Etiket: Bernie Sanders

Nigel Farage sal nie VK se diplomaat in VSA wees nie

Nigel Farage gaan nie as ambassadeur na Amerika gestuur word nie.

Farage, voormalige en nou weer waarnemende leier van die regse Britse party Ukip, het Donald Trump vier dae ná die verkiesing in Manhattan by Trump Tower besoek.

Hy het hom sterk beywer vir Brittanje se onttrekking aan die Europese Unie (EU) en as leier van Ukip uitgetree net nadat die Britte ten gunste van Brexit gestem het.

Trump het getwiet dat Farage ’n gewilde keuse as ambassadeur sal wees, maar die Britte is nie geneë om Farage as diplomaat aan te wend nie.

Theresa May, die Britse premier, was versigtig om kritiek teen Trump te lewer en net beklemtoon dat dit belangrik is om te besef dat die twee lande reeds baie sterk bande het.

“Wat die ambassadeurspos betref, is daar nie ’n vakature nie. Ons het ’n uitstekende ambassadeur in Amerika en hy sal voortgaan met sy werk,” het haar woordvoerder gesê.

Intussen het Trump met Tulsi Gabbard, die linkse verteenwoordiger van Hawaii samsprekinge gehou oor hoe om die oorlog in Sirië te beëindig wat die NeoCons begin het. Haar pa is self ‘n vuuvreter teen gayregte.

Gabbard is ‘n Bernie Sanders ondersteuner maar het gesê sy sal saamwerk met Trump. Sy word oorweeg vir die pos van buitelandse sake.

Trump het die pos van VN-ambassadeur vir Nikky Haley gegee. Sy is ‘n Indiër, lid van ‘n Sikh-gesin, gebore as Nimrata Randhawa en ‘n voorstander van Israel.

PayPal-stigter Thiel ontbloot leuen van ‘diversiteit’

PayPal se medestigter en waagkapitalis Peter Thiel het Maandag gesê dat hy Donald Trump as president verkies by die Nasionale Persklub in Washington, en bygevoeg dat hy hom nie steur aan oproepe vir “diversiteit” nie.

Hy sê hy bevraagteken die ware betekenis van die term “diversiteit” en het spesifiek die LGBT-tydskrif, The Advocate, uitgesonder wat bevraagteken of Thiel, ‘n prominente konserwatiewe gay man, steeds beskou kan word as gay omdat hy Trump steun.

“Die leuen agter die modewoord van diversiteit kan nie duideliker word nie,” het Thiel Maandag gesê. “As jy nie voldoen aan hulle reëls nie, is jy kamtig teen diversiteit, maak nie saak wat jou persoonlike agtergrond is nie.”

Die tegnologie-entrepreneur beskou Trump as die beste keuse in die presidensiële wedloop, want Trump is sku vir meer oorloë, en gereed om die probleme wat veroorsaak word deur internasionale handels- en regeringregulasies op te los om die ekonomie te red.

Thiel staan in ‘n spervuur ​​van kritiek as gevolg van sy finansiële ondersteuning van die presidensiële veldtog van die Republikeine, maar hy het Maandag teruggekap teen Washington en Silicon Valley se elite.

Hy is een van die enigstes wat Donald Trump ondersteun in Silicon Valley, en het sy steun vir die GOP-kandidaat bevestig deur te sê Trump verteenwoordig ‘n populistiese beweging wat groter is as sy kandidatuur.

Thiel het gesê die elite steur hulle nie aan die ekonomiese probleme wat baie Amerikaners teister nie en bygevoeg dat liberale en joernaliste hulself soos verwende kinders gedra.

Hy glo ook die Trump-verskynsel is hier om te bly. “Dit maak nie saak wat gebeur in hierdie verkiesing nie, wat Trump verteenwoordig is nie gek nie en dit gaan nie weg nie,” het hy aan die Nasionale Persklub gesê. “Hy lei ‘n nuwe Republikeinse Party verby die dogmas van Reaganisme.”

“Hy wys selfs na ‘n nuwe Amerikaanse politiek wat ontkenning oorwin het, borreldenke verwerp het en reken met die werklikheid.”

Hoewel hy sê Trump dalk nie die ideale kandidaat is nie, is hy ‘n goeie begin.

“Ek stem nie saam met alles wat Donald Trump gesê en gedoen het nie,” het hy gesê. “Dit is nie ‘n gebrek aan oordeel dat Amerikaners wil stem vir Trump nie; ons stem vir Trump omdat ons oordeel dat die [huidige] leierskap van ons land misluk het.”

“… Net so veel as wat dit gaan oor die saak om Amerika groot te maak, is Trump se agenda oor die saak wat van Amerika ‘n normale land sal maak.” ‘n Normale land is ‘n land wat nie verdrink in die skuld nie, het Thiel bygevoeg.

“‘n Normale land nie ‘n halftriljoen dollar se handelstekort nie,” het hy vervolg. “‘n Normale land veg nie vyf gelyktydige onverklaarde oorloë nie. In ‘n normale land, doen die regering eintlik sy werk.”

Thiel het gesê hy sou ‘n konfrontasie tussen Trump en Bernie Sanders verkies het: “Ek het nog altyd ‘n smaak vir buitestaander kandidate gehad.”

Trump en die binnekring

Die miljardêr eiendomsagent en sakeman Donald Trump het tot dusver goeie oorwinnings behaal. Hy lyk die mees geliefde kandidaat te wees vir die Withuis die komende vier jaar, en sy populariteit word verder versterk deurdat sy teenstaanders bedreig voel deur sy sukses. Inderdaad word daar neerhalend gepraat van die “verouderde wit patriargie”- die nommer een paria van ons tyd – wat hom as president wil hê in ‘n poging om sy kiesers te beswadder.

Hierdie gevoelens van bedreiging word nog verder versterk as ons in ag neem dat George Soros sy geld teen Trump ingesit het en dat dit uitgelek het dat anti-Trump ondersteuners per bus ingery word na politieke byeenkomstes om amok te saai.

Met ander woorde, Trump het heel suksesvol die skyn voor dat hy Amerika terug gaan bring na die manier hoe dit was en wegbeweeg van die skelm planne van die linksgesinde Nuwe Wêreldorde. Sodoende het hy die harte gesteel van menige konserwatiewe simpatisant.

Een van die redes vir sy sukses is omdat Amerika genoeg gehad het van die alewige politiekery van daardie vaste kliek in Washington. Bowendien het hy die beste meriete van die drie belangrikste kandidate, die ander twee synde die psigopaat en leuenaar Hillary Clinton en die boemelaar Bernie Sanders.

Van Bernie Sanders weet ons betreklik min, behalwe dat hy veertig jaar oud was toe hy vir die eerste keer ‘n salaristjek ontvang het. Hy het sy hele jeug opgekruip by ekstreemlinkse en kommunistiese bewegings en het by vriende op die vloer geslaap. Hy is met ander woorde net so ‘n leeglêer en uitsuiger soos sy held Karl Marx.

