mite word verkies. “Oddly, no-one now seemed to remember why he had been jailed in the first place and the myth was invented that he had been jail for a quarter of a century for no good reason” (Booyens, bron hieronder, Kindle 16955). “In few areas of human endeavor is the selective blindness and deafness of Western media as vividly clear as in the matter of their treatment of Rolihlahla Mandela” (13659). Dit geld ook die plaaslike media in die nuwe Suid-Afrika. Spoedig was talle eksemplare van Young Mandela as uitgooiboeke teen afslagpryse in die boekwinkels beskikbaar.

Dan Roodt het Praag-lesers onlangs daaraan herinner dat daar geen belangstelling in die plaaslike boekhandel was om Jared Taylor se boek, White identity (2012), in voorraad te hê nie. Ilana Mercer se Into the cannibal’s pot (2011), wat groot aktualiteit vir Suid-Afrikaners het, het ek ook nog nooit in ons boekwinkels gesien nie. Ek het toevallig bewus van die bestaan van die boek op die Amazon-webwerf geword en dit bespreek (Praag 29.12.2013). Harry (Herman) Booyens (gebore in 1953) se AmaBhulu: The birth and death of the Second America (Vancouver: Cliffwood Fogge, 2013, 632p; Amazon-Kindle $13.67) is ‘n jaar na publikasie in ‘n lesersreaksie op Praag onder my aandag gebring. Dít terwyl ek probeer om goed ingelig oor nuwe boeke te wees. Hierdie slapbandboek is nie by Kalahari, ‘n Naspers-onderneming, beskikbaar nie, maar wel by Loot teen R511. Naas Kindle is ander e-formate teen billike pryse beskikbaar. Op die Amazon-webwerf is daar ‘n hele aantal resensies.

Dit lyk asof doelbewus probeer word om nie-polities korrekte literatuur uit die openbare domein te weer. Egte Afrikaners sou veel slegter daaraan toe gewees het as elektroniese publikasie nie bestaan het nie. Praag is eintlik ons enigste betroubare inligtingsbron oor bv plaasmoorde.

Die historikus Hermann Giliomee se Die Afrikaners (2003 – daar is ‘n Kindle-weergawe), ook in Engels beskikbaar, word as die standaardwerk oor hierdie onderwerp beskou. Booyens se AmaBhulu, geskryf deur ‘n “defence and aerospace physicist”, behoort myns insiens as ‘n noodsaaklike aanvulling gelees te word. Dié boek is oor ‘n tydperk van sewe jare uitstekend nagevors en gedokumenteer. Vir ‘n opsomming van die inhoud kyk www.amabhulu.com. Dié samevatting gee ‘n aanduiding van die omvang van die werk, maar lees baie oninteressanter as die teks self. In hierdie rubriek is dit uiteraard onmoontlik om reg aan alle aspekte van hierdie omvattende boek te laat geskied.

AmaBhulu verwys na die “White Tribe of Africa”, spesifiek die Afrikaners. Dié woord kom voor in die ANC se MK-lied, wat deur bv Nelson Mandela (17097) en Jacob Zuma (19299) gesing is: “We are resolved to kill the amaBhulu” (13638) of: “‘We have pledged to kill the whites’ (bulala amaBhulu) [bulala = kill, 17097] … This position of the ANC was based exclusively on a racial prejudice that simply presumes that Africa belongs to the Ba’Ntu” (14148). Wanneer haatpraakklagtes teen anti-blanke liedere gelê word, bv Jacob Zuma se geliefkoosde strydlied, “Bring me my machine gun” (18920), is die verweer egter dat hulle “just rhetoric” en “cultural heritage” is (18237).

By “Afrikaners” sluit Booyens in die Britte, bv die setlaars van 1820 en later, en ander Europeërs wat hulle met die kultuur en lot van die Afrikaners vereenselwig het. “The Brits learn reality soon enough when they actually settle in Africa” (13902). Die newetitel van die boek verwys na Thomas Pringle, die Britse vlootbevelvoerder, se opmerking in 1797 toe hy die vrees uitgespreek het dat die Kaap die “Second America” in die oë van die Britte kon word (2154). Dit slaan ook op die feit dat Suid-Afrika in die 20ste eeu vir Afrika was wat Amerika vir die wêreld was (74, 15689). Albei was in hulle konteks leidende moondhede, maar albei het sedertdien baie van hulle glans verloor. Hierdie assosiatiewe verhouding is nie vergesog nie. Reeds in 1776 het Adam Smith geskryf:

“The discovery of America, and that of the passage to the East Indies by the Cape of Good Hope, are the two greatest and most important events recorded in the history of Mankind” (33).

Wat Booyens gedoen het, was om sy en sy vrou se familiegeskiedenisse oor twaalf voorgeslagte in Europa tot selfs voor 1652 na te spoor, asook in Amerika en selfs in die Ooste, en daarna aan die Kaap en in die res van Suid-Afrika. Hierdie inligting word interessant aangebied; op so ‘n wyse dat die leser besef hierdie mense het nie in die sepia-kleurige vae verlede van ou foto’s gelewe nie, maar dat hulle almal eens as lewende mense van vlees en bloed in die helder sonlig gewandel het. Baie van hulle is uitgemoor. Die boek word opgedra aan “those many thousands who gave their lives for the Dream of Western Civilization in Africa” (32). Hierdie genealogiese inligting verskaf ‘n persoonlike, menslike dimensie aan die teks. Die hoofklem val egter op die omstandighede waarin en die gebeure waartydens hulle gelewe het. Die teks is wesenlik ‘n “350-year journey through the history of South Africa” (77).

