Kategorie: Karel Combrinck

Karel Combrinck: Bush en Obama in die bed oor 9/11

Sedert die 11 September 2001-aanslae teen die tweelingtorings van die World Trade Center in New York en die Pentagon in Washington, het ‘n legio teorieë ontstaan wat probeer verklaar wie eintlik vir die aanslae verantwoordelik was. Sommige van hierdie teorieë lyk na onsin, ander weer kom besonder geloofwaardig voor en mag inderdaad selfs die waarheid wees. Maar dit is ook so dat daar soveel stories is dat ‘n gewone mens moeite het om die kaf van die koring te skei. Dit is nie die bedoeling om al die ontledings en teorieë wat in omloop is, hier te probeer herhaal nie , maar bloot om enkele gevalle uit te lig wat moontlik interessant mag wees.

Na die 9/11-aanslae was daar uit die staanspoor waarnemers wat gemotiveerde beskuldigings gemaak het dat daar ‘n sterk verband bestaan tussen die aanvalle in New York en Washington, en Saoedi-Arabië was. En meer nog is daar selfs agterdog dat die Amerikaanse regering bewus was van Saoedi-betrokkenheid en dat hulle dit oogluikend toegelaat het, of nog erger, bevorder het en in elk geval nog steeds verdoesel.

Van die feite wat bekend is, is onder meer dat van die 19 terroriste wat by die aanval betrokke was, 15 burgers van Saoedi-Arabië was. Osama Bin Laden was natuurlik self ook ‘n Saoedi, hoewel daar twyfel is of Bin Laden hoegenaamd by die aanvalle betrokke was. Verder is dit ook so dat al 19 van die aanvallers visums gekry het om Amerika te besoek, ten spyte van die normale drakoniese Amerikaanse visumvereistes, veral ten opsigte van besoekers uit die Midde-Ooste. (Vergelyk daarmee dr Roodt se visumaansoek wat geweier word.)

Daar is ook eerstehandse getuienis van Amerikaanse konsulêre beamptes wat ten tye van die aanslag in Saoedi-Arabië diens gedoen het, dat druk « van bo » op hulle uitgeoefen is om visums aan lede van die terroristekommando toe te staan en in minstens een geval bloot opdrag ontvang het dat hy ‘n visum moet toestaan. In ander gevalle is konsulêre beamtes gedreig dat hulle hul betrekkings sou verloor indien hulle sou weier om visums aan bepaalde persone toe te staan.

Dit is ook bekend dat verskeie van die terroriste vliegopleiding aan Amerikaanse vliegskole ontvang het. Die opleiding was natuurlik met die oog op die aanvalle in New York en Washington. Die Amerikaanse polisie en intelligensiedienste was bewus daarvan dat Arabiere vlugopleiding in Amerika kry, maar het niks daaromtrent gedoen nie. Nog ‘n raaisel in hierdie verband is hoedat die Arabiere (daar was vier) wat skynbaar geen vorige vliegondervinding of kennis gehad het nie, binne enkele maande kon vorder na ‘n punt waar hulle reusepasssierstralers kon vlieg op ‘n uiters komplekse sending. Om ‘n groot Boeing of Airbus te kan vlieg, neem vanaf die stadium van ondervinding op ‘n ligte eenmotorige skroefvliegtuig normaalweg tot 20 jaar met duisende ure vliegondervinding.

En dan is daar nog die die verslag van die gesamentlike komitee van ondersoek van die Amerikaanse Kongres (President, Senaat, Huis van Verteenwoordigers) na die 11 September-aanslae waarvan die eerste 28 blasdsye deur Pres George Bush tot geheime dokument geklassifiseer is en wat, volgens talle kommentators aanduidings bevat van Saoedi-betrokkenheid by die aanvalle. Inderdaad eienaardig dat in die wêreld se grootste demokrasie, die bevolking nie mag weet wat die bevindings is van hulle verkose verteenwoordigers oor so ‘n belangrike aangeleentheid nie.

Op 17 April vanjaar het daar ‘n artikel in die New York Post verskyn wat onder meer soos volg lui :

« The Saudi Kingdom’s involvement was deliberately covered up at the highest levels of our government. And the coverup goes beyond locking up the 28 pages of the Saudi report in a vault of the US Capitol basement. Investigations were throttled , co-conspirators were let off the hook. Time and time again. »

Nou was daar die afgelope dae weer ‘n interessante nuwe verwikkeling wat lig op die aangeleentheid mag werp. ‘n Moslemfundamentalis wat sedert 2009 vir terroristebedrywighede in ‘n Amerikaanse tronk aangehou word, Zacharias Moussoui, het naamlik so pas in ‘n beëdigde verklaring bekendgemaak dat die 11 September 2001-aanslag deur Saoedi-Arabië beplan en gefinansier is. Hierdie verklaring is uiteraard ‘n reuseknuppel in die bos en verwek groot opspraak in Amerika.

Die posisie is nou dat die Amerikaanse regsowerhede ‘n ondersoek na die aantygings wil begin, maar dat ten einde dit moontlik te maak, wetgewing skynbaar eers nodig is, aangesien ‘n vreemde moondheid betrokke is. Volgens berigte staan Barack Obama wetgewing van hierdie aard ten sterkste teen. Weereens vreemd. Daarenteen dring die naasbestaandes van die 3000 Amerikaners wat in die aanvalle omgekom het, weer sterk aan op ‘n regsondersoek, soos verstaanbaar is.

Die interessantste en ook die moeilikste vraag bly egter dat indien die Saoedi’s wel agter die 11 September-aanvalle gesit het en die Amerikaanse regering dit oogluikend toegelaat het, dan waarom? Ek wens ek kon die vraag beantwoord. Dit kan wees dat die aanvalle georganiseer is ten einde die Amerikaners van ‘n voorwendsel te voorsien om die kaarte in die olieryke Midde-Ooste deurmekaar te krap. Duidelik het die Amerikaners die aanslag van 11 September gebruik om openbare gevoelens teen Saddam Hoesein op te sweep en militêre optrede teen hom, Ghaddafi van Libië en Bachir Al Assad van Sirië te regverdig. Ironies is dat al drie hierdie leiers geswore vyande van Moslemfundamentalisme, insluitend Al-Kaida was en is.

Vir die rekord kan daarop gewys word dat dit natuurlik nie die eerste keer in die geskiedenis sal wees dat ‘n groot moondheid ‘n foefie gebruik om ‘n oorlog te begin nie. So is daar baie gesaghebbendes wat glo dat die Amerikaners die passasierskip, die Lusitania gekelder het ten einde Amerika se betrokkenheid in die Eerste WO te bespoedig. Soortgelyk is die menings dat Amerika ook die aanval op Pearl Harbour georkestreer het om Amerika by die Tweede WO te betrek. Dink ook maar aan ons eie geval hoe die Engelse die uitlanderkwessie gebruik het as voorwendsel om die Boererepublieke te vernietig.

In ‘n werk, Visas for Al-Qaida, wat in 2015 verskyn het, skryf ‘n voormalige Amerikaanse konsulêre beampte in Saoedi-Arabië, Michael Springmann : « This tale is a sordid sketch of backstabbing, disloyalty, double crossing, faithlessness, falsity, perfidy, sellouts, treachery and betrayal. All of this is in addition to the stupidity and incompetence normally manifested by the State Department and the intelligence services ». Dit sê omtrent alles. Terselderyd is dit ook die beste beskrywing van die laaste dae van die Nasionale Party-regering wat ek nog onder oë gehad het.

Karel Combrinck: Ope brief aan FW de Klerk

Mnr De Klerk, nou wil ek u eers ‘n guns vra : U is nou tagtig jaar oud. Moet tog asseblief nie iets onbesonne aanvang soos om lepel in die dak te steek voor die boere kan organiseer om u onderstebo op te hang nie.

Dis verbysterend dat daar nog mense is wat die vermetelheid en dikvelligheid kan hê om u skandelike oorgawe aan ‘n kommunistiese ANC-terroristebende te probeer verdedig. Lyk baie na ‘n nostalgiese uitstappie van ‘n paar van u lakeie na die dae toe u nog «president» was. Of miskien is daar mense wat sleg slaap oor wat hulle aangevang het.

Kom ons kyk na ‘n paar van hulle patetiese pogings :

In Die Burger van 18 deser verskyn ‘n artikel deur ene Alet Janse van Rensburg wat ondermeer soos volg lui :

«Diegene wat oudpres. FW de Klerk se hantering van die destydse onderhandelinge vir ’n demokratiese Suid-Afrika kritiseer, moet besef daar was geen alternatief vir die bestel wat hy suksesvol onderhandel het nie.

Só het oudkollegas van De Klerk hom Vrydag op sy 80ste verjaardag geprys vir die leierskap wat hy in ’n kritieke tyd in die land se geskiedenis aan die dag gelê het .»

U sal merk, mnr de Klerk, dat die berig, wat in beginsel veronderstel is om objektief en neutraal te wees, in kenmerkende Burger-styl duidelik in u guns bevooroordeeld is. Die inleidende paragraaf, wat sg die mening van u oudkollegas weergee, stel onomwonde u beleidsrigtings in ‘n positiewe lig. «Leierskap wat hy in ‘n kritieke tyd tyd in die land se geskiedenis aan die dag gelê het» bevat ook duidelik ‘n oordeel dat u beslissings reg en tot voordeel van die land en sy mense was. In belang van ewewig sou ‘n mens kon verwag het dat die berig ook die menings sou dra van mense wat minder lof vir u «onderhandelde» oorgawe het. Maar Die Burger, soos ons weet, het geen voorliefde vir objektiwiteit of ewewigtigheid nie.

En dan, mnr De Klerk, die ewige getokkel oor ‘n «onderhandelde» skikking: Hoeveel onderhandelingsvermoë en hoeveel diplomasie is nodig om ‘n land weg te gee?

«Dr. Kraai van Niekerk, destydse minister van landbou in die oorgangskabinet, het gesê ondanks kritiek teen De Klerk sou Suid-Afrika nie die demokrasie gehad het wat hy vandag het as dit nie vir De Klerk was nie.» Nogal ‘n taamlik onbeholpe sin, maar toemaar.

Maar die vraag is watter soort demokrasie het Suid-Afrika vandag en is dit die soort demokrasie wat enigiemand wil hê, een onder meer waar die Guptas besluit wie kabinetsministers moet wees? «Oorgangskabinet»! Watter soort gedrog is dit? Oorgawekabinet miskien. As ek die sin ietwat kan wysig: «Sonder De Klerk sou Suid-Afrika nie die katastrofiese en totaal mislukte demokrasie gehad het wat hy vandag het nie.»

En van die kant van die ou aartsbedrieër en vermaakliheidskunstenaar, Pik Botha :

“Hoewel daar baie ekonomiese en politieke druk teen apartheid was, was dit ’n etiese en morele motivering wat De Klerk daartoe gedryf het om ons daaruit te lei. Ons het besef dat dit waarmee ons besig is («apartheid»), sonde is en ons kon dit nie langer doen nie.”

Ons was nie in staat om ons land te behou nie, maar ons het darem die tweede prys gewen: Ons was «moreel». Mnr De Klerk u weet tog dat wanneer ‘n mens wil swig voor druk dan klink dit beter om te sê dis weens «morele redes» as om te erken «ek gooi die tou op». En dan, asseblief , wil Pik Botha sowaar vir ons kom preek oor wat «sonde» is? Kan ‘n mens grotesker!

Maar dan gaan die ou amateurgoëlaar voort :

“Daardie referendum het aan die ANC gewys dat twee derdes van die wit mense in die land verkies het dat De Klerk en sy regering die toekoms namens hulle onderhandel. Dit het ons gered toe alles in die weegskaal was. Ons sou nie uit ’n swakkere posisie kon onderhandel nie.”

U het dus uit ‘n posisie van krag onderhandel. Maar wat het u dan nou juis in u posisie van krag bereik? U sou, uit ‘n posisie van krag, ‘n vorm van selfbeskikking vir ons kon beding het. Maar dit is nie ‘n «alternatief» waarin u belang gestel het nie. U het net niks vir ons beding nie behalwe spookasems. Geen wonder Cyril Ramaphosa en die ANC-onderhandelingspan kon hulle gelag vir u nie beteuel nie. ‘n Mens sidder by die gedagte aan wat u sou «beding» het uit ‘n posisie van swakheid! Soos Pik Botha dit duidelik maak, die gedagte met die referendum was om die ANC te beïndruk en instede daarvan dat hulle beïndruk was, het hulle vir u gelag.

«Dr. Stoffel van der Merwe, oudminister van inligting en die uitsaaiwese, het gesê «mense vergeet dat ’n kompromis van nature iets is waarmee beide partye nie heeltemal tevrede is nie, maar waarmee albei kan saamleef. Daar was geen alternatief vir die stelsel wat hy suksesvol onderhandel het nie».

Weer die mite van «suksesvolle» onderhandeling en «geen ander alternatief nie». U hartsbegeerte was, soos u self sê, om die mag aan die ANC oor te gee, die mooiste dag in u presidensie. Het u hoegenaamd na ander alternatiewe gekyk? Wees tog vir een keer eerlik en erken kapitulasie was die enigste alternatief wat u oorweeg het. U het ons die verderf ingelei met oëverblindery oor «geen ander alternatief» nie. Volgens u was die enigste keuses apartheid of totale oorgawe. Dis net nuttige idiote wat dit kon glo. En ongelukkig is hulle altyd in die meerderheid.

En waar in hemelsnaam is die kompromis ? Dis tog bloot politiekery. Kompromis beteken in gewone taal «iets vir jou en iets vir my». Hulle het ‘n land present gekry en ons?

Nog Stoffel:

“Dit was grootliks te danke aan De Klerk wat in 1990 die sameloop van omstandighede – wat ’n unieke geleentheid geskep het vir ’n vreedsame oorgang – berekend benut het.”

Vreedsame oorgang miskien, maar vreedsame oorgang na wat? En hoe kon dit anders as vreedsaam wees as u die land eenvoudig verniet weggegee het? Waar is dus nou die wonderwerk?

(Kraai) Van Niekerk het ook gesê dat Suid-Afrika «gelukkig was om iemand soos De Klerk te hê wat die moed van sy oortuiging gehad het om die land op ‘n verantwoordelike wyse vorentoe te neem».

Die «moed» gehad om die land «vorentoe» te neem! Maar, mnr De Klerk, u weet dit tog, alles het inteendeel sedert u oorgawe agteruit gegaan en gaan nog steeds verder agteruit. Die «moed» wat u openbaar het en die «vorentoe» waarvan Van Niekerk en Van der Merwe praat, is moed en vooruitgang uit die oogpunt van die New York Times.