In Hillary se sondige verlede het ons heelwat meer insae. Haar eerste bekende skandaal is toe sy uit die Watergatekommissie geskors was omdat sy oneties gehandel het deur gegewens weg te steek en op eie inisiatief artikels geskryf het om Nixon se verdediging verder te ondermyn. Later in haar loopbaan as presidentsvrou was haar vertroueling en sakevennoot in die Withuis, Vince Foster, na alle waarskynlikheid vermoor omdat hy te veel geweet het oor haar sogenaamde “Children’s Defense Fund” wat ‘n frontorganisasie was om omkoopgeld wit te was. Foster se privaatspeurder Jerry Parks was ook doodgeskiet toe hy Bill Clinton se seksuele eskapades wou ondersoek.

‘n Mens vergeet ook maklik dat Hillary Clinton ‘n groot voorstander was van die oorlog teen Irak, wat meer as ‘n miljoen Moslems se lewens gekos het. Daarbenewens het sy vanuit haar onbeskermde privaat eposadres die Amerikaanse ambassadeur in Libië – Chris Stevens – se verblyfplek en sekuriteitsituasie bekendgemaak wat later sy lewe gekos het. Agterna het sy die vermetelheid gehad om te beweer dat Stevens self verantwoordelik was vir sy dood.

Om te dink dat president Nixon destyds uit sy amp gesit was omdat hy agtien minute se geluidfragmente uitgewis het, en Hillary sowat dertig duisend onbeskermde eposse uitgewis het maar nog steeds na presidentskap mik, bewys dat die VS in ‘n ernstige morele krisis verkeer.

En dit bring ons by die Donald.

Daar is indikasies dat meneer Trump, ondanks sy openbare beeld, geen buitestaander is nie. Sterker nog, hy is net so deel van die korrupte binnekringe as sy demokratiese teenhangers. Dit is die mening van die vorige senator dr. Cynthia McKinney altans (luister vanaf 7 minute). As invloedryke sakeman het Trump ‘n loopbaan opgebou om aan die deur te klop van vooraanstaande Republiekeine om gunse te vra, en is om daardie rede net so vertroud met Washington se skadunetwerk en agterkamerpolitiek as enige ander kandidaat. Laat staan nog dat sy politieke invloede in die vroeë negentiger jare gehelp het om hom ‘n paar miljard dollar noodgeld te leen toe hy bankrot gespeel het. Volgens McKinney is Trump hoofsaaklik ingesit vir vermaaklikheidsredes, anders sou die presidensiële debat geval het tussen die Republikein Jeb Bush en die Demokraat Hillary Clinton, met min spektakulêre waarde.

hillarytrumpbill

Ander aanwysings oor Trump se kontakte is sy vriendskap met die Clintons, sowel as op die golfbaan as by ander geleenthede. Bill Clinton se vriend, die miljardêr pedofiel Jeffrey Epstein, is eienaar van die “Lolita Express”, ‘n Boeing 727 straler waar Epstein se vriende hulself kan vergryp aan minderjarige kinders op 12 kilometer hoogte.

Bill Clinton het in drie jaar tyd sowat elf vlugte onderneem op die Lolita Express. Die bestemming van die vliegtuig is Epstein se private eiland in die Karibiese gebied, waar nog meer jong kinders klaar staan om die groot menere te verwelkom.

Trump hou die publiek se gemoedere warm omdat hy die taal van die konserwatiewe Amerikaner praat. Die onlangse skietinsident in ‘n gay diskoteek in Orlando het Trump, soos ons kan verwag van ‘n Republikein, gepleit vir meer instroombeheer en minder wapenwette.

Iets waar Trump nie op ingegaan het nie, is die manier waarop omgegaan was met die hantering van hierdie insident. Soos met ander bekende gebeurtenisse die afgelope paar jaar, is daar aanwysings dat hierdie ‘n vals insident was: ‘n Paar uur later kon hulle niemand identifiseer nie, selfs al het die meeste nagklubbesoekers ‘n identiteitsbewys by hulle. ‘n Dag later het hulle nog geen liggaam geberg of afgevoer nie, en daar is videomateriaal wat aanwys dat “gewondes” ná die diskoteek gedra was in plaas van weg daarvan.

Selfs met die Boston maraton bom van 2013 het daar beeldmateriaal verskyn wat ‘n mens laat kopkrap oor die waaragtigheid daarvan. President Obama kon binne 48 uur ‘n charismatiese en weldeurdagte toespraak lewer van ongeveer ‘n driekwart uur in Boston (Dit vat my ongeveer 2-3 uur om ‘n vyf minute rubriek te skryf).

As Trump werklik buite die politieke gekonkel gestaan het, sou hy met sy invloed seker meer eise kon stel vir objektiewe verslaggewing oor hierdie tragiese gebeure.

In die Verenigde State is politieke speletjies aan die orde van die dag. Die stigters van daardie land het die Grondwet juis so opgestel om nie die foute van die ou wêreld te herhaal nie, maar die slu skaduregering het maniere gevind om hierdie te omseil. Die ergste van al is dat hulle dit self ook toegee, maar blykbaar dring dit nie werklik deur tot die publiek nie.

In die VS kan ‘n leier deur die publiek VER-kies word, maar nie GE-kies word nie. Die kiesery is alreeds gedoen agter die publiek se rug om. Interessant genoeg praat hulle ook van die stemburo’s as “the polls”, en soos ons weet is ‘n “poll” ‘n meningsopname. Al wat hierdie “polls” dus doen is om die menings van die Amerikaners te neem om te sien watter een van die voorgestelde leiers die presidentskap moet oorneem. Geen een van hierdie leiers gaan ‘n fundamentele verandering teweegbring nie, want hulle is alreeds deur hulle base (die skaduregering) sorgvuldig uitgekies.

Al hierdie histrioniese geskel en getier teen Trump is uiteindelik bloot ‘n politieke sepie. Net soos bykans alle presidentskandidate teruggegaan het op hul verkiesingsbeloftes toe hulle eenmaal die Ovaalkantoor betree het, kan ons nie verwag dat Trump ‘n wesenlike verskil gaan maak nie.

Bowendien koop Amerikaners nou massaal vuurwapens as protes teen Obama se dreiging om die wapenwette te verstewig. Hulle mag gerus hul wapens aanskaf. Dit is bloot ‘n kwessie van tyd of hierdie wet op die beperking van wapens nog aggressiewer ingevoer gaan word en dan gaan hierdie wapens in elk geval in die hande van die outoriteite beland, soortgelyk op die wyse waarop die publiek se geld altyd by die rykes opeindig na elke ekonomiese krisis.

Dit is dalk pessimsities gestel, maar ‘n mens wonder of die Verenigde State nog gered kan word teen ‘n volslae totalitarisme.

Clinton raap nominasie weg voor Bernie

Hillary Clinton het die Demokratiese presidensiële nominasie voor Bernie Sanders weggeraap.

Bernie het ‘n emosionele skare in Kalifornië toegespreek na stembusse gesluit het, en gesê die stryd sal voortgaan om ‘n regering te skep wat werk vir almal, nie net 1 persent nie.

Die voormalige eerste dame en minister van buitelandse sake het haar oorwinning in die benoeming oor Sanders saam met ondersteuners in Brooklyn, NY gevier. Met sowat ‘n derde van die stemme getel in Kalifornië, het Clinton ‘n 20 persentasiepunt voorsprong bo Sanders, berig Reuters.

