Kategorie: Rubrieke

Leon Lemmer: Standaardtaal en Standaardafrikaans

‘n Standaardtaal is, soos die term aandui, ‘n taal wat gestandaardiseer is, dus in ‘n groot mate ‘n vaste vorm het. Daardie vastigheid sluit nie evolusionêre ontwikkeling uit nie. “Vaste vorm” dui op ‘n gestandaardiseerde spelling, woordeskat en grammatika. ‘n Redelike mate van vastigheid sal kwalik in ‘n taal wat net in gesproke vorm bestaan, bereik kan word; des te meer as die taal oor ‘n groot geografiese gebied gepraat word. Die bestaan van ‘n skryftaal toon dat daardie taal ‘n ontwikkelingsgang deurloop het; ‘n gesofistikeerde stadium bereik het. Hoewel die gesproke taal as die lewende en eintlike taal beskou word en die geskrewe taal die voorstelling/konkretisering, bv simbolisering (bv veralfabettering), daarvan is, kan die geskrewe taal op sy beurt die gesproke taal beïnvloed. Daar is in meerdere of mindere mate verskille tussen die gesproke en geskrewe taal. Daardie gaping is geneig om met verloop van tyd groter te word omdat die geskrewe taal periodiek maar dikwels stadig/konserwatief by die gesproke taal aangepas word. Die geskrewe taal kan daarom ‘n stabiliserende of behoudende uitwerking op die gesproke taal hê. Veral in die oorvloedig gedokumenteerde inligtingsera oefen die geskrewe taal oor ‘n groot geografiese area ‘n beduidende standaardiserende invloed op die gesproke taal uit, veral in gesofistikeerde geledere via die massamedia (pers, radio, rolprent, televisie, internet). Selfs die uitspraak kan in groot mate standaardisering ondergaan, veral streeks- maar ook landsgewys, en dan veral in wat as die ontwikkelde, opgevoede of elitistiese geledere beskou word.

Die leiding in die standaardisering van ‘n taal gaan tradisioneel uit van stede as handels- en regeringsentra, bv van die parlement (hoewel die parlementêre taalgebruik in die nuwe Suid-Afrika nie ‘n navolgenswaardige voorbeeld is nie), asook die howe, skole en universiteite. Maar die aanvanklike vaslegging van ‘n taal vind tradisioneel in die ouerhuis plaas en word die moedertaal van die kind genoem. In die parlement verwerf ‘n taal wetlike status en kan dit tot amptelike landstaal verklaar word. ‘n Taalkommissie kan oor die heil van ‘n taal waak. Die werk van taalkundiges kan neerslag in bv woordeboeke vind. Skrywers bestendig en versterk ‘n taal met literatuurprodukte. In hierdie proses kan ‘n taal aanvaarding en selfs populariteit verwerf.

‘n Standaardtaal kan gedefinieer word as “a particular variety of a language that is regarded as the most correct way of writing or speaking the language” (Wiktionary). Die standaardtaal is dus daardie variëteit wat as die korrekste beskou word. Daar is hier sprake van taalvariëteite wat in ‘n rangorde geplaas word (een word beter as die ander beskou) en van ‘n waardebepaling waarvolgens die korrekste variëteit tot die norm, tot die navolgenswaardigste voorbeeld, verhef word. Maar wie se mening is deurslaggewend by die bepaling van die korrekste variëteit? Histories was dit die ontwikkelde, opgevoede of elitistiese komponent van die samelewing wat hulle taalvariëteit tot die standaardtaal verhef en sorg gedra het dat die taal in daardie vorm gestabiliseer en uitgebou word. As ‘n mens hieroor besin, word dit duidelik dat dit kwalik anders kon wees; mense in leidende posisies het bepaal wat rigtinggewend in die samelewing was.

By die aanvang van die nuwe Suid-Afrika het ons ‘n tydperk betree waarin baie van die tradisionele waardes waarop die Westerse en veral Europese beskawing gebou is, nie net ondergrawe word nie, maar doelbewus gestigmatiseer en verwerp word. Die massa, die gepeupel, het die leidinggewende rol van die elite oorgeneem. Dit is nie dat die massa doelbewus ‘n identifiseer- en bereikbare doel nastreef nie. Al wat as rigtingewende kompas funksioneer, is die behae om anders as die vorige bedeling te probeer wees. Dit word transformasie genoem; dus verandering wat nie noodwendig verbetering is nie. Deel van wat teen wil en dank moet verander, is Standaardafrikaans. Omdat die kiesers deesdae hoofsaaklik uit die on(der)ontwikkelde en selfs funksioneel ongeletterde deel van die bevolking kom, word die (veral gesproke) taalvariëteite wat daar aangetref word tot die gewenste nuwe norme verhef. In die nuwe Suid-Afrika het die polities geïnspireerde begeerte dus ontstaan om daardie Afrikaansvariëteite te vertroetel wat by diegene aangetref word wat aan die bedenklikste Afrikaans in die massamedia, bv televisie en die koerant Son, blootgestel is; dus nie die Afrikaans van diegene wat bv literêre en wetenskaplike tekste lees nie.

Die historiese perspektief is dat die opgang of wonder van Afrikaans hoofsaaklik aan blankes te danke is. In daardie geledere het nasionalisme as aanmoediging vir die vinnige ontwikkeling van Afrikaans gedien. Dit is veral duidelik in die aanloop tot en stigting van die Genootskap van Regte Afrikaners (GRA) op 14 Augustus 1875 in die Paarl. In die daaropvolgende eeu is die stabiliseringsproses voltrek en het ons Standaardafrikaans as kosbare kleinood ontvang. Standaardafrikaans het ontstaan in ooreenstemming met hoe standaardtale in die res van die wêreld tot stand gekom het, naamlik elitisties. In die geval van Engels word aanvaar dat cockney, soos aanvanklik gepraat in die ooste van Londen, nie as spoorslag vir Standaardengels kan dien nie. In die chaotiese nuwe Suid-Afrika het ons egter ‘n uiters skadelike mengsel van misplaaste vryheid en buitensporige demokrasie waarin kwalitatiewe verskille deur onrealistiese gelykverklaring ondermyn word. Teoreties almal, maar in die praktyk eintlik die gepeupel, maak aanspraak op eiendomsreg op alles, nie net op al die grond en die minerale onder die grond nie, maar ook op ‘n kulturele produk soos Afrikaans. Hierin word sulke aktiviste gesteun deur taalkundiges wat aanvaarding en selfs gewildheid in die huidige tydsgewrig soek, sonder om noodwendig die ideologiese konteks afdoende te begryp.

By die onlangse Swart Afrikaanse Skrywersimposium aan die Universiteit van Wes-Kaapland is bruin swart genoem en is daar geen poging aangewend om uitdrukking aan die dikwels hooggeprese inklusiwiteit te gee nie. Blankes mag maar uitgesluit voel. As daar ‘n Blanke Afrikaanse Skrywersimposium bedink word, sou die hel los en beskuldigings van die voortsetting van apartheid rondgeslinger gewees het. Pieter Odendaal het ‘n toespraak oor (eintlik teen) Standaardafrikaans gelewer (Rapport, Weekliks, 18 Oktober, p 9). Sy eerste sin is: “Afrikaans was nog nooit ‘n wit taal gewees nie.” Dit is ‘n ontkenning van die mate waarin Afrikaans wel nie net die moedertaal van blankes was en is nie, maar ook van die groot mate waarin Afrikaans die maaksel van Afrikaners is. Daardie eerste sin weerspieël die anti-Afrikanertrant van sy hele betoog. [Odendaal se eerste sin is soortgelyk aan Wim de Villiers se stelling: “Die Universiteit Stellenbosch is nie ‘n Afrikaanse universiteit nie”; ‘n ontkenning van die mate waarin die US Afrikaans was en is en die maaksel van Afrikaners was en is.]

Odendaal het dit teen die standpunt dat die Afrikaans wat blankes praat as norm funksioneer. Dit vervreem glo nie-Afrikaners, maar Standaardafrikaans is in werklikheid in ooreenstemming met die elitisme wat dwarsoor die wêreld as norm vir die standaardtaal geld. “Die standaardisering van Afrikaans is dus onlosmaaklik deel van die uitsluiting van die meerderheid van sy sprekers.” Dit is louter twak. Niemand word uitgesluit nie. Vir elkeen is daar die onbelemmerde geleentheid/moontlikheid om sy taalgebruik tot Standaardafrikaans te verhef. Odendaal se uitgangspunt is egter dat taalstandaarde, soos ander standaarde, in die nuwe Suid-Afrika verlaag moet word. Hy verwys na Neville Alexander se bewering dat bruin skoolkinders beter vaar as hulle vrae in Kaaps pleks van Standaardafrikaans beantwoord. Ons het hier dus weer ‘n poging om Standaardafrikaans ongunstig met die mengeltaal Kaaps te vergelyk.

Kwantiteit word in die nuwe Suid-Afrika verafgod en kwaliteit word onderbeklemtoon of geïgnoreer. Daarom verwys Odendaal vervolgens na die demografie; dat daar meer bruin as wit Afrikaanssprekendes is (as ‘n mens Kaaps-/mengeltaalsprekers byreken) en dat die oorwig van bruin Afrikaanssprekendes gaan toeneem. Dan volg hierdie gevolgtrekking: “As ons aanhou om die meerderheid Afrikaansstudente te dwing om hul opvoeding in Standaardafrikaans te kry, gaan ons aanhou tweedeklas-burgers opvoed.” Hier is die twak tweeledig. Eerstens word bruines nie gedwing om in Afrikaans te studeer nie. Hulle kan vryelik tussen Standaardafrikaans en Standaardengels kies en hel toenemend oor na Engels. Tweedens, deur ‘n bereikbare taalnorm te stel, word sommige nie benadeel of afgegradeer tot tweedeklasburgers nie. Wat Odendaal doen, is pleit vir die afgradering van Standaardafrikaans en nie vir enige aanpassing van Standaardengels nie. Dit is in ooreenstemming met wat kenmerkend van die nuwe Suid-Afrika is: Geen fout word met Engels gevind nie, maar Afrikaans word alewig verdag gemaak en gekritiseer. Etnies is daar ‘n soortgelyke neiging: nie-wittes (veral swartes) word sonder meer as goed en blankes (veral Afrikaners) as sleg voorgehou. As ‘n mens egter objektief na die plaaslike geskiedenis kyk, is dit juis die blankes en veral die Afrikaners wat hulle voortreflik gedra en uitmuntend gepresteer het.

Pieter Odendaal verwys vervolgens na Gerda Odendaal se proefskrif waarin drie redes vir die herstandaardisering van Afrikaans aangevoer word: “[1] Die oormatige vernederlandsing van die taal tydens standaardisering; [2] die miskenning van die Engelse invloed op Afrikaans deur middel van anglisismejag; en [3] die miskenning en uitsluiting van ander variëteite tydens die standaardiseringsproses.” Hier word heelwat doelbewuste misleiding gepleeg om ‘n polities gedrewe saak vir die herstandaardisering van Afrikaans te probeer uitmaak.

  1. Nederlandse invloed word gekritiseer omdat die huidige politieke maghebbers wil hê dat ons almal eerder entoesiasties oor Afrika as oor Europa moet wees. Die GRA het aanvanklik gepoog om heeltemal weg van Nederlands te breek deur ‘n vereenvoudigde fonetiese spelling te propageer. Mettertyd is groter erkenning aan die Nederlandse invloed gegee, wat geblyk het korrek/gepas te wees omdat die spelling toe meer geredelik aanvaar is.
  2. Engelse invloed is nie misken nie. Suiwer taalkundig en histories korrek is eerder aansluiting by Nederlands en Duits gesoek. Anglisismes is vermy ten einde die eie aard van Afrikaans te beskerm en uit te bou. ‘n Mengeltaal is taalkundig en kultureel onvoortreflik. ‘n Onderskeibare etniese groep, soos die Afrikaners, vind kultureel groot baat by ‘n duidelik onderskeibare taal. As ‘n ander etniese groep, soos die bruines, geen behae in kulturele eiesoortigheid en ‘n onderskeibare taal het nie, staan dit hulle sekerlik vry om voorkeur aan ‘n mengeltaal te gee. Maar dit is nie ‘n billike en aanvaarbare argument vir die neerhaal van Afrikaans van onderskeibare, eiesoortige taal tot mengeltaalstatus nie. In elk geval is daar die neiging om Engelse invloed toenemend in Standaardafrikaans toe te laat. Dit is ‘n voorbeeld van taalimperialisme en gebeur eerstens vanweë die ANC-regering is voorliefde vir die koloniale taal, tweedens omdat Engels ‘n wêreldtaal is en derdens weens sommige taalkundiges se ANC-gedienstigheid; Standaardfrikaans word ‘n slagoffer van demokrasie, nasiebou, versoening, ens, gemaak. Maar dit is ook ‘n feit dat Engels op ‘n ongekende, onrusbarende en toenemende mate in die gesproke en geskrewe taal van baie Afrikaanssprekendes ingedring het, veral vanweë die invloed van televisie. Daar word nie afdoende besef dat die minagting van Standaardafrikaans deel is van ‘n volgehoue veldtog om Afrikaners te beledig, verkleineer en verguis nie.
  3. Dit is oordrewe om te beweer dat ander variëteite in Standaardafrikaans misken en uitgesluit word. Ingevolge internasionale gebruik was en is elitistiese Afrikaans die hoofbron van Standaardafrikaans, maar daar was deurgaans en daarby toenemend erkenning van ander variëteite. Daar was en is evolusionêre ontwikkeling; dermate dat revolusionêre herstandaardisering onnodig is. Sodanige herstandaardisering is ook ongewens omdat so ‘n gebeurtenis baie huidige Afrikaanssprekendes sou vervreem; iets wat niemand sou voorstaan wat die heil van Afrikaans op die hart dra nie. In die huidige stryd teen verengelsing moet alles moontlik gedoen word om Afrikaans te bevorder en die taal met sy eiesoortige aard in geen opsig te benadeel nie.

Dit is linkse politieke elemente wat dit teen Standaardafrikaans het. Pieter Odendaal beweer by implikasie dat Standaardafrikaans opvoedkundige voordeel vir blankes het en dat Standaardafrikaans ter benadering van bruines aangewend word. “Die herstandaardisering van Afrikaans het ook ‘n sosiale geregtigheids-dimensie. Hoe kan ons praat van geregtigheid as ons aanhou om ‘n standaard slaafs na te volg wat nie net onverteenwoordigend van die meerderheid sprekers is nie, maar ook aktief dié sprekers uitsluit en misken?” Standaardafrikaans is in werklikheid nie ‘n onveranderlike taal wat slaafs nagevolg word nie. Dit ondergaan evolusionêre verandering. Odendaal se suiwer kwantitatiewe norm is nie sonder meer regverdigbaar nie. Op iedere terrein waar konstruktiewe resultate gelewer word, gaan die leiding van ‘n minderheid uit. Dit is in elk geval hoogs oordrewe om voor te gee dat alle bruin Afrikaanssprekendes Kaaps as voertaal het. Veral plattelandse bruines het nie die probleme met Standaardafrikaans wat Kaapsaktiviste en hulle linkse politieke meelopers daaraan toedig nie. Weereens: daar is by Standaardafrikaans geen aktiewe uitsluiting en miskenning nie. Die aktiviste wat teen Standaardafrikaans ‘n kruistog voer, is chaossaaiers wat dit teen bestaande standaarde het.

“Dit sal ook nie veel help as hierdie voorgestelde herstandaardisering slegs sekere variëteite ten gunste van ander bevoordeel nie. Nee, die standaard moet plek maak vir die breedste spektrum van variëteite – insluiting is die hoofsaak.” Inklusiwiteit, ‘n polities gelaaide term, is die hoofsaak vir Odendaal. Hy verwys na “inklusiewe herstandaardisering” en “‘n meer inklusiewe toekoms vir Afrikaans.” Met hierdie resep kan Standaardafrikaans net so normloos en chaoties soos die nuwe Suid-Afrika word. By taalstandaardisering moet daar noodwendig op grond van uitgangspunte/beginsels gekies word. Die huidige Standaardafrikaans sal as die gevestigde vorm die leeue-aandeel in enige verantwoordelike hergestandaardiseerde Afrikaanspotpourri hê. Die enigste taalkundig-regverdigbare uitgangspunt is dat Standaardafrikaans ‘n duidelik onderskeibare, dus eiesoortige, taal moet bly. Dan word Afrikaans nie tot ‘n mengeltaal afgegradeer nie en word verkaapsing in groot mate voorkom.

Odendaal, wat glad nie uitmunt in oorspronklikheid nie, noem dat Afrikaans as onderrigtaal aan die US as ‘n uitsluitingsmeganisme funksioneer. Herstandaardisering word deur hom voorgehou as ‘n manier om hierdie beweerde onverkwiklike situasie te beredder. My eerlike mening is dat herstandaardisering nie die wanpersepsies oor Afrikaans (beduidend) sal afskaal nie. Afrikaans as sodanig, afgesien van watter vorm dit aanneem, is waarteen beswaar gemaak word.

Met die volgende opmerkings van Pieter Odendaal stem ek saam. “Daar is egter ‘n tendens om bruin Afrikaanssprekers in argumente te misbruik om die voortgesette gebruik van Afrikaans op Stellenbosch te verseker. ‘Afrikaans is ook ‘n bruin taal,’ word gesê. ‘Moenie bruin mense verhoed om tersiêre onderrig in hul moedertaal te ontvang nie.’ Hierdie soort argument word meestal deur die ouer wit garde ingespan in ‘n verhulde poging om hul weergawe van Afrikaans te red en die voortbestaan van hul standaard te verseker.” Dit is verstaanbaar waarom die belange van bruines hier vooropgestel word. Dit is omdat die ANC-regering se gesindheid afsydig, selfs vyandig, teenoor alles is wat in die blankes en veral die Afrikaners se belang is. In werklikheid het sowel blanke as bruin Afrikaanssprekendes behoefte aan ‘n Afrikaanse US, veral in die geval van plattelandse studente. In die praktyk blyk dat blanke studente ‘n groter belang by onderrig in Afrikaans het omdat hulle geneig is om meer Afrikaansgetrou of -lojaal te wees, terwyl baie (moontlik die meeste) bruines veral na die eerste studiejaar voorkeur aan Engels gee. Om hierdie rede is my standpunt dat ‘n mens sonder omhaal van woorde moet sê dat die US Afrikaans moet wees primêr omdat Afrikaners dit so wel hê en dat sommige bruines ook baat hierby vind. Daar is historiese feite wat ook in gedagte gehou moet word: Die Universiteit van Wes-Kaapland was ‘n hoofsaaklik Afrikaanse universiteit vir bruines. Die UWK is getransformeer in ‘n eentalige Engelse universiteit sonder dat daar (veel) protes uit bruin geledere opgeklink het. Daar is nog geen poging uit bruin of enige ander geledere aangewend om die UWK weer Afrikaans te maak nie. Omdat die UWK nie sy Afrikaanssprekende bruin studente gekoester het nie, kan daar kwalik met reg van die US verwag word om nou as entoesiastiese plaasvervanger op te tree. Maar dit is presies wat tydens Russel Botman se bewind om etnies-politieke redes in allesoortreffende mate gedoen is; dus om nie-akademiese redes.

Daar is nog vlieë wat Odendaal wil afvang. “‘n Verdere struikelblok is die verandering van mense se persepsies oor die eiendomlikheid van Afrikaans en die Afrikaanse kultuur. Die historiese miskenning van sekere spraakvorme het ook gepaard gegaan met die miskenning van diverse kulturele gebruike en die wederregtelike toe-eiening van kultuurgoedere as spesifiek ‘Afrikanerbesit’. Dink aan die FAK en al die slaweliedjies daarin vervat. Die fiksie van die Afrikanervolk staan vierkant op die illusie dat Afrikaanse kultuurgoedere slegs aan Afrikaners behoort. Die transformasie van die taal is dus onlosmaaklik deel van die transformasie van persepsies oor Afrikaanse kultuurbesit.” Eienaarskapaanspraak is ‘n ANC-slagspreuk. Dit is vrugteloos om oor die eienaarskap van Afrikaans se redekawel. Nie-wittes het deur Nederlands skeef en krom te praat moontlik ‘n aandeel in die ontstaan van Afrikaans gehad, maar dit is feitlik uitsluitlik blankes wat die taal ontwikkel, gestandaardiseer en amptelike beslag laat kry het. Die beskuldigings oor die miskenning van spraakvorme, kulturele gebruike en die wederregtelike toe-eiening van kultuurgoedere is problematies en heel moontlik vals. Daar is ‘n mate van oorvleueling by wit en bruin kultuur, maar daar is ook duidelike verskille. Odendaal se anti-Afrikaner-ingesteldheid blyk uit sy bewering dat slaweliedjies deur Afrikaners as kultuurbesit gekaap is omdat dit in die FAK se sangbundel opgeneem is. In werklikheid beskou Afrikaners die slawe glad nie as Afrikaners nie. Die aanknopingspunt hier is Afrikaans. Wanneer Afrikaners in hierdie opsig met ‘n poging tot veelgeprese inklusiwiteit vorendag kom, word hulle van “wederregtelike toe-eiening van kultuurgoerdere” beskuldig; dus diefstal. Afrikaners is al meerdere male van die diefstal van Afrikaans beskuldig; dat die taal ‘n uitvinding van die Khoi-San en slawe is. RSG se Magdaleen Kruger verkeer in die waan dat Afrikaans deur Afrikaners gekaap is; dus van die bruines gesteel is. In werklikheid het Afrikaners kultureel en andersins soveel meer as bruines tot stand gebring dat hulle hulle nie tot diefstal hoef te wend nie; moreel sal hulle dit ook nie doen nie. Die onregverdigbare gesindheid wat deur Odendaal en diesulkes geopenbaar word, is sodanig dat Afrikaners nooit eerbaar in hulle oë sal word nie.

Odendaal sluit sy voordrag soos volg af: “Ons het niks minder as ‘n kulturele revolusie nodig nie – ons moet ons wortels herevalueer en ons verknooptheid aan mekaar bevestig. Ons moet hierdie laat geleentheid vir versoening met alles aangryp.” Dit is ironies dat hy van versoening praat nadat hy die hele pad lank gif teen Afrikaners gestrooi het. “Revolusie” dui op waar hy hom ideologies bevind. Daardie wortels wat herevalueer moet word, is historiese wortels. Odendaal kan gerus probeer om objektief die waarde van iedere etniese groep se bydrae te evalueer. Ons mate van “verknooptheid” behoort gebalanseer of aangevul te word met ‘n realistiese besef van groepsverskille, sowel etnies as kultureel.

