Kategorie: Rubrieke

Leon Lemmer: Stellenbosch as ‘n bron van sin en onsin

Op 25 Mei is Taalrealis van Stellenbosch se brief op Praag hergepubliseer. Dit is as “oplaas ‘n werklik sinvolle brief” aangebied. Dit lyk asof die besef groei dat alles nie wel aan die Universiteit Stellenbosch (US) is nie. Nog ‘n brief, André Coetzee van Stellenbosch s’n, wat in Die Burger (23 Junie, p 12) verskyn het, bevestig dit. Ek haal sy skrywe in sy geheel aan.

“In die lig van die ondeurdagte druk deur studentegroepe onlangs by die UK [Universiteit Kaapstad] en US, kon ek nie anders nie as om die volgende gesegde te onthou: ‘Deur geskiedenis te ignoreer, is jy gedoem om dieselfde foute te herhaal.’*

“As besoekende professor in die VSA kon ek die nadraai van die sinloosheid van onreëlmatige druk by die Stanford-Universiteit beleef.** Die destydse Stanford-rektor, Gerhard Casper, het gesê: ‘We cannot work for Stanford’s future in an environment dominated by politics of ultimatum. If we shortcut argument and reason, we abandon the essence of the university. If universities make their substantive decision[s] for political rather than academic reasons, they have no claims for untrammelled existence.’ (Aangehaal in The Diversity Myth, DO Sacks en P Thiel, 1998).***

“Die eintlik voorspelde gevolge van ‘politics of ultimatum’ aan ‘n universiteit is daar om gelees te word, dan hoef instansies nie dieselfde foute te maak nie.

“In SA sal dit moed kos en ek sien uit dat instansies dapperheid aan die dag sal lê en sorg dat daar teen 2030 nog waardige universiteite sal wees. Met ‘waardige’ bedoel ek ‘n universiteit wat ‘n onbeskaamde Westerse, meritokratiese, akademiese proses ondersteun.**** Die alternatiewe het gewys om onsuksesvol te wees.”

* George Santayana (1863-1952): “Those who cannot remember the past are condemned to repeat it.”

** Stanford is die swart-oorgedienstige universiteit waar Jonathan Jansen sy doktorsgraad gekry het.

*** David O Sacks & Peter A Thiel, The Diversity Myth: Multiculturalism and the politics of intolerance at Stanford, 320p, Amazon Kindle $11,96.

**** Gemeet aan hierdie norme poog die US deesdae om so onwaardig moontlik te wees. Kyk bv die uitlatings van adjunkminister Buti Manamela op die US-webwerf (1 deser): “US moet nalatenskap van die verlede ongedaan maak”, en ‘n US-dekaan, Johan Hattingh, se ANC-gedienstige, anti-akademiese reaksie.

Suzette McKerron

Die Burger hou nie daarvan om ‘n behoudende of konserwatiewe standpunt soos dié van Coetzee sonder teenhanger te publiseer nie. In dieselfde koerant, op die direk teenoorstaande bladsy, is daar die teks van ‘n kliniese sielkundige van Stellenbosch, Suzette McKerron, in die Terloops-rubriek (Die Burger, 23 Junie, p 13). Dit handel oor die verhouding Afrikaans/Engels, wat tans so ‘n brandende vraagstuk aan die US is.

Ten aanvang haal McKerron vir CP Hoogenhout (1843-1922), ‘n stigterslid van die Genootskap van Regte Afrikaners (GRA), onder meer soos volg aan: “In ons skole, in ons kerke, word ons moedertaal vermoor./ Ag hoe word ons volk verbaster.” Sy beweer “taalhandhawers in Stellenbosch dink seker gereeld” aan woorde soos hierdie. Daarmee plaas sy Afrikaanse taalhandhawers in die konteks van politieke verkramptheid. Daarna volg hierdie skuins opmerking: “Hoogenhout se woorde laat ‘n mens egter wonder hoeveel taalhandhawing nou eintlik met die voortbestaan van Afrikaans te doen het.” Het taalhandhawing nie (feitlik) vanselfsprekend baie met die voortbestaan van Afrikaans te make nie? Is hierdie stelling van McKerron nie maar bloot ‘n uitdrukking van haar onsimpatieke ingesteldheid teenoor Afrikaans en die uiting van haar politieke oorverligtheid nie?

“Meer as ‘n eeu later en ‘vermoor’ is Afrikaans beslis nog nie. Wel gewurg en in ander mense se kele afgedruk, maar verseker nog robuus. In die goeie ou dae toe Afrikaners nog geglo het hul opinies is ‘n belangrike faktor, het my aangetroude oom Van Aardt op Dinsdae sy lendene omgord en die Kaap ingevaar om [die winkels] Garlicks en Stuttafords se hooghartige Engelse damesklerke met hul blou kapsels in Afrikaans aan te spreek en dan ‘n ophef te maak om in Afrikaans bedien te word. Dis te betwyfel of hierdie houding, hoe kloekmoedig ook al, die Afrikanersaak goed gedoen het.”

Engels word deesdae in groter mate in “mense se kele afgedruk” as wat ooit met Afrikaans die geval was. Die verwysing na “die goeie ou dae” raak ‘n waarheidsnaar aan, maar is heel moontlik sarkasties bedoel. As voortgegaan was om Afrikaners se opinies as ‘n belangrike faktor te koester, sou die nuwe Suid-Afrika myns insiens ‘n beter plek gewees het. Die beskrywing van haar oom wat “op Dinsdae sy lendene omgord en die Kaap ingevaar” het, is humoristies bedoel, maar openbaar McKerron se gebrek aan simpatie met diegene wat ‘n “ophef” maak wanneer vir Afrikaans in die bres getree word. Word die saak van Afrikaans en Afrikaners werklik beter gedien deur niks ter taalhandhawing te doen nie of deur eerder soos Van Aardt te maak? Moet Afrikaanssprekendes eerder versoening en meertaligheid bepleit, soos die armsalige Afrikaanse Taalraad (ATR) deesdae doen, as om ‘n “ophef” oor Afrikaans in winkels te maak? Myns insiens is die ATR se strategie lafhartig, dus nie-kloekmoedig. Afrikaners het sekerlik in dieselfde mate as Engelssprekendes die reg om hulle moedertaal te praat en daarin bedien te word.

Die McKerron-van, dus haar voorkeur vir Engels bo Afrikaans, blyk uit die volgende: “Baie Afrikaners kla oor Afrikaners wat glo ons moet handhaaf en hoge Afrikaans besig. Ander Afrikaners kla weer oor Afrikaners wat sulke geykte Engelse byvoeglike naamwoorde, soos awesome en amazing, by alles voeg. En intussen stu Afrikaans voort, ongesteurd deur die kabaal. Dieselfde geld natuurlik vir Engels. Hoe skeef en krom en met watter uitspraak ook al, word dit die taal waarmee alle Suid-Afrikaners met mekaar kommunikeer. ‘n Ware geskenk van die imperialiste.”

“Hoge” is ‘n neerbuigende segswyse wat dikwels teen ordentlike Afrikaans opgehaal word. Diesulkes het min of geen erg aan Standaardafrikaans nie en moedig mengeltaal aan, op die gevaar af dat dit Afrikaans op die lange duur kan “vermoor”. Afrikaners wat taalgetrou is, word met (onnodige) klaery geassosieer en selfs daarvan beskuldig dat hulle ‘n “kabaal” (rumoer, lawaai) opskop. Al beweer McKerron dat dieselfde vir Engels geld, kom taalvermenging daar glad nie in dieselfde mate voor nie. Engels is glad nie so erg met Afrikaanse woorde deurtrek as wat Afrikaans met Engelse woorde besoedel word nie. Engels word soms wel “skeef en krom” gepraat, maar hierdie verskynsel moet nie misbruik word om diegene te minag wat nie Engels as moedertaal het nie. Engels word dikwels uit nood deur hulle gebruik omdat die ANC-owerheid die koloniale/imperiale taal aan almal opdring.

McKerron roem op haar tweetaligheid en is beswaard oor die swak Engels van Afrikaanssprekendes wat sy destyds aan die Hoër Tegniese Skool op George teëgekom het. Sy gee dan talle (dikwels afgesaagde) voorbeelde, bv dat boomwortels as “carrots” vertaal is. Haar staaltjies is seker as vermaak bedoel. Van hulle is vir haar “pynlik snaaks”, maar dit is net Afrikaanssprekendes se Engels-onvermoë wat belaglik voorgestel word. Sy kom nie uit by Engelssprekendes se beperkte of selfs algehele onvermoë om Afrikaans of enige ander taal baas te raak nie. Wêreldwyd is Engelssprekendes daarvoor berug dat hulle dikwels/meesal onwillig is om ‘n ander taal aan te leer.

Aan die einde van haar skrywe vertel sy dat sy baie bly is “dat die meeste Afrikaners deesdae so goed Engels kan praat. En of ons nou handhaaf of nie, dat ons taal sy eie loop neem.” McKerron wend geen poging aan om die huidige sotlike taalbedeling (11 amptelike tale met Engels as die eintlike taal) en veral die ANC-geïnspireerde (haat)veldtog teen Afrikaans te kritiseer nie. Sy keur foutiewe Engels af, maar Afrikaans, wat al hoe meer met Engels besoedel word, dra haar seën weg. Dit verbly haar dat Afrikaans “sy eie [verbasterde] loop neem.” My geheelindruk van haar rubriek is dat haar gesindheid teenoor Afrikaans en Afrikaners gerus kan verbeter, selfs al verwys sy na haarself as deel van “ons”. Propaganda het by haar sy werk as doeltreffende breinspoelmiddel gedoen.

Firoz Khan

Wim de Villiers, die US-rektor, moedig “robuuste debat” oor transformasie (en by implikasie kampusonrus) aan. Aan die US bestaan transformasie wesenlik uit twee prosesse: verswarting en verengelsing. Terselfdertyd is daar streng beperkings op wat blanke dosente mag sê of andersins doen. Uitlatings word maklik as “rassisme” geëtiketteer en dan is ontslag (soos onlangs met Anton Stander) so ‘n dosent se voorland; mits sy en veral hy wit is.

Daarenteen is daar geen beperking op wat nie-wittes (hetsy studente of personneellede) kwytraak nie. ‘n Sprekende voorbeeld is Firoz Khan se artikel in die Mail & Guardian (3 deser). Die teks is so “robuust” dat dit woordeliks en met ‘n foto van die outeur op die US-webwerf (6 deser) hergepubliseer is. Khan is ‘n dosent verbonde aan die US se Skool vir Publieke Leierskap. Sy teks toon watter soort leierskap deesdae die goedkeuring van die US-bestuur wegdra.

Hoewel Khan ‘n akademiese pos beklee, besprinkel hy sy teks met emosionele linkse evaluerings, bv deur na Nadine Gordimer as ‘n “great novelist” te verwys en Harold Wolpe ‘n “genius sociologist” te noem. Feitlik vanselfsprekend is daar ‘n salwende verwysing na “Madiba” se “magic”. Die ergste is dat na die voorheen benadeeldes, oftewel tans bevoordeeldes, dus nie-wittes, as “slaves” verwys word, bv: “the slave being forgiving and magnanimous to permit the oppressive master back into the fold of humanity and history without any real and substantive commitment to redress, redistribution and substantive social justice.” Khan pas sy grondige linksheid op so ‘n manier op die US toe dat hy by my die indruk wek dat hy met niks minder tevrede sal wees as dat twee wesenskenmerke van die US van weleer, naamlik blankes en Afrikaans, heeltemal moet verdwyn nie. “We are a nation in search of a revolutionary catharsis.” “No longer can we demand of slaves to forget, forgive, reconcile, move on, work harder, endure, be patient, stay calm and pretend.”

Amptelike ANC-beleidsdokumente is vir Khan nie radikaal genoeg nie. In hierdie verband verwerp hy sowel die Reconstruction and Development Plan (RDP) as die National Development Plan (NDP). “Thumb through the pages of the Reconstruction and Development white paper (1994) and there is no evidence to or mention of redistribution and substantive redress.” Die NDP “says nothing about redistribution, redress and changing the unequalising character and exclusionary trajectory of our economy.” Khan dring aan op vergoeding vir beweerde vergrype deur blankes. Myns insiens soek hy eintlik wraak. Onderliggend kan daar ook doodgewone haat wees.

“At the base of the defacing and toppling of colonial statues* at universities, the contestations of names of university buildings, affirmative action regarding lecturers, student admission policies, and demands for the transformation of the institiutional cultures of the university – rhetoric aside – is black intellectual, student and middle-class frustrations over the pace and nature of transformation. As one writer put it: while the challenges, contestations and demonstration may be ‘cathartic and fulfilling’, it ‘terrifies some white people because they see the statues [and institutions and culture] as metonyms for their race’ [and power].”

[* Cecil John Rhodes word deur Khan ‘n “racial metonym” genoem. Volgens die Wikipedia is “metonymy … a figure of speech in which a thing or concept is called not by its own name but rather by the name of something associated in meaning with that thing or concept.” Dus Rhodes = rassisme. In sy outobiografie haal Dirk Mudge vir Rhodes soos volg aan: “I contend that we are the finest race in the world and the more of the world we inhabit the better it is for the human race” (Enduit vir ‘n onafhanklike Namibië, Pretoria: Protea Boekhuis, 2015, p 32). Tog het mense soos Khan dit eerder teen die Afrikaners en Afrikaans as teen die Britte en Engels.]

Khan erken dat navorsing toon “how white students consistently outperform black students, regardless of the degree being pursued, the year of study or institution attended.” Hieruit volg nie waardering vir blankes se intellektuele vermoëns nie. Pleks daarvan kry wittes die skuld vir nie-wittes se akademiese wanprestasie. Die fout is glo by die “predominant university model.” Die aard van die universiteit maak glo van die nie-wit student ‘n “decontextualised learner … teaching and learning practices mostly favour white middle-class students from educated homes, who, because they are comfortable in this system, perform far better than mostly black, poorer students.” Hiervolgens lê die fout nie by die nie-wit studente nie, maar by die universiteit, die “system”, wat deur wittes ter benadeling van nie-wittes ontwerp is.

Volgens Khan sal die US as US nooit genoeg kan verander om hom en sy geesgenote tevrede te stel nie. Die US sal revolusionêr moet verander, dus iets anders as die US moet word. In hierdie transformasieproses sal dit waarskynlik ook iets anders as ‘n akademiese inrigting, ‘n universiteit,* word. “SU’s vision 2030 must produce real material and meaningful change in the immediate and short-term, otherwise it could meet the same fate as the NDP: rejection, rebellion and revolution by angry school students denied admission to university by dint of history, legacy and poverty; decontextualised teaching and learning models and continued racialised outcomes; and a frustrated and dispirited intellectual black middle class whose mobility is determined and defined by those who wrote and policed the old rules and are now tasked to script a transformation agenda and define performance regimes that have strayed from the founding missions and goals of a university and that they themselves would fall short off.” Die ironie is dat die “founding missions and goals” van die US onder meer is dat dit oorwegend ‘n Afrikaanse universiteit moet wees en bly. [* Pas is beweer dat die Universiteit Johannesburg pleks van ‘n universiteit “‘n pan-Afrika-sentrum vir kritiese intellektuele ondersoek” is (Netwerk24, 10 deser).]

Die De Villiers-US speel met vuur. Nie net word destruktiewe magte op die kampus losgelaat nie, hulle word aktief deur die bestuur aangemoedig. Die gevolge kan/gaan akademies vernietigend wees. In vergelyking daarmee het Anton Stander die US nie werklik benadeel nie.

Leon Lemmer: Anton van Niekerk oor regse radikale en Bantoe-onderwys

Anton van Niekerk het ‘n artikel in die New York Times opgespoor waarin beweer word dat diegene wat aan blanke meerderwaardigheid glo nie (noodwendig) in isolasie optree nie maar soos fundamentalistiese Islamiete internasionaal georganiseer word om “geweld en terrorisme” te saai (Die Burger, 7 deser, p 11). Hy verwys na die geval Dylann Storm Roof in Amerika en Anders Behring Breivik in Noorweë. Gerieflikheidshalwe aanvaar Van Niekerk sonder meer die egtheid van die foto waarop Roof die Rhodesiese en ou Suid-Afrikaanse vlag vertoon. “Die ou Suid-Afrikaanse vlag het ook al opgeduik in sogenaamde White Men Marches wat in die VSA gehou word.” Van Niekerk karakteriseer die eertydse blanke bewind in Rhodesië en Suid-Afrika as minderheidsregimes. Daar is geen sprake dat hy iets goeds oor hulle sal skryf nie.

Dan kom Van Niekerk by plaaslike voorbeelde van regse radikale soos die Afrikaner-Weerstandsbeweging (AWB), Barend Strydom en die Boeremag, asook die “kru rassistiese sentimente wat daagliks en (op die oog af) onbelemmerd in sosiale media en die internetkommentaar-afdelings van regse webwerwe uitgebasuin [!] word.” Dit geld ook die “hoofstroomkoerante” maar dit is veral die regse media wat aan Van Niekerk se siel knaag. Hy gee dan twee “makker voorbeelde” van “diepgesetelde rassisme” wat hy in die kommentaarafdelings van Praag opgespoor het. Wat hy hiermee by implikasie te kenne gee, is dat ekstreem regse radikale op Praag aan die woord is. Hy verwys sekerlik ook graag juis hierna omdat die kommentaar in Afrikaans is, sodat die Afrikaner/Afrikaans-assosiasie met rassisme versterk kan word. Nêrens gee hy te kenne dat rassisme by nie-wittes voorkom nie.

Wat Van Niekerk impliseer is dat blanke vrese (heeltemal) ongegrond en paranoïes is. Hy lys hoeveel mense deur sommige van die genoemde wit rassiste vermoor is, terwyl geen soortgelyke statistiek oor moorde gepleeg deur swartes of Islamiete deur hom verskaf word nie. Laasgenoemde twee groepe sit immers nie soos Afrikaners om braaivleisvure en stook rassisme nie. Die onderskrif van Van Niekerk se artikel lui: “Regse radikalisme is lankal nie meer ‘n verskynsel wat net in private sitkamers en langs braaivleisvure broei en aangestook word nie.” Ek het die indruk dat Van Niekerk sou verkies dat die uiting van alle regse menings verbied word, maar in ons jong demokrasie is hy “genoodsaak om die reg op vryheid van spraak en gewete te erken.”

Om regses sleg te sê, oftewel om oor hulle te “fulmineer” (een van Van Niekerk se gunstelingwoorde), is sy voorkeuronderwerp. Hy kan (politieke) andersdenkendes skynbaar glad nie verdra nie. Dit is verblydend dat hy ‘n (getroue) Praag-leser is, maar sy benadering is verkeerd. Hy is nie oop vir oortuiging nie en soek dus verbete na opmerkings daarmee hy kan verskil. Tog kon hy geen voorbeelde van rassisme in Praag se rubrieke en artikels vind nie (of hy het hulle verswyg). Hy het sy kritiek (noodgedwonge) op leserskommentaar toegespits.

Van Niekerk sal waarskynlik nie bereid wees om boeke soos dié van Lothrop Stoddard (Praag 28 Februarie) en Arthur Kemp (Praag 4 April) te lees nie. Dit is egter ‘n feit dat die situasie van blankes wêreldwyd verswak; dermate dat die “wit stam” (soos hy daarna verwys) se toekoms glad nie rooskleurig lyk nie. Van Niekerk het waarskynlik min simpatie met blankes wat waarde aan hulle kulturele selfbehoud heg. Die gesindheid wat hy teenoor Afrikaners en Afrikaans openbaar, bv aan die Universiteit Stellenbosch, toon dat hy eerder die gelykheid en eendersheid van alle mense begeer. As gelykheid en eendersheid in die praktyk ontbreek, is dit mos maklik om blankes die skuld daarvoor te gee.

Waarom wend Van Niekerk geen poging aan om ander standpunte as sy eie na waarde te skat nie? Waarom onderwerp hy nie sy menings en vooroordele aan grondige kritiek nie? Waarom probeer hy nie buite sy polities korrekte raamwerk dink nie? Waarom word net blankes deur hom verguis? Waarom noop bv die Roof-moorde hom om ‘n artikel te skryf maar nie die wreedste plaasmoord nie? Waarom veroordeel hy keer op keer gebeure tydens die blanke bewind, maar bly siende blind oor afskuwelikhede in die nuwe Suid-Afrika; om van die voorafgaande terrorisme en onbeskaafdheid van bv die ANC nie te praat nie? Rus daar nie ‘n rasioneel-wetenskaplike en morele verpligting op hom as akademikus om wyer waar te neem en met ewewigtige, gesaghebbende uitsprake oor ‘n dag te kom nie?

Ek het onlangs oor Van Niekerk se kritiek op Hennie van Coller geskryf en beweer dat hy homself met “onbekookte mislikheid” oortref het (Praag 20 Junie). Van Niekerk het onder meer beweer dat apartheid die “sistematiese ontneming van [swart] mense se onderwysgeleenthede” was, terwyl dit in werklikheid die sistematiese uitbreiding daarvan was. Om die punt te bewys, het ek inligting uit ‘n boek van Hermann Giliomee aangehaal. Daarna het Giliomee self Van Niekerk se leuens verder aan die kaak gestel (Praag 27 Junie). Maar Giliomee het erken dat die per kapita-besteding vir swart onderwys minder as vir wit onderwys was.

Van Niekerk reageer deur te skryf oor wat Giliomee reeds erken het, naamlik die “diskrepansie aan owerheidsbesteding vir die verskillende rassegroepe” (Die Burger, 2 deser, p 14). Dit is volgens Van Niekerk “totaal onverdedigbaar”, terwyl in werklikheid geredeneer kan word dat baie (seker die meeste) van die geld wat aan swart onderwys bestee is uit die sakke van blanke belastingbetalers gekom het. Soos gebruiklik ontvang die blankes stank vir dank daarvoor; ook van Van Niekerk. Anders as sy beweerde “sistematiese ontneming van [swart] mense se onderwysgeleenthede”, erken Van Niekerk nou: “Giliomee is reg as hy aantoon dat onderwysgeleenthede vir swartes in die loop van die sewentiger- en tagtigerjare tegnies [eerder: werklik] vermeerder het.” Weer doen Van Niekerk die waarheid geweld aan, want Giliomee het aangetoon dat hierdie vermeerdering/verbetering tot die vyftigerjare teruggedateer kan word.

Dan kom Van Niekerk met ‘n nuwe aanval op Bantoe-onderwys: “Die probleem met onderwys aan swart mense was egter allermins bloot ‘n kwantitatiewe probleem. Dit was, veral, ‘n kwalitatiewe, en, by name, ‘n legimiteitsprobleem. ‘Bantoe-onderwys’ was vir die oorgrote meerderheid swartes niks anders nie as ‘gutter education’. Omdat dit deurentyd gesegregeerde onderwys was, was die beskouing – reg of verkeerd – altyd [?] dat dit minderwaardige onderwys was.” As swartes dit as minderwaardig beskou het, volg dit nie noodwendig dat hulle reg gehad het nie. Rasse-segregasie as sodanig impliseer ook nie noodwendig minderwaardigheid nie. Hoe meer homogeen ‘n groep skoliere is wat betref ras, etnisiteit, geslag, kultuur, taal, ouderdom, nie-gestremdheid, ens, des te beter kan die resultate wees. Die punt is dat Van Niekerk naarstiglik probeer om die doelpale te verskuif.