Suid-Afrikaanse geskiedenis word verstaanbaar gemaak met verwysing na wat in bv Europa gebeur het. Dikwels is die verwysings egter ook na Amerikaanse geskiedenis. Die outeur het hom ten doel gestel om die ooreenkomste tussen Suid-Afrika en Amerika, maar ook die belangrike verskille, onder die aandag van veral Amerikaanse lesers te bring. “I am simply dumbstruck by the ignorance of the ordinary American on almost all matters outside the United States” (15480). Van deurslaggewende belang is om dit by Amerikaners tuis te bring dat inheemse swartes in Suid-Afrika, anders as in Amerika, nooit deur die blankes verslaaf is nie. Die Xhosas het wél die Fingo’s verslaaf. “They were the only indigenous nation of South Africa ever to be enslaved, and they were enslaved by their fellow black men” (4769). Die Suid-Afrikaanse blankes hoef dus sekerlik nie in dieselfde mate as die wit Amerikaners skuldig te voel en te probeer vergoed nie. In albei lande was daar bevryde slawe wat self slawe besit het. Blanke slawerny in Noord-Afrika gedurende hierdie selfde tyd word ook gerieflikheidshalwe meesal verswyg. Lees bv Giles Milton se boek, White gold: the extraordinary story of Thomas Pellow and North Africa’s one million European slaves (2004).

‘n Ander belangrike verskil tussen Suid-Afrika en Amerika is dat swartes in Afrika Afrikane is, terwyl dié in Amerika nie werklik “African-Americans”, soos hulle genoem wil wees, is nie maar “black Americans” (4567, 15506). Die verskil tussen die twee het duidelik in Liberië geblyk toe daar van 1821 af tot 1980 min assosiasie tussen en wedersydse waardering van die inheemse swartes en die swart setlaars uit Amerika was (8487, 15402). As ‘n teenhanger vir “Black Americans” noem die outeur homself ‘n “White African” (15506). Hy vind dit egter nie altyd maklik om hom met Amerikaanse swartes te vereenselwig nie. Byvoorbeeld: “We find the degree of moaning and wailing and lamenting and crying and general effusion of emotion desperately uncomfortable” (15587).

“The historic parallels between the United States and South Africa are obvious: founding by the Dutch, a company government, invasion by the British, fights for independence from an imperial master, a frontier society from all over Europe and clashes with indigenous people. However, there is one area in which they differ deeply and profoundly, and that is the matter of the relation between races … Given the deep emotions surrounding the American Civil War [1861-1865], Americans wrongly apply their historical experience in the matter of slavery to South Africa. While the abolition of slavery was the justification the Union [die noordelike state, die oorwinnaars] gave for the war, the miserable lot of the American Black people for the following hundred years hardly seemed to lend credence to the argument … the position of these people would get progressively worse … In this civil war and its aftermath in the South, we may find much of what would eventually drive the policy of the United States towards South Africa in the 20th century. While the relationship between White and Black in the United States was that of master and slave, that in South Africa was one of competing civilizations and cultures” (9161).

Die kern van hierdie standpunt word later soos volg herhaal:

“The United States is struggling with a uniquely toxic mix of ignorance, racial prejudice, and guilt. It is quite obvious that the American concept of race is one based on a history of slavery and prejudice, while the South African one is based on fear of a competing civilization and culture and centuries of armed conflict” (15495).

Dat daar groot kulturele verskille tussen wittes en swartes is, kan sonder meer aanvaar word. Ek het egter my bedenkinge as Booyens, soos pas aangehaal, in hierdie konteks meer as een keer na “competing civilizations and cultures” verwys. In die Westerse sin moet beskawing liewer nie te berde gebring word nie. Vergelyk die moord op die non Mary Aidan in Duncan Village, Oos-Londen, in 1952. Drie eeue na die landing van Jan van Riebeeck aan die Kaap is daar by daardie geleentheid kannibalisme/mensvleesetery gepleeg (12657, 12685, 14990, 15344). Dink ook aan die latere halssnoermoorde: “‘Necklacing’ is the uniquely ANC-formulated method of hanging tires around a tied victim, dousing the person in gasoline, and setting it all alight. As the victim burns to death in indescribable agony, coated in melting flaming rubber, the participants dance and ululate” (15979).

Anders as die plaaslike swartes, karakteriseer Booyens die Amerikaanse swartes as mense “who know no other language than English, have only one wife [vergelyk Jacob Zuma], no tribe, no AbaKhwetha [inisiasie-rituele], no witchdoctors, no muti and are strongly Christian … It is also clear that they are proud to be Americans and do not see white Americans as an enemy to be driven from the continent of America” (15500). Die PAC se APLA se slagspreuk, “One settler, one bullet”, is by geleentheid soos volg verduidelik:

“Any white person in South Africa was regarded as a settler and if we came across any settler during our operation, they had to be killed or injured” (17159).

“Martin Luther King had elected to work up the fervor in the United States by trying to draw inappropriate parallels between South Africa’s race problems, which were based on huge cultural differences and demographic considerations, and those of the Civil Rights Movement in the United States [in die jare vyftig en sestig], which were based on a legacy of slavery and color prejudice” (13765). Richard Nixon (die Amerikaanse president, 1969-1974) het in 1980 tereg aan die Amerikaners gesê: “We are hardly free enough of sin to cast the first stone – or even the second” (14816, 15339). Nog ‘n verskil tussen Amerika en Suid-Afrika is dat die meeste van die swart tuislande in die vrugbare, waterryke oostelike helfte van Suid-Afrika was. “Nothing kept the amaXhosa inhabitants from turning this region [die Transkei en Ciskei] into heaven on Earth, except themselves” (15165). Daarteenoor behoort Booyens die feit te beklemtoon dat die Amerikaanse reservate vir die inheemse Indiane in onherbergsame gebiede geleë is (maar hy het eintlik met die Amerikaanse swartes te make).

