Kategorie: Rubrieke

Nog nabetragting oor Russel Botman

Ter huldiging van Russel Botman is ‘n byeenkoms vir die universiteitsgemeenskap (2 deser) en een vir die publiek (5 deser) op die kampus gehou. Vir diegene wat met vakansie weg was, is daar ‘n verdere byeenkoms op 22 deser op die kampus gehou. In Belhar, die gebied waar Botman voorheen gewoon het, was daar op 3 deser ook ‘n huldigingsgeleentheid. Van geen vorige rektor van die Universiteit Stellenbosch (US) is daar op hierdie skaal afskeid geneem nie, klaarblyklik omdat al die voriges wit was en ook omdat nie een van hulle so polities aktivisties en militant soos Botman was nie.

Voorheen het ek hoofsaaklik reaksies tot 1 deser (Praag 13 deser) en enkele aspekte rakende die toekoms van die US (Praag 20 deser) bespreek. Die genoemde vier byeenkomste het hulle egter by uitstek geleen vir uitlatings wat ter afsluiting krities beoordeel behoort te word.

Tydens die byeenkoms op die 2de het ‘n bruin US-personeellid van Botman gesê: “Die beste manier waarop hy vereer kan word, is om die werk wat hy gedoen het om transformasie en inklusiwiteit te bevorder, voort te sit” (Die Burger, 3 deser, p 5). Dit weerspieël eintlik die aard van die meeste van die uitlatings; dus dat die klem eerder op Botman se politiek as op sy akademiese bydrae geplaas is. Vir ‘n rektor is dit sekerlik nie ‘n sterk of eerbare aanbeveling nie.

Soos verwag kon word, is die Belhar-byeenkoms (Die Burger, 4 deser, p 4) oorheers deur verwysings na die Belhar-belydenis, wat deur Botman internasionaal uitgedra is, bv tot in die Wêreldraad van Kerke. Die vader van hierdie teks, Jaap Durand, is een van dié wat die woord gevoer het. By Durand het die idee van dié belydenis ontstaan, terwyl Dirkie Smit die moeder van hierdie teks genoem kan word omdat hy die outeur van die aanvanklike formulering is. Blykbaar word Smit hiervoor vergoed deurdat hy steeds toegelaat word om elke Saterdag Die Burger se hoofartikel te skryf. Durand en Smit het saam ‘n hele geslag UWK-bevrydingsteoloë se gedagtes met verwysing na bv die aktivistiese skoorsoeker* Dietrich Bonhoeffer (1906-1945) vergiftig**. Dosente wat deur die “apartheidsregime” betaal is, het dus hulle studente tot opstand teen die staatsgesag aangehits. By hierdie samekoms was daar egter net lof vir Botman en die Belhar-belydenis en geen teken van die groot onmin wat dié belydenisgeskrif in die NG Kerk gesaai het nie. [*Lees bv Eric Metaxas se boek, Bonhoeffer (Nashville: Thomas Nelson, 2010, 608p). ** Byvoorbeeld, Nico Koopman verwys na die drie maniere waarop “onreg” volgens Bonhoeffer bestry moet word (Die Burger, 16 deser, p 11).]

Llewellyn MacMaster, die projekleier van die US se Sentrum vir Inklusiwiteit, wat die onlangse herrie oor Botman laat losbars het, was een van die sprekers in Belhar. ‘n Ander spreker, Peter Grove, het gesê: “Russel en sy generasie … moes in ‘n rassistiese orde in Suid-Afrika veg vir ‘n meer inklusiewe samelewing.” Durand het beweer sy student Botman “was die inspirasie vir die Belydenis van Belhar.” (Dit is heel moontlik ‘n oordrywing wat deur die geleentheid veroorsaak is.) Dit toon myns insiens tog in watter mate Botman van jongs af ‘n militante politieke aktivis was. Dit dui terselfdertyd op Botman se onvermoë om self dié belydenisteks te formuleer. In die Suid-Afrikaanse geskiedenis is dit nie ongewoon dat misleide wittes rigting en momentum aan nie-wittes se politieke aggressie gee nie. Dit was ook die geval met bv die ANC se vryheidsmanifes wat deur Rusty Bernstein geskryf is.

Edna van Harte het gesê: “Russel en die tokkelokke van die 1970s was lekker woelig as studente en aktiviste gewees.” Daardie “lekker woelig” het die afbrand van twee van die UWK se geboue ingesluit. Let op wat die ANC-politikus Lynne Brown hiervan sê: “Russel was reeds ‘n besonderse studenteleier by die UWK en dit het hom voorberei vir sy plek in die geskiedenis om die rektor van die US te word.” Enige mens met ‘n sin vir die akademie en beskawing kan maar net hoop dat dit nooit weer gebeur dat misdadige gedrag beskou word as geskikte voorbereiding vir die amp van rektor nie. Veral die US kan nie ‘n herhaling hiervan bekostig nie. Maar ek besef dat ‘n eienaardige waardestelsel in die nuwe Suid-Afrika gevestig is waarvolgens misdaad nie as ‘n diskwalifikasie vir selfs die hoogste pos beskou word nie. Maar dan is daar tog mense wat bly wonder waarom Suid-Afrika die misdaadmekka by uitnemendheid geword het.

Op 5 deser (p 13) het Die Burger berig dat politici soos FW de Klerk en Thabo Mbeki daardie dag die openbare begrafnisdiens sou bywoon. Op dieselfde bladsy is daar ‘n advertensie van die Universiteit Pretoria, sowel as een van die Universiteit Vrystaat, waarin Botman gehuldig word. Sulke advertensies is ongewoon en sou waarskynlik nie uit daardie twee oorde vir ‘n blanke rektor gekom het as hy ‘n deurwinterde en nie-aktivistiese akademikus was nie. Albei die genoemde universiteite het ‘n bruin rektor. Hierdie advertensies is myns insiens sowel etnies as polities geïnspireer.

Dit bring my by wat tydens daardie openbare begrafnisdiens gebeur het. Op die US-webwerf word Botman as ‘n “aktivis, vredemaker, teoloog, akademikus en denkleier” beskryf, dus eerder in politieke as akademiese terme. Sy publikasies handel oor “menseregte, versoening, menswaardigheid, maatskaplike geregtigheid en die Belydenis van Belhar,” dus weereens sterk polities gekleur. Die begrafnisdiens was hoogs multikultureel met min Afrikaans en die slippedraers was doelbewus inklusief, dus ‘n voorbeeldige mengsel van etnisiteite en geslagte. Die gepubliseerde huldeblyke is hoofsaaklik in Engels, insluitende dié van Nico Koopman, terwyl Johann Rupert s’n in Afrikaans is. Dié van Botman se kinders en sy broers en susters is almal in Engels, sodat daar geen twyfel kan wees oor Botman se taalvoorkeur nie. [Lees gerus die teks van Botman se Johan Combrink-gedenklesing om ‘n idee te vorm van die enorme kloof wat daar tussen Botman en Afrikaans en Afrikaners bestaan het (LitNet 29.06.2007).]

Die eerste vier koerantberigte oor die openbare begrafnis het op 6 deser in Rapport verskyn. Botman se skoonsuster het gesê “die boosheid is besig om die lig rondom hom te verdonker” (p 2). Daardie bose elemente is blykbaar wittes wat Botman se sug na transformasie en inklusiwiteit teengestaan het. Jonathan Jansen het lustig hierop voortborduur: “Russel het nie op sy self [eintlik: eie] doodgeval nie,” blykbaar bedoelende dat daardie slegte wittes vir Botman se dood verantwoordelik gehou kan word. “Jy [kan] nie ‘n wit gedomineerde universiteit 20 jaar na apartheid … hê nie … Die US sal moet besluit of hy wil bou op die nalatenskap van Botman en of hy wil bly in die verlede.” Jansen verwys dus goedkeurend na Botman se verswarting en verengelsing van die US (dieselfde gebeur onder Jansen se leiding aan die Universiteit Vrystaat). Hy opper egter geen beswaar teen die talle swart gedomineerde universiteite nie. Jansen “het ook gesê die US moet sy raadslede tug wat ‘uit die raad’ praat.” Dit verwys klaarblyklik na die US-raadslede wat die moed van hulle oortuiging het om Botman se inklusiwiteitsleer en ANC-verideologisering aan die US teen te staan.

Jansen is lid van die bruin mafia wat in die jare sewentig aan die UWK studeer het. Voor die 1990/1994-dwaasheid was bruin rektorskap ‘n rare verskynsel. Soos Botman dink Jansen heeltemal verkeerdelik dat ‘n rektor sy eie ideologiese bagasie sonder weerstand aan die hele universiteitsgemeenskap mag opdring. Die man besef nie dat ‘n universiteit veronderstel is om die vrye uitruiling van alle idees toe te laat en ‘n rektor daarom ideologies neutraal behoort te wees nie. Soos Botman wil Jansen sy amp klaarblyklik maksimaal ter bevordering van ANC-ideologie misbruik. Geen wonder dat Chris (Boetman) Louw vir Jansen na sy intreerede as rektor ‘n wolf in skaapsklere genoem het nie.

Jansen het in 2005 beweer “dat die aandrang op Afrikaans ‘n verbloemde manier van Afrikaners is om oor die verlies aan mag en invloed te betoog.” Hermann Giliomee het hierop geantwoord: “Die taalkwessie gaan nie oor mag soos Jansen dink nie, maar oor regverdigheid” (Pieter Kapp, Maties en Afrikaans, 2013, p 115). By Botman se diensaanvaarding as rektor in 2007 het Jansen aan hom ongevraagde raad gegee deur te beklemtoon “dat Botman aan niewittes ‘n groter aandeel aan die Universiteit moet gee en nie aan taal nie” (p 157). Hieruit spreek Jansen se anti-Afrikaanse en anti-Afrikaner-sentiment myns insiens baie duidelik. [Maar Jansen het selfs verder gegaan. Kyk Jacob Rooi se artikel hieronder.] Jansen se onbegrip van wat rektorskap behels, het vroeër vanjaar weer eens geblyk toe Jansen eerstejaarstudente in Bloemfontein toegespreek het en aan hulle opdrag gegee het om nie-rassisties en nie-seksisties te wees en dat enigeen mag bid en liefhê soos hy wil (Die Burger, 20 Januarie, p 13). Myns insiens is dit studente se goeie reg om teen bv homoseksualiteit gekant te wees.

Die tweede berig op die 6de is dié deur die redakteur, Waldimar Pelser (Rapport Weekliks, p 6). Hy noem dat hy een van diegene is wat meen “dat Afrikaans ‘n stewige vasstrapplek op ‘n kampus of twee moet hê.” Dit is myns insiens ‘n te wankelmoedige standpunt. Die vastrapplek wat Afrikaans moet hê, moet dié van enigste onderrigtaal wees. Afrikaans moet dus nie onderrigtaalstatus met Engels deel nie, want dan verloor Afrikaans sy vastrapplek eerstens in die praktyk en tweedens moontlik heeltemal op die lange duur. Verder moet Afrikaans as enigste onderrigtaal nie net op “‘n kampus of twee” aangetref word nie, maar op minstens twee kampusse of, soos voorheen, verkieslik aan hele universiteite.

Dit is loutere en vermetele twak dat al die kampusse en universiteite wat deur blankes opgebou is deesdae deur verswarting en verengelsing gekenmerk word. Blade Nzimande, die kommunistiese minister van hoër onderwys, het onlangs gesê: “Ek wil beklemtoon dat ons nie langer Afrikaanse, Zoeloe- of Tswana-universiteite het nie” (Die Burger, 23 deser, p 2). Daarmee erken hy dat Jannie Marais se stigtingsvoorwaarde van die US, dat dit ‘n Afrikaanse universiteit moet wees, reeds verkrag is. Let ook daarop dat Nzimande Afrikaans eerste noem, omdat die vernietiging van Afrikaans as onderrigtaal vir hom ‘n prioriteit is. Kontrasteer dit met RW Johnson se bevinding in sy boek, The African University? (Cape Town: Tafelberg, 2012), dat Nzimande aktiewe ondersteuning verleen aan pogings om die Universiteit KwaZulu-Natal te verzoeloe.

Pelser skryf darem: “Hoe kan ons bekostig om daarna te streef dat alle kampusse presies dieselfde moet lyk en klink? Dit is tog nie diversiteit nie?” Die punt is dat Botman en diesulke lippediens aan diversiteit bewys, maar in werklikheid inklusiwiteit as hefboom misbruik om bv kultuur- (insluitende taal-) verskille te ontken en dan sodanige werklike verskille onder die vaandel van eenheid en nasiebou sover moontlik probeer uitwis.

Jacob Rooi is die “bruin stem” by Rapport. Johann Maarman vervul ‘n soortgelyke funksie by Die Burger. Al is Maarman (in sy eie woorde) ‘n “Victor Verster-alumnus” en bekend vir sy verering van UDF/ANC-terreur en sy anti-blanke uitsprake, is hy onlangs tot adjunk-redakteur bevorder. Daarby funksioneer hy as filter vir die menings van lesers wat vir publikasie toegelaat word. Voorheen was ‘n ander bruine, Heindrich Wyngaard, die briewe-redakteur. Op hierdie manier verseker Die Burger dat hoofsaaklik polities korrekte menings en pro-bruin standpunte gepubliseer word.

Rooi het feitlik vanselfsprekend die geleentheid gekry om oor Botman te skryf (Rapport Weekliks, 6 deser, p 23). Die “institusionele kultuur” aan eens wit en Afrikaanse universiteite moet glo verander. Dit moet inklusief word. Dit is immers wat Leon Wessels en kie onlangs ook oor die Potchefstroom-kampus bevind het. Daar moet gesorg word dat almal tuis op getransformeerde kampusse voel. Dit word gedoen deur ‘n proses van gelykverklaring, dus deur werklike, wesenlike verskille te ontken. Die ongemak wat transformasie by diegene wat tradisioneel op die kampus hoort (naamlik die wittes) veroorsaak, word geïgnoreer. Al die maatreëls wat getref word, het as doel om die inkommers, wat verswelgend aan die inrigting opgedring word, te bevoordeel, dikwels (bv wat taal betref) ten koste van die tradisioneles. Wat ook doelbewus misgekyk word, is dat geen druk vir gedwonge transformasie op tradisioneel swart universiteite uitgeoefen word nie.

Rooi haal Dan Kgwadi, die nuwe rektor van die Noordwes-universiteit, aan waarvolgens dit gevaarlik sou wees “om een kultuurgroep op ‘n universiteit te bewaar ‘en dit oorwegend so te probeer hou’.” Kgwadi kyk selektief na hierdie saak. Op Potchefstroom mag een kultuurgroep nie die septer swaai nie, omdat hierdie kampus tradisioneel wit en Afrikaans is. Op ‘n ander kampus, Mafikeng, mag ‘n ander kultuurgroep, wat swart is en Engels as onderrigtaal verkies, egter ongesteurd voortgaan om alles te oorheers.

In sy artikel noem Rooi die US “die intellektuele huis van apartheid.” Ook dat Botman, “die eerste swart US-rektor”, hierdie universiteit getransformeer het “van ‘ons’ plek tot ‘almal se plek’.” Rooi noem dat Afrikaners, myns insiens tereg, aanspraak op eienaarskap van die US maak. Maar daar is klaarblyklik geen simpatie met die pyn wat die Botman-ontheemdingsproses by blankes veroorsaak nie. Rooi se klaarblyklik etnies-gedrewe simpatie lê by Botman. Geen kritiek word uitgespreek teen Botman se suiwer rasgebaseerde ideaal dat die US in sy eeufeesjaar (2018) minstens die helfte nie-wit moet wees nie.

