praag.co.za

Tag: rubicon

  • Karel Combrinck: Afkophoenders

    Karel Combrinck: Afkophoenders

    Dit is vandag, op enkele weke na, dertig jaar gelede dat P.W. Botha in Augustus 1985 sy beroemde of berugte « Rubicon »-toespraak voor die NP koukus in Durban gelewer het. Die toespraak is met skarrelende oorywer, ‘n mens kan byna sê, paniekbevangenheid, in opdrag van Pik Botha deur Suid-Afrikaanse ambassades wêreldwyd vooraf bekendgemaak. Sou dit wees dat Pik Botha ‘n heel ander toespraak verwag het as wat PW inderdaad gelewer het ? Wat meer as duidelik is, is dat daar ‘n volslae gaping was tussen wat PW beoog het om in sy toespraak te sê en wat Pik Botha se afkophoenderdepartment in die buiteland aangekondig het.

    Die Rubicon is ‘n riviertjie in Noord-Italië met ‘n besondere historiese betekenis. In die tyd van Julius Caesar en Gnaeus Pompeius is die Romeinse ryk geregeer deur ‘n konsulaat, d.w .s. ‘n regering deur twee konsuls waarvan die een (Julius Caesar) beheer gehad het oor die gebiede oorkant die Alpe (Gallië of Frankryk vandag) en die ander een (Gnaeus Pompeius) oor die gebied duskant die Alpe, d.w.s. Rome , of dan, Italië . Die skeiding tussen die twee gebiede was die riviertjie, die Rubicon. Indien enige van die twee konsuls die Rubicon met ‘n leër sou oorsteek, sou dit onmiddellik burgeroorlog beteken . Julius Caesar het juis dít gedoen in 49 V.C. en ‘n sesjarige burgeroorlog was die gevolg .

    In die tyd van die Romeinse burgeroorlog het die riviertjie dus reeds ‘n heel besondere simboliese en politieke betekenis gehad en hierdie simboliese betekenis word sedertdien algemeen in die politiek gebruik om ‘n waterskeidingsgebeurtenis van besondere belang aan te dui.

    So was dit dan ook met P.W Botha se « Rubicon »-toespraak. Of so moes dit gewees het . Dit is terloops tipies van Pik Botha se teatrale styl om die toespraak as ‘n « Rubicon » te beskryf en dit ly geen twyfel nie dat die beskrywing van hom afkomstig is. Hierdie toespraak sou dus na verwagting ‘n heel nuwe bedeling in die Suid-Afrikaanse politiek inlui, met afskaffing van « apartheidsmaatreëls », wettiging van verbode partye, medeseggenskap in die landsbestuur deur swartes, stemreg en die joos weet wat nog. Die wêreldpers en openbare mening is dus as’t ware deur Pik se departement op ‘n gereedheidsgrondslag geplaas om hierdie epogmakende beleidsverklaring te ontvang.

    Maar, daar speel PW toe glad nie saam nie en lewer een van die klassieke vingerswaaiende en dunliptoesprake waarvoor hy so bekend was en waarin omtrent alles en almal met die banvloek gedreig is. Die gevolg was dat die vooraf publisiteit deur Pik Botha se departement die buitelandse regerings, meningsvormers en die media voorberei het op presies die teenoorgestelde van wat PW in sy toespraak sou sê. ‘n Misverstand? Amateuragtigheid? Oëverblindery? Hoe dit ook al sy, hierdie toespraak, met die vooraf gejuig van Pik Botha se departement, was die doodsklok vir blanke regering in Suid-Afrika.

    Wat het PW Botha besiel om die toespraak te maak? Wat was Pik Botha se oogmerk met die histeriese propagandasirkus vooraf? Die monumentale amateuragtigheid en onbeholpenheid van die hele operasie laat die vraag onstaan of daar dalk ‘n bedekte motief daaragter kon gewees het. Wat Pik Botha betref, was dit sekerlik moontlik, selfs waarskynlik dat hy PW in ‘n hoek sou wou druk sodat hy geen beweegruimte sou hê om enigiets anders te sê as wat Pik van hom verwag het nie. Pik se strategie was steeds om buitelandse druk te gebruik ten einde die proses van oorgawe in Suid-Afrika te versnel. Dis te betwyfel of PW self tot dié soort subtiliteit in staat was.

    Hierdie was natuurlik nie die Nasionale Party se eerste halfgebakte operasie nie. Inteendeel lê die Nasionale Party se pad besaai met onbesonnenhede wat ons oneindige skade berokken het. Dink maar aan die tragikomiese « inval » in die Seychelle op 25 November 1981. En dan natuurlik die laaste en finale debakel, die kleitrappery by die « onderhandelinge » met die ANC waar die ANC-afgevaardigedes openlik vir die NP-« onderhandelaars » gelag het. Maar in daardie stadium was die Nasionale Party-regering so terminaal dekadent dat hulle waarskynlik oor die ANC se gelag gevlei gevoel het: minstens kon hulle darem daarin geslaag om ‘n reaksie uit te lok. Miskien was hulle aandag toe reeds gevestig op die eerste die beste geleentheid om die ANC se voete te kan was.

