Deur die eeue is die Europese beskawing telkens deur toestromings of invalle uit ander wêrelddele bedreig. Tot met die twintigste eeu was hierdie toestromings so te sê deurlopend beperk tot bevolkings met min of meer dieselfde etniese aard en kenmerke. Sedert die middel van die twintigste eeu is dit nie meer so nie en is die vloedgolwe van werksoekers of asielsoekers of wat-ook-al-soekers net nie meer kultureel assimileerbaar nie. Van geval tot geval, het die Europese beskawing op verskillende maniere gereageer teenoor bedreigings van buite, maar meesal het hulle daarvoor geswig.
Hoewel die linksliberale engeltjies hulle vlerkies laat fladder en histeriese gilletjies laat hoor by die aanhoor van woorde soos «toestroming» of «besetting» (of «invasie», Hans!), of enige ander vergelyking tussen die groot volksverskuiwings (Völkerwanderungs) van die verlede en die huidige situasie, bestaan daar talle ooreeenkomste tussen die toestand in Europa vandag en veral dié voor die val van Rome. Die linkse engeltjies argumenteer dat die asielsoekers, vlugtelinge en fortuinsoekers Europa vandag in vrede binnestroom en nie met geweld nie, maar die resultaat bly uiteindelik dieselfde. Die «vlugtelinge» het teen hierdie tyd al goed agtergekom dat hulle Europa kan beset sonder om ‘n skoot te vuur.
Teen die aanvang van die vyfde eeu was Rome ‘n slympoel van morele, militêre en politieke verval. Die dekadente heersersklas het totaal kontak met die werklikheid verloor en het haas geen weerstand meer probeer bied teen die druk wat die Romeinse ryk uit alle oorde bedreig het nie. Inderwaarheid is hulle gefassineer deur die «barbaarsheid» wat hulle lewensruim begin binnedring het, want op ‘n bepaalde manier het dit darem ‘n soort lewenskragtigheid verteenwoordig vir ‘n gemeenskap wat in groot mate lewensat geraak het. ‘n Soort selfmoordsindroom het hom van die Romeinse bevolking, veral die heersersklas, meester gemaak.
Een van die redes vir die ondergang van Rome was die eindelose reeks van, meesal, nuttelose oorloë wat hulle in die voorafgaande jare gevoer het teen alles wat leef en beef. Die parallel met moderne Europa is weereens duidelik, ‘n eindelose reeks oorloë wat uitgeloop het op die groot oorloë van 1914-18 en 1939-45 wat die Europese bevolkings ongeveer wit gebloei het. (D.w.s. dié wat hoegenaamd nog wit is). Vandaar dat hulle nou dink hulle kan hulle verswakte geenpoel met Afrikane en Arabiere aanvul.
Die barbare het dus die Romeinse ryk meesal sonder stamp of stoot of teen halfhartige Romeinse weerstand oorrompel: Gote, Vandale, Saksers, Swabiërs, Friese, Jute, Franke, Hunne, Boergondiërs en Lombarde. ‘n Algemene praktyk was dat die Romeine probeer het om die barbare met somme geld asook geskenke van uitgebreide grondgebied af te koop ten einde hulle te oorreed om hulle strooptogte te staak. Dit het tog nie verhoed dat die Gote Rome in 410 in puin gelê het nie. Die Oos-Romeinse keiser, Theodosius, het selfs sy kleindogter as bruid aan Attilla geskenk en sy eie dogter Aelia Galla Placidia was getroud met die koning van die Gote.
Vergelyk hiermee die Europese Unie wat nou 3 miljard euro aan Turkye gaan betaal, asook visumvereistes gaan verslap sodat Turkye die «toestroming van vlugtelinge na Wes-Europa kan help stuit». Nou wat op aarde die Turke verhoed om, soos die Hunne en Vandale van ouds, die geld te vat en tog niks omtrent die vlugtelingprobleem te doen nie, sal niemand weet nie. En nog minder sal iemand weet hoe ‘n mens die toestroming van immigrante hok slaan deur die verslapping van visumregulasies. Feit is, dis net ‘n foefie om die indruk te skep dat iets aan die saak gedoen word.