Die teenkanting teen sy planne kon glo tot Botman se dood bygedra het. Jansen se verdagmakery is dus deur minstens Rooi gesluk. Jansen dink dat Botman aan ‘n gebroke hart gesterf het. Jansen: “Wat is die betekenis van Russel se dood? Ons moet die vraag vra, want die rassestryd by voormalige wit universiteite is besig om sy tol te eis.” Volgens Jansen is dit dus nie ‘n kultuur- of taalstryd nie, maar ‘n rassestryd. Oor die uitpluk van hierdie rassekaart behoort Jansen myns insiens sonder ophou opgehel te word. Ons protes moet soortgelyk wees aan Botman en Jansen se volgehoue kritiek op blankes oor apartheid. Jansen oefen ook openlik druk uit vir die aanstelling van ‘n Botman-epigoon as volgende US-rektor: “As Stellenbosch gaan terugval onder nuwe leierskap, terug in die verlede, gaan dit groot probleme in ons land veroorsaak” (Die Burger, 7 deser, p 2). Dit kom neer op ‘n kwalik verbloemde dreigement.

Uitgaande van die veronderstelling dat Jansen oor waardigheid beskik, het die FW de Klerk-stigting by monde van Dave Steward “gesê om ‘regsgesindes’ vir Botman se dood verantwoordelik te hou is ‘onwaardig’ van hom” (Die Burger, 16 deser, p 2). Jansen “het ook onder meer in ‘n rubriek geskryf sommige histories wit universiteite gebruik Afrikaans as alibi om nie te transformeer nie. En hoe meer Botman vir transformasie gedruk het, hoe meer is hy genadeloos deur regse alumni van die US beskinder.” Jansen het gewaarsku dat “kampusse wat hoofsaaklik wit is, in die lig van ons onlangse aaklige rassistiese verlede moreel onaanvaarbaar, demografies onregverdigbaar en opvoedkundig gevaarlik” is. Wat Jansen dus sê, volgens Steward, “is dat al ons universiteite – ongeag hul geskiedenis of geografiese ligging – hoofsaaklik swart moet wees.” Na dese kan daar myns insiens selfs minder twyfel wees oor Jansen se militante anti-Afrikaans-, anti-Afrikaner- en anti-blanke-gesindheid.

Christo van der Rheede is lid van wat ek die bruin mafia van UWK-oudstudente noem. Ek het reeds verwys na sommige van sy uitlatings waarmee hy na Botman se dood vorendag gekom het (Praag 13 deser). Vir Van der Rheede was dit egter nie voldoende nie. Hy is immers ‘n groot aanhanger van Botman en die ANC se inklusiwiteitsleer. Van der Rheede het opsluit ‘n artikel geskryf wat deur Rapport (Weekliks, 6 deser, p 7) gepubliseer is. As ANC-aktivis het Van der Rheede dit teen “worst-case scenarios”, asook teen wat Frans Cronjé onlangs geskryf het, want Van der Rheede het besluit dat ons almal “behoort te verenig om die land na nuwe hoogtes te neem.” “Doemprofete” se “manewales help om koerante te verkoop.” Sommige van hulle “stook … anti-regeringssentimente” en dít mag volgens Van der Rheede nie gebeur nie. Cronjé “demoniseer” glo “die regering van die dag.” Dit lei tot polarisering en “die vervlakking van elke Suid-Afrikaner – wit en swart – se hoër roeping: nasiebou.”

Van der Rheede skryf sonder om hom los te maak van sy amp as uitvoerende hoof van die Afrikaanse Handelsinstituut. Namens AHi-lede bied hy ‘n blink maar uiters naïewe scenario as teenvoeter vir Cronjé s’n aan.”Bied die toekoms nie dalk baie meer hoop as ons vir ander ook dit gun wat ons onsself gun nie? En dit is die beste?” Dus huisvesting, dienste, ens, sonder dat betaling of ander teenprestasie deur “ons” van “hulle” vereis word. Dit bied glo “‘n stewige grondslag vir sosiale kohesie.” Volgens Van der Rheede se insig funksioneer bv die regstel en “kernstaatsinstellings” in die nuwe Suid-Afrika goed. Munisipaliteite presteer nie so voortreflik nie, gevolglik sy maklike raad dat ander daarby “betrokke” moet raak. “Wit en swart [moet] op plaaslike vlak agter ‘n gedeelde visie vir die dorp … verenig.” Vanselfsprekend erken hy nie dat dit rampspoedig was toe die lokasie beheer oor die dorp verkry het nie. Voorts hou hy van “bemagtigingsaksies” en “vaardigheidsoordragprogramme.” Arm skole moet ook bygestaan word. Sy model is “‘n korporatief waarin swart en wit ‘n gelyke belang het;” dus ooreenkomstig die ANC se wens dat die helfte van blanke plase aan nie-wittes oorgedra moet word.

Waarom dit gaan, is dat wittes, wat welvaart geskep het, minstens die helfte van wat hulle het welwillend en gratis aan nie-wittes moet oordra, terwyl daar nie blyke van ‘n snars waardering, dankbaarheid of erkentlikheid van die kant van Van der Rheede of ander ANC-kamerade is nie. By implikasie erken Van der Rheede die groot gehalteverskil tussen wittes en nie-wittes (veral swartes) by welvaartskepping; iets wat dwarsoor die wêreld aangetref word en dus nie aan die nalatenskap van apartheid toegedig kan word nie. As ANC-aktivis ontken Van der Rheede egter hierdie ooglopende waarheid. Hy blyk ‘n entoesiatiese ondersteuner van die ANC se gelykheidsleer te wees. Ons moet glo “mobiliseer om die kunsmatige grense van etnisiteit en kultuurverskille af te breek.” Die ooglopende groot etniese en kultuurverskille is egter die kernrede waarom ‘n Suid-Afrikaanse nasie onmoontlik werklikheid kan word. Pleks van dit onder oë te sien, verhef Van der Rheede nasiebou tot iedere Suid-Afrikaner se roeping. Dit gaan my verstand te bowe dat Afrikaner-sakelui, wat oor dekades en eeue gearbei het om hulle welvaart te bestendig, tot hulle ooglopende nadeel Van der Rheede aan die stuur van die AHi kan duld.

Die Burger het op die 7de (p 2) oor Botman se openbare begrafnis berig. Conrad Sidego, die bruin DA-burgemeester van Stellenbosch, het opgemerk dat Botman nou in die Onderpapegaaiberg-begraafplaas “in die geselskap van” bv DF Malan lê. Die ironie is dat Malan hom daar duld terwyl Botman nie wou hê dat die US se studentesentrum Malan se naam dra nie. Maar Botman se roudiens is in die DF Malan-gedenksentrum gehou, sodat Botman, voorlopig altans, hierdie veldslag verloor het, al het hy die oorlog vir ‘n swarter en verengelste US in groot mate gewen. (Die veldslag/oorlog-vergelyking kom in Rooi se bogenoemde artikel voor.) Die US se gebou vir lettere en sosiale wetenskappe was voorheen as die BJ Vorster-gebou bekend. Die US se gebou vir rekeningkunde en statistiek het eens as die HF Verwoerd-gebou bekend gestaan. In albei gevalle is die veldslae ooreenkomstig Botman se wense gewen. Daarenteen is anti-Afrikaner-elemente vernoem, bv die sentrum vernoem na Beyers Naudé in die fakulteit teologie en dié vernoem na Desmond Tutu in die mediese fakulteit. ANC-kornuite mag vernoem word, terwyl geboue vernoem na wit eerste ministers glo teen visuele transformasie indruis.

In 2011 het Christo Viljoen vir Pieter Kapp as president van die US-konvokasie opgevolg. In Die Burger van 7 deser (p 8) lewer Viljoen die eienaardige pleidooi dat die US-taalstryd uit die openbare oog gehou moet word. [Die US-raadslid en pro-Afrikaans-stryder, Piet le Roux, het Viljoen tereg direk teengespreek (Die Burger, 12 deser, p 7).] Dié debat moet volgens Viljoen verkieslik net op die kampus plaasvind. Viljoen het dit teen onbesonne uitlatings oor Afrikaans, soos dié van Edwin Hertzog (Praag 20 deser) Anders as Hertzog (kyk bv G Boonstra, Kaap, se brief op dieselfde bladsy) meen Viljoen tereg dat akademiese uitnemendheid vanselfsprekend met Afrikaans as onderrigtaal moontlik is. Vir sy strategie van openbare geheimhouding het Viljoen die ondersteuning van Botman geniet. Dit is myns insiens ‘n gevaarlike adder om te koester.

Openbare steun het die potensiaal om wondere vir Afrikaans te verrig. Kapp se boek, Maties en Afrikaans (2013), verskaf waardevolle, gesaghebbende inligting aan die publiek oor hoe daar bv gekonkel is om Afrikaans aan die US af te skaal, asook oor hoe groot die gaping tussen die amptelike taalbeleid en die toepassing daarvan in die praktyk is (Praag 6 April). Geheimhouding geskied ten koste van die heil van Afrikaans. Baie van die donateurs en ander Afrikaners sou immers nie graag wou hê dat die publiek eers jare na die tyd (toevallig) agterkom dat die US (volkome) verengels het nie.

Ilse Bigalke, daardie aarts-oorverligte maar nogtans sogenaamde “onafhanklike kommentator”, gaan in haar rubriek (Die Burger, 8 deser, p 8) gal af oor Steve Hofmeyr dit durf waag het om Die Stem te sing. Sy assosieer hierdie lied met “‘n bestel wat vir misdade teen die mensdom verantwoordelik was … Want ‘Die Stem’ en die ou vlag is dié simbole van daardie bestel wat onder meer mense vermoor het, ander sonder verhoor aangehou en gemartel het, mense met dwang uit hul eie huise verjaag en gemengde paartjies vervolg het.” Sy noem vanselfsprekend nie dat die ANC, insluitende die ANC-regering, dieselfde doen nie, met dié uitsondering dat deurmekaarboerdery, in die naam van inklusiwiteit, aangemoedig word.

Bigalke sluit haar rubriek soos volg af: “Suid-Afrika het nie aktiviste vir verdere verdeeldheid in ons samelewing nodig nie, maar aktiviste vir versoening, nasiebou en inklusiwiteit. Een van hulle was prof Russel Botman.” Kortom, volgens Bigalke is Hofmeyr ‘n slegte en Botman ‘n goeie aktivis. Dat Botman as rektor “versoening, nasiebou en inklusiwiteit” ten koste van egte akademie nagejaag het, word hom nie toegereken nie.

Jasper Nieuwoudt, Vanrhynsdorp, skryf oor Bigalke se uitlatings: “Al wat jy nou regkry, is om nuwe vuur onder die verdelingspot te stook … Die bestel wat tans regeer, is eweneens aan die allerverskriklikste wandade uit die verlede skuldig, en daar is steeds die ‘kill the Boer’- en ‘gryp die gesteelde grond’-brigade” (Die Burger, 14 deser, p 8). Nieuwoudt se raad aan Bigalke is om nie vloeremoere oor ander se manewales te gooi nie.

Selfs na sy dood en steeds in ‘n akademiese omgewing sou Botman konsekwent in die eerste plek politieke aktivis bly. By die ontvangs van ‘n eredoktorsgraad in Aberdeen, Skotland, sou hy op die 8ste verwys het na die geval Irene Grootboom (1969-2008), wat gesterf het voordat sy ‘n huis van die staat kon ontvang. Die Burger (9 deser, p 4) verwys na Grootboom as “die plakkerskamp-heldin van Wallacedene,” maar versuim, soos Botman, om te noem dat miljoene wit Suid-Afrikaners ook gesterf het sonder om ‘n gratis huis te ontvang. Botman se volledige teks is op die US-webwerf gepubliseer, asook in Die Burger (By, 12 deser, p 3).

Op die 21ste het die US-raad vergader (US-webwerf 23 deser). Die meerderheid raadslede kon blykbaar nog nie vrede maak met Die Burger se voorbladsyberig van 23 Junie waarin die moontlikheid van ‘n mosie van wantroue in Botman genoem is nie. Daar word geweeklaag oor die skade wat die US se beeld gely het en dat Botman se nalatenskap aangetas is. Raadslede wat na bewering die gedragskode oortree het deur hulle anti-Botman-gesindheid openbaar te maak, word afgedreig of ten minste geïntimideer; blykbaar om hulle vroegtydig met die oog op die aanstelling van die volgengde rektor te probeer neutraliseer. Die meerderheidsgesindheid in die US-raad dui tans nie daarop dat akademiese gehalte die deurslaggewende faktor by die aanstelling van die volgende rektor gaan wees nie.

Op die 22ste is die vierde huldigingsbyeenkoms vir Botman gehou (US-webwerf 22 deser). Mense soos Nico Koopman en Leopoldt van Huyssteen, die waarnemende rektor, het die woord gevoer. Van Huyssteen meen dat die US op die Botman-koers moet bly. Ook dít stem my tot droefheid, maar ‘n mens moet die konteks waarin hierdie byeenkoms en die jongste US-raadsitting plaasgevind het, in gedagte hou. Met verloop van tyd kom daar dalk groter akademiese realisme en soberheid. Die US as akademiese inrigting smag daarna. Die US sou myns insiens kwalik ‘n volle tweede Botman-termyn akademies-eerbaar kon oorleef.

Botman was giftig teenoor die Afrikaner gesind. Dit blyk bv uit ‘n aanhaling deur Espie Olivier, Oudtshoorn, uit Die Burger (13.12.06). Botman het in 2004 die volgende vraag aan die NGK-sinode gestel: “Is daar nog plek vir Afrikaans en vir die NGK?” (Die Burger, 11 deser, p 10). Al was Botman uitgesproke gekant teen hierdie kernwaardes van die Afrikaner is hy nogtans daarna in 2007 as US-rektor aangestel. Die US-tenkskip sal omgedraai moet word, sodat hy weer op koers na akademiese aktiwiteit (onderrig en navorsing) in Afrikaans kan kom. Op die kampus moet daar ook weer ruimte vir die ontwikkeling van Afrikaner-leiers geskep word. Moontlik bied dit die heel beste manier om aan die onverkwiklike Suid-Afrikaanse werklikheid van bv onbeskaafdheid, ondoeltreffendheid, agteruitgang, verval, korrupsie en ander misdaad te ontsnap.

Gelyker as jy

deur Karel Combrinck

Van al die dooie katte wat deur die Franse Rewolusie aan ons nagelaat is, is die konsep van gelykheid een van die onwelriekendste. ‘n Groot aantal dooie mense is ook nagelaat deur daardie glorieryke gebeurtenis, maar kom ons bepaal ons vireers by hierdie besondere kat.

Ons word daagliks gebombardeer met gelykheidspropaganda van allerlei aard, dermate dat ons net kan hoop, in die woorde van Shakespeare, that surfeit the appetite may sicken and so die.

Regstellende aksie, Swart ekonomiese bemagtiging, Transformasie, Positiewe diskriminasie, alles eufemismes vir omgekeerde rassisme en ‘n program om wittes te tap en uit te mergel. Asof daar iets soos « positiewe » diskriminasie kan wees. Hoekom dan nie sommer positiewe diefstal, positiewe moord, positiewe verkragting, positiewe onbevoegdheid en positiewe korrupsie ook nie ?