Waar sal Odendaal se hulp vandaan kom? Van bv ‘n militante ANC-aktivis soos Hein Willemse: “Dit is tyd dat Afrikaans gered word van die Afrikaner-nasionaliste … ‘Dit het as taal baie te bied wat betref maatskaplike kohesie'” (Die Burger, 6 deser, p 4). Vir Afrikaners is Afrikaans onontbeerlik deel van hulle kerngesonde nasionalisme. Beswaardes, potpourri-voorstanders, sal ons nie ontmoedig om Afrikaans, soos voorheen, vir nasionalistiese doeleindes te benut nie.

Karel Combrinck: Afkophoenders

Dit is vandag, op enkele weke na, dertig jaar gelede dat P.W. Botha in Augustus 1985 sy beroemde of berugte « Rubicon »-toespraak voor die NP koukus in Durban gelewer het. Die toespraak is met skarrelende oorywer, ‘n mens kan byna sê, paniekbevangenheid, in opdrag van Pik Botha deur Suid-Afrikaanse ambassades wêreldwyd vooraf bekendgemaak. Sou dit wees dat Pik Botha ‘n heel ander toespraak verwag het as wat PW inderdaad gelewer het ? Wat meer as duidelik is, is dat daar ‘n volslae gaping was tussen wat PW beoog het om in sy toespraak te sê en wat Pik Botha se afkophoenderdepartment in die buiteland aangekondig het.

Die Rubicon is ‘n riviertjie in Noord-Italië met ‘n besondere historiese betekenis. In die tyd van Julius Caesar en Gnaeus Pompeius is die Romeinse ryk geregeer deur ‘n konsulaat, d.w .s. ‘n regering deur twee konsuls waarvan die een (Julius Caesar) beheer gehad het oor die gebiede oorkant die Alpe (Gallië of Frankryk vandag) en die ander een (Gnaeus Pompeius) oor die gebied duskant die Alpe, d.w.s. Rome , of dan, Italië . Die skeiding tussen die twee gebiede was die riviertjie, die Rubicon. Indien enige van die twee konsuls die Rubicon met ‘n leër sou oorsteek, sou dit onmiddellik burgeroorlog beteken . Julius Caesar het juis dít gedoen in 49 V.C. en ‘n sesjarige burgeroorlog was die gevolg .

In die tyd van die Romeinse burgeroorlog het die riviertjie dus reeds ‘n heel besondere simboliese en politieke betekenis gehad en hierdie simboliese betekenis word sedertdien algemeen in die politiek gebruik om ‘n waterskeidingsgebeurtenis van besondere belang aan te dui.

So was dit dan ook met P.W Botha se « Rubicon »-toespraak. Of so moes dit gewees het . Dit is terloops tipies van Pik Botha se teatrale styl om die toespraak as ‘n « Rubicon » te beskryf en dit ly geen twyfel nie dat die beskrywing van hom afkomstig is. Hierdie toespraak sou dus na verwagting ‘n heel nuwe bedeling in die Suid-Afrikaanse politiek inlui, met afskaffing van « apartheidsmaatreëls », wettiging van verbode partye, medeseggenskap in die landsbestuur deur swartes, stemreg en die joos weet wat nog. Die wêreldpers en openbare mening is dus as’t ware deur Pik se departement op ‘n gereedheidsgrondslag geplaas om hierdie epogmakende beleidsverklaring te ontvang.

Maar, daar speel PW toe glad nie saam nie en lewer een van die klassieke vingerswaaiende en dunliptoesprake waarvoor hy so bekend was en waarin omtrent alles en almal met die banvloek gedreig is. Die gevolg was dat die vooraf publisiteit deur Pik Botha se departement die buitelandse regerings, meningsvormers en die media voorberei het op presies die teenoorgestelde van wat PW in sy toespraak sou sê. ‘n Misverstand? Amateuragtigheid? Oëverblindery? Hoe dit ook al sy, hierdie toespraak, met die vooraf gejuig van Pik Botha se departement, was die doodsklok vir blanke regering in Suid-Afrika.

Wat het PW Botha besiel om die toespraak te maak? Wat was Pik Botha se oogmerk met die histeriese propagandasirkus vooraf? Die monumentale amateuragtigheid en onbeholpenheid van die hele operasie laat die vraag onstaan of daar dalk ‘n bedekte motief daaragter kon gewees het. Wat Pik Botha betref, was dit sekerlik moontlik, selfs waarskynlik dat hy PW in ‘n hoek sou wou druk sodat hy geen beweegruimte sou hê om enigiets anders te sê as wat Pik van hom verwag het nie. Pik se strategie was steeds om buitelandse druk te gebruik ten einde die proses van oorgawe in Suid-Afrika te versnel. Dis te betwyfel of PW self tot dié soort subtiliteit in staat was.

Hierdie was natuurlik nie die Nasionale Party se eerste halfgebakte operasie nie. Inteendeel lê die Nasionale Party se pad besaai met onbesonnenhede wat ons oneindige skade berokken het. Dink maar aan die tragikomiese « inval » in die Seychelle op 25 November 1981. En dan natuurlik die laaste en finale debakel, die kleitrappery by die « onderhandelinge » met die ANC waar die ANC-afgevaardigedes openlik vir die NP-« onderhandelaars » gelag het. Maar in daardie stadium was die Nasionale Party-regering so terminaal dekadent dat hulle waarskynlik oor die ANC se gelag gevlei gevoel het: minstens kon hulle darem daarin geslaag om ‘n reaksie uit te lok. Miskien was hulle aandag toe reeds gevestig op die eerste die beste geleentheid om die ANC se voete te kan was.

Die gevolge van hierdie Rubicon-fiasko was onberekenbaar. Nie lank na die toespraak nie het die « konserwatiewe » Republikeinse senator, Richard Lugar, in die Amerikaanse senaat ‘n verdoemende toespraak gelewer waarin hy die Suid-Afikaanse regering en sy beleid vermorsel het en waarmee hy die tapyt finaal onder President Reagan se voete uitgeruk het. President Reagan het tot op daardie oomblik nog konsekwent sy veto teen enige anti-Suid-Afrikaanse sanksies gebruik.

Spoedig na die « Rubicon »-debakel het Amerikaanse sanksies gevolg, met die gepaardgaande ineenstorting van die rand. Minder as ‘n jaar later is die Comprehensive Anti-Apartheid Act deur die Amerikaanse kongres aangeneem. En daarna het gevolg « swart ekonomiese bemagtiging » en uiteindelik gewoon « swart bemagtiging », met ander woorde, ANC-regering in Suid-Afrika.

PW Botha het dus nie die « Rubicon » oorgesteek soos Pik Botha en sy afkophoenderdepartement voorspel het hy sou doen nie, maar die wyse waarop hy voor die Rubicon vasgesteek het, is op so ‘n patetiese en ongeluksalige wyse bestuur dat ‘n mens vandag daaroor net kan lag of huil. Maar, weereens, dit kan wees dat dit so beplan was. As die « Rubicon »-fiasko ‘n waterskeiding was, dan was dit een wat direk tot ons ondergang gelei het.

Dan Roodt: Die oorlog teen Afrikaans is deel van die volksmoord

Niemand kan meer ontken dat daar ‘n oorlog teen Afrikaans woed nie. En dit kom nie net van die ANC-staat af nie, maar ook van groot maatskappye en selfs liberale Afrikaanse joernaliste soos Max du Preez en Adriaan Basson. Dit is ook geen spontane of toevallige proses nie; vir seker sit daar ‘n linkse komplot wat vanuit die binnekringe van die SAKP en ander radikale groeperings in die land gevoer word, daaragter. Dit strek vanaf die etniese haat wat die Gautengse LUR vir onderwys, Panyaza Lesufi teenoor Afrikaners en hul taal koester, tot die konstante aanvalle op universiteite soos Stellenbosch en Potchefstroom waar daar steeds Afrikaanse klasse bestaan.

As ons verder teruggaan in die geskiedenis, moet ons erken dat daar nog altyd ‘n Boerehaatkliek in die land was, bestaande uit immigrante wat graag Engels wou wees en wat weens hul eie onsekere identiteit ‘n intense haat vir Afrikaans ontwikkel het. Tydens die Anglo-Boereoorlog het dié mense daarop aangedring dat die Engelse ons almal uitwis: man, vrou en kind. Van hulle het selfs briewe aan die Britse generaals en owerheid geskryf waarin hulle volksmoord op die Boer en die Afrikaner bepleit. “Wis hulle almal uit,” was die refrein.

Vandag is die slagspreuk: “Wis Afrikaans uit. Maak alles Engels.” Maar Afrikaans is, soos apartheid, net ‘n metoniem vir die mense wat dit praat en veral daarin wil skoolgaan en studeer. Dis nie net ons taal wat hulle wil uitwis nie; ook die mense wat dit praat, moet uitgemoor word. Elke Afrikaanse standbeeld of pleknaam moet insgelyks uit die weg geruim word.

Vir ‘n baie lang tyd het ek gewonder oor die term “volksmoord” en of dit werklik van toepassing is op die situasie van die Afrikaner in die huidige Suid-Afrika. Is dit nie ‘n te ekstreme tipering van plaasmoorde, huisaanvalle en ander geweld wat teen ons gepleeg word nie? Die antipatie en haat vir Afrikaans is egter die stukkie wat die legkaart voltooi. Dit verskaf die ontbrekende etniese element wat vir ons sê dat hier wel ‘n etniese konflik aan die gang is, en dat ons geteiken word.

Dis ook nie ‘n eenvoudige swart-wit-rassekonflik nie, hoewel die rassetamboer gedurig geslaan word. Ras is ‘n wapen in die arsenaal van die volksmoordenaar, maar dit gaan nie in die eerste plaas om ras nie, maar oor identiteit en etnisiteit. Omdat die Afrikaner ‘n nasionale minderheid met sy eie taal en kultuur is, word hy gehaat. Juis daarom moet ons en ons taal uitgewis word.

Selfs Rapport, wat deel van die links-liberale Media24-groep is en vere vir die Afrikaner voel, erken vandag in ‘n hoofartikel:

Die konfronterende styl van die Gautengse LUR vir onderwys, Panyaza Lesufi, wat baie duidelik sy mes in het vir Afrikaanse openbare skole in die provinsie, help ook nie om die vermoede te besweer nie dat die druk aan’t opbou is op ouergemeenskappe wat graag self besluite wil neem oor wat die beste vir hul kinders en skool is.

Die “druk op ouergemaanskappe” waarvan Rapport praat, gaan oor meer as bloot die beheer oor skole en die taalbeleid ten einde Engels af te dwing. Dit gaan ook daaroor om ons kinders van die geleentheid op ‘n opvoeding as sodanig te ontneem. Ons word reeds op grond van ras van die arbeidsmark uitgesluit. Slegs ons opleiding stel ons in staat om ten spyte van diskriminerende wetgewing en beleid steeds werk te kry of aan die ekonomie deel te neem. Deur die Afrikaanse skole en universiteite in chaos te omskep, wil die vyand ons kinders verdom en sonder kwalifikasies laat.

Volgens internasionale definisies, kan volksmoord op verskeie maniere plaasvind. Assimilasie is een daarvan, asook wat as “kulturele volksmoord” bekendstaan. Op 26 Augustus 1994 het die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies sonder teenstem ‘n Konsepverklaring oor die regte van inheemse volkere aangeneem. Artikel 7 van dié verklaring lui:

Indigenous peoples have the collective and individual right not to be subjected to ethnocide and cultural genocide, including prevention of and redress for:
(a) Any action which has the aim or effect of depriving them of their integrity as distinct peoples, or of their cultural values or ethnic identities;
(b) Any action which has the aim or effect of dispossessing them of their lands, territories or resources;
(c) Any form of population transfer which has the aim or effect of violating or undermining any of their rights;
(d) Any form of assimilation or integration by other cultures or ways of life imposed on them by legislative, administrative or other measures;
(e) Any form of propaganda directed against them.

Daar word tans fisieke en kulturele volksmoord teen ons gepleeg. In vele dele van die land kan die Afrikaner daarop aanspraak maak dat hy die “inheemse volk” daar is. Byvoorbeeld in Pretoria en sy hele omgewing, het ons die stad aangelê en ontwikkel en is Afrikaans nog steeds die omgangstaal. Groot dele van die ou Transvaal, die Vrystaat, Noord-Natal en die Kaapprovinsie word al eeue lank deur Afrikaners beset en ons is die oorspronklike inwoners van daardie gebiede.

Byna elkeen van die subartikels van die Konsepverklaring oor inheemse volkere word tans deur sowel die owerheid as privaat instellings soos groot winkelgroepe wat Engels tot openbare taal verklaar het, oortree. Ons grond word van ons af weggeneem en daar heers ‘n hatige, gewelddadige veldtog om ons “integriteit as ‘n afsonderlike volk” af te breek en ons kinders óf dood te maak óf te assimileer.

Subartikel (e) praat van “propaganda wat teen die volk gerig word”. In die geskiedenis was daar seker nog nooit so ‘n intense propagandaveldtog teen enige volk soos teen die Afrikanervolk nie. Daagliks word ons deur die hoofstroommedia in dié land verguis, selfs in Afrikaans. Max du Preez en sy medegespuis van verloopte, fanatiese (anti-)Afrikaners laat geen geleentheid verbygaan om hul sielkundige oorlog en propaganda teen ons voort te sit nie, waarvan die einddoel net ons vernietiging kan wees.

In die verlede toe ons volk met sy rug teen die muur was, by Vegkop en Bloedrivier, maar ook ná die Britse invalle van 1877 en 1899, het ons die wapen opgeneem om ons te verdedig. Tydens die twintigste eeu, toe daar ‘n felle taal- en identiteitstryd in die 1930’s gewoed het, het ‘n uitgebreide ondergrondse organisasie soos die Ossewabrandwag ontstaan wat nie gehuiwer het om sabotasie en sluipmoorde te pleeg nie.

Ek of PRAAG het nog nooit geweld voorgestaan nie en ons sal aanhou om deur vreedsame verset en in die howe die aanslag op die Afrikaner en Afrikaans die hoof te bied. Ons moet egter erken dat die howe reeds verengels is en dat die meeste landdroste en regters eintlik self as volksmoordagente teen die Afrikaner optree. Hoeveel geregtigheid ons in die howe kan verwag, is dus ‘n ope vraag. Nou onlangs het ‘n landdros in Randburg vir my gesê dat haar hof Engels is en dat ek ‘n soort buitelander verteenwoordig wat Engels verstaan, en daarom nie eens op ‘n Afrikaanse tolk geregtig is nie!

Op sy minste sou ek wou sien dat ons in Afrikanergebiede daardie winkels en instellings wat Afrikaans as taal misken, met oranje verfbomme aanval. Indien genoeg mense dit gereeld doen, sal daardie winkels dit naderhand baie moeilik vind om normaal sake te doen en waarskynlik die soort erkenning aan Afrikaans gee wat op elke ander plek ter wêreld as normaal beskou word.

Hoe ons ons teen die gewelddadige aanvalle op ons, asook die nimmereindigende haatveldtogte en propaganda gaan verdedig, is ‘n netelige vraag. Indien daar ‘n tweede soort Ossewabrandwag ontstaan wat op meer hardhandige wyse met ons vyande begin handel, sal ek as iemand wat my lewe lank byna ‘n pasifis was, nie self daaraan kan deelneem nie, maar sal dit kan begryp. Enige neutrale buitelandse waarnemer sou dit ook kon begryp.

Ek is bevrees die situasie wat die ou Broederbond en NP met hul onverkwiklike oorgawe aan ‘n radikale terroriste-organisasie soos mnr. Joe Slovo se Umkhonto we Sizwe geskep het, raak tans onhoudbaar. Ons is totaal uitgelewer en sonder enige invloed by die stembus, in die media of waar ook al. Ons stemme word nêrens behalwe op die internet gehoor nie, terwyl die owerheid en sekere sakegroepe hulle daaraan afvee. Wat hulle betref, is die Afrikaner reeds dood. Hy moet nog net begrawe word, ook letterlik as daar plaasmoorde of huisaanvalle gepleeg word.

Ons veg tans om oorlewing. Dat dit baie meer doelgerig en georganiseerd gedoen sal moet word, spreek vanself.

Leon Lemmer: Vox Day oor ‘Social Justice Warriors’

Veral sedert die aanvang van die nuwe Suid-Afrika kom ‘n mens karakters by byeenkomste en in die massamedia teë wat presies weet wat reg en goed en wat verkeerd en sleg is. Hulle is verslaaf aan die ideologie van die oomblik en verafsku die verlede in soverre dit nie aan hulle huidige verwagtinge voldoen nie. Van diegene (of hulle voorgeslagte) wat dinge gemaak het soos hulle was (bv slawerny, kolonialisme, apartheid), word verwag dat hulle verskoning moet vra en verdraagsaam en versoenend die nuutgevonde salighede moet omarm. Dit is die teelaarde vir bv gedwonge rasse-integrasie, gelykverklaring, inklusiwiteit, diversiteit*, selektiewe bevoordeling/regstellende aksie, menseregte, militante feministiese aktivisme, homo-/transfilo (die hele rits: LGBTQI, 651)** en selfs sosialisme/marxisme/kommunisme/anti-kapitalisme. In ‘n poging om aan aktualiteit te wen, is sommige teoloë aan die voorpunt hiervan, soos blyk uit bv die Kairos-dokument en die Belhar-belydenis. Kortom, dit gaan om politieke korrektheid, wat myns insiens in baie opsigte nie noodwendig of glad nie korrek is nie. Dit is die onderwerp van Vox Day se boek oor “social justice warriors” (besonderhede hier onder). Ten diepste gaan dit om die vernietiging van beskaafde Westerse (veral tradisioneel Europese) waardes (Kindle 2116), spesifiek die belemmering van persoonlike denk- en uitdrukkingsvryheid (2118). “They seek to destroy Western civilization … the goals they seek, Equality, Diversity, and Inclusiveness, are utterly incompatible with personal freedom, societal wealth, and advanced technological civilization” (2122).

[* “Equality and Diversity are mutually exclusive” (2188). Gelykheid hef verskeidenheid op in soverre dit eendersheid is. Diversiteit kan ook as teenstrydig met inklusiwiteit vertolk word en word eintlik slegs gepredik ten einde enige eksklusiewe sosiale witheid uit te skakel. Eksklusiewe swartheid word as voortreflik, as solidariteit, geloof. Diversiteit kan teenproduktief wees (dink aan woongebiede): “Diversity destroys communities by weakening trust, and reducing social capital and engagement levels within them” (1448; ook 2197).
** Dink aan die NGK-sinode se onlangse besluit hieroor. Soos by die hedendaagse Rooms-Katolieke Kerk gaan dit nie meer primêr om die waarheid nie, maar eerder om sekere mense se gevoelens (2296).]

Deesdae word dikwels van “die groter prentjie” gepraat. As ons na daardie prentjie kyk, is dit duidelik dat baie van die mode-idees, soms meme genoem, van Amerika gekom en plaaslik ‘n epidemie veroorsaak het. Daarvolgens behoort blankes, slawerny en apartheid tot die slegte verlede terwyl swartes, vryheid en demokrasie die goeie in die hede kenmerk. Ek het altyd gewonder wat ‘n mens hierdie mode-spesie kan noem. Gelukkig is Amerika nie net die hoofbron van onverkwiklike modes nie, maar ook die fontein van kontra-modes, die voorsiener van teenmiddels waarmee meem-epidemies bestry kan word.

Wanneer ‘n mens in ‘n vergadering sit, is daar die nou reeds bekende verskynsel van die aktivis wat mode-idiologie dogmaties as evangelie verkondig, bv rasse-integrasie is absoluut goed, apartheid is in alle opsigte sleg, ens. Kylie Thomas, die dosent wat leiding aan die opstokers van Open Stellenbosch verskaf, is ‘n toonbeeld van so ‘n mens. Dit is vir my maklik om hierdie soort epidemie te erken waar ek dit ook al teëgekom het. Aanvanklik het ek nie ‘n naam daarvoor gehad nie, terwyl die teenoorgestelde gesindhede reeds geëtiketteer was. Byvoorbeeld, as jy behoudend en taalgetrou is, word jy ‘n taalbul genoem. As jy ‘n Afrikaner is en voorbrand vir jou eie mense maak, is jy ‘n rassis, ens. Maar die Amerikaners het tot my hulp gekom. Kylie Thomas en diesulkes word Social Justice Warriors (SJWs) genoem.

In hierdie konteks dui “social” nie op die openbare lewe of mensdom in sy geheel nie, maar op uitgesoekte sektore, soos diegene wat na bewering die slagoffers, veronregtes of benadeeldes van blanke boosheid is, asook gestremdes, armlastiges, onwettige inkommers, ens. Daar is ‘n voorbedagte selektiwiteit in wie tot hierdie groep van uitverkorenes toegelaat word.

By “justice” gaan dit nie om reg en geregtigheid vir almal nie, maar om die eksklusiewe bevoordeling van sekere geïdentifiseerde (dikwels etniese en geslags-) groepe. Die oogmerk is om sommige mense te bevoordeel en ander noodwendig te benadeel, al word enige benadeling meesal heftig ontken.

“Warriors” dui op diegene wat die kampanje of stryd (“struggle”) voer, die kamerade, kruisvaarders of kampvegters, wat in die praktyk dikwels lasposte, peste, poepholle [poephol: “neerhalende benaming vir ‘n veragtelike persoon” (HAT)], ens, is. Maar hulle veronderstel dat hulle moreel voortreflik is. Hulle teenstanders word (neo-)fasciste, (neo-)Nazi’s, Boere, rassiste, patriagales, (ver)regse ekstremiste, konserwatiewes, grysskoendraers, ens, genoem.

Na aanleiding van die vorige drie paragrawe lyk dit vir my geregverdig om die frase “Social Justice Warriors (SJWs)” as “Selektiewe Bevoordelingsyweraars (SBY’s)” te vertaal. Deesdae beteken “justice” soms glad nie geregtigheid nie (eerder die teenoorgestelde). “Regstelling” beteken dikwels verkeerdstelling/opdondering en “transformasie” verandering, maar geensins verbetering nie. Die deurslaggewende norme waarvolgens mense deur die SBY’s beoordeel word, is etnisiteit/velkleur, geslag (manlik, vroulik, ander) en seksuele oriëntasie. Wat ‘n mens liewer nie moet wees nie, is wit, manlik en heteroseksueel. “Believing that a person’s sex, race and orientation defines the acceptable limits of the opinions they may hold is called ‘identity politics'” (51). Dit is stereotipering by uitnemendheid. Ons lewe in ‘n tyd van omgedopte waardes. Blankes het die openbare status van gevalle engele verwerf. Vir baie blankes word die verlede al hoe mooier en die toekoms al hoe meer duister. Wat goed, mooi, edel en ordentlik (kortom, beskaaf) is, verdwyn sienderoë.