Vir baie jare reeds voor die inploffing van hulle ryk het die Romeine gebruik gemaak van nie-Romeinse slawe om hulle werk te doen en van nie-Romeinse soldate om hulle te verdedig. Meeste van hierdie soldate was juis sg. «barbare », soos onder meer die Gote en die Galliërs wat vir letterlik eeue die swaartepunt van die Romeinse leër uitgemaak het. Die Oos-Romeinse ryk het selfs Hunne as huursoldate gebruik. Vergelyk hiermee die miljoene vreemde werkers wat Wes-Europa die afgelope dekades binnestroom. Die «gelukskoot vir Duitsland», waarvan mev Merkel praat, is duidelik net goedkoop arbeid vir Duitse nywerhede. Hoeveel vetkatte wêreldwyd ry nie reeds met BMW’s en Mercedes-Benze wat deur derdewêreldarbeid aanmekaar gesit is nie.
Ná die finale induiestorting van die Wes-Romeinse ryk, teen die einde van die vyfde eeu, was daar van regering nie meer sprake nie en het totale wanorde ingetree. ‘n Menigte Germaanse stamme onder leiding van hulle onderskeie koninkies en stamhoofde het maar sake onder mekaar uitgespook. Mettertyd het ‘n Germaanse stam, die Franke, egter daarin geslaag om die oorhand te verkry nadat hulle inderdaad grootliks in die Latynse kultuur opgeneem is, wat in daardie stadium die gedaante van Frans begin aanneem het. Die belangrike punt is dus dat hierdie «barbare» wel vatbaar was daarvoor om in die Westerse, christelike kultuur opgeneem te word, met die uitsondering van die Hunne wat Mongole was en van wie daar in elk geval geen spoor in Europa oorgebly het nie.
‘n Duisend jaar na die val van Rome het dieselfde lot ook Konstantinopel, die hoofstad van die Oos-Romeinse ryk (Bisantium) te beurt geval en min of meer om dieseselfde redes. In 1453 het die Turke Konstantinopel sonder veel moeite ingeneem en so ‘n vastrapplek op die Europese vasteland verkry wat hulle tot vandag toe nog het en waarvandaan hulle die Wes-Europese samelewings eeue lank onverpoosd kon bedreig.
Die val van Rome en van Konstantinopel het ook die einde beteken van die christelike beskawings in Noord-Afrika en in Klein Asië (vandag Turkye). Ook die einde van ou christelike stede soos Alexandrië, Efese, Pergamum, Tarsus en Antiochië. In die vierde eeu n.C. was die christenbevolking van Noord-Afrika groter as dié van die res van die destyds bekende wêreld altesaam. Hiervan het niks oorgebly nie.
Daar was tog ook enkele gevalle waar die Europese beskawing sy rug teen indringers styf gemaak het. So het die generaal Aetius, half Romeins en half Goties, met ‘n mengelmoesleër van Romeine, Gote, Franke, en Boergondiërs in 451 die Hunne by die Franse stad Troyes oortuigend verslaan. In 732 het Karel Martel die Arabiese invallers wat Frankryk vanuit Nood-Afrika deur Spanje binnegedring het, by die stad Poitiers voorgekeer en verpletter. Soortgelyk was die oorwinning van ‘n Europese alliansie teen die Turke by die groot seeslag van Lepanto in 1571, asook die oorwinning van die Oostenrykers, weer teen die Turke, voor die poorte van Wene in 1683.
Maar ongelukkig is hierdie gees sedertdien nie konsekwent in Europa gehandhaaf nie. Nadat die Engelse in die laaste wêreldoorlog hardnekkig weerstand gebied het teen die Duitsers wat hulle ook as barbaarse invallers beskou het («the Hun»), laat hulle toe dat Pakistani’s en Nigeriërs hulle land letterlik beset. En daar is vandag meer Turke, Afrikane en Arabiere in Europa as op enige ander tydstip in die geskiedenis en hulle word elke dag net nog meer. Kortom het ons vandag weer ‘n soort situasie soos voor die val van Rome toe ‘n heersersklas te dekadent en lamlendig was om ‘n voet te versit om hulle eie lewens en beskawing te verdedig. Inderwaarheid het hulle vrotsigheid toe, soos nou, ‘n lugleegte geskep wat die «barbare» van buite die ryk ingesuig het. Die rede vir die val van Rome was nie soseer die mag van die barbaarse Germaanse, Slawiese en Turkse stamme wat hulle uit die Noorde en Ooste bedreig het nie, maar hulle eie ruggraatloosheid en lamsakkigheid. Dit behoef geen besondere wysheid, insig of geleerdheid nie, om te sien dat Europa vandag in dieselfde situasie verkeer.