In die nastrewe van «gelykheid» word witmense in Amerika, daardie vesting van vryheid, asook in Suid­Afrika (sy klakkelose skoothondjie) universiteitstoelating geweier ten gunste van swartes; dít natuurlik sonder inagname van verdienste. Van die feit dat hierdie soort praktyk op die langeduur glad nie in die belang van swartes is nie, eerder die teendeel, is die ideoloë skynbaar salig onbewus.

Onthou u nog die school busing in die VSA ? Gedurende die sewentiger- en tagtigerjare en selfs nou nog, word skoolkinders oral in Amerika soos troppe ganse met busse aangery van bakboord na stuurboord na swart skole sodat almal «gelyk» kan wees. Dis natuurlik ‘n gesonde beginsel van onderwysadministrasie om kinders te laat skoolgaan in die skool die naaste aan hulle woonplek.

Nog beter sou wees om hulle te huisves in die skool van hulle keuse. Maar nie in Amerika nie, die sg «mees vrye» land. Vry, maar die willose slaaf van ideologie.

Om besorg te wees oor ons minder bevoorregte broers en iets daaromtrent te doen, is goeie Christenmoraliteit. Die minder bevoorregte broers hoef natuurlik nie noodwendig swart, soos baie weldoeners skynbaar dink, te wees nie. Die einddoel hoef ook nie te wees om almal gelyk te maak nie. In die hande van politici, ideologies gedrewe akademici en joernaliste, met hulle betaalmeesters in die finansiële wêreld, word sulke besorgdhede snel verwring tot sinisme, eiebelang en geveinsdheid. Om geld uit staatsfondse in die naam van gelykheid en geregtigheid te pomp na die sakke van die massas in die derde wêreld is ‘n handige manier om markte te skep vir verbruikersgoedere en sodoende die rykes verder te verryk ten koste van die belastingbetaler. Iewers langs die pad het filantropiese en handelsoorwegings deurmekaar begin loop. Die «regte» ding word gedoen ten einde daaruit wins te maak.

Daar is diegene wat ons graag wil laat glo dat die ideologie van gelykheid christelik van oorsprong is. Christus het wel gesê : «Verkoop alles wat jy het, gee dit vir die armes en volg my». Die belangrike punt hier is egter nie «gee vir die armes» nie, maar «volg my». Hy het wel bedelaars en kreupeles liefgehad (of moet ons liewer die eufemismes gebruik?) en so ook die rykes en die armes en die slegte vrou. Hy het selfs die belastinggaarder liefgehad en dit wil gedoen wees! Daar is egter geen aanduiding dat Hy ‘n soort sosiale rewolusie wou ontketen en almal wou omvorm tot ‘n amorfe, massa insekte nie. Het Hy dan nie self êrens gesê nie, «Die armes sal julle altyd by julle hê». Feite van die lewe! Daar is sterk aanduidings vandag dat die kerke eerder ‘n blaadjie uit die boek van die gelykheids- sosiale rewolusie wil neem as andersom. Vir die Christen is die ideale koninkryk waar ons almal voor God gelyk sal wees, in die hiernamaals. Vir die sosiale rewolusionêr en die marxis is daar geen hiernamaals nie en moet die ideale koninkryk hier en nou geskep word. Dis ‘n verskil wat nooit uit die oog verloor moet word nie.

Daar is in elk geval geen aanduiding dat grootboetieregerings die rol van indiwidue moes oorneem en naasteliefde namens hulle moes beoefen nie. Naasteliefde en omgee vir ander is streng beperk tot verhoudings tussen indiwidue en sulke verantwoordelikhede kan nie aan die staat gedelegeer word nie. Die oogmerk van die Christelike leer is nie om aan indiwidue ‘n voorwendsel te verleen om hulle hande in onskuld te was en hulle verantwoordelikhede aan die staat oor te maak nie.

Ons weet almal wat geword het van die poging om ‘n gelyke staatsoorheerste samelewing in die Sowjetunie tot stand te bring: Geen vryheid, geen ekonomiese vooruitgang, hongersnood, korrupsie, verdrukking, miljoene dooies. Die kommunisties geëinspireerde stelsel in Suid­-Afrika lyk vasberade om hierdie katastrofiese eksperiment voort te sit, maar minstens is hulle geslepe genoeg om ‘n mate van ekonomiese vryheid toe te laat vir ‘n handjie vol skeppende en produktiewe mense. Daar moet ten slotte ‘n belastingkoei wees om te melk sodat die vetkatte kan floreer en ‘n regter sewe jaar lank sy volle salaris kan trek sonder om ‘n vinger te verroer en ‘n hoof van die SABC ‘n salaris van 2,5 miljoen rand kan «verdien» sonder matriek en sodat ministers plase verniet kan kry waar hulle diere van verwaarlosing vrek.

Agter die rookskerm van stories oor die regstelling van «ongeregtighede» van die verlede, dring «ontluikende» lande knaend daarop aan dat ontwikkelde lande hulle ekonomieë moet rugsteun ten einde ongelykhede tussen die eerste en die derde wêreld uit te stryk. (Lees: pasellas uit te deel aan die vetkat- regerende elite.) Tog is daar geen groter ongelykheid as binne hierdie «ontluikende» lande self nie. Klein klieks met politieke mag in die hande word fabelagtig ryk binne die bestek van enkele jare soos sedert 1994 in Suid­Afrika gebeur het, terwyl die massas, wat hulle so histeries op die hande dra, hoegenaamd nie «ontluik» nie en trouens steeds net nog armer word. Die vooruitsig dat die demokratiese utopie die towermiddel sou wees om die verwagtings van die massas te bevredig, was toe ook maar ‘n mite.

In hulle soeke na gelykheid, strewe die ideoloë konsekwent na gemiddeldheid (mediocrity). Uitnemendheid is byna ‘n vloekwoord. In sommige lande is daar agitasie dat skoolkinders nie meer eksamens moet skryf nie en wanneer hulle dan wel eksamens skryf, moet die uitslae nie bekend gemaak word nie omdat dit «ongelykheid» in die hand sal werk ; ‘n sprekende voorbeeld van die neiging van ideoloë om wanneer die feite nie met hulle obsessies strook nie, die feite «reg» te maak, te verwring of toe te smeer.

Uiteindelik bly die ideologie van «gelykheid» en «gelykmaking», beoefen as as ‘n soort van religie, net maar die doodste van alle katte.

Ope brief aan alle PUK-studente

Liewe PUK-student,

Baie geluk met julle geslaagde betoging gister. Dit was baie ordentlik en gedissiplineerd, anders as sommige ander betogings in ons land waar daar op pad ‘n paar motors aan die brand gesteek word, klipgooiery plaasvind en die gewone verwoesting gesaai word.

roodt_dan_wikiDis so effens ‘n woord uit die ou Suid-Afrika, “klipgooiery”. Nie dat daar nie in die nuwe Suid-Afrika ewe veel klippe gegooi word, letterlik en figuurlik nie. Reeds is daar ‘n klip of twee in julle rigting geslinger en is julle “regses” genoem. Want sien, as ‘n mens hoegenaamd vir Afrikaans iets wil doen of jou taalregte wil opeis, sal daar mense wees – veral ook ‘n sekere Johannesburgse koerant met daggarokende joernaliste wat in Melville bly – wat jou as ‘n “regse” of fascis of Nazi gaan tipeer.

Ja, ek weet, ek weet, volgens julle memorandum “steun” julle “die Grondwet van RSA – nie ontgroening nie! Ons koester ʼn samelewing geskoei op die grondwetlike waardes van gelykheid, vryheid en menswaardigheid.”

Feit is egter: julle, net soos ek – al het ek nooit destyds vir die NP gestem nie – dra die smet van die vorige propaganda-oorlog wat rondom Suid-Afrika gewoed het, saam. Óf ons moet aanvaar dat ons vir altyd en vir ewig verloor het, óf ons moet begin opstaan. Ek hou van julle etiket #saljyopstaan, want dit staan reeds in die teken van so ‘n opstand in die volle sin van die woord.

Weet dat ek en baie ander Afrikaners van alle geslagte saam met julle staan en voel in hierdie stryd! Dis ons almal se opstand. As ons dié stryd verloor, is dit so min of meer verby met ons, want daar sal van Afrikaanse universiteite, van ons kultuur, van ons mense, net mooi niks in dié droewe land oorbly nie.

As daar enigiets is wat ek of enigiemand anders vir julle kan doen, moenie huiwer om my op Twitter, Facebook of enige ander manier te kontak nie. Ek en ander stry en betoog al omtrent 20 jaar lank vir Afrikaans. Beeld en haar susterskoerante het my al alles onder die son genoem: ‘n verregse, ‘n Nazi soos julle (hoewel ek nog nooit die saluut gegee het nie), ‘n fascis, ‘n puris, ‘n taalbul, ‘n apologeet vir apartheid, ‘n rassis, ‘n baie dom persoon en selfs “gay” (hoewel ek 100% heteroseksueel is). As jy vir Afrikaans opstaan, is enige etiket of belediging goed genoeg!

Want sien, dis ‘n woorde-oorlog. Die span wat die ander span die swartste kan smeer, wen. Leuens, halwe waarhede, valse voorstellings, dít alles is wapens in die stryd. Julle het reeds iets daarvan ervaar. Ongelukkig is ons Afrikaners mos ordentlik, dus van nature verloorders as dit by slegsê en propaganda kom. Ons is eerlik en reguit. Goeie eienskappe in die lewe, maar geen goeie eienskappe as dit by die propaganda-oorlog kom nie.

Daarom, vir wat dit werd is, hier is ‘n paar wenke en ‘n bietjie, noem dit maar: opbouende kritiek.

Besef dat die ander kant, dis nou die mense wat ons land so min of meer met die hulp van die Nasionale Party van ons afgevat het en toe alles begin plunder het, van die staat, die munisipaliteite, Eskom, tot by SAL, die SAUK, Transnet, die ou Weermag, die Reserwebank, noem maar op, ons almal beheer met woorde en begrippe. Dit strek van die woordbom “apartheid” tot by oënskynlik positiewe begrippe soos transformasie, gelykheid, grondwetlike waardes en dergelike meer.

Daarom, indien ons in opstand is, moet ons geen sentimeter toegee in ons diskoers nie. Sien dit as ‘n hofsaak wat jy (óns) vir die res van jou (ons) lewe gaan veg. Ons opponente is elke dag daarop uit om ons skuld te bewys. Dis “oorlog met ander middele”, ‘n semantiese oorlog. Elke erkenning van ons skuld en selfs die herhaling van die vyand se terme, tel teen ons. Sodra ons toegee dat daar hoegenaamd iets soos “transformasie” moet plaasvind, het ons negentig persent van ons saak verloor.

Dan is daar nog dinge soos “nie-seksisties” en “nie-rassig”. Dit behoort tot die Sowjetunie. Joe Slovo, die leier van die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty wat bomme in ons stede en in Wimpy-restaurante laat afgaan het, het dit uitgedink. In Johannesburg is ‘n straat se naam verander en na hom vernoem. Dis al te veel. Moenie hom verder vereer deur sulke clichés te gebruik nie. Dieselfde geld vir “multikultureel” en “meertalig”. Die eerste is ‘n illusie en die tweede is om die witvlag oor Afrikaans te hys. Jy hys hom net nie heeltemal nie, net so halfmas. Vergeet van meertaligheid, die halfmaswitvlag. Wees eerlik: Is daar enige universiteit in Suid-Afrika wat “meertalig” is? Nee, daar is net Engelse universiteite en ‘n paar Afrikaanse universiteite wat onder druk van die owerheid besig is om te verengels. Dis ‘n geveg tussen Afrikaans en Engels, net soos die Anglo-Boereoorlog, tussen die Empaaier en die Republiek. Moenie dit kompliseer nie, dan gaan ons net verloor.

Wees krities, bevraagteken alles. Lees ook wat ek en ander op die PRAAG-webblaaie skryf. Ons kyk baie anders na Suid-Afrika. Ons glo lankal nie meer in die ANC en SAKP se propaganda nie. Daar is ‘n magdom feite wat hul gerieflike rympie oor ons geskiedenis weerspreek. Daar is ook ‘n groter stryd wat buite ons grense in die noordelike halfrond en in die Midde-Ooste woed. Dit raak ons hele beskawing. Raak insgelyks dáároor ingelig.

Vir ons almal is dit moeilike tye, want ons word oorheers. Die professore en universiteitsbestuur by die PUK is almal skrikkerig. Bang om hul werk te verloor. Bang om in die linkse media met klippe gegooi te word, woordklippe soos “rassis”, “fascis”, “Nazi”.

Goddank, julle betoging daar op Potch wys dat julle nie bang is nie. Blade Nzimande, ons kommunistiese minister van hoër onderwys, kan dalk ‘n ondersoek aanvra. Hy kan julle name eis en die universiteit sal dit verskaf, net soos hulle altyd maak, gehoorsame Afrikaners. Want hy is mos die baas. Die rooi en die swart base heers oor ons. Julle kan selfs geskors word. Dit het al gebeur, dat ‘n student geskors word omdat hy sy mening durf uitspreek het. Of ‘n plakkaat geswaai het.

Intussen het ons nog so ‘n klein bietjie spraakvryheid. Gebruik dit, soos julle reeds maak. Ook die sosiale media. Raak aktief op Facebook en veral Twitter. Sommige van julle doen dit reeds, maar dis die plekke waar ons ons sê mag sê, anders as in die koerante of op TV.

Dis ook nie nodig om polities korrek te wees nie. Dis goed dat daar gister swart studente saam met julle betoog het. Voordat die ANC op die toneel verskyn het, het wit en swart in dié land goed klaargekom. Ons Afrikaners is verdraagsaam en medemenslik, nog altyd.

Daar sal egter ‘n tyd kom wanneer ons ook sélf sal moet opstaan. Nie saam met ander nie, maar selfstandig, onafhanklik van ander. As Afrikaners en selfs, durf ons dit sê, as blankes. Daardie dag is nie ver nie, want hoe minder skuldig ons voel, hoe minder ons deur die vloekwoorde en slagspreuke en holle dreigemente en leuens van die vyand verkneg word, hoe meer selfvertroue sal ons hê om ook óns regte en vryheid op te eis.

Kyk bietjie na wat Steve Hofmeyr gedoen het. Hy het op Nelspruit ‘n paar volksliedjies gesêr. Toe sing hy sommer Die Stem ook. Saam met 45 000 mense. Daaroor is hy amper gekruisig! Die einste Beeld het hom so sleg gesê dat die see hom nie kon afwas nie. Beeld hou nie van die PUK nie, hulle hou nog minder van Steve, en dan hou hulle seker die heel minste van enige Afrikaner wat Die Stem sing.

Dis dalk iets wat julle moet oorweeg. Om gereeld Die Stem te sing. Op die kampus, in die koshuise, in die kroeë en kafees. Dis ‘n mooi lied. Dit sê iets van wie en wat ons is, en waar ons vandaan kom. Twintig jaar gelede het drie klein landjies in Noord-Europa, Letland, Estland en Litaue, van kommunisme vry geword bloot omdat hulle verbode volksliedere begin sing het. Gaan google dit bietjie. Hulle het mekaar se hande vasgehou en gesing, honderde duisende van hulle. Daarteen was die tenks en die soldate nie bestand nie.

Nooi sommer ‘n Beeld-verslaggewer uit om dit te kom afneem as julle Die Stem sing. Miskien kry die redakteur ‘n hartaanval as hy dit sien en dan is ons van hom ook ontslae.

Ons is trots op julle! Ons staan sáám met julle in jul stryd vir ons taal en om nie verder deur ou Rooi Blade en sy Beeld-mbongi gelem te word nie.