Sanders het belowe om volgende Dinsdag “die stryd in die laaste primêre verkiesing” voort te sit. Sanders kan sy jonger ondersteuners uiteindelik na die Clinton-veldtog oorwen, maar die Joodse sosialis spreek nie tot meer gematigde kiesers nie.

‘n Clinton-Sanders-span, met Bernie as vise-president, sal help om die twee faksies te verenig binne die Demokratiese Party wat tans onvermoeid meeding en Sanders se ondersteuners by Hillary s’n voeg.

Duisende van Bernie Sanders se ondersteuners by die saamtrek in Santa Monica, Kalifornië, het hom ná die konfrontasie met Clinton by stembusse in die Gouestaat toegejuig.

“Demokrasie is nie oor miljardêrs wat verkiesings koop nie … ons sal ‘n gebroke kriminele regstelsel beëindig. En ons sal die groot banke op Wallstraat breek,” het die senator gesê, onder luide applous wat losgebars het.

“Ons sal werklike hervorming van immigrasie en ‘n pad na burgerskap bring. En ons sal die miljardêrklas en korporatiewe Amerika dwing om hul regmatige deel van belasting te betaal,” het hy bygevoeg.

“Ons sal nie toelaat dat regse Republikeine ons regering beheer nie. En dit is veral waar met Donald Trump as die Republikeinse kandidaat. Die Amerikaanse volk na my mening sal nooit ‘n kandidaat steun wie se groot tema dwepery is nie, wat Meksikane en Moslems beledig, en vroue, en Afro-Amerikaners,” het Sanders verklaar.

Bernie gewild, maar Hillary loop voor

Bernie Sanders het met sy jongste reeks oorwinnings oor Hillary Clinton gewys dat hy besonder gewild is by kiesers.

Die voorloper in die wedloop om afgevaardigdes is egter steeds Hillary.

Sanders en Clinton wedywer in die Amerikaanse presidensiële verkiesingswedloop om as die Demokrate se kandidaat aangewys te word.

Met sy oorwinning Saterdag in Wyoming het Sanders sewe van die laaste agt voorverkiesings gewen.

Die jongste oorwinning het hom egter nie veel in die sak gebring wat afgevaardigdes betref nie, omdat voorverkiesings in Wyoming op proporsionele verteenwoordiging ­geskied.

Aangesien Wyoming net 14 afgevaardigdes vir die Demokrate het, is dit die minste van enige van die state.

Sanders en Clinton het gevolglik elk sewe afgevaardigdes ingepalm.

Clinton is nog ver voor en het byna die helfte van die 2383 afgevaardigdes wat sy benodig om benoem te word.

Albei van hulle het die week stemme in New York gewerf waar daar 291 afgevaardigdes is. Die New Yorkse verkiesing word op 19 April gehou.

Ted en Bernie wen in liberale Wisconsin

Senator Ted Cruz het Donald Trump Woensdag in die liberale Wisconsin verslaan.

Met meer as 90% van die stemme getel, het Cruz meer as 49% van die kiesers se steun gekry en Trump 35%. Sen. John Kasich het sowat 14% van die stemme getrek.

Cruz se oorwinning het van Trump se afggevaardigdes afgerokkel. Hy het tans sowat 740, teenoor Cruz se sowat 514 en Kasich met 143.

Trump, die voorloper in dié party se benoe­mingstryd, sal waarskynlik nie ’n volstrekte meerderheid hê wanneer die Republikeinse Party-konvensie in Julie in Ohio plaasvind nie.

Minstens 1 237 afgevaardigdes se steun is nodig vir ’n kandidaat om as die party se presidentskandidaat vir die nasionale verkiesing in November aangewys te word.

Trump se teenstanders, ook in sy eie party, hoop hy word sodoende uitgestem as dit gebeur.

Bernie Sanders van die Demokratiese Party het sy teenstander, Hillary Clinton, maklik in Wisconsin geklop deur meer as 56% van die stemme op hom te verenig, teenoor Clinton se 43%.

Die twee is kop-aan-kop met Clinton wat 1 274 afgevaardigdes het en Sanders wat die steun van 1 025 afgevaardigdes geniet.

Minstens 2 383 afgevaardigdes se steun is nodig om as die Demokratiese Party se presidentskandidaat aangewys te word.

VS-benoemingstryd: Donald Trump wen gister 4 uit 5 deelstate

Mnr. Donald Trump het gister vier uit die vyf benoemingstryde vir die Republikeinse Party se presidensiële kandidaatskap gewen: Florida, Missouri, Illinois en Noord-Carolina, maar moes die belangrike Ohio aan sy mededinger John Kasich afstaan. Ohio is die tuisstaat van Kasich, wat daar aan hom ‘n voordeel besorg het. Daarteenoor het Trump in Florida, tuisstaat van Marco Rubio, met 45,6% van stemme teenoor Rubio se 27,5% gewen. Weens die wenner-vat-als-stelsel in Florida, besorg dit 99 afgevaardigdes aan Trump.

Die 44-jarige mnr. Marco Rubio, het gisteraand Suid-Afrikaanse tyd sy uittrede uit die resies aangekondig. Hy was die gunstelingkandidaat van die sogenaamde “Republikeinse establishment” wat onder geen omstandighede wil sien dat Trump die benoemingstryd wen nie. Die enigste ander kandidaat wat deur die establishment gesteun word, John Kasich, het wel gisteraand Ohio verowwer en sodoende 66 afgevaardigdes ingepalm, maar loop baie ver agter Trump wat afgevaardigdes betref. Nogtans het Kasic aan sy ondersteunders gesê: “Ek sal nie ongesiens na die hoogste amp streef nie.”

Trump se ondersteuners voel ook goed oor sy oorwinning in Illinois, die deelstaat waar Chicago geleë is. Betogers het nog laas Trump se vergadering in Chicago ontwrig sodat dit gekanselleer moes word.

Met slegs drie kandidate nou oor in die Republikeinse resies na die kandidaatskap, lyk die stand van elkeen se afgevaardigdes ná 27 state só:

Aantal afgevaardigdes om ‘n Republikeinse meerderheidstem te verseker: 1237.

Donald Trump: 621

Ted Cruz: 396

John Kasich: 138

Mev. Hillary Clinton het gisteraand skoonskip gemaak en ‘n meerderheid van stemme teenoor haar mededinger Bernie Sanders in al vyf deelstate (Florida, Ohio, Noord-Carolina, Missouri en Illinois) verkry. Indien sy slegs 40% van stemme voortaan verkry, behoort sy die Demokratiese benoeming te kan impalm. Dog Sanders se ondersteuners hou vol dat mev. Clinton tot dusver bloot danksy die swart stem in Suidelike Amerika goed gevaar het en dat deelstate in die Noorde en Midde-Weste eerder vir hom gaan stem. Indien Sanders meer Demokratiese “superafgevaardigdes” verkry, staan hy ook nog ‘n kans vir die benoeming, dus gaan hy geensins tou opgooi nie.

Aantal afgevaardigdes om ‘n Demokratiese meerderheidstem te verseker: 2383.

Hillary Clinton: 1561

Bernie Sanders: 800

Dan Roodt: Kan ‘n Trump-presidentskap die ANC tot ‘n val bring?