Theodore Beale (gebore in 1968) het onder die skuilnaam Vox Day ‘n boek oor SBY’s gepubliseer: SJWs always lie: Taking down the thought police (Kouvola, Finland: Castalia House, 2015, 200p; Amazon Kindle $7.97). Dat SBY’s altyd lieg, volgens die boektitel, is ‘n doelbewuste oordrywing deur die outeur. Soos Aristoteles (384-322 vC) onderskeid Day tussen dialektiek (logiese/rasionele gesprekvoering) en retoriek (emosionele oortuigingswerk waarin die waarheid/feite van geen of mindere belang is). Die outeur is veral as ‘n wetenskapsfiksieskrywer en as die ontwerper van videospeletjies bekend. Hy is in strydlustige aksies teen die Science Fiction and Fantasy Writers Association (SFWA) en leidende indiwidue in daardie geledere betrokke. Dit is veral in hierdie konteks dat hy die SBY-verskynsel bespreek, maar ek vertolk sy teks met die oog op ons plaaslike omstandighede.

Hoewel dit blykbaar met ‘n knippie sout geneem moet word, noem Day homself “an American Indian” (213, 1904) en “a Native-American game developer” (1039), maar hy verwys ook na sy “English and Irish ancestors” (2747). In soverre hy ‘n Indiaan is, is hy etnies goed geplaas om oor SBY’s te durf skryf. Hy kan die rooi kaart speel (1904), net soos ander mense die bruin/brons of swart kaart kan gebruik. Interessant is Day se opmerking dat net so min as wat blankes die wit kaart mag speel, Asiate die geel kaart mag uithaal, want hulle word deur die SBY’s saam met blankes gegroepeer (221, ook 818). Die rede hiervoor blyk bv uit die feit dat algemeen erken word dat Asiate akademies beter as blankes in Amerika vaar. Plaaslik het Asiate, ten spyte van beperkings tydens apartheid, ekonomies en andersins beter as die ander nie-wit etniese groepe gevaar. Terwyl daar baie ontwikkelde bruines is wat in die nuwe Suid-Afrika hulle etnies-kulturele identiteit wil versaak en verkies om as swart beskou te word, word so ‘n versugting selfde uit bv Indiërgeledere gehoor omdat hulle oor die algemeen trots op bv hulle kulturele en religieuse identiteit is.

In sy voorwoord word FA Hayek (1899-1992) soos volg deur Day aangehaal: “Social justice does not belong to the category of error but to that of nonsense, like the term ‘a moral stone'” (73) en “‘social justice’ has in fact become the chief outlet for moral emotion, the distinguishing attribute of the good man, and the recognized sign of the possession of a moral conscience” (2577). Day skryf: “Social justice is not merely a mirage, it is an intrinsic self-contradiction” (2188). In sy teks probeer Day om Hayek se siening te regverdig. Die gelykverklaring van mense voer Day terug tot John Stuart Mill (1806-1873) se Utilitarianism,1861, (225). Vrye denke en die vrye uitdrukking daarvan is onder beleg, in Amerika en myns insiens al hoe meer ook plaaslik. Die SBY’s word gekarakteriseer as selfaangestelde denkpolisie (192), “policing of your every word and thought” (242), deur mense afkomstig uit veral linkse politieke geledere. Die uitgangspunt is: “Oppressors must change, not the oppressed” (209). Die kampanje word teen die sogenaamde bevoorregtes (blankes, mans) gevoer.

“All you need to know is that an SJW is an individual who is inclined to thought-police, speech-police and even race-police everyone around him and will try to marginalize, discredit, and destroy anyone who fails to conform to his thought-policing with sufficient obedience and enthusiasm” (534). Die doel van die SBY’s se aanvalle is om andersdenkendes se reputasie/goeie aansien te vernietig (510): “to make an example of him that will dissuade others from violating the SJW Narrative in a similar fashion” (714). “The violation is always an action, the target is always an individual, and the object is always the casting out of the individual from the organization” (606). Vir hierdie doel word van “creative offence-taking” gebruik gemaak (577). Die Reitz-video-insident aan die Universiteit Vrystaat is ‘n klassieke geval van SBY’s wat ‘n berg van ‘n molshoop gemaak het: “take the inch … and run a marathon” (1581). Die grootste moontlik bohaai word oor ‘n geringe voorval opgeskop, soos oor die teksboodskap wat ‘n dosent aan ‘n onrusstoker op die kampus van die Universiteit Stellenbosch (US) gestuur het. “The squeakiest wheel always gets the grease. And no one is capable of outsqueaking an SJW” (1669). Die US is ‘n voorbeeld van wat Day ‘n “SJW-infested institution” noem (1734).

Day verwys na die geval van James Watson (gebore in 1928), een van die ontdekkers van DNS en ‘n Nobel-pryswenner (1962). Watson het beweer “black people, over all, are not as intelligent as whites” (723). Deesdae mag jy nie intelligensie en ras koppel nie en hierdie verhouding mag ook nie wetenskaplik ondersoek word nie. Maar dit is presies waaroor Charles Murray en Richard Herrnstein in hulle boek The Bell Curve (1994) verslag gedoen het; dat intelligensie, volgens hulle, nie uitsluitlik aangeleer word deur mense wat die regte geleenthede gebied word nie, maar ook aan oorerwing toegeskryf kan word. As jy intelligensie-differensiasie volgens ras predik, selfs net sodanige moontlikheid suggereer, word jy, soos Watson, tot ‘n “unperson” verklaar (726).

Day haal soos volg uit Aristoteles se boek Retoriek aan: “There are people whom one cannot instruct” (2409). Aristoteles “didn’t say it was difficult to get through to them and he didn’t say it would take a long time to instruct them, he concluded that it could not be done” (2409). Day het hier veral die ongeneesbare dogmatisme van SBY’s in gedagte.

Watson is deur SBY’s sosiaal melaats verklaar. Sy lot is soortgelyk aan dié van William Shockley (1910-1989), een van die uitvinders van die transistor en ‘n Nobel-pryswenner (1956). Shockley het die aandag gevestig op die hoë geboortesyfer by wat hy as minder intelligente mense beskou het. Volgens hom kan sodanige bevolkingsaanwas op die lange duur beskawing nadelig beïnvloed. Hy het gevolglik gedink sulke mense behoort vrywillig gesteriliseer te word. Shockley sou ‘n openbare lesing in Amerika hou wat ek wou bywoon, maar swart studente het die byeenkoms gesaboteer op ‘n kampus waar een na die ander swart aktivis toegelaat is om vryelik sy mening te lug.

Tim Hunt (gebore in 1943), ook ‘n Nobel-pryswenner (2001), is ‘n ander slagoffer van ‘n SBY-kampanje waarop Day die aandag vestig. Hunt het tydens ‘n byeenkoms van vrouewetenskaplikes en joernaliste gesê dat drie dinge met vroue in ‘n laboratorium kan gebeur: jy raak op hulle verlief, hulle raak op jou verlief of as jy hulle kritiseer, dan huil hulle. Daarom is dit dalk wenslik dat daar aparte laboratoriums vir mans en vroue moet wees. Al sy verskonings het Hunt niks in die sak gebring nie. Hy is tot ‘n nie-persoon verklaar en uit talle ampte en organisasies geskop.

Day gee die volgende samevatting van wat SBY’s tot stand bring. Dit klink vir my na ‘n kortbegrip van die nuwe Suid-Afrika. “Their corrupted institutions are falling into rapid decline, one after the other, and being replaced by radical new institutions. The public schools can no longer educate, so people are turning to homeschooling* The universities can no longer provide liberal arts educations, so people are becoming technology-assisted autodidacts. The banks no longer loan, the state and local governments no longer provide basic public services, the military does not defend the borders, the newspapers no longer provide news, the television networks no longer entertain, and the corporations are increasingly unable to provide employment. Even as the institutions have been invaded and coopted in the interests of social justice, they have been rendered unable to fulfill their primary functions … The more an institution converges towards the highest abstract standard of social and distributive justice, the less it is able to perform its primary function” (2127).

[* “The state of North Carolina recently announced that more children are being homeschooled than attend private schools … homeschooling is a much more antifragile, much more SJW-resistant alternative to public schools than the private schools are, which is one reason that it is exploding in popularity around the world” (2160).]

Day het ‘n bietjie pret met toestande in Amerika wanneer hy skryf: “The perfect Queen of the SJWs – and she would be a queen, never a king – would be a mixed-race lesbian Swedish immigrant who was abused as a child by a conservative white Republican politician and kept as a sex slave by neo-Nazis with Confederate-flag tattoos prior to writing a bestselling novel about a fictionalized version of her terrible experiences, appearing on Oprah, and starring on a science fiction TV show popular with white nerds” (2524). In Suid-Afrika sou ‘n mens die ideale SBY-kandidaat vir ‘n toppos kon beskryf as swart swarte, vroulik, buite-egtelik, swanger, werkloos, oudstryder/terroris/bomplanter (met WVK-vrywaring), lesbies, vigspasiënt, gestremd (in ‘n rolstoel), US-studiebeurshouer, in besit van vervalste akademiese en ondervindingsertifikate maar funksioneel ongeletterd. Sy het nog nooit vir water, elektrisiteit of televisie betaal nie, is plek in ‘n US-koshuis toegeken (maar is tans paroolafwagtend) en het reeds ‘n luukse motor bestel met die oog op aanstelling in die toppos. Hanlie Retief en Ruda Landman het al onderhoude met haar gevoer (sy is Kaaps magtig).

Maar hierdie twee voorbeelde ondermyn die erns van hierdie saak. Wat aan die gang is, is niks anders nie as ‘n kulturele oorlog. Gelukkig is daar ‘n tegnologiese hulpmiddel, te wete die internet, wat tot ons beskikking is en waarmee eensydige blootstelling aan SBY’s bestry kan word. Daar tree soms anti-SBY-individue op die voorgrond. Kyk bv hoeveel ongenoeë Donald Trump in Amerikaanse SBY-geledere veroorsaak.

Leon Lemmer: Max du Preez, waar val jy uit?

Hiermee ‘n verdere repliek op Max du Preez se “Waar was júlle, Afrikaners?” (Die Burger, 24 deser, p 11). ter ondersteuning en aanvulling van John White se kommentaar (Praag 25 deser). Du Preez wil nie ‘n Afrikaner (genoem) wees nie, maar Afrikaners is sy gunstelingsondebokke. As die orakel van Riebeeck-Kasteel voel hy tuis in die rol van alwetende Afrikanerveewagter. As populis in nie-Afrikanergeledere skaar hy hom ongekwalifiseerd by die studente-onrus. Dit is immers hoofsaaklik swartes wat die chaos saai, al is dit juis hulle wat op ‘n rasdiskriminerende wyse universitêre toelating kry en by voorkeur (dikwels nie-meriete) studiebeurse ontvang. Du Preez sonder die opstandige studente se “opregtheid, welsprekendheid en rasionaliteit” vir bewondering uit. Sy sagte hart is diep geroer, veral deur die vroue. Buitensporige waardering vir en bevoordeling van swartes en vroue is ‘n kortbegrip van ANC-gesindheid.

“Dis ‘n wonderwerk hoe min geweld daar was; dís nou buiten die polisie se oorreaksie by ‘n paar geleenthede.” Du Preez skaar hom by die anargiste. Hy is sekerlik nie aan die kant van wet en orde nie. Sy houding is nog steeds soos tydens die blanke bewind. Hy loof die “People’s Power-opmarse van September 1989”. Volgens Du Preez was dit hierdie keer glo net ‘n “handjievol” wat gewelddadig was, terwyl berigte van ernstige skade in werklikheid daagliks instroom. Soos wanneer vakbondoptogte skade veroorsaak en die skuld daarvoor op ander mense afgeskuif word, word beweer dat dit nie-studente is wat hulle tot vadalisme gewend het. Die studente is blykbaar so onskuldig soos ongebore babas. Soos in die ou Suid-Afrika verkies blankes en spesifiek Afrikaners (en anders as Du Preez) in die nuwe Suid-Afrika steeds wet en orde en die uitlewing van beskaafde gedragsnorme.

“Ons moet vir ‘n oomblik uit ons wit middelklas-Afrikanervel klim en as mense na ander mense luister, as burgers na medeburgers. Ons sal verbaas wees hoeveel empatie ons gaan voel, hoeveel gemene grond daar bestaan.” Wanneer Du Preez Afrikaners in sy rigting wil dwing, gee hy voor om een van hulle te wees. Hy wil hê Afrikaners moet sintuiglik waarneem (kyk en luister) wat gebeur, want dan sal ons glo deernis met die opstandiges hê of ontwikkel. Du Preez vra nie dat ons moet dink/besin nie. Myns insiens is dit selfs sonder veel besinning vir die meeste Afrikaners duidelik dat hulle, ten spyte van hulle huidige status as tweederangse burger, hulle nie met sulke onsosiale en destruktiewe gedrag vereenselwig nie. Wat hier gebeur, is niks anders nie as ‘n voortsetting van die ANC se berugte rollende massa-aksie tydens die “bevrydingstryd”; gedrag wat uiters skadelike gevolge gehad het, die einde waarvan nie in sig is nie.

“As die studente nie kampusse en geboue beset en opmarse gehou het wat verkeer ontwrig het nie, sou die regering en die res van ons hulle bloot geïgnoreer het; sou ons nie dié historiese oomblik belewe het nie.”

Myns insiens verkies die meeste Afrikaners dat universiteite sonder ontwrigting akademies funksioneer. Ook dat paaie sosiaal-verantwoordelik gebruik word; dat diegene wat paaie vir hulle ideologiese agenda’s misbruik van ekonomiese sabotasie aangekla en swaar gestraf moet word. Aan die Universiteit Stellenbosch (US) het studente ‘n administrasiegebou beset. Die eerste keer in sy ampstermyn het die US-rektor, Wim de Villiers, ‘n bietjie durf geopenbaar, ‘n hofbevel gekry en hierdie studente laat uitsmyt. Hierna het hy sy konstruktiewe optrede ongedaan gemaak deur die hofbevel te laat ophef en waaragtig vir die studente om verskoning gevra. Dit sal studente ongetwyfeld aanmoedig om weer dieselfde te doen. Wat gaan De Villiers dan doen? Weer die koste van ‘n hofbevel aangaan, hulle weer laat uitsmyt en weer en nog nederiger om verskoning vra? Die absolute onvermoë om vooruit te dink, verbaas ‘n mens. Dit is ook eienaardig dat ‘n hofbevel verkry word om studente te verbied om skade te veroorsaak. ‘n Mens sou dink dat dit vanselfsprekend is dat saakbeskadiging verbode is en gestraf gaan word. Ook dat die oortreders gevonnis moet word pleks daarvan om hulle tekens met of sonder ‘n tandelose waarskuwing ongeskonde vry te laat.

Nadat toegegee is aan die eis om die Rhodes-standbeeld van die kampus van die Universiteit Kaapstad (UK) te verwyder, het ander eise gevolg; nie net aan die UK nie, maar ook aan ander universiteite en elders, insluitende eise vir die verwydering van ander standbeelde. Toegewings lei tot verdere eise en verdere toegewings. FW de Klerk het die voorbeeld met sy ongeëwenaarde reeks grondwetlike toegewings gestel. Dit het De Klerk se beloofde magsdeling in algehele magsoorgawe laat ontaard. Hy is daarvoor geloof en vereer. Die toegeemodus is egter die pad van vernietiging. Op die studente se anargie bou Du Preez egter sy hoop vir “waarvoor ware demokrate al ‘n dekade lank wag.” Die dwaasheid van algemene stemreg vir volwassenes in ‘n Suid-Afrikaanse eenheidstaat het nog glad nie by Du Preez ingesink nie. Vir hom bly hierdie uiterste vorm van demokrasie voortreflik.

“Ek het lanklaas die kloof tussen Afrikaners en die res van Suid-Afrika so grafies uitgebeeld gesien soos die afgelope week.” Du Preez is ontsteld hieroor, terwyl Afrikaners se wegstaan my tot dankbaarheid stem. In die opstand van hordes/die gepeupel is daar geen heil vir die blankes en allermins vir die Afrikaners nie. Toe die histories blanke Afrikaanse universiteite toegegee het aan ANC-druk om ook onderrig in Engels aan te bied, was hulle dwaas genoeg om hierdie ekstra onkoste aan te gaan sonder om vooraf kompenserende addisionele owerheidsubsidiëring af te dwing. Die gevolg was en is dat universiteite self die uitgawes moet betaal wat deur die aanbieding van meer as ‘n enkele onderrigtaal veroorsaak word. Die oogmerk van die ANC-regering is klaarblyklik om al die universiteite tot eentalige Engelsheid te dwing/transformeer en hiervoor misbruik hy sy subsidiëringsmag.

Die eerste resultaat van die huidige studente-opstand is dat daar volgende jaar geen verhoging van studiegeld gaan wees nie. Weereens het die universiteite versuim om die ANC-regering vooraf te verbind tot volle vergoeding vir die groot verliese wat hulle gaan ly. Waar dink Du Preez en diegene wat so entoesiasties oor die onrus is, gaan die universiteite bespaar om te vergoed vir die mate van kompensasie wat die owerheid nie aan hulle gaan betaal nie? My voorspelling is dat die mindere inkomste sommige of selfs al die histories Afrikaanse universiteite die verskoning kan/gaan bied om Afrikaans as onderrigtaal af te skaal en mettertyd af te skaf. Vir Afrikaners sal dit ‘n ramp wees, maar nie vir die nie-Afrikaner Du Preez wie se kind in ‘n Engelse skool is nie.

“Is Afrikaners só behep met hul taal en minderheidsregte en -voorregte dat aardskuddende politieke omwentelinge hulle koud laat?” Hier het ons ‘n gevierde/erkende politieke kommentator wat blykbaar nie weet dat daar glad nie so iets soos minderheidsregte in die nuwe Suid-Afrika bestaan nie. Daar is wel buitensporige minderheidsregte in Amerika, maar dit is omdat bv swartes tans daar in die minderheid is. Die voorspelling is dat die huidige bevoordelingsregte in Amerika gaan voortbestaan wanneer nie-wittes teen die middel van hierdie eeu die meerderheid kiesers word. In Suid-Afrika is minderheidsregte absoluut taboe al is swartes die allesverswelgende en onontsetelbare meerderheid. Dit is juis in so ‘n situasie dat die blankes, wat plaaslik ‘n bewese prestasierekord van meer as drie en ‘n halwe eeue het, se minderheidsregte beskerm behoort te word. Pleks daarvan is blankes se status onmiskenbaar tot dié van tweederangse burgers afgegradeer. In die huidige opset word blankes progressief ontneem van wat hulle met sweet en bloed tot stand gebring het, bv skole, universiteite, maatskappye, plase, ens. Hierdie bevoordeling van swartes kan/gaan tot in die oneindige voortbestaan omdat dwase, blanke, Afrikaanssprekende, grondwetlike onderhandelaars versuim het om te verseker dat ‘n keerdatum in die grondwet vir rasgegronde bevoordeling (en by implikasie blanke benadeling) gestel word. Dit is verregaande dat Du Preez in hierdie bedenklike omstandighede verwys na Afrikaners se beheptheid “met hul taal en minderheidsregte en -voorregte”. Anders as Du Preez is ek behep met die heil van Afrikaners, die behoud van ons kultuur en die voortbestaan van Afrikaans.

“Ek wil Afrikaanse studente en dosente vra: Stem julle saam dat die staat universiteite verwaarloos terwyl hy toelaat dat korrupsie, vrot regering en ideologie-gedrewe projekte miljarde rande insluk? Stem julle saam dat dit moreel gebiedend en in die belang van stabiliteit is dat soveel moontlik behoeftige swart [!] studente wat akademies kwalifiseer, gehelp moet word om grade en diplomas te kry?” Du Preez was maar ‘n kort rukkie op universiteit. Ek gaan hom ‘n bietjie help om helderheid te kry oor die onderwerp waaroor hy skryf.