Ek verstout my om te sê: ons hele volk staan agter julle. Hier en in Australië, in die Midde-Ooste, in Kanada en waar ons ons ook al bevind, die boorlinge en die ballinge, almal sáám!

Met vriendelike groete,

Dan Roodt

Aan diegene wat liewer in die hel wil regeer

Deur Joseph Secreve.

Dr. Piet Croucamp verteenwoordig die nuwe klas akademici wat die wêreld soos ‘n olievlek oorspoel. Daardie eendimensionele denkers wat geleer het om kwantitatief te kan meet en navorsing te doen, maar wat die kwalitatiewe dimensie aanbetref kan hy seker nie meer tekortskiet as wat hy doen nie. Veral nie in sy standpunte oor geloof waarvan hy kennelik geen idee het wat hy sê nie. Om so herhaaldelik te vloek en te tier is mos meestal ‘n teken van kapitulasie en onmag.

Maar goed, sonder om die man te speel, kom ons weerlê die argumente wat hy te berde bring. Ons begin met die maklike en meetbare fasette van godsdiens en gaan daarna die misterieuse wêreld betree van die meer esoteriese oorsprong van die godsdiens wat hy so al te ywerig wil afbreek.

Het iemand ooit gewonder hoekom Christendom so lank al oorleef het? As dit ‘n geloof van oorlog was, soos dikwels beweer word, sou die oorlewing daarvan sin gemaak het, veral vanuit sy tipies Darwiniaans-Spenseriaanse “Oorlewing van die sterkste” benadering. Christendom is egter nie so ingestel nie. Byvoorbeeld sien ons dat daar in die geskiedenis agt kruistogte was, en die laaste was so agt honderd jaar gelede. Dit is in groot teenstelling met Islam, wat in die kort rukkie sedert 11 September 2001 ‘n wafferse twintig duisend(!) jihads teen die Weste afgeroep het.

Die antwoord kan gevind word in die benadering wat Christendom onderskei het van die heidense opvattings wat destyds in die Romeinse Ryk gegeld het. Op grafte en monumente kan ons sien dat die Christene langer geleef het as die heidene. Die beginsel van naasteliefde en geloof in ‘n hiernamaals het ‘n uitwerking veroorsaak dat die aanhangers se lewenskwaliteit op aarde verbeter het. Selfs die geroemde Grieks-Romeinse dokter Galen – ‘n heiden – het die hasepad gekies elke keer as daar ‘n effense epidemie uitgebreek het, terwyl die Christene agtergebly het om die siekes te genees. Meestal het sowat twee derdes beter geword onder die sorgsame hand van die Christene, en die aantal van hulle wat oorlede is as gevolg van die siektes was ook nie beduidend hoog nie. Dis nogal fantasties wat skoon water en kos aan ‘n mens se gesondheid kan doen, en dit lyk asof die Christene dit geweet het, selfs al was daar geen wetenskaplike bewyse destyds om dit te staaf nie.

Die latere Protestantse werksetiek het wondere verrig om welvaart verder te verhoog, soos ons in die Weste al te goed weet, en net soos in die Romeinse tyd was daar voortdurend keisers gewees wat Christendom wou vernietig omdat die verbeterende lewensomstandighede ‘n bedreiging vir hul magsposisie beteken het. Vandag sit ons met die geheime argitekte van die Nuwe Wêreldorde wat om dieselfde redes Christendom in verderf wil stort. Kyk maar na die herhaalde aanvalle vanuit links op Amerika en Suid-Afrika destyds toe Protestantisme die heersende godsdiens was, en dit is duidelik dat ‘n Nuwe Protestantse Republiek (NPR) die magshebbers nie op hul gemak sit nie.

Dit sien ons ook in die ou wêreld waar ek woon. Hier het Protestantisme sy ontstaan gehad, maar die welsynstaat sorg dat dit moeilik is om werklik ryk te word soos in die NPRe vanwee allerlei glasplafonne wat in die wetgewings verwerk is. Dit is om daardie rede ook nie toevallig nie dat Duitsland tydens die Koue Oorlog langs geloofslyne opgedeel was tussen oos en wes, met die Wessies wat gemengd Katoliek en Protestants was en die Ossies wat oorwegend Protestants was en onder die dwang van Kommunisme moes leef.

Onthou, die nuwe wêreld stel ‘n nuwe begin voor. Die ruimte om jou kultuur opnuut uit te vind is so wyd soos die eindelose landskap self. Die ou wêreld is vasgevang in eeue oue range en stande, elkeen wat op min of meer gespanne voet teenoor mekaar staan. Die welsynstaat was onder andere ook ingestel om die onsigbare kastes van Europa se welvarende stande in stand te hou deur die onderklasse se werk te bemoeilik om hoër op te beweeg.

In sy uitbarsting blyk weereens dat Kloukramp onder die indruk is dat ‘n gebrek aan intelligensie ‘n mens na geloof lei. Onder andere verwys hy na die absurditeit van die kruisiging van Christus en dat daar kwansuis iets verkeerd is met die frontale lobbe van sy gelowige opponent. Dit wys weereens die feit dat iemand hoog opgelei is wil nie sê dat so iemand ‘n intellektuele ingesteldheid het nie.

Op watter plek was Christus gekruisig? Golgotha: Die Plek van die …ja, u het reg geraai…die Plek van die Hoofskedel. Het iemand ooit die esoteriese boodskap daarvan bevraagteken? ‘n Mens se frontale lobbe sit mos in sy hoofskedel, aan die voorkant. Deur Christus te kruisig was die lig (vgl. Son – Seun, of Engels Sun – Son, of Nederlands Zon – Zoon) uitgedoof. Die lig van verligting was weg en het plek gemaak vir duisternis en bygeloof. Die mens was teruggeworpe in ‘n staat van dierlike angs in die nag nadat Christus die Gees gegee het.

In soortgelyke verband het Emanuel Swedenborg ook geskryf dat die invloei van die Godheid deur die voorhoof plaasvind en daarna oor die gesig uitsprei, aangesien die voorhoof die setel van intellek is en die gelaat die binneste van die mens weerspieel. Hoewel hierdie verklaring uiters esoteries is, sien ons ‘n soortgelyke argument in Plato se Wette. Hierin het Plato verwys na slawe wat opgelei is as dokters teenoor wyse mense wat opgelei is as dokters. Die slawedokters volg instruksies maar verstaan nie die dieper werkinge daaragter nie. Met ander woorde hulle is goed opgelei maar het nie veel wysheid nie. Die wyse dokters verstaan die oorsprong en waardigheid van die mens beter.

In die twintigste eeu is daar tallose voorbeelde hoe ateïsties opgeleide wetenskaplikes die grootste gruwel denkbaar op die planeet losgelaat het, van Mengele-eksperimente tot gedagtebeheerde slawe onder MK Ultra. Sulke eksperimente behoort nie slegs tot die verlede nie, maar word nog daagliks in lande soos Noord-Korea toegepas. Die uiters verontrustende outobiografie van Cathy O’Brien – Trance Formation of America – bewys dat daar nog steeds agter die skerms in die Verenigde State eksperimente op mense gedoen word wat suiwer satanisties is, om die minste te sê. Daar is dus wetenskap en bewys, maar uiters gevaarlik vanwee die totale gewetenloosheid waarmee hierdie wetenskap bedryf word.

Daar kan dus onderskei word tussen twee soorte intellek, te wete ‘n laer intellek en ‘n hoër intellek. Die laer intellek bestaan uit hierdie genoemde wetenskaplike aberrasies en die hoër intellek bestaan uit die dieper begrip van iemand se menswees. Ek dink ons kan redelik maklik stel op watter vlak ons die spiritualiteit kan plaas en op watter vlak ons dr. Kopdoek se gedagtes kan indeel.

Weereens het Swedenborg hierna verwys oor geeste wat na die hemel gegaan het met die gedagte dat hul innerlike gevoel van goedheid nie saakmaak nie: “…but when they came there, because their interior life was contrary to the angelic life, their intellectual faculties began to be blinded until they became like fools; and they began to be tortured in their voluntary faculties until they became like madmen. In a word, if those that have lived wickedly come into heaven they gasp for breath and writhe about, like fish out of water in the air. From this it can be seen that heaven is not outside of a man but within him.” (Uit: Heaven and Hell, stelling 54).

Volgens Swedenborg verban geen godheid die mens na die hel nie, en probeer mense juis daaruit weg te lok. Mense gooi hulself in die hel, aangesien dit die omgewing is waar slegte mense nou eenmaal tuis voel. Die Bybelse “geween en gekners van tande” is die konstante vertrapping van slegte mense onder mekaar wat probeer om oor hul mindere te heers.

Die interessante eienskap van ‘n monoteïstiese geloof is dat dit ‘n mens juis stimuleer om meer na te dink oor spirituele kwessies. By politeïstiese gelowe, waar baie gode heers, elkeen met ‘n spesifieke taak, word minder oor geloof nagedink, aangesien minder eise gestel word om na te dink oor die aard van die godheid. Weereens het monoteïsme gelei tot dieper en interessante insigte, veral omdat die godheid in monoteïsme moeilik peilbaar is.

Een van Christendom se grootste bates in terme van sy verligtingsideale is die standpunt dat meerdere waarhede tegelyk kan bestaan. Vanuit die Grieke het ons geleer dat die mens uit twee nature bestaan, een dierlik en ander geestelik. In hierdie model moet een eienskap verdring word om die ander te bevoordeel. Sedert die meerdere-waarhede logika wat Christendom moontlik gemaak het, het ons geleer om te dink dat altwee mekaar moet komplimenteer om saam groter hoogtes te bereik. Soos Kierkegaard in Sygdommen til Toden (Die Siekte tot die Dood) geskryf het is die mens ’n sintese van die eindige en die eindelose, die tydelike en die ewige, van vryheid en noodsaak. Dit is dus uiters ironies dat die Hegeliaanse dialektiek (tese en antitese wat saam ‘n sintese vorm) wat die Kommuniste so graag aanhang ‘n suiwer Christelike oorsprong het; net jammer dat hulle nie oor die subtiliteite beskik om dit reg toe te pas nie.

Sonder hierdie meervoudige waarheidmodel sou die moderne tyd net so grys, onverlig en monotoon wees soos wat Groukamp ons probeer weergee.

So terloops, navorsing in die Verenigde State het uitgewys dat professore in die wiskunde en natuurwetenskappe eerder geneig is om kerk toe te gaan as hul kollegas uit ander fakulteite, wat aangee dat die suiwer wetenskappe nie genoeg is om ’n mens se spirituele dors te les nie. Daarbenewens is kerkgangers gelukkiger as ateïste, wat ‘n verdere aanduiding is dat Freud se standpunt dat godsdiens ‘n neurose is op klinkklare onsin berus. Andersins is mense uit die hoër middelklas eerder geneig om gelowig te wees of gereeld die kerk te besoek as mense uit die armer klasse. Daardie marxistiese stelling dat geloof die opium van die massa is, is met ander woorde ook ’n gefabriseerde twakstorie.

Iets wat Kopkramp waarskynlik nie besef nie, is dat die oorspronklike skrywer van die Kommunistiese Manifes – Adam Weishaupt – geen idioot was nie. Hy het terdee geweet watter invloed geloof op mense gehad het, en hoekom dit vernietig moes word. Dit leer ons ook argeloos aan ons kinders as ons na die stryd tussen Dawid en Goliat verwys.

Dawid het ’n reus verslaan deur hom met ’n primitiewe wapen presies tussen die oë te tref. Onthou die bogenoemde stelling oor die setel van goddelike ingewing. Wat Dawid in feite gedoen het is om Goliat se geestelike bewussyn uit te gooi. In die Hindoegodsdiens word verwys na die derde oog wat tussen die oë gesetel is, die oog wat oopgaan by bepeinsing van die allerhoogste. In die Egiptiese mitologie sien ons hoe die borsbeelde van die Farao’s ’n kobra het wat tussen die oë sit. Die slang simboliseer sluheid, en dit is die eienskap wat ’n koning moet hê om te regeer. Vergelyk ook Christus te boodskap in Mattheus 10:16 “Wees so skerpsinnig soos die slang maar behou die onskuld van die duif”.

Toe Goliat sy spreekwoordelike derde oog verloor het, was dit kinderspel gewees om hom volledig te verslaan. Sodra ’n volk – hoe groot en magtig dan ook – sy geestelike krag verloor, is hy maklik verslaanbaar.

Vergelyk ook die verhaal van Christus wat op water loop. Dit is ’n simbool van geloof gewees. Geloof bestaan uit die vermoë om uit jou omstandighede te transendeer. Toe Petrus na Hom wou loop en begin vrees, het hy weggesink. Dit simboliseer dat ’n mens sy swakhede kan oorkom deur te glo. Water geld as ’n eenvoudige simbool wat almal kan verstaan, vandaar dat hierdie voorbeeld gebruik was.

Maar goed, daar is nog heelwat verhale in die Bybel wat simbolies is van dieperliggende aspekte. Aangesien dr. Koplap so graag staatmaak op wetenskaplike bewyse sal ek graag wou weet hoe hy die volgende wetenskaplik kan verklaar.

Sedert ongeveer die periode vanaf 600 VC het iets dramaties plaasgevind dwarsoor die wêreld. In hierdie periode het die mens blykbaar opeens die vermoë ontwikkel om selfrefleksie toe te pas. Mense het meer eties, wiskundig en filosofiser begin word, en was ook gekenmerk deur die opkoms van Zarathoestra, Boeddha, Lao-Tsoe, Confucius, Xenophanes, Pythagoras, Isaiah, Theagenes en Hecataeus. Hindoeïsme het die geloof van Indië geword, die konsep van karma het by die Hindoes en Boeddhiste wortel geskiet, en Jeremia en Ezekiel het die nadruk begin lê op ’n mens se eie verantwoordelikheid. Die Olmeks in Meso-Amerika het ’n nuwe kalender ontwikkel, en die saad van monoteïsme was geplant in hierdie tyd.

Moderne wetenskap het bewys dat astrologie geen invloed het om menslike gedrag nie, maar snaaks genoeg het hierdie bogenoemde verwikkeling juis plaasgevind met die opkoms van die Vistydperk. Hoe is dit moontlik dat so baie volkere, waarvan die meeste mekaar nie geken het nie, hierdie skielike wending ondergaan het?

Anders sou ek wou weet hoe dit moontlik is dat die Egiptiese Oog van Horus presies lyk soos ’n afbeelding van die hipofise in die brein. Hoe het hulle destyds die verband geweet tussen hierdie orgaan en ’n mens se gemoedstemming?

Die planeet Saturnus het ’n belangrike plek verower in die antieke en moderne godsdienste. Saturnus word van oudsher voorgestel met ’n swart kubus, of anders met ’n seshoekige Joodse Dawidster. Kyk maar as Jode bid dan bind hulle ’n swart kubus op hul voorkop, en Moslems loop om die swart kubus in Mekka tydens hul jaarlikse pelgrimstog. Hoekom loop Moslems antikloksgewys om die Kaaba? Die ringe van Saturnus draai ook antikloksgewys. Hoe het hulle dit destyds geweet toe daar geen teleskope was nie? Laat staan nog dat die noordpool van Saturnus seshoekig is soos ’n Dawidster. Hierdie ontdekking van die noordpool is baie onlangs eers ontdek. Hoe het hulle dit duisende jare gelede geweet?

Dit is hierdie vrae wat eindeloos bind en die mens herinner dat sy lewe meer inhoud het as wat hy dink. Wetenskap is ’n instrument om vooruit te kom, maar verval in verskrikking as daar geen geestelike krag is om dit sinvol te maak nie.