Die knaende refrein van «suksesvolle onderhandelings» laat ‘n mens ook noodwendig wonder wat «suksesvolle» onderhandelings mag beteken. As ‘n mens mooi lees en mooi luister, beteken dit oorgawe aan die ANC sonder bloedvergieting. Vanselfsprekend sal niemand bloed vergiet wat ‘n land verniet kry nie. As bloed vergiet moes word om ons selfbeskikking te waarborg, dan moes dit gebeur. Ons bloed is herhaaldelik deur ons geskiedenis heen vergiet, in die Anlo-Boere-oorlog, jare lank in Angola en elders, ter wille van ons vryheid. Om te sterf ter wille van ons vryheid sou tog eindeloos meer moreel gewees het as hierdie eerlose en vernederende oorgawe. En dan, mnr De Klerk, wat van al die bloed van witmense wat nou op plase en elders vergiet word? Alles deel van u «demokratiese» oorgang ?

U het ons die verderf ingelei met oëverblindery oor «geen ander alternatief nie». Daar was ander keuses ook behalwe apartheid of oorgawe en u weet dit, maar u het nie die wil en die «moed» gehad om hulle te oorweeg nie. U het net uitgesien na die grootste dag in u presidensie.

Baie van ons, Mnr De Klerk, en ek glo al meer en meer, is oortuig daarvan dat u motivering nie moraliteit was nie, maar eerder lafhartigheid, soeke na internasionale gewildheid en eiebelang. U het die wêreld gewen deur u siel te verkwansel. Nelson Mandela het van u ‘n wêreldfiguur gemaak: Die grootste hensopper in die geskiedenis.

Karel Combrinck: Vrae aan FW de Klerk

FW de Klerk het onlangs by geleentheid van sy tagtigste verjaardag ‘n toespraak gelewer by die Kelvin Grove-klub in Nuweland. Waar anders? Hoe Engelser, hoe beter. Natuurlik sal die Engelse hom eer, hy was dan die ondergang van die Afrikaner. Dit kan ook wees dat hy dit nie meer waag om voor ‘n Afrikaanse gehoor op te tree nie en hy word waarskynlik ook nie genooi om dit te doen nie.

Nietemin, in die loop van die toespraak het hy stellings gemaak wat nogal insiggewend is. Ek haal aan uit ‘n berig in Die Burger :

Hy het gesê die beste dag van sy presidentskap was toe hy dit in 1994 (aan oudpres. Nelson Mandela) oorgegee het. “Dit was die hoogtepunt van my loopbaan, nié omdat ek dit aan die ANC of Mandela oorgegee het nie, maar eerder aan ’n nuwe bestel waar die grondwet en gereg die oppergesag was, eerder as die parlement.”

In die eerste plek, mnr De Klerk, u het die mag in die land oorgegee aan die ANC en niks anders nie. Om te beweer u het die mag aan ‘n nuwe bestel oorgegee waar die grondwet en gereg oppersag was, is mos gewoon net bogtery. Wil u die Suid-Afrikaanse publiek so waaragtig nogeens probeer bedrieg? Gelukkig maak dit nou nie meer saak nie, want mnr De Klerk, u was verlig om die presidentskap af te staan en nou is u, saam met ons, niks. Al waarvoor u deug is om fatsoenlike toesprakies te maak vir ryk, verveelde afgetrede Engelse omies en tannies in sosiale verenigings en rolbalklubs.

In die eerste plek word dit meer as duidelik dat u ‘n brandende begeerte gehad het om die mag in die land af te staan. Lesers hiervan sal opmerk, dat ons dit lankal reeds weet en dis waar ja. Dis net interessant dat u dit nou self so onomwonde erken.

‘n Verdere punt is dat die magsoorgawe die hoogtepunt van u loopbaan was omdat dit ‘n «nuwe en meer regverdige bestel tot stand sou bring waar die grondwet en gereg oppergesag was». Maar mnr De Klerk, as die bestel wat u beheer het dan so onregverdig was, waarom het u dit dan nie verander nie eerder as om die mag aan die ANC toe te vertrou om die veranderings vir u te maak? En wie of wat het u laat droom dat die ANC dit sou doen? U raadgewer Roelf Meyer?

Ook onstaan die vraag: maar mnr De Klerk, as u dan nie kans gesien het om die onregverdige bestel verder te voer nie en verder te regeer nie, waarom het u dan nie gewoon as president bedank nie, eerder as om ons almal saam met u die afgrond in te sleep?  En ook mnr De Klerk, was u so verlig om die mag aan die ANC af te staan omdat u gedink het hulle sou beter vaar as u self, of was u gewoon maar net sat van regeer en begerig om aan ander prioriteite aandag te gee ?

Mnr De Klerk, u beklemtoon in u outobiografie, u toesprake, ens., herhaaldelik dat geregtigheid u vernaamste beweegrede was om die beheer oor Suid-Afrika aan die ANC te oorhandig. Drie vrae hieroor:

a) Mnr De Klerk het u werklik gemeen ‘n kommunisties geïnspireerde ANC sou groter geregtigheid in die land moontlik maak ?

b) Kon die swetterjoel raadgewers en deskundiges oor volkekunde, volkereg en wieweetwatnog waaroor u beskik het nie ‘n alternatief bedink wat selfbeskikking vir die witmense van Suid-Afrika sou verseker en nog steeds regverdig sou wees nie? Of het u net geluister na Roelf Meyer ?

c) En dan, mnr De Klerk, die belangrikste vraag van almal, meen u dat die bestel waarin ons nou leef, en waarvoor u volle verantwoordelikheid het, naastenby regverdig is?

Karel Combrinck: Donald Trump – iets nuuts?

Die meeste van ons sal seker uitsien na ‘n suksesvolle kandidatuur vir mnr Trump in die komende presidentsverkiesing. Ons weet natuurlik nog nie presies wat hy gaan doen en sê as hy eers president is nie, maar die voorlopige tekens lyk belowend.

Nou moet ons egter nie die fout maak om te dink dat mnr Trump se verkiesing ‘n uitgemaakte saak is nie, want mnr Trump het sterk, maar ook swak elemente in sy mondering en soos dit dikwels gaan, kan sy sterk punte ook mettertyd teen hom werk. In elk geval moet daar nog baie water in die see loop voor die presidensiële verkiesing uiteindelik oor agt maande plaasvind.

Mnr Trump se sterkste punt, behalwe uiteraard sy persoonlikheid, is die feit dat hy onafhanklik is van ryk borge en dat hy self vir sy verkiesingsveldtog kan betaal. Hy hoef dus nie die rituele agteroorbuigings te maak voor die borge en ander lobbies nie waarvan sommige, soos ons weet, magtiger is as ander. Dit lyk reeds duidelik dat mnr Trump ‘n nuwe rigting gaan inslaan bv. wat betref vriendskaplike betrekkinge met Rusland en ‘n meer ewewigtige beleid ten opsigte van die Midde-Ooste.

Pas weer kwaak Leëpot Scholtz weer die Navo-bevelvoerder genl Philip Breedlove se verklaring na dat Rusland doelbewus die situasie in Sirië vererger ten einde ‘n verleentheid vir Europa te skep. Duidelik wil die Amerikaanse establishment van mnr Poetin ‘n muishond maak en vyandigheid teenoor Rusland aanstook ten einde munt daaruit te kan slaan. Ons sien dit mos ‘n tydlank al aankom.

Donald Trump se sterkste punt is dus sy finansiële onafhanklikheid. Terselfdertyd is dit ook vir hom ‘n bedreiging aangesien sy onafhanklike beleid, veral ten opsigte van betrekkinge met Rusland, die gevaar inhou om die multimiljard industrieel-militêre belangegroep teen hom die harnas in te jaag; hulle jeuk vir ‘n konfrontasie met Rusland. Dit sal welkome nuus wees indien mnr Trump aan hierdie gevaarlike spiraal ‘n einde kan maak.

Die feit dat mnr Trump niks benodig van die groot geldlobbies nie en dus geen beloftes aan hulle hoef te maak nie, beteken ook dat hulle geen belang het om hom te steun nie en eerder daarby mag baat om Hillary Clinton te steun wat by uitstek ‘n kandidaat vir die miljoenêrs is. Mnr Trump se onafhanklikheid maak dus dat hy gevaar loop om die steun van die miljoenêrs aan beide die Republikeinse en Demokratiese kant te verloor. Hy is ongetwyfeld van hierdie moontlikheid bewus, maar dis ‘n risiko waarmee hy bereid sal moet wees om saam te leef ten einde onder die diktate van die geldlobbies uit te kom. Op sterkte van sy finansiële krag kan hy bekostig om die steun van die geldmagte te ontbeer. Weens die meer populistiese aard van sy verkiesingsveldtog het hy aan die ander kant dalk ‘n beter kans as sy opponente om die populêre stem te trek.

Niks is egter seker nie. Mnr Bernie Sanders, die ander mededinger aan Demokrate-kant, het pas op Super-Dinsdag veld verloor teen Hillary Clinton weens die negerstem in die suidelike state. Die feit dat mnr Sanders ‘n kampvegter vir die gewone mense teen die groot geldmagte is, het skynbaar aan die swart steun vir Clinton geen verskil gemaak nie.

‘n Sleutelfaktor in Amerikaanse presidentsverkiesings die afgelope dekades en nog ‘n area waar mnr Trump nie te sterk staan nie, is dus die negerstem. Die Amerikaanse negerbevolking staan op vyftigmiljoen en die Latino’s (Spaanssprekendes) is nog meer. Normaalweg is die stempersentasie onder negerkiesers laag. Met die laaste twee presidentsverkiesings en Obama as kandidaat het hulle egter bankvas vir die swart kandidaat gestem. Dit beteken terselfdertyd dat hulle nou ontdek het dat hulle stem in ‘n presidentsverkiesing beslissend is.

Dis onwaarskynlik dat die meerderheid Negers en Latino’s vir mnr Trump sal stem en om die verkiesing te kan wen, sal hy dus die steun van die oorgrote meerderheid van die blanke kiesers op hom moet verenig. Gaan hy daarin slaag ? Kom ons hoop maar so. ‘n Feit wat mnr Trump onder oë sal moet sien, is dat die negerstem voortaan bepaal wie die president van Amerika is. Waarop dit neerkom, is dat ‘n minderheid inderdaad beslis wie die meerderheid regeer. Dit beteken terselfdertyd ook dat die Amerikaanse demokrasie besig is om te faal. Kom ons hoop maar mnr Trump is nie die slagoffer daarvan nie.

Karel Combrinck: Hubert Zafke in die Duitse boendoehof

In die stad Neubrandenburg in Duitsland is tans regsverrigtinge aan die gang teen ene Hubert Zafke wat gedurende die tweede WO ‘n verpleër in die gevangenekamp Auschwitz was.

Zafke word daarvan beskuldig dat hy aandadig was aan die gasdood van 3 681 Jode gedurende die tydperk Augustus tot September 1944.

‘n Duitse hof het reeds in 2015 beslis dat Zafke, wat 95 jaar oud is, weens sy verswakte geestelike en fisiese toestand nie tereg kon staan nie nie, maar die Nazijagters het tog wel daarin geslaag om opnuut ‘n verhoor te laat open.

Nader beskryf, lui die aanklag teen Zafke dat hy gedurende die betrokke periode teenwoordig was by die aankoms in Auschwitz van veertien konvooie met Joodse gevangenes. Daarvan word dan skynbaar afgelei dat hy van die gasvergiftiging van die Jode in die Auschwitzkamp moes geweet het en dus medepligtig was.

‘n Mens sou graag wou sien dat die hof moet kyk na die geloofwaardigheid van die getuienis teen Zafke, soos dit in elk geval ‘n hof in ‘n beskaafde regstelsel betaam. Dit sou uiteraard beteken dat hulle ook sal moet kyk na die geloofwaardigheid van die gasstorie as sodanig, waarvoor die kanse bykans nul is.

Ook beskik die hof sedert die beslissing in die Demjanjuk-saak oor die gerieflike presedent dat ‘n persoon wat van misdade teen die mensdom in die Nazitydperk aangekla word, skuldig bevind kan word, bloot uit hoofde van die feit dat hy fisies teenwoordig was op ‘n plek, bv. ‘n gevangenekamp waar misdade van hierdie aard na bewering gepleeg is, al is daar geen bewys dat hy aktief daaraan meegedoen het nie. Ivan Demjanjuk, ‘n opsigter in Duitse gevangenekampe gedurende WO2 is in 2011 op 82-jarige ouderdom vir misdade teen die mensdom verhoor en tot gevangenisstraf veroordeel. Geen direkte getuienis is gevind dat Demjanjuk wel aan misdade teen die mensdom skuldig was nie, maar hy is nietemin veroordeel omdat hy «teenwoordig» was. Hy is dood voordat hy die straf kon uitdien.

‘n Vraag wat ontstaan, is waarom mense knaend vervolg word vir misdade wat sestig, sewentig jaar gelede gepleeg is, en altyd vir min of meer dieselfde rede. In 1998 is die Fransman Maurice Papon vervolg vir «misdade teen die mensdom» wat gedurende WO2 gepleeg is. Hy was op die tydstip van die verhoor 88 jaar oud. Hy is skuldig bevind en tot gevangenisstraf veroordeel. ‘n Interessantheid van sy geval is dat hy sy lewe lank hoë poste in die Franse regering en administrasie beklee het, selfs onder die presidentskap van Generaal De Gaulle. Ten tye van sy verhoor was Papon minister van finansies. Sy oortreding was dat hy ten tye van die Duitse besetting die deportering van Jode na Duitsland gefasiliteer het. Eienaardig is dat oor al die jare wat hy hoëprofiel- openbare ampte beklee het, nooit ‘n klag van hierdie aard teen hom gelê is nie.

Die kanse is skraal dat ‘n Duitse hof nugter en onbevange na die probleme en omstandighede van die Zafke-aanklag sal kyk. Feit is dat dit in die meeste Westerse lande vandag ‘n misdaad is om historiese feite rondom die gevangenekampe, ens. te ondersoek of te bevraagteken. Die amptelike siening is dat al die feite omtrent die misdade van die Naziregime eens en vir altyd in alle opsigte bekend is en dat niks verander of weggeneem mag word nie! Wat wel toelaatbaar is, is om die «bekende» feite eindeloos te herhaal en te bevestig.