Giliomee het hom geantwoord (Die Burger, 7 deser, p 11). Hy wys daarop dat Van Niekerk versuim om Bantoe-onderwys met die voorafgaande onderwysbedeling te vergelyk. Bantoe-onderwys kan onmoontlik op “sistematiese ontneming” neerkom. Daarmee verdedig Giliomee nie sonder meer apartheid nie. “Ek het aangevoer Bantoe-onderwys is ‘n geval van gedeeltelike hervorming pleks van ‘n vernietigende intervensie.” Van Niekerk wil skuld aan ander uitdeel, maar veronderstel dat hy self geen skuld dra nie. “Daar is ander maniere om met die geskiedenis om te gaan as selfbeskuldiging of die beskuldiging van ander.” Hopelik sal Van Niekerk hierdie saak nou met rus laat. Hy sal hom in elk geval nie verwerdig om so politiek inkorrek te wees om te reageer op wat op Praag gepubliseer word nie.

Van Pienkes du Plessis van Somerset-Wes kan ‘n mens altyd op ‘n intelligente reaksie reken. Hy skryf: “Giliomee probeer slegs aantoon dat Hendrik Verwoerd se regering betekenisvolle verbeterings aangebring het aan die jammerlike skoolstelsel wat die kerke en andere destyds aan die gang probeer hou het … Verwoerd se swart-onderwys-stelsel … was ongetwyfeld ligjare beter as die [byna] niks wat voorheen bestaan het.”

Daarmee het ons nog nie eens gekom by ‘n vergelyking van (die gehalte van) onderwys in die ou en nuwe Suid-Afrika nie; ‘n onderwerp wat Van Niekerk soos die pes sal vermy, omdat hy dan ‘n nog groter pak slae sal kry.

Dan Roodt: Hoe Afrikaans die Afrikaner kan red


Deesdae is dit ‘n geval van: “Ek slaan my oë op na die berge: waar sal my hulp vandaan kom?” Danksy Afrikanerleiers se onbekookte oorgawe aan die ANC, word ons stelselmatig uit die ekonomie, die akademie, sport, die kerk en die media – om van die politiek en die staatsdiens nie eens te praat nie – geweer. Daar is egter een gebied waar Afrikaners steeds die septer swaai, en dit is binne ons taal en kultuur self.

Sonder Afrikaans sou daar geen Steve Hofmeyr of Bok van Blerk gewees het nie, geen rolprent-, musiek- of boekbedryf nie. Ek lees nou die dag dat “die kulturele sektor $40miljard tot Kanada se BNP toevoeg en werk aan byna 600 000 Kanadese verskaf”. Kanada beskik natuurlik oor ‘n veel groter ekonomie as dié van Suid-Afrika, asook twee wêreldtale: Engels en Frans. Nietemin kla Kanadese steen en been dat niemand hul boeke lees nie! Afgesien van Céline Dion en Leonard Cohen ken ek nie eintlik die name van Kanadese sangers nie. Wanneer laas het u van ‘n Kanadese rolprent gehoor? Of ‘n Kanadese skrywer? Iewers op my boekerak het ek ‘n boek van daardie tannie Margaret Atwood wat blykbaar hul grootste skryfster is, maar, snaaks genoeg, voel ek geen dringende behoefte om dit te lees nie.

Poësie is ‘n taamlik esoteriese genre wat wêreldwyd deur kunsterade en regerings gesubsidieer word. Behalwe natuurlik hier by ons waar ons anti-Afrikaanse regering alles in sy vermoë doen om Afrikaans te onderdruk. Nietemin is die verkope van Afrikaanse poësie groter as dié van Kanadese poësie. Ek sou nie sê jy kan uit die skryf van Afrikaanse gedigte ‘n bestaan maak nie, maar dit getuig van Afrikaans se status as ‘n lewende kultuur, ondanks alle pogings om dit dood te druk.

Oor die afgelope dekade of wat het gewilde Afrikaanse musiek geblom en iemand soos Steve Hofmeyr het reeds twee miljoen CD’s verkoop, terwyl Kurt Darren, Bobby van Jaarsveld, Bok van Blerk, FPK, Juanita du Plessis en ander seker ook goed daarheen op pad is. Afrikaanse sangers maak reeds ‘n bestaan uit Afrikaanse musiek. Intussen toon die Afrikaanse rolprentbedryf ook weer tekens van lewe en my verengelste naamgenoot, Darryl Roodt, wat eens linkse, polities korrekte flieks gemaak het, het hom nou om den brode tot die Afrikaanse mark gewend.

Dit is net op die gebied  van boeke en publikasies waar Afrikaans se potensiaal nog nie behoorlik ontgin word nie. Ten eerste het die Afrikaner onder ‘n Afrika-bewind – lyk dit my – afgeleer om te lees. Die volk kyk sport op TV en maak vir DSTV en Naspers se buitelandse aandeelhouers ryk, wat seker hulle goeie reg is. Die arme Afrikaanse boek suig egter aan die agterspeen, want onder ANC-beheer koop die biblioteke nie meer boeke nie, Afrikaanse kursusse aan die universiteite kwyn weg of raak so polities korrek dat slegs Antjie Krog en André P. Brink nog gedoseer word. Marxisme het ‘n kulturele hegemonie in Suid-Afrika bereik.

Tydens die Goue Tyd van Afrikaans in die sestigerjare was daar egter ‘n groot mark vir Afrikaanse tydskrifte, fotoverhale, speurverhale, spioenasieverhale, letterkunde, poësie, drama, ens. Waarom kan daardie goeie tye nie weer terugkom nie? Weliswaar was dit ook ‘n ekonomies voorspoedige era in Suid-Afrika en het die staat nie soos tans geld op korrupte projekte en astronomiese salarisse vir amptenare verkwis nie. Aan die ander kant, is letterkunde en boekverkope nie noodwendig afhanklik van ‘n bloeiende ekonomie nie, soos die huidige Franse voorbeeld aan ons toon. In weerwil van uiters trae ekonomiese groei en hoë werkloosheid, gaan dit voor die wind met Franse boekverkope. Letterlik honderde groot en klein uitgewerye publiseer ‘n konstante stroom nuwe boeke: fiksie en nie-fiksie met allerlei temas en onderwerpe. Letterlik duisende skrywers leef van hul skryfwerk en hou die volk aan die lees.

Waarom kan dieselfde nie by ons gebeur nie? Weereens is daar die Naspersfaktor. Die reusemediagroep in die Kaap beheer die verspreiding van Afrikaanse boeke, asook die publisiteit rondom sulke boeke en skrywers. Dus bestaan dít wat van die Afrikaanse letterkunde oor is uit ‘n groepie horingdom joernaliste, huidige en oudwerknemers van Naspers wat vervelige, niksseggende romans produseer wat net hulle en hulle vriende wil lees. Dis mense wat van letterkunde of idees weinig verstaan, en erg konformisties in hul sienings is, wat natuurlik die aanbidding van “Madiba” en die ANC/SAKP-weergawe van ons geskiedenis insluit. Geen wonder die gemiddelde Afrikaner stel nie meer belang in “letterkunde”, wat hy met domheid en politieke korrektheid assosieer nie.

Blykbaar koop 5 miljoen Dene elke jaar 30 miljoen boeke, wat vertalings vanuit vreemde tale in Deens insluit. Gewilde Deense skrywers word wêreldwyd in vertaling gelees. Trouens, die Deense boekbedryf in ‘n klein Europese landjie is groter as dié van Suid-Afrika met sy 55 miljoen mense!

Hoewel die regering, maar ook die groot maatskappye, aggressief besig is om Afrikaans te probeer doodmaak, is 45% van nuwe boektitels in ons land steeds in Afrikaans. As ‘n mens só daaraan dink, is dit eintlik ‘n wonderwerk! Geen ander taal ter wêreld sou in mededinging met Engels, ‘n vyandige regering van oudterroriste en ‘n algemene kultuur van politieke korrektheid kon oorleef nie. Nederlands of Duits sou lankal gevou het, net soos dié tale in die VSA verdwyn het, in weerwil daarvan dat daar Duitssprekende meerderhede in sommige Amerikaanse state was.

Afrikaans is uiters besonders: van Wes-Europese en Wes-Frankiese oorsprong, gewortel in Suider-Afrika, maar toenemend ook ‘n internasionale taal wat steeds deur die Afrikaner-diaspora in vele eerstewêreldlande gepraat en gelees word. Laasgenoemde punt is belangrik: Tans bestaan daar kwaadwillige pogings om Afrikaans tot ‘n “Afrikataal” of “kreools” te reduseer sodat ons met derderangse status tevrede moet wees, terwyl die staat miljarde rande van ons belastinggeld aan die kunsmatige bevordering van Engels bestee!

Ons moet aanvaar dat die staat, die groot maatskappye, asook die Britse regering wat plaaslik steeds met kulturele imperialisme besig is, Afrikaans wil uitwis. Daarom moet ons terugbaklei, maar op ‘n manier wat die mark vir Afrikaanse kultuur uitbrei sodat daar meer en meer werk en opleiding vir ons mense geskep kan word.

Dat 45% van nuwe boektitels in Suid-Afrika in Afrikaans is, is nie genoeg nie. Ons moet sorg dat dit 70% of 80% raak. Afrikaanse boeke, rolprente en musiek moet eenvoudig Engelse musiek in ons land al hoe meer op die agtergrond stoot. Sekerlik is dit ‘n uitdaging, maar sonder dat ons vreeslik hard probeer, is daar reeds tekens daarvan.

Wat is die potensiële grootte van die Afrikaanse kultuurekonomie en vir hoeveel Afrikaners kan dit werk skep? ‘n Verslag van die Europese Kommissie (“Priority Sector Report: Creative and Cultural Industries”) het die volgende bevind:

  • In 2009, creative and cultural industries firms employed a total of 6.4 million persons in 30 European countries.

  • Regions with high concentrations of creative and cultural industries have Europe’s highest prosperity levels.

  • Large urban areas and capital city regions dominate the creative and cultural industries, but some city regions do better than others. The super clusters London and Paris stand out, followed by Milan, Madrid, Barcelona and Rome.

Trouens, volgens dieselfde verslag is Parys die stad in Europa wat die meeste werk aan mense in die kultuurbedryf verskaf. Nie minder nie as 279 361 Parysenaars is in dié sektor werksaam. As ‘n mens vat dat die gemiddelde inkomste per kop in Parys €25 044 per jaar is, dan beteken dit dat daardie groep mense byna €7-miljard per jaar uit kultuurbedrywighede verdien! In rand omgeskakel, is dit gelykstaande aan byna R100-miljard per jaar.

In die volgende lande werk meer as 5% van mense in die sogenaamde “Kulturele en Skeppende Bedrywe”:

Land | Persentasie van arbeidsmark | Aantal mense wersaam in KSB

Swede   7.30%                                            151 143
Finland 6.05%                                            81 818
Ysland 5.85%                                                9 215
Nederland 5.45%                                     376 097
Letland 5.41%                                             53 217
Brittanje 5.39%                                    1 220 690
Switserland  5.23%                                  171 087
Noorweë 5.03%                                         95 875

Omdat swartes nie in Afrikaans belangstel nie en Engels verkies, is die kanse skraal dat daar ooit regstellende aksie in die Afrikaanse kultuurbedryf toegepas gaan word. Dit skep vir ons ‘n geleentheid om dié bedryf uit te bou tot iets wat vir ‘n aansienlike persentasie Afrikaners (iewers tussen 5 en 10 persent) werk kan verskaf. Die uitwerking van so ‘n kulturele opbloei op ons selfrespek en identiteit sal eenvoudig ongekend wees. Hoewel ons steeds oor geen eie land mag beskik nie, sal sowel Suid-Afrika as die meeste ander lande ons soos ‘n outonome etniese en kultuurgroep móét behandel. Die diaspora-Afrikaners sal steeds deel van ons bly en vrylik vanuit Australië, Nieu-Seeland, Kanada, die VSA, VK, ens., aan die bedryf deelneem.

Vanuit die Afrikaanse kultuur wat bande met die res van die wêreld sal handhaaf vir vertalings, filmfeeste, kulturele uitruiling, ens., sal vele ander handelsgeleenthede vir invoer- en uitvoer ontstaan. Terwyl die res van Suid-Afrika op sy ingeslane weg na ‘n tweede Zimbabwe voortploeter, sal ons danksy Afrikaans en haar kulturele en skeppende bedrywe grootliks hiervan gevrywaar word en feitlik oor volle indiensneming beskik.

Soos die Europese studie bevind, beskik lande en stede met groot KSB’s ook oor die grootste welvaart in ‘n algemene sin (“Regions with high concentrations of creative and cultural industries have Europe’s highest prosperity levels”). Immers gaan die twee hand aan hand: hoe groter jou leeskultuur en sin vir jou eie geskiedenis, hoe hoër die vlak van jou opleiding en hoe beter presteer jy in die wêreldekonomie.

Afrikaans kan dus inderdaad die Afrikaner van dreigende ondergang red.

Leon Lemmer: Albert Nothnagel en Marius Redelinghuys oor Afrikanerskap

Die volgende brief, wat ek volledig aanhaal, is deur Albert Nothnagel van Mosselbaai geskryf en in Die Burger (13 Junie, p 11) gepubliseer:

“Die speaker van die Nasionale Vergadering beslis nou dat ons almal Afrikane is en so staan dit op die voorblad van Die Burger, 11 Junie.

“Indien my geheue my nie in die steek laat nie, was dit op dieselfde plek waar Die Burger jare terug aangekondig het dat hulle groep voortaan die woord ‘Afrikaan’ gaan gebruik.

“In die Afrikaanse taal noem ons alle mense in SA al jare lank ‘Suid-Afrikaners’. Dus as ons die ‘Suid’ wegneem, was alle mense in Suid-Afrika reeds van toentertyd af ‘Afrikaners’. So is alle mense in Nigerië ook Afrikaners, dws Afrikaners wat in Wes-Afrika woon – ‘Wes-Afrikaners’.

“Die woorde ‘Suid-Afrikaners’ in Engels vertaal as ‘South Africans’. Dit het nooit enige mens uitgesluit nie en nooit aanstoot gegee nie.

“Die moeilikheid het gekom toe ons van die woord ‘Afrikaner’ ‘n wit eksklusiewe Afrikaanse mens, ‘n uitverkorene, gemaak het. Gode sy dank die WAT skryf nou as eerste definisie van ‘Afrikaner’ as rassisties en verouderd wit Afrikaanssprekende. Die Internasionale Etimologiese woordeboek Harpers Etymology online beskryf ‘Africaander’ as ‘n mens wat in Afrika woon. Dit was die oorsprong van die Nederlandse woord ‘Africaander’ nav ‘Englander’ en ‘Deutchlander’.

“Kom ons almal wees net wat ons eintlik was en steeds is, sonder apartheid, nl ‘Afrikaners’ – inwoners van Afrika.”

Nothnagel dink klaarblyklik dat hy met onfeilbare logika redeneer. Aangesien ons hier met terminologie te make het, moet ek daarop wys dat die joernalistieke term “voorblad” vir “front page” streng gesproke foutief is. ‘n Blad (“leaf”) het ‘n voor- en ‘n agterkant, ‘n recto en ‘n verso/keersy. ‘n Bladsy (“page”) dui op net een sy of kant van ‘n blad.

Nog ‘n probleem wat ek met Nothnagel se brief het, is dat die berig waarna hy verwys in my uitgawe van Die Burger (11 Junie) nie op die voorbladsy verskyn nie, maar op bladsy 5. Dit is Corné Mulder van die VF+ wat beweer het dat almal in die Nasionale Vergadering Afrikane is. Mmatlala Boroto, die voortsitster, het beslis: “Almal in die huis is Afrikane. Ek sien geen verskil nie.”

Hierdie laaste sin is die kern van die saak: die ontkenning van verskille, die sug na gelykmaking, die poging tot gelyk- en selfs eendersverklaring, gedwonge rasse-integrasie, die begeerte na inklusiwiteit (wanneer dit die nuwe maghebbers pas). Nothnagel ly sedert die koms van die nuwe Suid-Afrika erg aan oorverligtheid. As oud-lid van die Nasionale Party het hy hom aanvanklik by die ANC geskaar en was hy sterk teen die DA van Tony Leon gekant. Hy het die ydele hoop gekoester dat die ANC-regering sy ambassadeurskap in Nederland sou verleng. Daarna het hy toenadering tot die DA gesoek. Hy beskryf homself as ‘n “white child of black Africa”, soos ek voorheen aangedui het (Praag 3.05.2014), toe hy met feitlik dieselfde storie as in sy jongste brief vorendag gekom het.

In sy vorige brief (Die Burger, 3.05.2014, p 11) het Nothnagel beweer:”Enigeen wat hom vandag beywer vir die regte van wit Afrikaners, in groepsverband, sit steeds in die ou moeras van rassisme vas … Op sy beste is wit Afrikaners wat hulself vandag nog eksklusief Afrikaners noem, outyds en op sy akkuraatste rassisties.” Omdat hy die term “rassisties” so vryelik gebruik, hou Nothnagel daarvan dat die Woordeboek van die Afrikaanse Taal (WAT) beweer dat die gebruik van die term “Afrikaner” eksklusief vir wit mense rassisties is. Die twee gebruike van “Afrikaner” wat deur die WAT goedgekeur word, is: “iemand met Afrikaans as huistaal” (dus wittes, bruines, swartes en Asiate) en “iemand wat in Afrika gebore is” (waarvoor myns insiens eerder die term “Afrikaan” gebruik behoort te word). Wat ons hier mee te make het, is dat die WAT en Nothnagel ons ook van ons etnies-kulturele naam wil beroof. Die Verklarende Handwoordeboek van die Afrikaanse Taal (HAT) huldig dieselfde standpunt. “Afrikaner” beteken: “Persoon wat Afrikaans is deur geboorte of afstamming, veral iemand wat Afrikaans as moedertaal het.” Die onderliggende taboe is dat ons nie op etnies-kulturele gronde tussen wit, bruin, swart en Asiaat mag onderskei nie, al doen die “nie-rassistiese” ANC dit daagliks in die uitvoering van sy beleid van verbete rassediskriminasie teen veral die blankes.

Ooreenkomste by mense word deur Nothnagel oorbeklemtoon terwyl verskille, indiwidueel en groepgewys, eintlik (soos ook deur Boroto) ontken word. Maar dit is ‘n feit dat dit vir mense onmoontlik is om te funksioneer tensy onderskeide getref word. Hiermee word nie geïmpliseer dat ‘n mens ter benadeling op grond van bv ras of kleur moet onderskei of diskrimineer (soos die ANC so graag doen) nie. Ter inligting van homself kan die oorverligte Nothnagel gerus so objektief moontlik vasstel met wie hy daagliks op gelyke vlak sosiaal verkeer. Dit sal seker hoofsaaklik met mense wees wat dieselfde kleur, kultuur en taal as hyself het. Dan sal hy besef dat Afrikaanssprekende blankes in beduidende opsigte anders as bv swart Suid-Afrikaners is. Daardie blankes word in die omgang “Afrikaners” genoem, al sou ek graag die betekenis van die term tot nie-verloopte Afrikaners wou beperk en Nothnagel dus uitsluit.

Kortom, in Afrikaans en Engels word daar tereg na Afrikaanssprekende blankes as “Afrikaners” verwys, terwyl swart mense in Suid-Afrika en in die res van Afrika “Afrikane/Africans” genoem word. Hierdie onderskeid is nie ter benadeling nie, maar is kultureel nodig omdat Afrikane baie meer met hulle swart broers en susters in die res van Afrika as met Afrikaners en ander blankes gemeen het. Die motief vir hierdie Afrikaner/Afrikaan-onderskeid is nie om “aanstoot” te gee soos Nothnagel beweer nie. Die enigste assosiasie met die term “Afrikaner” wat sekerlik verouderd is, is dié van “uitverkorene”. As Afrikaners as volk/nasie Judaïes of Bybels uitverkore was, sou die roemlose, mandaadlose oorgawe aan ongebreidelde swart mag nie oor ons weg gekom het nie.

Daar is ook so iets soos prioriteite by mense, of verskillende rolle wat elkeen vertolk. In daardie konteks is ‘n blanke Afrikaanssprekende (soos ek) in die eerste plek ‘n Afrikaner, in die tweede plek ‘n Suid-Afrikaner en in die derde plek (as dit werklik moet) van Afrika, dus ‘n Afrikaan. As Afrikaner is my probleem met Suid-Afrikanerskap dat ek my nie kan versoen met die aard van die nuwe Suid-Afrika en die manier waarop dit aan (nie-verloopte) Afrikaners opgedring is nie. My hartstogtelike verbintenis met Suid-Afrikanerskap is van ‘n historiese (voor 1994) aard. As Afrikaner is my probleem met Afrikaanskap dat my kulturele wortels eerder in Europa as in Afrika lê. In hierdie onhervormbare, Bybelse sin is ek in Afrika maar nie van Afrika nie.

In Amerika het die swartes voorgeskryf dat hulle nie meer “negers” genoem wil word nie. Hulle verkies om “Blacks” of “Afro-Americans” genoem te word. In Suid-Afrika het die swartes, bruines en Asiate/Indiërs elk besluit wat hulle genoem wil word en ook wat iedere indiwidu of groep nie genoem mag word nie. As iemand (in die praktyk eintlik net wittes) dit waag om ‘n historiese etniese term te gebruik wat nie-wittes nie goedkeur nie, word dit sonder meer as “rassisme” geag.

Die huidige situasie van die blankes is (soos in so baie ander opsigte) glad nie so gunstig soos dié van die drie ander etniese groepe nie. Blankes en veral Afrikaners kan enigiets toegesnou word sonder dat dit as rassisties gebrandmerk word. Dit maak nie saak met hoeveel venyn en haat dit gedoen word nie. Maar die benadeling van Afrikaners strek verder. Soos Nothnagel en die redakteurs van die WAT en HAT aantoon, word voorgeskryf dat Afrikaanssprekende blankes nie self mag besluit wat hulle hulleself noem nie. Indien Afrikaners die benaming “Afrikaners” vir hulleself toe-eien, word dit as “rassisme” geëtiketteer. Dit is hier waar alle nie-verloopte Afrikaners ‘n streep behoort te trek. In die nuwe Suid-Afrika is ons reeds van genoeg ontsê en van oorgenoeg beroof. Ons moet nie toelaat dat ons eiesoortige kulturele benaming, te wete “Afrikaners”, ook van ons weggeneem word nie. Dit is ons “demokratiese reg” om soos die ander etniese groepe self te besluit watter benaming ons welgeval.

Marius Redelinghuys

Nothnagel is ‘n oud-NP-ondersteuner, wat daarna ‘n wyle lank ‘n ANC-entoesias was. Na ontgogeling het hy aansluiting by die DA gesoek. Sy soort manteldraaiery is nie uniek nie. Hiervan getuig die brief van Marius Redelinghuys (gebore in 1987), een van die DA se nasionale woordvoerders (Die Burger, 15 Junie, p 12). Hy was voorheen lid van Cope (2009-2011) en het in 2014 met Steven Hussey getrou. Is hierdie (waarskynlik permanent kinderlose) gesin se huistaal Afrikaans? ‘n Steven Hussey maak op die internet voorbrand vir homoseksualiteit.

Redelinghuys begin sy brief soos volg: “Dit het my baie jare van my jeug geneem om myself met my Afrikaanse en Afrikaner-herkoms te versoen. Ek kon dit nie ontsnap of vermy nie.” Het hy werklik al van vroeg af begeer om hom van sy Afrikanerskap te distansieer, of het hy daardie twee sinne by nabaat geskryf omdat dit nou in bv die DA mode is ‘n nie-Afrikaner te probeer wees?