Net jammer dat die geleerdes nie hierdie waarhede meer raaksien nie.

Michael le Cordeur en rasgegronde sportkwotas

Michael le Cordeur is reeds aan Praag-lesers as opvoedkundige en kenner van Afrikaans bekend. Opvoedkunde is sy doseeropdrag aan die Universiteit Stellenbosch (US) en as taalkundige het hy in so ‘n mate uitgemunt dat hy die voorsitter van die Afrikaanse Taalraad is. Hy het hom ook bewys as connoisseur van bruin kultuur, bv die mengeltaal Kaaps, die klopse en rieldans. Maar hierdie man is in sy eie oë so veelvlakkig soos ‘n goed geslypte diamant.

Op 12 deser het Le Cordeur nogeens ‘n forumartikel in Die Burger gepubliseer (p 11). Hierdie keer belig hy ‘n ander dimensie van sy deskundigheid. Hy “was 20 jaar by die administrasie van sport betrokke.” Sy frustrasie oor gewone mense se onkunde blyk uit hoe lank gelede (1997) hy reeds “‘n pleidooi om die speelveld gelyk te maak,” gelewer het. Dit is ANC-terminologie wat die teenoorgestelde beteken van wat gesê word. Le Cordeur en ander kamerade wil juis die speelveld ongelyk maak en dit word ten koste van blankes se belange gedoen. Tensy dit gebeur, kan nie-wittes in baie gevalle nie mededingend wees nie; op talle terreine, wat sport insluit.

Die aanleiding vir Le Cordeur se jongste artikel is ‘n brief van Bootjie van Mosselbaai wat op 26 Junie dit in Die Burger gewaag het om “net een vragie te vra”: Waarom is kwotas afdwingbaar by rugby maar nie by sokker nie? Le Cordeur assosieer rugby met blankes, spesifiek Afrikaners, en sokker met swartes. As ANC-aktivis voel hy hom dus geroepe om vir Bootjie tereg te wys. Le Cordeur het nie net in 1997 absolute helderheid oor hierdie saak gehad nie, want hy het glo ook in 2005 en 2010 opvolgartikels hieroor gepubliseer om aan ons gewone mense die waarheid te vertel. Wat volg is Le Cordeur se kenmerkende eensydigheid, gevoed deur bevooroordeeldheid. Danksy die heersende sug na politieke korrektheid verwag hy blykbaar dat hy sonder teenspraak sal wegkom met wat hy ook al kwytraak.

Glashelder en neerbuigend reageer Le Cordeur soos volg op Bootjie se vraag: “Die eenvoudige antwoord is dat sokker nooit ‘n uitsluitingsmeganisme gehad het nie.” Dit is soortgelyk aan die ANC-retoriek dat die vredesikoon Nelson Mandela nooit ‘n vlieg skade aangedoen het nie; dat hy net goed gedoen het en toe sluit die slegte wittes hierdie baasversoener sommer 27 jaar lank op. Dat Mandela ‘n geweldenaar was wat sy tronkstraf aansienlik kon verkort het as hy bereid sou wees om geweld af te sweer, word deur ANC-kornuite verswyg. Le Cordeur en sy mede-ANC-aktiviste gaan voort om te glo dat die absolute ontkenning van feite die beste manier is om andersdenkendes te oortuig. In die praktyk lewer hierdie strategie egter nie altyd die verlangde resultate nie.

“Omdat sokker van meet af aan ‘n multikulturele sport was, is kwotas onnodig.” Le Cordeur het sekerlik gehoop dat hy op hierdie blatante manier die debat gewen het. Die probleem is dat daar mense is wat die geskiedenis beter as Le Cordeur ken en dit nie probeer herskryf om eie politieke oogmerke te bereik nie. Willem Laubscher, Bettysbaai, skryf: “Voor die 1939-oorlog het klubs in die WP, soos Peninsula, Clyde en Hibernian, o.12- en o.16-spanne gehad. Alle spelers moes by die WP-sokkervereniging registreer” (Die Burger, 15 deser, p 14). Geboortesertifikate en voorkoms is gebruik om die etnisiteit van iedere speler te bepaal. Laubscher verwerp dus Le Cordeur se wilde bewering dat sokker nooit ‘n uitsluitingsmeganisme gehad het nie.

As neo- of skynswarte skaar Le Cordeur hom nie bloot by swartes en sokker nie. Hy neem daadwerklik standpunt teen blankes en rugby in. “Rugby, daarenteen, het bruin en swart spelers verbied om vir wit klubs en die Springbokspan te speel.” Na die politieke ramp van 1990/1994 het rasgebaseerde sportkwotas mode geword. Teen 1997 was kwotas, volgens Le Cordeur, (nog) nie beleid nie. “Dit was bedoel om slegs ‘n proses te wees totdat die speelveld in Suid-Afrika gelyk sou wees.”

Onderliggend aan Le Cordeur se standpunt is die ANC-dogma dat alle mense gelyk of wesenlik eenders is. Op alle gebiede, insluitende sport, moet die demografie weerspieël word. “Die doel [met kwotas] is om die demografiese wanbalans in die Suid-Afrikaanse nasionale spanne in die kortste moontlike tyd reg te stel.” As die demografie nie weerspieël word nie, word wittes en hulle rassebeleid, soos segregasie en apartheid, as die sondebokke geëtiketteer en nie-wittes as die benadeelde slagoffers voorgehou. Gerieflikheidshalwe word sokker nie aan hierdie demografietoets onderwerp nie. ‘n Mens mag mos nie in swart Afrika fout vind met bv die 100% swart Bafana Bafana in 2010 se Wêreldbekertoernooi nie. In werklikheid was dit ‘n doelbewuste ANC-gedienstige politieke skuif.

As Le Cordeur egter as selferkende sportkenner hom verwerdig om onbevooroordeeld na sport te kyk, sal hy sien dat swartes dwarsoor die wêreld nie uitmunt in sporte soos swem, tennis, gholf en fietsry nie. Swartes vaar dikwels beter as wittes in bv naellope. Pas het dit geblyk dat selfs in internasionale sokker die wittes steeds baas is. Pleks van (omstrede) lyste op te stel van die sportsoorte waarin onderskeidelik wittes en nie-wittes uitmunt, volstaan ek met hierdie onomstootlike feit: Mense verskil indiwidueel en etnies en hierdie verskille kan nie sonder meer aan ‘n bepaalde rassebeleid toegeskryf word nie. Fikile Mbalula, die minister van sport, se minstens 60% nie-wittes/swartes in bv die Suid-Afrikaanse swemspan gaan nie roem aan hierdie droewe land besorg nie. Mense sonder natuurlike swemtalent gaan in hierdie proses eerder versuip. (Le Cordeur noem mos dat sportkwotas ‘n proses is.) Met dooies kan daar nie ‘n nasie gebou word nie.

Geykte ANC-retoriek word deur Le Cordeur sonder meer herhaal, bv: “Suid-Afrika is die mees ongelyke land in die wêreld.” Is die toestand in alle lande deeglik nagegaan? In watter opsigte is Suid-Afrika die ongelykste? As dit waar is, is dit noodwendig die skuld van die blankes en hulle rassebeleid? Kom ongelykheid (bv intellektueel) nie ook doodgewoon/natuurlik by mense dwarsoor die wêreld voor nie?

Tot wanneer moet Le Cordeur se benadeeldes bevoordeel en wittes in dié “proses” benadeel en bv “beskikbare hulpbronne” gedeel word? “Totdat Suid-Afrika … waarlik gelyk is in elke faset van die lewe.” Dit is werklik en letterlik ongelooflik dat ‘n dosent met ‘n doktorsgraad so ‘n stelling kan maak. Baie mense (insluitende kinders) met ‘n bietjie gesonde verstand sal dadelik insien dat ‘n situasie waarin almal “waarlik gelyk is in elke faset van die lewe” nooit plaaslik of in enige ander land bereik kan word nie. By implikasie sê Le Cordeur dat regstellende aksie en sportkwotas (as ‘n onderdeel daarvan) gekom het om vir altyd te bly.

Bootjie van Mosselbaai vra tereg aan Le Cordeur: “Wanneer gaan die speelveld gelyk wees?” (Die Burger, 21 deser, p 10). Die kunsmatig geskepte “gelyke speelveld”, oftewel wanbalans, geld reeds so lank ten koste van blankes dat ‘n “gevoel van verontregting, diskriminasie en rassisme” by hulle gewek is. Bootjie noem “dat ons spansport tot middelmatigheid gedoem kan word indien die resultaat van die kwotabeleid nasiebou kan bevorder.” Die nasionale sokkerspan weerspieël sekerlik nie “die reënboognasie” nie.

Uit Le Cordeur se teks blyk dat hy op kenmerkende wyse nie-wittes/swartes as goed en blankes as sleg voorstel. Hy is sekerlik ook sterk ten gunste van politieke inmenging in sport. Maar was dit nie hy en ander UDF/ANC-aktiviste wat in die jare sewentig op die UWK-kampus (ek en hy daar) saam met internasionale sportorganisasies teen politieke inmenging kapsie gemaak het nie? Was dit nie hy en ander kamerade, soos Russel Botman, wat betoog het vir die afskaffing van alle rassediskriminasie nie? Waarom sou hy dan deesdae aan die Botman-US blatante rassediskriminasie by studente-toelating, die toekenning van studiebeurse, die aanstelling en bevordering van dosente, ens, goedkeur? Is dit nie dalk omdat die beleid nie-wittes bevoordeel en wittes benadeel nie? Is Le Cordeur se aanstelling aan die US, soos dié van myns insiens glad te veel ander mede-bruines, nie (deels) aan hierdie anti-akademiese beleid te wyte nie? Hy en sy etniese genote word bevoordeel. Maar omdat meriete deur rassistiese en seksistiese oorwegings oordonder word, is die vraag of sodanige beleid in die belang van die US as akademiese inrigting is.

Die gelyke speelveld waarna Le Cordeur verwys, is in werklikheid die teenoorgestelde, naamlik ‘n gefrabriseerde en hoogs ongelyke speelveld wat doelbewus teen die blankes gelaai is. Die punt wat ek wil stel, is dat Le Cordeur se standpunt oor hierdie speelveld sedert 1997 dieselfde gebly het. Daarteenoor het hy sedert die jare sewentig sy deuntjie oor politieke inmenging in sport en die afskaffing van alle rassediskriminasie verander. Die rede hiervoor is myns insiens opportunistiese bevoordeling van homself en sy etniese genote wat van bruin tot generies swart uitgebrei is.

Die oorlog wat nooit opgehou het nie

Die land se infrastruktuur verkeer onder ‘n veel groter bedreiging in 2014 as wat dit in 1984 was, omdat die terroriste se kaders van die rewolusie hetsy moedswillig, hetsy deur growwe nalatigheid, die infrastruktuur bedreig en saboteer.

As mens aan terreur dink, dink jy dikwels aan terreur wat teen burgerlike teikens gemik is. Beelde van die Kerkstraatbom, met verminkte liggame, kom dan by jou op. Die lafhartige moord op burgerlikes, soos deur die sogenaamde gewapende vleuel van die ANC-terreurbeweging, MK, gepleeg, was egter slegs een aspek van ‘n terreuraanslag.

delport_manfred_600Die ander aspek van ‘n tipiese terreuroorlog is sabotasie, wat teen infrastruktuur gemik is. Tydens die Rivoniaverhoor was die hoofklagtes teen die oorlede terrorisgôt Mandela en sy trawante dan ook eerder verwant aan die voorneme om sabotasie te pleeg teen infrastruktuur. Die staatsaanklaer, Percy Yutar, het in sy openingsrede beweer dat Mandela en sy mede-terroriste genoeg springstof wou bekom om ‘n stad die grootte van Johannesburg te vernietig. (En vandag aanbid die meeste blankes hierdie einste terroris op klakkelose wyse…)

Soos met sy sogenaamde militêre aanslag, wat bloot burgerlikes kon vermoor, was die onbeholpe MK en Mandela en trawante egter amper komies-oneffektief in hul veldtog om sabotasie teen infrastruktuur te pleeg. Daar was slegs enkele suksesvolle voorvalle van sabotasie in die jare sestig, sewentig en tagtig wat teen infrastruktuur gemik was, en dit was meestal beperk tot die lafhartige plant van landmyne om paaie onrybaar te probeer maak. Nietemin het die vorige regering die sabotasiebedreiging teen infrastruktuur ernstig opgeneem.

Daar is byvoorbeeld spesiale strukture ontwerp om terreur te fnuik. In stede van die gewone elektriese hoogspanningspale, met vier pote, is daar spesiale strukture opgerig wat slegs een, sentrale steunpunt gehad het, met vier kabels aan die grond geanker wat die paal regop gehou het. Die gedagte hieragter was dat dit moeiliker sou wees om só ‘n struktuur met ‘n enkele kleefmyn te vernietig, omdat die kabels vier kleefmyne sou vereis. Daar is ook hoë draadheinings om strategiese punte soos olieraffinaderye opgerig, om RPG7-aanvalle te probeer afweer.

Gelukkig vir ons, en die land se infrastruktuur, het die eweneens-onbeholpe NP-onderhandelaars gekapituleer by Kodesa, en ‘n volskaalse oorlog, ook teen infrastruktuur gemik, afgeweer, nie waar nie? Só vertel die hoofstroommedia ons immers. Deur die sleutels van al wat ‘n kragstasie, dam, reservoir, rioolwerke en infrastruktuur-item is, aan Mandela en sy terroristrawante te oorhandig, is die destydse veldtog van sabotasie stopgesit. Rooi Helen Zille kon selfs onlangs ‘n klammigheid in die oog ontwikkel toe sy met nostalgie terugverwys het na haar sogenaamde held, die aartskommunis Hani, wat die hoof van MK was.

Die werklikheid sedert 1994 is egter radikaal anders as die leuens en propaganda wat deur die media en die NSA-lofprysers aan ons voorgehou word. Waar die terroriste vóór 1994 met die veiligheidsmagte te kampe sou kry as hulle sabotasie wou pleeg, is hulle deur Pienk Frikkie se kapitulasie by Kodesa binnegenooi, en is die spreekwoordelike trop bobbejane op 27 April, 1994 as’t ware in die vrugteboord losgelaat. Die burgeroorlog waaroor ons so gewaarsku is vóór 1994, het nie opgehou nie. Inteendeel; dit onmiddellik in intensiteit toegeneem. Ek praat nie eens van die geweldige toename in moorde en veral plaasmoorde nie, maar eerder van die sabotasie-oorlog wat teen infrastruktuur gemik is.

Vanoggend word ons byvoorbeeld weer eens wakker met die nuus dat bobbejane vir die tweede keer op die vrugteboord se elektriese substasie in Centurion losgelaat is. In wat slegs beskryf kan word as beplande terreur, het sogenaamde kabeldiewe (eintlik saboteurs) vir die tweede keer in ‘n maand gesorg dat groot dele van Centurion in die donker wakker moes word. Ek kan my egter nie aan een voorval tydens die diepste, donkerste dae van die 1980’s herinner, waar daar in my buurt kragonderbrekings agv sabotasie was nie. Nie net saboteer hulle substasies nie, maar ook het die trop Eskom se vrugteboord kaalgesteel. In die jare tagtig het Eskom ‘n oormaat elektrisiteit opgewek. Sedert 2007 kreun Eskom egter agv moedswillige wanbestuur en sabotasie, en is sogenaamde beurtkrag ‘n werklikheid wat kort-kort dreig.