Dit is bekend dat die Duitse owerhede onder druk van die Nazijagters met byna koorsagtige ywer soek na na die laaste oorblywende ampsdraers van die Nazibewind ten einde nog vir oulaas ‘n bietjie politieke munt te slaan uit hulle vervolging voor dit te laat is, al is hulle nou al 95 jaar oud.

Karel Combrinck: Die A-woord!

Max Du Preez maak die bewering dat «wit Afrikaners» «ongemaklik» voel oor sg. Portugees-Maleisiese invloed op ons taal. Wat Portugees-Maleisies beteken, weet die hemel alleen. Of liewer, die hemel weet, bygestaan deur Max Du Preez.

Maar hierdie versinsel het ons reeds elders bespreek. Wat my persoonlik veel meer ongemaklik stem as vreemde invloede op ons taal, is die onophoudelike geteem oor apartheid, en veral apartheid soos dit deur linksdekadente propaganda aan die wêreld opgedis word.

Een van die onsinnighede wat herhaaldelik deur die linksliberale media kwytgeraak word, is dat apartheid ‘n vorm van nazisme sou wees, ‘n vergelyking wat, objektief beskou, net nie opgaan nie

Soos die Naziperiode vir die Duitsers, is apartheid nou eenmaal ‘n doring in die vlees van Afrikaners wat ons waarskynlik nooit sal kan verwyder nie, maar waaraan ons van tyd tot tyd net ‘n bietjie salf kan smeer. Benewens hierdie aspek en die feit dat daar oor die Naziperiode net soveel, of selfs meer, onwaarhede verkondig is as oor apartheid, is daar werklik weinig ooreenkoms tussen die twee stelsels.

Wat meer sinvol sou wees, is ‘n vergelyking tussen die gedragspatroon van die Duitse volk in die tydperk na die beëindiging van nazisme en dié van die Afrikanervolk na die bëeindiging van apartheid, want in daardie opsig is daar wel raakpunte.

Beide die Duitse en die Afrikanervolk het as verloorders uit die stryd getree. Beide probeer om werklike of vermeende onregte van die verlede goed te maak deur skuldgevoeloens, selfblaam, kruipery en boetedoening van allerlei aard en selfs ‘n mate van selfhaat. Maar daar hou die vergelyking ook op. Die Duitse volk het weens sy groter getalle en ‘n homogene bevolking minstens die kans gehad om as volk te herlewe, as hulle wou, terwyl die kanse vir die herlewing van die Afrikaner as volk so te sê nul is.

Miskien omdat dit moeilik sal wees om oor die Nazirekord veel positiefs te sê, uit watter oogpunt ‘n mens dit ook wil beskou, neem die Duitsers in die algemeen die houding in om hulle nie teen linkse propaganda te verdedig nie. Hulle het die krag, die kennis, die argumente en die finansiële vermoë om dit te doen en sou ‘n leierskapsrol kon speel om die versinsels van die linksliberale media hok te slaan, maar hulle verkies om dit nie te doen nie. Dis jammer.

‘n Paar jaar gelede het ‘n Duitsvervaardigde rolprent oor die tweede wêreldoorlog die rondte gedoen: Das Boot. U onthou nog? In ‘n stadium sing die duikbootbemanning «It’s a long long way to Tiperary». Matrose wat in die Naziperiode «It’s a long long way to Tiperary» op ‘n Duitse duikboot sing ! So reg na die hart van DimWim van Stellobotomie. En natuurlik, het die Duitse media in die na-oorlogse jare nogal kans gesien om ook hier en daar ‘n klip op apartheid te gooi, al is dit dalk net in ‘n poging om sodende in «respektabele» geselskap te verkeer.

Eersdaags verskyn nog ‘n Duitse rolprent getiteld, «Fritz Bauer, ‘n Duitse held». Die rolprent het die subtitel : «As jy jou land wil red, moet jy hom verloën». Die opsomming van die rolprent lui soos volg: In 1957 verneem regter Fritz Bauer dat Adolf Eichmann in Buenos Aires skuilhou. Die Duitse howe verkies om die aangeleentheid oor die hoof te sien. Fritz Bauer besluit om die Israeliese geheimediens, die Mossad, se hulp in te roep…

Het ons as Afrikaners al net so laag gedaal? Sekerlik staan Adriaan (vrotvisverstand) Vlok se
voetewasuitstappie en die heksejag op dr Wouter Basson nie ver terug nie.

Nazisme het ongekende lyding en ellende oor die Europese beskawing gebring wat met niks anders in die geskiedenis vergelyk kan word nie, behalwe miskien met die prestasies van Kameraad Josef Stalin en Mao TseDong. Dit gaan nie net om die lotgevalle van die Jode nie, hoewel dit die aspek is waaraan die linksliberale media die meeste aandag gee. Dit gaan oor ‘n beraamde 60 miljoen militêre slagoffers wat in hierdie bloedige stryd hulle lewens ingeboet het. As die slagoffers van oorlogverwante oorsake soos siektes en hongersnood bygetel word, is die syfer 80 miljoen. Duitsland self het ongeveer 10 miljoen mense verloor. Europa is deur hierdie rampspoedige oorlog op sy knieë gebring en militêr, polities en moreel, onherroeplik verswak sodat dit vandag weinig meer is as ‘n Amerikaanse skoothondjie. Die twee wêreldoorloë, maar veral die tweede, het inderwaarheid die siel uit Europa geruk.

‘Watter soort «apartheid» is dit wat swartes aankarwei na plekke waar hulle nooit tevore was nie, plekke waar hulle nou, op grond van hulle nambas alles opeis waarop hulle hulle hande kan lê?’

Tagtig miljoen slafgoffers. Daarenteen staan die syfer wat die linksliberales graag noem vir die aantal mense wat sedert sy ontstaan in 1948 tot met die oorgawe van 1994 «as gevolg van apartheid» dood is, op 30 000. Tydens die verhore van die Waarheids- en Versoeningskommissie van 1997 is getuienis deur die Menseregtekommissie (Human rights Commission-HRC) voorgelê dat tussen 1948 en 1989 toe die ANC amptelik «ontban» is en waarna daar nie meer sprake van apartheid was nie, 7 000 mense hulle lewens «weens apartheid» verloor het. In die tydperk na 1989 tot en met 1994, d.w.s. na die beëindiging van Apartheid is 14 000 mense in politiek verwante geweldpleging oorlede waarvan 95% die gevolg was van swart-op-swart geweld. Dit kan ook maar vergelyk word met die bykans 40 000 witmense wat sedert 1994 op plase en in stedelike gebiede vermoor is, maar soos dinge is, raak die wêreld nie juis daaroor opgewonde nie.

Duidelik was apartheid nie die skrikbewind wat anti-Afrikaanse propaganda die wêreld wou laat glo nie, in elk geval niks wat in graad of omvang met die Nazibewind vergelyk kan word nie. ‘n Boek sal nodig wees om die redes vir hierdie beeld omtrent die Afrikaner volledig te ondersoek. Sekerlik is onder die oorsake skynheiligheid, anti-Afrikanerpropaganda oor ‘n lang tydperk, veral deur die Engelse pers en die Engelse kerk, politieke muntslanery, sondeboksoekery, eie-gewete-sussery, perverse, sieklike en selfvernietigende humanisme, gedienstigheid aan modes en ideologie, afguns, ens, ens. ‘n Suksesvolle, witbeheerde staat midde-in Afrika was ‘n situasie wat die linksliberale engeltjies net nie kon toelaat nie

In teenstelling met sy drogbeeld het die Nasionale Partyregering toegelaat dat derduisende swartes vorige blanke gebiede binnesypel as plaasarbeiders, huisbediendes en wat nog. Watter soort «apartheid» is dit wat swartes aankarwei na plekke waar hulle nooit tevore was nie, plekke waar hulle nou, op grond van hulle nambas alles opeis waarop hulle hulle hande kan lê? Op die lang termyn was hierdie tweeslagtigheid van die Nasionale Partybewind ons ondergang. Die ondergang van apartheid was nie die onmenslikheid daarvan nie, maar die lukraak manier waarop dit toegepas is. ‘n Amerikaner het my op ‘n keer probeer beledig deur die apartheidsregering te beskryf as «a bunch of wonky Nazis». (Lamlendige Nazi’s). Die beskrywing was nie van alle waarheid ontbloot nie.

Vergeleke met die Westerse wêreld se moderne geskiedenis was apartheid inderwaardigheid ‘n gematigde stelsel. ‘n Belangrike aspek van die apartheidsbestel was dat dit, reëlreg in teenstelling met die Nazi’s, ‘n sterk Christelike onderbou gehad het. Miskien was dit nog ‘n paradoks van die stelsel, maar in elk geval, so was dit. Deur die geskiedenis het die Aftrikaners geglo, ten regte of ten onregte, dat hulle ‘n leierskapsrol en ‘n roeping gehad het om die Christelike beskawing na Suid-Afrika te bring. Hierdie is nog ‘n aspek wat deur die siniese linksdekadentes uitgebuit is : «Julle gee voor om Christene te wees, hoe kan julle al hierdie verskriklikhede pleeg ?» Of die Afrikaner onder enige verpligting verkeer het om die christelike, of enige ander beskawing na die swartes te bring, is ‘n ope vraag. Te oordeel aan die huidige situasie by Suid-Afrikaanse universiteite, het hulle in elk geval hulle tyd gemors.

Ook is dit eienaardige «Nazi’s » wat honderdduisende huise vir swartes landswyd opgerig het. Die huise was ekonomies en eenvoudig, maar was ligjare meer menswaardig as die sinkplaatkrotte wat oor die afgelope dekades op die Kaapse vlakte verrys het, die trotse monument van die ANC-regime wat eufories deur die dekadente Westerse wêreld besing word. Hospitale en klinieke is ook landwyd opgerig waaronder bv. die Baragwanathhospitaal in Soweto, die derde grootste hospitaal ter wêreld. Dieselfde geld derduisende skole vir swartes wat oor die hele Suid-afrika verskaf is, asook ‘n halfdosyn universiteite. Daarbebewens het die apartheidsperiode ‘n reusagtige bydrae gemaak om die land te ontwikkel van ‘n piesangrepubliekie in 1948 tot ‘n moderne nywerheidsland wat werksgeleenthede en ‘n heenkome gebied het aan miljoene.

Die universiteite is ‘n goeie voorbeeld van’n geval waar die Afrikaner gepoog het om ‘n konstruktiewe rol te speel op christelike grondslag en waar hulle inteendeel meegehelp het om hulle eie graf te grawe. So ‘n fout sou die Nazi’s nie maak nie. Die swart universiteite het mettertyd, so te sê sonder uitsondering, tot broeikaste van die rewolusie ontwikkel. Aan die Universiteit van Fort Hare alleen het Nelson Mandela, Robert Mugabe, Oliver Talmbo en Chris Hani gestudeer. Die Universiteit van die Weskaap het met verloop van tyd ontaard in ‘n volbloednes van kommunistiese ondermyning, maar tog het die universiteit, apartheid se skepping, in die apartheidsjare waarskynlik ‘n hoër akademiese standaard gehandhaaf as die Universiteit van Stellenbosch vandag. Maar dit sê natuurlik nie veel nie.

Luister na Bernie

‘n Interessante vraag, as ‘n mens dit ernstig en eerlik wil probeer beantwoord en nie met emosionele formules en slagspreuke nie, is wie in werklikheid Suid-Afrika regeer?

In ‘n groot mate verskil die situasie in Suid-Afrika nie veel van dié wêreldwyd nie. Die werklike beheer berus die wêreld oor by groot kapitaal en dus by die handjievol oligarge aan die kop van die monster, met die beheer, uiteindelik, in die hande van die banke. Ons weet almal dat ongeveer 1% van die wêreld se bevolking soveel rykdom besit as die ander 99% altesaam. En soveel rykdom beteken natuurlik net een ding: onbeperkte mag.

In hierdie kolosale magstruktuur is die «demokraties verkose» politici weinig meer as strooipoppe. Die Demokratiese Party kandidaat in die huidige Amerikaanse presidentsverkiesing, Bernie Sanders, het trouens van hierdie groteske scenario sy verkiesingsplatform gemaak en tot dusver met aansienlike sukses, in elk geval met meer sukses as Hillary Clinton wat ‘n getroue diensmaagd van die groot kapitaal is.

Die sprekende voorbeeld van ‘n strooipop politikus is natuurlik ons eie Jacob Zuma. Sy patetiese vertoning onlangs voor die parlement het pynlik beklemtoon hoe magteloos en irrelevant hy eintlik is. Indien daar in die ANC nog sprake is van regering en beleid, dan berus dit nou by die finansminister Pravin Gordan.

Suid-Afrika word sedert die einde van die Vryheidsoorlog en veral sedert die bannelingskap van Pres. Kruger feitlik deurgaans deurdie geldmagte beheer. Die oorlog self met al die lyding wat daarmee gepaard gegaan het, was suiwer gemotiveer deur Engelse hebsug en vraatsugtigheid onder die dekmantel van kapitalisme. Al wat sedertdien verander het, is die intensiteit en omvang daarvan wat oor die jare eksponensiëel toegeneem het. Natuurlik was daar langs die pad wel oomblikke dat die geldmag se houvas op ons lotgevalle met vasberadenheid uitgedaag was. So is dit bv ondenkbaar dat dr Verwoerd opdragte sou neem van Harry Oppenheimer of Anton Rupert. Maar die langtermyntendens bly onderhorigheid aan die geldmagte.

Wat belangrik is om te verstaan, is dat die geldmag ‘n hiërargie vorm. Op die hoogste vlak praat hulle met mekaar en bespreek die lotgevalle van die mensdom. Daar is kleinoligarge, middelslagoligarge en grootoligarge met alles moontlik tussenin.

Die kleiner of middelslag oligarge, soos bv die Ruperts, verkoop hulle siel in ruil vir ‘n plekkie hoër op die leer, nader aan die Rothschilds, die uiteindelike rykmansnirvana. Die werklike groot magnate in beheer van Suid-Afrika is nie noodwendig gesetel in Johannesburg of Kaapstad of Stellenbosch nie, maar in Londen, New York, Luxemburg of Singapoer of hulle sit iewers in ‘n belastinghawe op ‘n eilandparadys of op ‘n jag in die Middellandse See vanwaar hulle met hulle rekenaars oor hulle geldempaaiers regeer.