Hy het later besef “dat daar twee dinge is … wat my altyd sal volg: Afrikaanswees en die politiek” – blykbaar nie ook Afrikanerwees nie. “Dit was makliker om my by die politiek te berus, maar om my herkoms, my identiteit, kultuur en taal te aanvaar, was ‘n stryd.” By Redelinghuys is daar dus nie vanselfsprekende lojaliteit en entoesiasme vir Afrikanerskap nie, want hy het selfs met die blote aanvaarding hiervan gesukkel. Wat myns insiens in die nuwe Suid-Afrika opval, is dat homoseksuele geneig is om hulle van hulle Afrikaner-wortels los te maak.

“Tweedens het ek ook grootgeword in ‘n tydperk van die Suid-Afrikaanse geskiedenis waartydens wit mense hul eie skuldgevoelens moes hanteer, en soms laat voel is dat ons nie in Suid-Afrika inpas of behoort nie.” Daar is sekerlik baie Afrikaners wat geen (beduidende) skuldgevoelens ervaar nie. Hulle erken dat geen politieke stelsel volmaak is nie en dat die ANC-regering (en die DA) in baie opsigte moreel, asook in ander opsigte, slegter as die Nasionale Party- (NP-) regering vaar.

“Dit was dus makliker om skuins te trek en my soveel moontlik van die Afrikaner-identiteit te probeer distansieer, uit skuldgevoelens en veral die heersende geloof dat daar Een Taal, Een Volk en Een God is.” Die waarheid is dat die NP deurgaans veelvolkigheid en twee amptelike tale (Afrikaans en Engels) erken het. Dit is in die nuwe Suid-Afrika dat die ANC en die DA een Suid-Afrikaanse volk en effektief een taal (Engels) begeer. Is Redelinghuys se skuldgevoelens suiwer polities geïnspireer, of speel seksualiteit hier ook ‘n rol? Oorweeg die moontlike rol van hierdie twee faktore (politiek en seksualiteit) in wat volg.

“Ek het nie ingepas nie; ek het nie gemaklik gevoel nie, en ek het geskop teen die idee dat wie ek moet wees, wat ek moet nastreef en wat ek moet glo, deur ander gedefinieer moet word.” Insgelyks wil ek nie toelaat dat Nothnagel en soortgelykes besluit dat ek myself nie ‘n Afrikaner, ‘n lid van ‘n blanke groep/volk/nasie mag noem nie. Ek ontken ook dat dit met reg “rassisties” genoem kan word.

“Ek het ‘n keerpunt ervaar in my laat tienerjare toe ek blootgestel is aan Ingrid Jonker, Karen Zoid, Elsabé Zietsman en Amanda Strydom. Hier was mense wat my taal praat – letterlik en figuurlik – en wat ‘anders’ was. Hulle het hul herkoms, hul taal, omarm en hul eie, unieke sienswyse, ervarings en ideale daarin en daardeur uitgedruk. Dit het duidelik geraak dat ek Afrikaans en Afrikaner kan wees én boonop trots daarop kan wees.” Dit lyk na ‘n erg afgewaterde/verloopte vorm van Afrikanerskap. Afgesien van die genoemde viertal se geneigdheid tot linkse politiek, kan hierdie vraag gestel word: Is dit toevallig dat uitsluitlik na vroue verwys word? Op die internet word Hussey die man/”husband” van Redelinghuys genoem.

[• By Elsabé Brits, ‘n joernalis wat dikwels in Die Burger publiseer, kom ‘n variasie hiervan voor. Sy noem haarself die man van die vrou waarmee sy getroud is. Oor dekades het ek bepaalde waardes ontwikkel waarvan dit moeilik is om af te sien. Ek besef dat nadat ons hele samelewing in die jare negentig omgedop is (soos Karel Schoeman* dit stel), daar op ‘n helvaart gegaan is. Daar word bv deesdae van ons as beskaafde Europeërs verwag om groot waardering te hê vir die gewelddadigheid en misdadigheid van die “bevrydingstryd”, asook vir die geweldenaars en misdadigers wat sedertdien knus in hoë en daarby buitensporig lonende poste sit. Uit my perspektief was en is dit ‘n abnormalisering van die samelewing. ANC-kamerade en hulle meelopers, insluitende verloopte Afrikaners, beskou “ons jong demokrasie” egter as ‘n normalisering; veral diegene wat daardeur bevoordeel word. Deel van hierdie “regstelling” was dat die normaliteit van homoseksualiteit amptelik erken is. Maar ek bly geheg aan die kultus van die gewone en normale soos wat ek dit in die ou Suid-Afrika leer ken en waardeer het; elementêre, basiese dinge soos dat daar twee geslagte (mans en vroue) is en dat getroude pare van verskillende geslagte is en kinders kan kry. Brits beweer egter: “Dit is geheel en al naïef om te beweer ‘n kind moet ‘n man en vrou as ouers hê” (Die Burger, By, 13 Junie, p 11). Wat ek billikheidshalwe in die nuwe bedeling verwag, is dat wanneer iemand soos Brits in artikel na artikel homoseksualiteit loof Die Burger darem die sensitiwiteit en integriteit behoort te hê om openlik aan sy lesers die outeur se persoonlike belang by die saak te verklaar. Waarom loof die hoofstroommedia enersyds eerder rasse-integrasie as rasse-segregasie en andersyds eerder homoseksualiteit as heteroseksualiteit? Dui dit nie op dekadensie, oftewel geestelike verrotting, nie? Daar word meer lofsange vir homoseksuele as ‘n minderheidsgroep as vir blankes en veral Afrikaners aangehef, maar watter groep lewer die grootste bydrae tot die heil van die land?

  • Na die publikasie van Brits se artikel het die linkse Christi van der Westhiuizen ‘n lofsang aangehef vir die Iere wat in ‘n referendum huwelike tussen mense van dieselfde geslag goedgekeur het. “Die Iere is met reg trots” (Die Burger, 27 Junie, p 11). Daarna gebruik sy politieke retoriek. Homoseksuele is glo te na gekom, het ‘n pynlike geskiedenis, is veronreg, maar nou is daar, ten minste in Ierland, geregtigheid. Toegepas op Suid-Afrika kom sy dan openlik by haar soort politieke propaganda uit: “Die verdoeselde seksuele slagoffers van apartheid moet erkenning kry.” Haar persoonlike belang by homoseksualiteit word egter ook verdoesel.
  • Frits Gaum bepleit verdraagsaamheid, geregtigheid en menswaardigheid vir homoseksuele (Rapport, Weekliks, 28 Junie, p 11). Soos gebruiklik ignoreer hy iedere Bybelteks oor hierdie saak. Sy persoonlike belang, naamlik dat hy ten behoewe van sy homoseksuele seun pleit, word verswyg.
  • Die algemene moderator van die NG Kerk, Nelus Niemandt, wil die NG Kerk oopgooi vir nie-selibaat, homoseksuele predidante. Ook: “My hoop is dat lesbiese, gay, biseksuele en transseksuele [oriëntasies] genormaliseer sal word [binne die kerk]”(Die Burger, 1 deser, p 1). Dalk koester hy die ydele hoop dat hy die heilige doop aan LGBT-pare kan bedien. As mode-vraat ignoreer Niemandt iedere Bybelteks oor hierdie saak.
  • Ten einde die maksimum sensasie uit die jongste vlaag pro-homoseksuele propaganda te trap, het Die Burger (2 deser, p 1) Laurie Gaum, Frits se predikantseun, om kommentaar genader. Hy beskryf sy seksuele oriëntasie as ‘n “gawe”.
    (*Schoeman se naam word nie om dowe neute hier opgehaal nie, maar ek het groot respek vir hom as literator en navorser.)]

Redelinghuys gaan soos volg voort: “Ek het meer begin nalees oor Beyers Naudé, Bram Fischer, Max du Preez, Johannes Kerkorrel en Koos Kombuis.” Hiermee word die geslagsewewig herstel deur uitsluitlik na mans te verwys, hoewel Kerkorrel openlik homoseksueel was. Hiermee word die politieke ewewig egter nie herstel nie. Al vyf was/is verloopte of nie-Afrikaners.

“Vandag is ek trots op my taal; ek het met my herkoms en die rol van my mense geworstel en besluit om my Afrikaanswees, ons unieke karaktereienskap en vermoë, aan te wend om ‘n bydrae te lewer tot ‘n Suid-Afrika waar alle mense ‘n voorspoedige, gelukkige en veilige lewe kan nastreef en in vreedsaamheid en verdraagsaamheid kan leef.” Hoeveel kom in die nuwe Suid-Afrika van ‘n “veilige lewe” en “vreedsaamheid” tereg? Hulle is uitdagings (die ANC se “challenges”) en hersenskimme (“iets wat net in die verbeelding kan bestaan” – HAT). Hoeveel verdraagsaamheid is daar werklik as die staatshoof, Jacob Zuma, Jan van Riebeeck as die oerbron en die “Ander” (die blankes) as die oorsaak van al die land se probleme uitwys? Redelinghuys sê hy het hom met sy Afrikaanswees versoen; iets wat seker volg uit die feit dat hy deur die DA as Afrikaanse woordvoeder gebruik word. Iemand anders funksioneer as die DA se Engelse woordvoerder.

Redelinghuys sluit sy brief soos volg af: “Dit is dus vir my hartseer – tragies – dat daar sommige Afrikaanssprekendes en Afrikaners is wat nou skuinstrek, of dalk hul ware kleure wys. Mense soos Steve Hofmeyr en Sunette Bridges wat die platform wat aan hul verskaf word, misbruik om rassehaat, verdeeldheid, vrees en onverdraagsaamheid aan te stook.” Dit is nie mense soos Hofmeyr en Bridges wat “skuinstrek” nie. Dit is veel eerder Redelinghuys wat ‘n skewe siening het. Die fundamentele verskil is tussen mense wat regte of nie-verloopte Afrikaners is en diegene wat teen die tradisionele, behoudende Afrikaners gedraai en in die eerste plek nuwe Suid-Afrikaners en Afrikane geword het.

‘n Knuppel in die gay hoenderhok

Na aanleiding van die Amerikaanse hooggeregshof se uitspraak dat gay-huwelike nie teen die Grondwetlike bepalinge van die Verenigde State indruis nie, sien ons wêreldwyd ‘n oplewing van pro-gay vreugevieringe en aktiviste wat mekaar op die skouer klop oor hul oorwinning. Orals word die kleurvolle gay vlag gehys (en die Konfederale vlag gestryk), homoseksuele stelle het massaal in die huwelik getree en Facebook gebruikers het uit solidariteit hul profielfoto’s aangepas met die kleure van die gay vlag.

Soos ‘n oorwinning van ‘n voetbalwedstryd is die vreugde groot en is die verwagting dat hierdie aksie binnekort so algemeen sal word dat die taboe daaromheen iets van die verlede sal wees. Die gedagtes in hierdie tydsbestek bestaan alreeds uit onbegrip oor die tyd wat dit geneem het om dit wettig te verklaar, en dat dit absurd is dat homohuwelike nie eerder erken was nie.

Soos met enige nuwe instelling wat wettig verklaar word is mense geneig om hierdie nuwe vryheid onkrities te aanvaar sonder om te besef dat die uiteinde hiervan geen vryheid beteken nie, maar liewer die pad van goeie bedoelings is wat na die hel lei.

Ek maak nou ‘n groot waagsprong, maar net soos apartheid die verskeie volkere in Suid-Afrika beskerm en onkundig gehou het oor die barbarisme van Afrika, is die kans groot dat die destydse wetgewing teen gay huwelike ook die publiek onkundig gehou het oor die gevare wat nou kan ontstaan wanneer die homoseksuele ‘hek van die dam’ is, om ‘n Nederlandse uitdrukking te gebruik.

Homoseksualiteit is al so oud soos die mensdom self en kom oral voor. Dit is ook nie ‘n doelbewuste keuse nie, maar ‘n aangetrokkenheid tussen mense van dieselfde geslag. As hierdie aangetrokkenheid eenmaal ontstaan het, doen die sosialisering in die gay-gemeenskap die res.

Die gevaar is egter wanneer gay-aktivisme die politiek begin beïnvloed. In die sestiger jare en verder het verskeie aktiviste manifeste geskryf waarin hulle hul geaardheid tot uitdrukking wil bring, dikwels ten koste van die gevestigde orde wat – natuurlik – as verdrukkend beskou word.

Kom ons kyk na enkele uittreksels van hierdie gay-manifeste:

Michael Swift, ‘n gay-regte aktivis en skrywer van die “Gay Revolutionary” het in die publikasie Gay Community News van Februarie 15-21 uit 1987 geskryf:

“We shall sodomize your sons, emblems of your feeble masculinity, of your shallow dreams and vulgar lies. We shall seduce them in your schools, in your dormitories, in your gymnasiums, in your locker rooms, in your sports arenas, in your seminaries, in your youth groups, in your movie theater bathrooms, in your army bunkhouses, in your truck stops, in your all male clubs, in your houses of Congress, wherever men are with men together. Your sons shall become our minions and do our bidding. They will be recast in our image. They will come to crave and adore us.”

“If you dare to cry faggot, fairy, queer, at us, we will stab you in your cowardly hearts and defile your dead, puny bodies.”

“Our writers and artists will make love between men fashionable and de rigueur, and we will succeed because we are adept at setting styles. We will eliminate heterosexual liaisons through usage of the devices of wit and ridicule, devices which we are skilled in employing.”

“The family unit-spawning ground of lies, betrayals, mediocrity, hypocrisy and violence–will be abolished. The family unit, which only dampens imagination and curbs free will, must be eliminated. Perfect boys will be conceived and grown in the genetic laboratory (my kursivering). They will be bonded together in communal setting, under the control and instruction of homosexual savants.”

Soos ons kan aflei, is daar ’n groot mate van militante sentimente onder sommiges wat selfs bereid is om tot primitiewe eugenetika oor te gaan. Daarmee gepaardgaande sien ons ‘n wil om die kerngesin af te breek, net soos Marx en Engels wou. Ons sien dus ’n hele ideologiese rioolput van vuigheid gekombineer met kommunistiese en Nazi-agtige gedagtes wat agter die kleurvolle baniere skuilgaan. Deur gayregte tot politiek te verhef sal hierdie sentimente ’n werklikheid word, net soos die Swart Gevaar ook ’n werklikheid geword het die afgelope twintig jaar.

Let wel, hierdie woorde is geen stompsinnige uitbarstings van ’n gefrustreerde gay puber nie, maar ’n outentieke wetenskapsartikel  wat in die Amerikaanse Kongresbiblioteek bewaar word!

In ’n ander uittreksel van ‘n gay vergadering wat in 1972 in San Francisco gehou was – die Gay Rights Platform – was die voorstel geopper om alle wette te onttek wat seksuele omgang onder ’n bepaalde leeftyd verbied, asook om huwelike toe te staan met ’n onbeperkte aantal mans en vrouens wat saam in die eg verbind word. ’n Paar jaar later, in 1993, was ook eise gestel om verpligte miv toetse af te skaf en gratis behandeling toe te dien vir vigspasiënte en dwelmverslaafdes.

Vir diegene wat belangstel kan die volledige artikel hier ingesien word.

Die motief is die volgende: ‘n Oorseksualisering van die massas en ‘n vernietiging van goeie karakter wat net ‘n gesonde kerngesin kan waarborg. Dit het ten doel om  mense te verslaaf aan alle vorme van walging en ekstreme seksuele wangedrag wat geen meerwaarde vir die samelewing inhou nie en juis die samelewing se ondergang bespoedig. Seksualiteit onder gays het ‘n ander betekenis as by heteroseksuele stelle. In heteroseksuele verbande is dit die bedoeling dat ‘n nageslag voortspruit en die ouers moet hul kennis en wysheid aan die jong generasie oordra sodat hulle eendag die roer van hul kultuur kan oorneem. Aangesien daar geen kinders kan voortspruit uit ‘n homoseksuele verhouding nie word seksualiteit meer beskou as ‘n genotmiddel, byna soos dwelms op ‘n partytjie: Eers begin ‘n mens met een, daarna begin dit verveel en begin ‘n mens meer in te neem en meer uitspattig om te gaan om die grense te verlê van hierdie vorm van genot.

As iemand dink ek oordryf, verwys ek na gebeure soos “bareback” partytjies waar homoseksuele stelle onbeskerm met mekaar omgaan met die doelbewuste intensie om te sien of hulle mekaar met die miv virus kan infekteer. Hulle speel met ander woorde Russiese roulette met hul gesondheid. Dit is ook nie uitsonderlik dat hulle in een aand tot dosyne kontakte met ander mans gehad het nie. Die gevare van hierdie omgangsvorme vir die algemene volksgesondheid behoort vir almal duidelik te wees nie net wat die miv virus aanbetref nie, maar ook ander siektes soos hepatitis en diverse oordraagbare infeksies.

Die redes waarom daar sedewette bestaan is dieselfde as waarom daar verkeersreëls en motorvoertuiglisensies is, naamlik om te sorg dat mense verstaan wat hulle doen en die moontlike gevare van hul optredes besef, uiteindelik sodat hulle nie hulself of ander onnodig in gevaar kan stel nie. Snaaks genoeg begryp ons almal die gevare van wat sou gebeur as ons besluit om die verkeersreëls massaal te verontagsaam, maar op seksuele gebied kan ons dit nie raaksien nie. (Laat ek raai, binnekort gaan ons seker hoor dat verkeersreëls ook verdrukkende Westerse chauvinistiese wit-manvark instellings is.)

Wat ons gesien het met die Olimpiese Winterspele in Sotsji, was dat die hoofsaaklike rede vir protes vanuit die gay gemeenskap gehandel het om die wetgewing teen nie-tradisionele sekspraktyke vir minderjariges ongedaan te maak, wat eintlik beteken dat hulle die Russiese regering wil dwing om die dun lyn tussen pedofilie en homoseksualiteit nader aan mekaar te bring. Immers, nêrens in die Russiese wetgewing word verwys na homoseksualiteit nie, maar die wet wil slegs voorkom dat minderjariges blootgestel word aan nie-tradisionele sekspraktyke.

Duidelik het die dom massa meelopers geen idee wat die uiteindelike resultaat is van hul eie aktivisme nie.

Vanuit hierdie redenering is dit belangrik dat ons die volgende weet, naamlik dat by pedofilie is die grondmotief beslis nie om ‘n “alternatiewe” vorm van geslagsgemeenskap te bevorder nie. Pedofiele word gemotiveer deur ‘n behoefte om ‘n kind se onskuld te skend. Die hele beginsel van kind-wees en onskuld wil hulle vernietig.

Die “vryheid” wat hulle voorstaan is geen hoë vryheid nie, maar juis ‘n lae vryheid. Met lae vryheid bedoel ek onmiddelike behoeftebevrediging, en met hoë vryheid die kultivering van passie en kultuur met die uiteindelike bedoeling om te selfaktualiseer. Die insette by hoër vryhede is groter, maar die beloning is heelwat treffender en belangriker vir die algemene voortbestaan van almal.

Deur die lae vryhede te benadruk probeer hierdie drukgroepe die aandag van die hoër vryhede af te lei sodat mense uiteindelik soos verwarde kinders word met geen geestelike krag om hulself uit benarde posisies te help nie, en maak mense dus vatbaar vir ‘n Huxleyaanse dapper nuwe wêrelddiktatuur. Die rigtingloosheid en nihilisme wat hieruit sal onstaan is genoeg om enige mens se wil te breek wat verder vooruit wil gaan in die lewe.

Vandaar dat ons rekening moet hou watter onheimlike magte ons gaan verwelkom deur gayregte te steun.

Soos baie linkse stokperdjies is dit geen nuutgevonde vryheid nie, maar ‘n soveelste manier om die Westerse beskawing ten val te bring.

Skoppensboer: Befoeterde bafoer straf kontrarevolusionêre graadnulleerlinge

In Indië het hulle heilige koeie. In Suid-Afrika los hulle die koeie sonder kos en water soos Madame Thandi Modise, die opkomende boerin, gedemonstreer het. By ons is koeie dus allermins heilig, synde dikwels mishandel. Maar ons het heilige mense! Die Pous en die Katolieke Kerk het hulle nie tot Heiliges verklaar nie, nee, hulle is sommer by geboorte Heilig, met ‘n hoofletter!

Heiligheid lei altyd tot taalkundige probleme. Hoofletter of kleinletter? Is hulle Heilige Mense of bloot heilige mense? Meer nog, hoe benader ‘n mens dié “heilige grond”, as jy na “hulle” verwys? Sekerlik moet jy jou spykerskoene en rugbystewels maar uittrek en met baie sagte pantoffels en baie eerbiedig naderskuifel. Maar wat noem ‘n mens die heiliges? Soveel mense is reeds à la Sunette Bridges (Skoppensboer se lesers onthou seker nog die “groenie”-debakel) Menseregtekommissie toe gesleep – indien hulle nie met AK-47’s onder ‘n kremetartboom gefusilleer is nie! – dat Skoppensboer liefs nie die verkeerde term wil gebruik nie. ‘n Mens kan deesdae vloek soos jy wil, moffies en letties mag trou, selfs in die konserwatiewe “rooistate” van die VSA, maar jy mag nie ‘n heilige mens met ‘n polities inkorrekte term of toespeling “kwets” nie. Dis die wêreld waarin ons woon. Gewelddadig en barbaars, maar vol subtiele semantiese slaggate.

Die "vrolike" withuis ná die uitspraak van die Amerikaanse Hooggeregshof dat selfdgeslagpare voortaan in al 50 state mag trou, ongeag wat die inwoners dink
Die “vrolike” withuis ná die uitspraak van die Amerikaanse Hooggeregshof dat selfdgeslagpare voortaan in al 50 state mag trou, ongeag wat die inwoners dink

Terloops, soos PRAAG onlangs berig het, het Barack Obama, die VSA se eerste “reënboog”-president wat vandeesweek die Withuis heel “vrolik” op sy amptelike Twitter-rekening geverf het, die woord “nigger” in ‘n potgooi-onderhoud met Marc Maron gebruik. Hy mag maar. Die verskriklike N-woord. Hier by ons is daar nog die K-woord. Nou die dag het ‘n Afrikaanse landdros ‘n blanke man vir twee jaar Pollsmoor toe gestuur omdat hy die K-woord teenoor ‘n heilige dame gebruik het. Bid jou dit aan. Skoppensboer sidder by die gedagte. Hy dink  nie eens aan die K-woord nie. Njannies kepêla, soos sy oorle vader altyd gesê het.

Daarom het Skoppensboer lank en hard gepeins oor hoe om dié onderwerp te benader, want hy wil veral kommentaar lewer oor meneer, Mijnheer (let op dié eerbiedige aanspreekvorm) Panyaza Lesufi se afdanking van ‘n privaatskoolhoof omdat daar by Curro Roodeplaat ‘n onvermengde skoolbus op ‘n laerskooluitstappie vertrek het. Blykbaar het leliewit graadnulle langs mekaar in die bus gesit, noudat meng verpligtend geraak het. Is dit nie heiligskennis nie? Skoppensboer wil nie vir die heer Lesufi ‘n “swart man” of ‘n “swartman” noem nie, want netnou veroorsaak dit ook ‘n taalkundige probleem. Volgens die AWS (Afrikaanse woordelys en spelreëls) verskil dit in betekenis. Die voorbeeldsinne wat aangegee word is:

swart man (‘n – – van 1,78 m lank), -s
swartman (die geskiedenis van die – in Afrika)

Die (onlangse) geskiedenis van die swartman in Afrika is ‘n bloedige affêre, gedagtig aan Rwanda, die DRK, maar ook die “volksoorlog” in KZN, om van Winnie en haar halssnoermoorde nie te praat nie, dus wil Skoppensboer nie verder so ‘n polities inkorrekte onderwerp aandurf nie. Netnou kom hy in die moeilikheid. Soos so dikwels gesê word, bevind ons ons tans in die Nuwe Tyd, die Jaar Nul: vir diegene wat Piet Haasbroek se gangbare roman oor Pol Pot se Kambodja gelees het. Ons “sien nie meer kleur raak nie”. Of liewer: ons mag nie. Net die regering (of die heiliges) mag dit raaksien. As Nuwe Mens hier in die Jaar Nul – dalk is ons nou al in die Jaar Twintig, maar nog iewers naby aan die Groot Begin – sien Skoppensboer ook nie kleur raak nie. Hy is nie-rassig wedergebore.

