Etiket: gay huwelike

‘n Knuppel in die gay hoenderhok

Na aanleiding van die Amerikaanse hooggeregshof se uitspraak dat gay-huwelike nie teen die Grondwetlike bepalinge van die Verenigde State indruis nie, sien ons wêreldwyd ‘n oplewing van pro-gay vreugevieringe en aktiviste wat mekaar op die skouer klop oor hul oorwinning. Orals word die kleurvolle gay vlag gehys (en die Konfederale vlag gestryk), homoseksuele stelle het massaal in die huwelik getree en Facebook gebruikers het uit solidariteit hul profielfoto’s aangepas met die kleure van die gay vlag.

Soos ‘n oorwinning van ‘n voetbalwedstryd is die vreugde groot en is die verwagting dat hierdie aksie binnekort so algemeen sal word dat die taboe daaromheen iets van die verlede sal wees. Die gedagtes in hierdie tydsbestek bestaan alreeds uit onbegrip oor die tyd wat dit geneem het om dit wettig te verklaar, en dat dit absurd is dat homohuwelike nie eerder erken was nie.

Soos met enige nuwe instelling wat wettig verklaar word is mense geneig om hierdie nuwe vryheid onkrities te aanvaar sonder om te besef dat die uiteinde hiervan geen vryheid beteken nie, maar liewer die pad van goeie bedoelings is wat na die hel lei.

Ek maak nou ‘n groot waagsprong, maar net soos apartheid die verskeie volkere in Suid-Afrika beskerm en onkundig gehou het oor die barbarisme van Afrika, is die kans groot dat die destydse wetgewing teen gay huwelike ook die publiek onkundig gehou het oor die gevare wat nou kan ontstaan wanneer die homoseksuele ‘hek van die dam’ is, om ‘n Nederlandse uitdrukking te gebruik.

Homoseksualiteit is al so oud soos die mensdom self en kom oral voor. Dit is ook nie ‘n doelbewuste keuse nie, maar ‘n aangetrokkenheid tussen mense van dieselfde geslag. As hierdie aangetrokkenheid eenmaal ontstaan het, doen die sosialisering in die gay-gemeenskap die res.

Die gevaar is egter wanneer gay-aktivisme die politiek begin beïnvloed. In die sestiger jare en verder het verskeie aktiviste manifeste geskryf waarin hulle hul geaardheid tot uitdrukking wil bring, dikwels ten koste van die gevestigde orde wat – natuurlik – as verdrukkend beskou word.

Kom ons kyk na enkele uittreksels van hierdie gay-manifeste:

Michael Swift, ‘n gay-regte aktivis en skrywer van die “Gay Revolutionary” het in die publikasie Gay Community News van Februarie 15-21 uit 1987 geskryf:

“We shall sodomize your sons, emblems of your feeble masculinity, of your shallow dreams and vulgar lies. We shall seduce them in your schools, in your dormitories, in your gymnasiums, in your locker rooms, in your sports arenas, in your seminaries, in your youth groups, in your movie theater bathrooms, in your army bunkhouses, in your truck stops, in your all male clubs, in your houses of Congress, wherever men are with men together. Your sons shall become our minions and do our bidding. They will be recast in our image. They will come to crave and adore us.”

“If you dare to cry faggot, fairy, queer, at us, we will stab you in your cowardly hearts and defile your dead, puny bodies.”

“Our writers and artists will make love between men fashionable and de rigueur, and we will succeed because we are adept at setting styles. We will eliminate heterosexual liaisons through usage of the devices of wit and ridicule, devices which we are skilled in employing.”

“The family unit-spawning ground of lies, betrayals, mediocrity, hypocrisy and violence–will be abolished. The family unit, which only dampens imagination and curbs free will, must be eliminated. Perfect boys will be conceived and grown in the genetic laboratory (my kursivering). They will be bonded together in communal setting, under the control and instruction of homosexual savants.”