Tans is dit hoofsaaklik die probleem dat die jongste vloedgolf immigrante, oorwegend Moslems, sy dit dan nou vlugtelinge of nie, die christelike geloof en beskawing net nooit sal aanvaar nie. Hulle is onopneembaar en sal dit bly tot in lengte van dae. In Engeland is die poging om immigrante in die Engelse samelewing te integreer jare gelede reeds prysgegee. Vandag streef die Engelse die sosiale model na van gemeenskapsvorming. Daar word dus nie meer getrag om indiwidue in die Engelse samelewing op te neem nie, as’t ware van hulle «Engelse» te maak nie, maar om die vestiging van verskillende etniese en godsdienstige gemeenskappe binne die landsgrense aan te moedig. In Engeland het hierdie program nou al sover gevorder dat daar inderdaad moslemgeregshowe is wat sake tussen Moslems beslis. En ons weet natuurlik almal van die gebiede in Engeland (no go areas) waar die Britse regering, polisie ens net nie meer toegang het nie.
Die stelsel van integrasie het dus jammerlik misluk. Dit is net ‘n kwessie van tyd voordat die community model ook misluk want, soos enige redelike intelligentge mens weet, water en olie het die eienskap dat hulle nie meng nie.
Die jongste gebeure in Europa het onmiskenbaar bewys dat hierdie vloedgolf uit die moslem- en derdewêreld net geen etniese, kulturele of godsdienstige affiniteit met die Westerse beskawing het nie. Die sg. Siriese «vlugtelige» gaan trouens uit hulle pad om hulle veragting vir Westerse bekawingsnorme te kenne te gee: massaverkragtings van vrouens en meisies, die besoedeling van paaie en openbare plekke , beskadiging van eiendom en wat nog meer. Die jongste berigte dui daarop dat in Duitsland (Zwickau) hulle vrouens in swembaddens aanrand, in die water en storte ontlas en sover gaan as om openlik langs die swembaddens te masturbeer. Kyk gerus maar self deur die sleutelwoorde op die internet in te tik.
Is hierdie situasie dít wat mev Angela Merkel as ‘n «meevaller» (chance) vir Duitsland beskryf ? Verrotte verstand is nie beperk tot ministers van die Nasionale Party nie. Gaan die Duitsers maar voortsluimer en slaap, soos ons ook, tot Ta’ Ingeltjie hulle land met «meevallers» te gronde gerig het? Gaan die Westerse lande in hierdie jongste migrasiekrisis ons verras en anders optree as wat hulle die afgelope veertig jaar reeds optree? Daar was ‘n storietjie dat die Deense regering die immigrante vir hulle eie onderhoud wil laat betaal en nog ‘n ander beriggie dat die Swede 80 000 vlugtelinge wil repatrieer. En dan ook nog beriggies van betogings wat hier en daar beplan word. Ons sal maar sien wat daarvan word, maar in elk geval bly dit maar maar speldeprikkies aan die probleem wat reeds dekades voortwoed, gerugsteun deur ‘n linksliberale pers en futlose politici. Intussen gaan ons maar voort om ons eie grafte te grawe wat.
In sekere sin het ons ook ‘n volksverskuiwing in Suid-Afrika gehad. In my kinderdae was daar bykans geen swartes in groot dele van die Kaapprovinsie nie en in elk geval geen in die Wes-Kaap nie. In die sestigerjare het die Nasionale Partyregering op die briljante gedagte gekom om goedkoop swart arbeid uit die Transkei na die Wes- en Suid-Kaap in te voer. En steeds vandag karwei die vrugteboere in die Wes-Kaap nog steeds duisende goedkoop swart arbeiders uit die Transkei aan om in die vrugteboorde en wingerde te kom «werk» . Uit ondervinding weet ons dat hierdie werkers hulle by die eerste die beste geleentheid uit die voete maak om op die Kaapse vlakte te gaan plak. So ons is ook maar in ‘n swak posisie om lesse uit te deel.
Perikles se bekende redevoering in Athene, meer as 2500 jaar gelede, het vir toekomstige geslagte, een van die paaie van versoening aangedui.