Kan Donald Trump die volgende Amerikaanse president word? En watter gevolge sou dit vir Suid-Afrika inhou? Ons weet dat Jan Smuts gesê het dat ons land se toekoms “altyd in die buiteland bepaal sal word” en gedagtig aan FW de Klerk se halsoorkopoorgawe onder buitelandse druk, was dit nog nooit so waar soos oor die afgelope twintig of dertig jaar nie. Onder Clinton en Obama was daar Amerikaanse ingryping in vele lande, met “regimeveranderings” in Noord-Afrika en in Oos-Europa. Donald Trump mag baie krities begin kyk na Suid-Afrika se ekstreemlinkse, antiwit bewind wat gereed maak om die land in dieselfde rigting as Zimbabwe te stuur.

Terwyl vele hoofstroommeningsvormers hulle nog enkele maande gelede doodgelag het vir Donald Trump, lyk die Amerikaanse miljardêrsakeman al hoe meer onstuitbaar. Met gisteraand se benoemingsverkiesings in Mississippi en Michigan onder sy gordel, is Trump besig om sy Republikeinse teenstanders soos Ted Cruz, Marco Rubio en John Kasich al hoe verder in die stof agter te laat. Terwyl ek hierdie rubriek skryf, wil dit lyk asof Trump in Mississippi selfs meer as 50% van die stemme kan inpalm, wat sou beteken dat hy al die afgevaardigdes in dié deelstaat by sy totaal sou kon voeg. Dit sou ‘n ramp-in-die-kleine vir sy mededingers beteken, veral vir Ted Cruz wat die enigste is wat nog naastenby by Trump kan kers vashou wat afgevaardigdes betref. Aanstaande week op 15 Maart vind sogenaamde “wenner-vat-als”-benoemings in Florida en Ohio plaas, met Trump wat in meningsopnames reeds met agt persentasiepunte of meer in die groot deelstaat Florida voorloop. Marco Rubio, die Republikeinse establishment se gunstelingkandidaat, wie se tuisstaat dit is, loop gevaar om heeltemal uit die wedren geknikker te word indien Trump Florida sou wen.

Trump is ‘n nuwe verskynsel: ‘n regse of konserwatiewe kandidaat wat ondanks die honende vyandigheid van die hoofstroommedia en selfs die grootbase en geldskieters binne sy eie party, toenemende kiesersteun monster. Invloedryke Amerikaanse koerante soos die New York Times, Washington Post en die Los Angeles Times, het reeds herhaaldelik venynige aanvalle op Trump geloods. Hulle het hom ‘n “rassis” en “fascis” genoem, asook met Hitler en Mussolini vergelyk. Onder blanke kiesers in Suid-Afrika sou so ‘n mediabelastering sekerlik die doodskoot vir enige kandidaat gewees het, maar sy meesal blanke Amerikaanse kiesers steur hulle nie meer aan die media nie. Hoe meer hy deur die ultraliberale New York Times, asook die TV-kanale soos CNN of selfs die konserwatiewe Fox News aangeval word, hoe meer stem hulle vir hom.

Dieselfde hoofstroommeningsvormers wat tot onlangs voorspel het dat Trump nie eens die eerste paar rondtes van die benoemingstryd sou oorleef nie, voorspel tans dat hy as Republikeinse presidentskandidaat nie ‘n kat se kans teen Hillary Clinton in die presidentsverkiesing staan nie. Hoewel Hillary in die Demokratiese benoemingstryd redelik ver voorloop teenoor haar onmiddellike teenstander, die linkse Bernie Sanders, lyk sy tog kwesbaar. Benewens die oorweldigende steun wat Clinton onder swart kiesers in die Suide van Amerika geniet, iets wat haar tot dusver bevoordeel het, lyk sy glad nie so sterk in die res van Amerika nie. So pas het die nuus bekendgeraak dat Clinton gisteraand teen Sanders in Michigan verloor het. Toe Sanders begin voorloop met die stemtellery, is daar gehoop dat die stemme uit die swart gebiede van Detroit dalk tot Clinton se redding kon kom. Toe nie. Hoewel haar neerlaag nie veel aan haar afgevaardigdevoorsprong bo Sanders gaan verander nie, besorg dit aan hom ‘n klinkende morele oorwinning wat sy ondersteuners nuwe moed gee. Die knaende welslae van ‘n buiteperd soos Sanders, wat nes Trump ‘n anti-establishmentkandidaat binne Demokratiese verband is, dui egter op groot gapings in Hillary Clinton se steunbasis wat haar in ‘n toekomstige stryd teen Donald Trump duur te staan mag kom. Trouens, sommige van Bernie Sanders se linkse kiesers mag selfs hul stemme vir Trump uitbring. Ander Sanders-kiesers dui in meningspeilings aan dat hulle eerder buite stemming sou bly indien Sanders nie as Demokratiese kandidaat aangewys word nie.

Gestel egter die hoofstroommedia se ergste nagmerrie word waar en Trump bestyg die Withuis ná 8 November vanjaar? Hy het belowe dat hy sal ophou met Amerika se onnodige oorloë in ander wêrelddele, soos Noord-Afrika en die Midde-Ooste, asook konstruktief saam met Rusland sal werk. Die burgeroorlog in Sirië mag dalk sodoende beëindig word.

Waarskynlik het die herhaalde aanvalle op Trump as “rassis” taamlike simpatie by hom gewek vir ander mense en groepe wat insgelyks deur die links-liberale media verguis word. Soos Afrikaners, byvoorbeeld? Trump het reeds hier en daar te kenne gegee dat hy nie van Robert Mugabe hou nie, weens sy konfiskering van blanke boere se bates in Zimbabwe. Met die Effers en ANC wat Mugabe in soveel opsigte na-aap, mag Trump se argwaan jeens dié groepe insgelyks toeneem.

Onder Trump se presidentskap sal daar onluste in die meeste Afro-Amerikaanse buurte uitbreek. Daarvoor sal Hillary en die linkse media sorg. Die huidige rassepolarisering in Suid-Afrika sal dus insgelyks in die VSA weerspieël word.

Die Suid-Afrikaanse media volg reeds die meer linkse Amerikaanse en Britse media slaafs na. Hulle is tans erg anti-Trump en sal met Trump as president oorgaan tot volslae anti-Amerikaanse histerie. Waarskynlik sal die Effers die “rassistiese” Amerikaanse ambassade in Pretoria probeer beset, soos hulle tans met Tukkies probeer doen.

In ‘n wit-swart gepolariseerde wêreld sou dit vir Donald Trump sin maak om die lot van Afrikaners en blankes as ‘n kaart in sy Amerikaanse en globale pokerspel te gebruik. Waarom nie ook minderheidsregte aan Afrikaners toeken soos wat Afro-Amerikaners in die VSA geniet nie? Of selfbeskikking in eie gebiede, selfs ‘n volkstaat nie?

Dit mag waar wees dat die Afrikaner hom in sy lot onder die ANC berus en nie in vryheid belangstel nie. Immers stem feitlik alle Afrikaners vir die ANC Lite, die DA met sy swart leier wat ook links en regs sy eie blanke kiesers van “rassisme” beskuldig. Agri SA pas vrywillig “grondhervorming” toe en die senate van die Afrikaanse universiteite stem keer op keer ten gunste van verengelsing en die etniese suiwering van hul eie kampusse van bleekvellige studente en dosente. Ek verkeer dus onder geen illusie dat Afrikaners ooit self teen die ANC en EFF sou wou opstaan nie. Maar net so willoos as wat die dom, konformistiese Broederbond-NP-groepering van destyds aan die SAKP en ANC oorgegee het, sal hulle enige ander Amerikaanse oplossing wat van buite af op die land afgedwing word, aanvaar. In elk geval is dié mense nie meer ‘n faktor nie, hoewel Naspers, Afriforum en Solidariteit seker kliphard teen Donald Trump en Amerika se “rassisme” sal skree.