Wat die Britte betref, maak Booyens die treiterende rol van die sendelinge van die London Missionary Society baie duidelik, bv hulle beïnvloeding van die Britse regering (plaaslik en in Londen) ten koste van die Afrikaners, “the [first] outer wall of Western Civilization” (3443). Dié muur het in 1990/1994 geval. Israel is die “second outer wall” wat weens die ruggraatloosheid van die Weste besig is om te verkrummel (19494). “The entire Western Civilization has lost its edge and is losing its place in the world” (19499). Die invloed van die genoemde Britse sendelinge was een van die oorsake van die Groot Trek. Die trekkerleier Piet Retief het dit soos volg gestel: “We complain of the unjustifiable odium which has been cast upon us by interested and dishonest persons, under the cloak of religion, whose testimony is believed in England to the exclusion of all evidence in our favour” (5673). Die sendelinge was aanhangers van Jean-Jacques Rousseau (1712-1778) se leer van die edele barbaar. Hulle “elected to make the Cape their target for seeking their personal absolution from their nation’s sins in Africa [bv die slawehandel en slawerny] at any cost” (2789). “The true enemy of the white man in Africa was white men in Europe who lived in safety and comfort while they moralized about those of their fellow Western Christians desperately fighting for their own existence” (4918).

Booyens argumenteer selfs dat die Suid-Afrikaanse swartes “had no more in common with the black people of America than what the white people of South Africa had. In fact the whites of South Africa had more in common with Black Americans – both had slave ancestors” (11183). Daar word nie weggeskram van die geringe mate van nie-blanke bloed wat daar in Afrikaners, insluitende die outeur se voorgeslagte, is nie. Dít was eerder vanweë verhoudings met Oorsterse slawe as met die Khoi-San, omdat die kulturele gaping kleiner was. “It is a stark irony that it is the white population of South Africa that has ancestors that were slaves of the Dutch, and not the country’s black population” (852).

Die outeur se eggenote se nooiensvan is Basson. Heelwat genealogiese inligting oor die Bassons word verskaf. Ek wonder of Adriaan Basson hierdie boek sal lees. Reeds as student was hy ten gunste van die afskaling van Afrikaans as onderrigmedium aan die Universiteit Stellenbosch (Pieter Kapp, Maties en Afrikaans, Pretoria: Protea Boekhuis, 2013, p 226). Hy toon ook geen groot voorliefde vir (tradisionele) Afrikaners nie. As Basson Booyens se werk lees, kan dit hom dalk tot beter insigte bring. Hy kan dan selfs die boek hartlik by Beeld-lesers aanbeveel pleks van dit dood te swyg.

Die voetnote en bibliografie toon dat ons hier met ‘n uitmuntende wetenskaplike werk te make het. Die outeur het baie van die betrokke plekke in Europa en Suid-Afrika besoek, foto’s geneem en hulle as illustrasies gepubliseer, asook bv landkaarte. Die outeur noem homself “a bit of an artist” wat kan teken en skilder (13923). In die Kindle-weergawe kan al hierdie illustrasies skermgrootte gemaak word deur daarop te klik. Die inligting word uit die oogpunt van Afrikaners aangebied en soms met begrypbare emosie. Byvoorbeeld, oor die dood van sy Oupa Kotie Myburgh in 1969 skryf Booyens: “Forty years later I shall thank God that he did not live to see the future of his country and people” (13973). Sy benadering tas egter nie die akademies-wetenskaplike integriteit van die boek aan nie. Die outeur het bv by voorkeur bronne gebruik wat nie Afrikaner-partydig is nie. Dit is so ‘n uitsonderlik verdienstelike werk dat historiese en genealogiese verenigings verplig behoort te voel om die boek te bekroon en die outeur met toekennings te vereer.

Van landkaarte gepraat. Figuur 2-4 is ‘n belangrike landkaart (686). Dit toon dat die oostelike helfte van Suid-Afrika 350 millimeters en meer reën jaarliks ontvang en die westelike helfte minder. Swartes het hulle tradisioneel in die oostelike helfte gevestig, terwyl die Khoi-San – en van 1652 af die blankes – hulle aanvanklik in die droër westelike dele bevind het (figuur 2-5, 698; ook figuur 2-7, 741). Dieselfde feite word in talle bronne, bv met kaarte in Louis Changuion se Omstrede land (2011), gevind. Dit verhoed die ANC egter nie om telkens die leuen te verkondig dat Suid-Afrika aan die swartes behoort nie. Nelson Mandela het in 1964 aan die einde van die Rivonia-verhoor op sy kenmerkende arrogante manier gesê: “The people [swartes] would fight the white man and win back their country” (Long walk to freedom, London: Abacus, 1995, p 433). Jacob Zuma het hierdie leuen onlangs doelbewus herhaal. Die DA-bewind in die Wes-Kaap word deur hom as nie-swart regering beskou: “Die mag kan nie bly in die hande van dié wat nie die regmatige erfgename is nie. Gee dit terug vir die regmatige eienaars” (Die Burger, 7 Januarie, p 2). Booyens: “The ANC most certainly did not present to white South Africans any way to view a future” (15348).