    Die gevolge van hierdie Rubicon-fiasko was onberekenbaar. Nie lank na die toespraak nie het die « konserwatiewe » Republikeinse senator, Richard Lugar, in die Amerikaanse senaat ‘n verdoemende toespraak gelewer waarin hy die Suid-Afikaanse regering en sy beleid vermorsel het en waarmee hy die tapyt finaal onder President Reagan se voete uitgeruk het. President Reagan het tot op daardie oomblik nog konsekwent sy veto teen enige anti-Suid-Afrikaanse sanksies gebruik.

    Spoedig na die « Rubicon »-debakel het Amerikaanse sanksies gevolg, met die gepaardgaande ineenstorting van die rand. Minder as ‘n jaar later is die Comprehensive Anti-Apartheid Act deur die Amerikaanse kongres aangeneem. En daarna het gevolg « swart ekonomiese bemagtiging » en uiteindelik gewoon « swart bemagtiging », met ander woorde, ANC-regering in Suid-Afrika.

    PW Botha het dus nie die « Rubicon » oorgesteek soos Pik Botha en sy afkophoenderdepartement voorspel het hy sou doen nie, maar die wyse waarop hy voor die Rubicon vasgesteek het, is op so ‘n patetiese en ongeluksalige wyse bestuur dat ‘n mens vandag daaroor net kan lag of huil. Maar, weereens, dit kan wees dat dit so beplan was. As die « Rubicon »-fiasko ‘n waterskeiding was, dan was dit een wat direk tot ons ondergang gelei het.

  • Terug na die volk: ‘n literêre slagspreuk?

    Geruime tyd reeds dink ek daaraan om iets oor die Afrikaanse letterkunde te skryf, daardie letterkunde wat dreig om saam met ons taal uit te sterf soos wat Engels en politieke korrektheid tsoenami-gewys oor ons spoel. Miskien bied die dood van André P. Brink eergisteraand ‘n gepaste oomblik vir nabetragting oor die rol van letterkunde in die lewe van elke volk.

    roodt_dan_wikiHoe minder daar egter oor André P. Brink gesê word, hoe beter. Vir my verteenwoordig hy die FW de Klerk van die letterkunde. Lank voordat FW hom met gelatenheid tot politieke korrektheid en ‘n slaafse navolging van Britse idees gewend het, het Brink dit gedoen. Toevalllig kom albei ook uit Dopperhuise en het aan die PUK gestudeer; moet ons iets daarin lees? Hoewel Brink met Frankryk gedweep het en allerlei toeristiese gemeenplase oor Parys kwytgeraak het – onder meer dat hy “op ‘n bankie in die Luxemburgtuin gebore is” – het hy daardie land, asook sy skrywers en denkers nooit behoorlik verstaan nie. Ek het dit destyds as twintigjarige student agtergekom en hom so bietjie in die destydse Rapport daaroor probeer uitvra, waarop hy met kenmerkende bitsigheid geantwoord het. Doer in die sewentigerjare kon ‘n mens nog in Rapport ‘n literêre polemiek voer, terwyl dié koerant met sy dalende sirkulasie ons deesdae net met polities korrekte propaganda oor die kop knuppel. In ‘n hoë mate is die Afrikaanse kultuur en gesprekke daaroor besig om na die internet te migreer, terwyl die meer tradisionele instellings streng onder ANC-beheer verkeer.

    Die ANC en sy meelopers – soos die hand vol Afrikaanse skrywers wat dié party en sy geskiedenis van propaganda en terreur aanbid – poog om te bepaal wat ons mag lees en wat ons behoort te dink. In die plek van die Afrikaanse letterkunde het hulle hul ‘n “Suid-Afrikaanse letterkunde” verbeel wat uit figure soos die Boerehater Nadine Gordimer, Brink, Antjie Krog en ‘n horde middelmatige swart skrywers bestaan. Die “Suid-Afrikaanse letterkunde” is Engels, met ‘n paar vertalings uit Afrikaans of “tweetalige werke” soos Brink s’n, wat daarby aangelas word. En iewers prewel iemand die reël uit Rusty Bernstein se “Freedom Charter”: “that South Africa belongs to all who live in it, black and white”… Behalwe dat die boere kwansuis die swartes se plase “gesteel het”.

    Ek het dit al iewers voorheen gesê: Ons beleef iets soos ‘n besetting, die Derde Britse besetting, of dalk is dit dié keer ‘n Engelse Nguni-besetting, maar ‘n mens is baie bewus daarvan dat jy deur vreemdes regeer word wat ook hul taal op jou afdwing, soos wat die Britte al meermale in ons geskiedenis gedoen het.