“Los ons uit. Ons wíl deur die ANC regeer word!” sal die krete weerklink. Maar net soos wat ‘n klein minderheid blanke, meesal Joodse, kommuniste sonder enige kiesersteun – die SAKP het in die veertigerjare konstant sy deposito’s verloor waar hy in verkiesings gestaan het – uiteindelik die land met buitelandse steun oorgeneem het, mag ‘n handjie vol stoere Afrikaners in mnr. Trump hul “troefkaart” sien. Danksy al die artikels op PRAAG se Engelse webwerwe, ons besoeke aan die VSA en skakeling met pro-wit groepe wat almal bankvas agter Trump staan, is daar reeds voorbrand gemaak vir Afrikaans-Amerikaanse samewerking.

Die huidige Amerikaanse ambassadeur in Pretoria heet Patrick Gaspard. Nou die dag sien ek hom in sy koeëlvaste, twaalfsilinder-BMW raak en ‘n paar dae later weer saam met sy vrou in die Sandton City-winkelsentrum. Daar is ‘n soort ongemaklike oomblik as ons mekaar herken. Sonder enige rede het hy my op Twitter versper, waarskynlik omdat hy daarvan bewus is dat ek tot die gehate Afrikanervolk behoort. Gaspard is in die Kongo gebore en het agterna in Chicago by Obama se linkse, antiblanke versetsgroepe betrokke geraak, daarom is hy met die ambassadeurskap in Suid-Afrika beloon. Vir seker sal hy onder mnr. Trump nie lank hou nie. Inteendeel, mnr. Trump mag dalk net iemand soos Jared Taylor van American Renaissance aanstel. Nie net is Taylor ‘n leiersfiguur in die pro-blanke beweging in die VSA nie, maar hy dra ook uitvoerig kennis van Suid-Afrika, plaasmoorde en antiwit diskriminasie. Soos Trump, word hy gereeld deur die liberale media in die VSA vir ‘n “rassis” uitgekryt, al het hy nog nooit in sy lewe die woord “nigger” gebruik nie. Die ANC en die Effers sal seker ‘n floute vang, maar met Trump in die Withuis, sal enigeen nog omgee wat die narre wat hul in ons land as politici voordoen, dink?

Die hele gespuis wat De Klerk – gesteun deur die verraderlike plaaslike en oorsese media – oor ons aangestel het, moet weg. Daar moet opnuut oor politieke oplossings vir Suid-Afrika gedink word. Sogenaamde “swart meerderheidsregering” lei regstreeks na korrupsie, geweld en armoede. Trump is ‘n sakeman en dus kan hy nie korrupsie, geweld en armoede as begeerlike uitkomste vir “regering” sien nie.

Soos Richard Spencer, nog een van die jong, pro-Westerse intellektuele in Amerika en ‘n persoonlike vriend van my, oor Trump gewiet het:

Min Afrikaners besef dit nog, want sotte soos Leopold Scholtz of Max du Preez het dit nog nie vanaf hul preekstoele in ‘n Media24-koerant aangekondig nie, maar Trump het reeds die wêreld verander. As hy in die Withuis kom, gaan die poppe dans.

Die feit dat die meeste Afrikaners dus vir hul eie “Obama”, Mmusi Maimane, stem, behoort ons min te skeel. Demokrasie het in Suid-Afrika nog altyd baie min getel. Dis bloot ‘n sirkus wat aandag van die werklike magsverhoudinge en buitelandse invloed aflei. Soos die skerpsinnige Smuts ingesien het, word ons lot buite ons grense bepaal.

Die aardbewing as Trump in die Withuis kom, sal tot hier gevoel word. Die handjie vol Afrikaners wat nog lojaal teenoor ons eie mense en die Westerse beskawing staan, moet regmaak daarvoor. Daar is ‘n groot golf op pad, selfs ‘n tsoenami. En dié keer is dit ‘n wit tsoenami!

Binnekort drink ons dalk groentee – dis wat ek deesdae drink, nie meer koffie nie – in die Amerikaanse ambassade by Pretoriusstraat 877 saam met mnr. Jared Taylor. Ons sal nie eens ons probleme aan hom hoef te verduidelik nie, want hy verstaan dit reeds. Daar moet meer as een manier wees om van die ANC en die Effers, sonder geweld en te veel bohaai, ontslae te raak. As hulle almal net van die misdade en korrupsie wat hulle reeds gepleeg het, aangekla word, sal daar nie genoeg plek op Robbeneiland of in Polssmoor wees om hulle almal aan te hou nie.

Op die Britse Guardian se webblad het daar nou die dag ‘n interessante artikel verskyn oor die versweë rassedinamiek wat die Amerikaanse politiek dryf: American crossroads: Reagan, Trump and the devil down south: How the Republican party’s dog-whistle appeal to racism, refined by Richard Nixon and perfected by Ronald Reagan, led inexorably to Donald Trump. Volgens die skrywer, Ben Fountain, wat uiteraard vanuit ‘n linkse oogpunt skryf, is die politiek selfs in Reagan se dae gekenmerk deur “gekodeerde” rasse-elemente. Die blanke Suide, wat erg onder swartes en die sogenaamde “desegregasie” gely het, het in 1948 die Demokratiese Party weens sy toenemende liberalisme verlaat en Republikeins begin stem. Hierna moes die Republikeinse Party voortdurend op ‘n subtiele manier ‘n pro-blanke sein uitstuur, sonder dat die media dit kon opvang. Die skrywer haal vir Lee Atwater – destyds ‘n strateeg in die Reagan-Withuis – aan waar hy die sogenaamde “suidelike strategie” só opsom:

You start out in 1954 by saying ‘nigger, nigger, nigger’. By 1968, you can’t say ‘nigger’ – that hurts you. Backfires. So you say stuff like, uh, forced bussing, states’ rights and all that stuff. You’re getting so abstract now you’re talking about cutting taxes, and all these things you’re talking about are totally economic things and a byproduct of them is blacks get hurt worse than whites. And subconsciously maybe that is part of it. I’m not saying that. But I’m saying that if it is getting that abstract, and that coded, that we are doing away with the racial problem one way or the other. You follow me – because obviously sitting around saying ‘We want to cut this’ is much more abstract than even the bussing thing, and a hell of a lot more abstract than ‘nigger, nigger’.

In die VSA, nes in Suid-Afrika, draai alle politiek rondom ras. Terwyl dit in die verre verlede gegaan het oor swart “burgerregte” in die Amerikaanse Suide, het dit tans te make met blanke oorlewing in ‘n “gekleurde wêreld”, dít wat Lothrop Stoddard en ander Amerikaners in die twintigjare voorspel het in boeke soos The Rising Tide of Color Against White World-Supremacy.