Figuur 16-9 is ‘n foto wat die groot getal dooie Britse soldate in ‘n loopgraaf na die Slag van Spioenkop toon (9988). In die teks word beskryf hoe die Boere hierdie groot oorwinning bewerkstellig het. Ek het dié foto ook al in ander bronne gesien en dáár word ook gemeld dat dit dooie Britte en nie Boere nie is. In Rebecca West se boek, 1900 (London: Weidenfeld & Nicolson, 1996, p 10) is daar dieselfde foto, met as byskrif: “Boer dead after the fierce and confused fighting at Spion Kop, Natal, 24-5 January 1900” (p 11). Ook hier kan sommige Britte nie vertrou word nie.

British_casualties,_Spionkop,_1900 — Dooie ‘Boere’ by Spioenkop. Foto: Wikipedia

Ek was altyd ‘n aktiewe leser wat elke jaar baie boeke lees. Booyens se boek is van die beste wat ek ooit gelees het. “Beste” in die sin dat dit deeglik nagevors en maklik leesbaar en interessant geskryf is; dit oor ‘n onderwerp handel waarin ek belangstel; dit my kennis en insig baie verruim het oor ‘n onderwerp waarvan ek gedink het dat ek heelwat weet, ens. Ek het bv sewe jaar lank aan die Tjoemie-rivier, ‘n tak van die Keiskamma, wat in die 19de eeu die Kaapse oosgrens was, gewoon en die geskiedenis van daardie gebied redelik goed leer ken. Maar nêrens is daardie streek se historiese omstandighede so helder onder my aandag gebring soos in Booyens se boek nie. Dieselfde geld die Groot Trek, die veldslae wat daaruit gevolg het en die twee Vryheidsoorloë wat Afrikaners teen die Britte geveg het. Veral tydens die guerrillastryd in die tweede deel van die Anglo-Boere-oorlog het die Britte onvergeeflike misdade teen die Afrikaners gepleeg. Danksy Booyens se teks is dit die eerste keer dat ek werklik verstaan waarom my ouma so sterk teen “die Engelse” gekant was.

Heelwat nuwe insigte is aan hierdie leser in die Angolese oorlog gee, danksy die outeur se grondige kennis van wapentuig en sy eerstehandse kennis van die terrein. Nêrens verdoesel hy die rol van nie-wittes nie, bv Bataljon 32 (kyk bv Piet Nortjé se uitstekende 2010-boek oor hierdie onderwerp, beskikbaar in bv ‘n Kindle-weergawe). Booyens se boek bevestig wat ek in breë trekke geweet het, vul dit aan en stel dinge in perspektief. Soms sou ek sake ietwat anders vertolk het, die klem anders geplaas het, maar dit doen nie afbreuk aan die integriteit van die skrywer en sy gesonde lojaliteit teenoor Afrikaners nie.

“Since 1814 the Afrikaner has had nowhere else to go. That was the date on which he ceased to be a ‘settler’ or a ‘colonist'” (3513). Ander bronne verskaf ‘n vroeër datum, selfs 1657 toe die eerste Vryburgers grond ontvang het. Later skryf Booyens: “There will never be a ship for us. There is no-one on Earth who will take us in. We have no friends. We are all alone. We have no other home” (14291). Vergelyk dit met bv die ANC, kommuniste en joernaliste se retoriek teen blankes of Afrikaners as kolonialiste, imperialiste, rassiste (14583) en fasciste (14762) of Nazi’s (17103).

Die Britse owerheid was geneig om partydig kant vir die nie-wittes teen die wittes te kies. Byvoorbeeld, in die 19de eeu het George Thomas Napier die Afrikaners beskou as “blood-soaked monsters who are hell bent on implementing slavery” (7693). Die outeur verwys dikwels na “a special British-designed hell” (8412; ook 10429, 10818, ens) wat vir Afrikaners geskep is. Oor die Anglo-Boere-oorlog word gesê: “While the British actively relied on the Christian decency and humane brotherliness of the Afrikaner, the Afrikaner would not be accorded the same consideration in British hands” (10298). Dink bv aan die beleid van verskroeide aarde en die konsentrasiekampe. Timothy Healy het geskryf: “I think these men seem to consider that it is better to be a Boer corpse than a British subject” (10403). “To the Afrikaner, Britain was like a disease that followed them wherever they went; the political equivalent of the Black Death with artillery and a navy” (8563).

Daarteenoor het Arthur Conan Doyle (1859-1930) van die Boere gesê: “Men whom we respected even when we fought with them” (11076). Theodore Roosevelt (die Amerikaanse president, 1901-1909) het in 1910 met verwysing na Kenia geskryf: “There could be no better pioneer settlers than Boers” (11292).

Op 2 Februarie 1990 het FW de Klerk die ontbanning van die ANC, die Suid-Afrikaanse Kommunistiese Party, ens, asook ander maatreëls, aangekondig. “They heralded the first permanent subjugation of a non-colonial Western nation to a non-Western one since the Turks were stopped at the gates of Vienna in 1688. To this moment can be traced the helpless condition of white people in South Africa in the 21st century” (16928). De Klerk het sy 1990-ommekeer ‘n “spiritual leap” (16944), pleks van ‘n dwase sprong die afgrond in, genoem. Vir sy onderhandelings met die ANC het De Klerk se keuse op die “lightweight” Roelf Meyer geval, ‘n outjie wat in die Lugmag se koor gesing en as “The Canary” bekend gestaan het (17227).