  • Die vrot regering waarmee Suid-Afrika sit, is die direkte gevolg van die onvanpaste grondwetlike grondslag waarop die land funksioneer. Al die politieke partye probeer (ten alle koste) die steun van soveel moontlik kiesers werf. Die meerderheid kiesers is swak ingelig, beskik oor beperkte geletterdheid en het min breë insig en is daarom ingestel op korttermynbevoordeling. Dit is waarom sowel die ANC as die DA die studente-onrus steun, naamlik om meer stemme te kry. Die tragedie is dat naas Du Preez sommige van die universiteitsrektore ook in dieselfde koor sing deur die studente se opstandige gedrag te loof.
  • Eenogig bepleit Du Preez dat net swart studente finansieel gehelp moet word. ‘n Nie-rassige benadering vereis dat net twee faktore by die toekenning van studiebeurse in ag geneem behoort te word: bewese akademiese prestasie en finansiële behoefte. Dit is bekend dat die ANC-regering voorkeur aan die toekenning van studiebeurse aan swartes gee en dat kandidate wat Afrikaans as vak wil bestudeer nie vir studiebeurse in aanmerking kom nie. Ingevolge transformasie, wat aan die histories Afrikaanse universiteite primêr verswarting en verengelsing beteken, gee universiteite ook voorkeur aan swart kandidate by die toekenning van studiebeurse. Die afgelope tyd is keer op keer berig dat lede van Open Stellenbosch beweer dat die enigste rede waarom hulle by die US ingeskryf het, is omdat studiebeurse aan hulle toegeken is. ‘n Groot persentasie van diesulkes hoort streng akademies nie op die kampus nie. Myns insiens behoort studiebeurse nooit om nie-akademiese redes (bv ras, geslag, sport) toegeken te word nie. Die US kan van ‘n groot kwota onrusstokers ontslae raak deur beurse uitsluitlik aan akademies bekwame kandidate op ‘n nie-rassistiese grondslag toe te ken.
  • Die ANC-regering het sy subsidiëring van universiteite progressief afgeskaal. Dít terwyl van universiteite verwag word om weens ‘n grootliks disfunksionele skoolstelsel al hoe meer geld aan remediërende onderrig te bestee. Die staat versuim ook in groot mate om oud-studente te verplig om studielenings terug te betaal, asook om grootskaalse korrupsie in die stelsel uit te skakel. Die plundering van die staat en die land se bates het in ‘n mensereg ontaard. Terselfdertyd word van universiteite verwag om al hoe meer (substandaard)studente te akkommodeer. ‘n Mens kon dink anti-akademiese regeringsdruk sou lei tot groter aandrang op outonomie van die kant van universiteite. In werklikheid gebeur die teenoorgestelde. Rektore en ander lede van die topbestuur van universiteite word deur die president, die minister van hoër onderwys en die betrokke parlementêre portefeuljekomitee hiet en gebied. Die US-raad het onlangs die onvergeefbare dwaasheid begaan om in te stem tot die minister se versoek dat sy verteenwoordigers in die raad van drie tot vyf vermeerder word. Die boodskap wat daarmee uitgestuur word, is dat die US geen (of in elk geval ‘n verminderde) premie op sy outonomie plaas; dus dat dit goed is dat ANC-beleid (wesenlik van ‘n on- of selfs anti-akademiese aard) toenemend op hom afgedwing word.
  • Du Preez verwys na die ANC-regering se ideologie-gedrewe projekte. Transformasie is ‘n tersaaklike voorbeeld. Universiteite het darem nog net ‘n enkele rektor, maar hy word bygestaan deur ‘n hele rits viserektore, bv een met transformasie as werkopdrag. ‘n Rektor ontvang ‘n ministeriële salaris (in minstens een geval, KZNU, het die rektor selfs meer as die president ontvang, sekerlik nie “verdien” nie), plus ‘n bonus, ‘n luukse ampsmotor en dikwels ook ‘n luukse ampswoning, luukse reis- en verblyfvoorregte, ens. [Jonathan Jansen, die rektor van die Universiteit Vrystaat (UV), is juis nou op reis in die buiteland. Hy het onlangs gekla dat sy werk as rektor vervelig geword het, want danksy sy besondere bekwaamheid het hy gedink daar is geen probleme op die UV-kampus oor nie.] ‘n Rektor ontvang ‘n ministeriële vergoedingspakket omdat eerder politieke as akademiese oorwegings deurslaggewend by sy aanstelling is. Sommige van hierdie buitensporige rektorsvoordele drup ook op die span vise-rektore. Maar selfs die spandabele Jacob Zuma het net een adjunk. Waarop universiteite moet fokus, is die uitsny van onnodige vet. Sulke besparings kan in laer studiegeld en meer studiebeurse neerslag vind. Ek het al voorgestel dat rektore se salaris aan dié van professore gekoppel moet word; dat rektore nie meer as 50% meer as professore mag ontvang nie. Professore is immers die akademiese kern van ‘n universiteit. Viserektore behoort nie meer as 25% meer as professore te ontvang nie, dekane bv 10% meer, hoofde van akademiese departemente 5% meer, ens. Die ander saak wat aandag moet kry, is die groot universiteitsadministrasies en die talle hoogbesoldigde nie-akademiese poste. ‘n Universiteit bestaan om navorsing te doen en onderrig te verskaf. Die administrasie is bloot ‘n hulpdiens. Die universiteit hoef ingevolge sy akademiese funksie nie sportfasiliteite, behuising, kos, ens, te voorsien nie. Sulke sake kan geprivatiseer word. Naas die vermindering of verkieslik afskaffing van remediërende skoolonderrig moet universiteite waak teen onderrig in mode- of pseudo-dissiplines, soos Swart Studies, Vrouestudies en die jongste sotlikheid, Transformasie. Wim de Villiers wil Transformasie aan die US ‘n verpligte kursus in elk van die eerste vier studiejare maak. Dink vir ‘n oomblik na oor wat die gevolge sou gewees het as die “apartheidsregime” verpligte universitêre indoktrinasiekursusse in die regeringsideologie van destyds ingestel het. Universiteite moet funksiegetrou bly deur navorsing te doen en onderrig te verskaf en in alles akademies korrek pleks van polities korrek op te tree.

Wie wurg wit Europa blou?

Dr. Leopold Scholtz skryf afgelope Saterdag op Prawda dat Europa tot steeds meer “ekstremisme” oorgaan as gevolg van die migrantestroom wat die Abendland oorspoel. Daar word ‘n tal van voorbeelde genoem, onder andere die skeltaal wat Frau Merkel moet verduur, die Nederlandse dorpe wat ekstremiste trek, die Sweed wat ‘n onderwyser en kind doodgesteek het, en meer gematigde insidente waarin plaaslike Duitse burgemeesters meen dat daar geen plek meer is om hierdie stroom vlugtelinge op te vang nie.

As ek op die hoofstroommedia kyk, sien ek dieselfde tendens. Die Metro gratis koerant bring verlede week ‘n voorbladfoto uit van ‘n kind in nood, en Al-Jazeera meld van ‘n verdrinkende vlugtelingkind wie se lewe net-net gered kon word. ‘n Groot aantal tragiese gevalle word aan die Europeër geprojekteer om op hul skuldgevoelens te teer en om meer vlugtelinge in hul eie agtertuin te verwelkom.

Tussen Scholtz en die Europese hoofstroommedia word die indruk gewek dat die Europeer intolerant en inherent rassisties is, en dat dit ‘n swakheid aan hulle kant is dat hulle nie hierdie arme onskuldige vlugtelinge in hul gebiede wil aanvaar nie. Ek vermoed dat die HSM doelbewus gemuilband word om nie al te negatiewe berigte oor die vlugtelinge te plaas nie. Immers, elke wit Europeer wat teenstribbel is mos een te veel.

Hierdie proteste waar die tradisionele Europeers hulself skuldig aan maak is egter nie bloot ‘n irrasionele impuls nie, maar ‘n reaksie op dit wat hulle elke dag sien en van hul kennisse en vriende verneem. Net so aan die buitekant van die falende mediamonopolie is daar baie gesaghebbende nuusvoerders wat ander verhale vertel.

Die volgende is die geval:

In Duitsland het die misdaad die laaste jaar dramaties toegeneem. Buitelandse bendes het op die groter stede toegesak en begin vanuit hul onderwêreldse posisie die nasionale kohesie te ondermyn. Die situasie is al so rampspoedig dat die polisie gekapituleer het. Hulle het nie die hulpbronne of die manskappe om hierdie probleem te kortwiek nie, wat in feite beteken dat wet en orde besig is om te verval. Dat die woede teen Angela Merkel begin toeneem behoort nie te verbaas nie. Sy het immers enkele jare gelede toegegee dat integrasie in Duitsland volledig misluk het. Die ander Europese leiers het opgelug gereageer dat iemand anders dié probleem eerste openbaar gemaak het, en soos vallende dominostene het hulle al skoorvoetend dieselfde toegegee. Eers Merkel, toe Sarkozy, daarna Balkenende en David Cameron.

Ondanks hierdie duidelik mislukte integrasie van minderhede, staan Frau Merkel nou voorop en meen dat Duitsland nog heelwat meer kan akkommodeer. Duidelik blyk dit nie soseer die verregse ekstremiste is wat irrasioneel optree nie, maar eerder Frau Merkel, wat besig is om ‘n slinkse hoogverraad te pleeg met haar optredes.

Ons sien dieselfde tendens in Swede. Daardie land is tegnies bankrot. Minderhede en asielsoekers wil nie werk nie, maar op uitkerings van die staat leef. Hulle wil ook nie integreer nie, maar die plaaslike Sweedse bevolking van binneuit vernietig. In 2006 het die polisie in Malmö ook al vermeld dat hulle die misdaad nie meer kan beheer nie. Ondanks hierdie bevindings, die feit dat verkragings met meer as 1400% toegeneem het, en dat hulle nog heelwat meer asielsoekers wil opvang, word elke stem van protes doodgeswyg of as “rassisties” beskou. Daar word weer grootliks melding gemaak van die “verregse, rassistiese” Sweed wat iemand met ‘n mes doodgesteek het, maar toe afgelope Augustus ‘n vlugteling uit Eritrea iemand in die Ikea winkel onthoof het, was alle perse doodstil. Om die gemoedere te bedaar het die winkel besluit om kombuismesse uit die rakke te verwyder in plaas van die vlugteling uit hul land te skop. Die mes het dit alweer gedoen.

Ikea

Die narratief dat die vlugtelinge wegvlug vir die oorlog in Sirië is maar ‘n dungesaaide storie. Slegs 20% van die vlugtelinge blyk inderdaad van daardie land afkomstig te wees. Ongeveer 72% van die vlugtelinge is mans van weerbare leeftyd (18-45 jaar) met om en by 15% vroue en 13% kinders. Ons moet ook nie vergeet dat die martelaar-peuter Aylan Kurdi wat dood op die Turkse kus aangespoel het, ook in sy tuisdorp in Sirië begrawe lê nie, wat ‘n mens laat kopkrap oor die veiligheidssituasie aldaar.

Die leier van Sirië, Bashar al-Assad, is ‘n mediese dokter en sekulêre Moslem. Sy vrou is ook volledig sekulêr en dra geen hoofdoek nie. Hy staan juis bekend om sy gematigheid en dat radikale Moslems hom wil verwyder omdat hy te akkommoderend is vir ander nie-Islamitiese minderhede. Selfs die VS befons ISIS om Assad uit sy land te verwyder. Dit is dus uiters skynheilig hoe die Europese leiers, media en moraliste karring oor die gebrek aan gematigheid onder hul eie mense terwyl hulle juis van ‘n gematige leier ontslae wil raak deur radikale bewegings te steun.

As die spulletjie witboordjieskurke in Brussel werklik gematigheid onder hulle mense wil hê, moet hulle begin om gematigde leiers elders te steun teen radikalisme. Dan sal die vlugtelingestroom vanself begin afneem en die Europeër sy radikale leuses en spandoeke oorboord gooi.

Dit gaan egter nie gebeur nie, aangesien ons ‘n nuwe tydsgewrig betree. Die skurke in die EU en hul skoothondjie-leiers is soos ‘n imperialistiese beheerliggaam wat die soewereiniteit van die Europese nasiestate wil vernietig. As die gewone Europeër nie so verward en apaties was nie, sou hy kon gesien het dat die EU beheerliggaam letterlik in ‘n staat van oorlog teen die nasiestate verkeer, en net soos hulle uit Suid-Afrika geleer het hoe verlam en verdeeld ‘n Westerse volk optree in ‘n multikulturele gebied, gebruik hulle die vlugtelinge as verskoning om Europa in dieselfde rioolput af te spoel.

Laat ons nie vergeet nie dat daardie superbankpokker George Soros se stigting verantwoordelik was om pamflette te versprei onder die inwoners van die Midde-Ooste waarin vermeld word hoe hulle die Europese wette kan omseil om hulself in Europa te kan vestig, volledig met landskaarte, telefoonnommers, internetadresse en regsverteenwoordigers se gegewens.

Dit is nogal verbasend hoe die eens magtige Europa se leiers ewe skielik jellie-agtig begin word het en kans sien om hul eie mense se lewens te versuur terwyl die Nederlandse eerste minister weier om asielsoekers in sy buurt te verwelkom. Dis mos ons taak, meen hy. Snaaks genoeg het ek ook niks meer verneem van Conny Braam, Klaas de Jonge of Hélène Passtoors nie. Auntie apartheid is nou ewe skielik tjoepstil en sê niks oor haar rassistiese landgenote nie.

Al wat ek weet is dat hoe gouer die Eurolande wakker skrik  en wegbeweeg uit daardie vervloekte Unie, hoe beter sal die kans wees dat daar nog ‘n land sal wees vir die etniese Europeër se nageslag een dag.

Ongelukkig is die etniese Europeër juis die probleem.

Dan Roodt: Die tragedie van Springbokrugby

Kom ons erken dit maar: In die Nuwe Suid-Afrika met sy afwaartse spiraal wat standaarde en prestasie betref, soek almal naarstiglik na ‘n tikkie voortreflikheid, die sweem van ‘n “wenner”. Vandaar dus die sware verantwoordelikheid wat op die Springbokrugbyspan gepak word: In ‘n verloorland met ‘n regering wat Zimbabwe as sy model aanvaar het, moet vyftien hoofsaaklik wit Afrikaanse rugbyspelers die kastaiïngs uit die vuur krap en ‘n wêreldbeker huis toe bring.

Soos ek egter gistermiddag na afloop van die Springbokke se neerlaag teen Nieu-Seeland getwiet het:

Albert Brenner, wat so twee jaar gelede hier oor Rugby en die Afrikaner geskryf het, het gister insgelyks getwiet:

As ‘n mens ‘n lykskouing oor gister se wedstryd moet hou, het Bryan Habana waarskynlik die wedstryd weggesmyt toe hy ongevraag begin storm het voordat Dan Carter vir sy doelskop begin beweeg het. Daarmee het ‘n oënskynlik senuagtige Carter ‘n tweede kans gekry en wel die bal tussen die pale deurgestuur.

Ek is nie so ‘n groot rugbykenner nie, hoewel enigeen in Suid-Afrika met rugby grootword. Toe ek klein was, nog voor die koms van televisie, kan ek onthou hoe gesinne voor die radio met gespanne aandag na Gerard Viviers se kommentaar geluister het, tot by daardie ekstatiese oomblik: “… En hy druk hom!” ‘n Mens moet egter blind wees om nie die dilemma van Springbokrugby raak te sien nie.

Die media maak ‘n geweldige ophef van gekleurde spelers, veral natuurlik Habana, maar ook die Zimbabwiër “Beast” Mtawarira wat reeds sedert 2008 vir die Springbokke speel. Trouens, “Beast” verskyn op feitlik elke handelsadvertensie waarin die Springbokke gebruik word. Ook J.P. Pietersen haal elke keer span, terwyl die aantal foute wat hy maak, net vermeerder. Die afgelope paar wedstryde hou ek hom nogal dop: telkens as hy die bal kry, lyk dit nie asof hy weet wat om daarmee te maak nie. Gister het hy ‘n bal wat deur die All Blacks uitgegooi is, probeer klap en daarmee die lynstaan ongunstig teen sy eie span gekeer.

Daarmee is ons midde-in die probleem van Springbokrugby: rassekwotas en politieke korrektheid. Mandela het nie spontaan die Springbokrugbytrui in 1995 aangetrek nie: sy sinistere raadgewers in die SAKP wat al dekades lank met ‘n sielkundige oorlog teen Afrikaners besig is, het hom waarskynlik voorgesê om met dié foefie vorendag te kom, “om die land te verenig”, terwyl hulle heimlik besig was om van die weermag en polisie se offisiere ontslae te raak en hulle met hul eie MK-terroriste te vervang.

Feit is dat sport, en veral rugby, in Suid-Afrika so verpolitiseer is dat ons waarskynlik nooit weer “normale” sport gaan sien nie. Eintlik kry ‘n mens die afrigters soos Heyneke Meyer jammer, want hulle moet die bykans onmoontlike vermag om teen ander spanne te wen wat bloot op meriete gekies word, terwyl hy die ANC-sportminister Fikile Mbalula se enkelmoutwhiskyasem op sy nek voel soos wat die druk om alle blanke spelers met swartes te vervang, toeneem.

“Transformasie” is ‘n sinoniem vir dít wat die Franse deesdae “die groot vervanging” (le grand remplacement; kyk bietjie dié musiekvideo deur die gemaskerde vrouegroep “Les brigandes”) noem. Dit gaan daaroor om die oorspronklike bevolking – in dié geval die Springbokke wat meesal uit Afrikaners bestaan het – met ‘n nuwe bevolking te vervang.

Onderweg na daardie “groot vervanging” waardeur ons uit die openbare oog moet verdwyn, ook wat rugby betref, bevind Springbokafrigters hulle tussen Scylla en Charybdis: vervang hulle nie genoeg nie, verloor hulle hul werk; vervang hulle te vinnig, verloor die span, soos gister.

Gister het die All Blacks, veral in die eerste deel van die wedstryd toe ons goed begin het, nie so sterk gelyk nie. Indien die Springbokke meer gees en samehorigheid gehad het, sou hulle met gemak kon wen. Maar die punt van my twiet hier bo is geldig: Geen patriotisme en samehorigheid is moontlik waar ‘n volkslied uit drie dele met drie tale bestaan en daar konstant rassekwotas afgedwing word nie!

Ons, die Afrikaanse rugbypubliek, bevind ons ook in ‘n volslae teenstrydigheid: Indien die Springbokke die wêreldbeker sou wen, sou dit eindeloos deur die ANC en die hele polities korrekte horde in die media uitgebuit word “om die dae van Mandela” te laat herleef en juis “die groot vervanging” met skerper haat en venyn te verkondig. Verloor hulle, soos gister, voel mense teleurgestel en moedeloos, en gee al minder om of die groot vervanging plaasvind, al dan nie.

Wen of verloor, op die ou einde verloor ons almal.

Het dit daarom nie tyd geword dat die sportadministrateurs en -afrigters bietjie ruggraat toon en groter outonomie vir sport en sportbesluite – soos die aanwys van spelers – voorstaan nie?

Anders gaan die huidige kwasikommunistiese omstandighede waarin alles – kultuur, letterkunde, onderwys, sport – aan politiek en ideologie ondergeskik is, bloot voortduur.

Karel Combrinck: Sangomaland

Hierdie is nie bedoel om ‘n kommentaar op Leon Lemmer se rubriek oor Leon Wessels te wees nie, maar sluit hopelik daarby aan.

Oor die afgelope weke is ons vergas op berigte oor opstootjies en relletjies aan Suid-Afrikaanse universiteite. Dit gaan nou oor Afrikaans as voertaal en dan weer oor fooie. ‘n Mens sou graag die maer hond langs die konka wil wees te om te probeer afluister wat die eintlike redes vir hulle « woede » nou is. Soos ons uit ondervinding oor die jare weet, sê hulle mos nooit wat die ware rede is waarom hulle breek en brand en toi-toi nie. In 1960 met die Sharpeville-onluste (nog ‘n linksdekadente simbool) was dit mos kwansuis « woede » oor pasboeke.

Nee, ek wil my verstout om te sê die werklike rede vir hulle « woede » is frustrasie dat hulle nie die mas kan opkom nie, selfs nie met die verlaagde standaarde aan ons nuwe « getransformeerde » universiteite nie.

Die standaarde van ons universiteite is reeds dermate afgewater dat ons kwalifikasies net geen waarde meer in die meeste Westerse lande het nie, behalwe miskien vir die nuttelose vakrigtings wat almal met politieke onrusstokery en rewolusie te make het! Watter regdenkende mens wil jou wend tot ‘n dokter wat heel waarskynlik 40% gemiddeld in matriek behaal het? Intussen is daar derduisende dokters wat in die buiteland werk en wat voor « transformasie » aan Suid-Afrikaanse universiteite opgelei is. Allerweë is hulle erken as van die beste dokters ter wêreld. Deesdae word Kubane en Bangladesji’s ingevoer om in ons eie behoeftes aan dokters te voorsien.

Neem die halfbesimpelde vroumens van die Departement Engels aan die Universiteit van Stellenbosch met wie Praag onlangs ‘n onderhoud gevoer het. Gaan iemand my vertel dat sy dieselfde standaarde op « benadeeldes » gaan toepas as wat vantevore vir wit studente gegeld het ? Maar nou ja, gelukkig gaan dit maar net om Engels en wie de swernoot gee om wat van die standaard van Engelsonderrig op Stellenbosch word ? Ons bekommernis is nie oor Engels nie, maar oor die ander studierigtings.

Nog ‘n voorbeeld : Ons regsopleiding. Onlangs sê iemand aan my: « Jy weet die Suid-Afrikaanse regering erken nie meer die B. Proc.-graad nie, net die LL.B. » Maar weet die persoon dan nie die LL.B.-graad van vandag ís die B.Proc van gister nie! In die leerplan vir die « nuwe », «getransformeerde » LL.B. by Unisa ontbreek byvoorbeeld Latyn en Romeinse Reg. Enigeen weet tog dat ons regstelsel gegrond is op die Romeinse reg en die Romeins-Hollandse reg. Hoe studeer ‘n mens die Suid-Afrikaanse reg sonder ‘n kennis van Latyn en van die Romeinse reg en dus van die Romeins-Hollandse reg?

Aan die ander kant is daar nou goggas in die leerplan soos « Skills course for law students » (Unisa ken net Engels) en « Fundamental rights ». As ‘n mens nou ‘n spesiale vak moet hê wat handel oor fundamentele regte, wat bestudeer jy dan in die ander vakke? Gaan die reg in sy geheel dan nie oor mense se fundamentele regte nie? Dan ook nog « African Customary Law ». O wee, o wee. Hoe hulle van African customs by « law » uitkom, sal seker net die sangoma weet. En dan ook nog « International human rights ». Dis nou skynbaar iets anders as « fundamental rights »!

In elk geval sal die »getransformeerde » regsopleiding en regspleging nou ruim voorsiening maak vir « regstelling » en « anti-diskriminasie » ( d.w.s. diskriminasie teen wittes ) en dis mos maar waaroor dit in die « nuwe » Suid-Afrika gaan.
Maar die werklike vraag is: Kan Suid-Afrikaanse universiteite nog gered word? Is hulle nie reeds onherroeplik daarmee heen nie? Kan ‘n universiteit, waar verdienstelikheid en prestasievermoë nie meer die hoogste prioriteit is nie, nog ‘n universiteit wees? Is ‘n Universiteit wat na die regering se pype dans in die mate waartoe die Universiteit van Stellenbosch dit byvoorbeeld doen en waar ANC ideologie ‘n wesenlike deel van die universiteit se waardestelsel uitmaak, inderdaad nog ‘n universiteit?

Een van die fundamentele kenmerke van ‘n universiteit is onafhanklikheid. Van watter onafhanklikheid is daar nog by Suid-Afrikaanse universiteite sprake? Moet ons nie maar die aftakelingsproses, wat in elk geval reeds onomkeerbaar is, aanhelp en versnel nie? Wanneer alles tot niet is, kan ons dalk begin om weer van nuuts af iets van waarde tot stand te bring. Maar dit sal moet wees sonder ANC-toesig, anders, los maar.

Leon Lemmer: Leon Wessels en Danny Titus oor Open Stellenbosch

LitNet publiseer die afgelope tyd bydraes tot sy Open Stellenbosch- (OS) seminaar. Wat eienaardig is, is dat LitNet, wat oorwegend ‘n Afrikaanse webwerf is, in hierdie geval voorkeur aan bydraes in Engels gee. Mense wat Afrikaanssprekend is en meesal in Afrikaans publiseer, word deur die redaksie gevra om hulle bydraes in Engels te lewer. Oor die algemeen handel die kommentaar eerder oor politiek as oor die akademie. Daar is uitstekende bydraes maar ook ander wat oorloop van anti-blanke, anti-Afrikaner- en anti-Afrikaans-sentiment, selfs -haat. Johannes Comestor se Afrikaanse bydrae, wat streng akademies is, is as ‘n brief gepubliseer (LitNet 5 deser) en nie as ‘n OS-seminaarbydrae nie, gevolglik sal dit gouer in die vergetelheid verdwyn. Gelukkig het Praag (7 deser) dit hergepubliseer.