    Vandaar dan ook die pogings om Steve Hofmeyr by kunstefeeste te verbied. Om Afrikaanse liedjies – veral met heelwat Engelse woorde – te sing, is steeds toelaatbaar, mits dit ter ere van die vreemde bewind gedoen word. Sangers moet egter op plekke optree en moet glo “genooi” word. Daarom word die Afrikaanse musiekbedryf, wat ná 1994 ‘n onverwagse opbloei beleef het, toenemend beheer en gesensureer. Jy mag nie “Die Stem” of “Die lied van jong Suid-Afrika” of “De la Rey” sing nie. Of binnekort dalk ook nie meer die “Oukraalliedjie” nie. Dis “te polities”. Want sien, netnou word almal daaraan herinner dat daar nog Afrikaners – naas die “Suid-Afrikaners” wat almal skeef en krom die Rooitaal vir mekaar gooi – in die land bestaan.

    Aan die ander kant is dit glad nie “polities” vir Karen Zoid om te sing van swartes wat “die skole afbrand” nie, want sy is mos ‘n anti-Afrikaner en ANC-meeloper. Dis nie soseer wát jy sing nie, dis wié dit sing. Maar ook: solank jy soos Karen Zoid multikultureel nihilisties is (“dit maak nie saak nie”), is alles dooddollies en mág jy maar.

    Musiek is op ‘n sekere vlak vermaak. Daar is egter iets ondermynends aan ‘n boek. ‘n Maand gelede het daar ‘n boek in Frankryk verskyn, Onderwerping, uit die pen van Michel Houellebecq wat die bekering van sy hele land tot Islam in die vooruitsig stel. Dis sekerlik nie ‘n polities korrekte roman nie. In Suid-Afrika en in Afrikaans sou geen groot uitgewer selfs so ‘n boek publiseer nie, want dit verteenwoordig mos geen ophemeling van die multikulturele samelewing, gedwonge integrasie, “meng”, seks tussen rasse (Brink se obsessie) en alles wat daarmee saamhang nie. Dis eerder… “reaksionêr” en hoewel Houellebecq in sy jeug ook vir ‘n kort rukkie met die Franse Kommunistiese Party deurmekaar was, skram hy nie van die etiket “reaksionêr” weg nie. Hy het selfs al erken dat hy een van die “nuwe reaksionêre” is, ‘n losse versameling skrywers en denkers wat durf om begrippe soos “witskuld” en multikulturalisme te bevraagteken. Hulle vra ook belangrike vrae oor die toekoms van Frankryk en die Westerse beskawing in essays en romans wat wyd en syd gelees word, asook in die media aangehaal en bespreek word.

    Suid-Afrika onder die ANC is egter nie Frankryk nie. Dis ‘n toenemend barbaarse, filistynse, agterlike land waar bier drink, vreet en fuif mode is – afgewissel met ‘n bietjie kwotarugby en geenkwotasokker. Kwalik ‘n omgewing waarin die kunste en veral letterkunde kan gedy! Ek staan eenvoudig verstom oor hoe die Europeërs en veral die Skandinawiërs met rojale staatsteun hul tale en letterkundes bevorder. Hier ondersteun die staat net Nkandla en nuwe BMW’s vir staatsamptenare.

    Nou onlangs wissel ek ‘n epos of twee uit met ‘n jongerige letterkundige; anders as die polities korrekte literatore van Stalinbos het sy darem haar doktorsgraad klaargemaak. Sy het egter heeltemal haar geesdrif vir die Afrikaanse letterkunde en uitgewerswese verloor en gaan haar nou heeltemal in ‘n nuwe beroep begewe.

    Soos die Afrikanerpolitiek, het die Afrikaanse letterkunde die nulpunt bereik, die degré zéro waarvan die Franse praat. Saam met die res, kwyn dit eenvoudig weg en word ons in gemors verswelg deur mense wat niks van denke, idees of ‘n skryfstyl verstaan nie.

    Waarom is letterkunde belangrik? Iewers in die laat sestiger- of vroeë sewentigerjare het N.P. van Wyk Louw blykbaar tydens iemand anders se intreelesing aan die Universiteit van die Witwatersrand opgespring om te beklemtoon dat die opkoms van Afrikaans deel van die nasionalistiese oplewing van kleiner kulture aan die einde van die negentiende eeu in Europa was.

    In vele opsigte word enige nasionale kultuur – meer as enigiets anders – deur letterkunde gevorm. In lande soos Frankryk of Rusland het meer mense al die begrafnisse van groot skrywers soos Victor Hugo of Leo Tolstoi bygewoon as die teraardebestellings van politici. Letterkunde word ook op skool saam met die taal gedoseer. Ek het al voorheen die Duitse filosoof Peter Sloterdijk aangehaal waar hy praat van boeke as “dik briewe wat vriende tradisioneel aan mekaar gestuur het”.