Die sogenaamde demokratiesverkose leiers in Suid-Afrika en meeste ander lande ter wêreld kan slegs regeer solank hulle die een of ander nuttigheidswaarde vir die magnate het. Die indruk dat hulle die land bestuur, is bloot ‘n hersenskim. Dis die superrykes wat die septer swaai en die opdragte gee.

Wat is in hierdie konteks die presiese rol van die ANC in Suid-Afrika? Die rol van die ANC is om die massas onder die illusie te laat verkeer dat hulle op «demokrtiese» wyse ‘n aandeel in die landsbestuur het en dat hulle nou deur swartes regeer word. In daardie opsig vervul die ANC dus ‘n nuttige rol om aan die oligarge ‘n alibi of rookskerm te verskaf waaragter hulle hulle geldbelange kan bevorder. «Laat hulle maar glo hulle regeer die land. Ons weet van beter.»

Maar daar is natuurlik nog ‘n probleem en dit is naamlik dat die massas of die arbeidersklas, wat die werksmiere vir die rykes moet verskaf, nie eintlik veel materiële vordering maak nie. Die rykes word ryker en die armes bly arm of word armer en daarvoor moet ‘n sondebok gesoek word . En dit is waar die rassekaart ter sprake kom. Want wie is die sondebok? Maar wie anders as die wit ras natuurlik. Die skuldiges is nie die ANC of sy opdraggewers nie, dis nie die wit magnate agter die skerms nie, maar Van der Merwe op sy plasie of mev Swanepoel op haar kleinhoewe of in haar voorstedelike woonstelletjie.

Maar soos gesê, die groot geldmag agter die troon kom nie van gister af nie. Die Nasionale Party se bewind was, met enkele uitsonderings, by uitstek ‘n handlanger en lakei van die oligargie. Die oligarge het die Nasionale Partyregering op ‘n manier aan die lewe gehou solank dit in hulle belang was. Vir jare lank het die Nasionale Partyregering die geldbelange van die superrykes beskerm deur ‘n bastion teen oorname deur die Sowjetkommunisme te wees.

Nie dat die geldmagte juis besonder sterk teen die Sowjet kommunisme gekant was nie, maar vir die oomblik het dit darem nuttig gelyk om ‘n paar eiers in die anti-kommunistiese mandjie ook te plaas vir ingeval. Feit is dat enkele maande nadat Mikail Gorbachev op 16 Maart 1985 algemene sekretaris van die Sowjet Politburo geword het, het die Chase Manhatten Bank van New York op 1 Augustus 1985, alle staatslenings aan die Suid-Afrikaanse regering opgeskort met ‘n trop ander banke agterna.

Die Republiek van Suid-Afrika het sy nuttigheidswaarde finaal verloor as bastion teen die Sowjetkommunisme wat besig was om sy laaste asem uit te blaas. ‘n Nuwe regime was in Suid-Afrika in aantog wat nog makliker gemanipuleer kon word as die vorige, tot voordeel van die rykes.

Dat die superrykes hulle fortuine maak met oëverblindery, manipulasie en bedrog, maak aan hulle magsposisie skynbaar nie veel verskil nie, in elkgeval nie tot nou toe nie. Hulle kom met alles weg danksy ‘n gedweë media wat ook deur dieselfe groepie beheer word en teenoor wie hulle dus gedienstigheid moet betoon. Met hulle onderduimse gekonkel bou die oligarge van dag tot dag voort aan ‘n internasionale finansiële stelsel wat op spookasem berus en wat net wag om voor die son te verdamp.

Is daar nou enige troos in hierdie situasie? Daar is, maar dit is ‘n skrale troos. Die troos is dat dosyne van die wêreld se grootste banke tegnies bankrot is of op die drumpel van bankrotskap staan. Talle van hulle bestaan bloot voort danksy regerings (lakeie) wat hulle herhaaldelik met belastingbetalers se geld uit die verknorsing help of omdat sentrale banke, veral die Amerikaanse Fed, triljoene se waardelose papiertjies druk wat hulle as «geld» beskryf en wat uitsluitlik daarop gerig is om die internasionale geldstelsel op dreef te probeer hou.

Daar is verskeie sentrale banke van die wêreld se grootste nywerheidslande wat nou negatiewe rentekoerse betaal vir geld wat hulle aan handelsbanke leen. Negatiewe rentekoerse beteken dat die sentrale banke handelsbanke betaal om geld van hulle te leen, alles skynbaar in ‘n poging om bankrotskappe af te weer. Die troos is dus: Die oligargie is op die punt om sy maai te sien. Die troos is skraal weens die potensiaal van die banke en ander groot geldmagte om ons almal met hulle saam die afgrond in te sleep.

Wat kan ons doen? Maar niks nie natuurlik. Al wat ons kan doen is om te wag tot alles uitgekook het in die hoop dat ons weer iewers van voor af ‘n begin kan maak. Maar dit gaan moeilik wees, want die katastrofe wat ons hierdie keer in die gesig staar, gaan erger wees as wat die wêreld ooit tevore beleef het.

Karel Combrinck: Rom, rom rom, so kom ons om

Deur die eeue is die Europese beskawing telkens deur toestromings of invalle uit ander wêrelddele bedreig. Tot met die twintigste eeu was hierdie toestromings so te sê deurlopend beperk tot bevolkings met min of meer dieselfde etniese aard en kenmerke. Sedert die middel van die twintigste eeu is dit nie meer so nie en is die vloedgolwe van werksoekers of asielsoekers of wat-ook-al-soekers net nie meer kultureel assimileerbaar nie. Van geval tot geval, het die Europese beskawing op verskillende maniere gereageer teenoor bedreigings van buite, maar meesal het hulle daarvoor geswig.

Hoewel die linksliberale engeltjies hulle vlerkies laat fladder en histeriese gilletjies laat hoor by die aanhoor van woorde soos «toestroming» of «besetting» (of «invasie», Hans!), of enige ander vergelyking tussen die groot volksverskuiwings (Völkerwanderungs) van die verlede en die huidige situasie, bestaan daar talle ooreeenkomste tussen die toestand in Europa vandag en veral dié voor die val van Rome. Die linkse engeltjies argumenteer dat die asielsoekers, vlugtelinge en fortuinsoekers Europa vandag in vrede binnestroom en nie met geweld nie, maar die resultaat bly uiteindelik dieselfde. Die «vlugtelinge» het teen hierdie tyd al goed agtergekom dat hulle Europa kan beset sonder om ‘n skoot te vuur.

Teen die aanvang van die vyfde eeu was Rome ‘n slympoel van morele, militêre en politieke verval. Die dekadente heersersklas het totaal kontak met die werklikheid verloor en het haas geen weerstand meer probeer bied teen die druk wat die Romeinse ryk uit alle oorde bedreig het nie. Inderwaarheid is hulle gefassineer deur die «barbaarsheid» wat hulle lewensruim begin binnedring het, want op ‘n bepaalde manier het dit darem ‘n soort lewenskragtigheid verteenwoordig vir ‘n gemeenskap wat in groot mate lewensat geraak het. ‘n Soort selfmoordsindroom het hom van die Romeinse bevolking, veral die heersersklas, meester gemaak.

Een van die redes vir die ondergang van Rome was die eindelose reeks van, meesal, nuttelose oorloë wat hulle in die voorafgaande jare gevoer het teen alles wat leef en beef. Die parallel met moderne Europa is weereens duidelik, ‘n eindelose reeks oorloë wat uitgeloop het op die groot oorloë van 1914-18 en 1939-45 wat die Europese bevolkings ongeveer wit gebloei het. (D.w.s. dié wat hoegenaamd nog wit is). Vandaar dat hulle nou dink hulle kan hulle verswakte geenpoel met Afrikane en Arabiere aanvul.

Die barbare het dus die Romeinse ryk meesal sonder stamp of stoot of teen halfhartige Romeinse weerstand oorrompel: Gote, Vandale, Saksers, Swabiërs, Friese, Jute, Franke, Hunne, Boergondiërs en Lombarde. ‘n Algemene praktyk was dat die Romeine probeer het om die barbare met somme geld asook geskenke van uitgebreide grondgebied af te koop ten einde hulle te oorreed om hulle strooptogte te staak. Dit het tog nie verhoed dat die Gote Rome in 410 in puin gelê het nie. Die Oos-Romeinse keiser, Theodosius, het selfs sy kleindogter as bruid aan Attilla geskenk en sy eie dogter Aelia Galla Placidia was getroud met die koning van die Gote.

Vergelyk hiermee die Europese Unie wat nou 3 miljard euro aan Turkye gaan betaal, asook visumvereistes gaan verslap sodat Turkye die «toestroming van vlugtelinge na Wes-Europa kan help stuit». Nou wat op aarde die Turke verhoed om, soos die Hunne en Vandale van ouds, die geld te vat en tog niks omtrent die vlugtelingprobleem te doen nie, sal niemand weet nie. En nog minder sal iemand weet hoe ‘n mens die toestroming van immigrante hok slaan deur die verslapping van visumregulasies. Feit is, dis net ‘n foefie om die indruk te skep dat iets aan die saak gedoen word.

Vir baie jare reeds voor die inploffing van hulle ryk het die Romeine gebruik gemaak van nie-Romeinse slawe om hulle werk te doen en van nie-Romeinse soldate om hulle te verdedig. Meeste van hierdie soldate was juis sg. «barbare », soos onder meer die Gote en die Galliërs wat vir letterlik eeue die swaartepunt van die Romeinse leër uitgemaak het. Die Oos-Romeinse ryk het selfs Hunne as huursoldate gebruik. Vergelyk hiermee die miljoene vreemde werkers wat Wes-Europa die afgelope dekades binnestroom. Die «gelukskoot vir Duitsland», waarvan mev Merkel praat, is duidelik net goedkoop arbeid vir Duitse nywerhede. Hoeveel vetkatte wêreldwyd ry nie reeds met BMW’s en Mercedes-Benze wat deur derdewêreldarbeid aanmekaar gesit is nie.

Ná die finale induiestorting van die Wes-Romeinse ryk, teen die einde van die vyfde eeu, was daar van regering nie meer sprake nie en het totale wanorde ingetree. ‘n Menigte Germaanse stamme onder leiding van hulle onderskeie koninkies en stamhoofde het maar sake onder mekaar uitgespook. Mettertyd het ‘n Germaanse stam, die Franke, egter daarin geslaag om die oorhand te verkry nadat hulle inderdaad grootliks in die Latynse kultuur opgeneem is, wat in daardie stadium die gedaante van Frans begin aanneem het. Die belangrike punt is dus dat hierdie «barbare» wel vatbaar was daarvoor om in die Westerse, christelike kultuur opgeneem te word, met die uitsondering van die Hunne wat Mongole was en van wie daar in elk geval geen spoor in Europa oorgebly het nie.

‘n Duisend jaar na die val van Rome het dieselfde lot ook Konstantinopel, die hoofstad van die Oos-Romeinse ryk (Bisantium) te beurt geval en min of meer om dieseselfde redes. In 1453 het die Turke Konstantinopel sonder veel moeite ingeneem en so ‘n vastrapplek op die Europese vasteland verkry wat hulle tot vandag toe nog het en waarvandaan hulle die Wes-Europese samelewings eeue lank onverpoosd kon bedreig.

Die val van Rome en van Konstantinopel het ook die einde beteken van die christelike beskawings in Noord-Afrika en in Klein Asië (vandag Turkye). Ook die einde van ou christelike stede soos Alexandrië, Efese, Pergamum, Tarsus en Antiochië. In die vierde eeu n.C. was die christenbevolking van Noord-Afrika groter as dié van die res van die destyds bekende wêreld altesaam. Hiervan het niks oorgebly nie.

Daar was tog ook enkele gevalle waar die Europese beskawing sy rug teen indringers styf gemaak het. So het die generaal Aetius, half Romeins en half Goties, met ‘n mengelmoesleër van Romeine, Gote, Franke, en Boergondiërs in 451 die Hunne by die Franse stad Troyes oortuigend verslaan. In 732 het Karel Martel die Arabiese invallers wat Frankryk vanuit Nood-Afrika deur Spanje binnegedring het, by die stad Poitiers voorgekeer en verpletter. Soortgelyk was die oorwinning van ‘n Europese alliansie teen die Turke by die groot seeslag van Lepanto in 1571, asook die oorwinning van die Oostenrykers, weer teen die Turke, voor die poorte van Wene in 1683.

Maar ongelukkig is hierdie gees sedertdien nie konsekwent in Europa gehandhaaf nie. Nadat die Engelse in die laaste wêreldoorlog hardnekkig weerstand gebied het teen die Duitsers wat hulle ook as barbaarse invallers beskou het («the Hun»), laat hulle toe dat Pakistani’s en Nigeriërs hulle land letterlik beset. En daar is vandag meer Turke, Afrikane en Arabiere in Europa as op enige ander tydstip in die geskiedenis en hulle word elke dag net nog meer. Kortom het ons vandag weer ‘n soort situasie soos voor die val van Rome toe ‘n heersersklas te dekadent en lamlendig was om ‘n voet te versit om hulle eie lewens en beskawing te verdedig. Inderwaarheid het hulle vrotsigheid toe, soos nou, ‘n lugleegte geskep wat die «barbare» van buite die ryk ingesuig het. Die rede vir die val van Rome was nie soseer die mag van die barbaarse Germaanse, Slawiese en Turkse stamme wat hulle uit die Noorde en Ooste bedreig het nie, maar hulle eie ruggraatloosheid en lamsakkigheid. Dit behoef geen besondere wysheid, insig of geleerdheid nie, om te sien dat Europa vandag in dieselfde situasie verkeer.

Tans is dit hoofsaaklik die probleem dat die jongste vloedgolf immigrante, oorwegend Moslems, sy dit dan nou vlugtelinge of nie, die christelike geloof en beskawing net nooit sal aanvaar nie. Hulle is onopneembaar en sal dit bly tot in lengte van dae. In Engeland is die poging om immigrante in die Engelse samelewing te integreer jare gelede reeds prysgegee. Vandag streef die Engelse die sosiale model na van gemeenskapsvorming. Daar word dus nie meer getrag om indiwidue in die Engelse samelewing op te neem nie, as’t ware van hulle «Engelse» te maak nie, maar om die vestiging van verskillende etniese en godsdienstige gemeenskappe binne die landsgrense aan te moedig. In Engeland het hierdie program nou al sover gevorder dat daar inderdaad moslemgeregshowe is wat sake tussen Moslems beslis. En ons weet natuurlik almal van die gebiede in Engeland (no go areas) waar die Britse regering, polisie ens net nie meer toegang het nie.