In hierdie skrywe gaan ek my aandag beperk tot twee van die LitNet-bydraes, dié deur Leon Wessels en Danny Titus. Dit impliseer nie dat ons hier met meerderwaardige insig deur twee menseregtekommissarisse te make het nie; eerder die teenoorgestelde. Ek moet Wessels se skrywe voor die teks van Titus bespreek, nie omdat dit vroeër gepubliseer is nie maar omdat Titus goedkeurend daaruit aanhaal, so asof sy eie sêgoed opgeraak het. Ek het al by meer as een geleentheid oor Titus se onverkwiklike gesindheid geskryf; ook heel onlangs (Praag 7 deser en 22 Augustus).

Leon Wessels

Leon Wessels is bekend as een van die destydse blanke regering se hoofonderhandelaars, wat FW de Klerk se beloofde politieke magsdeling in algehele magsoorgawe getransformeer het. Wessels het ‘n boek oor die gebeure geskryf, asof dit ‘n besondere prestasie was om weens onvermoë in (feitlik) elke opsig sy eie mense (taal- en kultuurgenote) en hulle nageslag onberekenbare skade te berokken. Ek het sy boek, Vereeniging (2010), in besonderhede bespreek (Praag 20.10.2013). Vroeër vanjaar was Wessels in die nuus vanweë die groot akademiese skade wat hy met sy verslag op die Potchefstroomse universiteitskampus veroorsaak het (Praag 29 Maart).

Teen hierdie agtergrond moet sy jongste skrywe, “Open Stellenbosch: The elephant in the room” (LitNet 15 September), beoordeel word. Wessels begin met verwysing na die destydse onderhandelings oor die landstale. Hy ag dit steeds wonderlik dat daar kort voor die sperdatum op elf amptelike tale ooreengekom is en dat Cyril Ramaphosa oor Venda kon sê: “Just to think that my language is now getting constitutional recognition; it is up there alongside English and Afrikaans.” Wessels weeg nie die guns wat aan Ramaphosa en ander swarttaalsprekers gedoen is op teen die groot, duur en onpraktiese las wat elf amptelike tale die land oplê nie.

Wessels dink blykbaar steeds dat aan Engels geen “special place” toegeken is nie. Hy erken ook nie dat Afrikaans die enigste plaaslike taal is wat in hierdie proses oneindige groot skade gely het nie. Dit lyk asof Wessels steeds nie besef dat dit doelbewuste strategie/taktiek van die bose ANC was om, na analogie van die gebeure in Vietnam, besluite oor omstrede sake so lank moontlik te vertraag nie. Daarom kon die ANC sy wil (Engels as die eintlike amptelike taal) kort voor die sperdatum afdwing. Lees oor hierdie ANC-taktiek in Anthea Jeffery se uitstekend nagevorsde boek, People’s War (2009).

Terwyl Afrikaners en Afrikaans weens politieke dwaasheid onvergeefbare skade berokken is, het enkele blankes, waarvan Wessels een is, materieel (bv as menseregtekommissaris) by die magsoorgawe gebaat. Nege van die elf amptelike tale word deur die ANC-regering aktief verwaarloos, terwyl Afrikaans doelbewus ondermyn en sover moontlik benadeel word. Let op hoe misleidend Wessels hierdie situasie verwoord:

“The lost place of Afrikaans and the concern of Afrikaners about language usage just do not carry the same weight as the other questions that the authorities are battling with now.”

Hy haal Naledi Pandor soos volg goedkeurend aan: “Any appeal for extraordinary status for Afrikaans or any [!] other language [English?] will be difficult to justify in a democratic South Africa.” Wessels erken dat regeringsdepartemente die grootste oortreders is weens “ignoring the other ten official languages.” Maar kan die man dan nie maar erken dat die Nasionale Party-regering se verteenwoordigers, waarvan hy een was, op groot skaal drooggemaak het tydens die grondwetlike onderhandelings nie, insluitende mbt die amptelike tale, en dat dit naïef was om die bose ANC in enige positiewe opsig te vertrou nie?

Ek bespeur geen teken van berou by Wessels nie. Hy verwys bv na wat Pierre de Vos oor transformasie aan die Universiteit Stellenbosch (US) kwytgeraak het. Hierdie opmerkings is ook op bv die Potchefstroomse universiteitskampus toepaslik. “The change of policy, which will lead to the diminishing of the rights of Afrikaans students to be taught in their mother tongue, will stand the test of constitutional scrutiny because of past racial discrimination.” Dus, omdat daar voorheen teen nie-wittes gediskrimineer is, is dit ingevolge die grondwet, by name regstellende aksie, heeltemal in orde dat daar nou teen blankes en Afrikaans gediskrimineer word. Wessels erken uiteraard nie dat dit dwaas was om so ‘n grondwet te aanvaar nie; ook nie dat dit onnosel was om nie eens ‘n keerdatum vir die beëidiging van hierdie bevoordeling/diskriminasie te stel nie.

Tog is dit blykbaar geoorloof om sedert 1994 herhaaldelik na die nuwe Suid-Afrika as ‘n nie-rassistiese land te verwys. ‘n Mens moet darem ‘n dik vel hê as sulke deurtrapte valsheid jou nie hinder nie. Heeltemal teenstrydig met wat pas hier uiteengesit is, skryf Wessels waaragtig: “Politically speaking: anything [!] that suggests exclusion and racial discrimination will not carry the day.” Maar dit is so duidelik soos daglig dat Afrikaanssprekendes aan al die eens Afrikaanse universiteite al hoe meer van Afrikaans as onderrigmedium uitgesluit word (dus “exclusion”) en dat daar suiwer rassisties op groot skaal teen blanke studente (bv by universiteitstoelating, studiebeurstoekennings en koshuisplasings) en teen blanke dosente (bv by aanstelling en bevordering) gediskrimineer word (dus “racial discrimination”). Wessels verwys na die US-rektor, Wim de Villiers, se refrein, “Stellenbosch is not an Afrikaans university” en sê dan: “This bold statement has to be applauded.” Dit is vir my kwalik moontlik om ‘n polities meer onredbare mens as oud-Broederbonder Wessels voor te stel.

Wessels sluit sy essay soos volg af. Dit is die teksgedeelte wat deur Titus aangehaal word asof dit evangelie is. “During language debates the elephant in the room is often racism. I have sat around dinner tables when interlocutors will boldly say, ‘I am not a racist’ and then continue to demonstrate the opposite. There are many Afrikaans pundits who are not racists. There are, however, also many who shield their racist attitudes by glibly citing constitutional provisions. Racists nowadays ain’t what they used to be and they don’t look alike. They are to be found on different sides of the argument. They have to be exposed because they will not find constitutional protection. To isolate them will not be difficult if peace-loving people stand up to be counted; normally this is not what they do when the heat is on. There is too much at stake now to allow hot-headed racists – from all sides of the divide – to dominate the discussions. For multilingualism to succeed at our tertiary institutions we have to rekindle the spirit of the drafters of the Constitution: to listen to one another and to believe that a solution to harness the interests of everyone is possible.”

Laasgenoemde aanhaling is op talle maniere oop vir kritiek. Hier volg enkele voorbeelde:

  • Let op hoe die aanvaarbaarheid van die hoogs onvolmaakte grondwet deur Wessels as die grondslag vir stellinginname veronderstel word.
  • Die naïewe gees waarin die blanke bewind se onderhandelaars die grondwet benader het, verskil hemelsbreed van die voorbedagte en volgehoue bedrieglikheid van die ANC-onderhandelaars. Dit is waarom bv FW de Klerk sedertdien kort-kort beweer dat die letter pleks van die gees van die grondwet in die ANC-regering se dade weerspieël word.
  • Die oorgangsgrondwet verskil van die finale grondwet tot verdere nadeel van blankes en Afrikaans. Vergelyk bv die 1993-taalartikel met die 1996-taalklousule (dié tekste is beskikbaar in bv JC Steyn, Ons gaan ‘n taal maak, 2014, p 525-527). In die 1993-teks staan daar: “[1] Regte met betrekking tot taal en die status van tale wat by die inwerkingtreding van hierdie Grondwet bestaan, word nie ingekort nie … [2] nóg die regte met betrekking tot die taal nóg die status van ‘n amptelike taal … verminder mag word … [3] die nie-vermindering van regte met betrekking tot taal en die status van tale wat by die inwerkingtreding van hierdie Grondwet bestaan.” Hierdie drie bepalings is in die 1996-teks met ‘n enkele bepaling vervang: “Gesien die historiese inkorting van die gebruik en status van die inheemse tale van ons mense, moet die staat praktiese en daadwerklike maatreëls tref om die status van dié tale te verhoog en hul gebruik te bevorder.” Waar dit in die 1993-teks veral om die behoud of nie-vermindering van die status van Afrikaans gegaan het, word Afrikaans in die 1996-teks effektief uitgesluit van enersyds behoud van status en andersyds selfs van bevordering. Steyn skryf: “Die belangrike bepaling in verband met die nie-inkorting van taalregte en -status is in die finale Grondwet van 1996 weggelaat” (p 443). Dit gaan immers nou om die bevordering van die inheemse tale wat na bewering histories benadeel is, dus swart tale. Die verraad wat hier gepleeg is, is moontlik gemaak deur die onderhandelaars van die blanke bewind, wat toegee het aan die ANC se eis dat die 1994-verkiesing ingevolge die oorgangsgrondwet gehou moet word en dat die parlement, wat deur die swart meerderheid gekies is, oor die finale grondwet sou besluit. Vergelyk die huidige lot van Afrikaans met FW de Klerk se pragtige voor-Kodesa-woorde: “Die posisie van Afrikaans is nie onderhandelbaar nie” (Steyn p 423).
  • Terwyl daar skynbaar vir rassiste aan albei kante van die spektrum gepreek word, is dit myns insiens hier, soos elders, eintlik maar die blankes en veral die Afrikaners wat vir veroordeling uitgesonder word. Dit is dieselfde soort gesindheid wat by plaasmoorde geopenbaar word. As daar gevra word vir ANC-regeringsveroordeling van plaasmoorde word gesê: Alle moorde word veroordeel.
  • Wessels se verwysing na vrede laat my dink aan die teksvers: “Vrede, vrede! – terwyl daar geen vrede is nie” (Jeremia 6:14).
  • Daar word na meertaligheid aan ons tersiêre inrigtings verwys, maar Wessels versuim om uit te wys dat dit ‘n verpligting is wat uitsluitlik op eens Afrikaanse universiteite gelê word. Eentalige Engelse inrigtings word sonder meer vrygestel van enige poging tot meertaligheid.
  • Wessels gee voor dat “a solution to harness the interests of everyone is possible.” Dit is soortgelyk aan die valse slagspreuk wat ANC-kamerade herhaaldelik gebruik en wat hy aanhaal: “A better life for all.” In die nuwe Suid-Afrika is blankes en veral Afrikaners in baie opsigte in die praktyk nie by daardie almal ingesluit nie. Wessels beweer egter in sy boek: “Alle Suid-Afrikaners se regmatige aspirasies word in die Grondwet vervat” (p 270).

Danny Titus

Toe Danny Titus in 2008 as ATKV-kultuurhoof aangestel is, het Hanlie Retief ‘n onderhoud met hom gevoer (Rapport, 12.03.2008). Daar word genoem (en ek dink heel tereg) dat die ANC beïndruk met die ATKV is.* Toe Titus ‘n student aan die Universiteit van Wes-Kaapland (UWK) was, was Allan Boesak sy held. Terwyl Titus, ‘n boorling van Worcester, in Nederland gestudeer het, het hy sy werkstukke nie in Afrikaans of Nederlands geskryf nie, maar in Engels. In Suid-Afrika het sy kind ‘n Engelse skool bygewoon en hy praat Engels met haar. Daar is klaarblyklik by hom die begeerte om eerder Engels as Afrikaans as huistaal te hê. As Titus se plattelandse oorsprong en Nederlandse verblyf in ag geneem word, het ons myns insiens hier met ‘n uiterste geval van Afrikaansdislojaliteit te make. Weens sy gesindheid kan hy kwalik inpas by die kultuurmilieu van die ATKV, selfs al word gepoog om hierdie vereniging buitensporig te transformeer. Maar Titus het by diensaanvaarding hierdie goeie voorneme gehad: “Dit sal dom wees om mense te vervreem.”

[* Christo van der Rheede skryf: “Verder bly samewerking tussen gemeenskappe die grootste uitdaging vanweë die kunsmatige etniese verdeling van die verlede en gevolglike wantroue tussen gemeenskappe. Heelparty van die beste praktyke is egter deur verskeie Afrikaanse organisasies soos die AHI (wat in die ekonomiese omgewing aktief is), Agri SA in die landbou-omgewing en die ATKV in die kultuuromgewing wat op ‘n konkrete wyse impetus gee aan die verantwoordelikhede vervat in die Nasionale Grondswet” (Die Burger, 20 deser, p 11). “Uitdaging” is ‘n gewilde ANC-eufemisme vir onvermoë. Etniese verdelings word “kunsmatig” genoem, maar die ANC se beleid maak in buitensporige mate hiervan gebruik sodat blankes benadeel en veral swartes bevoordeel kan word. Van der Rheede verwys goedkeurend na die AHI (waar hy uitvoerende hoof was) en Agri SA (waar hy nou uitvoerende adjunkhoof is), asook na die ATKV (waar Titus die kultuurhoof is). Dit is dus enersyds ‘n geval van selfrugkrapping en andersyds die rugkrapping van ‘n etniese genoot. Van der Rheede was voorheen die uitvoerende hoof van die Stigting vir Bemagtiging deur Afrikaans. ‘n Belangrike deel van sy ampspligte was om bruin kinders aan te moedig om Afrikaanse skole by te woon. Sy eie kinders is egter in Engelse skole geplaas. Red nou Afrikaans met so ‘n mens.]

Daar is bruines, soos Richard van der Ross en Adam Small, wat aanvaar dat hulle bruin is. Daar is egter ook bruines, soos Henry Jeffreys en Zelda Jongbloed, wat eerder swart wil wees. Toe Titus sy pos by die ATKV aanvaar het, was sy eerste projek die loodsing van die Bruin Belange Inisiatief (BBI) by Goudini. Ek het destyds gewonder wat dit met die ATKV te make het, maar aanvaar dat sy nuwe werkgewer Titus aanvanklik met rus gelaat het; hom as’t ware ‘n bietjie tou gegee het. Van der Ross het die BBI gesteun, terwyl Jeffreys (as redakteur) en Jongbloed (as senior adjunk-redakteur) die BBI-stigtingsbyeenkoms geboikot het en ‘n junior verslaggewer van Die Burger na die verrigtinge gestuur het. Dit lyk asof Titus in daardie stadium nog bruin was. Sedertdien verkies hy om swart te wees: “The discovery of our blackness as pride in who we are,” soos hy in sy onlangse LitNet-artikel (kyk hier onder) skryf.

Daar is bruines, soos Adam Small en Jakes Gerwel, wat as Afrikaanssprekend beskou wil wees. Daar is egter ook bruines, soos Russel Botman en Franklin Sonn, wat eerder Engelssprekend wil wees en hulle kinders Engels opgevoed het. Titus vereenselwig hom met laasgenoemdes. Die punt is: Etnies en taalgewys neem Titus, as van huis uit ‘n bruin Afrikaanssprekende, ‘n radikale standpunt in. In albei opsigte kan ek kwalik insien hoe so iemand (doeltreffend) as die kultuurhoof van ‘n hoofsaaklik blanke en daarby Afrikaanse vereniging kan funksioneer.

Maar kom ons toets Titus se bydrae tot die OS-seminaar, “Open Stellenbosch: ‘Why did God make me black?'” (LitNet 16 deser), aan sy voorneme om nie mense te vervreem nie; uitgaande van die (redelike/billike) veronderstelling dat Afrikaners ook mense is. Ek vra my ook af of hy hierdie agt bladsye lange betoog in werktyd geskryf het, dus of dit ‘n integrerende deel van sy ATKV-ampspligte is. Anders as by baie ander amptenare noem hy (soos by vorige geleenthede) nie dat hy in sy persoonlike hoedanigheid skryf nie. Kan dit waar wees dat die ATKV hom so ongekwalifiseerd aan die kant van OS skaar? Weerspieël dit die standpunt van die ATKV-raad en die meerderheid ATKV-lede?

Soos die US-rektor, Wim de Villiers, beoordeel Titus die OS se Luister-video nie as (misleidende) propaganda nie, maar as evangelie. “So many voices have been raised on the video – the Open Stellenbosch movement, Afrikaans, racism, it is almost refreshing to be confronted with such raw, and brutally honest debate … the video speaks with voices that are honest, clear and rattling all my cages … words that open the wounds of slavery, colonisation, apartheid, resistance, struggle.” Hier is ongetwyfeld ‘n militante ANC-aktivis aan die woord; iemand wat al die afgesaagde wanvoorstellings opdiep. “The issue of language cannot be brushed aside anymore.” Titus beskou besware teen Afrikaans dus nie as ‘n vyeblaar waaragter die OS-studente skuil om hulle akademiese onvermoë te kamoefleer nie, maar as ‘n misbruikbare middel tot transformasie.

Titus verlustig hom in die bekende stereotiperings: dat swartes reeds eeue lank weens hulle velkleur benadeel word; dat die swartbewussynsideologie die verdrukkers in die tronk plaas eerder as die verdruktes; dat bevrydingsteologie heilsaam is (“a Liberator God … who stood on the side of the poor, the widow and the orphan … the God who created us black”); dat die toorn van apartheid in ‘n polisiestaat uitdrukking gevind het, ens. Apartheid word gekarakteriseer as ‘n kriminele stelsel: “inhumane, unjust, unholy and unchristian” en die NG Kerk was “hand in glove with the apartheid state.” Nêrens maak Titus hom skuldig aan ‘n oorspronklike gedagte nie. Die UWK word ‘n “Bush College” genoem. Titus het daar gestudeer, hoogs waarskynlik met ‘n beurs van die Departement Kleurlingsake, maar sy gees is nie groot genoeg om so iets te erken nie. Die Departement Kleurlingsake was toe soos ‘n groot koelteboom vir die Titus-gesin, want sy ouers was as onderwysers in diens van daardie departement. Dankbaarheid vir wat hy mildelik en goedgunstiglik van blankes ontvang het (plaaslik en in Nederland), word polities korrek nie uitgespreek nie.

Aan die UWK “access, language, race and racism were intertwined.” Van 1960 af, in die eerste drie dekades van sy bestaan, was die UWK ‘n inrigting waarin onderrig hoofsaaklik in Afrikaans aangebied is, ooreenkomstig die moedertaal van die oorgrote meerderheid studente. As plattelander het dit Titus sekerlik gepas. Omtrent al wanneer Engels uitgehaal is, is wanneer die studente betoog het. Akademies kon die studente vryelik tussen Afrikaans en Engels kies. Met sy bewering dat taal en rassisme ineengestrengel was, wend Titus ‘n lomp maar valse poging aan om die destydse UWK sleg te maak. Toegang is inderdaad beperk tot bruines, maar dit was sekerlik nie in alle opsigte ‘n onding nie. Etniese homogeniteit, soos ander soorte homogeniteit, bevorder akademiese prestasie. Bruin kultuur het gedurende die genoemde drie dekades gebloei soos nooit voorheen of sedertdien nie. Nóg bruin kultuur nóg Afrikaans floreer in die huidige era van swart oorheersing. Maar Titus verkondig eerder hierdie onverdunde twak oor die destydse UWK: “Limited, restricted and yet you had to excel … We were given a limited, and biased, education.” Dan volg die gebruiklike leuen: “You had to perform even better” as die wittes, as jy as bruine/swarte êrens wou kom.

Vir Titus as UWK-student het dit primêr nie om akademie gegaan, dus om vakkennis te bekom, nie. Vir hom as aktivis “social consciousness was the most influential discipline.” Hy het radikaal linkse politieke literatuur gelees: “one constant avalanche of knowledge and conscientisation.” “In this alternative education we came to learn of the lies of apartheid and colonialism, that Roman-Dutch Law did not come with Van Riebeeck, that Van Riebeeck and colonialism stole the land of the indigenous peoples.” Die UWK was destyds akademies geseën met uiters bekwame blanke dosente. Maar bruin oudstudente uit daardie era opper geen dankbaarheid teenoor hulle nie. Hulle beperk hulle lof gewoonlik tot twee bruin dosente wat linkse politiek binne en buite die klaskamer verkondig het: Adam Small en Jakes Gerwel. Titus verwys na Gerwel en Franklin Sonn se negatiewe etikettering van Afrikaans. Oor die twee uitnemende akademici (Joubert en Böhmke) wat die grondslag van Titus se regskennis gelê het, swyg die snood ondankbare Titus, seker omdat albei blank is.

Titus se siening van die US word ook deur linkse politiek bepaal. Die twee mense wat hy hier uitsonder vir bewondering is die rektore Chris Brink en Russel Botman. Dit is gedurende hulle ampstermyne dat Afrikaans deurlopend afgeskaal is, dat die US eksponensieel verswart en verengels het. Wim de Villiers gaan akkoord hiermee. Daarom hierdie positiewe opmerking: “A unifying institutional culture, thus. I see Wim de Villiers walking in this direction.”

Hoe moet die getransformeerde universitêre leergange volgens ‘n radikale ANC-aktivis soos Titus lyk? “I want to believe that Steve Biko is taught at university, the struggles of the Khoisan against colonialism too; that Nelson Mandela and the resistance against apartheid feature prominently, the dehumanising experience of black people in South Africa has prominence, the struggle for liberation has found its way into academic discourse.” En die pioniers wat Europese beskawing oor derduisende kilometers in lewensgevaarlike omstandighede na Suidelike Afrika gebring en hierdie land oor eeue met bloed en sweet tot die suksesvolste en vooruitstrewendste in Afrika ontwikkel het? Is dit moreel en suiwer feitelik in orde dat sulke mense net smaad van Titus ontvang?