Soos ons kan aflei, is daar ’n groot mate van militante sentimente onder sommiges wat selfs bereid is om tot primitiewe eugenetika oor te gaan. Daarmee gepaardgaande sien ons ‘n wil om die kerngesin af te breek, net soos Marx en Engels wou. Ons sien dus ’n hele ideologiese rioolput van vuigheid gekombineer met kommunistiese en Nazi-agtige gedagtes wat agter die kleurvolle baniere skuilgaan. Deur gayregte tot politiek te verhef sal hierdie sentimente ’n werklikheid word, net soos die Swart Gevaar ook ’n werklikheid geword het die afgelope twintig jaar.

Let wel, hierdie woorde is geen stompsinnige uitbarstings van ’n gefrustreerde gay puber nie, maar ’n outentieke wetenskapsartikel  wat in die Amerikaanse Kongresbiblioteek bewaar word!

In ’n ander uittreksel van ‘n gay vergadering wat in 1972 in San Francisco gehou was – die Gay Rights Platform – was die voorstel geopper om alle wette te onttek wat seksuele omgang onder ’n bepaalde leeftyd verbied, asook om huwelike toe te staan met ’n onbeperkte aantal mans en vrouens wat saam in die eg verbind word. ’n Paar jaar later, in 1993, was ook eise gestel om verpligte miv toetse af te skaf en gratis behandeling toe te dien vir vigspasiënte en dwelmverslaafdes.

Vir diegene wat belangstel kan die volledige artikel hier ingesien word.

Die motief is die volgende: ‘n Oorseksualisering van die massas en ‘n vernietiging van goeie karakter wat net ‘n gesonde kerngesin kan waarborg. Dit het ten doel om  mense te verslaaf aan alle vorme van walging en ekstreme seksuele wangedrag wat geen meerwaarde vir die samelewing inhou nie en juis die samelewing se ondergang bespoedig. Seksualiteit onder gays het ‘n ander betekenis as by heteroseksuele stelle. In heteroseksuele verbande is dit die bedoeling dat ‘n nageslag voortspruit en die ouers moet hul kennis en wysheid aan die jong generasie oordra sodat hulle eendag die roer van hul kultuur kan oorneem. Aangesien daar geen kinders kan voortspruit uit ‘n homoseksuele verhouding nie word seksualiteit meer beskou as ‘n genotmiddel, byna soos dwelms op ‘n partytjie: Eers begin ‘n mens met een, daarna begin dit verveel en begin ‘n mens meer in te neem en meer uitspattig om te gaan om die grense te verlê van hierdie vorm van genot.

As iemand dink ek oordryf, verwys ek na gebeure soos “bareback” partytjies waar homoseksuele stelle onbeskerm met mekaar omgaan met die doelbewuste intensie om te sien of hulle mekaar met die miv virus kan infekteer. Hulle speel met ander woorde Russiese roulette met hul gesondheid. Dit is ook nie uitsonderlik dat hulle in een aand tot dosyne kontakte met ander mans gehad het nie. Die gevare van hierdie omgangsvorme vir die algemene volksgesondheid behoort vir almal duidelik te wees nie net wat die miv virus aanbetref nie, maar ook ander siektes soos hepatitis en diverse oordraagbare infeksies.

Die redes waarom daar sedewette bestaan is dieselfde as waarom daar verkeersreëls en motorvoertuiglisensies is, naamlik om te sorg dat mense verstaan wat hulle doen en die moontlike gevare van hul optredes besef, uiteindelik sodat hulle nie hulself of ander onnodig in gevaar kan stel nie. Snaaks genoeg begryp ons almal die gevare van wat sou gebeur as ons besluit om die verkeersreëls massaal te verontagsaam, maar op seksuele gebied kan ons dit nie raaksien nie. (Laat ek raai, binnekort gaan ons seker hoor dat verkeersreëls ook verdrukkende Westerse chauvinistiese wit-manvark instellings is.)