Booyens en sy gesin het in 2000 na Kanada uitgewyk. In Vancouver verlang hy na wat was. Hy verwys bv na die “much sought after flavor to South African lamb” (8342) van die Karoo en na die vrugte van die Klein Karoo: “All fruit seems to be sweeter here” (8392). Hy verwys na biltong: “the distinctly South African air dried unsmoked beef jerky that Mark Twain [1835-1910] said he loved so much” (9585). Die blanke diaspora “realized the country they had loved and built was no more. In its place was something of great evil that stalked them in their nightmares” (19373). “The loss of their country has been an exceedingly painful experience for Afrikaners. This is certainly true for those remaining in what has become the hollowed-out rotting carcass of South Africa” (19378). Die outeur is die burger van ‘n nuwe land wat hy weer “Home” kan noem (19476). Maar die gemis en opoffering is groot. Nadat reën in Kanada geval het, is daar nie ‘n reënvoël soos in Suid-Afrika nie. “For me, the loerie will never sing again” (19481).

Weens bv die ruimtebeperking is dit ongelukkig nie moontlik om in hierdie rubriek ‘n samevatting te gee van hoedanig die nuwe Suid-Afrika is nie. Booyens doen dit uitstekend. Ek gaan ook nie die spesifieke omstandighede skets wat tot Booyens se emigrasie aanleiding gegee het nie. Soos in so baie ander gevalle het dit veral om veiligheid en werksekerheid gegaan. U moet liewer die boek self lees. In sy teks skets Booyens hoe die Britte die Afrikaners tot aan die Kaapse oosgrens en in Natal, die Vrystaat en Transvaal agtervolg en uiteindelik oorwin het. Ek vind dit ironies dat die Britte die outeur tot in Kanada agtervolg het, want toe hy daar burgerskap aanvaar het, was hy verplig om trou aan die Britse koningin te sweer (19456).

Heel aan die begin word Afrika beskryf as “the continent of The Strong Man, a continent where weakness, real or perceived, means death” (129). Dit is eintlik waartoe Westerse beskawing in Suid-Afrika (grootliks) gekom het: “the country is now lost to the West … Those who remain are being systematically subjugated by a culture with a belief system that is anathema to the basic tenets and interests of Western Civilization” (69). Suid-Afrika was “the Western ‘canary in the coal mine’. Failure to learn the correct lessons from this history will doom Western Man, because South Africa was to Africa what the United States has been to the world” (74).

Daar kan redes vir die misverstaan van die geskiedenis van die Afrikaner by bv buitelandse politici en joernaliste wees, hoewel dit nie sonder moedswilligheid gebeur nie. “It would seem that the Media deems murder and torture to be wrong, but somehow attempts to rationalize it when Afrikaners are the victims” (19247). Wat onverskoonbaar is, is dat ‘n klein groepie blanke Afrikaanssprekendes (ek sal hulle nie Afrikaners noem nie), wat hierdie geskiedenis ken, uiteindelik die ondergang van hierdie trotse nasie bewimpel het. Daar is met geweldenaars, soos Nelson Mandela, wat uiteraard geweld ken, onderhandel sonder dat vereis is dat hulle geweld afsweer. Vanselfsprekend kon die sterk Suid-Afrikaanse weermag ‘n troefkaart in die hande van die blankes gewees het. De Klerk se gedrag was hoogs irrasioneel: “Instead of using his highly successful and respected army as a negotiation strength, FW sought to minimize it” (17216). Die vraag wat hom voordoen, is in hoeverre sake deur indiwidue soos George Soros, of instansies soos die Amerikaanse Central Intelligence Agency (CIA), beïnvloed is (Praag 27.10.2013). Vorentoe sal die waarheid weldra geopenbaar word. Ek bly dankbaar dat ek nie die verloëning van my mense op my gewete het nie.

Karakterisering van Amerikaanse swartes

Jared Taylor is aan Praag-lesers bekend as die outeur van White identity: racial consciousness in the 21st century (2011). Hy is ook die redakteur van die webtydskrif American Renaissance. Taylor skryf gesaghebbend oor rasse-aangeleenthede. Hy erken dat sy kennis grootliks op studeerkamerinligting gegrond is. Ten einde ‘n groter mate van balans te verskaf, bestaan sy jongste boek, Face to face with race (Oakton: New Century Foundation, 2014, 172p; Amazon Kindle $7.92), uit 14 essays wat voorheen in American Renaissance gepubliseer is. Daarin boekstaaf blanke Amerikaners hulle eerstehandse ervaring van veral swartes. Weens owerheidsmaatreëls en teistering voel die meeste outeurs verplig om skuilname te gebruik, gevolglik verwys ek dan bloot na “die outeur”.

Om die Amerikaanse opset te verstaan, is dit nodig om te besef dat daardie swartes demografies ‘n minderheid is (dikwels op 12% gestel), dus soortgelyk aan dié van blankes in Suid-Afrika. Swart Amerikaners geniet oordadige minderheidsregte, terwyl letterlik geen sodanige regte aan Suid-Afrikaanse blankes gegun word nie. Hierdie verskil in behandeling kan toegeskryf word aan die feit dat die meerderheid blanke Amerikaners gebreinspoel is om skuldig oor die destydse verslawing en segregasie van swartes te voel, terwyl die swart meerderheid in Suid-Afrika (en die klein groepie blankes wat mandaatloos namens al die blankes oorgegee het) geen grondwetlike erkenning gegee het aan die positiewe bydrae wat blankes oor eeue gelewer het nie.