Die stelsel van integrasie het dus jammerlik misluk. Dit is net ‘n kwessie van tyd voordat die community model ook misluk want, soos enige redelike intelligentge mens weet, water en olie het die eienskap dat hulle nie meng nie.

Die jongste gebeure in Europa het onmiskenbaar bewys dat hierdie vloedgolf uit die moslem- en derdewêreld net geen etniese, kulturele of godsdienstige affiniteit met die Westerse beskawing het nie. Die sg. Siriese «vlugtelige» gaan trouens uit hulle pad om hulle veragting vir Westerse bekawingsnorme te kenne te gee: massaverkragtings van vrouens en meisies, die besoedeling van paaie en openbare plekke , beskadiging van eiendom en wat nog meer. Die jongste berigte dui daarop dat in Duitsland (Zwickau) hulle vrouens in swembaddens aanrand, in die water en storte ontlas en sover gaan as om openlik langs die swembaddens te masturbeer. Kyk gerus maar self deur die sleutelwoorde op die internet in te tik.

Is hierdie situasie dít wat mev Angela Merkel as ‘n «meevaller» (chance) vir Duitsland beskryf ? Verrotte verstand is nie beperk tot ministers van die Nasionale Party nie. Gaan die Duitsers maar voortsluimer en slaap, soos ons ook, tot Ta’ Ingeltjie hulle land met «meevallers» te gronde gerig het? Gaan die Westerse lande in hierdie jongste migrasiekrisis ons verras en anders optree as wat hulle die afgelope veertig jaar reeds optree? Daar was ‘n storietjie dat die Deense regering die immigrante vir hulle eie onderhoud wil laat betaal en nog ‘n ander beriggie dat die Swede 80 000 vlugtelinge wil repatrieer. En dan ook nog beriggies van betogings wat hier en daar beplan word. Ons sal maar sien wat daarvan word, maar in elk geval bly dit maar maar speldeprikkies aan die probleem wat reeds dekades voortwoed, gerugsteun deur ‘n linksliberale pers en futlose politici. Intussen gaan ons maar voort om ons eie grafte te grawe wat.

In sekere sin het ons ook ‘n volksverskuiwing in Suid-Afrika gehad. In my kinderdae was daar bykans geen swartes in groot dele van die Kaapprovinsie nie en in elk geval geen in die Wes-Kaap nie. In die sestigerjare het die Nasionale Partyregering op die briljante gedagte gekom om goedkoop swart arbeid uit die Transkei na die Wes- en Suid-Kaap in te voer. En steeds vandag karwei die vrugteboere in die Wes-Kaap nog steeds duisende goedkoop swart arbeiders uit die Transkei aan om in die vrugteboorde en wingerde te kom «werk» . Uit ondervinding weet ons dat hierdie werkers hulle by die eerste die beste geleentheid uit die voete maak om op die Kaapse vlakte te gaan plak. So ons is ook maar in ‘n swak posisie om lesse uit te deel.

Karel Combrinck: Townshipmanewales

Ekstreemregs en ekstreemlinks is die twee uiterste pole van die politiek. Tussenin is daar vele skakerings. Die skakerings is meesal besig om verder na links of verder na regs te beweeg. Dikwels beskuldig politieke opponente mekaar daarvan dat hulle ekstreemlinks of ekstreemregs is terwyl hulle in werklikheid nóg die een, nóg die ander is. Veral linkses het ‘n voorliefde daarvoor om enigiemand wat minder links is as hulle, as «ekstreemregs» uit te maak, moontlik omdat hulle nie juis veel ander argumente het nie. «Verregs» is natuurlik ook ‘n sinoniem vir «rassisties».

In Frankryk word Marine Le Pen en die Front National uitgemaak vir « regsekstremiste» omdat hulle dit waag om voorkeur te wil gee aan Franse burgers wat betref arbeidsgeleenthede, behuising en mediese dienste en omdat hulle probeer wal gooi teen die vloedgolf immigrante uit die Derde Wêreld. Sulke standpunte maak van jou in Frankryk ‘n regsekstremis en ‘n fascis.

Maar nou is dit ook so dat ‘n politieke ideologie wat een van die uiterste pole uitmaak soms omswaai en sy eie teenpool word. Dis byna soos die teorie van die ysmassa by die Noordpool wat so swaar word dat dit die aarde se ewewig versteur sodat dit omswaai en die Noordpool die Suidpool word, of inteendeel wegsmelt sodat dieselfde gebeur.

Die Nasionale Party is een van die beste voorbeelde van ‘n regse bewind wat skielik ‘n linkse bewind word. Die Kommunistiese stelsel in die Sowjetunie is nog ‘n voorbeeld van ‘n bewind wat sy eie teenpool geword het. In ‘n groot mate het die Nasionale Party-regering geword wat die Sowjetbewind was. En watter beter simbool kan daar wees van die Nasionale Party se ommeswaai as die patetiese figuur van Adriaan Vlok, wat nadat hy Minister van Polisie was in die Nasionale Party-kabinet en lid van die Veiligheidsraad, die ANC se voete gaan was. Soos dr Roodt dit iewers stel, kon so’n obseniteit net in die verrotte verstand van ‘n Nasionale Party-minister uitbroei. As ‘n mens na onlangse foto’s van Adriaan Vlok kyk, kan jy sien dat die voosheid nou ook na sy gesig versprei het.

Volgens onlangse berigte in die Natbroekpers wil Adriaan Vlok, noudat hy die «einde van sy dae sien naderkom», weereens die tyd uitkoop om boete te doen oor sy onchristelike optrede tydens sy ministersjare. ‘n Mens wonder watter deel van die ANC se anatomie hy nou wil was. Daar verskyn soms foto’s van hom, verloopte ou fascis, ewe voosgesig tussen sy townshipmaatjies, as’t ware ‘n soort ou Trevor Huddleston met ‘n Afrikaanse naam. As hy dan so ‘n behoefte voel om sy medemens van diens te wees, waarom dan nie die verarmde Afrikanerkindertjies in die plakkerskampe help nie? Maar nee, ‘n mens se naaste moet mos altyd noodwendig swart wees en dan gaan die kameras ook mos nie in wit plakkerskampte belangstel nie.

En dan is daar natuurlik nog gevalle. Dink maar aan die groteske harlekyn RF Botha, op sy dag grootbekvolksheld en «kampvegter vir Suid-Afrika», wat ná byna twintig jaar as minister in die Nasionale Partyregering sy knieë deurkruip vir ‘n joppie by die ANC. Dis die soort mense aan wie ons ons lot toevertrou het. Die verrotting in sy brein het ook ernstige skade aan sy gesig berokken. Kyk maar na foto’s van hom deesdae. En dan die ander een: die ou Broederbonder en testosteroonpsigopaat het natuurlik ook ernstige gesigprobleme, simptoom van gevorderde breinverrrotting. Hoe lui die ou gesegde? ‘n Vis vrot van die kop af.

So was dit ook met ons land en sy “leiers”.

Karel Combrinck: Sondebokke

Onlangs is een en ander gesê oor sondebokke. Dit het spesifiek gegaan oor linksliberales, verloopte Afrikaners ingesluit, wat ‘n sondebok probeer soek vir die mislukking van hulle in-sonde-gebore rommelrepubliek en die skuld daavoor te probeer plaas voor die deur van Jacob Zuma. Lesers mag gesien het dat die New York Times, daardie orakel van linksliberalisme, nou ook tot die koor toegetree het met onder meer twee uiters kritiese inleidingsartikels oor Zuma die afgelope twee weke. Die gedagte dat Jacob Zuma soveel verskil kan maak, al is dit in ‘n negatiewe rigting, sou hom waarskynlik tot eer strek.

Die begrip sondebok is so oud soos die mensdom self. So word daar in die Ou Testament melding gemaak van ‘n sondebok op wie die volk sy skulde kon projekteer ten einde hulleself weer witter te kon was as sneeu. Daardie sondebok was aanvanklik natuurlik letterlik ‘n dier, maar met verloop van tyd was sondebokke meesal mense en het die begrip «sondebok» dus die metaforiese betekenis gekry van ‘n mens op wie ander hulle skuld kon pak.

Dit lyk asof daar êrens, diep in die psige van die mens ‘n soort oerbehoefte skuil om sy skuld op iets of iemand anders af te laai.

Die voorbeeld by uitstek van ‘n sondebok was natuurlik Christus self wat aan ‘n kruis gespyker is op aandrang van ‘n histeriese, skreeuende, baarduitrukkende, klereskeurende en as-op-die-hoof-strooiende horde . Soos die aangrypende gedig van Elizabeth Eybers lui wat Praag in sy onlange kersboodskap aangehaal het :

Het jy kon dink, eenmaal sou jy
die hele wêreldskande dra ?

Met hierdie sondebok was die verskil net dat hy homself as offer gebring het en nie iet sof iemand anders nie.

Die vroeë Christene is deur die Romeinse keiser, Nero, die skuld gegee vir die afbrand van Rome waarvoor hy hulle, as straf, voor die voet uitgeroei het. Gedurende die Middeleeue was dit hoofsaaklik sg. «hekse» wat geblameer is as dit nie reën nie, of wanneer oeste misluk, of wanneer ‘n kind in die dorp aan ‘n onbekende oorsaak sterf. In daardie dae was so te sê alle oorsake van sterftes onbekend, sodat «hekse» lustig verbrand en verdrink is.

Die groot sondebokke van die twintigste eeu was sekerlik die Nazi’s asook enigiemand wat deur die linksdekadentes as die Nazi’s se nakomelinge uitgemaak is. Die kommuniste van die Sowjetunie het aan hierdie sondebokstatus ontsnap as beloning daarvoor dat hulle die stryd teen die Nazi’s gevoer het aan die kant van die «Geallieerdes». Vir die grootste gedeelte van die bestaan van die Sowjetunie was akademici, intellektuele en ander linksgesindes, perverses en nuttige idiote in die Weste getroue ondersteuners van die Sowjet-styl-kommunisme en dis eers met die val van die Sowjetunie in die negentigs dat hulle skielik van mening verander het.

Maar dan die ander sondebok van die twintigste eeu: apartheid. Wat het die linkse gepeupel tog veel vreugde gehad aan hierdie «inkarnasie van absolute boosheid» waaraan hulle hul eie morele meerderwaardigheid kon meet. Soos die skrywer Christopher Hitchens (aangegaal deur leon Lemmer in sy artikel oor Moeder Teresa) dit stel : «The most hateful dictatorship of the twentieth century is the vile system of Apartheid in South Africa.» En noudat apartheid iets van die verlede is, nou teer hulle nog steeds op die halfafgeknaagde gebeentes van «onregverdighede uit die verlede» om hulle linkse ideologie ‘n bietjie lyf te gee. Sonder die skrikbeelde van nazisme en apartheid het die linkses moeite om hulleself te identifiseer of selfs die gevoel te kry dat hulle darem bestaan.

Die linkses en hulle nuttige-imbesielmeelopers, die fladderende engeltjies, soek dus nou weer naarstiglik na ‘n nuwe sondebok. Al die ou staatmakers van die verlede is uitgespeel: Hitler se nazisme, Mussolini en genl. Franco se fascisme, Pinochet van Chile en Salazar van Portugal en dr Verwoerd se apartheid en so ook Saddam Hoesein en Moeammar Ghaddafi. En nou is Bachar Al-Assad aan die beurt, maar Al-Assad het Rusland agter hom en dit is ‘n dikkerige kers om af te byt. Die hoofteiken bly nietemin Rusland. Hoe graag sou die Amerikaners en hulle handlangers tog nie van Wladimir Poetin en Rusland ook ‘n sondebok wou maak nie. Dis net dat hulle nou nie juis ‘n lekker argument kry om dit te regverdig nie. Rusland is nie ‘n diktatuur nie en het ‘n demokraties verkose regering. Hulle kan natuurlik Rusland se betrokkendheid in die Krim en in die Oekraïene gebruik maar dis nie heeltemal genoeg om van Rusland ‘n muishond te kan maak nie en trouens is die Russe se ingryping in die hierdie gebiede hoofsaaklik ‘n reaksie op die Amerikaanse program om missielstelsels op Rusland se grense op te rig.

Die jongste is dat hulle Rusland nou begin beskuldig daarvan dat hulle lugaanvalle in Sirië gerig is teen die burgerlike bevolking wat Bachar Al-Assad opponeer. Ons sal maar sien hoe ver kom hulle daarmee.

Maar die Russe het die afgelope tyd ‘n kragtige televisiesender, nl. Russia Today wat die ander kant van die saak stel en dit moeiliker maak vir die linkses om na willekeur oor hulle te lieg. ‘n Kommunikasie-instrument soos dié, is wat ons in die apartheidsdae kortgekom het. (Kyk gerus Russia Today op www.rt.com. Baie interessant.)

Die ware vyand van nasionalisme en volksidentiteit is Amerika en hulle klakkelose napraters aan die universiteite en in die media, waaronder die ou natbroekkrieketbrosjure, DieBurger, en die res van Natpers, die nuttigste idioot van almal. Die Amerikaners is wel begaan oor hulle eie nasionale identiteit. Hulle gun dit net nie aan ander ook nie, want dit staan in die weg van die uitbreiding van die Amerikaanse wêreldimperium. Was dit nie einste Amerika nie wat ten gunste was van die skepping van die Europese Unie en wat nou druk uitoefen om Turkye ook toegelaat te kry, nie om die Europese volkere te versterk nie, maar om hulle te verswak. Die sukses van die strategie kan gemeet word aan die mate waarin die Europese leiers en regerings vandag willoos agter die Amerikaners aanslof, veral wat betref die veldtog teen Rusland. Die nuttige idiote van die verlede was dié wat uit naïwitieit en verwronge humanisme meelopers van die Sowjetkommunisme was. Vandag is hulle dié wat om dieselfde redes Amerika se ambisies ter wille is.

Sonder sondebokke is die linksliberales eenvoudig spookasems . Hulle het weinig substansieels by te dra, benewens ‘n paar afgesaagde humanistiese slagspreuke en dan ook die beledigings waarop hulle enigeen trakteer wat nie met hulle saamstem nie. As daar nie werklik ‘n ideologie van betekenis is waarteenoor hulle kan reageer nie, soos nou, ontstaan aan daardie kant ‘n lugleegte wat onvermydelik deur iets of iemand gevul sal word. Volgens alle aanduidings is regsgesinde nasionaliste en patriotte in Europa vinnig besig om die vakuum te vul. Kyk maar die berig op 3 Januarie dat Geert Wilders nou vir die derde keer die mees gewilde politikus in Nederland is. En dan die moontlikheid van Donald Trump in die Withuis en Marine Le Pen in die Elysée-paleis in 2017. Die linkses moet dus maar net ‘n bietje geduld gebruik. Die nuwe sondebokke is in aantog. Kom ons gaan die Nuwe Jaar met hierdie bemoedigende vooruitsig tegemoet.