Wat ons gesien het met die Olimpiese Winterspele in Sotsji, was dat die hoofsaaklike rede vir protes vanuit die gay gemeenskap gehandel het om die wetgewing teen nie-tradisionele sekspraktyke vir minderjariges ongedaan te maak, wat eintlik beteken dat hulle die Russiese regering wil dwing om die dun lyn tussen pedofilie en homoseksualiteit nader aan mekaar te bring. Immers, nêrens in die Russiese wetgewing word verwys na homoseksualiteit nie, maar die wet wil slegs voorkom dat minderjariges blootgestel word aan nie-tradisionele sekspraktyke.

Duidelik het die dom massa meelopers geen idee wat die uiteindelike resultaat is van hul eie aktivisme nie.

Vanuit hierdie redenering is dit belangrik dat ons die volgende weet, naamlik dat by pedofilie is die grondmotief beslis nie om ‘n “alternatiewe” vorm van geslagsgemeenskap te bevorder nie. Pedofiele word gemotiveer deur ‘n behoefte om ‘n kind se onskuld te skend. Die hele beginsel van kind-wees en onskuld wil hulle vernietig.

Die “vryheid” wat hulle voorstaan is geen hoë vryheid nie, maar juis ‘n lae vryheid. Met lae vryheid bedoel ek onmiddelike behoeftebevrediging, en met hoë vryheid die kultivering van passie en kultuur met die uiteindelike bedoeling om te selfaktualiseer. Die insette by hoër vryhede is groter, maar die beloning is heelwat treffender en belangriker vir die algemene voortbestaan van almal.

Deur die lae vryhede te benadruk probeer hierdie drukgroepe die aandag van die hoër vryhede af te lei sodat mense uiteindelik soos verwarde kinders word met geen geestelike krag om hulself uit benarde posisies te help nie, en maak mense dus vatbaar vir ‘n Huxleyaanse dapper nuwe wêrelddiktatuur. Die rigtingloosheid en nihilisme wat hieruit sal onstaan is genoeg om enige mens se wil te breek wat verder vooruit wil gaan in die lewe.

Vandaar dat ons rekening moet hou watter onheimlike magte ons gaan verwelkom deur gayregte te steun.

Soos baie linkse stokperdjies is dit geen nuutgevonde vryheid nie, maar ‘n soveelste manier om die Westerse beskawing ten val te bring.

Ierland stem oorweldigend vir gay huwelike

Ierland het in ‘n geskiedkundige referendum oorweldigend ten gunste van die wettiging van huwelike tussen dieselfde geslag gestem.

Meer as 62 persent van die stemme was ten gunste van die wysiging van die land se grondwet om homoseksuele paartjies toe te laat om met mekaar te trou.

Ierland is die eerste land in die wêreld wat sulke soort huwelike sal wettig ná ‘n algemene stemming.

Dr Dan Roodt van PRAAG het op Twitter gesê daar behoort ‘n referendum gehou te word in Suid-Afrika oor die kwessie aangesien die land demokrasie as ‘n nastrewenswaardige voorbeeld voorhou.

Sogenaamde “Grondwetkenners” in Kaapstad het die idee van ‘n referendum oor gay huwelike fel gekritiseer en in reaksie gesê dit is reeds in die Grondwet “verskans” en kan nie “verander” word nie.

Gay huwelike: Anti-Westerse verskynsel wat geen gemeenskap dien

‘n Onderwerp waarvan die meeste van ons hier seker nie eers wil hoor nie, is dié van “huwelike” tussen persone van dieselfde geslag, oftewel homoseksuele wat in die eg verbind word. Tog mag daar diegene wees wat dit interessant sal vind om ‘n paar gedagtes te wissel oor die oorsprong en aard van die huwelik, ‘n instelling wat ten slotte oor baie eeue heen, ‘n hoeksteen van ons beskawing en lewenswyse was.