Dit is juis teen daardie voortreflike, blanke wenkultuur wat Titus dit het; die tradisionele, akademies-sinvolle, institusionele kultuur wat aan die eens Afrikaanse universiteite aan die orde van die dag was. “Institutional cultures, said [Naledi] Pandor, are embedded at many different levels and require changes in both structure and attitudes and consciousness on the part of academic staff and administrators. If we ‘fail to frame a unifying institutional culture the promise and potential inherent in the institutional restructuring process is likely to be compromised’.” Leon Wessels het soortgelyke besware teen die institusionele kultuur op die Potchefstroomse universiteitskampus geopper. Dit maak nie saak hoe akademies sinvol en suksesvol oorwegend blanke universiteite met Afrikaans as onderrigmedium is nie. Ter wille van ANC-politiek moet dit verander. In hierdie proses boet universiteite akademiese waarde/gehalte in.

Titus onderskryf polities gemotiveerde transformasie. Hy haal Zola Saphetha van Nehawu oor “a radical second phase of our transition” goedkeurend aan: “In line with the interconnectedness of education and social transformation, there is a need to revolt against the commodification of education and to create a mass-based education for all. We need to radically change the form and content of the current model of co-operative governance into real organs of people power.”

Op hierdie manier hits Titus OS tot voortgesette en erger opstand aan. “I have little sympathy for the difficulty Stellenbosch is in. Honestly. If I was a black student I would have raised hell long ago … we know that you cannot trust the boers … You know they are going to appoint people that are like them.” Titus kan die “boere” in die ATKV seker ook nie vertrou nie. Het hulle ‘n mens wat etnies, kultureel en taalgewys soos hulle is as kultuurhoof aangestel, of het hulle oorboord gegaan en die pos met ‘n heeltemal ander soort organisme gevul? Dit is daardie mens wat hierdie versugting uitspreek: “We yearn for the leadership of a Nelson Mandela, a Desmond Tutu, some saintly intervention.”

“We approach our work at the Afrikaanse Taal- en Kultuurvereniging (ATKV) with respect for the dignity of individuals and cultures; at the Human Rights Commission we are mandated to monitor the protection and promotion of human rights and human dignity as a constitutional mandate.” Toon Titus in hierdie teks enige respek vir Afrikaners, Afrikanerkultuur en Afrikaans? Ek dink nie so nie. Word die regte en waardigheid van Afrikaners, Afrikanerkultuur en Afrikaans in dieselfde mate en net so entoesiasties as swartes, Afrikakultuur en Engels deur die Menseregtekommissie (met Wessels en Titus as voorbeelde van menseregtekommissarisse) beskerm en bevorder? Ek dink nie so nie.

In hierdie artikel het Titus in aanstootlike mate vrye teuels aan sy vooroordele gegee. Geen poging tot ewewig, objektiwiteit of oorspronklike insig is aangewend nie. Wat ek by Titus waarneem, is veeleerder bitterheid en moontlik selfs haat. Hoe kan so iemand die kultuurhoof van ‘n Afrikaanse kultuurvereniging en daarby ook ‘n menseregtekommissaris wees? Transformasie/regstellende aksie is klaarblyklik ‘n meedoënlose ontaardingsproses.

Skoppensboer: Met alles reeds verniet, waarom nog klasgeld betaal?

Skoppensboer moet sy verbasing uitspreek dat die ANC-bewind nie lankal tersiêre studie gratis en verniet gemaak het nie. Soveel dinge in Suid-Afrika is dan reeds verniet: elektrisiteit in Soweto en op baie ander plekke waar jy net jou draad kan gaan aansluit, water, kindertoelaes, pensioene, e-tol wat niemand betaal nie, asook skoolonderrig. Veral as jy swart is, hoef jy net ‘n vorm in te vul om te sê jy kan nie nog skoolfonds én jou MTN- of Vodacom-kontrak én DSTV én jou Edgars-rekening betaal nie, en dan word jy van skoolfonds kwytgeskeld.

So gepraat van Edgards-rekeninge en dergelike. Jare gelede toe Skoppensboer nog ‘n rassis en ‘n kolonialis in die donker tye was, het hy ‘n bediende gehad. Haar moedertaal was Xhosa en benewens dat sy verniet Amerikaanse sepies in haar kamer gekyk het sonder om ‘n TV-lisensie te betaal, het sy ook mettertyd allerlei “verbruikerskaarte” soos die goed genoem word, versamel. Seker tien jaar ná haar vertrek het Skoppensboer nog gereeld aanmanings van Woolworths, Jet, Edgars en ander kettingwinkels in sy posbus ontvang, want in haar geval was dit nie “koop nou, betaal later” nie, maar “koop nou, betaal nooit!”

Sedertdien bekyk Skoppensboer met ‘n mengsel van nuuskierigheid en ongeloof die uitslae van groot maatskappye wat gereeld reusebedrae slegte skuld afskryf, in die miljarde rand. Selfs die welvarende Steinhoff-meubelgroep van mnr. Markus Jooste moes al “voorsiening maak” soos dit eufemisties gestel word, vir miljarde rande se slegte skuld by die JD-groep. Dink daaraan: in elke lokasie staan daar miljarde rande se gratis meubels en binne in die hangkaste is daar gratis klere, skoene, parfuum en ander produkte.

Dan is daar African Bank, wat met tien miljard rand “geherkapitaliseer” moes word. Iemand het daardie tien miljard uitgegee en soos ‘n Duitse vriendin destyds gesê het toe die Tswanas die winkelsentrum afgebrand het waarin Bophutatswana se staatspensioenfonds belê het: “Hulle het dit by die skoorsteen op gerook!” Daardie tien miljard is skoonveld en African Bank sal dit nooit weer sien nie.

Dis soos die grappie wat Skoppensboer eenkeer op Bloemfontein gehoor het, nogal van ‘n universitêre amptenaar wie se naam hy hier sal verswyg, anders word die arme man strafregtelik vervolg:

“Die slegte nuus is: Almal in Bloemfontein moet Botsjabelo toe trek.”

“Die goeie nuus is: Ons goed is klaar daar.”

Benewens verbruikerskaarte en -lenings waarmee die huidig bevoordeeldes soveel pasellas verkry, is daar natuurlik doodgewone diefstal ook, wat ons in land triljoene rande beloop. Blykbaar staan dit eufemisties as “regstellende inkopies” bekend. Laat ons nie vergeet van ons arme boere wat gereeld hul lewende hawe of selfs graan- en vrugteprodukte aan stropers moet afstaan nie.

Dan praat ‘n mens nog nie van die tenderpreneurs, politici en verwante rampokkers wat die staat en die munisipaliteite vir geld melk nie. Dat enigeen nog belasting betaal in ‘n land waar alles in elk geval verniet is, slaan Skoppensboer ook dronk. Hy moet nog daardie blitsverkoper Freakonomics lees. Dit gaan seker net oor Suid-Afrika waar alles verniet is behalwe vir mense wat oor apartheid skuldig voel en daarom maar gedwee hul beursies uithaal en oral geld skenk, ook aan die Ontvanger van Inkomste wat deesdae ‘n Engelse naam het wat baie na ‘n gevaarlike Oosterse griep klink: Severe acute respiratory syndrome, word dit genoem.

As Skoppensboer aan die Ontvanger dink, slaan sy keel sommer ook toe. Sy laaste poging om vir e-filing te registreer was nie suksesvol nie en blykbaar moet hy nou gaan bewys dat hy ‘n Suid-Afrikaanse burger is want Afrikaners word mos deesdae as uitheems geag. Dis nogal vreemd dat dit so moeilik is om toelating as belastingbetaler te verkry, maar as jy net ‘n “D” of ‘n “E” vir Engels en Houtwerk het, kan jy sommer vir medies met ‘n beurs gaan registreer, solank jy ‘n nie-blanke is en jy so min of meer opdaag.

Met al die beurse en lenings vir studente “van kleur” is dit daarom verstommend dat daar nog soveel ontevredenheid oor die klasgelde is. Soos ene Mike Smith egter betoog, word swart studente reeds deur die universiteite betáál om te studeer. Dis net: hulle dring nou op verhogings aan! Hy noem die geval van ‘n buitelandse student uit Zambië wat al tien jaar lank aan die Universiteit van Kaapstad studeer, al drie keer van studierigting verander het en tans vir ‘n meestersgraad ingeskryf is. Hoeveel kursusse is daar nie deesdae in “Witheidstudies”, “Afrikaletterkunde”, “Vrouestudies”, “Inheemse kennisstelsels” en dergelike waarvoor jy amper nie eens ‘n “D” of ‘n “E” vir Engels en Houtwerk nodig het nie? Met “Witheidstudies” agter jou naam kan jy seker net ‘n lektor of ‘n joernalis by een van ons land se legio polities korrekte mediagroepe word, maar watwou, as professionele student kan jy seker soos die Zambiër ten minste tien jaar betaal word om te “studeer” terwyl jy staak vir ‘n hoër salaris!

Vandag gaan daar blykbaar ‘n reusebetoging ten gunste van gratis universiteitstudie by die Uniegebou plaasvind. Die blanke studente by Tukkies, veral die ingenieurs, mor omdat hulle Maandag semestertoetse skryf en hul ouers het betaal, maar Miesies Cheryl de la Rey het summier die kampus tot verdere kennisgewing gesluit verklaar. Cheryl is nie familie van die vermaarde generaal nie, maar sy vat self ‘n paar miljoen per jaar huis toe as rektor van ‘n binnekort “gratis” universiteit.

Iewers aan die universiteite, buite die departemente van Witheidstudies, Feminisme en Afrikaletterkunde – ook Engelse letterkunde is deesdae ‘n onderafdeling van Afrikaletterkunde – is daar nog mense wat somme kan maak. Hoe die boeke in so ‘n “gratis ekonomie” gaan klop, weet ons nog nie, maar Goldman Sachs sal seker nog ‘n lening vir die Suid-Afrikaanse regering op die Amerikaanse mark uitskryf sodat die “studente” tevrede gestel kan word.

So op die vooraand van die kragmeting tussen die Springbokke en die All Blacks, sit Skoppensboer dus terug en slaan die skouspel gade. As daar vandag onluste by die Uniegebou uitbreek, hoop hy net iemand kry die blink gedagte om die afskuwelike sosiaal-realistiese brons-Mandela om te gooi en liefs in stukke op te saag en as skroot te gaan verkoop.

Maar dis seker te veel om soveel inisiatief van gepamperlange “studente” te verwag wat in elk geval reeds soveel dinge vir mahala ontvang.

As die All Blacks op Twickenham die gunstelinge is, is dit omtrent ‘n uitgemaakte saak dat “Al die Swartes” op die kampusse ook gaan wen. Die Afrikanerslawe op die Tukkiekampus wat die administrasie aan die gang hou, asook sorg dat klasse en eksamens nog plaasvind, sal binnekort gevra word om gratis en vrywillig te werk. Dieselfde geld natuurlik Stellenbosch en Bloemfontein waar die proses van verlaging en diensbaarheid al veel verder gevorder is. Net aan die PUK beskerm ‘n paar studente nog die Totiusbeeld, seker omdat hulle rassiste of “wit heerssugtiges” is, waaroor iemand nog met ‘n Magister- of doktorale studie gaan promoveer, want sulke vreemde gedrag verdien om ontleed te word.

Soos ons weet, bestaan die woordjie “nee” nie in die woordeskat van jou gemiddelde Afrikanerslaaf nie. Hy ken net verskeie variante van “yebo”, “ja, baas” en “met graagte”.

Om nie te vergeet van “yes, sir” nie. Of soos die swart vroueregters in die howe tans aangespreek word: “Yes, Milady.”

As een of ander gillende jeugdige vroulike bafoer dus vandag op ‘n kampus by ‘n admingebou sou inbars, is dit die soort frase waarmee sy deur die bewende, blekerige amptenare begroet gaan word.

“Fôsho, Milady, joe kên studdie fô frie.”

Die Kapoenskoenprys: PRAAG kondig nuwe maandelikse prys aan

Jare gelede was daar in Suid-Afrika ‘n mode vir grys skoene. Dit het by joernaliste vasgehaak en vandag nog beskuldig hulle hul teenstanders links en regs van onaanskoulike skoeisel. Maar intussen het die koms van die sogenaamde reënboognasie daarvoor gesorg dat Suid-Afrika nou met afskuwelike skoene in al die kleure van die spreekwoordelike reënboog kan spog. Trouens, daar is min lande op aarde waar ‘n mens daagliks soveel afskuwelike skoene kan gadeslaan. Onder heerskappy van die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty en sy handperd, die ANC, oortref Suid-Afrika die legendariese gebrek aan skoenesmaak van hul heimat, die voormalige Sowjetunie!

Vandaar die nuwe maandelikse prys wat deur PRAAG uitgeloof word: die Kapoenskoenprys. Indien u nie weet watter kleur “kapoen” is nie, vra ‘n bietjie rond. Enigeen in u omgewing met ‘n kuns- of ontwerpopleiding – gebiede waar kwotas blykbaar nog nie geld nie – sal u kan sê. Die kleur is ‘n versnit, so in die spektrum van bruin en oranje, die ou Broederbond se gunstelingskakerings.

Daar is net een beoordelaar vir die prys: ons satiriese rubriekskrywer Skoppensboer. Hy ontvang graag inskrywings by die volgende e-pos: skoppensboer[by]praag.org. Alle foto’s van openbare persoonlikhede of selfs lede van die publiek wat die Kapoenskoenprys verdien, is welkom.

Om mee af te skop, loof ons vandeesmaand se Kapoenskoenprys aan die anglofiele sanger, Arno Carstens, van ‘n sanggroep genaamd Springbok Nude Girls, uit. Arme Springbok. Arme kaal meisies. Maar die man beskik oor ‘n paar kapoenskoene wat sy hele musikale œuvre oortref (foto hier bo).

Skoppensboer se commendatio

Ja, die genre van die skoen is duister. Is dit ‘n tekkie? Is dit ‘n hardloop- of bergklimskoen? Kleurgewys sluit dit volmaak by die kapoentema aan. Enigeen kan seker so ‘n lelike paar skoene gaan koop, maar dit verg ‘n ware kapoenkunstenaar om so ‘n paar trappers by ‘n modieuse broek en baadjie aan te trek. Hy wil vir ons sê: Hierdie skoene is my semiformele drag en as dít julle nie genoeg laat skrik nie, wag totdat ek regtig loslit raak, dan skiet julle almal katte by julle motorvensters uit! Interessant is ook dat sy hele uitrusting so in die rigting van ‘n kapoenkleur neig, so half seun-van-die-Broederbond-ontmoet-Joe-Slovo, wat dalk insgelyks iets oor sy politieke korrektheid en anglofilie wil sê.

Daarom ken ek sonder huiwering vandeesmaand, Oktober 2015, die historiese eerste Kapoenskoenprys aan die heer Carstens toe. Indien mnr. Carstens sy adres aan my wil stuur, sal hy ‘n gratis blikkie Nugget wat van suiwer petroliumprodukte gemaak is, in die kleur van sy keuse ontvang wat hy elke dag vir inspirasie kan snuif.

Veels geluk aan Arno Carstens, ons kapoenhaan van die maand!

Dan Roodt: Ja, Koos, die (konformistiese) Afrikaner se denke is bankrot

Onlangs het Koos Kombuis ‘n rubriek gepubliseer met die titel Is ons denke werklik so bankrot? Ek wil graag daarop antwoord, nie net omdat hy verkeerdelik na my en Steve Hofmeyr as “wit nasionaliste” verwys nie, maar ook omdat ek sy aanvoeling dat “ons denke” bankrot is, wil beaam. Hoeveel onse in jou pond Koos? kan mens tereg vra. Vir seker sluit ek nie myself en die res van die PRAAG-rubriekskrywers en nog minder vir Steve Hofmeyr by dié “onse” met bankrotdenke in nie.

Ten eerste wil ek vir Koos Kombuis reghelp met sy ontnugtering. Hy skryf:

Dit lyk asof al die kulturele bastions wat ons probeer bou het om die chaos buite te hou, vanaf die eng denke van die N.P. tot die droom van ’n eenheid bo alle rasgrense heen, meteens ’n dilemma ervaar wat vergelykbaar is met die Springbokke ná hul rampspoedige wedstryd teen Japan verlede maand.

Morele, strukturele en selfs geestelike bankrotskap.

Die droom van ’n “reënboognasie” is vervang deur die retoriek van die revolusie. Apartheid is terug in nuwe gedaantes.

In kort: hoe verder die spekter van wit nasionalisme verdwyn in die verlede in, hoe harder word die tromgeslag gehoor van ’n nuwe gedagtestroom: swart nasionalisme.

Natuurlik moet alle regdenkende Suid-Afrikaners enige vorm van nasionalisme verwerp.

Onmiddellik wil ek vra: Moet “alle regdenkende Suid-Afrikaners” insgelyks Engelse en Suid-Afrikaanse nasionalisme – wat deesdae een en dieselfde ding is – verwerp? Want die ekstreemlinkse Engelse (en Jode) is ooglopend triomfantelik en nasionalisties oor hul “oorwinning” oor Afrikaners. Die stryd om beheer oor swart opvoeding en media wat al sedert die koms van die Britse sendelinge woed, is oënskynlik deur hulle gewen. Dis waaroor die sogenaamde “opstand teen Afrikaans” in 1976, wat deur die Anglikaanse Kerk, asook The Star en The Rand Daily Mail, georganiseer en georkestreer is, óók gegaan het.

In die roes van hul nuutgevonde oorheersing binne ons demokratuur – ‘n mengsel van demokrasie en diktatuur – stook hulle gedurig die revolusie. Die “transformasie” van Suid-Afrika wat hulle verlang, word in al hoe radikaler terme geskilder. Kennelik verteenwoordig die radikalisering van die demokratuur – nou met minder demokrasie en meer diktatuur – vir Koos en baie ander wat in die skadu van die Helderberg op Stellenbosch grootgeword het, ‘n verrassing. Diegene van ons wat in Johannesburg opgegroei en die radikale, Engelse beweging by Wits en elders van naderby leer ken het, is eerder verras dat Suid-Afrika nie reeds veel nader aan sy Zimbabwaanse (om nou die pragtige Nederlandse adjektief te gebruik) eindpunt gekom het nie.

Koos verwys na “die eng denke van die N.P.”, maar is dit nie presies waarmee hy besig is nie? Beleef ons nie nou juis wat die N.P. in sy terminale fase vir ons wou bewerkstellig nie? Immers is Roelf Meyer, F.W. de Klerk, Leon Wessels, Renier Schoeman en die res van die N.P. tot die Engelse neomarxisme van ‘n multikulturele demokratuur bekeer! Die drie wesentlike elemente van Marx, Engels en Lenin se politieke denke is die volgende:

  • die nastreef van ‘n maatskaplike omwenteling of revolusie;
  • wat gelei word deur die “voorhoede van die werkersklas” en;
  • wat ná die staatsgreep ‘n “diktatuur van die proletariaat” sal vestig.

Al drie hierdie elemente is reeds in Suid-Afrika verwesenlik. Die ekstreemlinkse Engelse en Jode was die “voorhoede” wat met ‘n kombinasie van stedelike terreur en propaganda vir ons die revolusie gebring het. Die diktatuur van die proletariaat of die massa is ook reeds gevestig. Vandeesweek het ons by Wits gesien hoe selfs dié eertydse sitadel van marxistiese Boerehaat en “progressiewe denke” die knie moes buig voor ‘n skare wat die administrasiegebou, Senate House, beset het. Die “voorhoede” en die massa baklei tans oor die mag, hoewel die “voorhoede” bly in beheer van dít wat die Franse marxis, Louis Althusser, die “repressiewe staatsapparaat” genoem het: die weermag, die polisie en ander veiligheidsdienste. By enige marxistiese revolusie is die massa of die voorhoede bloot die instrument wat die voorhoede se finale oorheersing en magsgreep moet bewerkstellig.

Waarom is die Broederbond, die N.P., die N.G. Kerk en elke ander belangrike instelling so maklik tot die revolusie bekeer? Juis vanweë die bankrotskap van hul denke! Terugskouend het F.W. de Klerk en die res van die N.P. aan Joe Slovo, Ronnie Kasrils, Ben Turok en hul figurant Nelson Mandela oorgegee omdat hulle nie werklik verstaan het met wie en waarmee hulle te doene gehad het nie! De Klerk en sy broer Wimpie was produkte van die PUK waar dans tot redelik onlangs verbode was en die werke van Marx en Engels, asook die geskrifte van Harold Wolpe, Joe Slovo, Ruth First en ander, seker dieper in die doofpot gesteek is as Wimpie se seksuele skandes by die meisieskoshuis waar hy eens koshuisvader was. Praat van wolf skaapwagter maak!

Elke dag as ek die Afrikaanse koerante of hul aanlynoorblyfsels lees, kom ek onder die indruk van die volslae naïwiteit van ons mense, hul gebrekkige begrip van internasionale politiek, maar veral die enorme leemte in hul opvoeding as dit kom by die Europese denktradisie wat steeds in ‘n hoë mate die gang van globale politiek bepaal. In Frankryk, Nederland, Swede, Duitsland en ander lande heers daar tans ‘n intense debat oor kultuurkonflik wat deur die sg. “migrante” verhewig word. Europa ontdek nou die problematiek waarmee Verwoerd en sy tydgenote destyds geworstel het, dié van ‘n multiëtniese samelewing met diepgewortelde kultuurverskille. Pleks daarvan dat Afrikaanse skrywers, intellektuele en politici egter op gelyke voet hieraan deelneem, is hulle tjoepstil. Hulle probeer Slovo en Mandela se revolusie ter wille wees! Oor die enkele interessante idees en politieke insigte wat ons mense oor die jare ontwikkel het, het hulle geheueverlies, of verkies om glad nie daarvan kennis te neem nie omdat dit teenstrydig met die heersende Slovoïsme sou wees.

Mandela was nooit opreg in enigiets wat hy gesê het nie. Sy sogenaamde “versoenende uitsprake” is gemaak in ‘n tyd toe die ANC-SAKP nog nie volkome beheer oor die weermag en polisie gehad het nie. Hy was ‘n kulkunstenaar wat die revolusionêre broodnodig gehad het om hul staatsgreep te verstewig. Die paragraaf van Mandela wat Koos aanhaal, is in elk geval al tot vervelens toe aan ons deur die hoofstroommedia opgedring en dit is sinneloos. Geen grondwet op aarde kan die oorheersing van ‘n etniese minderheid verhoed nie, tensy dit dalk in Kanada is. Maar in alle veeltalige Westerse lande soos Kanada, België of Spanje waar daar min of meer billik met die regte van verskillende taal- of etniese groepe omgegaan word, geskied dit vanweë die dreigement van selfbeskikking en onafhanklikwording van die minderheidsgroep. Dis ‘n hele debat op sigself en ek laat dit daar.