Die heer Panyaza Lesufi mag ‘n swartman van Afrika wees, of selfs ‘n swart man van wie weet hoe lank, maar as Nuwe Mens durf Skoppensboer nie so na hom verwys nie. Daarom het hy besluit om ‘n geheel nuwe woord te bedink, wat vir ons Nuwe Tyd gepas sou wees. Daardie woord is: Bafoer. Daar kan seker ‘n lang debat daaroor gevoer word of dit met ‘n hoof- of kleinletter geskryf moet word. Dalk verleen “Bafoer” daardie ekstra tikkie eerbied en sekerlik kan dit soms met ‘n hoofletter gespel word. Maar daar is mos ‘n spreekwoord in Afrikaans wat lui: “Elke ketter het sy letter.” Met sy nostalgie vir die vervloë Rebellie onder Afrikaners, veroorloof Skoppensboer hom egter dié tikkie nonkonformisme, dié sweem van afwykendheid, om “bafoer” met ‘n kleinletter te spel.

Synde ‘n nuutskepping of neologisme – vir diegene wat standerdagt-Afrikaans in die afskuwelike Ou Suid-Afrika deurgekom het – is die woord “bafoer” ontdaan van enige ongewenste rasse- of etniese konnotasies. Dis neutraal. ‘n Bafoer verteenwoordig bloot ‘n meer heilige mens wat dus met die nodige ontsag en vroomheid aangespreek en behandel moet word.

As Nuwe Mens en gereelde leser van Naarperskoerante, Die Huisgenoot en ander polities korrekte publikasies, onderneem Skoppensboer om voortaan die term “bafoer” te gebruik om sy aflegging van alle etnies twyfelagtige idees uit die verre verlede toe die ligte nog gebrand en die kraanwater drinkbaar was, aan te dui.

Dis ‘n ietwat lang inleiding, maar nou verstaan u, liewe leser, dat die heer Panyaza Lesufi, vandeesweek as hoofbafoer vir onderwys in die provinsie Gauteng – Gangsters’ Paradise soos die nommerplate heet – heel befoeterd was oor die Curro-onvermengdegraadnulbusskandaal. Une affaire, soos die Franse sê. Daarom het die hoofbafoer vir onderwys sommer drie onheilige (nie-bafoeriese) leerkragte afgedank of láát afdank en ‘n onderneming van die Curro-groep verkry dat hulle voortaan blitssnel sal transformeer en geen verdere onvermengde graadnulbusritte sal duld nie. Indien u die illustere hoofbafoer vir onderwys misgeloop het, hier is hy op YouTube:

Die bafoer se woord is wet. Van nou af sál die privaatbusse van die privaatskool Curro kwotabusse wees: soveel kindertjies dié kant en soveel daai kant. En wee die onnadenkende graadnul of veral haar onderwyseres wat nie mooi tel en sorg dat elke bussitplek met sy kwota bafoeriese telge vereer word nie. Anders is daar perde en sal die nie-bafoere links en regs die trekpas kry.

Skoppensboer bemerk uit dié affêre ‘n nuwe wet van Transvaal, vir diegene wat onder die indruk was dat privaatonderwys hulle van inmenging deur die bafoere gaan vrywaar. Blykbaar moet ‘n privaatskool oor ‘n “lisensie” beskik om onderwys te mag gee. Soos Lesufi vandeesweek verduidelik het, beskik hy as bafoer oor die mag om so ‘n lisensie toe te staan of terug te trek. Geen wonder dus dat die Curro-groep gevra het: “Hoe hoog?” toe Lesufi sê “spring!” nie.  Die onderwysbafoer het spesiaal afgevlieg Kaapstad toe om die direksie van Curro, wat ‘n genoteerde maatskappy is, die leviete te gaan voorlees. Graadnulle wat kontrarevolusionêre gedrag op die bus toon en dalk langs ‘n Afrikaanse maatjie wil sit, sal voortaan “vasgevat” word.

Curro moes láág voor die bafoer gekruip het, daarom het hy besluit om Curro Roodeplaat ‘n “laaste kans” te gee, en om die afdanking van drie personeellede te “aanvaar”. Waarom sou Curro so geredelik tot alles instem en hulle nie tot die howe wend om hulle “vryheid” as privaatinstelling te beskerm nie? Skoppensboer het nogal hieroor gewonder, totdat hy toevallig gesien het watse salarisse en vergoeding die direkteure van Curro verdien, volgens Bloomberg:

Dr. Chris Rudolph van der Merwe, hoofuitvoerendebeampte R35 miljoen p.j.
Mnr. Bernhardt van der Linde, finansiële direkteur R25 miljoen p.j.
Mnr. Andries Jacobus Ferdinandus Greyling, bedryfshoof R25 miljoen p.j.
Mnr. Hendrik Gideon Louw, beleggingshoof R28 miljoen p.j.

Kennelik is daar geld in Engelse privaatonderwys, as ‘n mens so na die vergoedingspakkette kyk. Saam vat die vier hoofde van Curro meer as R100 miljoen per jaar huis toe, dis meer as wat die arme aandeelhouers van “Curro Holdings” verdien. Hierdie manne weet aan watter kant hul brood gebotter is. Hulle sê seker net “Ja, baas, nee, baas” vir Lesufi. Die onderwysbafoer het mos voorheen ook kwytgeraak dat Afrikaanse skole “kleinbase grootmaak” omdat daar nie genoegsame bafoere op die speelgrond baljaar nie.

Die kersie op die koek is dat Curro Roodeplaat ook ‘n “diversiteitsbeampte” in diens neem om te sorg dat die bloedjies by die skool, sowel bafoeries as nie-bafoeries, behóórlik gemeng word. Hiervoor sal die direkteure van Curro Holdings seker aan hulself ‘n bonus toeken. Die kwotas op die bussitplekke sal streng eerbiedig word.

Uiteraard is Naarpers en veral hul noordelike ANC-mondstuk, Beeld, in die wolke oor die befoeterde en bebrilde bafoer “wat sy voet neergesit het”. Adderjan Basson teem gister in sy prawda:

Daarom is dit so jammer dat ’n ondeurdagte, selfs rassistiese, besluit deur een of meer onderwysers geneem is om taalapartheid toe te pas met die vervoer van die gr. 0-klas van 2015.

Daar kan absoluut geen morele regverdiging daarvoor wees om kinders op grond van ras of taal te skei op ’n skoolbus nie.

Dit is hartseer dat ’n skool in 2015 nog verplig moet word om kinders van verskillende rasse en tale toe te laat om ’n skoolbus te deel.

Wees verseker dat die Afrikaanse kinders nie “natuurlik” of “toevallig” besluit het om almal op een bus te ry nie. Die skool het reeds erken hy het sosiale ingenieurswese toegepas en so ’n groep onskuldige sesjariges se kleurblindheid vir ewig vernietig.

Skoppensboer ween saam oor die arme sesjariges wie se kleurblindheid so geskend is. Maar alles is seker nog nie verlore nie. Hulle moet net nog bietjie op die “Towerbus” ry, soos Ken Kesey en sy LSD-benewelde hippies doer in die sestigerjare, iets wat in Tom Wolfe se boek The Electric Kool-Aid Acid Test verewig is. Volgende keer as hulle of hul ouers onder ‘n huisrooftog of ‘n motorkaping deurloop, sal hulle salig kleurblind dié leersame ervaring deurmaak.

 

Leon Lemmer: Michael le Cordeur oor Jeugdag en Afrikaans

Weens Michael le Cordeur se groot liefde vir die ANC en by name Nelson Mandela, wat hy by voorkeur “Madiba” noem, is Jeugdag ‘n bron van groot vreugde vir hom. By hierdie opvoedkundige, wat graag voorgee dat hy ‘n kampvegter vir Afrikaans is, kom dit nie op dat die gebeure van 1976 as anti-Afrikaans geplooi word nie; ook nie dat dit ‘n hoogs destruktiewe gebeurtenis is wat jaarliks as openbare vakansiedag gevier word nie. Baie skole het tydens die oproer landswyd in die slag gebly. Geboue van die Universiteit van Wes-Kaapland is afgebrand. Le Cordeur was daardie jaar in matriek. Vier van sy klasmaats het die Hoërskool Bergrivier aan die brand gesteek. Nie een van hierdie misdade word deur Le Cordeur veroordeel nie omdat hy meer waarde aan sy linkse politiek as aan opvoedkundige oorwegings heg.

Le Cordeur het die destydse blanke regering verkwalik omdat vereis is dat die Bergrivier-misdadigers jaarliks by die polisie moet aanmeld; ‘n baie ligte straf vir die groot skade wat hulle doelbewus aan openbare eiendom aangerig het. Pleks van hulle te verplig om lewenslank dwangarbeid te verrig, het die ANC-regering hierdie vier misdadigers van skuld vrygeskeld. Die nuwe Suid-Afrika het immers in beduidende mate weens misdaad tot stand gekom. Die land word sedertdien in ‘n soortgelyke mate met hierdie suksesresep bestuur en geadministreer. Desnieteenstaande is daar verbasing omdat die era sedert 1990/1994 gekenmerk word deur misdaad wat hom golf op golf dwarsoor die land voordoen.

Le Cordeur is ‘n dosent in opvoedkunde aan die Universiteit Stellenbosch. Daarmee is alles nog nie gesê nie. Kort na vanjaar se Jeugdag (16 Junie) is ‘n artikel deur Le Cordeur op Maroelamedia se webwerf (18 deser) hergepubliseer. Dit is sy bydrae tot die redakteurs Danie Langner en Chrisna Nel se FAK-bundel, Hoekom Afrikaans? (2014, 142p, R150). Daarin verwys Le Cordeur nie net na sy geliefde “Madiba” nie, maar ook onbeskeie na homself as ‘n “gerespekteerde dosent en leier op vele gebiede.”* Dit herinner aan die keer toe hy beweer het dat hy deel van die Who’s Who van Afrikaans is. Aan die positiewe kant vertel hy dat hy sy kinders Afrikaans opgevoed en in Afrikaans laat skoolgaan het. Sy gebondenheid aan Afrikaans is egter nie passievol in dieselfde sin as by blankes nie. Soos by Neville Alexander gooi hy sy voorkeur vir Afrikaans hoofsaaklik oor die boeg van entoesiasme vir moedertaalonderrig; dus nie as lewensnoodsaaklike kulturele uitdrukkingsmiddel nie. Dit is waarom Le Cordeur kan beweer dat die Wellingtonse Klopse glo vreeslik lief vir Afrikaans is terwyl elke groep met ‘n Engelse naam pronk. [*In sy jongste artikel (hier onder) beweer Le Cordeur dat hy ‘n “verantwoordelike pos” beklee. Die vraag is: In hoeverre tree hy verantwoordelik (bv nie-misleidend) in daardie pos op?]

Soos vorige jare het die Universiteit Stellenbosch (US) op sy webwerf sy studente en personeel aangemoedig om Jeugdag te vier. Dit word ook gedoen vir iedere openbare vakansiedag wat ter viering van die ANC se gewelddadige geskiedenis ingestel is. Die aankoms van Europese beskawing word egter nie op 6 April deur die US gevier nie, al is die universiteitswese een van die vele produkte van Europese beskawing. Teen hierdie absurditeit spreek Le Cordeur hom nie uit nie. In ruil vir Le Cordeur se gedienstigheid (kyk hier onder) word die aandag op die US-webwerf op Le Cordeur se jongste artikel in Die Burger (16 Junie, p 11) gevestig. Hy het dit klaarblyklik met voorbedagte rade vir publikasie op Jeugdag geskryf en vir publikasie aangebied. Die Burger het dit graag gepubliseer, “versier” met ‘n groot weergawe van Sam Nzima se “beroemde foto van Hector Pieterson”. Asof dit vir hierdie koerant nie eensydig genoeg is nie, is hierdie foto aangevul met die afbeelding van ‘n swart seuntjie wat heeltemal onskuldig met sy (leë?) hande agter sy rug staan. [“Klonkie” is volgens die HAT ‘n rassistiese woord, gevolglik vermy ek dit. Talle woorde uit die (tradisionele) leefwêreld van die Afrikaner word deur die HAT en WAT goedsmoeds as “rassisties” bestempel.]

Le Cordeur skryf oor twee onderwerpe: Jeugdag en Afrikaans. Hy vertel dat die jeug (skoliere en studente) na 1976 elke jaar ‘n “eie vakansiedag” op 16 Junie gereël en gevier het totdat die ANC-regering die herdenking van daardie gewelddadigheid tot openbare vakansiedag verklaar het. “Stadigaan skud Afrikaans die juk van apartheidstaal af danksy organisasies soos die Afrikaanse Taal- en Kultuurvereniging [ATKV], Het Jan Marais Fonds en die Afrikaanse Taalraad [ATR].” In die geval van die ATKV hou Le Cordeur veral van sy kultuurhoof, Danny Titus, en die oorverligte uitvoerende hoof, Japie Gouws. Die Marais-fonds bevorder Afrikaans, maar dit pas Le Cordeur en die US-bestuur om selfs nie eens vanjaar, by die honderdste herdenking van Marais se sterfte, sy stigtingsvoorwaarde vir die US te opper nie, naamlik dat Afrikaans nie ‘n mindere plek as Engels mag beklee nie; wat nog te sê om die US ondubbelsinning daartoe te verbind. Ek stel dit onomwonde dat enigeen wat hierdie stigtingsvoorwaarde ignoreer of vertrap myns insiens effektief ‘n vyand van Afrikaans is. Le Cordeur is ‘n ATR-direksielid en -oud-voorsitter. Volgens eie vertolking is die ATR nie ‘n Afrikaanse taalraad in die ware sin van die woord nie, maar ‘n versoenings- en meertaligheidsraad. In hierdie opsig is die ATR en die ATKV soortgelyke instansies.

Let op waar Le Cordeur sy selektiewe klem plaas wanneer hy aan Afrikaans as nie-apartheidstaal dink: “Digters soos Adam Small en Breyten Breytenbach, skrywers soos Mathews Phosa en Abraham de Vries, akademici soos Russel Botman en Wannie Carstens, sangers soos Les Javan en Hemelbesem, organiseerders soos Japie Gouws, Danny Titus en Christo van der Rheede, teaterbestuurders soos Marlene en Neil le Roux en Theo Kemp, en selfs politici soos Renier Schoeman en Franklin Sonn het Afrikaans – eens ‘n verdrukkerstaal – ‘n versoenings- en bemagtigingstaal help maak en van sy rassistiese verlede bevry.” Le Cordeur sal nooit moeg daarvoor word om Afrikaans met apartheid, rassisme en verdrukking te assosieer nie. As ANC-kornuit gaan hy sonder meer uit van die veronderstelling dat ons huidige situasie dié van nie-rassisme en vryheid is, terwyl daar blatant teen blankes gediskrimineer word en daar talle beperkings is op wat in bv Afrikaans gesê mag word. Le Cordeur se norme vir insluiting in sy genoemde lysie is politieke linksheid en dikwels etnisiteit. Vergelyk die rol wat daardie mense gespeel het en die gewig van hulle bydrae tot die heil van Afrikaans met wat in gesaghebbende literatuurgeskiedenisboeke staan. Hoe eensydig en bevooroordeeld Le Cordeur is, blyk dan duidelik. Le Cordeur se kernprobleem is dat sy ANC-verknogtheid sy siening van Afrikaans dikteer. ‘n Soortgelyke eensydige benadering van die Afrikaans taal- en letterkunde is te sien op die inligtingspanele in die besoekersentrum van die Afrikaanse Taalmonument in die Paarl.

Dan kom Le Cordeur by een van sy troetelonderwerpe uit: sy afsydigheid van Standaardafrikaans en sy voorliefde vir die mengeltaal Kaaps. “Dis nie net óns wat vry* is nie, maar ook ons taal. Vandag word Afrikaans met meer vrymoedigheid en kleurryker as ooit gepraat. Vandag weet ons dat die opstande destyds nie so seer oor Afrikaans was nie, maar oor die paswette, die martelings, die Groepsgebiedewet en die diskriminasie in die onderwys en die ekonomie. Afrikaans was maar die laaste strooi vir ‘n groep mense wat op te veel ander gebiede moes ly.” [*Hierdie vryheid is glo “duur gekoop”. Le Cordeur verorber politieke segswyses soos ‘n honger vis aas sluk.]

Dat Le Cordeur erken dat onderrig in Afrikaans bloot as voorwendsel vir die onbeskaafde 1976-gewelddadigheid gebruik is, is ‘n wins. Hy kon gerus ook bygevoeg het dat die populêre propagandastorie dat die opstand spontaan by skoolkinders ontstaan het, dus asof dit nie deur volwassenes georkestreer is nie, vals is. Hy kan gerus ook kennis neem dat die paswette nie deur die slegte Afrikaners/Boere uitgedink is nie. Die eerste paswette is deur die goeie Britte, by name deur George Macartney, in 1797 aan die Kaap ingestel. Die “martelings” waarna hy verwys, is seker die wat na bewering deur die “apartheidsregime”, bv die veiligheidspolisie, gepleeg is. Le Cordeur dink seker nie aan die martelings in die ANC se strafkampe of die martelings wat blankes aan die hand van veral swartes in die nuwe Suid-Afrika te beurt val nie. Die diskriminasie waarna hy verwys, is dié in die ou Suid-Afrika. Hy reken nie die rassediskriminasie wat teen blankes in die nuwe Suid-Afrika, insluitende aan die US, gepleeg word nie.

Le Cordeur praat selfs die ANC-regering se diskriminasie teen Afrikaans en Afrikaanssprekendes goed. Hy begin deur te skryf: “Wat ek vir Afrikaans wil hê, moet ek immers ook vir ander tale gun.” Maar die teenoorgestelde, dus wederkerigheid, geld blykbaar nie. “Dit verg ‘n nuwe soort opoffering [dus] begrip as ‘n Afrikaanse leerder in parallelmediumonderrig ‘n klas met ‘n nie-Afrikaanse leerder moet deel.” Hier is Le Cordeur die kluts kwyt. In parallelmediumonderrig word klasse nie gedeel nie. Klasse word bv uitsluitlik in Afrikaans of uitsluitlik in Engels aangebied. Wat hy blykbaar wou sê, is dat Afrikaanssprekendes in gesamentlike tweetalige klasse vir lief daarmee moet neem as die onderrig grootliks in Engels geskied (veral as die skoliere/studente swart is). Dit is waarmee Le Cordeur genoeë neem selfs aan die US, wat histories ‘n Afrikaanse universiteit is en kragtens sy stigtingsvoorwaarde oorwegend Afrikaans moet bly. Le Cordeur wys ook nie die oneerlikheid van die US uit nie, naamlik dat gesamentlike klasse as 50% Engels en 50% Afrikaans gereken word om die skyn te wek dat die US in groter mate Afrikaans is as wat hy is. In die praktyk is gesamentlike klasse oorwegend Engels, indien nie feitlik uitsluitlik Engels nie.

Die selfverklaarde Afrikaans-entoesias Le Cordeur is ook tevrede as daar by die toekenning van studiebeurse teen Afrikaanssprekendes (en veral blankes) gediskrimineer word, want dit is in ooreenstemming met die ANC se beleid van Afrikaans- en blanke benadeling. Hy pleit vir “begrip dat beurse aan nie-Afrikaanssprekende student[e] nou prioriteit is om diegene wat so lank agtergelaat is, by hoofstroomonderwys in te sluit. Gedagtig aan ons gedeelde verlede is dit ‘n klein prys om te betaal.”

As US-dosent praat Le Cordeur die rektor, Wim de Villiers, en die res van die US-bestuur na. “Van die Universiteit Stellenbosch (US) vereis dit [die nuwe Suid-Afrika] dat beleidsvormers taal só sal bestuur dat niemand uitgesluit voel van dié mooi kampus nie.” Le Cordeur is dus ten gunste van die verdere verengelsing van die US totdat almal (veral die swartes) tevrede is. Hy veronderstel blykbaar dat so ‘n stadium bereik sal word. Oor die verskansing van Afrikaans rep hy geen woord nie. “Dit vereis van die universiteitsbestuur om te luister as die jeug praat, selfs al doen hulle dit onkonvensioneel [soos in 1976?]; om die jeug te nooi om saam aan ‘n toekomstige taalmodel te beplan. Want die toekoms behoort aan hulle. Nooit weer mag Afrikaans, of enige ander taal, die muishond van Suid-Afrikaanse tale gemaak word nie. Daarom moet ons jeug besef meertaligheid sal al hoe belangriker word. Om suksesvol met alle studente, ook uit die res van Afrika, om te gaan, sal ons soms die gemaksone van Afrikaans moet verlaat.”

Die universiteitsbestuur moet na die studente luister, maar Le Cordeur noem glad nie dat die studente na die universiteitsbestuur moet luister nie. Toegegee, die De Villiers-US het nog geen eise/ultimatums aan oproerige swart studente gestel nie. Hoe kan van studente, wat in baie gevalle nie weet hoe ‘n behoorlike skool lyk nie en wat nog minder weet van wat ‘n universiteit is of behoort te wees, help met die beplanning daarvan, bv die taalopset? Die meertaligheid wat Le Cordeur in die ATR-idioom bepleit, beteken nie bloot dat wittes bv Engels magtig moet wees nie, maar ook dat swartes (soos in 1976) verplig moet word om hulle Engelse “gemaksone” te verlaat en Afrikaans aan te leer. Die hele tyd hamer Le Cordeur op die opofferings wat Afrikaanssprekendes moet maak, selfs aan die US. Dit kom nie by hom op dat van die inkommers verwag kan word om aan te pas nie, des te meer as hulle uit die buiteland gelok word.

Siende blind neem Le Cordeur nie die agteruitgang van Afrikaans aan universiteite waar nie. “Al dink sommige daar is ‘n gekoördineerde poging om Afrikaans in die hoër onderwys te diskrediteer, het verskeie rektore onlangs hul steun aan Afrikaans toegesê. Volgens Cheryl de la Rey is daar ‘n tuiste vir Afrikaans by Tukkies, waar parallelmediumonderrig studente in staat stel om in sowel Afrikaans as Engels onderrig te ontvang.” Die feit is dat die Universiteit Pretoria (UP) ‘n (eksklusief) Afrikaanse universiteit was en dat dit nou oorwegend ‘n Engelse universiteit is en Afrikaans deurlopend afgeskaal word. Waarom mislei Le Cordeur doelbewus sy lesers met die storie dat die UP ‘n “tuiste vir Afrikaans” bied, sonder om te verduidelik hoedanig daardie tuiste is?

“Dan Kgwadi van die Noordwes-Universiteit [NWU] bevestig Afrikaans sal as akademiese taal voortbestaan solank skole Afrikaanse studente lewer.” Weereens, die Potchefstroomse Universiteit was, soos die UP, ‘n (eksklusief) Afrikaanse universiteit. Kgwadi wil ‘n eenvormige “institusionele kultuur” op al drie die NWU-kampusse afdwing. Die Potchefstroomse kampus se oorwegend Afrikaanse karakter sal in die slag bly. Maar dit is hierdie einste Le Cordeur wat verkondig het dat “diegene wat huil oor die dood van Afrikaans in Potch [moet] weet hulle huil by die verkeerde begrafnis” (Rapport, Weekliks, 9.11.2014, p 7).