Karel Combrinck: Pouse en pape

As ek dink aan God, dan dink ek aan misterie.
As ek dink aan Christus, dan dink ek aan lig.
As ek dink aan die kerk, dan dink ek aan skemer.

Onlangs was daar op Praag ‘n interessante bespreking oor die heiligverklaring van Moeder Teresa en oor die Katolieke Kerk in die algemeen. Daar was ook verskeie kommentators wat menings gelig het oor die rol van die Anglikaanse kerk, veral in Suid-Afrika, wat ‘n interessante en belangrike onderwerp op sy eie is. In hierdie stuk sal ligweg aan die Anglikaanse kerk geraak word, hoewel die onderwerp eintlik ‘n boek verdien.

Vir die grootste deel van sy geskiedenis was en is die kerk ‘n siniese en sinistere handlanger van geld en politiek. Dis ‘n mondvol, wat ook ‘n boek werd is. Kom ons beperk ons maar hier tot enkele situasies.

In die jaar 313 is die Romeinse keiser, Constantyn, sogenaamd tot die Christelike geloof «bekeer». In werklikheid was dit sy oogmerk om die Christelike kerk wat in daardie stadium reeds ‘n magtige organisasie was, te koöpteer en deel te maak van sy eie magstruktuur. Uit die staanspoor het magspolitiek dus reeds ‘n wesenlike deel uitgemaak van die aard en rol van die Christelike kerk. Trouens kan gevra word of die kerk reeds in daardie vroeë stadium nog inderdaad «Christelik» was.

Spoedig na die «bekering» van Konstantyn het die kerk ‘n onmiskenbare deel begin uitmaak van die magspolitiek van die Romeinse ryk en inderdaad ‘n staatskerk geword. Die stert het die hond begin swaai. In sekere sin was die aanvaarding van die Christelike kerk as amptelike staatskerk terselfdertyd ook die doodsvonnis daarvan. Vanaf die «bekering» van Konstantyn tot en met die Franse Rewolusie van 1789 het die prinse van die die kerk, die pouse, die kardinale en die biskoppe vir bykans 1700 jaar in ongekende praal en weelde geregeer en fabelagtige rykdomme versamel, meesal afgepers van die «gelowiges» deur middel van afkoopbriewe en ander obseniteite. Hulle magsposisie het hulle ook met alle geweld beskerm deur duisende vervolgings, martelings, lewendige verbrandings ens., onder meer deur die beywering van die «Heilige» Inkwisisie. En alles, natuurlik in die naam van die Vredevors Jesus Christus. Kan so’n organisasie nog vir die wêreld kom lesse voorlees oor reg en verkeerd!

En wat van die sentrale gedagte van die boodskap van Christus : «My koninkryk is nie van hierdie wêreld nie»? Wat is katedrale en abdye en Pouse en kardinale en biskoppe en konsilia en sinodes en aandele en beleggings in eiendom anders as ‘n koninkryk van hierdie wêreld?

Kom ons keer vir ‘n kort oomblik terug na Moeder Teresa, wêreldberoemd vir haar toeweiding aan die armstes en ellendigstes van hierdie aarde. Sy het gedurende haar bediening in Kalkutta groot somme geld ingesamel van donateurs en weldoeners die wêreld oor met die bedoeling dat dit moes bestee word aan die armes en ellendiges met wie sy gemoeid was. So min as 5% van hierdie somme het uiteindelik gegaan aan die armes en die res aan die «Institute of Religious Works», die bank van die Vatikaan. Kortom was die beskermengel van die armes ‘n flinke geldmakertjie vir die Katolieke Kerk. Geen wonder sy moet nou ook «heilig» word nie.

In Europa is die kerke op die voorpunt van die druk om immigrante by honderdduisende, selfs miljoene, meesal swartes en moslems, Europa te laat binnestroom. Watter Christelike doel word daarmee gedien? Eerstens is dit ‘n poging om ‘n verwronge gewete te sus met die dwaling dat ons besig is om die «regte ding» te doen, maar duidelik is dat dit die uitwerking het om die groot nyweraars ter wille te wees wat hulle lippe aflek vir al die goedkoop arbeid uit die Derde Wêreld wat op hulle voorstoep aanspoel. Hoe goedkoop daardie arbeid is, sal hulle nog leer. Hans Onrust wys daarop dat daar miljoene werkloses in Suid-Europa is wat die Duitsers kan invoer om in hulle fabrieke te werk, maar hierdie Suid-Europeërs sal hulle natuurlik ‘n bietjie meer moet betaal as vir die toestromers uit die Derde Wêreld .

Maar ons wou eintlik iets sê oor die Anglikaanse Kerk. Ons blaai die geskiedenisboek ‘n bietjie terug. Tot in die middel van die sestiende eeu was die Church of England gewoon die Katolieke Kerk met die pous aan die hoof. Die breuk met die Katolieke kerk het gekom toe Pous Clemens in 1534 geweier het om die egskeiding van Hendrik VIII met die katoliek, Katarina van Aragon, te erken. Daarop het Hendrik VIII besluit om alle verbintenisse met die Pous te verbreek. Van belang is om te weet dat die breuk met die Katolieke Kerk nie op teologiese gronde plaasgevind het nie maar op suiwer politieke gronde. Hendrik VIII was trouens ‘n stoere Katoliek wat die protestantisme vervolg en onderdruk het.

Die breuk tussen die Anglikaanse en die Katolieke Kerke het dus in die tyd van die Protestantse reformasie plaasgevind, maar dis net toevallig en het niks daarmee te doen nie. Die Anglikaanse Kerk is in baie opsigte nog steeds ‘n Engelse Katolieke kerk met ‘n haas identitiese liturgie. Weliswaar het daar met verloop van tyd genuanseerde verskille tussen die twee kerke ingetree, soos bv ‘n mindere rol vir die Maagd Maria in die Anglikaanse Kerk, maar die kern van die geskil met die pous was Hendrik VIII se herhaaldelike egskeidings en huwelike – vyf vrouens na Katarina van Aragon , ‘n soort Jacob Zuma van ouds dus, behalwe dat hy darem nie al ses vouens gelyk gehad het nie.

Na die uitval met die Pous het die Church of England die amptelike staatskerk van Engeland geword met Hendrik VIII aan die hoof. Die Church of England is vandag steeds die staatskerk van Engeland en die Britse monarg is vandag nog die hoof daarvan. Dis daarom dik vir ‘n daalder dat die Engelse pers ens. so graag na die NG Kerk verwys het as «an official church» en «the National Party at prayer». Van die 42 aartbiskoppe en biskoppe van die Anglikaanse kerk het 26 sitting in die House of Lords. Hulle word genoem die «Lords Spiritual» . Hulle het dus hul eie situasie netjies op ons geprojekteer. Die Church of England is die Conservative Party at prayer. En moenie vergeet nie, dit was die Conservative Party wat die oorlog teen ons gevoer het. Die Arbeiders (Sosialiste) was daarteen gekant.

Dít, vir sover dit politieke mag aangaan. Op materiële vlak bestuur die Anglikaanse kerk ‘n beleggingportefeulje van agtduisendmiljoen pond . ‘n Mens kan maar net wonder hoeveel daarvan het hulle uit die goudmyne in Suid-Afrika gemaak.

Maar dit is natuurlik ‘n druppel aan die emmer vergeleke met die fortuine van die Katolieke Kerk. Die Katolieke Kerk besit onberekenbare rykdomme wêreldwyd. Onberekenbaar eerstens vanweë die geheime aard van hulle finansiële bedrywighede (hulle is in Amerika bv. nie aan die gewone wetgewing en finansiële beheer onderworpe wat op finansiële instellings van toepassing is nie) maar ook onberekenbaar weens die ontsaglike omvang daarvan. In sy boek The Vatican Billions van 1983 stel die Amerikaanse skrywer en fislsoof Avro Manhattan dit onder meer soos volg: «The Catholic church is the biggest financial power, wealth accumulator and property owner in existence. She is a greater possessor of material riches than any other single institution, corportion, bank, giant trust, government or state on the globe». Wat dit alles met die Christendom te make het, sal net hulle weet.

Trevor Huddleston, wat homoseksueel was, is dikwels saam met swart kinders afgeneem
Trevor Huddleston, wat homoseksueel was, is dikwels saam met swart kinders afgeneem

Ons keer terug na die Church of England. Vanaf die vroeë dae van ons geskiedenis het die Anglikaanse kerk sendelinge gebruik om propaganda in die buiteland teen ons te maak. In die Anglo-Boereoorlog was hulle nogmaals op die voorpunt van die poging om die Afrikaner te vernietig . As ‘n mens in gedagte hou dat hulle die amptelike kerk van Engeland was met koningin Victoria aan die hoof, is dit nie moeilik om dit te verstaan nie. Ook is dit maklik te verstaan dat Nelson Mandela van die Anglikaanse Biskop Trevor Huddleston kon sê: «No white person has done more for South Africa than Trevor Huddleston». Wat hy natuurlik bedoel het, is dat geen ander witmens meer gedoen het nie om swartes aan die mag te bring.

Waar was die Church of England terwyl die Britse imperiale magte besig was om twee boererepubliekies te vermorsel ten einde hulle kloue op die Suid-Afrikaanse goudmyne te kon lê? Waar was die Anglikaanse kerk terwyl duisende vrouens en kinders in interneringskampe gesterf het as direkte gevolg van daardie plunderpolitiek? Besig om iewers, hand op die hart, ‘n swartetjie uit te snuffel wat na bewering deur ‘n wrede boer mishandel is sodat hulle anti-Afrikaanse propaganda daaruit kon maak? Waar is die Anglikaanse Kerk noudat Suid-Afrika besig is om in die dryfsand van wanbestuur, misdaad en korrupsie te versink? Of gaan hulle ook Jacob Zuma die skuld gee ?

Naasteliefde as politieke ideologie: Trevor Huddleston
Naasteliefde as politieke ideologie: Trevor Huddleston

Die Church of England is ‘n geval by uitstek van ‘n kerk wat naasteliefde omskep het in ‘n politieke ideologie. En die politieke ideologie is eerstens dat Engelse miljoenêrs nog ryker gemaak moet word en tweedens dat swartes ‘n eersgebore reg het om oor wittes te regeer.

Kyk maar na foto’s van Trevor Huddlestone om te sien hoe sy hart klop. My pa het gesê dit lyk of ‘n «Christen» iemand is wat in die kerk sit en sy gesangboek aangee, nie vir die ou sonder gesangboek wat langs hom sit nie, maar oorstap en dit gee vir die een wat aan die ander kant van die kerk sonder gesangboek sit. In die geval van Huddleston moet daardie een ook nog noodwendig swart wees.

Die Engelse sal wil vra, waarom wil julle Afrikaners nou weer teen ons propaganda maak? Maar die antwoord is eenvoudig: julle het nog nooit opgehou om teen ons propaganda te maak nie. Die probleem is net dat die Aftikaners nog nooit geleer het hoe om julle propaganda te hanteer nie. Miskien is dit tyd dat hulle nou begin. Maar hoe kan dit met ‘n Afrikaanse pers wat knaend sappighede plaas oor die Britse koningshuis: hulle verlowings, hulle huwelike, hulle swangerskappe en hulle babas? Babas van die Britse koningshuis is vir die Naspers skynbaar anders as ander babas en verdien spesiale publisitieit.

Trevor Huddleston saam met nog 'n lakei: Cyril Ramaphosa
Trevor Huddleston saam met nog ‘n lakei: Cyril Ramaphosa

Karel Combrinck: Werfbobbejane

Om aan te sluit by die stuk oor Volksmoord en terrorisme op Praag van 10 Desember.

Vir liberaal in die sin van vry wees om te dink, te sê en te doen, is veel te sê. Die geskiedenis van die mensdom is een lang ononderbroke vryheidstryd : Vryheid van slawerny, vryheid van imperialismes, vryheid van ‘n beklemmende, uitmergelende en magsugtige kerk. Daarom is dit des te meer tragies dat in hierdie 20ste en 21ste eeu die mens hom willens en wetens oorlewer aan die slawerny van allerlei ideologiese absolutismes, die ergste waarvan miskien is die linksliberale despotisme wat die afgelope dekades in die Weste vaardig is. Die kwalifikasietjie “links” plaas op die begrip liberaal ‘n heel ander perspektief en laat ons neig in die rigting van inderdaad die teendeel van liberaal, nl. diktatuur en dwingelandy.

In Westerse lande is daar vandag nie meer werklik sprake van liberale regerings nie. So te sê almal is linksliberaal met batterye van beperkende en dwingende maatreëls en kodes en wette wat mense wil kondisioneer en hulle vryheid van spraak en denke aan bande wil lê. Onder die dekmantel van linksgelaaide brabbeltaal soos “haatspraak” bestaan daar krasse wette oor wat ‘n mens oor wie mag sê, of liewer nie mag sê nie. Van vryheid van spraak is daar dus maar net in hoogs beperkte mate sprake. In Frankryk is daar teen Franse nasionaliste vervolgings, boetes en, skorsings om as kandidaat in verkiesings deel te neem, dus teen mense wat dit durf waag om bv. te sê dat Frankryk deur Moslems ingeneem of  beset  word. Het George Orwell nie dekades gelede die begrip “Thought police” ontwikkel nie?

In Amerika, wat veronderstel is om die mees vrye land ter wêreld te wees, word kinders met busse van bakboord na stuurboord gekarwei ten einde hulle te dwing om met swartes saamgehok te wees. Van watter vryheid kan daar sprake wees as ‘n mens nie meer die reg het om te besluit waar en hoe en hoe jou kinders opgevoed word nie?

Wêreldwyd is die media-instrumente van sensuur wat diegene wat nie bloot napraat nie, die mond snoer. Watter kanse is daar om in die New York Times of Le Monde of Die Burger ‘n sienswyse te belig wat nie in die linksliberale dwangbuis pas nie? Inteendeel is die media grootliks die bewakers van linkse ideologie wat dit as hulle roeping beskou om enigeen wat nie saampraat en napraat nie, te ostraseer en te verguis. Hemel sy dank is daar vandag die internet wat tot ons redding kom voor die ewigdurende polêre duisternis van breinlose konformisme op ons toesak, benouend en saai.