Die ANC-SAKP is wesentlik ‘n terroriste-organisasie wat nooit Suid-Afrika moes regeer het nie. Mev. Thatcher was reg toe sy gesê het dat hul ondersteuners in die Weste kranksinnig was. Sy en mnr. Reagan was die enigste Westerse leiers wat helder genoeg was om te kon insien op watter ramp radikale, linkse en antiblanke regering in Suid-Afrika sou afstuur.

Donald Trump volg so reg in Reagan se voetspore. Hier van die kantlyn af, behoort Afrikaners hom toe te juig, al is ons net ‘n klein groepie. Die res van Suid-Afrika, en veral natuurlik die Verraaierkaners, sal ons altyd met dieselfde teerkwas van “fascisme” en “rassisme” toetakel as waarmee hulle Trump probeer swartsmeer.

Maar soos wat iemand nou die dag twiet:

Inderdaad raak verguising as “rassis”, “fascis” en “Nazi” deesdae op ‘n manier deel van die blanke identiteit. Selfs liberale en linkse blankes word gereeld as “rassiste” uitgeskel.

Met sy geniale sin vir bemarking, het Trump dit ingesien en die “reserweweermag van armblankes” waarvan Ilana Mercer praat, tot sy mees lojale ondersteuners verhef. Hulle is gewoond daaraan om beledig te word, dus hoe meer die media Trump beledig het, hoe meer kon hulle met hom identifiseer. Hoewel Trump nog niks gesê het wat as openlik pro-blank geïnterpreteer kan word nie, het hy aan die ander kant ook nog niks kwytgeraak wat as antiblank getipeer kan word nie. Anders as mev. Clinton, byvoorbeeld, wat gereeld tirades teen “rassisme” en “blanke bevoorregting” lewer.

Trump sal moet vasbyt. Maar vir die eerste keer sien ek ‘n sprankie hoop op die horison raak. ‘n Trump-Withuis gaan die wêreld verander. En dalk Suid-Afrika daarmee saam. Selfs Europa sal nie ongeskonde gelaat word nie en die nuwe regse partye op die Vasteland mag dalk net vinniger groei. Donald Trump in die Withuis, Marine Le Pen in die Élysées, Geert Wilders aan bewind in Nederland… almal goeie vriende van Wladimir Poetin. Kan u u so iets voorstel?

Onthou net: U het dit hier vir die eerste keer gelees.

Karel Combrinck: Donald Trump – iets nuuts?

Die meeste van ons sal seker uitsien na ‘n suksesvolle kandidatuur vir mnr Trump in die komende presidentsverkiesing. Ons weet natuurlik nog nie presies wat hy gaan doen en sê as hy eers president is nie, maar die voorlopige tekens lyk belowend.

Nou moet ons egter nie die fout maak om te dink dat mnr Trump se verkiesing ‘n uitgemaakte saak is nie, want mnr Trump het sterk, maar ook swak elemente in sy mondering en soos dit dikwels gaan, kan sy sterk punte ook mettertyd teen hom werk. In elk geval moet daar nog baie water in die see loop voor die presidensiële verkiesing uiteindelik oor agt maande plaasvind.

Mnr Trump se sterkste punt, behalwe uiteraard sy persoonlikheid, is die feit dat hy onafhanklik is van ryk borge en dat hy self vir sy verkiesingsveldtog kan betaal. Hy hoef dus nie die rituele agteroorbuigings te maak voor die borge en ander lobbies nie waarvan sommige, soos ons weet, magtiger is as ander. Dit lyk reeds duidelik dat mnr Trump ‘n nuwe rigting gaan inslaan bv. wat betref vriendskaplike betrekkinge met Rusland en ‘n meer ewewigtige beleid ten opsigte van die Midde-Ooste.

Pas weer kwaak Leëpot Scholtz weer die Navo-bevelvoerder genl Philip Breedlove se verklaring na dat Rusland doelbewus die situasie in Sirië vererger ten einde ‘n verleentheid vir Europa te skep. Duidelik wil die Amerikaanse establishment van mnr Poetin ‘n muishond maak en vyandigheid teenoor Rusland aanstook ten einde munt daaruit te kan slaan. Ons sien dit mos ‘n tydlank al aankom.

Donald Trump se sterkste punt is dus sy finansiële onafhanklikheid. Terselfdertyd is dit ook vir hom ‘n bedreiging aangesien sy onafhanklike beleid, veral ten opsigte van betrekkinge met Rusland, die gevaar inhou om die multimiljard industrieel-militêre belangegroep teen hom die harnas in te jaag; hulle jeuk vir ‘n konfrontasie met Rusland. Dit sal welkome nuus wees indien mnr Trump aan hierdie gevaarlike spiraal ‘n einde kan maak.

Die feit dat mnr Trump niks benodig van die groot geldlobbies nie en dus geen beloftes aan hulle hoef te maak nie, beteken ook dat hulle geen belang het om hom te steun nie en eerder daarby mag baat om Hillary Clinton te steun wat by uitstek ‘n kandidaat vir die miljoenêrs is. Mnr Trump se onafhanklikheid maak dus dat hy gevaar loop om die steun van die miljoenêrs aan beide die Republikeinse en Demokratiese kant te verloor. Hy is ongetwyfeld van hierdie moontlikheid bewus, maar dis ‘n risiko waarmee hy bereid sal moet wees om saam te leef ten einde onder die diktate van die geldlobbies uit te kom. Op sterkte van sy finansiële krag kan hy bekostig om die steun van die geldmagte te ontbeer. Weens die meer populistiese aard van sy verkiesingsveldtog het hy aan die ander kant dalk ‘n beter kans as sy opponente om die populêre stem te trek.

Niks is egter seker nie. Mnr Bernie Sanders, die ander mededinger aan Demokrate-kant, het pas op Super-Dinsdag veld verloor teen Hillary Clinton weens die negerstem in die suidelike state. Die feit dat mnr Sanders ‘n kampvegter vir die gewone mense teen die groot geldmagte is, het skynbaar aan die swart steun vir Clinton geen verskil gemaak nie.

‘n Sleutelfaktor in Amerikaanse presidentsverkiesings die afgelope dekades en nog ‘n area waar mnr Trump nie te sterk staan nie, is dus die negerstem. Die Amerikaanse negerbevolking staan op vyftigmiljoen en die Latino’s (Spaanssprekendes) is nog meer. Normaalweg is die stempersentasie onder negerkiesers laag. Met die laaste twee presidentsverkiesings en Obama as kandidaat het hulle egter bankvas vir die swart kandidaat gestem. Dit beteken terselfdertyd dat hulle nou ontdek het dat hulle stem in ‘n presidentsverkiesing beslissend is.

Dis onwaarskynlik dat die meerderheid Negers en Latino’s vir mnr Trump sal stem en om die verkiesing te kan wen, sal hy dus die steun van die oorgrote meerderheid van die blanke kiesers op hom moet verenig. Gaan hy daarin slaag ? Kom ons hoop maar so. ‘n Feit wat mnr Trump onder oë sal moet sien, is dat die negerstem voortaan bepaal wie die president van Amerika is. Waarop dit neerkom, is dat ‘n minderheid inderdaad beslis wie die meerderheid regeer. Dit beteken terselfdertyd ook dat die Amerikaanse demokrasie besig is om te faal. Kom ons hoop maar mnr Trump is nie die slagoffer daarvan nie.