    Selfs as Eskom die ligte afsit, kan jy nog ‘n papierboek lees, mits dit dag is of jy darem saans ‘n kers of flitsie byderhand het. Anders as musiek, teater, toesprake – die soort dinge wat by “kunstefeeste” bedryf word – het ‘n mens geen saal of uitgebreide organisasie nodig om ‘n boek te lees nie. Selfs om boeke uit te gee, is so maklik dat feitlik enigiemand dit kan doen. Jy kan selfs jou boek gratis op die internet publiseer. In Europa tref mens natuurlik ‘n hele fynproewery rondom boeke, papier, druk- en bindwerk aan wat veroorsaak dat mense hul neuse optrek vir boeke wat nie mooi en keurig uitgegee is nie. Voorheen was dit in Afrikaans ook so. Van die mooiste boeke in ons taal is in die sestigerjare in die tyd van dr. Verwoerd gepubliseer. Die punt is egter dat jy nie ‘n meestertipograaf of -proefleser hóéf te wees om ‘n boek uit te gee nie. Om ‘n film te maak, kos miljoene rand. Vergeleke daarmee is die koste van ‘n drukoplaag eintlik goedkoop.

    ‘n Baie klein groepie skrywers en min boeke kan ‘n reuse-invloed uitoefen. Eenkeer het ek die volledige Latynse letterkunde as geskenk ontvang en dis verstommend hoe min dit is; nie eens genoeg om ‘n baie klein boekerak vol te maak nie. Nietemin word sinsnedes uit daardie boeke al tweeduisend jaar in Europa/die Weste aangehaal. Wie het nog nie van die “Rubicon” gehoor nie? Of het nie Cicero se beroemde beskrywing van verraad gelees nie? Dus: die massa kan maar toitoi soos hy wil, maar sy kreet is eintlik verlore terwyl die stille boodskap op papier of selfs op jou skerm vir ewig duur.

    Dis sekerlik nie toevallig dat sowel die Bybel as die Koran boeke is nie! In vele opsigte beskik ‘n boek oor ‘n groter vermoë om iemand te bekeer as enige ander medium. Jy kan jou gunstelingvers of -sinsnede oor en oor lees totdat dit by jou insink. Dis ook iets privaats, intiems wat net tussen jou en daardie stem op skrif gebeur.

    Boeke het sekerlik al die wêreld verander. Dink maar aan die Franse revolusie. Of die Russiese. Die regte idee op die regte tyd kan soos ‘n veldbrand versprei. Sonder die boekdrukkuns van Gutenberg sou die Protestantse hervorming nooit plaasgevind het nie, want die reproduksie van handskrifte is tydens die Middeleeue streng deur die Katolieke Kerk in kloosters beheer.

    Vir my persoonlik is daar iets van ‘n paradoksale en ironiese “huwelik van teenoorgesteldes” tussen boeke en die internet. Die boek as medium is al eeue oud, terwyl die internet baie nuut is. My kinders kan nie glo dat my geslag sonder die internet grootgeword het nie. Beide die boek en die internet is egter draers van nuwe en kritiese denke, terwyl die sogenaamde hoofstroommedia (HSM) slegs tot eenselwigheid en politieke korrektheid in staat is. ‘n Gedagte wat as ‘n aanlynwoernaalinskrywing (is dit nie ‘n mooi, lang Afrikaanse woord nie, terloops?) begin, eindig dalk in meer uitgebreide vorm as ‘n boek op. En danksy die internet, kan ons nou regstreeks aan mekaar boeke verkoop, sonder die tussenkoms van boekwinkels waar daar insgelyks sprake van sensuur en beheer van Grootbroer mag wees…

    Op ‘n stadium, eer dit alles deur kultuurmarxisme en politieke gedienstigheid bederf is, was Afrikaans op pad om ‘n groot letterkunde te ontwikkel. Onlangs is ek verstom toe ek lees dat daar in ‘n klein landjie soos Denemarke jaarliks 30 miljoen boeke verkoop word, ses boeke per lid van die Deense bevolking! Stel jou voor dat daar dalk 15 miljoen boeke per jaar in Afrikaans verkoop kan word, ‘n potensiële mark van R3 miljard wat aan duisende van ons mense werk kan verskaf… Romans of essays waarin Afrikaners eenvoudig vertel van hoe hulle dinge sien, of van die soort wêreld waarvan hulle droom “terwyl ons op die barbare wag”. Nee, laasgenoemde is nie ‘n “rassistiese sinsnede” nie; dit verteenwoordig bloot ‘n boektitel van J.M. Coetzee, Waiting for the barbarians, in die oorspronklike Engels. Die boek is heelwat minder werd as die titel.