En dit bring ons by daardie mekka van linksliberale dwangpolitiek, die Rommelrepubliek: Dwang om mense van bepaalde rasse in diens te neem en kwotas vir die persentasies van jou werkers wat wit mag wees, dws min of meer geen. Voorskrifte oor wie bevorderings mag kry op grond van hulle rasseklassifikasie. Voorskrifte oor wie waar moet skoolgaan en in watter taal hy onderrrig mag word. Voorskrifte oor in watter taal aan ‘n universiteit gedoseer moet word, wie in universiteitsposte aangestel mag word, watter taal in ‘n koshuis gepraat mag word. Voorskrifte en vereistes oor die samestelling van sportspanne, behalwe as ‘n span reeds volledig swart is. Dan mag hy maar swart bly. ‘n Onlangse berig dui daarop dat die rommelregering ‘n einde wil maak aan « apartheidgeïnspireerde » woonbuurtes, behuisingskomplekse en aftreeoorde.

En nou net pas weer: ‘n Nuwe gesondheidsversekeringstelsel met voorskrifte oor die mediese sorgversekering waaraan jy mag behoort, voorskrifte oor hoeveel jy moet betaal, wie moet betaal (raai wie) en wie nie hoef te betaal nie (raai weer wie), voorskrifte oor watter dokter jy moet raadpleeg en in watter hospitaal jy behandel (of mishandel) moet word. En dit alles dra die slaafse goedkeuring weg van die klas van linksliberale Afrikanerintellektuele, akademici en meningsvormers wat in ons samelewing die morele septer swaai. Hoe lank gaan dit nog wees voordat hulle aan ons begin voorskryf met wie jy mag trou of saamleef en wat jy in jou slaapkamer mag doen of nie doen nie?

En hoe kan dit juis anders met die gehalte van linksliberale akademici aan ons universiteite en die sg. “meningsvormers” van Die Burger, Beeld ens. wat die morele en ideologiese septer swaai in ons samelewing? Wim de Villiers se viserektore, Leopoldt van Huyssteen, Arnold Schoonwinkel, Eugene Cloete en Nico Koopmans sit soos vier sirkusbobbejane op ‘n stok en beaam maar net skril sketterend wat hulle meester hulle voorsê: “Transformeer! Transformeer! Transformeer!” Sou hulle ook in hulle studentedae al deur die Broederbond uitverkore gewees het om eendag in posisies van “leierskap”, eintlik napratery, te wees? Dis mense wat van beter behoort te weet, wat rigting moet aandui, wat die lig op die pad van ons gewone sterflinge moet wees maar wat instede daarvan ons net nog verder die verderf in lei, deels omdat hulle gedwing word en deels omdat hulle voel dis “die regte ding om te doen”. Natuurlik sal hulle hulle ruggraatlose onderdanigheid probeer vergoelik met linkse slagspreuke. Die vier akademiese primate van die linksliberale apokalips.

Die pasafgelope verkiesing in Frankryk toon duidelik dat minstens daar ‘n groot gedeelte van die publiek immuun raak teen die afgesaagde formules van die linkse media en politici. Wat ‘n welkome kentering en verfrissende nuwigheid. Maar daar is nog ‘n lang pad om te loop.

Alles lei op die ou einde na die werklike maghebbers aan die bopunt: die wêreldoligargie van groot kapitaal wat net nooit sal duld dat hulle belange bedreig word deur mense met ander sienswyses as dié wat hulle voorskryf nie. Minstens dít het Karl Marx ons geleer.

In sy ergste vorm word die gedienstigheid aan dwangbuispolitiek mettertyd ‘n perversiteit of obsessie, of inderwaarheid ‘n patologie. Mense soos Amanda Gouws of Piet Croucamp of Gerrit Olivier is so verstrengel in linksliberale denkbeelde, so verstar en so gekondisioneer dat hulle net nie meer sin maak nie. As ‘n mens dermate van jou intellektuele vryheid afstand doen, dan funksioneer jy nie meer normaal nie. Dan  word dit ‘n siektetoestand. In films en ander fiksie word sulkes dikwels as « zombies » beskryf.

Pas het skrywer vir die eerste keer geluister na ‘n opname van ‘n gesprek met Piet Croucamp en was verslae oor die absolute rioolvlak van sy betoog. Is dit hoe die nuwe Afrikaanse intellektueel lyk ? Neweprodukte van FW De Klerk en Nelson Mandela se rommelrewolusie. Met sulke « intellektuele » teenwoordig is dit geen wonder nie dinge word by die dag net erger en erger.

Linksliberale akademici van die Universiteit van stellenbosch aan't werk
Linksliberale akademici van die Universiteit van stellenbosch aan’t werk

Troebel waters waar kernmoondhede mekaar die stryd aansê

Die verwikkelings rondom Sirië is besig om wêreldnuus te monopoliseer. Dit is tans ‘n warboel van gebeure, waar partye met uiteenlopende, en teenstrydige agendas, oogmerke, motiewe en strategieë mekaar die stryd aangesê het.

Lees ook gerus Franse leier na Moskou en Spanning tussen Rusland en Turkye.

Sedert die terroriste-aanval in Parys op 13 November, smous die Franse president van hoofstad na hoofstad om ‘n koalisie te probeer saamflans vir ‘n gesamentlike poging teen die Islamitiese Staat, ISIS of DAESCH in Sirië. Die afgelope week het hy besoeke afgelê by David Cameron, Matteo Renzi, Angela Merkel, Barack Obama, en ook by Pres Vladimir Poetin.

Tot pas voor die 13de November se aanvalle was pres. Hollande se grootse besorgdheid nog die beste manier om duisende immigrante uit die Midde-Ooste en elders oor die Franse platteland te versprei en gevestig te kry sodat hulle nie die situasie in die Franse stede nog verder verpes nie.

Of die vennote in die koalisie wat hy probeer vorm, die wil en begeerte het om die Islamitiese Staat aan te vat, is te betwyfel. Feit is dat Amerika, Brittanje en Frankryk grootliks verantwoordelik is vir die vestiging en groei van die Islamitiese Staat in Irak in Libië en in Sirië.

Voorts is dit ook duidelik dat Frankryk nie naastenby oor die militêre vermoë beskik om werklik ‘n betekenisvolle verskil in Sirië te maak nie. Die Franse weermag is oor die afgelope dekades deur ‘n reeks presidente stelselmatig afgetakel sodat Frankryk vandag net nie meer ‘n militêre moondheid is om van te praat nie.

Een vliegdekskip (die enigse wat Frankryk het) in die Oostelike Middellandse See is nie ‘n swaeltjie wat ‘n somer kan maak nie. Vandaar dan ook die angsvallige pogings om ‘n koalisie op die been te bring wat die werk kan doen. Want sedert 13 November voel pres. Hollande dat iets aan die terroriste probleem gedoen moet word. Lê daar dan nie belangrike verkiesings in Frankryk voor nie?

Die laaste been van pres. Hollande se werwingskampanje was ‘n ontmoeting met pres. Vladimir Poetin in Moskou. Die hoofdoel van sy besoek was om Barack Obama se wense aan pres. Poetin oor te dra dat Rusland hom daarvan moet weerhou van aanvalle teen “gemagtigde” Moslems in Sirië.

“Gematigde” Moslems is skynbaar dié wat hulle beywer om Basjar al-Assad se bewind omver te gooi, iets waarvoor Amerika en Frankryk hul beywer. Maar die Islamitiese staat veg natuurlik ook teen Assad. Daar moet dus teen Islamitiese terroriste opgetree word, maar nie teen die “gematigdes” nie.

Hoe onderskei moet word , in ‘n situasie soos die in Sirië tussen terroriste en “gematigdes” bly ‘n raaisel.

Hoe moet die Russiese lugmag byvoorbeeld te werk gaan om sy bomaanvalle te beperk tot terroriste en ekstremiste, in ‘n land waar ekstremiste en sogenaamde “gematigdes” presies dieselfde doel nastreef, naamlik die omverwerping van ‘n demokraties-verkose sekulêre president, grondgebied deel, dieselfde lyk, dieselfde taal praat en aan dieselfde geloof behoort?

Niemand kon tot dusver eintlik verduidelik wat presies ‘n “gematigde” rebel in Sirië is nie en hoe hy verskil van ‘n ekstremis bly ‘n raaisel. Die Moslems wat ingevoer word om die insurgensie te lei om Assad se bewind omver te werp, is juis gekant teen Assad se verdraagsaamheid teenoor ander godsdiensgroepe.

Terwyl die Franse President by Rusland witvoetjie gaan soek, neem die Franse regering steeds deel aan ‘n aktiewe sanksieprogram teen Rusland en net enkele weke gelede nog is die kontrakte vir die lewering van twee helikopterdraers aan Rusland verbreek.

Maar kom ons probeer weer logies en rasioneel kyk na die situasie in Sirië. Die storie wat die Amerikaners ons wil wysmaak, is dat Assad, soos Sadam Hoessein en Moeammar Ghaddafi voor hom, ‘n diktator is wat die demokrasieë nie kan gedoog nie.

Frankryk, Amerika en Engeland verkeer dus nou in die situasie dat hulle wil veg teen die Islamitiese staat sonder om Assad te bevoordeel en vir Assad wil verwyder sonder dat dit die Islamitiese staat versterk. Duidelik is dit logies onhaalbaar. Daarbenewens is Assad die sleutelfiguur in die stryd teen die Islamitiese staat.

Die gevegte vind ten slotte op sy grondgebied plaas. Die gevolg van hierdie absurde situasie is dat Amerika en sy bondgenote so ‘n soort halfhartige stryd teen die Islamiste voer en die enigste moondheid wat eintlik iets doelgerig teen die Islamitiese staat uitrig, is Rusland,

Watter belang kan die Amerikaners daarby hê of Sirië ‘n demokratiese regering het of nie? In Irak en Libië het hulle ook ingetree om diktatorskappe te verwyder en “gematigdes” aan die mag te bring, maar al wat hulle bereik het, was om die Islamitiese staat se posisie daar eindeloos te versterk. Die veldtog teen Assad is deel van dieselfde patroon: Amerikaners wat hulle eie belange dien op voorwendsel van die beskerming van die demokratiese regte van Siriërs, baie soos in Suid-Afrika ook die geval was.

Die Amerikaners en hulle Wes-Europese bondgenote handhaaf uitstekende betrekkinge met die weersinswekkende regimes in Saudi Arabië en Katar, aan wie hulle wapens teen miljarde dollars verkoop en wat dit op hulle beurt weer oorvloediglik verkwansel aan die Islamitiese staat in Sirië en elders. Ook die geld waarmee die Islamitiese Staat die wapentuig koop, verdien hulle deur die lewering van olie, katoen en wat nog meer aan die weste se gewaardeerde NAVO bondgenoot, Turkye.

Nou wat is dan die verskil tussen Irak, Libië en Sirië, aan die een kant en Saudi Arabië en Katar aan die ander? In werklikheid is hulle is almal voëls van eenderse vere maar mistens is dit ‘n feit dat Saddam, Ghaddafi en Assad die Islamitese fanatisme in toom gehou het en dit is tog wat werklik saakmaak.

Maar daar is wel ‘n verskil vir sover dit Amerika aanbetref: Die regimes in Sirië, soos Irak en Libië tevore, is nasionalisties ingestel en wil ‘n soewereine onafhanklike pad volg, terwyl Saudi Arabië en Katar kefferbrakke van Amerika is wat maar te graag na die Amerikaners se pype dans.

Een van die belangriksgte redes vir Amerikaanse vyandigheid jeëns Sirië is juis dat Assad in 2009 geweier het om ‘n gaspypleiding van Amerika se skoothond Katar oor sy grondgebied na Europa toe te laat. ‘n Mens veronagsaam net eenvoudig nie die begeertes van Amerika nie. Vra maar vir FW de Klerk.

Wat ook interessant is, is dat die Wes-Europeërs en Amerika ten spyte van hulle obsessionele beheptheid met menseregte geen probleme het om goeie betrekkinge te handhaaf en sake te doen met die rampokkerregimes in Saudi Arabië en Katar nie wat van die ergste verkragters van menseregte ter wêreld is.

Maar teen Rusland handhaaf hulle sanksies en kanselleer hulle wapenkontrakte omdat Rusland sy onmiskenbare regte in die Krim en in die Oekraïene opeis, waar geen belange van Europeërs geraak word nie. Waaroor dit alles vir Amerika gaan, is wêreldoorheersing en Rusland staan in die pad daarvan. Die uitbreiding van Islamitiese radikalisme wat hulle self help bewerkstellig het, staan natuurlik ook in hulle pad, maar dis onseker of die Amerikaners dit verstaan.

Die troebel politiek van Turkye in die gebied verdien miskien ‘n bietjie spesiale aandag. Turkye is sedert die Tweede Wêreldoorlog deel van die Noord-Atlaniese Verdragsorganisasie NAVO. NAVO is bloot ‘n ander naam vir ‘n Amerikaansgedomineerde militêre bolwerk wat na die oorlog gebore is uit die behoefte om ‘n teenvoeter te skep teen die Sowjetgeleide Warskou Pakt.

Na die ineenstorting van die Sowjetstelsel en die beëindiging van die Koue Oorlog het die NAVO in groot mate sy bestaansreg verloor behalwe om as instrument te dien vir Amerika se nuwe Koue Oorlog teen die Russe. Die posisie van Turkye as voorpos van Amerikaanse magsuitbreiding in Oos-Europa is dus die enigste regverdiging vir die teenwoordigheid van Turkye in NAVO.

In die Siriese krisis het Turkye duidelik sy eie agenda. Ten spyte van sy NAVO-lidmaatskap handhaaf Turkye ‘n hoogs dubbelsinnige beleid ten opsigte van die Islamitiese staat in Sirië. Turkye is ten slotte self ‘n Islamitiese staat!

Turkye se prioriteit is die vernietiging van die Koerdiese volk waarvan ‘n groot deel in Turkye woon. In hierdie onderdrukkingsprogram teen die Koerde geniet Turkye die bondgenootskap van die Turkmenis in Sirië waar daar ook ‘n Koerdiese gemeenskap is. Die Turkmenis is gewoon die naam vir Turke wat in Sirië woon. Hulle, saam met die Islamitiese staat voer die stryd teen Assad. Die Russiese lugmag doen ondermeer aanvalle op die Turkmenis ook wat die rede is vir die neerskiet van die Russiese vliegtuig deur Turkye verlede week.