Terug na “ons” intellektuele bankrotskap, waarvan ek myself en ‘n klein groepie andersdenkende Afrikaners uitsluit. Ons is nie deur die wierook van die demokratuur om die bos gelei nie. Die SAKP en sy “voorhoede” van “progressiewe denkers” en hatige revolusionêre verdrukkers was nie aan ons onbekend nie. Trouens, my eie vader het op dieselfde tydstip as Yossel (Joe) Slovo aan Wits gestudeer in ‘n tyd toe een derde van die studente op dié Engelse kampus Afrikaners was en daar reeds ‘n felle politieke stryd in aanloop tot die 1948-verkiesing gevoer is. Ons het as’t ware saam met die revolusionêre “voorhoede” grootgeword. Al was ons by tye hoe liberaal of hoe afvallig van die hoofstroom- Afrikanerkultuur, sou ons nooit die fout gemaak het om soos die N.P. ons vertroue in die revolusie te plaas nie. My liewe hemel, het die Afrikaner in 1994 dan niks geweet nie? Het hy nie Solsjinitsin gelees, of selfs Arthur Koestler of Albert Camus oor die “Rooi Kerk” nie? Die Franse intellektuele wat in die sewentigerjare verdoemende kritiek op marxisme en kommunisme gelewer het, het in die laat sewentigerjare selfs die voorblad van die Amerikaanse tydskrif Time gehaal. Het “ons” – Koos Kombuis se “ons” – nie daarvan kennis geneem nie?

Interessant genoeg laat weet Leon Lemmer vir my per e-pos nie te lank gelede nie dat hy reeds in 1980 op ons destyds aweregse tydskriffie Taaldoos – waarin Koos Kombuis destyds ook gepubliseer het – ingeteken was. Vandag hier op Praag herinner Lemmer ons aan ‘n brokkie deur Jaap Steyn dat Verwoerd in 1941 die voorstel gemaak het dat Afrikaans die enigste amptelike taal van Suid-Afrika moes wees. Vandag is Engels die enigste amptelike taal. Maar die feit dat ‘n klein groepie van ons al dekades lank en ondanks die revolusie wat die land – en die wêreld, as ons dink aan die skipbreuk van Oos-Europese kommunisme – intussen deurgemaak het, steeds konsekwent pro-Afrikaans en anti-kommunisties in ons denke gebly het, verskaf darem ‘n sprankie hoop dat nie almal se denke “bankrot” is nie.

Daar is net een stukkie waarheid in Koos Kombuis se kommentaar en dit is dat swart nasionalisme in Suid-Afrika ‘n “pseudo-beweging” is. Net soos elke bankrot Afrikaland deur ‘n groter moondheid of “donateur” (deesdae veral China) gemanipuleer word, só staan daar agter elke “swart nasionalis” ‘n blanke marxis of organiseerder of geldskieter. Waarskynlik het Malema nog nooit ‘n sent van enige van sy ondersteuners in die lokasie (“kasi” is seker die meer polities korrekte spelling, soos die SABC dit gebruik) ontvang nie. ‘n Beweging soos die EFF ontstaan nie uit die niet of “spontaan” nie. Politiek kos geld, baie geld. Sekere elemente van die “voorhoede” beskou dit egter as in hulle belang om ‘n figuur soos Malema te befonds, aan te praat, publisiteit te gee en van allerlei logistieke steun te voorsien.

Koos Kombuis het ook nie gelyk as hy meen dat ek en Steve Hofmeyr “wit nasionliste” is nie. Ek kan nie vir Steve praat nie, maar nêrens het hy nog ooit ‘n oproep gedoen dat “die witmense van Suid-Afrika” teen ander rasse moet saamstaan, op die manier waarop sommige Amerikaners dit doen nie.

Afgesien van die rol van marxistiese ideologie, verskaf taal die sleutel om Suid-Afrika te verstaan. Koos Kombuis ly aan die Stockholmsindroom as hy dink dat Steve Hofmeyr vir Blade Nzimande of Panyaza Lesufi sou “uitlok” om teen Afrikaners en Afrikaans op te tree. Het ons ooit die Engelse in die negentiende eeu uitgelok? Nietemin het die Britse koloniale owerheid alles in sy vermoë gedoen om ons taal te onderdruk en kort ná 1902 is dit deur Milner voortgesit.

Die probleem is dat Afrikaans en Afrikaners in die weg van die revolusie staan. Dit is deel van die doktrine van die SAKP wat reeds in die 1950’s aangeneem is dat Engels die enigste landstaal moet wees en dat die totale bevolking geassimileer moet word in een Engelstalige proletariaat wat deur die Party en die voorhoede gelei sal word. Die Katalaanse akademikus en politikus Alfred Bosch het ‘n skerpsinnige opstel oor die “ANC se konsep van nasie” geskryf en bevind dat Joe Slovo die kern daarvan verwoord het toe hy gesê het:

“Suid Afrika is nie ‘n veelrassige land nie: dis ‘n nasie-in-wording… Ons weet baie goed wat ‘veelvolkery’ beteken. Dis ‘n uitgeslape manier om nasionale heerskappy te behou… Ons kan geen uitgebreide of berekende voorstelle aanvaar wat ‘n ‘veelvolkige’ raamwerk in stand hou en wat ‘n verbrokkelde nasionale identiteit en daarmee saam wit rassisme, beskerm nie” (M. Van Diepen, 1988, p. 148).

In sy liedjie oor Koos de la Rey, geskryf deur Sean Else, het Bok van Blerk gesing:

Want my vrou en my kind
lê in ‘n kamp en vergaan,
en die Kakies se murg loop oor
‘n nasie wat weer op sal staan.

Om dit na die hede te transponeer, kon hy net sowel gesing het:

Want my vrou en my kind
lê tuis in angs en vergaan,
en die kommunis se murg loop oor
‘n nasie wat weer op sal staan.

Nie net die kommunistiese revolusionêr nie, maar ook sy handlanger, die grootkapitalis wat in radikalisme en revolusie ‘n manier sien om deur korrupsie en die koop van mag en invloed sy rykdom te vergroot, is ons vyand. Alles wat die Afrikaner geskep en ontwikkel het, soos Eskom, Telkom, Sasol, Transnet, die poskantoor, die munisipaliteite, om nie van die boere se grond te vergeet nie, sal nog op ‘n groot bankrotveiling verkoop word. Grootkapitaliste lek reeds hul lippe daarvoor af.
Daarom lei die Afrikaner se bankrotdenke onvermydelik tot sy finansiële en maatskaplike bankrotskap.

Onlangs lees ek in Rapport oor die huidige “studenteopstand” by Wits wat binne die verband van Suid-Afrika se “klassestryd” deur ene Claudi Malovich ontleed word (“Die anatomie van studenteprotes: Wat die Wits-protes oor ons samelewing sê”). Dis byna lagwekkend! Die spook van Karl Marx en sy volgelinge preek nou vir ons vanuit die “konserwatiewe” N.P. se eertydse koerant en Sondagmondstuk.

Plus ça change, plus ça reste la même chose, soos die Franse sê. Hoe meer dinge verander, hoe meer bly hulle dieselfde. Ek verstout my om te sê dat dieselfde groepering of dampkring wat vir die Anglo-Boereoorlog verantwoordelik was – ‘n paar grootkapitaliste in Londen en Johannesburg, asook Kaapse politici – vandag steeds poog om Afrikaans en, soos Joseph Chamberlain dit gestel het, “die laaste oorblyfsels van Afrikanerisme in Suid-Afrika uit te roei”.

Internasionaal heers daar ‘n bedreiging vir alle blankes en ons sou dom wees om dit heeltemal te ignoreer. Maar in Suid-Afrika moet ons veral nie wit nasionaliste wees nie, want dit sal ons verhoed om “die mag agter die troon” raak te sien. Die swartman as sodanig is nie ons vyand nie; sedert die Voortrekkers se dae werk ons met bepaalde swart stamme saam, sluit ooreenkomste met hulle en verskaf bepaalde dienste en ontwikkelingshulp aan hulle in ruil vir hul goedgesindheid en neutraliteit in die groter stryd om beheer oor Suid-Afrika wat al 200 jaar of langer woed.

Nie net is die Afrikaner tans te swak om enige voordeel vir ‘n ander groep te hê nie, maar FW en Roelf Meyer het ook ons laaste oorblywende swart bondgenote in die vroeë negentigerjare in die rug gesteek. Geen selfrespekterende swart leier sal ooit weer ‘n Afrikaner vertrou nie, danksy die optrede van sogenaamde “Afrikanerleiers” in die onlangse verlede.

Wat Koos Kombuis uiteindelik bepleit, is ‘n Fukuyama-agtige “einde van die geskiedenis”. Hy hoop dat die geskiedenis in 1994 geëindig het en dat ons vyande almal soos mis voor die son verdwyn het. Daarom bestaan daar nou die moontlikheid van ewigdurende samesyn in ‘n “nie-rassige utopie”. Suid-Afrika is egter tans meer rasbewus as ooit onder sogenaamde “apartheid”.

Die hoofkarakter in James Joyce roman Ulysses sê ook iewers aan die begin, verwysende na Ierland: “Die geskiedenis is ‘n nagmerrie waaruit ek graag sou wou ontwaak.” Oral waar Engelse bedrywig was, het hulle sulke “nagmerries” geskep.

Ongelukkig vir Koos Kombuis en baie ander Afrikaners wat gedink het dat die geskiedenis of die stryd nou tot stilstand gekom het, of dat die nagmerrie daarvan “opgehou” het, is so iets onmoontlik. Paul Kruger het die ontdekking van goud in die Transvaal as ‘n vloek beskou, want hy het besef dat dit afguns en konflik sou veroorsaak.

Net so het Afrikanerregering in die twintigste eeu rykdom en welvaart geskep, wat verdere afguns en gierigheid veroorsaak het. Slegs wanneer die laaste Afrikanerbate ingepalm is, sal die konflik ophou, indien ooit. Want solank as wat ons oor die vermoë beskik om steeds die Afrikaanse taal en kultuur te bedryf, tesame met voortreflike skole en kampusse, sal daardie jaloesie oor ons aangewakker raak, al oorhandig ons elke ander ding wat ons besit, elke huis, plaas of voertuig. Selfs al gaan die hele Suid-Afrika tot niet en poog ons agterna om dit weer te herbou, sal dit vyandskap en nydigheid ontlok; lees maar Joseph Conrad se grootste roman, Nostromo, oor ‘n fiktiewe Suid-Amerikaanse kolonie waar ‘n Britse erfgenaam probeer om ‘n silwermyn weer aan die gang te kry.

Ongelukkig is ons in ‘n alles-of-niks-stryd vasgevang. Óf ons gaan heeltemal ten gronde, óf ons doen iets daaraan en begin opstaan soos ons voorouers soveel male vantevore gedoen het.

Steve Hofmeyr het nog nooit “alle swartmense voor die voet af(ge)maak as minderwaardige halfmense” nie. Net so is dit wensdenkery om te dink dat die Afrikaner se legio vyande, noudat hulle die hef in die hand het, gaan ophou om ons te kasty. Inteendeel, “ons” onkunde en apatie maak die roofdierinstink in hulle wakker en lei tot die tipe magswanbalans en oorheersing wat die Suid-Afrikaanse demokratuur tans kenmerk.

Anders as in jou Stockholmsindroomlogika, Koos, is dit nie Steve wat die toenemende revolusionêre klimaat aanhits nie, maar jy en ander wat nie die werklikheid van ons geskiedenis en die land se etniese en talige dinamiek in die oë wil kyk nie. Een of ander tyd word elke lekkergeloof of drogredenasie egter aan die toets van die werklikheid onderwerp. Die pessimistiese toon van jou rubriek sê reeds vir my dat die “reënboogteorie”, wat ‘n tydelike foefie van die vyand was – terwyl hy besig was om die weermagmagasyne en die polisiestasies oor te neem – aan skerwe lê.

Leon Lemmer: Neville Alexander: Groot in ‘n era oorheers deur klein mensies

In ‘n normale, ontwikkelde, beskaafde samelewing is daar die vermoë om tussen goed en kwaad te onderskei. Misdaad is sekerlik een van die dinge wat met afkeer bejeën behoort te word; des te meer as ‘n land in sy geheel wêreldwyd as ‘n misdaadnes bekend staan. In die geval van Suid-Afrika word die misdadigheid van die verlede, veral van die periode 1984-1994, tot in die hede voortgesit. Onder die dekmantel van nuutgevonde vryheid is die grootste booswigte in leidende magsposisies ontplooi. Die algemene voorkoms van booswigte in topposte is eintlik al sigbare teken van FW de Klerk se beloofde wigte en teenwigte. Hoe groter die vergrype, des te meer word hierdie boosdoeners vereer. Die boodskap wat hiermee aan die gepeupel oorgedra word, is dat misdaad lonend is; selfs dat dit moontlik die lonendste, toeganklikste en volhoubaarste plaaslike bedryf is.

Daar het in plaaslike menseheugenis ‘n radikale, revolusionêre omkering van waardes plaasgevind. Onbevoegdes kwalifiseer om die hoogste poste in die land te beklee. Die allerverderflikste misdadigers word vereer en tot rolmodelle verhef. Diegene wat die morele kern van die land verteenwoordig, word verguis. Bouers word as veragtelik en brekers as voortreflik voorgestel. Van diegene wat hulle goed gedra en ‘n misdaadvrye rekord het, word verwag om herhaaldelik om verskoning te vra. Almal wat weens ernstige misdade op Robbeneiland aangehou is, word egter sonder meer as goed geklassifiseer. In hierdie konteks word Neville Alexander (1936-2012) hier geëvalueer. Hy kwalifiseer tans vir verering omdat hy nie-wit is en veral omdat hy saam met Nelson Mandela ‘n gevangene op daardie eiland was (1964-1974). Alexander se kommunisme (Troskiïsme, dus permanente revolusie) verleen deesdae verdere glans aan hom.

Weerkaatste Mandela-lig bou op ‘n misplaaste manier aan Alexander se beeld; nie net in die politiek nie, maar ook in die akademie en ongelukkig, hoe vergesog ook al, selfs in die konteks van Afrikaans. Wie sou in die vorige eeu kon dink dat die Afrikaanse Taalmuseum en -monument (ATM) hieraan medepligtig sou wees deur sy prestigetoekenning na Alexander te vernoem? (Praag 17 September). Weens geestelike ontreddering tree universiteite deesdae eerder polities as akademies korrek op. Die allerheiligstes in die NG Kerk spreek hulle seën oor bv die Belhar-belydenis en homoseksualiteit uit. Waarom kan die ATM dan nie maar probeer om Robbeneiland pleks van die Taalmonument tot die toonbeeld en gevangenes soos Mandela en Alexander tot die vaandeldraers van Afrikaans te verhef nie? Mandela het immers Ingrid Jonker se gedig “Die kind” in die parlement voorgedra.* Uiteindelik kan hierdie ingesteldhede tog maar net tot die vernietiging van onderskeidelik die akademiese lewe, die NG Kerk en Afrikaans lei. Die huldiging van Jonker vandeesmaand by die kykNET Foxwood-fees (LitNet 13 deser) word ongetwyfeld deels deur linkse politiek gemotiveer.

[* Die gedig handel oor ‘n swart kind wat deur die blanke bewind se veiligheidsmagte gedood is. Dit is dus duidelik dat Mandela ‘n politieke motief gehad het toe hy hierdie gedig uitgesoek het. Omdat alles wat Mandela sedert sy vrylating in 1990 gedoen het normaalweg gunstig bejeën is, is sy optrede in die parlement geloof as ‘n erkenning van Afrikaans. Die misbruik van die gedig vir politieke doeleindes word voortgesit. Bongani Ndodana-Breen, wat die oratorium Credo, gebaseer op die Vryheidsmanifes, gekomponeer het, het nou ook “Die kind” getoonset. Vir die komponis gaan dit oor “die immoraliteit van apartheid”. Die “militarisering van die apartheidstaat” word in Afrikaprotesmusiek verklank. ‘n “Struggle-lied ‘Oliver Tambo thetha noBotha’ (Oliver Tambo praat met Botha)” word aangehaal. “Die bekroonde sopraan Goitsemang Lehobye gaan in die première sing.” Die komposisie sal op 22 deser in die Kaapstadse stadsaal deur die Kaapstadse Filharmoniese Orkes uitgevoer word (Die Burger, 12 deser, p 9).]

Dit is moontlik na aanleiding van die ATM se Alexander-manie dat LitNet op 28 September ‘n teks van Alexander, wat uit 2001 dateer, hergepubliseer het: “Die oorlewing van die nie-dominante tale van Suid-Afrika“. Dit is ‘n voordrag wat hy by die KKNK gelewer het. Hierdie betoog gee ‘n verteenwoordigende aanduiding van Alexander se taalbenadering en bevestig myns insiens dat hy ‘n randfiguur in Afrikaans was en glad nie iemand wat met reg op ATM-verering aanspraak kon maak nie; veral nie in vergelyking met talle groot geeste in die Afrikaanswêreld nie. Sy nie-wit- en Robbeneiland-status was deurslaggewend.

Soos dit ‘n ANC-aktivis betaam, opper Alexander geen beginselbeswaar teen elf amptelike tale met (teoreties) gelyke regte nie. Daardie gelyke regte moet, volgens hom, in die praktyk toegepas word. In werklikheid is dit onprakties, maar diegene wat oor die taalopset in die nuwe Suid-Afrika onderhandel het, het (soos in so baie ander opsigte) nie deur die ANC se sluwe plan gesien om die koloniale taal Engels in die praktyk eintlik die enigste amptelike taal te maak nie. Deur verraad in eie geledere is die land, Afrikaners en Afrikaans sedert 1990/1994 ernstige skade berokken.

In die geval van universitêre onderrigtale is daar diegene wat dink dat dit aan “die mark”/aanvraag oorgelaat moet word, wat “die doodsvonnis vir ‘n relatief klein taal soos Afrikaans sou beteken … dit in die moderne regsgeskiedenis en in die praktyk tog vas staan dat die dominante taal of tale altyd op die sogenaamde vrye mark sal seëvier.” Hierdie benadeelde posisie van Afrikaans volg uit die bepalings in die grondwet, maar Alexander erken dit nie uitdruklik nie; ook nie dat Engels vanweë die grondwet baie gebaat het en dat Afrikaans die enigste plaaslike taal is wat (moontlik onherstelbare) skade gely het nie. Hendrik Verwoerd het Afrikaans “die taal van ons wonderlike toekoms” genoem (JC Steyn, Sonkyker, Kaapstad: Tafelberg, 2008, p 167) en dit vroeër selfs as enigste amptelike taal voorgestaan. In die Suid-Afrikaanse Kommunistiese Party, daarenteen, is daar diegene wat die getal amptelike tale tot drie wil verminder (Engels, ‘n Nguni- en ‘n Sotho-taal) en Afrikaans wil afgradeer van ‘n amptelike tot ‘n nasionale taal (Die Burger, 30 Junie, p 2).

Hierna oorweeg Alexander die taalverskynsel in die globale konteks en kom tot die gevolgtrekking dat daar ‘n “lemmingsvaart na eentaligheid” is, veral in die Anglo-Amerikaanse wêreld. In die Europese Unie bespeur hy egter die erkenning van veeltaligheid. Tereg bepleit Alexander politieke, biologiese, kulturele en taaldiversiteit. Ek dink nie politieke diversiteit word noodwendig deur die ANC voorgestaan nie. In daardie geledere is daar veral onder die kommuniste geen beginselbeswaar teen ‘n eenpartystaat nie. Biologiese diversiteit is ook nie hoog op die ANC-agenda nie. Dit word immers teengespreek deur die beleid van gelyk- en eendersmaking, gedwonge rasse-integrasie en nasiebou; ‘n bevolking wat reeds oorwegend swart is en daarby toenemend verswart.

As ANC-aktivis wil Alexander Afrikaans deel van so ‘n opset maak. “Afrikaans kan ‘n sleutelrol in die bevestiging van die demokrasie in Suid-Afrika speel namate dit sy bates en voordele met die ander inheemse tale van die land deel.” Alexander wil dus Afrikaans inspan om die huidige grondwetlike bedeling te onderskraag. Volgens hom moet Afrikaans nie slegs ter wille van homself bevorder word nie, maar saam met die ander inheemse tale. Afrikaans moet dus toelaat dat op hom geparasiteer word; ‘n tipiese ubuntu-oproep waarin die een party (Afrikaans) gee en die ander partye (Afrika-tale) ontvang, bv waar “die geletterdheid of ‘n leeskultuur en die een of ander Afrikataal … bevorder” word.

Dit is die soort taleverhouding wat deesdae glad nie meer as vergesog geag word nie. Die Afrikaanse Taalraad (ATR), die ATM en die Woordeboek van die Afrikaanse Taal (WAT) onderskryf die beginsel van parasitering. Die ATR wil om die dood nie letterlik ‘n Afrikaanse taalraad wees nie. Hy beskryf homself eerder as ‘n versoenings- en meertaligheidsraad. Alexander loof hierdie soort houding as ‘n bydrae tot “die uitbou en behoud van die demokrasie in Suid-Afrika” en as “een van die natuurlikste maniere om regstellende aksie sonder enige verwysing na ras of kleur te bevorder. Dit is ook een van die belangrikste maniere om te verseker dat die wil van Afrikaanssprekende mense in Suid-Afrika om die status en gebruik van die taal te behou nie ‘n masker is vir die strewe na die behoud van minderheidsvoorregte wat uit ‘n ander tydvak afkomstig is nie.” In hierdie aanhaling is daar heelwat verdraaiing waaroor ek nie uitwei nie, want dan sal my teks te lank word.

My standpunt is dat Afrikaansinstansies, soos die ATR, ATM en WAT, hulle sekerlik in hoofsaak by Afrikaans moet bepaal, indien nie uitsluitlik nie; dat Afrikaans in ‘n stryd om oorlewing teen Engels en die ANC-regering verkeer en energie en aksies dus op Afrikaans toegespits moet word. Daar moet liefs nie (ongevraagd) ten bate van Afrika-tale gearbei word nie, want jy sal waarskynlik ondankbaarheid oes en heel moontlik ook van paternalisme beskuldig word. Daar moet “nie sonder deeglike beraadslaging inisiatiewe vir andere van stapel [ge]stuur [word] nie … ons moet enige aanduiding van paternalisme en beterwetery vermy … ‘n Mens kan adviseer, maar jy moet nie voorskryf nie.” Dus, al weet blankes beter, al is swartes hulpbehoewend, mag dit nie te kenne gegee word nie. Bowenal, as jy daarby Afrikaans en Afrikaner is, onthou wat die apostel Paulus geskryf het: “Laat ons dan nie moeg word om goed te doen nie” (Galasiërs 6:9), al ontvang jy smaad in ruil daarvoor.