    Iewers in Houellebecq se Onderwerping vertel hy hoedat die Franse volk “al meer na regs” beweeg het terwyl die politieke en media-elite hul eenvoudig nie hieraan gesteur het nie. Dis een van die redes waarom die Franse Sosialistiese Party uiteindelik verkies om ‘n ondemokratiese Moslem-oorname te steun, omdat die elite en die volk van mekaar vervreem geraak het. Is dit nie ook op ‘n effens ander manier deel van ons Afrikaanse dilemma nie? Die sogenaamde “verligtes” – wat helaas niks van die Europese Verligting verstaan het nie – het van gewone Afrikaners vervreem geraak en daarom gemeensaak met die ANC gemaak. Net so het ‘n Supersapskrywer soos André P. Brink toenemend Engelsgesind en polities korrek geraak, met ‘n soort renons of haat in sy eie mense. Tydens die Goue Dekade van Afrikaans, die 1960’s, was die volk Natte en die skrywers feitlik almal Sappe waarvan vele in die omhelsing van Joe Slovo en sy SAKP geëindig het, of hulle dit nou wil weet of nie. Geen letterkunde kan sónder die volk bestaan nie; uit politieke snobisme of afkeer van jou eie mense is geen literatuur te make nie. Dis wat so wonderlik aangaande Frankryk is: die lang Franse brood en die camembertkaas en die boer op sy plasie iewers ver op die platteland waar niemand ‘n woord Engels verstaan nie en die gesofistikeerde skrywer wat in ‘n Paryse kafee sit en filosofeer; dít alles maak deel uit van een groot geheel. (Smuts se holisme?) Die skrywer loof die boer en andersom.

    Tans voel ek egter aan dat ons, danksy die internet en Grootbroer (sommige mense praat van “die Katedraal”, met al die eggo’s van ‘n Middeleeuse verlede) wat besig is om beheer te verloor, op die vooraand staan van ‘n grootskaalse opbloei in die Afrikaanse letterkunde.

    En watter meer ondermynende slagspreuk is daar nie as “Terug na die volk” nie? Al hierdie sogenaamde “demokrate” vrees die gewone mense en hul menings, wat nie meer skroom om oor hul probleme met misdaad, korrupsie en verval te praat nie. Juis daarom moet Mevrou Letterkunde aanhou om die borstrok van politieke korrektheid te dra en veral van die man of vrou op straat weerhou word. Boeke is net goed genoeg om inflasionêr aangeprys en “bekroon” te word weens hul heilsame sosiopolitieke en veral sosiogeniërende invloed, nie om geléés te word nie.

    Met die uitsondering van dele van die twintigste, was letterkunde deur die eeue nog altyd aan die kant van beskawing, verfyndheid, goeie taalgebruik en styl. Sowel Naspers as die ANC wil nie hê dat Afrikaners weer met hierdie soort verfynde, stylvolle Afrikaans moet identifiseer nie. Slegs as ons vloekend platvloers en polities korrek is, is ons aanvaarbaar. Die kultuur en taalgebruik van die Kaapse Vlakte is die nuwe ideaal wat die verengelste heersersklas van Suid-Afrika aan die Afrikaner voorhou. Reeds beskou die onderwysdepartement Kanna hy kô hystoe deur Adam Small as die enigste drama wat daar in Afrikaans geskryf is, in die nastrewenswaardige Engfrikaans.

    Behoort ons nie almal saam in opstand teen die omringende barbarisme te kom nie?


  • Oor die Rubicon

    Soos katte op ‘n arm plaat. Dis hoe ek, Blik Oor, die liberaliste se Rubicon-praatjies waarneem.

    Na die liberaliste aanvanklik gedink het hulle kan die Rubicon net goedpraat sonder dat hul eie geloofwaardigheid in die slag bly, het dit in ‘n toutrekkery ontaard om te kyk wie die meeste fout kan vind oor die afloop van die gevolglike onderhandelings.

    Leopold Scholtz skryf in Die Burger (en hulle plaas dit sowaar) dat FW nie sy eerste span ingestuur het om te onderhandel nie. Hy meen, as Jors Troelie reg onthou, dat Roelf nie eens vir die derde of vierde span se plaasverangersbank sou deug nie.

    Maar dis ‘n naarheid hoe Max, Jan-Jan, Tim, Piet Croucamp en ander nou kyk wie die langste verbroulys kan opstel.

    En dan kom almal by die warm plaat: Wat moet hieromtrent gedoen word?

    Iets waaroor almal skynbaar saamstem is, moenie FW verkwalik nie.

    Zuma het seker ook nie geweet dat as mens onbeskermde seks by vriende se dogters het, kan daar dalk ‘n nagevolgie wees nie. Ek bedoel, hoe moet ‘n mens nou so iets geweet het?

    Net so, hoe moes FW so tussen Griekse dames geweet het iets gaan anderkant die Rubicon gebeur ook?

    Tweedens, maak van die grondwet gebruik. Nou verstaan die uwe nie so alte lekker nie. Hulle het nou pas mekaar probeer oortref oor hoe die afloop van die onderhandelings ‘n aborsie of twee of al amper ‘n miljoen opgelewer het, en nou wil hulle hê die ding wat nie werk nie, moet gebruik word.

    Nou moet ek byvoeg, dit kom nou selde tot my Blikore dat iemand nog praat van die wigte en teenwigte waaroor een van die kontemporêre swyers eens so hoog opgegee het. Is hy nou ook oortuig dit werk nie?