Tydens die 1980s is daar gevrees dat saboteurs die drinkwater in waterreservoirs sou vergiftig, maar niks het daarvan gekom nie. In 2014 sterf mense egter agv besmette drinkwater in die Wes-Transvaal. Die kaders van die onvoltooide rewolusie se onbeholpenheid, of kwaadwilligheid, het die drinkwater in Wolmaransstad en Bloemhof gesaboteer.

Daar was enkele landmyn-voorvalle in die 1980’s, meestal teen die grense van die buurlande, wat enkele paaie ontoeganklik gemaak het. In 1994 is die groot meerderheid van die land se paaie, en omtrent alle paaie in landelike gebiede, totaal onrybaar as gevolg van miljoene slaggate, die gevolg van ‘n kwaadwillige afskepery wat slegs as moedswillige sabotasie beskryf kan word. Die saboteurs is maklik identifiseerbaar: Dit is die kaders wat met ‘n Graad 6-kwalifikasie in ingenieursposte aangestel word.

Die land se infrastruktuur verkeer, kortom, onder ‘n veel groter bedreiging in 2014 as wat dit in 1984 was, omdat die terroriste se kaders van die rewolusie hetsy moedswillig, hetsy deur growwe nalatigheid, die infrastruktuur bedreig en saboteer.

Die oorlog het nie in 1994 opgehou nie. Dit het eintlik toe eers begin.

Die Stem: Ons moet eie kultuur en tradisies beja

Pleks van klasseloosheid, verteenwoordig ‘n ongedifferensieerde samesyn die nuwe utopie wat aan ons voorgehou word.

Leon Shreiber se poging in Beeld om Afrikaners wat graag Die Stem wil sing en Julius Malema se swart radikalisme as “spieëlbeelde” aan mekaar gelyk te stel, mag goeie propaganda wees, maar sneuwel sodra dit onder die vergrootglas kom.

As ons vergelykings wil tref, is daar eerder ‘n ooreenkoms tussen Schreiber se soort opgewarmde “smeltkroes”-denke en dié van die EFF. Malema het hom tydens ‘n onderhoud met Debora Patta as ‘n “Marxis-Leninis” beskryf. Sy sienings van ons geskiedenis is radikaal en strook met dié van Joe Slovo en Ruth First, wat glo dat die Suid-Afrikaanse verhaal een lang geskiedenis van diefstal deur blanke “setlaars” verteenwoordig.

roodt_dan_wikiSoos ons weet, is die marxisme ‘n internasionalistiese ideologie wat opgesom word deur die slotreël van Marx en Engels se Kommunistiese Manifes: “Werkers van die wêreld, verenig u!” Die hedendaagse multikulturalisme en Anglo-Amerikaanse imperialisme wat die bestaan van individuele volkere misken, is deelagtig aan dieselfde internasionalisme. Onlangs het die Amerikaanse meningsvormer en voormalige redakteur van die Wall Street Journal, Paul Craig Roberts, geskryf:

If we are honest and have the strength to face reality, we will realize that the Soviet Union did not collapse. It simply moved, along with Mao and Pol Pot, to Washington and London.

Pleks van klasseloosheid, verteenwoordig ‘n ongedifferensieerde samesyn die nuwe utopie wat aan ons voorgehou word. Dit is wat Schreiber met die cliché van ‘n “inklusiewe visie” bedoel. Dieselfde gemeenplaas word oor en oor aan ons in bier- en kola-advertensies oorgedra. Trouens, die skryfster en reklamekundige Sarah Britten het ‘n verdoemende PhD-proefskrif aan Wits geskryf waarin sy die rol van die SA Brouerye (tans SABMiller) by die skep van Suid-Afrika se “nuwe identiteit” aan die kaak stel: One Nation, One Beer: The Mythology of the New South Africa in Advertising.

Ons sien dus dat daar veel eerder ‘n verband tussen Schreiber se eie “inklusiewe smeltkroes”-denke en die revolusionêre marxisme van die EFF bestaan. Nóg Schreiber nóg Malema hou van ons land soos hy tans is en wil dit deur revolusionêre ingryping of sosiogeniëring verander.

Blykbaar is “konserwatisme” vir Schreiber ‘n vloekwoord, daarom dig hy dit vrylik toe aan almal wat hy wil kritiseer. Onderliggend aan die meeste konserwatiewe lewensbeskouings is egter die gedagte dat ‘n volk of gemeenskap oor die vryheid moet beskik om self sy aard en toekoms te bepaal. Patriotiese Afrikaners kies self om “Die Stem” te sing, sonder dat dit deur die staat of SA Brouerye of die grondwet op hulle afgedwing word.

Hoewel die huidige SA grondwet oor verskeie gebreke beskik, erken dit nogtans vryheid van assosiasie en vryheid van uitdrukking, wat dit vir mense moontlik maak om enigiets te sing wat hulle wil.

Dit is ook natuurlik dat Afrikaners weens algemene geweldsmisdaad en korrupsie minder met die huidige bewind identifiseer as met hul vertroude nasionale simbole, waaronder ‘n verruklike volkslied soos “Die Stem”. Trouens, tesame met die Franse “La marseillaise”, is “Die Stem” waarskynlik die mooiste volkslied ter wêreld. Suiwer om estetiese redes verdien dit om nog baie lank in die harte van mense te leef. Die huidige hibriede volkslied van Suid-Afrika skend die integriteit daarvan as kunswerk en dit was net die grysskoengenerasie van NP-politici wat daartoe kon instem dat dit as ‘n laslappie by die ANC se lied, “Nkosi Sikelel’ iAfrika” gevoeg word. Dis vir my op dieselfde vlak as die geboue deur van ons grootste argitekte soos die Skotse Afrikaner, Gordon Leith, wat tans in Johannesburg met filistynse argeloosheid gesloop word.

Die enigste mense wat teen die sing van “Die Stem” in die openbaar beswaar maak, is ‘n klein groepie verloopte Afrikaners en professionele klaers wat dit op hulself neem om Afrikaners te “betig” telkens as hulle van die kwasi-Amerikaanse spoor afdwaal. Hoe lank moet ons nog met dié steriele en voorspelbare jeremiades saamleef?

Aangesien Schreiber Duits magtig is, mag hy iets van Nietzsche weet, wat ook die na-oorlogse denke op die Europese vasteland geweldig beïnvloed het. Ons moet ophou om ons bestaande kultuur te probeer ontken ten gunste van die soort internasionalisme wat tans wêreldwyd soveel krisisse veroorsaak. Eerder behoort ons ons eeue oue tale en tradisies te “beja” soos Nietzsche gesê het en nie te skroom om te sing, te dans en te skryf nie.

Utopiese samesyn, soos klasseloosheid, lei juis tot konflik omdat dit sowel die individu as die gemeenskap van sy keusevryheid ontneem en hom in ‘n reënbooggevangenis (of -kroeg) inkerker.

Die onlangse ryke was almal koloniaal en verdrukkend van aard. As Statebondsland poog Suid-Afrika steeds om hom as ‘n nuwe klein empaaier daar te stel, maar dit het reeds misluk, lank voordat Afrikaners weer openlik “Die Stem” begin sing het.

Die nuwe-Suid-Afrika-legitimiteitskrisis

Sonder die Hertzog-regering van 1924 sou daar nooit ‘n oranje-blanje-blou-vlag of Die Stem gewees het nie!

Die invloedryke Duitse regsfilosoof Carl Schmitt het van “uitsonderlike toestande” gepraat waartydens mag van hande verwissel: oorloë of politieke krisisse oor die algemeen. Die Franse noem hul huidige stelsel die “Vyfde Republiek”, aangesien daar sedert die Revolusie van 1789 al vier vorige republieke was wat om een of ander rede ten einde geloop het. Die Vyfde Republiek het tydens die Algerynse oorlog op 4 Oktober 1958 begin.Suid-Afrika ervaar tans ‘n legitimiteitskrisis wat tot so ‘n uitsonderlike toestand mag lei.

Dan RoodtTot dusver het ons ten minste vier ander uitsonderlike toestande gehad. Die eerste was tydens die 1790s toe die Patriottebeweging onder Kaapse Afrikaners teen die Kompanjie se heerskappy begin beswaar maak het. Ons voorouers is juis deur die Franse Revolusie geïnspireer en het daarom in die nag geheime pamflette versprei en op selfregering begin aanspraak maak.

Ná die tweede Britse besetting in 1806 het die Groot Trek plaasgevind, wat insgelyks op ‘n verwerping van die “wettige gesag” van Brittanje neergekom het. Selfs die NG Kerk het die Trekkers onder sensuur geplaas en geëkskommunikeer.

Die Rebellie van 1914 was ingelyks ‘n legitimiteitskrisis, maar het nie tot ‘n uitsonderlike toestand gelei nie, aangesien die Botha-regering wel die mag behou het.

Maar in 1922 het daar ‘n staking en opstand van werkers aan die Rand plaasgevind wat gewelddadig deur die Smuts-regering onderdruk is. Dit het tot die magsverlies van Smuts en die pro-Britse faksie in ons politiek aanleiding gegee, met Hertzog wat in 1924 aan bewind gekom het. Sonder daardie Hertzog-regering sou daar nooit ‘n oranje-blanje-blou-vlag of Die Stem gewees het nie!

Gedurende die 1980s is ‘n ongekende propaganda-oorlog vanuit die buiteland teen Suid-Afrika gevoer, tesame met buitelandse inmenging in die vorm van steun vir stedelike terreur en guerilla-oorlog teen die land. Natuurlik was die Angolese of Grensoorlog ook aan die gang.

Ten minste vier state het destyds teen ons opgeruk: Die voormalige Sowjetunie, Kuba, Oos-Duitsland en Swede. Vanweë die eksterne druk het Afrikaners al hoe meer verdeeld geraak, met die HNP en KP wat van die NP afgestig het. Op die ou end het FW de Klerk en die hele kabinet teen PW Botha se leierskap gemuit. Nie lank daarna nie het die NP gekapituleer teenoor die eksterne ANC en SAKP-leierskap wat deur die vier buitelandse magte, asook die globale Angel-Saksiese media ondersteun is.

Die chaos van die vroeë negentigerjare was ‘n klassieke geval van ‘n legitimiteitskrisis wat tot ‘n uitsonderlike toestand en magsoordrag lei.

Dog, hoewel die ANC intussen sy militêre en institusionele mag binnelands gekonsolideer het en steeds in die buiteland gewild bly, ervaar sy bewind tans ‘n tipiese Afrika-legitimiteitskrisis. Daar heers wydverspreide korrupsie, nepotisme en magsmisbruik op alle regeringsvlakke. Nie net deligitimeer dit die stelsel nie, maar die staat verloor ook beheer oor sy burgers. Misdaad is geheel en al buite beheer. In sommige voorstede is elke huis al beroof. In vele ander lande sou die regering reeds deur betogings en ‘n versetsbeweging oorweldig gewees het.

Waarom gebeur dit nie in Suid-Afrika nie? In die eerste plaas is die bevolking, veral Afrikaners, baie vredeliewend en wetsgehoorsaam. Daar aanvaar hulle selfs gesag wat nie meer wettig is nie. Swartes betoog wel makliker en brand geredelik geboue af, maar in die verlede – vóór 1994 – is hulle juis deur Swede, Nederland en ander state betáál om dit te doen!

Geen betoging of opstand geskied ooit spontaan nie en veral ook nie die publisiteit wat agterna daaraan gegee word nie. Meer mense sterf tans gewelddadig as ooit onder die NP-regering en tog bly die buitelandse media heel kalm oor Suid-Afrika, anders as in die tagtigerjare toe selfs ‘n paar brandende buitebande iewers as die “begin van revolusie” voorgestel is.

Omdat die ANC en SAKP deur middel van propaganda aan bewind gekom het, verstaan die organisasie dat hy beheer oor die media moet uitoefen. Vandaar dus die taamlik openlike manier waarop gesorg word dat die SAUK en sy bestuur deur ANC-lojaliste gevul word.

Wat Afrikaners betref, verseker die Naspersgroep ook “denkbeheer”. Al hoe minder Afrikaners word toegelaat om in die groep se Afrikaanse koerante te skryf en op KykNET te verskyn! Bruines, swartes en selfs Engelssprekendes geniet as meningsvormers voorkeur in die Naspersmedia.

Brood en sirkusse – panem et circenses soos die Romeine dit genoem het – is ‘n ander manier waarop die staat poog om sy kwynende legitimiteit te behou. Vandaar die staatstoelaes wat uitbetaal word en wat vir die ANC stemme moet verseker, asook sy konstante inmenging in sport, wat in die meeste lande as ‘n privaataangeleentheid beskou word. Slegs in die voormalige kommunistiese Oos-Europa is sport so konstant deur die staat oorheers.

Om te keer dat die legitimiteitskrisis in ‘n volskaalse politieke krisis of noodtoestand oorslaan, sal die ANC en sy meelopers steeds poog om propaganda aan te wend. Vandaar ook die Mandela-kultus wat selfs noudat die Groot Xhosa dood is, lewendig gehou moet word met jaarlikse “Mandela-dae”, die onthulling van standbeelde op elke denkbare en ondenkbare plek, en so meer.

Ongelukkig is dit so dat regeringskrisisse in Afrika veel langer vedra word as op ander vastelande lande. ‘n Vervallende staat kan dus dekades voortduur en indien daar nie van buite af ingegryp word nie, kan ‘n heerser en sy naaste familie of sy party oënskynlik onbepaald aan bewind bly. Robert Mugabe se Zimbabwe is so ‘n geval, maar daar is vele ander voorbeelde daarvan in Afrika.

Die onbekende faktor in Suid-Afrika is die internet. Meeste mense, veral Afrikaners, beskik deesdae oor redelike goeie en selfs hoëspoedinternetverbindings. Terwyl staatsgesag van die tradisionele media soos radio, TV en koerante afhanklik is, woed die aftakeling daarvan op webwerwe en in die sosiale media.

Twitter is reeds een van die mees invloedryke media en almal, van staatshoofde tot sokkersterre en joernaliste poog om hul invloed daar te laat geld. Hoewel Naspers en ander media ‘n veldtog teen Steve Hofmeyr voer, veg hy op Twitter, waar hy met een twiet 106 000 mense kan bereik, moedig terug.

Persoonlik verskaf dit my nogal genoegdoening dat ek die meeste liberale joernaliste, ook van die kapitaalkragtige Engelse media, op Twitter uitstof wat ons aantal volgelinge betref.

Oor die afgelope paar dae is ek besig om die redaktrise van een van die giftige anti-Afrikaanse en antiblanke webblaaie op Twitter in te haal en sal haar waarskynlik binnekort verbysteek. Haar invloedryke webblad word vanuit die buiteland en taamlik duistere bronne (buitelandse veiligheidsdienste?) gefinansier, maar praag staan nie vir hulle terug nie.

Tans beskik ek oor 9 300 volgelinge op Twitter, wat elke dag met omtrent 30 toeneem. Volg my op Twitter en help my om die 10 000-kerf te bereik:


Die stryd op die internet sal uiteindelik bepaal of hierdie stelsel sy natuurlike gang gaan en vanself in duie stort, en of dit nog jare en dekades lank zombie-agtig gaan voortduur.

Die toekoms van die Universiteit Stellenbosch

…’n herhaling van Willie Esterhuyse se skandalige argument waarvolgens die US se owerheidsubsidie bedoel is vir onderrig in Engels en dat onderrig in Afrikaans toelaatbaar is in soverre daar op aalmoese gesteun kan word.