Luister na Bernie

‘n Interessante vraag, as ‘n mens dit ernstig en eerlik wil probeer beantwoord en nie met emosionele formules en slagspreuke nie, is wie in werklikheid Suid-Afrika regeer?

In ‘n groot mate verskil die situasie in Suid-Afrika nie veel van dié wêreldwyd nie. Die werklike beheer berus die wêreld oor by groot kapitaal en dus by die handjievol oligarge aan die kop van die monster, met die beheer, uiteindelik, in die hande van die banke. Ons weet almal dat ongeveer 1% van die wêreld se bevolking soveel rykdom besit as die ander 99% altesaam. En soveel rykdom beteken natuurlik net een ding: onbeperkte mag.

In hierdie kolosale magstruktuur is die «demokraties verkose» politici weinig meer as strooipoppe. Die Demokratiese Party kandidaat in die huidige Amerikaanse presidentsverkiesing, Bernie Sanders, het trouens van hierdie groteske scenario sy verkiesingsplatform gemaak en tot dusver met aansienlike sukses, in elk geval met meer sukses as Hillary Clinton wat ‘n getroue diensmaagd van die groot kapitaal is.

Die sprekende voorbeeld van ‘n strooipop politikus is natuurlik ons eie Jacob Zuma. Sy patetiese vertoning onlangs voor die parlement het pynlik beklemtoon hoe magteloos en irrelevant hy eintlik is. Indien daar in die ANC nog sprake is van regering en beleid, dan berus dit nou by die finansminister Pravin Gordan.

Suid-Afrika word sedert die einde van die Vryheidsoorlog en veral sedert die bannelingskap van Pres. Kruger feitlik deurgaans deurdie geldmagte beheer. Die oorlog self met al die lyding wat daarmee gepaard gegaan het, was suiwer gemotiveer deur Engelse hebsug en vraatsugtigheid onder die dekmantel van kapitalisme. Al wat sedertdien verander het, is die intensiteit en omvang daarvan wat oor die jare eksponensiëel toegeneem het. Natuurlik was daar langs die pad wel oomblikke dat die geldmag se houvas op ons lotgevalle met vasberadenheid uitgedaag was. So is dit bv ondenkbaar dat dr Verwoerd opdragte sou neem van Harry Oppenheimer of Anton Rupert. Maar die langtermyntendens bly onderhorigheid aan die geldmagte.

Wat belangrik is om te verstaan, is dat die geldmag ‘n hiërargie vorm. Op die hoogste vlak praat hulle met mekaar en bespreek die lotgevalle van die mensdom. Daar is kleinoligarge, middelslagoligarge en grootoligarge met alles moontlik tussenin.

Die kleiner of middelslag oligarge, soos bv die Ruperts, verkoop hulle siel in ruil vir ‘n plekkie hoër op die leer, nader aan die Rothschilds, die uiteindelike rykmansnirvana. Die werklike groot magnate in beheer van Suid-Afrika is nie noodwendig gesetel in Johannesburg of Kaapstad of Stellenbosch nie, maar in Londen, New York, Luxemburg of Singapoer of hulle sit iewers in ‘n belastinghawe op ‘n eilandparadys of op ‘n jag in die Middellandse See vanwaar hulle met hulle rekenaars oor hulle geldempaaiers regeer.

Die sogenaamde demokratiesverkose leiers in Suid-Afrika en meeste ander lande ter wêreld kan slegs regeer solank hulle die een of ander nuttigheidswaarde vir die magnate het. Die indruk dat hulle die land bestuur, is bloot ‘n hersenskim. Dis die superrykes wat die septer swaai en die opdragte gee.

Wat is in hierdie konteks die presiese rol van die ANC in Suid-Afrika? Die rol van die ANC is om die massas onder die illusie te laat verkeer dat hulle op «demokrtiese» wyse ‘n aandeel in die landsbestuur het en dat hulle nou deur swartes regeer word. In daardie opsig vervul die ANC dus ‘n nuttige rol om aan die oligarge ‘n alibi of rookskerm te verskaf waaragter hulle hulle geldbelange kan bevorder. «Laat hulle maar glo hulle regeer die land. Ons weet van beter.»

Maar daar is natuurlik nog ‘n probleem en dit is naamlik dat die massas of die arbeidersklas, wat die werksmiere vir die rykes moet verskaf, nie eintlik veel materiële vordering maak nie. Die rykes word ryker en die armes bly arm of word armer en daarvoor moet ‘n sondebok gesoek word . En dit is waar die rassekaart ter sprake kom. Want wie is die sondebok? Maar wie anders as die wit ras natuurlik. Die skuldiges is nie die ANC of sy opdraggewers nie, dis nie die wit magnate agter die skerms nie, maar Van der Merwe op sy plasie of mev Swanepoel op haar kleinhoewe of in haar voorstedelike woonstelletjie.

Maar soos gesê, die groot geldmag agter die troon kom nie van gister af nie. Die Nasionale Party se bewind was, met enkele uitsonderings, by uitstek ‘n handlanger en lakei van die oligargie. Die oligarge het die Nasionale Partyregering op ‘n manier aan die lewe gehou solank dit in hulle belang was. Vir jare lank het die Nasionale Partyregering die geldbelange van die superrykes beskerm deur ‘n bastion teen oorname deur die Sowjetkommunisme te wees.

Nie dat die geldmagte juis besonder sterk teen die Sowjet kommunisme gekant was nie, maar vir die oomblik het dit darem nuttig gelyk om ‘n paar eiers in die anti-kommunistiese mandjie ook te plaas vir ingeval. Feit is dat enkele maande nadat Mikail Gorbachev op 16 Maart 1985 algemene sekretaris van die Sowjet Politburo geword het, het die Chase Manhatten Bank van New York op 1 Augustus 1985, alle staatslenings aan die Suid-Afrikaanse regering opgeskort met ‘n trop ander banke agterna.

Die Republiek van Suid-Afrika het sy nuttigheidswaarde finaal verloor as bastion teen die Sowjetkommunisme wat besig was om sy laaste asem uit te blaas. ‘n Nuwe regime was in Suid-Afrika in aantog wat nog makliker gemanipuleer kon word as die vorige, tot voordeel van die rykes.

Dat die superrykes hulle fortuine maak met oëverblindery, manipulasie en bedrog, maak aan hulle magsposisie skynbaar nie veel verskil nie, in elkgeval nie tot nou toe nie. Hulle kom met alles weg danksy ‘n gedweë media wat ook deur dieselfe groepie beheer word en teenoor wie hulle dus gedienstigheid moet betoon. Met hulle onderduimse gekonkel bou die oligarge van dag tot dag voort aan ‘n internasionale finansiële stelsel wat op spookasem berus en wat net wag om voor die son te verdamp.

Is daar nou enige troos in hierdie situasie? Daar is, maar dit is ‘n skrale troos. Die troos is dat dosyne van die wêreld se grootste banke tegnies bankrot is of op die drumpel van bankrotskap staan. Talle van hulle bestaan bloot voort danksy regerings (lakeie) wat hulle herhaaldelik met belastingbetalers se geld uit die verknorsing help of omdat sentrale banke, veral die Amerikaanse Fed, triljoene se waardelose papiertjies druk wat hulle as «geld» beskryf en wat uitsluitlik daarop gerig is om die internasionale geldstelsel op dreef te probeer hou.