    Oor die feit dat hulle nie werk nie, is daar min of meer konsensus. Pansat was en bly ‘n tandelose instrument wat seker al tien jaar gelede bevind het ons Blikore mag in plaas van FS op ons nommerplate (eintlik ons voertuie s’n) VS gebruik. Gaan probeer dit en kyk hoe ver jy kom. Want ‘n vorige, vorige, vorige LUR vir Paaie het die Pansat-bevinding op “appèl” van die swart Mensregtekommissie geneem en dié het dit na sy berugte Bloemfonteinse kantoor verwys, wat steeds volhou hulle weet nie van die verwysing nie. (Volksblad het die verwysingsnommer al by herhaling gepubliseer, dus lyk dit of die eintlike probleem is die Bloemfonteinse kantoor kan nie lees nie, maar darem op die Reitz-vier jag maak).

    Dus, die swart menseregtekommissie is ook nie juis iets werd nie, en hef aan lê blykbaar nou voor nadat die vorige Openbare Beskermer., Lawrence Mushawana met ‘n stewige pakket as voorsitter van die swart Mensregtekommissie herontplooi is. Mushawana was die Openbare Beskermer wat minstens twee sake verloor het, soos die Staatsteater- en Petro SA-sake, om sy werk te doen. En ou Blik weet van ‘n ander saak wat al 14 jaar onafgehandel is, en al drie keer sonder enige reaksie by Zuma se trieng-trieng aangemeld is.

    Oor die aborsie wat die Vryheidsfront se goeie plan opgelewer het, naamlik die Kommissie vir die Bevordering en die Beskerming van die Regte van Taal-, Godsdiens- en Kultuurgemenskappe hoef ‘n mens maar net van dr. Christo Landman se stukke op Praag te lees. Selfs die VF het teen die uiteindelike wet gestem.

    Oor die Kommissie vir Vroueregte kan nog minder gesê word. Al wat hierdie kommissie nog gedoen het was om op belastingbetalerskoste as party tot die grondwethofsaak oor aborsies toe te tree. Hulle slaag nie eens daarin om gelyke regte vir Zuma se harem te beding dat hulle elkeen ‘n spannetjie mans mag trou nie. Dis mos ‘n blatante skending van die grondwetlike verbod op onbillike diskriminasie. Trouens, omdat die poligame huwelike uit ‘n antieke tradisie dateer, kan die vroue mos maklik bewys dat daar “in die verlede onbillik teen hulle gediskrimineer is” en kwalifiseer hulle nou vir regstellende aksie. Volgens my, Blik Oor, se logika, beteken dit elkeen kan mos nou maar een man meer vat as wat Zuma vroue vat. Dus, teen die tyd dat Zuma by ses vroue kom, kon elkeen van sy ses vroue sewe mans geneem het.

    Anders, FW, beteken die grondwet wat jou vierdespan reserwe-onderhandelaar beding het mos niks.

    Die ouditeur-generaal werk nog in die sin dat dit wys hoe min munisipaliteite en staatsdepartemente as lopende sake funksioneer (laas wat ek gesien het was daar nog enkeles), maar dan kom ‘n misipaal soos Mangaung en meen die doel van die verslag wat sê die misipaal is met ‘n miljard rand in sy maai is, en ander foute, is net om van kennis te neem. Ek het nie ‘n OG-verslag nodig om te sien die dinge is in hul heppie kanon in nie, die slaggate in die pad vertel dit. En ek dink hier kom ‘n *&^spul as daar met die sokker nog ‘n bykomende 100 000 besoekers se agterente op die stad se oorvol rioolstelsel losgelaat word. Veral as Suzie haar ding kom doen.

    Maar gelukkig is Mangaung (ja, nie Bloemfontein nie, gaan kyk maar op die amptelike rooster op News 24), se “gasvryheidsbedryf” so behulpsaam dat hulle met skandelike prysverhogings die toeriste weghou.

    Nou wat bly oor? Die regbank? Ja oom FW, maar daar is ‘n lastigheid. Nie almal wat deur die regering ingedoen of in die steek gelaat word, boer by Bothaville soos oom Crawford en kan sulke sake bekostig nie. En dan praat Jors Troelie van eens van die “flaw” dat die president na sekere vertoonprosesses, die regters aanstel nie.

    Maar oom FW, gaan lees gerus hoe word een van die belangrikste grondwethofuitsprake geïnterpreteer, die aan van Walker v City Council of Pretoria, en ons praat weer. Lees ‘n mens die regsgelkeerdes se interpretasies sou ‘n mens sweer Abie Sachs se minderheidsuitspraak is die geldende een.

    Plaas hulle doen dit met die minderheidsuitspraak oor die onteienings van padreserwes.

    Dan wil ‘n mens nog nie eens begin oor sulke blatanthede soos die regering wat op privaat boere die sekerheid van verbyfregwet toepas, maar op staatsplase die staat van dieselfde verantwoordelikhede vrystel nie. Toe, het oom FW vir Sexwale na sy kafpratery hieroor uitgevra?