Die dood van Russel Botman, “die eerste swart rektor” van die Universiteit Stellenbosch (US), het die vraag oor wie hom gaan opvolg laat ontstaan. Deur etnisiteit dadelik te berde te bring, oefen ANC-lakeie druk uit dat daar nie “terugwaarts” beweeg mag word deur ‘n wit akademikus aan te stel nie. Die voorbeeld wat Botman gestel het, word dus van die begin af gebruik om die klem eerder op politiek (in die gewaad van transformasie) as voortreflike akademie (onderrig en navorsing) te plaas. Ek verwys agtereenvolgend na uitlatings van Anton van Niekerk, Edwin Hertzog, Henry Jeffreys en Russel Botman.

Onder die blankes op die US-kampus wat reeds lank pomp vir hoër louere is daar Anton van Niekerk, wat as oorverligte op kwalik meer as hoogs plaaslike relevansie aanspraak kan maak. Hy noem graag “ek is self Afrikaanssprekend” maar leef dan sy nie-Afrikanerskap uit deur met oorgawe verengelsing ten koste van onderrig in Afrikaans voor te staan. Sy akademiese visie word gerugsteun deur sy fyn waarneming dat die skenking van ‘n wasmasjien deur ‘n student aan sy moeder as ‘t ware die US se rasgebaseerde toelating tot mediese studie eties regverdig (Praag 19 Junie).

Die afgelope tyd se vlaag bevestigings dat die transformerende US op die regte politieke pad is, het Van Niekerk nie onbetuig gelaat nie. In ‘n brief in Die Burger (2 deser, p 11) maak hy dit baie duidelik dat hy self hierdie breë ANC-pad maksimaal bewandel. Hy begin met ‘n dramatiese aankondiging:

“Russel Botman, my rektor maar terselfdertyd iemand wat ek die voorreg gehad het om my vriend te kon noem, het ons ontval.” Dan volg hierdie woorde: “Tussen die trane en die wreedheid van die verlies heen, kan ons in dankbaarheid erkenning gee aan die feit dat die een wat ons verloor het, nie tevergeefs gelewe het nie, maar die wêreld ‘n beter plek agtergelaat het.”

“Van nou af sal ons wat agterbly, saam begin vertel van die samehang, en daarom die sin, van Russel Botman se ryk lewe, toegewy aan akademiese uitmuntendheid, maar ook in diens gestel van die nood van diegene by wie geregtigheid in Suid-Afrika se veelbewoë onlangse geskiedenis verbygegaan het. Daarby was hy ‘n ware versoener – ‘n man wat deernis gehad het vir sowel die ryk boer as die arm plaaswerker, en wat die Universiteit Stellenbosch ‘n ruimte wou maak vir die opvoeding van albei se kinders*. Juis daarom was die begrip ‘inklusiwiteit’, as sleutel tot versoening, vir hom in sy laaste dae so belangrik, ten spyte van die verguising deur mense van wie ‘n mens dit nie sou verwag nie” By Van Niekerk kan ‘n mens altyd daarop reken dat hy stekies sal uitdeel. [*Kyk hieronder.]

“Gee my duisend keer eerder ‘n man in wie se lewensverhaal die begrippe inklusiwiteit, versoening, hoop en geregtigheid [almal eerder politiek as akademie] sentraal staan, as eksklusiwiteit, [blanke?] bevoorregting en seksionele [Afrikaner-?] belange. Ons sal sien watter verhaal die meer durende en invloedryke een is.” [Kanker, korrupsie, Afrikaner-haat, ens, het ook duur en invloed.]

Wat Van Niekerk myns insiens eintlik sê, is dat al is hy blank en selfs Afrikaanssprekend, die US nie kan fouteer as hy as rektor aangestel word nie, want hy sal getrou op die wesenlik nie-akademiese Botman-pad bly.

Dr. Edwin Hertzog
Dr. Edwin Hertzog

Edwin Hertzog was ‘n US-raadslid (1998-2008) en is as voorsitter in samewerking met twee rektore, Chris Brink en Russel Botman, mede-verantwoordelik vir die afskaling van Afrikaans. Moet dus nie deur die Hertzog-van mislei word nie. Die appel het baie ver van die JBM (Barry) Hertzog- (1866-1942) en Albert Hertzog- (1899-1982) boom geval. Edwin Hertzog het op 2 deser ‘n artikel in Die Burger (p 11) met die opskrif “Hou op raas en blaas” gepubliseer. Sy aanleiding is Leopold Scholtz se rubriek (Die Burger, 27 Junie, p 14) waarin tereg staan: “‘n Onderwysinstelling wat slegs – of hoofsaaklik – Afrikaans in die klaslokaal gebruik, hoef nie in die pad van inklusiwiteit te staan nie.” Scholtz noem dat Botman met sy Sentrum vir Inklusiwiteit die gesag van die US-raad “omseil” het. “Dis duidelik dat hier ‘n breë aanslag teen Afrikaans is.”

By implikasie beweer Scholtz dat ‘n eentalige Afrikaanse US akademies voortreflik kan wees. Dit gaan teen die grein van Hertzog in. Hy vind dit nodig “om vir die US en sy bestuur in die bresse te tree.” Sy standpunt is dat “transformasie en die taalbeleid by die US nie in die pad mag staan van die akademiese uitnemendheid van die universiteit nie.” Dan kom hy by sy gedemokratiseerde taalbeleid “deur per vakgebied hieroor binne elke departement en fakulteit van onder af boontoe aanbevelings vir goedkeuring te maak.” Pieter Kapp toon in sy boek, Maties en Afrikaans (2013), watter skadelike gevolge hierdie beleid vir Afrikaans gehad het. Fakulteite soos lettere, teologie en medies het baie gou grootliks verengels. Hertzog maak dit af met “dat die belang van die universiteit soms bots met wat in die belang van die Afrikaanse taal is.” Die stigtingsbeginsel dat die US ‘n Afrikaanse universiteit moet wees, skeel Hertzog blykbaar min (p 164). Hy het geen erg aan die “Afrikaanse DNS” van die US nie (p 152).

Hertzog: “Indien die US deur die regering die opdrag en die nodige finansiering sou ontvang het om Afrikaans te beskerm en uit te bou, kon dit anders gewees het.” Hier het ons ‘n herhaling van Willie Esterhuyse se skandalige argument waarvolgens die US se owerheidsubsidie bedoel is vir onderrig in Engels en dat onderrig in Afrikaans toelaatbaar is in soverre daar op aalmoese gesteun kan word (p 158).

Hertzog opper geen beswaar teen bv kommuniste wat as Blade Nzimande en die ANC se spreekbuise in die US-raad sitting het nie. Hulle help immers om die US van ‘n blanke en Afrikaanse universiteit tot ‘n swart en Engelse inrigting te transformeer. Hertzog teiken net die pro-Afrikaans-lede in die US-raad. Hy vind dit “onvanpas dat die US-raad lede bevat wat voltyds in diens is van mededingende instellings soos die Noordwes-Universiteit [Wannie Carstens*] en Solidariteit” [Piet le Roux]. Hy het dit ook teen konvokasie-verteenwoordigers in die US-raad, dus diegene wat ‘n wesenlike en gevestigde belang by die US het; dus wat in hierdie opsig verskil van die Nzimande-verteenwoordigers. [*Carstens het op 8 deser (p 8) in ‘n brief op hierdie “steelhou” gereageer en beweer dat geen US-raadslid teen transformasie gekant is nie.]

Wat Hertzog hier geskryf het, is in ooreenstemming met die standpunt wat hy ‘n dekade lank as US-raadslid uitgeleef het. Ek verwys in hierdie verband na Kapp se boek. In 2004 was Hertzog ten gunste van die toekenning van ‘n ere-doktorsgraad aan die kommunis Bram Fischer (p 103). In 2006 het hy alles in sy vermoë gedoen om ‘n Ugandees as dekaan van die fakulteit regte aan te stel (p 152). In 2005 het Hertzog verklaar Afrikaans is “nie die voorwaarde vir die voortbestaan van die US nie” (p 114). Afrikaans word deur hom eintlik as ‘n struikelblok vir akademiese uitnemendheid beskou (p 118). In 2006 moes hy as raadsvoorsitter verskoning vra omdat ‘n groot getal donateurs wederregtelik ontkies is ten einde die samestelling van die US-raad te beïnvloed (p 134). In 2010 het hy weer met die verkiesing van raadslede ingemeng (p 207). Hy wil dus nie vrede maak met raadslede wat anders as hy dink nie. Soos die ANC-regering wil Hertzog hê dat die US moet groei. Anders as die mening van demograwe, soos Flip Smit en Lawrence Schlemmer (p 219, 223), wat meen dat daar jaarliks genoeg Afrikaanse matrikulante gelewer word, is Hertzog van mening dat die US met die oog op groei moet verengels (p 151).

In sy redenasies steun Hertzog as sakeman deurgaans op markkragte, terwyl “‘n opvoedkundige inrigting nie in diens van die winsmotief staan nie, maar in diens van die gemeenskap wat hy moet dien” (p 165).

“Hertzog sien ‘n universiteit as ‘n sake-onderneming en nie as ‘n opvoedkundige instelling nie. In gesprekke met hom het hy dit duidelik gestel dat hy ‘n groot toekoms vir Afrikaans as ‘n kultuurtaal sien wat binne die eie omgewing intensief gebruik word, maar dat hy weinig van ‘n toekoms daarvoor sien in die sakewêreld, die staatsdiens en die wetenskapswêreld. En hierdie drie wêrelde is vir die akademie en die Universiteit van groter belang as die kultuurwêreld. As US 80% Engels en 20% Afrikaans is, is hy gelukkig” (p 152; ook p 142).

Iets waaraan Hertzog geen erkenning gee nie, is dat daar drie eentalige Engelse universiteite in die Wes-Kaap is (p 166), wat die US vry behoort te laat om eentalig Afrikaans te wees. In Kapp se boek is dit deurgaans duidelik dat die standpunte van Hertzog en Anton van Niekerk oor die US en Afrikaans wesenlik dieselfde is (bv p 208). As sakeman en voorsitter van Mediclinic leef Hertzog sy geringskatting (indien nie minagting nie) van Afrikaans uit. In Die Burger (5 deser, p 8-9) is ‘n omvattende advertensie oor die Mediclinic Louis Leipoldt-hospitaal in Bellville gepubliseer. Soos van Hertzog verwag kon word, is daar op twee foto’s net Engelse bewoordings op die buitekant van die hospitaal te sien. Dít terwyl Bellville tradisioneel ‘n sterk Afrikaanse vesting is.

Leopold Scholtz het kommentaar op Hertzog se artikel gelewer (Die Burger, 4 deser, p 14) deur daarop te wys dat Hertzog “bereid is om Afrikaans op te offer ter wille van akademiese uitnemendheid. Ek meen jy moenie tussen die twee kies nie. Jy kan albei hê.” Scholtz het tereg gevra: “Waarom kan Afrikaanse onderrrig nie akademiese uitnemendheid insluit nie? Was die US in die verlede dan ‘n slegte universiteit omdat hy Afrikaans was?”

Henry Jeffreys is lid van wat ek die bruin mafia noem, dus oud-UWK-studente wat roem op die misdrywe wat hulle as UDF/ANC-kamerade gepleeg het en wat ‘n wanverhouding met Standaardafrikaans as die skepping van Afrikaners het. Media24 se politieke kommentators het die wyk geneem. Jan-Jan Joubert het na ‘n ander persgroep verkas en Tim du Plessis het soos ‘n Démas die vermaaklikheidswêreld liefgekry. As ‘n mens nie ‘n perd het nie, moet jy maar ‘n donkie inspan. Vandaar die voortgesette gebruik van Jeffreys as politieke kommentator.

Jeffreys het vroeg tot die stryd toegetree ten einde die US op die Botman-pad te hou. Die opskrif van sy rubriek is: “Groot taak rus op US se raad” (Die Burger, 2 deser, p 10). Polities en etnies gedrewe loof Jeffreys die visie van Botman. “Botman was ‘n transformerende krag en het die US internasionaal, in Afrika en plaaslik geposisioneer as ‘n wêreldklas-instelling.” Dit herinner aan ANC-kamerade se standpunt dat Suid-Afrika se geskiedenis met die stigting van die ANC begin het; asof die US eers met Botman as rektor akademies iets werd geword het. “Vir hom was transformasie nie bloot ‘n kwessie van ras of taal nie. Dit was om die US ‘n integrale deel te maak van die Suid-Afrika waarby ons as nasie op 27 April 1994 ingekoop het.” Swart mag (of swart oorheersing) en nasie word hier sonder meer as identies beskou.

“Die US is sonder twyfel ‘n nasionale bate wat gotendeels uit die wurggreep van sy historiese eksklusiwiteit losgebreek het. Dit is ‘n proses wat onder die leiding van Botman aansienlik versnel het – nie ten koste van, maar ten bate van akademiese uitnemendheid en prestasie.” Jeffreys is ‘n joernalis en ANC-aktivis en geensins ‘n akademiese swaargewig nie. Hy neem lynreg standpunt in teen ‘n vorige US-viserektor, Rolf Stumpf, wat ruiterlik erken dat transformasie akademiese uitnemendheid beduiwel (Die Burger, 20 Junie, p 6). Hoe kan dit anders wees as die amptelike US-beleid is dat studente-toelating, die toekenning van beurse, koshuisplasings, die aanstelling en bevordering van personeel, ens, in groot mate deur rassistiese en seksistiese oorweging bepaal word?

“Die taak van die universiteitsraad is dus eintlik eenvoudig: Vind ‘n transformeerder van Botman se kaliber; iemand – swart [Allan Boesak? Nico Koopman? Llewellyn MacMaster?] of wit [Leon Wessels? Anton van Niekerk? Pierre de Vos?]- wat transformasie en integrasie van nature as ‘n noodsaaklike vereiste vir groei, ontwikkeling en innovering beskou.” Transformasie, integrasie, ens: nêrens is daar sprake van iets wat ondubbelsinnig daarop dui dat ons hier met ‘n teks te make het wat veronderstel is om oor tersiêre onderrig en navorsing te handel nie. By Jeffreys geniet ANC-gedienstige politiek voorrang.

Nadat Steve Hofmeyr Die Stem gesing het, skryf Jeffreys dat dit “‘n beledigende dwarsklap [was] na alle Suid-Afrikaners – swart en wit* – wat inkoop in die idee van die nuwe Suid-Afrika” (Die Burger, 9 deser, p 8). [*As militante UDF/ANC-ondersteuner en neo-swarte verkies Jeffreys om swartes voor wittes te noem.] Hy deel ook oorgraag dwarsklappe aan Afrikaners uit: “Dit is natuurlik kommerwekkend dat ‘n deel van die meesal wit Afrikaanse gemeenskap steeds vatbaar vir Hofmeyr se bedenklike opportunisme is. Maar selfs hulle glo ek, verteenwoordig ‘n minderheid binne ‘n minderheid. Soos die armes (met apologie) sal die bitterbekke (geen apologie) altyd met ons wees. Dis juis die armes se belange wat in die nasionale opset veel belangriker as Hofmeyr se gejaag na selfdienende effek is.” As arme van gees heg Jeffreys dus met sy misleide ingesteldheid meer waarde aan onproduktiewe (swart) armes as produktiewe Afrikaners.