Soos in Amerika word slawerny voortdurend in Suid-Afrika misbruik om blankes moreel te veroordeel, terwyl die voorouers van die plaaslike swartes in werklikheid nooit slawe was nie. Die era van kolonialisme, rasse-segregasie en apartheid word voorgestel asof dit net so erg, of erger, as slawerny was. Dat slawerny destyds ekonomies voordelig vir Amerika was, kan nie ontken word nie. Die hedendaagse swart Amerikaners is egter glad nie trots op die positiewe bydrae wat hulle voorouers destyds gelewer het nie. Hulle verwyt hedendaagse blankes vir die wyse waarop hulle wit voorouers destyds ledigheid by swartes bestry het en die swartes eis buitensporige vergoeding vir wat hulle voorouers glo destyds nie ontvang het nie.

Amerika het deesdae ‘n multi-etniese bevolking by uitnemendheid. Die blankes is ‘n vinnig krimpende meerderheid. Voor die middel van hierdie eeu sal die blankes ‘n minderheid in die Amerikaanse bevolking wees, “by replacing the founding stock of Europeans with an Afro-Asiatic-Mestizo mix” (Kindle 74). Dít vanweë “natuurlike” aanwas en die voorkeur wat aan nie-wit immigrante gegee word. In voorbereiding op blanke minderheidstatus word soveel moontlik regte aan etniese minderhede toegeken in die (ydele) hoop dat blankes vorentoe, wanneer nie-wittes in die meerderheid sal wees, ook so sagkens behandel sal word. Die voortreflikheid van die staatkundige bestel wat die Amerikaners wêreldwyd propageer, naamlik demokrasie (in die sin van een mens, een stem), met sy veronderstelling van gelykheid (bv dat alle mense ewe goed is), word steeds nie algemeen deur blanke Amerikaners bevraagteken nie.

In die Weste is die era waarin ons leef met liberalisme deurweek. Die skade wat swart Amerikaners in die samelewing aanrig (in hulle eie etniese groep en daar buite) word meesal nie net nie verreken nie, maar ingevolge politieke korrektheid doelbewus verdoesel. “The propaganda mill is always working to show things as they are not” (310). Op ‘n soortgelyke manier word die “vergrype” van kolonialisme beklemtoon, maar die weerslag van kolonialisme, naamlik die toestroming van immigrante uit die Derde Wêreld na veral Europa, met uiters destruktiewe gevolge vir Europese kultuur en beskawing, word grootliks verswyg. Van Amerika word gesê: “Popular music, movies, sports and television are largely black oriented” (225). In Suid-Afrika word dit duidelik in die massamedia weerspieël.

Wat van swart Amerikaners gesê word, geld nie noodwendig Suid-Afrikaanse swartes nie, soos ek hierbo met verwysing na slawerny aangetoon het. Elke leser moet maar self besluit in hoeverre wat hier volg op plaaslike swartes van toepassing is. Die uiteensetting steun noodwendig op veralgemening. Alle swartes is nie sleg nie. Insgelyks is alle wittes nie goed nie. As iets wat negatief is deesdae van ‘n etniese groep (veral swartes) beweer word, word dit stereotipering genoem. Die waarheid wat onder oë gesien moet word, is dat sodanige veralgemening op ‘n beduidende getal gevalle kan berus en in daardie mate geldig is.

In Taylor se boek word beweer dat Amerikaanse swartes geneig is om bv meer luidrugtig, uittartend, aggressief, gewelddadig en misdadig as ander etiese groepe, soos blankes, Latynse Amerikaners (bv Meksikane), Asiate en Indiane, te wees. “Blacks are different by almost any measure to all other people. They cannot reason as well. They cannot communicate as well. They cannot control their impulses as well” (2011). “Blacks are, in many ways, childlike, and this is illustrated by the often superficial quality of their emotions. They are easily provoked into violence and mayhem” (2430). Al die nie-wit etniese groepe is geneig om dislojaal teenoor die Amerikaanse staat te wees.

Columbus Day word in nie-wit geledere geminag “because Columbus was a ‘genocidal racist'” (170), maar van alle Amerikaners word verwag om Martin Luther King Day te gedenk. Aan blanke Amerikaners word daar nie erkenning gegee of respek betoon nie. “I cannot remember even once being thanked or complimented by a black client” (1839). Daar word selfs op blankes gespoeg. Wittes het skynbaar ‘n besondere kapasiteit om uittarting en vernedering met passiwiteit te verduur. Swartes voel vere as hulle oortredings begaan en sal nie verskoning vra nie. Daar is by hulle geen skaamte nie. “They cannot view things from the perspective of others … They do not understand the pain they are inflicting on others” (1961). “It was never their fault” (1805). “It is aways someone else’s fault” (1843). Blankes word gehaat, “the hatred of those who blame the white race for every failure of their own race” (1624).

Blykbaar distansieer al die ander nie-wit groepe hulle van die swartes. Dit is eintlik net blankes wat swart-gedienstig is of aan hulle lippediens bewys. “I have seen whites go on their knees before blacks – and apologize for slavery, white privilege, blacks in prison, the poor state of black neighborhoods, AIDS, drugs in their community, etc” (162). “It seems that ‘white privilege’ is an extremely powerful concept that makes some people believe they deserve humiliation. It leads to a bizarre form of cultural suicide, and an inability to defend one’s own interests” (229). Blankes wat hulle in swart woongebiede begewe, kan in lewensgevaar wees, want swartes beskou dit as uitsluitlik hulle terrein. Baie swartes verkies segregasie: “Keep Harlem Black” (208). “Most blacks believed that segregation on equal terms was better than integration” (544).