    En oor grondeienaars wie se mineraleregte onteien is. Sodat soutboere nou moet duur permitte en goed kry om hul eie sout te oes omdat die sout nou eintlik die piepôl s’n is.

    Ja, oom FW, ou Blik weet daar is ‘n bepaling in die grondwet wat sê Suid-Afrika word Volkeregtelik gebind aan internasionale ooreenkomste wat hy onderteken het. Ooreenkomste soos verskeie wat sê grond mag nie onteien word sonder ‘n behoorlike, markverwante vergoeding nie. As oom FW my nie wil glo nie, gaan lees maar self die grondwet van die Afrika Kommissie vir Mense- en Groepregte (ja, oom lees reg, daar staan ook groepregte in die naam al verswyg Naspers se ideologiese kartel dit) waarvan Suid-Afrika lid is. Maar steur Mugabe hom aan so ‘n verdrag? En gaan oom Crawford nou sy geld by ons, Suid-Afrika se belastingebetalers kry, omdat die regering te slap was om Mugabe vas te vat?

    Dus, Jan-Jan, Max, Tim, Piet en die annerlikes wat meen die grondwet moet ingespan word om dinge volgens die liberale ideologie vlot te laat verloop, probeer maar iets anders met my. Hierdie Blik Ore wil nie luister as mense sulke longdropgesprekke voer nie. En klap maar aan ‘n Blikoor om dit te lat voel en kyk wat gebeur.

    Maar gestel die wigte en teenwigte sou werk, en sou bekostigbaar wees om die regering ten opsigte van elke burger (ja die grondwet “waarborg” dit ook) gelykheid voor die reg te bied, wat dink julle gaan gebeur?

    Kom, laat hierdie dom Blik Oor julle gou inlig. Soos die ANC by geleentheid na ‘n grondwetlike bloedneus verwytend gesê het: “In ‘n demokrasie moet die meerderheidswil darem ook iets tel.”

    En toe kom min of meer dieselfde klomp swart redakteurs wat politieke korrektheid ‘n gat in die dyk geslaan het, en dreig met geweld sou blankes so aangaan om die regering (lees swart regering) te kritiseer. Dié koor is ook sommer deur ‘n klompie negrofiliste soos dr. Nico Smit aangevul.

    In gewone Blikoor-Afrikaans: “Hou nou aan om my speelgoed met slim foefies te steel, en ek sal aanhou om jou op ander plekke te knyp.”

    Of anders, dit kweek die generasie waarvan Julius Malema die kroonprins is.

    Sien oom FW nou hoekom dit nogal half belangrik is dat ‘n grondwet so onderhandel moes wees dat dit ook in die praktyk moes werk?

    En hoekom ‘n herskikking nodig is. Ja, die liberale soos Max argumenteer daar is mos nie ‘n manier dat die prez en ander tot ‘n heronderhandelde skikking sou instem nie (want hulle het meer ingepalm gekry as waarop hulle gereken het, aldus Leopold en ander) maar dit wys maar net weer die verstardheid van liberale denke. Natuurlik gaan die ANC nie sommer instem nie. Maar dit is deel van die bedingingsmag wat die Afrikaner kan monster dat die regering hopelik sal insien dat daar heronderhandel moet word.

    Nou is ek blatant eerlik: Oor die res van die liberaliste se argumente hoekom iets gedoem moet word sonder om iets te doen, soos om hard te werk (as mens nog werk het) is buite my begripsveld. Dit klink vir my verdag baie soos liberale teorieë, en soos ons almal weet, is die definisie van ‘n teorie dat dit iets is wat nie in die praktyk werk nie. Soos die teorie dat die grondwet oor ‘n klomp grondwetlike liggame beskik wat die burgers se grondwetlike regte beskerm.

    Laat niemand sê dat ek, Blik Oor, nie ‘n opbouende bydrae tot die heropbou van ons land lewer nie.

    комбинезоны для девочек киевФильчаков

  • ‘n Land mét mense

    Ongelooflike geskiedkundige tonnelvisie, noem Volksblad vanoggend ‘n siening dat mnr. F.W. de Klerk 20 jaar gelede die land se lot ondergeskik moes stel aan die regte van minderhede.

    Die grondslagfase van Politieke Wetenskap en ander staatswetenskappe leer egter dat geen grondgebied ‘n land kan wees sonder mense nie. Wanneer in landsbelang opgetree word, kan dit dus nie geskei word van die belang van die inwoners nie. Minderhede geniet ook volkeregtelike regte om hul belange te verskans.

    Ook oor die opsies wat tot ‘n land se beskikking is om die realiteite en aspirasies te versoen, is ‘n magdom beproefde modelle beskikbaar, terwyl niks die betrokke land verhinder om uit ervaring van ander en eiesoortige omstandighede ‘n nuwe model saam te stel nie.

    Om dan uit pas met al hierdie opsies op te tree en te verwag dat alles sal regkom dui op “ongelooflike geskiedkundige tonnelvisie.”