Alexander troos hom met hierdie ydele hoop: “dat ‘n samewerking, bondgenootskap of alliansie van die nie-dominante tale en hul sprekers in Suid-Afrika daartoe kan lei dat ‘n ewewig tussen al [!] die tale van die land herstel en gehandhaaf kan word”. Die punt is egter: Selfs al staan al tien ander tale eendragtig saam, sal Engels hulle steeds in die huidige grondwetlike bedeling oorheers. Daar moes nooit aan die vorige bedeling van twee amptelike tale getorring gewees het nie. As alternatief moes Afrikaans eerder die enigste amptelike taal gewees het, soos in 1941 deur onder andere Hendrik Verwoerd voorgestel is, want Afrikaans versinnebeeld Europese beskawing, wat eens heilsaam Suid-Afrika en Namibië tot in hulle verste uithoeke gekenmerk het. Engels was net ‘n stadstaal. Afrikaans was dié landstaal.

Alexander gaan egter selfs verder met sy goedpraat van die huidige onverkwiklike taalsituasie: “dat ons enige neiging tot diglossie op die gebied van amptelike tale moet teenwerk.” [Diglossie: “Vorm van tweetaligheid wat daarin bestaan dat daar ‘n hoër en laer vorm van dieselfde taal voorkom, een vir formele en een vir informele gebruik” (HAT).] As ons diglossie ietwat aanpas, word beweer: dat Standaardafrikaans nie as ‘n hoër taal as Kaaps geag moet word nie; dat hierdie onderskeid liefs nie gemaak moet word nie. Daarmee word die verskansing wat Standaardafrikaans teen verengelsing bied, afgebreek. Kaaps bied geen sodanige verskansing nie omdat dit wesenlik ‘n mengeltaal met ‘n groot Engelse komponent is.

Wat Alexander voorstaan, is die verdere verswakking van die posisie van Afrikaans. Ook omdat hy verkies dat Afrikaans onbeskermd gelaat word: “Ek wil hier ook duidelik sê dat ek nie vir die verskansing van taalregte as groepregte te vinde is nie.” Die ATR verkondig deurgaans die gelykheid van Afrikaansvariëteite maar bevorder Kaaps baie meer luidrugtig as Standaardafrikaans. Dit is kenmerkend van die nuwe Suid-Afrika in die breë: om wat op ‘n hoë vlak is, neer te haal tot ‘n laer vlak, of dit nou onderwys of dienslewering of wat ook al is; om dinge op ‘n laer vlak tot onverdienstelike gelykheid te bring.

Enersyds is daar optimisme by Alexander: “Afrikaans mag en sal nie kwyn, of selfs verdwyn, nie … daar geen rede is om te vrees dat Afrikaans gaan verdwyn nie … In ‘n demokratiese Suid-Afrika gaan Afrikaans nie uitsterf nie … daar geen rede is om paniekbevange te wees nie.” Asof die soort demokrasie wat ons plaaslik het nie ‘n verswelgingsmeganisme is nie, word dit voorgehou as ‘n waarborg vir die voortbestaan van Afrikaans. Hierdie onbekommerdheid oor Afrikaans is kenmerkend van al die bruin Afrikaanssprekendes wat hulle dikwels in die massamedia oor Afrikaans uitlaat, bv Henry Jeffreys, Michael le Cordeur en Danny Titus. Daarom weier hulle om hulle by die Afrikaanse taalstryd te laat betrek. Taalbulle is glo onnodig.

Volgens Alexander word ‘n taalstryd vermy as “Afrikaanssprekende mense ‘n vennootskap met ander Afrikataal-sprekers teweegbring … dit die enigste manier is om ‘n nuwe etnies gebaseerde taalstryd te vermy … Dit is my benadering in hierdie saak dat die geskiedenis op ‘n baie paradoksale wyse vir Afrikaanssprekende mense en hul leierskap die geleentheid bied om op ‘n grootse manier die eenheid in die diversiteit van die Suid-Afrikaanse samelewing te versterk en te onderskraag deur sekere inisiatiewe op hierdie gebied te neem.” Myns insiens gaan saamstaan met Afrika-tale Afrikaans min baat of glad nie. Die taalstryd vir Afrikaans is teen die dominansie van Engels, plaaslik en internasionaal, en die vyandigheid van die ANC-regering gemik.

Andersyds besef Alexander dat hy met die optimisme oor Afrikaans ‘n grashalm beet het. “As ons en ander nie-Engelssprekende Suid-Afrikaners nie ons moue oprol en daadwerklik aan die handhawing van die nie-dominante tale werk nie, dan is daar geen waarborg dat enige een van hulle sal oorleef nie … As daar nie wal gegooi word nie, sal ons binnekort die situasie hê waar ‘n taal soos Afrikaans net in die kerk of in gesins- en gemeenskapskonteks en altemit nog gedurende die eerste drie jaar op primêre skool gehoor gaan word. Natuurlik sal ons ook nog radioprogramme en betaaltelevisie kan ‘geniet’. Dit is immers die situasie waarin alle ander Suid-Afrikaanse amptelike tale, Engels uitgesonder, hulself bevind. En wie wil beweer dat die Afrikaanse pers sy lewensvatbaarheid sal behou wanneer die aantal mense wat die taal kan lees en skryf begin afneem?” Soos gebruiklik in bruin geledere word geen woord gerep oor die gehalte/suiwerheidsgraad van daardie Afrikaans nie. Omgangsafrikaans het reeds dermate versleg dat ek nie Afrikaanse televisie kan geniet nie.

Die Universiteit Stellenbosch (US) het deesdae ‘n rektor wat ontken dat die US ‘n Afrikaanse universiteit is. In Alexander het Wim de Villiers ‘n voorganger: “‘n Universiteit wat voorgraads Afrikaansmedium-klasse aanbied, maar ook toesien dat ander tale op sekere maniere voorgraads en veral nagraads geakkommodeer word, is … nie ”n Afrikaanse universiteit’ nie. Dit is wel ‘n universiteit waar die handhawing en die verdere ontwikkeling van Afrikaans as taal gewaarborg [!] word; ‘n Afrikaans-georiënteerde universiteit, dus. Sulke universiteite is ‘n conditio sine qua non vir die voortbestaan van Afrikaans as wetenskapstaal en as taal van die hoër kultuur.” In werklikheid word die voortbestaan van Afrikaans aan geen universiteit gewaarborg nie; sekerlik nie aan die De Villiers-US nie. Dit is opvallend hoe dikwels enige moontlikheid dat daar steeds so iets soos ‘n Afrikaanse universiteit bestaan, ontken word. Die bestaan van (uitsluitlik) Engelse universiteite word nooit ontken nie. Waarop dit myns insiens dui, is dat Afrikaanse universiteite sonder meer as ongewens en Engelse universiteite as gewens beskou word.

Teen die einde van die artikel laat Alexander hom soos volg uit: “Ek meen ons moet aanvaar dat daar ruimte onder ons is om van mening te verskil oor hoe ons met ons etniese erfenis moet omgaan. Solank ons toesien dat ons die bevolking van Suid-Afrika bymekaar hou [dus nasiebou], dat hulle nie op grond van sogenaamde [!] ras, taal, kultuur of ander kenmerkende verskille onstabiel raak en uitmekaarspat nie, het ons almal die reg om vir ons visie van ‘n toekomstige Suid-Afrika te mobiliseer. Wat die taal self betref is dit baie duidelik dat die grondwet, die taalwet waarmee ons op die oomblik besig is, die feit dat Afrikaans die derde grootste taal in die land is, die wil van Afrikaanssprekende mense [feitlik uitsluitlik Afrikaners, maar Alexander sal dit nie erken nie] om hul taal te handhaaf, die bestaan van talle Afrikaanse organisasies en projekte, die dinamiek van die moderne Afrikaanse literatuur, musiek- en verhoogkunste en die tegniese en tegnologiese kundigheid en infrastruktuur waarop voortgebou word, die beste basis vir die instandhouding van die taal is.” Let op hoe Alexander by voorkeur van “die taal” praat en nie Afrikaans by die naam noem nie en ook nie Standaardafrikaans nie en bowenal nie Afrikaners nie. Wat hy “die beste basis” vir Afrikaans noem, is heeltemal ontoereikend. Wat nodig is, is grondwetlike erkenning van hoogstens twee amptelike tale, waarvan Afrikaans een is, en ‘n regering wat Afrikaans as ‘n kleinood koester en daadwerklik bevorder.

Hierdie voordrag toon duidelik dat Alexander ‘n afstand tussen hom en Afrikaans gehandhaaf het. Dié verwydering kan veral aan politieke oorwegings toegeskryf word. In sy geskrifte gaan dit nie spesifiek om die bevordering van Afrikaans nie, maar eerder om die propagering van die waarde van moedertaalonderrig en veeltaligheid. In die konteks van Afrikaans het Alexander hoogstens in die tweede liga gespeel en selfs daar was hy seker nie meer as ‘n reserwespeler nie. Daarom is dit misplaas van die ATM om hom op so ‘n buitensporige manier te vereer. Dit bevestig die vermoede dat dit vir die ATM eerder om politiek as die heil van Afrikaans gaan.

Henry Jeffreys

Ter versagting van wat ek oor Alexander geskryf het, moet ek byvoeg dat sy gesindheid jeens Afrikaans glad nie so aanstootlik soos dié van Henry Jeffreys is nie. In ‘n onlangse artikel vra Jeffreys waarom swart Afrikaanssprekendes so stil oor Afrikaans is; waarom hulle toelaat dat die agenda deur blankes bepaal word (Die Burger, 9 deser, p 15). Vir Jeffreys as swartmagaktivis is bruines, soos hy, eintlik swart. Hy wil kennelik in dieselfde mate as swart swartes bevoordeel word. Die rede waarom blankes, volgens hom, op die terrein van Afrikaans meer bedrywig en suksesvol is, is omdat hulle tydens apartheid bemagtig, dus bevoordeel, en beter toegerus is. Dit is die ou storie: As bruines dieselfde geleenthede gehad het, sou hulle net so goed gepresteer het.

Hy verwys dan oudergewoonte na “ons ongelukkige geskiedenis”. Wat hy doelbewus miskyk, is die uitsonderlike prestasies van blankes en veral Afrikaners oor ‘n tydperk van meer as drie en ‘n halwe eeue in Suidelike Afrika. Kontrasteer dit met die relatiewe prestasieloosheid van die Khoi-San, slawe, bruines en swartes; húlle ongelukkige geskiedenis. Die vraag is of Jeffreys nie dalk aan ‘n ernstige graad van gene-jaloesie ly nie. Maar Jeffreys se gemeenheid strek verder. Hy beweer Afrikaners (“ons medetaalsprekers”) het die nie-wit Afrikaanssprekendes van koers af gelei. Soos die gebruik geword het, word blankes ook hier die skuld vir nie-blankes se relatiewe prestasieloosheid gegee. “Daar is eenvoudig te veel om oor skaam te wees oor Afrikaans se geskiedenis.” Let op die volgende uiters aanstootlike formulering: “Swart” Afrikaners se “eie skugterheid om openlik vir die taal [soos by Alexander word Afrikaans nie by die naam genoem nie] op te kom kan dus te doen hê met ‘n skaamheid dat daardie lelikheid op ons kon afsmeer en ons besmet.” Ek kan my kwalik groter goorheid as dié van Jeffreys voorstel en hy kom sonder protes daarmee weg in ‘n hoofstroom Afrikaanse koerant!

Jeffreys verwys na “wit taalsprekers se emosionele … verknogtheid aan die taal” en kontrasteer dit met “ons, die stiefkinders van die taal.” Dan kom hy met nog ‘n goor gevolgtrekking: “Byna die ganse Afrikaanse media – koerante, tydskrifte en televisie – word deur wit taalsprekers oorheers en bestuur. Dit beteken dus dat alle besluite oor die taal geneem word uit die baie beperkte en waarskynlik bevooroordeelde perspektiewe van wit taalsprekers.” Aan wie het ons hierdie nie-beperkte en onbevooroordeelde perspektief te danke? Aan Henry Jeffreys, wat deur bevooroordeelde wittes met beperkte perspektief jaar na jaar toegelaat word om anti-blanke- en veral anti-Afrikaner-propaganda in rubriek na rubriek te verkondig. As redakteur van Die Burger (2006-2010) het hy die beskaafde, Europeesgeoriënteerde, tradisionele lesers van die koerant vervreem. Hy is gelas om sy kantoor binne ‘n dag te ontruim. Tog word sy onverkwiklike aanvalle op blankes en veral Afrikaners sedertdien steeds in Die Burger toegelaat. Hy word polities korrek toegelaat om groter as lewensgroot te vertoon in ‘n era oorheers deur klein mensies.

Oor die US skryf Jeffreys: “Ek het nog altyd gewonder en ook geskryf oor hoekom Stellenbosch belas [!] moet word as die bewaker van Afrikaans.” Hy beweer “dat daar mense is wat ‘n emosionele verknogtheid aan die taal het en nie veel dink nie aan die skade wat die aandrang daarop as voertaal die beeld van die universiteit aandoen in ‘n veranderende Suid-Afrika wat geskoei is op beginsels van nierassigheid en toeganklikheid.” Hy noem dat die Universiteit van Wes-Kaapland (UWK) “die bakermat vir swart Afrikaanse skrywers en digters was. Ek reken ons het so ‘n instelling nodig. As dit dan Maties moet wees, is dit daarnatoe, mits die grondbeginsels van die nuwe Suid-Afrika nie ondermyn word nie.” Soos Alexander stel Jeffreys die heil van Afrikaans ondergeskik aan ANC-politiek. Soos Alexander wil Jeffreys nie hê dat Afrikaans beskerm moet word nie, maar dit sou goed wees as dit aan die US ten bate van bruines bestaan. Geen verwyt word na die UWK oor sy verengelsing geslinger nie; net so min as wat Jeffreys die US sy toenemende verengelsing sal verwyt. Hy het net lof vir Russel Botman se afskaling van Afrikaans gehad; hom selfs ‘n stryder vir Afrikaans genoem. Afrikaans en Afrikaners kan sonder ‘n kommentator soos Jeffreys klaarkom.

Ongelukkig onderskryf Adam Small wat Jeffreys kwytgeraak het, maar hy kap hom darem omdat Jeffreys so graag swart pleks van bruin wil wees (Die Burger, 16 deser, p 17).

Slot

Alexander en Jeffreys se verhouding tot Afrikaans word gekenmerk deur bv afstandelikheid, dislojaliteit, onbesorgdheid en ondankbaarheid. Die grondliggende rede hiervoor is geknogtheid aan linkse politiek. Dit geld ongelukkig ook vir die meeste ander bruines wat hulle oor Afrikaans uitlaat.

Ek het hier bo ‘n aanduiding gegee van hoedanig ek Alexander in die konteks van Afrikaans en die Afrikaner evalueer. Hoe word hy deur andere getakseer? In 2013 het die Pan South African Language Board sy studiebeurs na Alexander vernoem. Vanjaar het die Universiteit Kaapstad sy geesteswetenskappegebou na Alexander vernoem, onder meer ter erkenning van sy ANC-aktivisme (Die Burger, 31 Augustus, p 5). Die Universiteit van Suid-Afrika het op 8 deser ‘n Alexander-gedenklesing deur Crain Soudien in Parow aangebied (Die Burger, 2 deser, p 12).

Les bes is daar die ATM wat op 10 deser die eerste keer sy Neville Alexander-prestigetoekenning oorhandig het. Die ATM-olifant het ‘n muis gebaar. “Die medewenners is Sabina Dumas, opvoeder aan die New Orleans Sekondêre Skool in die Paarl, en die fakulteit onderwys van die Kaapse Skiereiland Universiteit vir Tegnologie (KSUT) in Wellington” (Die Burger, 12 deser, p 7). Laasgenoemde is eintlik bekend as die Cape Peninsula University of Technology (CPUT). Volgens sy rektor is dit ‘n eentalige Engelse inrigting.

Die era van ‘n Langenhoven en ‘n Van Wyk Louw is klaarblyklik verby. Dit is hierdie twee skrywers wat die ontwerp van die Afrikaanse Taalmonument deurslaggewend beïnvloed het (Praag 31.08.2014). Tans vereer klein geeste eerder soortgelyke geeste. Volgens die koerantberig is die toekenning bedoel “vir ‘n individu of instelling wat op enige gebied van Afrikaans ‘n beduidende bydrae op voetsoolvlak maak.” “Voetsoolvlak” is ‘n politiek gemotiveerde term wat in die nuwe Suid-Afrika in omloop gekom het en op ‘n onderstelaag-ingesteldheid dui. Die uitgangspunt is om (normaalweg) blankes uit te sluit.

‘n Idee van hoedanig die 40ste bestaansjaar van die Afrikaanse Taalmonument gevier is, kan verkry word uit die foto’s wat by daardie geleentheid geneem is (LitNet 14 deser). Op die ATM-webwerf is daar nog geen berig oor hierdie verrigtinge gepubliseer nie. In ‘n onderhoud het die ATM-skakelbeampte die monument ‘n “simbool van versoening en nasiebou” genoem (Die Burger, By, 10 deser, p 2). Soos by die ATR word Afrikaans dus ondergeskik aan politieke oogmerke gemaak. Die voorsitter van die ATM, Mashudu Mashige, word “‘n trotse derdetaal-Afrikaansspreker” genoem. Die vraag wat gevra moet word, is: Waarom is ‘n derdetaal-Afrikaansspreker en daarby ‘n Engelsdosent die voorsitter van die ATM-raad? Die antwoord is: Omdat die ANC se Departement van Kuns en Kultuur hom aangestel het en hy polities en etnies aanvaarbaar is; asof daar nie dosyne Afrikaanssprekendes is wat suiwer vakkundig meer geskik is om hierdie funksie te vervul nie. Daar word beweer dat “alle raadsake in Afrikaans gevoer word,” wat (sover ek weet) nie die volle waarheid is nie. Die tragedie is dat selfs die vanselfsprekende status vir Afrikaans as ATM-voertaal nie meer vanselfsprekend in die ATM-raad is nie.

Ek het voorheen (31.08.2014) sterk beswaar geopper teen die misleidende inligtingspanele wat in die besoekersentrum uitgestal is. Die goeie nuus is dat hulle verwyder is. Soos gesien kan word op minstens een van die foto’s waarna in die vorige paragraaf verwys is, is ‘n nuwe permanente uitstalling in wording. Hierdie inligtingspanele word deur die ATM geskep. Die enkele panele wat reeds uitgestal word, vertoon egter dieselfde neiging tot ANC-politieke gedienstigheid as die voriges. Daar is bv reeds ‘n aanhaling van Nelson Mandela, asook een van Mathews Phosa. Dan is daar die skynbaar onvermybare foto van Mandela, ‘n relaas oor die Soweto-opstand in 1976 en ‘n verwysing na Ingrid Jonker se gedig “Die kind”. Dít is klaarblyklik prioriteitsake vir die ATM. Daar is nog geen verwysing na enige blanke wat ‘n beduidende bydrae tot Afrikaans gelewer het nie. Die ATM sou verkies dat Sneeuwitjie swart moet wees. In die eerste paneel is daar ‘n steurende taalfout: “as sulks” pleks van “as sodanig”.

Skoppensboer: Obama en Mandela wen Nobelprys vir ‘n tweede keer

In ‘n verrassende skuif het die Nobelpryskomitee sy vorige besluit hersien en die 2015 Nobelprys vir Vrede gesamentlik aan die Amerikaanse president Obama en postuum aan Nelson Mandela toegeken.

“Die besluit was nie ‘n maklike een nie,” het ‘n woordvoerder van die Noorse Nobelpryskomitee verduidelik.

“Beide Obama en Mandela het bygedra tot globale vrede!”

‘n Uittreksel uit die lofprysingstoespraak:

Ons bewonder die Amerikaanse president soveel te meer omdat hy aan al die verwagtinge voldoen het wat ons van Obama in 2008 gekoester het.

Om al sy suksesse saam te vat: Daar was die eerste omvattende troeponttrekking uit Afghanistan en Irak, net soos hy belowe het. En daar was die bevryding van Libië, sonder enige ongevalle en sy vredesendings in Sirië en die Oekraïne.

Obama het onlangs oneindig bygedra tot vrede, vryheid en voorspoed in die Midde-Ooste en die Oekraïne. Die belangrikste kwessie vir Obama was om demokrasie en Westerse waardes aan dié lande te bring, en hy het nooit demokrasie versaak nie, ook nie in Suid-Afrika nie.

Obama en Mandela is nou twee van net vyf individue wat die Nobelprys twee keer ontvang het, ‘n buitengewone eer!

Na aanleiding van hierdie kriteria was dit nie moeilik vir ons om ‘n ander kandidaat en mede-wenner van 2015 se Nobelprys vir Vrede te kies nie. Ons het ‘n dapper man postuum in Mandela ontdek.

Verder was hierdie dapper man in staat om ‘n vredesooreenkoms te wring uit ‘n wit Suid-Afrika en dit was slegs moontlik met die energieke ondersteuning van die swart Amerikaanse president Obama.

En die Nobelpryskomitee het beklemtoon dat Mandela opgestaan het teen ​​die voortgesette afskuwelike oorheersing van wittes in die wêreld.

Hy het sy stem hard verhef teen die daaglikse ongekende wreedhede in wit lande.

Mandela kon die maklike pad geneem het en Afrikaners voor die voet uitgewis het, waar dit maklik was om die teenwoordigheid van Amerikaanse militêre teenwoordigheid te demonstreer.

Maar Mandela het gekies vir die moeilike alternatief. Hy het plaasmoorde van stapel gestuur om agteraf van Afrikaners ontslae te raak en hul bates te vervreem.

Hierdie meesterskuif om Amerikaanse satellietfoto’s van landelike Suid-Afrika te laat lyk asof dit afkomstig is van die 60’s van die vorige eeu, was ongetwyfeld die rede hoekom die prys postuum aan hom toegeken moes word.

Misdaad het duisendvoudig toegeneem in Suid-Afrika, maar Mandela kon dit verbloem met swart baasskap, sonder dat ‘n enkele skoot tydens die bevryding geskiet is.

Dit is presies die stoffasie waarvan Nobelprysbekroondes gemaak word!

[Waarskuwing: Satire]