“Wat die US betref, het wyle prof Botman herhaaldelik gesê Stellenbosch moet ‘n meertalige universiteit wees met plek vir Afrikaans as onderrig- en navorsingstaal.” Die US was (eksklusief) Afrikaans. Veral Chris Brink het hom vir ‘n tweetalige US beywer. Botman het hom so ver moontlik van ‘n Afrikaanse (en natuurlik blanke) US gedistansieer deur die US ‘n meertalige universiteit te noem, want Xhosa moes volgens hom ook in die prentjie kom. Wat Botman oor Afrikaans gesê het en wat hy gedoen het, het nogal verskil; net soos Jonathan Jansen in sy intreerede as rektor gesê het dat die Universiteit Vrystaat (UV) onder sy leiding ‘n Afrikaanse universiteit sal bly, terwyl hy hom openlik vir ‘n eentalige Engelse UV beywer. Om politieke en etniese redes is Botman en Jansen vir Le Cordeur heiliges. Nog so ‘n heilige is die joernalis Henry Jeffreys wat doelbewus valslik beweer het: “In Botman het Maties ‘n ware taalstryder vir Afrikaans gehad” (Die Burger, 26.11.2014, p 10). Maar wat is taalgewys die werklike nalatenskap van Botman aan die US? Onlangs is berig dat die fakulteit lettere en sosiale wetenskappe wat studente betref 70% Engels is (Die Burger, 15 Junie, p 1). Dit is wat tydens die Botman-bewind gebeur het, al sou De Villiers hoe graag pa hiervoor wou staan.

“Uiteindelik kan toegewydes aan Afrikaans ook daaruit moed skep dat die Grondwet genoeg geleentheid bied om Afrikaans as universiteitstaal te bevorder. Solank daar ‘n groot genoeg vraag is na Afrikaanse onderrig aan instellings, moet ons daarin voorsien. Tog moet ons ook ontvanklik wees vir inklusiewe kommunikasie [wat word bedoel?] en die rol van Engels in dié verband.” Nogeens dieselfde soort logika. Die hele tyd staan Le Cordeur nie vas vir Afrikaans nie en gee hy eerder toe aan druk vir Engels. Hy skep valse moed uit die grondwet. Hy is sekerlik nie een van die “toegewydes aan Afrikaans” nie. As hy was, sou hy besef het dat die grondwet Afrikaans nie vertroetel en sekerlik nie doeltreffend beskerm nie. Afgesien van wat daarin staan, is dit die nuwe bewindhebbers wat die grondwet vertolk soos dit hulle pas en dan daarvolgens handel, bv befonds of nie befonds nie.

“Die nuwe US-rektor, prof Wim de Villiers, moes al vure doodslaan en ‘n memorandum van ongelukkige [veral swart] studente en dosente ontvang. Maar sy vasberadenheid [!] gee Afrikaanssprekendes hoop wanneer hy sê hy steun onder meer ‘die ondersteuning en uitbreiding van Afrikaans as akademiese taal.'” Weer koester Le Cordeur valse hoop. Wanneer Afrikaans ter sprake was, het De Villiers, sedert sy diensaanvaarding as rektor op 1 April, bloot klakkeloos herhaal wat in die huidige US-taalbeleid staan. Hy het nog nie met sy persoonlike gevoelens en standpunt oor Afrikaans vorendag gekom nie. Nog minder het hy hom daartoe verbind om die posisie van Afrikaans aan die US (permanent) te verskans. Tydens die herdenking van Jannie Marais op 30 Mei, ‘n eeu na sy dood, het De Villiers hom opmerklik skaars gehou. Sover ek weet, het De Villiers nog nooit Marais se stigtingsvoorwaarde vir die US opgehaal en homself tot die eerbiediging daarvan verbind nie. Die punt is: As De Villiers Marais se kardinale skenkingsvoorwaarde in hierdie herdenkingsjaar ignoreer, sal hy nooit erns daarmee maak nie. Le Cordeur opper (doelbewus) ook geen beswaar dat daar geen huldiging van Marais op die US-kampus, bv op die Rooiplein, was waarby die studente en personeel betrek is nie. Waarom vier die US sedert die Botman-era jaarliks Jeugdag en ander openbare vakansiedae wat ANC-gewelddadigheid loof, maar na ‘n eeu word Marais glad nie amptelik deur die De Villiers-US gehuldig nie? Dit is gewoon ‘n skande wat aan die groot klok gehang behoort te word; veral deur “toegewydes aan Afrikaans”.

As ANC-entoesias onderskryf Le Cordeur die minister van hoër onderwys, die kommunis Blade Nzimane, se standpunt. “Is ‘n eksklusiewe Afrikaanse universiteit die oplossing? Nee, sê minister Blade Nzimande, dit sal diversiteit en transformasie in die hoër onderwys ondermyn. ‘Die idee is juis om universiteite te skep waarvan die identiteit en institusionele kultuur nie swart, wit, Afrikaans óf Engels is nie, maar onbeskaamd Suid-Afrikaans in die ware sin van die woord.'” Nzimande en die ANC se doel is die verswelging van Afrikaans en blankes deur Engels en swartes. Hier is geen sprake van die nuutgevonde vryheid waaroor Le Cordeur so hoog opgee nie. Dit gaan om gedwonge rasse-integrasie; nie vryheid van assosiasie en moedertaalgebruik nie.

Die US-rektor eggo Nzimande se standpunt en hy kan op Le Cordeur se steun reken. Daar word soos volg uit De Villiers se intreerede aangehaal: “Stellenbosch is nie ‘n Afrikaanse universiteit nie; Stellenbosch is nie ‘n Engelse universiteit nie; Stellenbosch is nie ‘n Xhosa-universiteit nie; Stellenbosch is ‘n meertalige Suid-Afrikaans universiteit. Ons is ‘n wêreldklas-universiteit wat verseker taal is nie ‘n versperring tot toegang nie, maar ‘n hulpmiddel vir sukses.” Le Cordeur sien nie in dat die opstelling van Afrikaans teenoor Engels, asook die uitgesproke begeerte om die US te verswart en die universiteit in die breë Suid-Afrikaanse en selfs Afrika-konteks te plaas, die dood in die pot vir Afrikaans is nie. Leopoldt Scholtz het na die aanvaarding van die huidige US-taalplan in November 2014, waarvolgens Afrikaans en Engels amptelik gelyke status as onderrigtale sou hê, voorspel dat die US binne 15 tot 20 jaar eentalig Engels sou wees. Hy het pas sy standpunt hersien: “Dit lyk my ek was hopeloos te optimisties. Dit kan reeds binne vyf jaar die geval wees” (Die Burger, 18 deser, p 14).

Steeds sien Le Cordeur geen gevaar vir Afrikaans nie. Hy weier om die ANC en Engels as dié twee vyande van Afrikaans te identifiseer. “Ek verskil dus met diegene wat meen Afrikaans as universiteitsonderrigtaal loop gevaar om uit te sterf. Die literatuur wat ek lees, gesprekke in die groter gemeenskap, my ondervinding op die kampus en die wind van verandering [ja, waarheen waai hy? – myns insiens na verswarting en verengelsing] wat tans vanuit die US-leiers se kantore waai, stem my positief. Dus, 39 jaar ná die opstande teen Afrikaans glo ek daar is ‘n plek [hoedanig?] vir Afrikaans as onderrig- en wetenskapstaal op universiteit. In die lig van ons diverse kampus en die US se strewe na voortgesette transformasie [wesenlik verswarting en verengelsing] blyk ‘n meertalige taalbeleid, eerder as ‘n eksklusiewe Afrikaanse universiteit, die antwoord [en die grafskrif vir Afrikaans] te wees.”

Slegs in enkele reaksie, deur Kassie van Kaapstad, op Le Cordeur se artikel is in die gedrukte uitgawe van Die Burger (18 deser, p 15) gepubliseer: “Dr Le Cordeur, waarom die klem op Afrikaans as verdrukkerstaal en nie ook op Engels nie, en op Afrikaanse universiteite om meertalig te word en nie ook op eentalige Engelse universiteite nie?” Die Britte het wêreldwyd mense verdruk en Engels kan ook as uitsluitingsmeganisme funksioneer, maar mense soos Le Cordeur verkies om blankes en veral Afrikaners, asook Afrikaans, vir kritiek uit te sonder.

Hoe verkeerd en kortsigtig Le Cordeur se siening is, het op 14 deser duidelik geblyk toe Rapport berig het dat Jan Botha voorgestel het dat die US se fakulteit lettere en sosiale wetenskappe eentalig Engels moet word. Die dekaan, Johan Hattingh, het hierdie voorstel aan die departementshoofde gesirkuleer. Hattingh was al in 1992 van mening dat Afrikaans nie aan die US beskerm hoef te word nie (Pieter Kapp, Maties en Afrikaans, Pretoria: Protea Boekhuis, 2013, p 62). Wat opval, is dat dit Afrikaanssprekendes is wat ook hier die voortou in die ondergang van Afrikaans neem. Die grondslag vir die verengelsing van die fakulteit is eintlik tydens die dekaanskap van Anton van Niekerk gelê. Van Niekerk het as voorsitter van die Taalkomitee ook ‘n groot rol in die verengelsing van die US in sy geheel gespeel. Sy redenasie is “dat taal in onderrig minder belangrik is as die kwaliteit van die kennis wat oorgedra word” (p 151). Oftewel “dat die taal in die opleiding van wetenskaplikes en die oordrag van kennis van minder belang is – dit is die kwaliteit en uitnemendheid van die kennis wat die swaarste moet weeg” (p 208). As Van Niekerk sitgemaak kan word in ‘n lesing wat uitmunt in “kwaliteit en uitnemendheid van kennis” maar wat in Mandaryns aangebied word, sal hy gou besef dat hy deur sy nek oor taal praat. Woord- en begrips/betekenis-herkenning is noodsaaklik vir verstaan. In hoeverre verstaan word, word nie net deur die subjek se intelligensie bepaal nie, maar ook deur sy taalkennis. In 2007 is Van Niekerk nie weer as die senaatsverteenwoordiger in die US-raad verkies nie. “Dit het wyd die indruk geskep dat Van Niekerk vanweë sy rol in die afskaling van Afrikaans nie verkies is nie” (p 159). Van Niekerk assosieer Afrikaans kennelik met verkramptheid en Engels met verligtheid.

Die Burger (15 deser, p 1) het grootliks die inligting in die Rapport-berig herhaal. Anders as wanneer swartes met eise kom, het die rektor of ‘n ander lid van die US-bestuur nie op die Afrikaans-kwessie gereageer nie. Dit is as ‘n saak van mindere belang vir kommentaar aan ‘n woordvoerder toevertrou. Steeds word daar nie gesê nie: Tot hiertoe en nie verder nie. Die berigte in Rapport en Die Burger word op die US-webwerf (15 deser) afgemaak as bloot deel van die “waagmoedige debat” wat De Villiers aanmoedig. Elke fakulteit mag glo “konteksspesifieke taalplanne” hê mits dit nie strydig met die oorkoepelende taalbeleid is nie. In hierdie gebeure vind Leopoldt Scholtz tereg “‘n duidelike, ontstellende patroon” (Die Burger, 18 deser, p 14).

Daar is twee here wat ‘n mens nie gelyktydig (in dieselfde mate) kan dien nie, naamlik die ANC en Afrikaans. Le Cordeur het sy siel aan die ANC verkwansel. In sy kern behoort sy gees nie aan Afrikaans nie. Le Cordeur het die ANC gekies. Daarom lyk dit vir my asof hy “inklusief” al die kenmerke van ‘n valse profeet van Afrikaans openbaar.

Leon Lemmer: Anton van Niekerk se leuens weer aan die kaak gestel

Dit is belangrik dat die leuens wat deur die ANC en oorverligtes, soos Anton van Niekerk, oor bv die verlede versprei word, met betroubare inligting teengespreek word. Met verwysing na een van Hermann Giliomee se boeke het ek op 20 deser op Praag aangetoon hoe vals Van Niekerk se aantygings teen Bantoe-onderwys is. Hierdie gerespekteerde historikus het pas self Van Niekerk tot orde probeer roep. Omdat Giliomee verdere inligting verskaf, haal ek sy brief (Die Burger, 26 deser, p 14) in sy geheel aan.

“In sy artikel ‘Wat is versoening?’ (DB, 11.06) noem prof Anton van Niekerk as een van die onregte van apartheid ‘die sistematiese ontneming van onderwysgeleenthede tot op die punt waar miljoene vandag nog steeds ly aan onagterhaalbare agterstande’. Uit navorsing blyk die teendeel, naamlik dat onderwysgeleenthede onder die NP-regering dramaties uitgebrei het.

“Onder die VP-bewind het kerke en sendinggenootskappe die grootste verantwoordelikheid vir onderwys vir swart en bruin kinders geneem. FRA Hoernlé, leidende liberaal van sy tyd, het in 1939 geskryf dat dit ‘selfmoord’ vir enige Volksraadslid sou wees om hom daarvoor te beywer dat die staat die finansiële verpligtinge vir bruin en swart onderwys oorneem.

“Tussen 1948 en 1994 het swart kinders op skool gegroei teen ‘n gemiddelde koers van 5,5% per jaar en die bywoningskoers van ‘n skrale 24,5 tot 84,5%. Tussen 1954, toe dr Hendrik Verwoerd die sogenaamde Bantoe-onderwysstelsel ingevoer het, en 1986, het swart getalle op sekondêre skool van ongeveer 5 000 tot 1,2 miljoen gegroei. In hierdie tyd het die getal swart studente van onder 2 000 in 1954 tot 50 000 gespring. Dieselfde stygings het in bruin en Indiër-onderwys plaasgevind.

“Baie swart en bruin matrikulante is tot die middel sewentigs toegang tot die beste universiteite ontsê, maar, soos prof Richard van der Ross by geleentheid gesê het, is aan bruin en swart kinders die geleentheid tot universiteitsonderrig op ‘n veel breër basis beskikbaar gemaak as voorheen.

“Daar was aansienlike rassediskriminasie in per kapita-besteding op die verskillende groepe, veral vanweë die snelle toename van leerders in ‘n konteks van bevolkingsgroei. Maar die begroting vir swart onderwys het dramaties toegeneem. Dit het bv net van 1977 tot 1982 met meer as 200% gestyg.

“Dr Kathleen Heugh, ‘n gerespekteerde navorser oor onderwys, het onlangs in die gesaghebbende Annual Review of Applied Linguistics geskryf dat daar tussen die middel 1950’s en die middel 1970’s in swart skole ‘n stewige verbetering in geletterdheid en syfervaardigheid was.

“Dit was danksy moedertaalonderwys vir die eerste agt jaar, goeie teksboeke en vaardige onderwysersopleiding. Dit het gelei tot ‘n slaagsyfer van 83% in matriek in 1976. In 2008 het dit gedaal tot 56%. Tussen 1975 en 2008 het die proporsie swart leerders met universiteitstoelating van 36% tot 13% gesak. Heugh besluit dat ‘Bantoe’-onderwys uit twee fases bestaan het. Voor 1976 het swart skoliere daarby gebaat; ná 1976 was dit tot hul nadeel met onder meer moedertaalonderrig beperk tot drie jaar.”

Die ANC en sy meelopers loof 1976, toe die Soweto-skoolopstande plaasgevind het, as ‘n wonderjaar en vier hierdie gebeure jaarliks met ‘n openbare vakansiedag, genoem Jeugdag (16 Junie). Dit is duidelik dat dit ‘n politieke viering is, want sedertdien het skoolonderwys vir veral swartes drasties agteruitgegaan.

Karel Combrinck: Lieflingsobsessies van die linkses

‘n Interessante situasie is in die Midde-Ooste aan’t ontwikkel. ‘n Sweedse omgeboude vistreiler met jeugdige aktiviste aan boord is onderweg na die kus van Gasa om die land- see- en lugblokkade wat die Israeli’s sedert 2006 daar in stand hou, te probeer verbreek. Om dit nog interessanter te maak, voer die Islamitiese staat (ISIS) skynbaar in die mou om die skip aan te val ten einde nog meer aandag op die situasie te vestig.

Die skip, die Marianne av Gothenburg, met ‘n onbekende aantal jong aktiviste aan boord, is tans in die Middellandse See, waar dit vanaf Sisilië, oor Kreta na die Oos-Middellandse See onderweg is met as finale bestemming, die kus van Gasa, waar dit by ander vaartuie gaan aansluit om, wat bekend staan as die « Flotielje 111″, te vorm.

Lesers mag nog onthou van die insident in 2010 toe ‘n groep van ses skepe uit Turkeie na die Gasagebied gevaar het met die doel om die blokkade te ontset en om humanitêre hulp aan die inwoners van die Gasastrook te verleen. Die flotielje is in internasionale waters deur die Israeliese vloot en lugmag onderskep en nege van die opvarendes is gedood.

Uiteraard is dit vir ons, as Afrikaners, moeilik om veel simpatie of ondersteuning te betoon met ‘n Sweedse inisiatief van watter aard ook al, selfs wanneer dit op die oog af geregverdig is. Nietemin is dit so dat die Israeli’s sedert 2006 van Gasa ‘n soort opelugkonsentrasiekamp gemaak het, deur ‘n militêre blokkade wat die mense van die gebied van alle verkeer met die buitewêreld ontneem het, met gepaardgaande hongersnood, siektes en ellende.

Die blokkade, wat ingevolge die volkerereg geheel en al onwettig is, het die »internasionale gemeenskap » tot dusver maar relatief min gesteur. Die volkereg, soos telkemale reeds aangetoon, kom in die praktyk neer op weinig meer as bloot die wil van die magtigste, d.w.s. Amerika. Soos in baie ander situasies moet die begrip « internasionale gemeenskap », hier ook verstaan word as ‘n eufemisme vir wat Amerika aanneemlik vind. En in aangeleenthede betreffende die Midde-Ooste is Amerika die volledige en gewillige lakei van die Israeli’s.

Die Islamitiese staat, bekend as ISIS, is ‘n ekstremistiese Soenni-organisasie wat, danksy Amerikaanse bemoeienis reeds die helfte van Irak beheers en dreig om Sirië ook te oorrompel, en wat bande het met militante groepe in Gasa. Daarom sou ‘n mens wou dink dat ISIS die Sweedse skip goedgesind sou wees, maar in hierdie deel van die wêreld maak dit nie sin om sin te maak nie. ISIS is bloot een van die rolspelers in die gebied, maar ‘n giftige en gevaarlike een. Die probleem wat ‘n mens het met Israel is dat hulle vyande dikwels so weersinwekkend is dat dit selfs die Israeli’s goed laat lyk.

Vanselfsprekend is die media in hierdie geval so ietwat oorhoops, want hulle het te make met teenstrydighede tussen omtrent al hulle lieflingsobsessies. Hulle beheptheid met die Jodedom enersyds en met die Palestyne van Gasa andersyds (‘n rassesituasie!), en met die reg van linkses om te betoog en te manifesteer kom hier heel netjies bymekaar. Vandaar dan ook die relatiewe mediastilte oor die situasie rondom die Sweedse skip. Ons sal maar kyk hoe lank hulle dit kan ignoreer. Net totdat die eerste lyke weer begin huis toe kom.

Dan Roodt: Sal ons ooit die waarheid oor Dylann Roof en die Charleston-skietery hoor?

Die wêreld, en veral natuurlik lande soos die VSA en Suid-Afrika, is besig om rasmal te raak. Enkele dae gelede het ‘n 21-jarige blanke Amerikaner, Dylann Roof, in ‘n kerk op swart gemeentelede losgebrand en nege van hulle doodgeskiet. Enkele ure later is hy aangekeer en intussen is ‘n eienaardige Facebook-foto van hom met die ou Suid-Afrikaanse en Rhodesiese vlae daarop gepubliseer. Dis heeltemal moontlik dat dit ‘n gemanipuleerde foto kan wees, want ons weet almal dat Photoshop en ander grafiese programme ‘n mens in staat stel om enige digitale foto te kan omskep in enigiets. Trouens, in aksiefilms word motors en geboue digitaal “opgeblaas”, dus is die aanbring van twee vlaggies op ‘n baadjie sommer kinderspeletjies. (Ek het nie eens Photoshop op my rekenaar nie, maar sal dieselfde met ‘n gratis Linuxprogram genaamd Gimp kan doen.) Daar is ook berig dat Dylann Roof psigiatriese medikasie gebruik wat gewelddadige gedrag by ander pasiënte veroorsaak het.

‘n PRAAG-ondersteuner, Henri le Riche, het ‘n ontleding van die Roof-baadjie-foto op sy woernaal gedoen onder die titel: #CharlestonShooting – Photo of shooter manipulated by adding flags on top of Obama Election Emblem.

Die verhaal wat die hoofstroommedia aan ons opdis, is die volgende: dat Dylann Roof weens blootstelling aan “rassistiese” of “haatgroepe” op die internet daarvan oortuig geraak het dat ‘n blanke volksmoord voor die deur lê en daarom het hy tot die massamoord oorgegaan. Die New York Times se korrespondent in Suid-Afrika, Lydia Polgreen, het laas nog oor die “geslaagde grondhervorming in Zimbabwe” gepopel – terwyl Zimbabwe tans weer hongersnood in die gesig staar al ontvang die land rééds $1 miljard aan hulpgeld, asook voedselhulp vir drie miljoen mense. Dieselfde Polgreen het nou in die blaaie van die New York Times losgetrek en blameer sommer alle blankes vir Roof se daad, behalwe dat sy die “twee rassistiese state”, Suid-Afrika en Rhodesië, aan hom verbind. Die veelseggende titel van haar stuk is: From Ferguson to Charleston and beyond, anguish about race keeps building. Let op die gebruik van die woord “anguish” of “angs”. Nadat die Berlynse Muur afgebreek is, was linkses vir ‘n dekade of so ‘n bietjie in hul dop gekruip, maar “ras” blyk ‘n veel vrugbaarder propagandaterm te wees as “klas”. Daarom word ons elke dag met die soveelste “rassevoorval” in die hoofstroommedia begroet: of dit nou laerskoolkinders by die Curro-skool Roodeplaat is wat nie “gemeng genoeg” uit die bus uit klim nie is, of ‘n versteurde blanke wat nege swartes in ‘n kerk in Charleston, Suid-Carolina, doodskiet.

Op 25 Julie 1993 het vier “vryheidsvegters” van APLA tydens ‘n erediens by die St. James-kerk in Kenilworth, Kaapstad, ingestorm en met outomatiese wapens op die gemeente losgebrand. Hulle het ook handgranate gebruik om die weerlose kerkgangers aan te val. Elf mense is gedood en 58 gewond. Indien een van die kerkgangers, Charl van Wyk, nie met sy .38-kortlooprewolwer begin terugskiet het nie, sou selfs méér mense gesterf het. In daardie geval was die aanvallers swart en die slagoffers blank. Die aanval is egter geensins aan alle swartmense of “swart rassisme” jeens blankes verbind nie. Trouens, die swart Amerikaanse leier, eerwaarde Jesse Jackson van die “Rainbow Coalition” (waarvan Suid-Afrika se “reënboognasie” afkomstig is) het besoek aan die Suid-Afrikaanse ambassade in Washington gebring en die daad aan “apartheid” toegeskryf! Jackson het volgens ‘n berig in Beeld van 29 Julie 1993 verklaar:

”As deel van die internasionale gemeenskap rou ons oor die verlies van hierdie jongste slagoffers van die barbaarse apartheidstelsel, soos ons in die verlede gerou het oor die duisende slagoffers van staatsgeborgde terrorisme wat in tronke dood is weens marteling, wat in Bantoestans dood is weens verhongering, of doodgeskiet is ten tyde van vreedsame betogings’.”