Die outeurs van die essays was in baie gevalle aanvanklik polities verlig maar dure ondervinding het hulle gefrustreerd gemaak en tot ander insigte laat kom. In hierdie sin kan kritici beweer dat die boek ‘n eensydige beeld voorhou. Ek beperk my aandag tot ‘n aantal hoogte- of laagtepunte in Taylor se boek. Van die inligting, bv oor toestande in Amerikaanse tronke, is van so ‘n bedenklike aard dat ek nie kans sien om daaroor op ‘n openbare forum soos Praag te skryf nie. Wat nie algemeen besef word nie, is die mate waarin blanke Amerikaners daagliks (bv op straat) aan verbale rassisme deur swartes blootgestel word, terwyl blankes in Suid-Afrika dadelik van rassisme beskuldig word as hulle sekere benaminge vir swartes, bruines of Asiate gebruik. Daar is egter geen benaming vir blankes wat nie maar geuiter mag word nie. Dubbele standaarde geld nie net in Amerika nie, maar ook in Suid-Afrika.

Amerikaanse swartes word uitgebeeld as werksku. Hulle kom dikwels laat by die werk aan, verdwyn gedurende die dag of gaan vroeg huis toe. In werktyd word geëet, gesels, geraas, geslaap. “By their very presence, blacks upset the rhythm and flow of work” (728). “Then there are the guys who claim to have had deaths in the family, but who forget, and claim multiple deaths for the same person” (716). “For most of the blacks, work of any kind was an imposition to which they submitted as seldom as possible. They never took the slightest interest in it, and had no concept of taking pride in what they did. Their lack of concern for what might happen out in the ‘white man’s world’ was breathtaking” (423). Later verwys hierdie outeur na swartes se “God-given right not to work” (457). Die redes hiervoor is dat werk op ‘n raskwotastelsel aan swartes toegeken word en dit weens owerheidsmaatreëls uiters moeilik is om hulle te ontslaan. Sy gevolgtrekking: “So long as there are enough whites to maintain standards and set the tone, we can continue to be a First-World country despite a certain number of non-whites. But past the tipping point the jungle rushes in” (461).

Verskeie van die outeurs verwys na swartes se onvermoë om toelatingseksamens te slaag. Daar word dan onderrigprogramme net vir hulle ingestel en selfs dan word die eksamen wat nie-swartes moet slaag, omseil. “The ironworkers test has been completely watered down” (749). Wat soms in die praktyk gedoen word, bv in die boubedryf en weermag, is om swartes in andersins nie-swart groepe te versprei. “With a mixed pair, the white or Indian guy has to do all the thinking and most of the work” (707). “Many of the blacks have a chip-on-the-shoulder attitude about the job and about whites. In my opinion, they strike a pose to hide the fact that they don’t have what it takes as a group to do the work. I can’t imagine what their day must be like, always walking around wondering if someone doesn’t like them, never able to lose themselves in the work. This work has so much to offer, but it’s up to each man to get out of it what he can” (758). Sy nogal optimistiese gevolgtrekking is: “People are fed up with all this nonsence and slowly they will first take back the workplace and then their society” (770).

“Affirmative action always has costs. Usually, they are lower standards, poor performance, bad morale, and lost profits” (773). Dit is ‘n geval van mense “hired and promoted beyond their capabilities” (790). “Diversity destroys trust” (1359). “Nearly every major problem, accident, or scandal I saw in the service had a black or Hispanic at the bottom of it” (1305).

In America word buite-huwelikse kinders “outside kids” genoem. “Black men are good at making children but not at supporting them, and this can be a terrible burden under laws written with white people in mind” (1856). “The average black client will not pay child support unless it is deducted from his paycheck. Many refuse to work, or leave a job to avoid paying. Job turnover is very high among blacks, and the court system has a hard time keeping up with them. Some blacks quit on purpose, and move to another job so as to keep one step ahead of the collections” (1865).

Naas die twee hoofstukke oor tronktoestande is die een oor New Orleans, toe die orkaan Katrina in 2005 daar skade aangerig het, die ontstellendste. Min mense besef dat twee-derdes van die inwoners van hierdie stad swart is. Namate sake-ondernemings en die huise van blankes ontruim is, is hulle gepunder. Swartes het hierdie natuurramp aangegryp as ‘n maklike misdaadgeleentheid. Hulle het ook die reddingspogings in die wiele gery deur brande te stig, skuilings af te breek en op reddingsvliegtuie en -bote te skiet.

Die laaste hoofstuk in die boek handel oor Suid-Afrika. Die outeur was 12 jare lank ‘n dosent aan universiteite in Papoea-Nieu-Guinee en swart Afrika voordat hy hom in Johannesburg gevestig het. Van swartes as individue sê hy: “I do not dislike them” (2344). Ongelukkig is hierdie essay reeds in 1998 gepubliseer. Die inligting is dus verouderd, want dit weerspieël toestande in die nuwe Suid-Afrika toe Nelson Mandela die president was, dus voor die groot inploffing plaasgevind het.

Die outeur vestig die aandag op die agteruitgang van die hospitale: “Prior to 1990 … they were vastly superior to anything you would find in black Africa” (2456). Ook: “The black schools under apartheid were infinitely better than the general chaos and mayhem that passes for ‘black education’ now” (2477). Die Universiteit van die Witwatersrand “has traditionally been the leading university in South Africa, and deservedly so. But the push, for at least the last ten years, has been to turn it into an African university, that is to say, one with no standards, very little teaching, no significant research, and that issues meaningless paper degrees. The paradox is striking. Blacks go to Wits because it is white. Yet these same students (or at least a very vocal minority among them) and the black government are doing their best to turn white universities black, which they cannot fail to know means their ruin. Indeed, one suspects that it is the very contrast between white success and black failure that they wish to eliminate” (2494).