Turkye ondersteun indirek die Islamitiese staat deur ondermeer olie ten bedrae van miljoene Euros per jaar van hulle te koop. Die westerse bondgenote het hulle tot dusver daarvan weerhou om die oliekonvooie onderweg uit Sirië na Turkye aan te val en lewer op hulle beurt dus ook indirekte steun aan die Islamitiese staat.

Turkye is trouens self nie baie ver verwyder van diktatortskap nie, soos blyk uit die aanhouding en tronkstraf van joernaliste wat die regering kritiseer. Tog staan die Amerikaners en hulle Wes-Europese bondgenote simpatiek teenoor Turkye se begeerte om toe te tree tot die Europese Unie.

Enkele jare gelede, het Erdogan (toe nog premier van Turkye) in ‘n toespraak aan die Turkse gemeenskap in Berlyn gesê: “Ons hoef nie tot die Europese Unie toegelaat te word nie, ons is reeds daar, honderdduisende Turke in Duitsland, Nederland, Frankryk en Oostenryk, trouens dwarsoor Europa.”

Turkye verteenwoordig altesaam 78 miljoen Moslems, wat ‘n felle slag sal beteken as hulle eensklaps in Europa toegelaat word.

Die EU staan eenvoudig hulpeloos en magteloos teenoor die toestroming uit Moslemlande en die Derde Wêreld wat hulle, weens linksliberale ideologiese indoktrinasie oor baie jare, nie eers meer as ‘n bedreiging sien nie en ook nie meer kan beheer nie al sou hulle wou. Wat betref Turkye subsideer die Europese Unie die Turkse ekonomie met ‘n miljard Euro per jaar ten einde Turkye in staat te stel om aan die vereistes vir Europese lidmaatskakap te voldoen.

Dis ook redelik duidelik dat die Weste besig is om die stryd teen die Islamitiese staat te verloor. In Afghanistan het hulle teen die Taliban verloor, terwyl die Islamitiese staat nou stewig gevestig is in Sirië, Irak en Libië. In so te sê elke geval was Amerika en Engeland direk vir die uitbreiding van die Islamitiese staat verantwoordelik en in die geval van Libië, Frankryk self ook.

Om dus op te som : Amerika, Engeland, Frankryk staan vyandig teenoor Assad. Soos met die meeste ander dinge het Duitsland eintlik geen standpunt nie en maak maar net soos die Amerikaners sê. Die Westerse bondgenote voer tot dusver halfhartige lugaanvalle uit op die Islamitiese staat wat ook teen Assad gekant is.

Amerika en sy bondgenote maak ‘n onderskeid tussen die Islamitiese ekstremiste en sogenaamde “gematigdes”, terwyl Rusland geen onderskeid tussen ekstremiste en “gematigdes” sien om hul lugaanvalle te loods nie.

Turkye is gekant teen Assad, steun die Turkmenis en gee voor om die Islamitiese staat te beveg, maar doen in die praktyk eerder die teendeel. Vyandigheid tussen Assad se Sirië, as voorpos van Russiese invloed in die Midde-Ooste is ‘n doring in die vlees van Amerika en sy Europese bondgenote. Amerika se vingers jeuk om Assad uit die kussings te lig, maar vir die oomblik steek Rusland ‘n stokkie daarvoor. Vyandigheid tussen Rusland en Turkye neem ook by die dag toe, veral na die afskiet van die Russiese vliegtuig.

Kortom ‘n kruitvat van ongekende omvang is in hierdie wêrelddeel aan die ontwikkel.

Karel Combrinck: Afrikanerhaat

Hierdie kan saamgelees word met die stuk van dr Sydney Gregan getiteld ‘n Negatiewe toekomsverwagting, asook met dr Roodt se video oor rassisme.

Dis ‘n somber onderwerp wat ‘n mens met huiwering aandurf. Tog is dit ‘n werklikheid wat ons onder die oë moet sien.

Linksdekadentes gaan daagliks tekere oor haat en haatspraak. Soos gebruiklik is hierdie maar weer ‘n hoogs selektiewe aangeleentheid. ‘n Mens mag naamlik nie haat spreek teen swartes en Jode nie, maar teen Afrikaners en wittes in die algemeen kan jy dit maar na hartelus doen.

Dié wat Afrikanerhaat in die wêreld aanstook, het natuurlik allerlei voorwendsels soos dat Afrikaners verantwoordelik was vir die verskriklike apartheidsbeleid, ens. Apartheid is natuurlik lank reeds verby, maar as jy met iemand in Frankryk of in Engeland of in Amerika oor Suid-Afrika praat, is die eerste en enigste ding wat in sy kop kom, apartheid. Want dit bly maar kenmerkend van die meerderheid dat hulle die klok gehoor het en maar net besotlik agterna dros. Amerika het tot in die sestigerjare nog rassesegregasie (apartheid) toegepas en dus is die Amerikaners in dieselfde sin ook verantwoordelik vir die verskriklike ideologie van rassesegregasie.

Duidelik is Afrikanerhaat terug te voer na die Anglo-Boereoorlog. Die Engelse kon dit net nooit verwerk dat ‘n boel gopsgoggas die vermetelheid kon hê om die meerderwaardige Engelse beskawing te verwerp nie. Wat hulle ook nie kon verstaan nie, was dat as hulle meer menslik met ons te werk gegaan het, hulle miskien sonder stamp of stoot van ons Engelse sou kon maak. ‘n Groot gros van ons mense was trouens nog altyd alte gretig om Engels te word. Maar menslikheid is mos net vir swartes bedoel en dus het hulle verkies om ‘n oorlog op ons af te dwing . En, soos dit maar gaan, as jy ‘n oorlog verloor, het jy nie baie vriende nie.

Die oorlog het natuurlik gepaardgegaan met ‘n massa anti-Afrikanerpropaganda, byvoorbeeld oor ons agterlikheid en « boorishness » ; propaganda wat die manier waarop die wêreld ons sien, tot in lengte van dae beduiwel het. En nog steeds duur dit voort.

Deel van die propaganda wat hulle onder meer oor ons die wêreld ingestuur het, is die storie dat Afrikaners sg. Nazi’s of fasciste is. Die storie het sy oorsprong daarin dat sommige leiers van die Nasionale Party gedurende die laaste wêreldoorlog gekant was teen genl Smuts se pro-Britse oorlogspoging teen Duitsland. Die meeste Afrikaners het natuurlik wel deelgeneem aan die Geallieerde kant, maar dit liewer daar gelaat. Feit is dat die helfte van die aardbol in daardie tyd die Duitse oorlogspoging gesteun het. Italië was ‘n militêre diktatuur wat ‘n direkte bondgenoot van Duitsland was en so ook Spanje onder genl Franco. In Frankryk het die Franse regering, onder veldmaarskalk Pétain aktief met die Duitsers saamgewerk. Selfs die Swede het lekker munt geslaan uit die staal wat hulle aan die Nazi’s voorsien het. Vandag word nóg die Italianers, nóg die Spanjaarde, nóg die Franse, nóg die Swede as Nazi’s of fasciste beskryf. Inteendeel beskou hierdie lande en veral die Franse en Swede, ons as Nazi’s en fasciste. Dit was eers nadat die Duitsers die oorlog verloor het dat die Franse skielik ontdek het hulle is nie fasciste nie. Wonderlik hoe mense se koppe werk, of nie werk nie .

Die Engelse wêreldryk was gebou rondom die idee van rasse- en kulturele meerderwaardigheid. In die meeste gebiede waar hulle hul mag uitgebrei het, was dit ten koste van mense wat inderdaad baie minder ontwikkel en minder gekultiveer was as hulle; Indië, Australië, Noord-Amerika en groot gedeeltes van Afrika. Maar in Suid-Afrika was dit ewe skielik ‘n ander prentjie. Hier het hulle te doen gekry met mense wat eksponente by uitstek was van hulle eie Viktoriaanse ideaal : Wit, Christelik, konserwatief, hardwerkend, patrioties, dapper en alles behalwe primitief. En dit het hulle voor die dilemma geplaas van hoe hulle die oorrompeling van hierdie volkie teenoor die wêreld kon regverdig. Hulle kon dit slegs doen deur vir die wêreld te vertel dat hulle hier was om die arme onskuldige swartes teen die wrede, brutale Boors te beskerm.

En dan natuurlik het hulle knaend, gedurende die Anglo-Boereoorlog self, maar ook daarna en tot vandag toe die « minderwaardige » rasse ingespan om die Afrikaner te vernietig.

Soos dit met elke volk op aarde gaan, het ons self ook foute gemaak het. Ons laat dit maar aan ons vyande om ons daarvoor te kruisig. Hulle weet tog so goed hoe om dit te doen.

Afrikaners is reeds vir jare die lieflingshaatobjek van die dekadente linkses. Soos ons weet, is anti-rassisme hulle godsdiens en die Afrikaners is dan nou juis die aartsverteenwoordigers van rassisme. Hulle het dus op « godsdienstige » gronde die reg om ons te haat. Dis as’t ware hulle plig. Voeg daarby dat ons as Afrikaners daarin geslaag het om ‘n moderne, vooruitstrewende staat te skep uit die barre aarde wat ons omring, terwyl die swart massas van Afrika, dikwels in veel meer gunstige omstandighede nie daarin kon slaag nie, dan is die tafel gedek vir ‘n fees van Afrikanerhaat. Ons is naamlik die lewende bewys van die ongeldigheid van hulle ideologie van rassegelykheid. Gaan die veldtog teen Afrikaans aan die universiteite nie juis daarom nie dat die geleentheid van Afrikaners ontneem moet word om te bewys dat hulle beter kan presteer – en dit boonop in Afrikaans nie?

Daar is geen risiko van teenkanting verbonde daaraan om Afrikaners te haat nie . Dit kos niks en jy het die menigte aan jou kant. Jou pad na fatsoenlikheid en eerbaarheid lê oop as jy maar net die Afrikaner verguis. En dis tog so gerieflik om alles wat met die wêreld verkeerd is op iemand te kan projekteer. Die verskynsel is so oud soos die mensdom self. Soek ‘n sondebok. « Kruisig hom, kruisig hom ».

Is daar iets aan die haat teen Afrikaners te doen, veral in die lig daarvan dat baie Afrikaners self lustig aan die haatveldtog meedoen? Waarskynlik nie. Miskien het die pluimsaad reeds te ver gewaai. Ons gaan dit net nie regkry dat die wêreld van ons hou nie. Ons mag dit wel regkry dat hulle weer op ons ag slaan, maar die kanse is skraal. Die wêreld sien ons as ‘n boel rassiste wat hulle verdiende loon gekry het en nou tot die verlede behoort, van die kaart afgevee byna soos die Protestante na die herroeping van die Edik van Nantes. En baie Afrikaners sien dit ook so.

Met die Departement van Inligting het ons ‘n redelik energieke poging aangewend om ons beeld in die wêreld te probeer verbeter, maar die resultaat was dat selfs ons eie mense die Department van Inligting gehaat het en een van P.W Botha se groot begeertes was om die Department te breek sodat hy Connie Mulder kon elimineer as konkurrent en met behulp van die steun van Naspers eerste minister kon word.

Dit lyk asof die tyd nader kom dat die haat teen Afrikaners gaan oorkook. Is die Afrikaner daarop voorbereid? Of het hy ander prioriteite? Watter ander prioritiete kan daar wees as jou fisieke voortbestaan in die weegskaal is? P.W. Botha en F.W. de Klerk het ons veiligheid en ons toekoms aan Nelson Mandela en die ANC verpand. Die prys wat ons vir die ooreenkoms moes betaal, was die oorgawe van ons weermag. Nelson Mandela was as’t ware hulle lewenspolis. En noudat Nelson Mandela dood is, en ons weermag is weg, watter waarborg vir ons veiligheid is daar nou? Ons sit in Dingaan se kraal en ons wapens is buite. Sal ons ooit leer, of is dit nou in elk geval te laat ?

Ons hier op Praag doen wat ons kan om ons boodskap te bring en te waarsku. Alle lof en waardering hiervoor aan dr Roodt. Vir al die redes hierbo genoem, sal Praag ook gehaat word. Dit is egter ‘n bewys daarvan dat ons miskien nie so onbeduidend is soos die gemeenskap van dekadentes wil voorgee nie. Dit lyk of ons tussen twee keuses is : Óf ons stry voort en word daarvoor gehaat, of ons doen niks en word in elk geval uitgeroei. Dis dus duidelik dat niksdoen nie ‘n opsie is nie. Maar vir baie van ons volksgenote is dit wel. Ons sal moet saamleef met die waarheid dat ons grootste struikelblok steeds ander Afrikaners gaan wees. Feite van die lewe.

Mense sal vra: Nou wat is die oplossing? Vanselfsprekend is daar nie ‘n eenvoudige antwoord nie. Dis ook nie seker of dit ons rol is hier op Praag om politieke oplossings aan te bied nie. Ons eerste prioriteit moet wees om die Afrikaners minstens bewus te maak van die haglike situasie waarin hulle verkeer en dat ons voortbestaan as Afrikaners die moeite werd is om voor te veg. As ons daarin kan slaag om die wil te skep om as volk voort te bestaan, het ons reeds ver gevorder.

Daar was al voorstelle om ‘n belastingbetalersparty op die been te bring. Dit klink interessant, maar dit moet nog gedoen word. Ons moet sekerlik ook Afrikanerbesighede skep en dié steun wat reeds bestaan. Dit is in die verlede ook gedoen en het gewerk. Ons koopkrag is een van ons sterkste wapens. Ook moet ons die howe tot die maksimum gebruik om ons regte af te dwing. En dan is daar nog betogings, demonstrasies en optogte waaraan alle Afrikaners moet meedoen. Dis nie die indiwiduele gesigte wat saakmaak nie. Dis die getalle. En stille protes is net geen protes nie.

Uiteindelik bly daar die ideaal van ons eie onafhanklike en vrye grondgebied. Sal ons daarsonder ooit weer werklik ‘n volk kan wees?

En dan die derduisende verarmde Afrikaners in die plakkerskampe: As hulle bloot aan hulle lot oorgelaat word, dan is alles wat ons kwytraak, maar net ydel praatjies. In Desember 1939 is die Reddingsdaadbond onder leiding van ds J.D. Kestell gestig om verarmde Afrikaners weer op die been te help. Hulle slagspreuk was, « ‘n Volk red homself » en dis wat hulle gedoen het. Waarom nie weer nie?