As swart terroriste moor, is diegene wat hulle doodskiet bloot “slagoffers van die barbaarse apartheidstelsel”, maar as ‘n blanke – na bewering, want ons het nog geen regstreekse getuienis dat hy wel die daad gepleeg het nie – op swart kerkgangers skiet, is alle blankes aandadig, weens “internasionale blanke rassisme en wit heerssug”. Dus, dit maak nie saak wie die sneller trek of wie die slagoffers is nie, die blankedom sal altyd die skuld kry. Vandaar dus ook Lydia Polgreen se treurmare oor die groot aantal (meer as ‘n miljoen) swart Amerikaanse misdadigers wat tans in die gevangenis verkeer en, soos sy dit stel, “if current trends continue, one in three black men are expected to spend time in prison at some point in their lives”. Dis nie hul gedrag of die misdade wat die probleem is nie, dis “blanke heerssug”. Trouens, die jongste term wat deur rashisterici rondgeslinger word, is “strukturele rassisme”. Polgreen haal ‘n swart aktivis en “styldeskundige”, Michaela Angela Davis, aan wat dié term gebruik. Soos alle slagspreuke uit die VSA klakkeloos deur plaaslike linkses oorgeneem word, kan ‘n mens maar seker wees dat dit binnekort in die blaaie van Beeld of Die Burger ook sal verskyn, uit die pen Adriaan Basson of Max du Preez. Berei dus maar voor om “strukturele rassisme” nog sommer baie te hoor; dis die boetie van die kulturele marxis, Herbert Marcuse, se begrip dóér uit die sestigerjare, toe hy gepraat het van die “strukturele geweld” van kapitalisme. Eers was daar “strukturele geweld”, nou is daar “strukturele rassisme”. Hoe meer dinge verander, hoe meer bly hulle dieselfde.

Volgens beskikbare meningsopnames glo die meerderheid Amerikaners nie meer die amptelike weergawe van die gebeure op 11 September 2001 toe twee vliegtuie in die World Trade Center vasgevlieg het nie. ‘n Aansienlike persentasie meen dat dit óf die Israeli’s óf die Bush-regerings self is wat agter die terreur van daardie dag sit. Hoe gebeur dit dat ‘n 21-jarige jongman sommer by ‘n swart kerk inloop en nege mense doodskiet? Direk daarna word foto’s van hom by die ingang van die kerk en van sy baadjie met ou SA en Rhodesiese vlae wêreldwyd gepubliseer. En hy word binne enkele ure in hegtenis geneem. Indien hy werklik ses maande lank aan sy daad beplan het, sou hy hom tog kon vermom het, vals nommerplate op sy motor gehad het, ens., tensy hy gevang wóú word. Of tensy een van die VSA se 18 duistere geheime dienste wat mense in kampe oral ter wêreld martel en allerlei sielkundige eksperimente op hulle uitvoer, ‘n handjie daarin gehad het… Wie weet?

Oor die egtheid van die voorval en van die vlae op die baadjie, sal ons seker tydens die hofsaak wat kom, moet oordeel. Bygesê: as daar ‘n hofsaak is, want soms word sulke “massamoordenaars” mos gerieflikheidshalwe deur ander gevangenes om die lewe gebring. Aangesien die meerderheid gevangenes in Amerikaanse tronke swart is, kan ons nou al voorspel dat Roof, die “wit, rassistiese moordenaar” nie baie gewild by sy medegevangenes gaan wees nie. Hopelik oorleef Roof totdat hy in die hof kan verskyn.

Roof se borgaansoek op die moordklagtes is reeds afgekeur, dus verkeer hy incommunicado in die tronk. Intussen gaan die “vertelling” rondom hom egter ongesteur in die hoofstroommedia voort. Die jongste bewering is dat hy glo ‘n webblad by die domein lastrhodesian.com bedryf het, waarop hy, soortgelyk aan die Noorse skieter Anders Breivik, ‘n “rassistiese manifes van 2000 woorde” sou gepubliseer het. Ek het intussen ondersoek ingestel en, hoewel die domein lyk my intussen vanlyn gehaal is, met behulp van Google se kasgeheue wel die teks kon aflaai. Volgens “Whois”-inligting is die domein op 9 Februarie 2015 geregistreer, maar nêrens kon ek sien dat die domein spesifiek aan Roof verbind word nie, aangesien die privaatheid van die ware eienaar deur die registrateur beskerm word. So iets word gewoonlik teen ekstra koste gedoen. Indien Roof sy manifes wou publiseer, waarom sou hy lastrhodesian.com se eienaarskap wou verdoesel?

In sy (beweerde) manifes sê Roof die volgende oor die Amerikaanse Suide en oor Suid-Afrika:

Some people feel as though the South is beyond saving, that we have too many blacks here. To this I say look at history. The South had a higher ratio of blacks when we were holding them as slaves. Look at South Africa, and how such a small minority held the black in apartheid for years and years. Speaking of South Africa, if anyone thinks that think will eventually just change for the better, consider how in South Africa they have affirmative action for the black population that makes up 80 percent of the population.

It is far from being too late for America or Europe. I believe that even if we made up only 30 percent of the population we could take it back completely. But by no means should we wait any longer to take drastic action.

Is Roof se verhaal eg of verteenwoordig dit een groot manipulasie? Die redes vir so ‘n manipulasie is voor die hand liggend: Regoor die wêreld is daar ‘n ontwaking van patriotiese gevoelens onder blanke volkere, veral in Europa. Terwyl die swartman in Suid-Afrika slegs 20 jaar gelede as ‘n onskuldige slagoffer van blanke boosheid beskou is, met Mandela as ‘n soort heilige en martelaar, is die bordjies redelik onlangs verhang en word die swartman deesdae as die dader gesien wat op ongekende skaal in ons land moor, roof en verkrag. Die Zuma-bewind se korrupsie en spandabelheid het ook die “morele kapitaal” van die ANC selfs in die hoofstroommedia uitgeput. Die stelsel van swart oorheersing in Suid-Afrika, asook regstellende aksie in die VSA en immigrasie na Europa, is gegrond op die idee dat swartes en Arabiere eintlik net onskuldige slagoffers van Westerse boosheid is wat verdien om in magsposisies oor blankes aangestel te word. Beleefde versoeke van Afrikaners dat ons taalregte en menseregte eerbiedig moet word, word byvoorbeeld honend deur linkses met uitroepe van “verlange na blanke heerssug” begroet.

In meerdere of mindere mate, geld hierdie situasie dwarsdeur die Westerse wêreld en by uitstek in die VSA waar blankes in sommige stede en deelstate reeds in die minderheid verkeer. Linkse blankes en swartes is met ‘n onophoudelike propaganda-oorlog rondom die begrippe “ras” en “rassisme” besig, wat dié tussen die Weste en die ou USSR tydens die koue oorlog na ‘n vulletjie laat lyk.

In haar kommentaar op Dylann Roof se beweerde massamoord het mev. Hillary Clinton na “Amerika se lang stryd met ras” verwys:

“It’s tempting to dismiss a tragedy like this as an isolated incident, to believe that in today’s America bigotry is largely behind us, that institutionalized racism no longer exists. But despite our best efforts and our highest hopes, America’s long struggle with race is far from finished.”

Elke rassevoorval, gefabriseer, gemanipuleer of nie, sal as ammunisie in dié konstante sielkundige en inligtingstryd gebruik word.

Dit geld veral ‘n geval soos dié van Dylann Roof en sy aanval op die Emanuel African Methodist Episcopal Church in Charleston, Suid-Carolina.

Leon Lemmer: Wilhelm Verwoerd, Hennie van Coller en Anton van Niekerk oor Hendrik Verwoerd

Sedert sy diensaanvaarding op 1 April het Wim de Villiers, die rektor van die Universiteit Stellenbosch (US), getoon dat hy vasbeslote is om die universiteit selfs vinniger as sy voorganger, Russel Botman, te verswart en verengels. Binne drie maande kan niemand met reg beweer dat sy aanstelling transformatories ‘n terugwaartse stap was nie. Die teendeel is onteenseglik waar. Dít word nie as ‘n kompliment bedoel nie. Een van De Villiers se weersinwekkendste skuiwe was om van die verwydering van ‘n gedenkplaat ter ere van Hendrik Verwoerd ‘n openbare demonstrasie te maak. Dit was volgens De Villiers se insig en gesindheid nie voldoende dat die betrokke gebou nie meer na Verwoerd genoem word nie. Die uitboender van die borsbeeld van DF Malan is dalk volgende op sy lys. Die US is moontlik reeds naarstiglik besig om ‘n agterkleinkind te probeer opspoor wat oorgehaal kan word om Malan by so ‘n geleentheid te beswadder. Of dalk volstaan die US met eie talent, soos Anton van Niekerk en Amanda Gouws, om die verlangde karaktermoord te pleeg. (Ek hoop maar dat ek hiermee nie nuttige wenke aan De Villiers gee nie.) Dit is ‘n politieke spel wat met oorgawe deur die US-bestuur gespeel word; nie ‘n poging om die US van akademiese verval te red nie.

Wilhelm Verwoerd

In die geval van Hendrik Verwoerd het dit geen oorreding geverg om sy kleinkind, Wilhelm, te oortuig om die nagedagtenis van sy oupa in die openbaar te onteer nie. [Ek verwys voortaan na onderskeidelik (HF) Verwoerd en Wilhelm.] Vir Wilhelm is die uitlewing van sy politieke linksheid ‘n lewenswyse. Op hierdie manier kan hy as ANC-kameraad aandag trek. Op 27 Mei is die Verwoerd-plaket te midde van die toejuiging van veral swartes verwyder. In sy berig verwys Die Burger (28 Mei, p 4) na die “dreunsang” van studente. Lede van die Open Stellenbosch-beweging het “Mayibuye iAfrika” (Bring Afrika terug -bv die oerwoud?) uitgeroep en baniere in die lug gehou. Dit is die soort aktivisme wat De Villiers in woord en daad aanmoedig. Hy is te opportunisties, onkundig en naïef om te besef dat hy met vuur speel. ‘n Geredigeerde weergawe van die toespraak wat Wilhelm by hierdie geleentheid gelewer het, is in Die Burger (2 deser, p 15) gepubliseer. Die Burger sal so ‘n geleentheid, om te demonstreer in watter mate dié koerant sy mantel gedraai het, nie onbenut laat verbygaan nie.

As student in Nederland en Engeland het Wilhelm tot ander oortuigings as sy oupa gekom. Hy haal Albert Luthuli se karakterisering van Verwoerd goedkeurend aan: “The one person remembered as the author of our calamity.” Die sluipmoord op Verwoerd op 6 September 1966 is vir Wilhelm en sy geesgenote nie meer “‘n dag van rou nie, maar ‘n skokkende dag van blydskap en bevryding.” Hiervoor moet Wilhelm darem ‘n dik vel hê. Hy gooi dit egter gerieflikheidshalwe oor die boeg van sy soort christelikheid: “As ek myself steeds ‘n Christen wil noem, ek voorkeur moet gee aan die ervarings van diegene wat hom [Verwoerd] beskou as die verpersoonliking van ‘n vernederende, ontmenslikende politieke stelsel.” Wilhelm kies dus doelbewus kant teen die blankes en veral die Afrikaners deur eensydig net die negatiewe in die apartheidsbeleid in ag te neem. Later erken hy openlik: “Vandag probeer ek opreg voorkeur gee aan die pyn van die Ander.”

Wilhelm het, soos De Villiers, ‘n voorstander geword van die verwydering uit openbare ruimtes van die name van diegene wat “met die pyn van apartheid geassosieer word … Ek was oortuig dat dié verering belediging by verwonding voeg.” Die “grootste vraag” (eintlik twee vrae) wat by hom opkom, onderstreep weer sy eensydigheid: “Hoe hoor ek regtig die hartklop van pyn agter die gebalde vuiste en borrelende woede van hoofsaaklik swart landgenote; hoe kan ek ‘n positiewe rol speel ten opsigte van veral die diepgewortelde ongeneesde emosionele, morele en sielsverwonding uit die verlede?” Wilhelm gaan sonder meer van die veronderstelling uit dat swartes op woede, op ‘n gevoel van veronregting, geregtig is; dat hulle toestand geheel en al die maaksel van blankes is; dat swartes blykbaar nie uit eie inisiatief self moet probeer verbeter nie; dat blankes niks tot stand gebring het waardeur swartes in oortreffende mate bevoordeel word nie. Baie buitelandse besoekers kan nie glo dat die ontwikkeldste land in Afrika grootliks onverdiend in die skoot van ANC-kornuite geval het nie.

Hy bly hamer op pyn en sy opregtheid .”Ek hoop daarom opreg dat die seremoniële beëindiging van die verering van pynlike apartheidsimbole aan die US ‘n broodnodige boodskap van menslike erkentenis sal oordra, dat die verwydering van die Verwoerd-plaket sodoende ‘n klein maar beduidende salwende rol sal vervul binne die breër Suid-Afrikaanse gemeenskap.”

Wilhelm se neef, Wynand Boshoff, noem hierdie gebeure ‘n “simboliese aanranding” van Verwoerd en ‘n “demonisering”. Boshoff se artikel verskaf uitstekende agtergrondsinligting (Orania-webwerf 10 deser).

Hennie van Coller

ANC-gedienstiges, bv verloopte Afrikaners, wou sekerlik hê dat Wilhelm se uitlatings onkrities geabsorbeer word. Ek het egter die indruk dat Hennie van Coller se moermeter op rooi staan. Dan moet ‘n mens nie met ‘n Boer lol nie. Onlangs het hy ons gesaghebbend ingelig oor hoe hy die toestand aan die Universiteit Vrystaat ervaar (Praag 16 Mei). Daarna het hy op 8 deser in sy rubriek in Volksblad kommentaar op Wilhelm se toespraak gelewer. Van Coller se teks is in Die Burger (11 deser, p 15) hergepubliseer.

Van Coller verwys na “die verguisde” Verwoerd en na Wilhelm se toespraak as “vol van die sentimentele clichés wat ‘n mens by idealistiese wêreldverbeteraars sal aantref.” Die gesindheid wat Wilhelm (en sekerlik oor De Villiers) uitstraal, word soos volg verwoord: “Identifiseer die boosdoeners en eis van hulle om alles wat die teenparty mag ontstel, prys te gee.” Van Coller verkwalik Wilhelm omdat hy “die verwikkelde begrip versoening tot ‘n teenstelling tussen ‘sout’ en ‘soet’ reduseer.” Van Coller heg ‘n ander betekenis aan versoening: “Dit beteken letterlik weer tot vrede en vriendskap bring; die herstel van onderlinge verhoudings. Dit verreken altyd die geskiedenis; strewe na ‘n middeweg; verneder en vernietig nie.” Dit is myns insiens opvallend dat De Villiers, as iemand sonder enige (formele) geesteswetenskaplike agtergrond, skynbaar geen waarde aan die geskiedenis heg nie. Hy gee nie ‘n flenter om as hy die tradisionele US-studente en -personeel ontheem en aanstoot gee nie.

Van Coller gaan voort: “Te oordeel na heersende maatstawwe was Tsjaka ‘n oorlogsugtige tiran, Moshoeshoe ‘n barbaarse kannibaal, Rhodes ‘n wrede imperialis en Verwoerd ‘n kil onderdrukker. In die geskiedenis beoordeel én in diskursiewe formasies kom hulle heeltemal anders uit die verf. Versoening is óók die begrip vir verskillende diskoerse, al onderskryf jy dit nie.”

[Dit is heel moontlik hier waar Max du Preez die onderwerp vir nog een van sy rubrieke gekry het (Die Burger, 13 deser, p 11). Du Preez poog om geleerd te klink deur weg te val met terme soos “komplekse” (pleks van “ingewikkelde” of, soos Van Coller skryf, “verwikkelde”) en “konstruk” (‘n term wat Willie Esterhuyse as ‘n sinoniem gebruik vir dit waarvan hy nie hou nie). Du Preez verwys na die Difaqane of volksmoord onder die swartes in die eerste helfte van die 19de eeu. Hy verwyt Shaka (Van Coller se Tsjaka) en Mzilikazi hiervoor en sleep sommer “die gewelddadige pad van … die wit setlaars en Britse kolonialiste” hierby in. Moshoeshoe word deurgaans deur Du Preez geprys en by implikasie vrygespreek van volksmoord en gewelddadigheid; ook van kannibalisme, wat volgens Du Preez tot “klein groepe” beperk was. Hy loof Moshoeshoe omdat hy “mense uit ander taalgroepe en kulture” in die boesem van die Basotho verwelkom het: “Hulle is toegelaat om hul eie tale en tradisies te behou.” Op kenmerkende manier pas Du Preez dit nie op die hede toe deur die ANC-regering te verwyt omdat hy nie voldoende ruimte aan die Afrikaners vir die uitlewing van hulle geskiedenis, tradisies, kultuur en taal gun nie. Pleks daarvan sluit hy sy rubriek af met sy gebruiklike lof vir Nelson Mandela, wat hy hierdie keer “‘n grootse eerder as ‘n goeie staatsman en leier” noem; iemand wat “vergiffenis en versoening” nagestreef het. Die “gewelddadigheid” wat Du Preez by die blankes bespeur het, is by Mandela blykbaar heeltemal afwesig.]

Van Coller haal weer die onaptytlike situasie aan sy universiteit op: “Die Universiteit van die Vrystaat (UV) onderskryf skynbaar [Wilhelm] Verwoerd se redenasie, want in die laaste tyd het die CR Swart-gedenklesing ‘n stille dood gesterwe. Suutjies is dit begrawe, sonder konsultasie met alle belanghebbendes, omdat swart studente gedreig het om dit te ontwrig as dit gehandhaaf bly. Dreigemente en geweldpleging is suksesvol; só het ons ook aan die Universiteit van Kaapstad gesien. Hoe lank voordat Swart se standbeeld én sy naam, wat aan ‘n gebou gekoppel is, ook verwyder gaan word? ‘n Geringe prys om te betaal vir versoening, hoor ek mense sê. En op die oog af is dit ‘n geldige redenasie. Want was Swart nie lid van die Verwoerd-kabinet en boonop ‘n stoere Afrikaner-nasionalis nie? By implikasie ‘n boosdoener.”

“Maar Swart was nie net ‘n oud-Kovsie nie, maar ook die eerste kanselier van die Universiteit van die Oranje-Vrystaat, van 1950 tot 1976. Ander kanseliers, soos Winkie Direko (wat kwalik vier jaar in die amp was), se naam is ook aan geboue gegee. Beteken iemand se rol in die UV-geskiedenis dan niks nie? Gaan ook Afrikaners soos Wynand Mouton en Francois Retief die tol betaal?”

Daar is duidelike ooreenkomste tussen die situasie aan die UV en US. Raadpleging word gedoen om die wense van swartes vas te stel en dan daarvolgens te handel omdat geweld andersins ‘n groot moontlikheid is. Blankes se mening word nie ernstig opgeneem nie. Daarom is die CR Swart-gedenklesings stilletjies afgeskaf. Aan albei universiteite word Afrikanersimbole verwyder en met dié van swartes vervang, asof daar eenstemmigheid is dat blankes sleg en swartes goed is. Aan albei universiteite bepaal (potensiële) gewelddadigheid wat gedoen word. Dit geld tewens die hele nuwe Suid-Afrika. Dit is ‘n voortsetting van die suksesvolle voorbeeld wat die ANC tydens die “bevrydingstryd” gestel het.

Anton van Niekerk

Die Burger sal ‘n teks soos dié van Wilhelm sonder teenhanger publiseer omdat dit polities links is. ‘n Teks soos dié van Van Coller sal egter nie sonder teenspraak aangebied word nie omdat dit nie die linkse ideologie van die neo-Burger propageer nie. Vir my is dit baie duidelik dat Die Burger Van Coller se rubriek met voorbedagte rade hergepubliseer het, want op dieselfde bladsy verskyn Anton van Niekerk se kritiek daarop (Die Burger, 11 deser, p 15). Van Niekerk hou van publisiteit, vir homself en vir sy idees, vandaar die alewige fototjie van homself by sy bydraes. Dit is moontlik dat Van Niekerk Van Coller se teks gelees en aan Die Burger voorgestel het dat dit saam met sy kritiek gepubliseer word. Wat ewe moontlik is, is dat die koerant Van Niekerk gevra het om Van Coller se standpunt te kritiseer. Daar is immers geen twyfel aan watter kant Van Niekerk, met sy teologies-dogmatiese DNS, hom skaar nie.

Sowel Van Coller as Van Niekerk is hoogleraars, maar Van Niekerk staan sedert onlangs bekend as een van die US se uitgelese (“distinguished”) professore (US-webwerf 11.06.2014). Dit moet ‘n mens egter nie verhoed om kritiek op sy deurlugtige idees te lewer nie. Selfs Van Niekerk kan, met watter betiteling hy hom ook al laat welgeval, nie beter wees as wat hy is nie.

[Ton Vosloo het geen naskoolse formele kwalifikasie nie. Die akademiese jaar wat hy aan die Universiteit Harvard as ‘n Nieman-beurshouer deurgebring het, lei nie tot ‘n formele kwalifikasie nie. Desnieteenstaande is hy onlangs as ‘n ereprofessor in joernalistiek aan die US aangestel. Toe is daar beweer: “Kandidate vir ‘n ereprofessoraat word beoordeel op dieselfde kriteria wat geld wanneer professore aangestel word” (Die Burger, 25 April, p 3). Die implikasie is dat die US deesdae matriek as voldoende formele kwalifikasie vir ‘n professoraat beskou. Geen wonder dat Van Niekerk, wat ‘n doktorsgraad het, nou die gewigtiger titel van uitgelese professor het nie. Wanneer ek lees dat Vosloo dit of dat gedoen het, dan laat dit my onwillekeurig dink aan ‘n mossie wat saam met die arende wil vlieg.]

Hierdie rondte oortref Van Niekerk homself met onbekookte mislikheid. Hy beskryf Wilhelm se toespraak as “‘n ontroerende, verootmoedigende teks wat terselfdertyd grondige nadenke stimuleer. Dit verg ‘n waardiger openbare reaksie as die oppervlakkige en opportunistiese prul waarvan Hennie van Coller se reaksie … spreek.” Let op die onwaardige manier waarop Van Niekerk begin, die radikale manier waarop hy kant kies en die onwetenskaplike, emosie-gelaaide taal wat hy gebruik. Dit laat ‘n mens vermoed dat hy nie substansiële argumente in sy arsenaal het nie. Let op Van Niekerk se sarkastiese, lighartige trant: “Vir Van Coller is dinge darem alte eenvoudig. ‘Kom ons sê gou vir die swartes in Suid-Afrika – al 44 miljoen van hulle (meer as 80% van die bevolking) – jammer oor apartheid.’ Dis mos darem die minste wat ons kan doen. (Noudat ek daaraan dink: Ons het dit mos al gedoen!) As hulle redelike mense is, sal (moet?) hulle ons mos vergewe.” Die probleem is dat daar niks in Van Coller se teks is wat hierdie verbeeldingsvlug van Van Niekerk regverdig nie. Dit is Van Niekerk wat as ANC-gedienstige organisme behep is met verskoningvra en die getalsoorwig van die swartes.