Die afgelope tyd is daar deur talle kommentators, bv Anton van Niekerk (hierbo) en Jeffreys, verwys na ‘n uitspraak van Botman wat dikwels deur hom herhaal is, blykbaar omdat hy gedink het dit gee op ‘n vindingryke manier uiting aan sy transformasie-manie. Mede-bevrydingsteoloog Nico Koopman* het evangeliese status daaraan toegeken. Ek verwys na die volgende kenmerkende Botman-stelling: “Die universiteit moet net so toeganklik vir die dogter van die plaaswerker as vir die seun van die plaaseienaar wees.” Kom ons ontleed dit ‘n bietjie. Botman word “die outeur” en sy gewraakte stelling “die stelling” genoem. [*Op 9 deser het Koopman ‘n pleidooi gelewer dat Botman se opvolger op dieselfde politieke pad moet voortgaan (Die Burger, p 9; ook op die US-webwerf). As Engelsgesinde Afrikaanssprekende verwys Koopman glad nie na Botman se Afrikaans-nalatenskap nie.]

Deur na ‘n dogter en ‘n seun te verwys, word seksistiese oorweging by die stelling ingesluit. Oënskynlik word hulle as gelykwaardige universiteitsmateriaal geag. Hulle is ongetwyfeld amptelik gelyk of wesenlik eenders verklaar, wat egter nie dieselfde is as om werklik gelyk of wesenlik eenders (bv intellektueel) te wees nie. As die outeur mode-sensitief is, soos bevrydingsteoloë polities geneig is om te wees, gee hy voorkeur aan die dogter. Daarom word sy eerste genoem.

Daar word na ‘n plaaseienaar verwys. In die Wes-Kaap kan hy kwalik ‘n opkomende boer wees. Swartes wat probeer boer (of veronderstel is om te boer) omdat die ANC-regering grond aan hulle geskenk het, word eufemisties “opkomend” of “ontluikend” genoem, maar in die meeste gevalle (90%+) is hulle ondergaande boere. Die oorgrote meerderheid egte boere in die Wes-Kaap is wit. Die outeur het ongetwyfeld ‘n wit plaaseienaar in gedagte wanneer hy die stelling maak.

Die oorgrote meerderheid plaaswerkers in die Wes-Kaap en in die res van Suid-Afrika is nie wit nie. In die Wes-Kaap is hulle tradisioneel bruin en in die res van die land swart. Die outeur het ongetwyfeld ‘n bruin swarte of ‘n swart swarte as die plaaswerker in gedagte.

Dit gaan dus vir die outeur om die kontrastering van die swart dogter van die swart plaaswerker met die wit seun van ‘n wit plaaseienaar. Sowel seksistiese as rassistiese oogmerke is dus implisiet in die stelling.

Vir die outeur gaan dit hier om ‘n ideaal. Hy impliseer dat die universiteit nie so toeganklik vir hierdie soort dogter as vir hierdie soort seun is nie en dat hierdie toedrag van sake reggestel moet word. Die modefrases hiervoor is dat “gelyke geleenthede” of ‘n “gelyke speelveld” vir hierdie gelykverklaardes geskep moet word. Paul C Duminy, Somerset-Wes, meen “verskille in geleenthede om te studeer, sal daar wees soos vanaf die begin van die mensdom” (Die Burger, 10 deser, p 14). Hy vra dus dat ons “ophou met sosiale en ander manipulasie om ‘gelykheid’ te verkry.” Maar dit is presies wat aan die US gebeur.

Om “gelykheid” te bewerkstellig word ongelykhede in die universitêre stelsel geskep, soos voorkeur- finansiële bystand en laer akademiese toelatingsvereistes vir die dogter. Die dogter kan dan met gemiddeld ‘n C-simbool in matriek toelating tot die mediese fakulteit kry, terwyl die seun met ‘n matriekgemiddeld van ‘n A-simbool toelating geweier word. Dit is moontlik dat selfs die deurlatingsvereistes vir die dogter verwater word. Waaroor daar geen twyfel bestaan nie, is dat sy voorkeur bo die seun by aanstelling in ‘n universiteitspos en by bevordering kry, want sy is lid van “die aangewese groepe” ingevolge waarvan teen wittes en veral wit mans, soos dié seun, gediskrimineer word. Hoe die US se opgradering van Engels tot die hoofonderrigtaal, bv in die mediese fakulteit, die dogter van die plaaswerker bevoordeel, sou die outeur seker uitsluitsel oor kon gee.

Omdat die outeur as bevrydingsteoloog uit die oogpunt van die dogter, die onderdrukte, die gemarginaliseerde, die voorheen benadeelde, die tans bevoordeelde (soos in die pedagogie van hoop) na die saak kyk, noem hy hierdie gefabriseerde ongelykhede “geregtigheid”.

Uit die oogpunt van die seun het die universiteit ‘n onreg gepleeg; ook uit die oogpunt van die plaaseienaar, wat ‘n US-donateur kan wees. Maar dit is vir die outeur nie ter sake nie. Sy motief met die stelling is om ‘n hou teen die blankes in te kry. Hy ignoreer die feit dat dit seker/feitlik in alle lande die geval is dat die seun beter geleenthede as die dogter het omdat die plaaseienaar (dalk geslagte lank) meer as die plaaswerker bereik of tot stand gebring het, dus meer toegewyd en suksesvol was.

Pleks daarvan aanvaar die outeur dat die dogter deur blankes weens “vergrype” soos apartheid (beëindig in 1994, 20 jaar gelede), kolonialisme (plaaslik beëindig in 1910, meer as ‘n eeu of vier geslagte gelede) en slawerny (plaaslik beëindig in 1834, bykans twee eeue of sewe geslagte gelede) “agtergestel” is en dus geregtigheidsonthalwe bevoordeel moet word. (‘n Geslag is op 25 tot 30 jaar gestel.)

Die stelling gee uitdrukking aan die outeur se liberaal-sosialistiese oriëntasie en is maklik met die minister van hoër onderwys se kommunisme versoenbaar. Die stelling is eintlik ‘n kortbegrip van die polities-maatskaplike pleks van akademiese idee waarvoor die Botman-US staan.

In die kommentaar op Botman sedert sy dood is die klem oor die algemeen op nie-akademiese sake gelê, wat onder die sambreelterm “transformasie” tuisgebring kan word. Van wat hy ter verbetering van die akademie (onderrig en navorsing) gedoen het, is daar geen spesifieke besonderhede nie; bloot die vae bewering dat “uitnemendheid” nagestreef is. Wat heeltemal afwesig is, is inligting oor wat hy ter bevordering van die heil van Afrikaans en die Afrikaner gedoen het. Sodanige inligting kan nie verskaf word nie omdat die kern van Botman se beleid transformasie was, wat uiting gevind het in meëdoënlose pogings om die historiese US as blanke en Afrikaanse inrigting so volledig en so gou moontlik af te breek.

Die lofuitinge vir Botman van bv Anton van Niekerk en Henry Jeffreys het ten doel om die US op Botman se ANC-pad te hou en te verseker dat ‘n Botman-epigoon by hom as rektor oorneem. Nie een van hierdie kommentators het die integriteit om te erken dat Botman se beleid nie net skadelik vir akademiese voortreflikheid is nie, maar in werklikheid wesenlik anti-akademies is. Die geval Botman is ‘n toonbeeld van wat ‘n rektor nie moet wees nie. ‘n Verantwoordelike universiteitsraad behoort te besef dat ‘n aktivis wat ‘n ideologie (hetsy politiek of religie) fanaties aanhang, nie ‘n geskikte kandidaat vir die pos van rektor is nie. Wat enige universiteit as akademiese inrigting as rektor nodig het, is ‘n deurwinterde akademikus, dus ‘n erkende vakman en wetenskaplike, wat akademiese leiding aan al die dosente en navorsers kan verskaf en nie die (onverkwiklike) politiek van die oomblik aan dese en gene opdring nie.

‘n Universiteit moet as podium vir die vrye uitruiling van idees dien. Daarom moet die rektor ideologies neutraal wees. Hy behoort ampshalwe nie sy persoonlike ideologiese oortuigings met bv ‘n sentrum vir inklusiwiteit en ‘n jaarlikse weeklange viering van diversiteit aan die universiteitsgemeenskap op te dring nie. Diegene wat teen bv rasse-integrasie, multikulturaliteit, inklusiwiteit, meertaligheid, gelykheid, demokrasie, ens, is, moet net so welkom op die kampus wees as diegene wat hierdie modegiere ondersteun.

Die aanvanklike lakmoestoets vir die nuwe rektor gaan wees die bekwame spoed waarmee hy bv die Sentrum vir Inklusiwiteit sluit en die diversiteitsweek uitfaseer. Ooreenkomstig die stigtingsvoorwaarde sal Afrikaans as die hoof- en daarna spoedig as die enigste onderrigtaal heringestel moet word. Daar sal onmiddellik afgesien moet word van die rassistiese en seksistiese grondslag waarop die Botman-US funksioneer. In die plek daarvan moet kompromisloos op akademiese meriete, universitêre outonomie en akademiese vryheid aangedring word. Eers dan sal die US op ‘n herstelpad wees waar hy sy eertydse akademiese uitnemendheid kan herwin.

Vlug MH17, cui bono?

Die dood van 300 onskuldige mense in die Oekraïne is vir Beeld se propagandaskrywer Leopold Scholtz soos ’n “beskeie lenteblom as voorbode van ’n beter toekoms”, sy gekose scenario.

Dié bemesting – letterlik – wat hy kwytraak, klink baie soos daardie 30 000 plaasmoorde waarmee Afrikaners se “wit skuld” betaal moet word, om, soos dit lui… to ensure we are moving forward. Dit is ysingwekkend dat sulke naakte vooroordele uitgespreek word oor oorwegend wit Nederlandse slagoffers.

Scholtz se uiteensetting lyk min of meer só: Die byna 300 passasiers is opgeoffer vir “vrede” want die Russe is verantwoordelik vir die afskiet van vlug MH17 omdat separatiste “inkriminerende” twiets uitgevee het na hulle “per ongeluk” ‘n straler afgeskiet het.

Kennelik skryf hy nie vir denkende mense nie. Daar is heelwat inligting beskikbaar op die internet, maar nog geen amptelike ondersoek is geloods nie. Die haas waarmee Scholtz dus tot sy gevolgtrekkings kom om “scenario’s” te skilder, berus klaarblyklik op sy base se eng voorkeure en kan beter vir aartappelskille aangewend word.

Soos iemand op Praag opgemerk het, kyk die wêreld tans in onmag toe hoe die aktiewe fase van die energiestryd tussen die magtige multikulturele VSA teen die res aanbreek. Die beskerming wat NAVO aan Europa sou bied, is nou die instrument van globale destabilisering, koue massamoord en doodslag.

Natuurlik kontekstualiseer Scholtz nie die vliegramp nie, want teen die agtergrond van wat ons reeds weet en wat beslis nie meer spekulasie is nie, is dit duidelik dat die VSA hulleself diep bemoei met die Oekraïne.

Victoria Nuland se aandeel in die beplanning van die putsch is maar een voorbeeld. Nadat sy voorheen die wens uitgespreek het dat “Jats”, oftewel Arsenjie Jatsenjoek, verkies word tot leier in die Oekraïne, is hy kort daarna aangewys. Die Amerikaanse owerhede het ook dadelik geweet dat die vliegtuig tussen Amsterdam en Koeala Loempoer afgeskiet is omdat hulle die lugafweermissiel op hulle radar gevolg het, volgens CNN.

Alles dui daarop dat separatiste in die Oos-Oekraïne nie die Boeing 777 doelbewus neergeskiet het nie. Dit sou hulle saak vir onafhanklikheid belemmer.

Hulle word deur baie goeie bronne soos onder meer Jane’s Defence ondersteun wat sê hulle het nie die ondervinding om sulke lugafweerstelsels te beman nie. Beeld se Goebbels, alom bekend vir sy growwe manipulasies, is egter te versigtig om te spekuleer dat die separatiste opsetlik mislei is, of om te wonder cui bono?

Praag se bronne in Oos-Oekraïne het Jane’s se mening bevestig. Van die Kosakke wat onafhanklikheid van Kiëf vra, sê hulle het geen opleiding vir sulke stelsels nie. Dit versterk die vermoede verder dat die separatiste mislei kon word om die straler af te skiet.

Dieselfde bronne het ook aan Praag gesê dat geen siel in die Oos-Oekraïne dit betwyfel dat Obama die ongeluk gereël het nie.

Die separatiste het in Mei ’n Buk-lugafweerstelsel gebuit omdat hulle eie regering lugaanvalle teen burgerlikes begin loods het, maar die lanseerder is nutteloos sonder radar. En die radar word deur Kiëf, onder NAVO-beheer, beman. Indien die pro-Russiese rebelle dus die straler afgeskiet het, kon dit slegs mbv van radar gewees het wat die Amerikaners en hul kohorte in Kiëf aandadig maak.

‘n Rebelleleier, ene Igor Strelkof, het homself glo volgens pro-Amerikaanse mediabronne “weggegee” nadat hy getwiet het dat ‘n “Antonof-26” neergeskiet is. Net soos in Gasa, Irak, Sirië en Libië is dit duidelik dat die Amerikaanse sug na oorlog eskaleer, want lugaanvalle, buitelandse huursoldate en wapens wat instroom na konflikgebiede word daagliks in hul eie media gerapporteer.

Die New York Times, kwalik ‘n bastion van “regses”, het ‘n baie goeie analise geplaas wat aandui hoe die VSA en Israel die verskoning om Gasa aan te val, self vervaardig het, maar probeer voorgee dat hulle slagoffers daarvan is.

Die Antonof-26 waarvan hier gepraat word, is ’n vragvliegtuig waarvan die Oekraïense lugmag verskeie het, en waarmee hulle inwoners in die ooste van die land terroriseer.

Scholtz se “scenario” waarin hy die beskuldigende vinger na Rusland wys, klink dus hoogs onwaarskynlik, gevul met baie rou emosie en min feite wat Poetin onder meer as ‘n “ideologiese Russiese nasionalis” uitkryt.

Dit laat gelukkig niemand in die duister oor Leopold se mengkultusaffiliasie en bewondering vir anglofiele skobbejakke nie. ‘n “Nasionalis” is vir Prawda24 net so erg soos ‘n “rassis” of ‘n Potchefstroomse “Nazi” en mag sonder meer besteel, gemartel en vermoor word.

Internasionaliste wat halfpad om die wêreld op skuld reis om onskuldige mense te gaan teister, is Poldi se soort helde. Nasionaliste “vra” trouens daarvoor soos sy sielsgenoot, Elzabé Zietsman, ons arme bokse herinner het.

Die eintlike vraag om te vra is waarom die pro-Amerikaanse regime in Kiëf lugafweermissiele ontplooi teen separatiste wat oor geen vliegtuie beskik nie? Wat wou hulle dan eintlik afskiet? Nog ‘n tergende vraag is waarom die VSA en hul bondgenote soos Australië geweet het hulle moes dié lugruim vermy? Qantas, die Australiese lugredery, het reeds maande gelede hul vlugroetes verander om nie oor daardie gebied te vlieg nie.

Die heel vreemdste kwessie bly dat die statistiese waarskynlikheid dat twee vliegtuie van Maleisië binne enkele maande geteiken word, eintlik geen geloofwaardige waarskynlikheid is nie aangesien dit uiters gering is.

Beeld se ideologiese dwerg moet sy basiese wiskunde opknap as hy homself vir ‘n internasionale krygskundige wil uitgee.

Hy lyk deesdae eerder kompleet soos ‘n ineengekrimpte Angie Motshekga-produk. Sy base moet ‘n aanstelling oorweeg wat ten minste tot by tien kan tel.