Daar word gepoog “to manipulate (unjustified) white guilt” (2464). “Nelson Mandela recently told international investors that industrialized countries ‘owe us that support, not as a question of charity, but because we are entitled to it. Our region was subjected to the most brutal form of exploitation in the colonial era which robbed us of our recources'” (2469). Ek wei nie uit oor die ander sake waarmee alle Praag-lesers bekend is nie. Die outeur het waargeneem en tot hierdie gevolgtrekking gekom: “My own view is that South Africa will gradually sink towards the level of the rest of the continent, though it is unlikely to reach the same depths, given a continuing white presence” (2532). Hy wys op “the common black failure to understand the nature of wealth creation: To them it is just sitting there waiting to be taken, not something that requires sacrifice, hard work, discipline and foresight” (2549).

Die outeur haal ‘n swart Amerikaanse sielkundige soos volg aan:

“Black people are inclined to regard the white man as superior … they do indeed feel that the white man is intrinsically better” (2357). Die outeur skryf: “One discovery I made living in black Africa is that virtually all blacks unaffected by liberal egalitarian ideology not only recognize this inequality but are not in the least bothered by it!” (2362). “Perhaps because of this, among themselves, blacks often seem consumed by a need to feel superior and to achieve ‘status.’ From a black point of view, the best way to do this is to make someone else (feel) inferior to you, since if he is inferior you must be superior. This helps explain much of the callous and often brutal behavior of black[s] …When they find themselves in even the most petty positions of authority, many blacks lord it over their underlings in the most extravagant manner” (2366).

“Black criminal propensities were previously held in check by slavery, segregation, apartheid, and strict tribal custom. Remove these constraints and pathologies assert themselves” (2389). “Blacks have a sheep-like mentality, are overawed by authority, and are therefore easily cowed” (2426). “In general, Africans simply cannot manage. They are incapable of running any large establishment and lack the discipline, organization and cooperation necessary to control crime. Although this may sound harsh I believe they also lack the necessary morality. Police will obviously be more effective if they are morally outraged by crime and feel, viscerally, that it is bad. I would doubt there are many African police, at any level, who feel this way” (2397).

“South Africa should, of course, be a lesson for America. Both countries are making the same mistake, which is to assume that there is no such thing as racial differences. It is a mistaken assumption that prevents recognition of the fundamental paradox of black-white relations. Blacks want to live in white neighborhoods, go to white schools and hospitals because they are white. Yet these objects of their desire will remain desirable and superior only as long as they remain white. A few blacks can live in a white neighborhood or go to a white school without seriously affecting it, but as soon as their numbers approach predominance, the very things that made the blacks want to go there cease to exist and blacks find themselves in the very situation they sought to flee: black slums, broken-down black schools, hell-hole hospitals, etc. Blacks can enter into these white structures only if their numbers are controlled; but that is impossible so long as everyone assumes that the very idea of fundamental racial differences is somehow shameful and morally abhorrent” (2574).

As die outeur se hipotese, dat rasse (bv wittes en swartes) verskil, korrek is, hou dit in Amerika nie dadelik of gou sulke ernstige nadele in as in Suid-Afrika nie. Die nie-wittes sal oor sê drie dekades in die meerderheid in Amerika wees, maar die swartes sal steeds ‘n minderheid in daardie nie-wit komponent wees. In Suid-Afrika vorm die swartes reeds ‘n alles verswelgende en vinnig groeiende meerderheid. Weens die beleid van gedwonge integrasie en sosiale manipulasie, waarvolgens die demografie oral op elke gebied en iedere vlak weerspieël moet word, is daar geen moontlikheid dat enige entiteit, hetsy skool, universiteit, woonbuurt, sake-onderneming, ens, wesenlik wit mag wees nie. Die toekoms is dus swart, oftewel: Dit is nag. Dit is die prys wat Afrikaners betaal vir algemene, ongekwalifiseerde stemreg in ‘n eenheidstaat weens die verraad van ‘n klein groepie blanke Afrikaanssprekendes.

Laastens bespreek ek die mooiste opstel in die bundel. Denis Ruiz het in idilliese omstandighede grootgeword in die blanke woonbuurt Fairview Village in Jersey. Sedert die sestigerjare mag Amerikaanse woonbuurte nie uitsluitlik wit gehou word nie. Die regering subsidieer swartes om dit vir hulle moontlik te maak om daar te woon. Die resultaat is dat hierdie buurt 45% swart geword het. Saam daarmee het verval ingetree en is dit nie meer veilig om daar te woon nie. Eiendomswaardes het getuimel. “The neighborhood where I grew up is now a wasteland” (2045).

Oor die blanke inwoners sê Ruiz:

“They wanted to live among their own people. They wanted to live in a white community. Now, I see this as the highest form of self-determination: people defining their own community, deciding what comes into their collective lives, determining their own standards. It doesn’t matter if their standards don’t seem rational or moral to someone else. People have a right to decide who they will live with. This is not a matter of rationality or of morality. It is simply human. It’s not that they have ill will toward anyone; it’s just that they know what atmosphere they like” (2036).

Ruiz woon nou op ‘n ander plek. Toe hy daar ingetrek het, was dit ‘n blanke gebied. Sedertdien was daar transformasie en is hierdie omgewing ook geruïneer.

“I have to either stay and feel trapped or get out” (2083). Dan spreek hy tot die siel van Afrikaners: “I feel that I am all the time planting and that I am never going to get the harvest, that I am never going to live in a true community” (2087).