Van Niekerk borduur voort in hierdie mislike, spottende rat: “Sommer so sito-sito. Ons het mos jammer gesê. Waaroor bly die lot so opgewerk? Hulle moet mos respekte hê. Veral teenoor die eerbiedwaardige CR Swart, wat immers kanselier van die UOVS was. Of gaan hulle dalk ook sy standbeeld afbreek? Waar gaan die wêreld dan heen?” Van Niekerk is een van daardie stommerike wat aan swartes die onregverdigbare luuksheid gun om van geslag tot geslag en tot in die oneindige die verwyt te koester dat die slegte blankes hulle met slawerny, kolonialisme, rassediskriminasie, imperialisme, ens, permanent benadeel, oftewel bedonder, het. Verskoningvra tot sewe maal sewe toe kan die skade nooit uitwis nie. Daarom skaar hierdie uitgelese professor hom ongekwalifieerd aan die kant van die swartes en teen die blankes, homself uitgesonderd. Van Niekerk sal nie erken dat daar verdienste in CR Swart of enige ander nie-verloopte Afrikaner is nie. Dit is tans ‘n voordelige standpunt om te huldig, gevolglik sal Van Niekerk in die openbaar nooit daarvan afwyk nie. Hy sal nie beswaar opper as ‘n Afrikaner se naam of standbeeld verwyder of Afrikaans vertrap word nie.

“Teenoor Van Coller staan [Wilhelm] Verwoerd wat, ten spyte van sy afkoms en agtergrond, die moeite gedoen het om hom – oor baie jare – te vergewis van wat apartheid werklik was – ‘die hartverskeurende lewensverhale van mede-Suid-Afrikaners … historiese en voortdurende [wit] bevoorregting …” Hier is ons terug by emosie-belaaide taal. Maar is daar nie ook “hartverskeurende lewensverhale van mede-Suid-Afrikaners” weens die ANC en PAC se tereurveldtogte nie? Die “bevrydingstryd” is egter verby. Aan die vergrype wat aan albei kante plaasgevind het, kan nie verander word nie. Maar die “hartverskeurende” plaas- en ander moorde gaan steeds voort en dit is feitlik uitsluitlik ‘n geval van swartes wat blankes uitmoor. Hieraan kan en moet iets gedoen word, want dit vind in die hede plaas. Het enige swarte al die blankes hiervoor en vir baie ander vergrype om verskoning gevra? Waarom word verskoningvra as verpligting net aan een deel van die spektrum van die reënboognasie opgedring? Het die ANC al verskoning gevra vir die gemors waartoe Eskom bestuur is? ens.

Na sy eerbiedige omgaan met Wilhelm se teks, verander Van Niekerk weer na sy lighartige, spottende rat: “Vir Van Coller se inligting: Apartheid was nie ‘n paar opstoppers wat sterkeres die swakkeres op die rugbyveld toegedien het, en wanneer die eindfluitjie blaas, skud ons almal gemoedelik blad, is al die moerigheid vergete en drink ons weer rustig saam ‘n bier nie. Apartheid was die sistematiese ontneming van mense se onderwysgeleenthede (tot op die punt waar miljoene vandag steeds ly aan onagterhaalbare agterstande), die onteiening van mense se wettige eiendom (veral op ‘n dorp soos Stellenbosch), die vernederende breuke in families omdat sommige as ‘wit’ geklassifiseer is en ander as ‘bruin’ (dikwels met ‘n ‘potloodtoets’ om haartekstuur te bepaal), die verbod op keuses van waar ‘n mens mag woon of swem of selfs in ‘n hysbak ry, en so, ad nauseam.” Dan weer hierdie speelse mislikheid: “Maar nee wat – geen probleem vir Van Coller nie. Wat apartheid ook al was, dit regverdig nie so ‘n ‘hoë prys vir versoening’ nie. ‘Kom ons vergewe en vergeet, kêrels. Die lewe is mos darem nie so ernstig nie, of hoe?'”

Van Niekerk pleit dus weer dat swartes se griewe en haat moet bly voortbestaan omdat dit volgens hom (tot in die oneindige) geregverdig kan word. Daar is seker nie veel mense wat waardering vir Van Niekerk se soort humorsin het nie. Ook kry ek nêrens in Van Coller se teks in Die Burger die frase “hoë prys vir versoening” wat Van Niekerk (oneerlik) as ‘n aanhaling aanbied nie. Die voortgesette gekerm deur bruines oor die opruiming van die krotbuurt en misdaadnes Distrik Ses beskou ek as oodrewe. As dit die ergste is waaroor hulle kan kla, het hulle eintlik min om oor te kla. Van Niekerk kom met die storie dat onteiening ingevolge die Wet op Groepsgebiede “veral op ‘n dorp soos Stellenbosch” voorgekom het; heel moontlik omdat Wim de Villiers weens sy linkse gesindheid dit nodig gevind het om op 29 April as rektor daarna in sy intreerede te verwys. In die geval van Distrik Ses was dit nie eens primêr ‘n geval van onteiening nie, omdat die oorgrote meerderheid inwoners huurders of plakkers was.

Apartheid was nie “die sistematiese ontneming van [swart] mense se onderwysgeleenthede” soos Van Niekerk valslik beweer nie. Die teenoorgestelde is waar. Uitgelese Van Niekerk kan gerus Hermann Giliomee se uiteensetting van Bantoe-onderwys in die Verwoerd-era lees (Die laaste Afrikanerleiers, Kaapstad: Tafelberg, 2012, p 66-74) – al is Giliomee ‘n Afrikaanssprekende, blanke man. Verwoerd was die minister vir naturelle-sake van 1950 af en staatshoof van 1958 tot 1966. ‘n Ingeligte of eerlike Van Niekerk sou ‘n ander onderwerp as swart onderwys vir sy hoof- of eerste beswaar teen apartheid gekies het. Selfs in swart geledere word daar deesdae beweer dat die destydse Bantoe-onderwys beter was as wat die deursnee onderwys vir swartes in die nuwe Suid-Afrika is.

Giliomee skryf dat die algemene indruk was “dat daar ‘n besliste verbetering in die voorsiening van massa-onderwys en die algemene standaard van geletterdheid was” (p 70). Verwoerd en Werner Eiselen te benadering was “nie rassisties in die sin dat hulle in rasseminderwaardigheid geglo het nie” (p 71). “Die plekke in skole vir swart leerlinge het van 800 000 in 1954 na 1,8 miljoen in 1963 gespring en daarna selfs nog vinniger uitgebrei … Die mikpunt in die Eiselen-verslag [wat tot die Wet op Bantoe-onderwys van 1953 gelei het] van ‘n verdubbeling binne tien jaar van leerlinge in sekondêre onderwys is in 1959 bereik toe die getal van 20 000 tot 43 496 gestyg het” (p 71). “Totale besteding aan swart onderwys het van 1952 tot 1957 met 14% in reële terme gestyg, met 2% in die volgende vyf jaar en met byna 50% van 1962 tot 1967” (p 73). JL Sadie het in 2004 oor die hele tydperk van Nasionale Party-regering gesê: “Die getal swart kinders op skool het teen ‘n gemiddelde koers van 5,5% per jaar gegroei [dus baie meer as die bevolkingsaanwas], wat die bywoningsyfer van 24,5% tot 84,5% laat styg het” (p 73). Die punt is: Is dit “die sistematiese ontneming van [swart] mense se onderwysgeleenthede”? Lieg Van Niekerk doelbewus, of is hy bloot oningelig? Dan is daar ook nog die talle nuwe universiteite wat in die apartheidsera teen groot koste spesifiek vir swart studente opgerig en bedryf is.

Van Niekerk stel die punt “dat ‘n groot klomp mense in hierdie land dr Verwoerd slaafs nagevolg het ten opsigte van die beleidsrigtings wat hy (laat) ontwikkel het. Verwoerd, so was die oortuiging van vele in ‘n klimaat van ekonomiese voorspoed, maar oorweldigende intellektuele luiheid, het mos klaar vir ons gedink.” Is Van Niekerk tans nie self ‘n toonbeeld van “oorweldigende intellektuele luiheid” nie? Waarom het hy nie die elementêre insig dat die grondwetlike grondslag waarop die nuwe Suid-Afrika funksioneer dwaas, rampspoedig en oneties (bv weens blatante rassediskriminasie teen blankes) is nie? Waarom kan hy nie insien dat die US op die pad van akademiese agteruitgang is nie? – om van die vernietiging van Afrikaans as onderrigtaal nie te praat nie. Pleks daarvan sluit Van Niekerk sy tirade af deur komplimente aan Wilhelm en De Villiers uit te deel. Wilhelm het glo met sy optrede “buitengewone waardigheid verleen aan ‘n riskante geleentheid wat die nuwe rektor met vergelykbare moedigheid gereël het.” Van Niekerk kan onmoontlik in die waan verkeer dat sy reaksie op Van Coller se skrywe (buitengewoon) waardig was.

In die gedrukte uitgawe van Die Burger het die volgende teksboodskapreaksie van Hardy verskyn: “Wilhelm moet seker wonder of Zuma hom nog as deel van die ‘ander’ beskou nadat hy gepleit het” (13 deser, p 11). ‘n Brief van Trebbals van Melkbosstrand is in dieselfde koerant (p 10) gepubliseer. Trebbals stel drie vrae aan die “baie slim” professor Van Niekerk: (1) “Met hoeveel of watter soort skuldgevoel moet ek hom [Trebbals se kleinseun] belaai”? (2) “Waar eindig die skuldlas van die kolonialiste, setlaars, slawehandelaars, wit entrepreneurs?” (3) “Waar begin die voorheen benadeeldes se verantwoordelikheid om hul eie lot te verbeter?” Trebbals skryf dat hy redelik wyd in Afrika gereis het, waar hy “dikwels ‘n versukkeldheid waargeneem [het] waar apartheid of kolonialisme nie voorheen was nie … Ek bemerk so ‘n bietjie bitsigheid by die slim prof; miskien sy ongeduld met ons wat eenvoudiger van gedagtes is. Hoe durf ons as Afrikaners die traliewerk van die skuldgevangenis nou al skud, of verstaan ek verkeerd?”

Van Niekerk het Trebbals net in een opsig geantwoord, te wete oor blankes se beweerde skuldlas (Die Burger, 16 deser, p 10), al reageer Van Niekerk “nie normaalweg op skuilnaam-skrywers nie”; asof dit veroorsaak dat Trebbals se opmerkings minder gewig dra. Dan kom Van Niekerk met die bekende maar hoogs gemene skuif om Suid-Afrikaanse blankes se skuldlas met dié van die Duitsers na die Tweede Wêreldoorlog te vergelyk terwyl enigeen wat iets van die geskiedenis verstaan, weet dat die apartheidsera en die Nazi-bewind glad nie in dieselfde liga is nie. Van Niekerk beweer genadiglik dat blankes wat na apartheid gebore is se skuldlas nie (noodwendig) “onophefbaar” is nie. Maar veel wil die oorverligte Van Niekerk nie toegee nie. Die teoloog in Van Niekerk hou klaarblyklik baie van die idee van kollektiewe erfsonde/erfskuld vir veral Afrikaners. Sy en Trebbals se geslag én nageslag is glo uitermate deur apartheid bevoordeel.

“Hoewel ons nie deur skuld oorweldig en ontmagtig hoef te word nie, moet ons – almal wat wit is – verantwoordelikheid vir apartheid aanvaar. Dit beteken om te erken dat ons (steeds) bevoordeel is en om onsself daarom onomwonde [! – seker ook onvoorwaardelik] beskikbaar te verklaar om diegene wat deur ons verontmenslik is, se nageslag te help om die agterstande te verklein.” Volgens Van Niekerk se insig word blankes dus steeds bevoordeel. By hom is daar blykbaar geen bewustheid van die benadeling wat deesdae teen blankes gepleeg word nie; bv daagliks op die US-kampus. Is mense werklik tydens apartheid “deur ons verontmenslik,” dus getransformeer tot iets anders as mense? Ek het sterk beswaar as Van Niekerk op sy oordrewe manier my by sy “ons” insluit. Is die agterstande van swartes uitsluitlik aan die boosheid van apartheid (en dus blankes) te wyte of is dit ‘n verskynsel wat oor eeue heen dwarsoor die wêreld aangetref is? Of weet hierdie uitgelese professor dat swartes oral (onherstelbaar deur blankes) benadeel is?

Piet le Roux van Welgelegen het op Van Niekerk se verweer gereageer (Die Burger, 18 deser, p 14). Le Roux verskaf prositiewe voorbeelde uit die Afrikaner-geskiedenis wat Van Niekerk kan gebruik om sy kleinseun in te lig sodat hy nie net gevoer word met die negatiewe Afrikaner-persepsies waaraan Van Niekerk so graag voorkeur gee nie, bv: “Vertel hoe die Afrikaner homself daarna [na die Anglo-Boere-oorlog] opgehef en bemagtig het deur innoverend te dink en hard te werk, sonder regstellende aksie … Dan vra jy hom of hy dink dat sy voorsate regtig só dom sou gewees het om teen ‘n oormag van getalle die beleid van apartheid, wat die Engelse ingestel het, om medemenslike redes af te skaf.” Die punt is: Van Niekerk is onredbaar. Geen rasionele of ander argumente sal hom uit sy oorverligte dogmatiese groef lig nie.

Ek het nie respek vir Van Niekerk nie; nie omdat hy ‘n ander standpunt huldig nie, maar weens die manier waarop hy met andersdenkendes handel. Hy kom nie met rasionele, wetenskaplik gefundeerde argumente in sobere, onemosionele taal nie. Is dit wat hom “uitgelese” maak? Dit lyk asof hy uit die verkeerde boeke gelees het. Hier en daar het ek van sy eie medisyne vir hom ingegee, maar hopelik het ek nie in dieselfde mate as hy oorboord gegaan nie.

Karel Combrinck: Moenie hierdie kat aanpak nie

Daar is reeds wyd berig in die algemene media asook hier op Praag, oor die Amerikaanse inisiatief om swaar wapentuig in Sentraal- en Oos- Europa, van die Baltiese see tot by die Swartsee te ontplooi.

Die Amerikaanse propaganda lui dat hierdie opbou van militêre vermoë geskied in reaksie op aggressiwiteit en uitbreidingspolitiek aan die kant van Rusland.

Die waarheid, soos in baie gevalle, is weer net andersom. Dit was duidelik die Amerikaners wat die eerste provokasie aan die Russe gerig het deur in 2002 samesprekings met die Poolse regering te begin vir die installering, op Poolse grondgebied, van anti-missielstelsels wat dan ten doel sou gehad het om as verdediging teen Iran te dien. Gaan kyk maar gerus op ‘n atlas hoe ver lê Pole van Iran af. Natuurlik was hierdie net ‘n wolhaarstorie om die knieknakkende Wes-Europeërs gerus te stel, maar nie die Russe nie wat dwarsdeur die foefie gesien het.

Die Sogenaamde Russiese aggressie , nl. die « anneksasie » van die Krim het eers in 2014 plaasgevind, terwyl die krisis in die Oekraïne in 2013 begin het, dus elf-twaalf jaar na die onderhandelings met Pole. (Dis hoekom dit belangrik is dat kinders op skool van datums moet leer!) Dit is dus duidelik dat die Amerikaners se militêre opbou in Sentraal- en Oos-Europa nie in reaksie is op Russiese uitbreidingsinisiatiewe nie, maar inteendeel dat die Russe se optredes ‘n reaksie was op Amerikaanse provokasie. Wat ook duidelik is, is dat ons nou op die drumpel staan van ‘n uiters gevaarlike situasie wat oornag tot ‘n vernietigende konflik kan eskaleer.

En dit bring ons by die kragte wat hier betrokke is. Enigiemand by sy volle positiewe sal besef dat Rusland nie ‘n kat is om sonder handskoene aan te pak nie. Beide Napoleon Bonaparte en Adolf Hitler het hulle daar te pletter geloop. Rusland is in staat om ‘n leër van miljoene binne ‘n ommesientjie op die been te bring. Daarby het hulle van die mees gesofistikeerde en doeltreffende wapentuig ter wêreld, asook natuurlik grondgebied wat bykans onmoontlik is om in te neem of te beset.

Maar selfs voor enige openlike vyandigheid sou uitbreek, beskik die Russe or ‘n wye spektrum van politieke skuiwe en strategieë. Ons weet almal dat hulle die wêreld se beste skaakspelers is, maar dan is dit ook so dat hulle ‘n wêreldwye skaakbord het om op te speel, want Rusland is kortom ‘n wêreldmoondheid. Rusland speel bv ‘n sleutelrol in die onderhandelings rondom Iran se kernprogram. Daarbenewens is hulle ook verreweg die grootste verskaffer van energie- en ander grondstowwe aan Wes-Europa, ondermeer aardgas waarsonder Wes-Europa net nie kan oorleef nie. Die vraag is waarom die Amerikaners so ‘n kat wil aanpak.

Die probleem wat die Weste het met mnr Poetin is dat hy nou maar net nie in die patroontjie wil pas wat hulle vir hom wil voorskryf nie. (Daarvan het ons ook ondervinding). In ‘n artikel, in die Jerusalem Post van 28 April 2014 getiteld, « Why Putin’s Russia will turn anti-semitic », word die volgende stelling gemaak : « If Putin’s Russia continues on the same nationalistic, xenophobic, insular and imperial course – in other words moving away from the 21st century and back to the 19th – it will inevitably end up accusing Jews of disloyalty and perfidy . » Hoef ‘n mens eintlik veel meer te sê ? Let mooi op die redenasie : Ás Rusland op sy huidige weg voortgaan, dan sál hy anti-semities word!

Dit is duidelik dat die Amerikaners na ‘n casus belli met Rusland soek, casus belli synde die Latynse term vir “voorwendsel vir oorlog”. In die aanloop tot so’n oorlog kan ons allerlei propagandistiese verdraaiings en verwringings van die Amerikaners en hulle Europese skoothondjies te wagte wees. Daarvan het ons ook ondervinding. Die propaganda is natuurlik bedoel om sover moontlik die hele wêreld op te sweep en in te sleep by hulle geskil met Rusland wat, indien dit op oorlog uitloop, ‘n stryd om lewe of dood sal wees. Dit is terloops te betwyfel of die dekadente en ruggraatlose Europeërs hoegenaamd aan so ‘n oefening sal wil deelneem. Miskien ‘n bietjie « logistieke steun » hier en daar, maar weinig meer. Hoe kan Europa in elk geval bekostig om in so ‘n avontuur betrokke te raak met die rampspoedige ekonomiese situase waarin hulle verkeer (Griekeland bv. op die vooraand van bankrotskap), terwyl die miserabeles uit Noord-Afrika Europa by hulle honderdduisende binnestroom.

In die twee wêreldoorloë teen Duitsland is Suid-Afrika ook bygesleep, deur propaganda en onderdanige leiers. As beloning daarvoor is ons op die vullishoop van die wêreld gegooi. Hopelik sal enige toekomstige konflik sonder enige bydrae van gedienstige Afrikaners geskied, in elk geval nie aan die kant van Amerika nie .

Jenner en Dolezal se knuppels in die linkse hoenderhok

Kyk, as daar één ding is wat jy nie vir ‘n feminis moet sê nie, sou dit wees dat die manlike en die vroulike brein wesentlik verskil. Volgens feministe is dit ‘n infame leuen, en is daar hoegenaamd geen onderskeid in terme van denke en emosies te tref tussen die manlike en vroulike psiges nie. ‘n Vrou, volgens die feminis, is in ‘n elke iedere opsig nie net mans se gelykes nie, ook op verstandelike vlak, maar inderdaad ook mans se meerderes. (Het Frans Ludeke tog net hierna geluister voor die huidige seisoen, dan kon die Bulle se patetiese voorry versterk gewees het met ‘n paar draers van plat skoene van die teenoorgestelde geslag!)

Voorts hou die linkses vol dat ras ‘n blote sosiale konstruk is. Met ander woorde: ‘n Pikswart Kongolees is 100% dieselfde as ‘n Chinees en ‘n blonde Sweed, buiten vir sy velkleur. Dit is blote sosiale indoktrinasie wat ons maak dink dat hierdie drie persone hoegenaamd verskil agv hulle ras.

Maar o, weë, toe kom die 65-jarige oupa en voormalige Olimpiese atleet, Bruce Jenner, asook die voormalige sproetgesig blondine, Rachel Dolezal, en gooi lelike knuppels in die linkses se hoenderhok.

Jenner het onlangs op die tydskrif Vanity Fair se voorblad gepryk as ene Caitlin, wat volgens Jenner die ware Jakop is; die eintlike Bruce is nie Bruce nie, maar Caitlin. Jenner beweer dat hy van kleins af besef het hy is in werklikheid ‘n vrou. Caitlin het weliswaar, en op teenstrydige wyse, beduidende hoeveelhede hulp nodig gehad om haarself te omvorm na iemand wat hy glo werklik was. Niemand se natuurlike vel lyk op 65 soos Caitlin se vel op die voorblad van Vanity Fair nie. Daar is miljoene rande se silikoon, hormooninspuitings, Photoshop en grimering gebruik om die groteske “vrou” met sy vierkantige kakebeen en gespierde skouers op die voorblad van Vanity Fair te kry. Tog vreemd, nie waar nie, dat Jenner beweer Caitlin is wie hy al die tyd was, maar dat dit ‘n enorme hoop geld en inspanning vereis het om sy beweerde eintlike self na vore te bring. Jenner is egter nog nie heeltemal Caitlin nie. Jenner het nog nie heeltemal so ver gegaan nie. Bruce se knuppel is as’t ware nog steeds in sy hoenderhok.

Nietemin het die hoofstroommedia, nes ‘n verwarde spul hoenders, geskarrel om hul klakkelose bewondering vir Caitlin uit te spreek. Enige iemand wat gegril het vir die groteske bespotting wat Jenner van ware vrouens gemaak het, is uitgekryt as agterlik en bevooroordeeld. Nes die geval is met ras as ‘n beweerde sosiale konstruk, verkondig die media ook wyd en syd dat daar in werklikheid ‘n legio sogenaamde geslagte is, en dat elke individu sommer namens hom-, haar- of ditself kan besluit wat hy/sy/dit is. Facebook in die VSA het ‘n allemintige 56 sogenaamde “genders”, waaronder belaglikhede soos “cisgender” en “genderqueer” tel. Die mediese wetenskap, daarenteen, herken slegs drie moonlikhede: Persone met twee X-chromosome, ‘n X en ‘n Y chromosoom, of dan gevalle soos Caster Semenya, wat bekendstaan as interseks.

Jenner is nie laasgenoemde nie. Hy is nie ‘n Caster Semenya-geval nie. Nee, Jenner het gemaak soos die linkses aanbeveel, en sommer vanself besluit hy is ‘n vrou, en toe miljoene rande daaraan spandeer om homself reg te bewys. Maar, en hier is waar Jenner asook die klakkelose media erg van die wa afval, volgens die feminisme is daar geen verskil die tussen manlike en vroulike brein nie. Hoe nou gemaak? Jenner beweer dat sy brein, maar nie sy liggaam nie, van meet af aan vroulik was. Albei kan gevolglik nie reg wees nie. Ek wag in spanning vir die feministiese propagandiste, onder andere die individu met die blou hare wat vir Women24 skryf, om hierdie teenstrydigheid vir ons te op te klaar.