Daar is verskeie sentrale banke van die wêreld se grootste nywerheidslande wat nou negatiewe rentekoerse betaal vir geld wat hulle aan handelsbanke leen. Negatiewe rentekoerse beteken dat die sentrale banke handelsbanke betaal om geld van hulle te leen, alles skynbaar in ‘n poging om bankrotskappe af te weer. Die troos is dus: Die oligargie is op die punt om sy maai te sien. Die troos is skraal weens die potensiaal van die banke en ander groot geldmagte om ons almal met hulle saam die afgrond in te sleep.

Wat kan ons doen? Maar niks nie natuurlik. Al wat ons kan doen is om te wag tot alles uitgekook het in die hoop dat ons weer iewers van voor af ‘n begin kan maak. Maar dit gaan moeilik wees, want die katastrofe wat ons hierdie keer in die gesig staar, gaan erger wees as wat die wêreld ooit tevore beleef het.

Establishment-nagmerrie: Trump & Sanders wen ver in New Hampshire

Die Amerikaanse politieke establishment is vanoggend vroeg in Suid-Afrikaanse tyd tot in sy fondamente toe geskud toe die twee aweregse, onafhanklike kandidate van beide die Republikeinse en die Demokratiese Partye hul kandidaatsverkiesings in die staat New Hampshire gewen het. Donald Trump het die res van die Republikeinse span ver in die stof agtergelaat, met 34 persent van die stemme teenoor die naaswenner John Kasich se 16 persent.

Mev. Hillary Clinton het reeds toegegee dat sy deur die verlinkse Demokratiese kandidaat, Bernie Sanders, geklop is. Sanders het ‘n beraamde 60 persent van die stemme ontvang, teenoor mev. Clinton se 40 persent.

Die geldmag in die VSA steun óf mev. Clinton óf senator Marco Rubio in die Republikeinse kamp. Rubio het egter Saterdag baie swak in ‘n TV-debat gevaar toe hy skerp deur mnr. Chris Christie aangeval is. Christie, die goewerneur van die deelstaat New Jersey, is insgelyks ‘n aanspraakmaker op die Republikeinse kandidatuur.

Republikeinse kandidate wat groot geld aan reklameveldtogte in die media bestee het, het swak gevaar. ‘n Joernalis van die Weekly Standard, Stephen Hayes, het die volgende bedrae op Twitter bekendgestel.

Die links-liberale webblad, The Huffington Post, het namens die linkse Amerikaanse media die toon aangegee toe hy Donald Trump in sy opskrif as ‘n “rassistiese, seksistiese, xenofobiese demagoog” beskryf het.

In die Afrikaanse hoofstroommedia wat deur die links-liberale Naspersgroep oorheers word, is Trump insgelyks tot dusver as ‘n nar voorgestel wat nie ernstig opgeneem behoort te word nie. Misleide lesers van dié groep se Netwerk24-webblaaie en koerante gaan waarskynlik vanoggend in hul ontbytkoffie stik as hulle agterkom dat die “buitestaander” wat die joernaliste afkraak, die New Hampshire-kandidaatsverkiesing gewen het.

Lees ook die berig op ons Engelse webblad vir meer inligting:
Establishment stunned: Big wins for Trump and Sanders in New Hampshire

Sanders lyk sterk teen Hillary

Bernie Sanders lyk sterk nadat hy as ideologiese wenner uit die stryd getree in die Demokratiese Party se voorverkiesingstryd in die deelstaat Iowa.

Hy kon Hillary Clinton van dieselfde party nie klop in die amptelike stemming oor wie die partykandidaat moet wees in die Amerikaanse presidentsverkiesings wat in November plaasvind nie, maar het sterker vertoon as wat voorheen geglo is.

Haar ver-linkse teenstander in die leierskapstryd van die Demokrate, Sanders, het alle verwagtinge oortref.

Demokratiese Sosialiste is die grootste sosialistiese organisasie in die Verenigde State van Amerika, en is sedert 1982 besig om “openlik ‘n demokratiese sosialistiese teenwoordigheid in Amerikaanse gemeenskappe en politiek te vestig”.

Dié organisasie is entoesiastiese ondersteuners van die Joodse Sanders.

Sanders het so te sê gelyk geëindig met sy teenstander wat nie daarin kon slaag om hom oortuigend te klop nie.

Clinton het in 2008 verloor in die Iowa-koukusse teen Barack Obama.

Wat die Republikeinse stryd betref, het die gewilde Donald Trump ‘n kortkop agter sy mededinger Ted Cruz geëindig.

Trump was die gunsteling in Iowa maar minder gewilde kandidate het die stem verdeel. Intussen het die hoofstroommedia internasionaal ‘n smeerveldtog teen Trump geloods.

Trump én Sanders geniet steun in die staat New Hampshire, waar die volgende voorverkiesing sal plaasvind.

Die partybenoemingstryd sal bepaal wie Amerika se presidentskandidate vir onderskeidelik die Republikeine en die Demokrate gaan wees.

Die koerant, die Des Moines Register het ‘n beroep op die Demokratiese Party gedoen om vinnig te beweeg om te bewys dat Maandag se resultate korrek is.

Die stuk getiteld “Redaksioneel: Iets ruik sleg in die Demokratiese Party,” begin met: “Weer eens lag die wêreld vir Iowa.”

Die klein oorwinning wat Clinton behaal het sal volgens die koerant slegs geloofwaardig wees “as ‘n volledige oudit van die resultate gedoen word”.

Die koerant se redaksie het ook gesê daar is te veel geleenthede vir foute in die proses en daarop gesinspeel dat Clinton nie die deelstaat se benoeming regverdig gewen het nie.

Hillary, Bernie, Trump en Cruz stoei vir benoeming

Hillary Clinton en Bernie Sanders het mekaar Sondag gepak in die Demokratiese presidensiële benoemingstryd, die laaste keer voordat Iowa op 1 Februarie na die stembus gaan.

Clinton het sluikhoue na die gewilde Sanders in Charleston, Suid-Carolina probeer inkry.

Die twee kandidate het oor banke, lobbies, wapenbeheer en gesondheidsorg gestoei om swart kiesers te beïndruk.

Die ander kandidaat, Martin O’Malley, oudgoeweneur van Maryland, kon volgens ontleders, geen hond haaraf maak in die debat nie.

Na verwagting kan Sanders, ’n senator van Vermont, Hillary in New Hampshire op 9 Februarie verslaan.

Die Republikein, Donald Trump, het Maandag in sy toespraak aan 11 000 mense gesê hy sal “beleërde Christene” ondersteun.

Trump (69), die voorloper presidentskandidaat se verskyning by Liberty College in Virginië, is met dreigemente van studente-opstande begroet, maar hy het uiteindelik ontvanklike gehoor gehad.

Liberty is ’n evangeliese bas­tion. Trump en Cruz is tans in ’n taai stryd gewikkel in Iowa, die eerste staat wat op 1 Februarie sal stem vir die benoeming vir ’n Republikeinse presidentskandidaat.

Cruz se pa is ’n evangeliese predikant en Cruz reken daarom op steun vanuit die evangeliese gemeenskap.