    Die pot kan die ketel dus met gemak verwyt.

    Trouens, uit die harde nuusberigte wat met die Rubiconvieringe saamgeval het, is dit duidelik dat die skeptici oor hoe sake aangepreek is, ‘n besliste voordeel het omdat hulle die huidige realiteit kan kritiseer sonder dat die feesgangers met harde feite kan bewys dat ‘n meer politiek-wetenskaplike oplossingsbenadering ook sou faal.

    Die politieke wetenskaplikes kan wel put uit die voordele wat meer wetenskaplike opsies elders in die wêreld ingehou het waar ook staatkundige opsies gevolg is wat dan staatsregtelik en in pas met die volkereg neerslag vind.

    Daar word gereeld gewag gemaak daarvan dat Suid-Afrika se grondwet op die Indiese geskoei is. In werklikheid is dit hoogstens ten opsigte van die hoofstuk oor menseregte waar.

    Die eerste verskil kom reeds in by die spesiale verskanste setels wat Indië se oorspronklike inheemse bevolking, die sowat 30 miljoen Adivasi, in die sentrale parlement het. Verder maak die grondwet voorsiening dat die deelnemende state se grense volgens die woonverspreiding van groepe getrek word, en word nog etniese deelstate gevorm wanneer die behoefte ontstaan.

    Net oorkant ‘n nou seestraat, in Sri Lanka, het ‘n etniese burgeroorlog 26 jaar lank gewoed, voor die Singalees-oorheersde regering deur militêre mag die Tamil-opstand onderdruk het. Wat Sri Lanka nou beleef, is geen model vir vrede nie. Die pas-afgelope verkiesing is deur geweld gekenmerk, en die president, as kandidaat met ‘n hardvogtige houding teenoor die Tamilaspirasies, is oorweldigend herkies. Dit verhoog die polarisasie. In die buiteland het die Tamils in diaspora ‘n sambreelliggaam gevorm om te besin oor hoe om die stryd verder te voer. Voor die einde van die burgeroorlog het hulp ter waarde van sowat $300 miljoen per jaar die Tamil-opstandelinge bereik.

    Die land hou, volgens die opposisie, nog derduisende Tamils in interneringskampe aan, en beweer dat die president self agter die bevel tot die pleeg van oorlogsmisdade staan. Sri Lanka beklee die 162ste posisie uit ‘n moontlike 175 op die persvryheidsindeks, en volgens Verslaggewers sonder Grense het onverdraagsaamheid jeens die media na die verkiesing nog verder toegeneem.

    Maak die politieke wetenskaplikes hulself skuldig aan dieselfde soort oppervlakkigheid as die media se kundigheidsvlak op hierdie terrein, is dit eenvoudig om te sê Suid-Afrika se grondwet het meer ooreenkomste met dié van Sri Lanka as met dié van Indië. Op die staatkundige terrein is niks egter so eenvoudig nie, en baie van die vertolkings wat nou gelees en gehoor word het meer te make met ideologiese oogklappe as politiek-wetenskaplike suiwerheid.

    Net omdat ter aanvang die fout gemaak is om teen alle staatkundige en staatsregtelike logika in die liberale opsie te volg, beteken nie dat die saak nie later meer wetenskaplik suiwer beoordeel kan word nie.

    Begrawe ego’s en tree vir ‘n slag in belang van die land én sy mense, ál sy mense, op

    online casino freeтопкарго

  • Rubicon en Tshwane

    Indien dit die oogmerk van die ANC was om oud-pres. FW de Klerk se geloofwaardigheid oor die sukses daarvan om 20 jaar gelede die Rubicon oor te steek, in die tande te skop, is daar met die aangekondigde naamsverandering van Pretoria na Tshwane uitstekend mee geslaag.

    Die wyse waarop dit uiteindelik hanteer is – ‘n lysie in die Staatskoerant – lyk na ‘n onbelangrike regstelling van die spelling van ‘n riviertjie iewers se naam.

    In werklikheid is die administratiewe hoofstad van die land se naam op hierdie wyse verander.

    Dit is ‘n saak waarby elke landsburger ‘n belang het.

    Dit is ‘n emosionele saak, en die prosesse wat die ANC tot dusver gevolg het kom uit die handboek van hoe om dinge verkeerd te doen.

    Dit het al verskeie kere in die hof gaan draai met baie eier in die ANC se gesig, en die aangeleentheid is trouens op die oomblik nog sub judice.

    Nie net is dit ‘n onwelriekende vis aan die feestafel van diegene wat die Rubicon-gebeure vandag herdenk nie, dit is die vonk in die kruitvat van ‘n land wat reeds erg gepolariseerd is.

    Hierdie saak gaan ook nou ‘n toets word vir mnr. De Klerk se versekerings van wigte en teenwigte, waarskynlik die mees omstrede uitlopers van sy Rubicon-stap.

    ads onФильчаков прокурор харькова