Die tweede linkse bedrieër wat my maand aansienlik opgehelder het, is die telgie van twee ekstreemlinkse, selfhatende blanke ouers van Tsjeggiese en Duitse herkoms, Rachel Dolezal. Sy het haarself, baie soos Jenner, probeer omvorm in wat die Amerikaners ‘n “colored” sou noem, kompleet met ‘n gevlegde boskaas, wat sekerlik ‘n formidabele parasietlading dra, asook ‘n oranje vel wat skynbaar die resultaat van verbruiningsprodukte is. Haar linkse ouers het nie minder nie as vier swart wesies aangeneem, iets wat klaarblyklik permanente letsels op Dolezal gelaat het. Was haar ouers teleurgesteld dat hulle biologiese kind onverklaarblaar ook blank gebore is? Sy het selfs met ‘n swart man getrou.

Nie net het Dolezal haar voorkoms probeer verander nie, maar ook die kenmerkende slagoffermentaliteit van sekere rasgroepe haar eie gemaak. Sy het in 2014 die voorsitster van ‘n tak van die National Association for the Advancement of Colored People, die NAACP, geword, en daarin geslaag om dié spul professionele slagoffers vir twee jaar vir die gek te hou. Ten spyte van haar blou oë het niemand skynbaar lont geruik nie, en kon Dolezal selfs daarop aanspraak maak dat sy, ‘n blanke persoon, die slagoffer was van rassehaat. Sy het so ver gegaan om haar werkgewer te dagvaar vir diskriminasie op grond van haar (swart) velkleur.

Die uiteinde was egter dat Dolezal moes bedank as voorsitster van haar tak van die NAACP. Skynbaar is ras nie altyd ‘n sogenaamde sosiale konstruk nie, en het dit tog ‘n biologiese grondslag, maar slegs wanneer dit die linkses pas.

Daar is talle ooreenkomste tussen Jenner en Dolezal se bedrog. Beide het self probeer besluite neem oor hul genetiese lot in die lewe, en hul genetiese toekoms as’t ware in hul eie hande geneem. Dolezal en Jenner het egter in die proses, en heel waarskynlik sonder dat dit enigsins hulle bedoeling was, briljant daarin geslaag om op ‘n genadelose wyse die draak te steek met die linkses se waansin.

Jenner is nié “Caitlin” nie – hy is ‘n verwarde oupa van 65, wat op sy oudag jimpel geraak het. Sy poging om homself te omvorm in ‘n vrou, dryf bloot op groteske wyse die spot met elke regte, biologiese vrou, dws meer as 50% van alle mense op aarde. Nie net dryf die groteske Caitlin die spot met vrouens nie, maar ook met Facebook se 56 “genders” asook met diegene wat sulke propaganda in ons almal se kele wil afdruk.

Dolezal het op haar beurt gewys hoe verspot maklik dit is om gek te skeer met die industrie van professionale swart slagoffers. Waarom is sy egter in die pad gesteek? Ras is immers glo ‘n sosiale konstruk. As die linkses hul eie snert geglo het, is Dolezal net so swart soos die donkerste Kongolees. Hoekom? Want Dolezal sê so.

‘n Voormalige werwingsplakkaat van die Amerikaanse leër het gelui: “Be all you can be.” Vir die hedendaagse kranksinnige en dom linkse (is daar enige ander soort?) het dié slogan egter verander in: “Be anything you want to be.”

Dan Roodt: Moet Afrikaners deur ‘n ooreenkoms tot eenheid gedwing word?

Daar is vir my een enkele baie positiewe in genl Constand Viljoen se stelling en dit is dat hy met my saamstem oor die “strategiese flaters” wat die NP begaan het. Ek kan boeke daaroor vol skryf en sal ook seker nog, D.V. Onlangs het ek dr. Niël Barnard se outobiografie gelees en ek en my vrou het plek-plek gelag vir al die naïewe stellings en grootdoenerigheid daarin. As daar ooit ‘n behoorlike lykskouing oor die laaste dae van die vorige bewind gedoen word, sal sowel FW de Klerk as Niël Barnard as die hoofargitekte van ons ondergang uitgewys moet word. Dis asof hulle toegelaat het dat ons vyande ons strategie begin bepaal en “samewerking met Brittanje en die VSA” is as die summum van die Afrikaner se buitelandse beleid gesien. Daarom het hulle eenvoudig aanvaar dat die ekstremistiese bende terroriste wat die Angel-Saksers as ‘n “regering-in-ballingskap” voorgehou het, die land kon oorneem, feitlik sonder om ‘n skoot te skiet.

Uiteindelik het ons egter met die pen verloor en nie met die swaard nie. Daardie oorlog – noem dit ‘n inligtingsoorlog of vierdegenerasie-oorlog waarvan mense ook deesdae praat – het nog nooit opgehou nie en woed elke dag voort. Die vyand het bloed geruik en dit gaan vir hom daaroor om ons so finaal af te takel dat daar net mooi niks van ons oorbly nie: nie ‘n blanke kind nie, nie Afrikaans nie, geen Afrikanernaam of -standbeeld of -monument nie, nie ‘n Afrikaanse skool of universiteit nie, geen onderneming of instelling in Afrikanerhande nie, en so kan ons aangaan. As ons gelukkig is, gaan ons uit die land verjaag word en soos ‘n Amerikaanse vriend dit stel: “You’ll be lucky to escape with the clothes on your back.” Onthou: die Portugese was 500 jaar in Angola en was besig om die oorlog in die vroeë sewentigerjare teen die MPLA te wen, alvorens hulle eensklaps vlugtelinge geword het, dus beteken ons 360 jaar hier net mooi niks. Ons sien reeds wat dink Zuma van Jan van Riebeeck.

Mugabe is die president van die Afrika-Unie wat tans seker so 20 km van my af met fanfare in Sandton vergader. Laat dit insink: Mugabe is die president van Afrika! En onlangs het hy in Soweto die fameuse woorde gespreek: “I don’t want to see white faces.” Vir seker fluister Mugabe en sy trawante allerlei in Zuma en kie. se ore. Ons sit hier, grotendeels ontwapen, met bates soos grond, huise, aandele en pensioenfondse, sonder ‘n enkele vriend ter wêreld! Daar bestaan nie ‘n enkele buitelandse regering wat selfs skerp kritiek sou lewer indien die ANC/SAKP môre die uitsettingsbevel op ons sou bedien nie. Daar sal maar net die gewone gemompel oor “apartheid” wees en daarna sal die media weer oor Poetin en die Oekraïne begin praat.

Dis die “strategiese penarie” – nee, nagmerrie – waarin ons ons bevind. Ek skrik baie keer in die nag wakker en dan dink ek aan hoe dit was onder Verwoerd, met rondom ons twee oseane, asook ‘n reeks bufferstate ten noorde van ons wat deur vriendelike regerings regeer is. Veiliger kon ‘n mens seker nie wees nie, met Mandela en Bram Fischer in die tronk. Hoe kon ons binne twintig of dertig jaar net mooi álles verloor?!! Dis mos ongehoord in die wêreldgeskiedenis, dat ‘n volk met ‘n formidabele weermag, ‘n polisiemag, ambassades, inligtingsdienste, navorsers op universiteit en by die RGN, WNNR, noem maar op, binne twee dekades só agteruit kon boer dat hy ‘n bywoner in sy eie land word!

Ons wat die atoom gesplits het en hartoorplantings gedoen het, smeek vir genade by ‘n man uit Zoeloeland wat soms velle dra met ‘n standerd vier… Hoe het dit gebeur?

As ons nie die enormiteit van ons militêre, strategiese, kulturele, ekonomiese en sedelike verval besef nie, het ons nog geen duim uit die moeras gevorder nie. In Hillbrow het ek Afrikanertieners gesien wat in die Nigeriese buurt op straat slaap sodat hulle dwelms kan koop. In die negentiende eeu het ‘n Engelsman geskryf: “Boer women never prostitute themselves.” Ek dink vandag skryf “Boer women” boeke daaroor, Naspers gee dit uit en prys dit ten hemele aan.

Die Afrikaner het nie net “dekadent” geword in die klassieke sin, soos die ou Romeine of die Franse aristokrasie van die agtiende eeu nie, ons toets nuwe laagtepunte van nihilisme, masochisme, perversie.

Wat is die oplossing en waar begin ‘n mens hierdie toestand beveg?

  1. Deur in die eerste plek die voortdurende inligtings- en propaganda-oorlog die hoof te bied. In weerwil van ons magtelose toestand, is die ANC/SAKP en die duistere magte wat hulle verder beheer en manipuleer, onseker oor ‘n regstreekse gewelddadige aanval op ons. Daarom sou hulle verkies om deur propaganda, skuldgevoelens, wetgewing en die afspeel van een Afrikaner teen ‘n ander, ons te kry om eintlik vrywillig van ons oorblywende bates afstand te doen. Die soort “lumpenproletariaat” van misdadigers wat ook deur Marx en Lenin as ‘n revolusionêre, aftakelende mag erken is, doen ook wonderlik sy werk in ons land. Dis die Soen-Tsoe-beginsel: die beste oorwinning is om jou vyand te laat buig sonder om teen hom te veg. Dis waarom dit vir my so ontstellend is as ander Afrikaners, wat ook al hul menings is en hoe liberaal of links of “progressief” of “bevry” hulle ook al mag wees, vir my of Steve Hofmeyr of ander wat op ons manier probeer weerstand bied, in die rug steek met laakbare, lasterlike aanvalle.
  2. Ons het Afrikanerbeleid nodig. In 2003 toe ons maandelikse vergaderings in die Ou Raadzaal in Pretoria begin reël het, het ek gedink dit kan uitloop op ‘n soort maandelikse “Afrikanerparlement” waar elkeen sy mening kan lug, debat kan plaasvind en daar uiteindelik oor sekere breë beginsels ooreengekom kan word. Intussen het 12 jaar verbygegaan en steeds is daar geen konsensus oor die mees basiese begrippe nie, soos:
    1. Het ons ‘n permanente tuiste in Suid-Afrika?
    2. Het ons die reg op Standaardafrikaans?
    3. Moet ons vir altyd onderhewig wees aan regstellende aksie, transformasie en marxistiese of trotskiïstiese permanente revolusie?
    4. Het ons die reg op Afrikaanse skole en universiteite waar ons taal en kultuur aan ‘n volgende geslag oorgedra mag word?
    5. Het ons grondgebied of bepaalde dele van die land wat uitsluitlik aan ons behoort? Indien wel, waar is daardie gebiede?
    6. Wat is ons strategiese doelwitte? Ekonomies, polities, kultureel? Waar wil ons oor tien jaar, twintig jaar, ens., wees? Of sien ons net agteruitgang en probeer ons bloot ons eie ondergang beter bestuur en minder pynlik maak?
    7. Het ons die reg op veiligheid en op lewe? En as die staat dit nie vir ons kan waarborg nie, hoe kan ons dit self doen?
    8. Wat is ons gevoelens oor ander state? BRICS, die VSA, Brittanje, Rusland, Nederland, Frankryk, Australië (waar soveel van ons mense deesdae woon)?
  3. ‘n Model vir onderlinge eenheid. Ek het sewe jaar in Frankryk gewoon en dis miskien die enigste land buiten Suid-Afrika waarvan ek regtig eerstehandse kennis dra. Franse is trots, nasionalisties, veral oor hul taal, letterkunde en geskiedenis, maar ook hopeloos verdeeld. Trouens, ten tye van die revolusie het hulle massamoorde op mekaar gepleeg. Volk teen adelstand, streek teen streek, stad teen stad. Dit smeul nog in die herinnering. Meer onlangs was daar die tweede wêreldoorlog, toe die Algerynse oorlog. Tydens die Algerynse oorlog het die Franse weermag in Algerië gemuit omdat hulle saam met die miljoen pieds noirs, wit Franse in Algerië, wou staan en die oorlog teen die Arabiere wou wen, terwyl die Franse regering in Parys wou “dekoloniseer” en oorgee. Die dienspligtiges vanuit Frankryk self het egter teen die offisiere gedraai en binne ‘n maand moes ‘n miljoen “wit Afrikane” vir altyd hul Algerynse geboorteland verlaat. Vandag is die dogter van een van die Algerynse vegters, Marine Le Pen, so te sê die gewildste politikus in die land, maar die media haat haar en hoon haar openlik as “verregs” en ‘n “rassis”. Nietemin kry Regs en Links, “rassis” en kommunis, Katoliek en ateís, en selfs Jode (daar is 700 000 Jode in Frankryk) dit reg om met mekaar te praat, TV-debatte te voer, mekaar in briewe en boeke te antwoord, ens. Die Afrikaner se probleem is nie werklik ideologies of godsdienstig soos in Frankryk nie (daar word die neerhalende term van links, Catho-fâcho (Katolieke fascis), vir konserwatiewe, Katolieke patriotte gebruik wat dalk teen gay huwelike en immigrasie gekant is). By ons is dit iets anders, meer soos “opportunisme”. Mense ondermyn mekaar om die guns van die maghebber of sy baas te wen en hy dink bloot aan sy eie korttermynvoordeel, of dit nou die behoud van sy pos, ‘n groter inkomste, ‘n goeie woordjie van Adderjan Basson in Beeld, of meer lede as die volgende organisasie is. Uiteraard moet daar staatsagente wees wat uit die geheime fondse betaal word, en wat lank reeds die meeste Afrikaanse organisasies en media geïnfiltreer het en wat bedrywig is om soveel verdeeldheid as moontlik te saai. Vir seker is hulle ook op sosiale media bedrywig, onder skuilname en hits mense teen mekaar aan. As ons in die ANC se posisie was, het ons seker dieselfde met hulle gedoen. Of dalk nie: Ons het moontlik steeds vir Niël Barnard of De Klerk gehad wat opdragte van MI6 of die Britse ambasadeur in Pretoria sou aanvaar en hard sou werk aan die volgende Afrikanerondergang.

Hoe dit ook al sy, ons moet “verdeeldheid” en mense wat na soveel jare nie langs dieselfde vuur sit nie, as ‘n gegewe aanvaar. In 1860 rond was daar ‘n burgeroorlog in die Transvaal waartydens 40 burgers gesneuwel het, wat Paul Kruger vir die res van sy lewe bygebly het en hom daarom dikwels versoenend laat optree het. Vraag: waarom was ons in die twintigste eeu min of meer verenig? Dit klink sinies, maar ek vermoed dis omdat die Britse parlement in 1909 ‘n wet gemaak het, die South Africa Act, om ons te dwing om met mekaar saam te werk om die land te regeer, Boer en Brit, maar veral Sap en Nat, konserwatief en liberaal, Dopper en Gatjieponder, ens.

Terloops, daar is nog die probleem van “Afrikanerkrewe”: sodra een dreig om uit die emmer te klim, kan jy maar wéét daar gaan ‘n ander klomp krewe wees wat hom ondertoe gaan trek. Trouens, as dit daaroor gaan om teen iemand te verenig wat dalk probeer om ‘n nuwe rigting in te slaan of “iets te laat gebeur”, is dit omtrent die enigste kere dat daar werklik eenheid is, want dan “staan almal saam” om die “rebel” tot onderdanigheid aan die heersende orde te dwing.

Die enigste manier om Afrikaners te verenig, sou deur ‘n mate van dwang wees. Brittanje gaan nie weer vir ons ‘n South Africa Act in Westminster uitvaardig nie. Daarom sal ons sélf ‘n stuk wetgewing moet skep om verhoudings onderling te reël en te sorg dat “vriendelike vuur” tot tyd en wyl hierdie oorlog verby is, tot die minimum beperk of heeltemal uitgeskakel word. Hoe kan dit werk?

Hier is my voorstel, om te oordink: Ons stel ‘n ooreenkoms op wat elke organisasie of individu wat deel van die “Afrikanerbeweging” is of wil wees tot ‘n sekere gedragskode verplig en om sekere breë beginsels waaroor ons nou al kan ooreenkom, te onderhou (bv. behoud van Standaardafrikaans, ‘n tuiste in SA, ens.). Indien enigiemand die gedragskode oortree, kan hy aangekla en verhoor word deur ‘n arbiter of komitee wat vir beide partye aanvaarbaar sal wees. Daar moet ook swaar boetes by betrokke wees, wat kontraktueel vasgestel sal wees. Dus as enigiemand sewe-uur op RSG iemand anders ‘n “rassis” of ‘n “Nazi” of ‘n “pedofiel” of “suiplap” of wat ook al daardie oggend in sy kop inkom, wil noem, mag hy dalk dink aan die kontrak wat hy geteken het en dat hy waarskynlik binne die volgende week voor die arbiter gaan staan en met R500 000 beboet gaan word. Die arbiter se bevinding sal ook ‘n bevel van die hof gemaak kan word, en indien ons nie meer met die plaaslike howe tevrede is nie, kan ons selfs ‘n jurisdiksie oorsee kies, soos in Vlaandere of Nederland byvoorbeeld. Die bedrag kan selfs in euro vasgestel word, gegewe dat die rand se waarde, om die minste te sê, in die toekoms gaan afneem. Dit kan oor meer ook gaan: dat niemand, soos FW de Klerk of Roelf Meyer, ‘n ooreenkoms met enige owerheid, staat of politieke party of terreurbeweging of ander instelling mag aangaan wat ons toekoms of regte raak sonder ‘n 75%-meerderheid by ‘n spesiale sitting wat byeengeroep móét word nie.

Ek kan nou al voorspel dat ‘n hele paar mense nie bereid sal wees om tot die behoud van Standaardafrikaans in te stem nie, want hulle wil ons taal kreoliseer en vermeng sodat dit vir anderstaliges of sekere “bruin leiers” aanvaarbaar kan wees. Maar sodoende sal die koring van die kaf geskei word en sal daar geleidelik ‘n breë konsensus oor belangrike kwessies ontstaan en kan elke lewensbedreigende aspek van ons bestaan een vir een aangepak word, met steun van die totale groep.

Uiteraard kan daar by die Afrikanerparlement of sekere byeenkomste of plekke ‘n privilegie bestaan waar elkeen vry is om so skerp kritiek as moontlik uit te spreek en waar totale vryheid van spraak mag geld. Daar kan jy dan met hartelus jou broer invlieg en hom vertel watse lelike skoene hy dra – soos Rapport met my in 2002 gedoen het, ha! – dat net lidmate van sekere susterskerke hemel toe gaan of waarvoor jy ook al lus het.

Diegene van u wat met die Afrikaanse letterkunde bekend is, sal weet dat daar op ‘n stadium ‘n hele kultus rondom die idee van ‘n “buitestaander” was. Ek meen Etienne Leroux het daarmee begin in sy roman, “Die mugu” (1959). Maar ook in ons geskiedenis was daar ‘n paar begaafde buitestaanders wat ‘n sleutelrol gespeel het, en geen gewone Afrikaners was nie: Byvoorbeeld Leyds, wat Paul Kruger geadviseer het, wat drie Europese tale gepraat en die tjello kon bespeel. Dan Verwoerd, wat op Engelse skole in Rhodesië was, maar die eerste persoon was wat op Stellenbosch tot op die vlak van Ph.D. sy hele kursus in Afrikaans voltooi het. Hy was ook die eerste redakteur van Die Transvaler, waarsonder die Nasionale Party nooit die 1948-verkiesing sou gewen het nie. Dit was insgelyks hy wat eerste begin het om die noodsaak vir ‘n sterk weermag te besef en oor ‘n langtermynstrategiese visie beskik het. Blykbaar het hy destyds al ingesien dat die Oranjerivier in ‘n droë land soos Suid-Afrika van wesentlike belang was. Sonder hom sou daar seker nie vandag ‘n dorpie soos Orania langs die Oranjerivier gewees het nie.

Nóg Leyds, nóg Verwoerd was Afrikanerkrewe. JBM Hertzog ook nie. Die laaste nasionale leier met integriteit wat ons gehad het, was mnr. PW Botha. Ongelukkig het hy Niël Barnard en Margaret Thatcher te veel vertrou. En uiteindelik het die Afrikanerkrewe oor hom geseëvier toe die hele NP-kabinet besluit het hy moet nou heel onder in die emmer. Aan die einde van die Romeinse Ryk was daar ook so ‘n oorblywende generaal wat nog weerstand sou kon bied, toe vermoor die Romeine hom self in ‘n sluipmoord! Nie lank daarna nie, is Rome deur die Wes-Gote geplunder en was dit die einde.

Een van die beginsels wat ons ook dalk onderling moet aanvaar, is om nie deel te neem aan die algemene verguising van dr. Verwoerd nie. As ‘n mens sy lewensverhaal lees en hoe hard hy gewerk het om ons vry en onafhanklik te maak, van sy jong dae af tot en met 6 September 1966, dan verdien hy nie om deur ons verloën te word nie. Juis omdat hy so ‘n groot en briljante man was, haat ons vyande hom soos gif en laat hulle geen geleentheid verbygaan om sy naam deur die modder te sleep nie, soos nou weer op Stellenbosch waar sy gedenkplaat verwyder is. U hoef hom nie te verdedig nie, maar bly dan liefs stil en moenie aan die algemene gejou deelneem nie.

As ons die mag van die emmer kan tem, sal ons iewers kom, want die ouens aan die oorkant is nie so sterk nie, al bestee hulle so na hartelus ons belastinggeld op groot partytjies en konferensies.

Afgesien van ‘n onderlinge reëling en gedragskode teen “vriendelike vuur”, is daar een baie maklike manier om Afrikanereenheid te bewerkstellig en dit is om mense ‘n gemeenskaplike vyand of “teiken” te gee.

Gedurende die tagtigerjare het Zoeloe en Xhosa, Jood en Engelsman, verloopte Afrikaner soos Van Zyl Slabbert, kleurling en Indiër, liberalis en kommunis, wat gewoonlik soos kat en hond onder mekaar baklei, teen die hervormende bewind van mnr. PW Botha en eintlik teen die Afrikaner self verenig. Niks het hulle onderling gebind nie, behalwe ‘n gemeenskaplike afkeer van ons, gegrond op etniese haatgevoelens en ‘n soort jaloesie omdat ons op soveel gebiede beter as hulle presteer het.

Elke volk en elke land ter wêreld beskik oor ‘n natuurlike vyand: sy buurman of dalk ‘n ander land iewers ver oor die water. Dink maar aan die VSA en Rusland tans. Eintlik wil Rusland vriende met Amerika wees, maar om sy reusewapennywerheid aan die gang te hou, het die VSA ‘n vyand nodig, daarom probeer hy sy bes om ‘n derde wêreldoorlog in Europa te ontketen.

Een van die Afrikaner se groot swakhede is sy goedgelowigheid en geloof dat sy eie opregte en vriendelike optrede met dieselfde gedrag beantwoord sal word. Politiek gaan oor vyandskap en die goeie daad word dikwels met vyandelike optrede beloon. Het ons nie genoeg ervaring daarvan in dié land nie? Ons het gedink ons bou skole en hospitale vir ander, toe pleeg ons eintlik ‘n “misdaad teen die mensdom”, nie waar nie?

Ons sal moet besluit wie die werklike vyand is en dan daardie individu of groep met dieselfde boosheid moet inklee as wat ons tot gister ingeklee is en op baie maniere steeds word.

Sonder dat ons ons vyand kan identifiseer wat vir ons huidige ellende verantwoordelik is, is ons soos ‘n blinde wat rondstrompel en heel tyd geslaan word. Die Transvaler en Die Burger het destyds spotprente oor “Hoggenheimer” geteken. Dis miskien nie meer so eenvoudig nie, maar ek kan sien dat daar ‘n bepaalde soort Engelsgesinde kulturele marxis bestaan, hetsy wit hetsy swart, wat ons vandag onophoudelik teister. Hulle is taamlik openlik vyandig teenoor die Afrikaner en Afrikaans.

Die lyne moet getrek word en as die stryd eers aan die gang is, sal ons mense byna outomaties geledere sluit. Ek kom reeds agter dat baie van die draadsitters beangs raak omdat daar ‘n keuse aan hulle opgedwing gaan word.