In die meeste Westerse lande is die tradisionele huwelik onder druk en die homoseksuele “huwelik” in opmars. Almal ken seker die grappie, “deesdae is die enigste mense wat nog wil trou, priesters en homoseksuele”. In Suid-Afrika het hierdie nuwe verskynsel natuurlik nou ook posgevat, maar hier bestaan die nare vermoede dat dit maar net nog ‘n middel is om ons Westerse beskawing, kultuur en lewenswyse ‘n slag toe te dien.

Die tema van homoseksuele huwelike is een waaroor nugtere besinning bykans onmoontlik is en waar rasionalitiet en logika gou plek maak vir histerie. Die probleem is naamlik dat enige kritiek op die homoseksuele huwelik as instelling, sondermeer gesien word as ‘n aanval teen homoseksueles as sulks. (Hulle noem dit homofobie). Daar mag wel persone wees wat homoseksuele huwelike verwerp omdat hulle nie van homoseksuele hou nie, maar dit is geen argument waarmee sulke huwelike as instelling geregverdig kan word nie. Argumente vir of teen moet elders gesoek word. Want ‘n nuwe instelling is dit wel.

Laat my dadelik byvoeg dat ek persoonlik gekant is teen homoseksuele huwelike, en waarskynlik tot ‘n oorweldigende meerderheid behoort in Suid-Afrika, wit en swart, wat so voel.

In die Westerse wêreld is die huwelik as instelling gedeeltelik van Bybelse-, maar hoofsaaklik van antieke Grieks- en hoofsaaklik Romeinsregtelike oorsprong. Nêrens maak die bronne van ons huweliksreg, wat terug te voer is oor etlike duisende jare, melding van enigiets soos ‘n “huwelik” tussen twee mense van dieselfde geslag nie.

Wat betref die Bybelse oorsprong vind ons so vroeg as Genesis 1 en 2 die volgende : “En God het die mens geskape na sy beeld ; man en vrou. En God het hulle geseën en vir hulle gesê : Wees vrugbaar en vermeerder en vul die aarde.”

En dan ook: “Daarom sal die man sy vader en sy moeder verlaat en sy vrou aankleef.” Oor die spesifieke prosedures vir die totstandkoming van die huwelik word niks gesê nie. Waarskynlik was daar in die Bybelse voorskrifte, soos trouens deur die hele antieke tydperk, geen vereistes ten opsigte van formalitete en seremonies, ens nie. ‘n Man en ‘n vrou was in die huwelik verbind as hulle saamgewoon het met die bedoeling om permanent trou aan mekaar te wees. En daarmee uit en gedaan.

Die gedagte dat die huwelik ‘n instelling van die Kerk is, kom uit die Middeleeue toe die Katolieke Kerk die rol van huweliksbevestiger vir homself toegeëien het. Van belang is dat toe dit gebeur het, daar geen onderskeid was tussen kerk en staat nie. Die kerk was die staat en die staat was die kerk. In die latere Europese geskiedenis en veral na die Franse rewolusie het daar ‘n duidelike skeiding tussen die kerk en die staat ingetree met die kerk in ‘n ondergeskikte rol.

Vandag in Frankryk en die meeste ander Europese lande is daar dikwels twee huweliksplegtighede, die een voor ‘n burgemeester, as verteenwoordiger van die staat en die ander in die kerk. Die enigste formaliteit met regsbetekenis is dié voor die burgemeester en die plegtigheid in die kerk is meesal weinig meer as ‘n geleentheid vir die bruid om haar mooi rokkie aan te trek en foto’s te neem.

Homoseksuele kan dus in Frankryk nie in die kerk trou nie, in elk geval nie in die Katolieke Kerk nie, want die hulle erken nie homoseksuele huwelike nie. Hulle kan egter wel voor die burgemeester “trou”.
In die geskiedenis van die Rome was die huwelik as instelling bykans identies met die Romeinse beskawing self.

Hoewel daar geen voorskrifte ten opsigte van formaliteite was nie, het die Romeine die hoogste waarde geheg aan die huwelik en die familielewe. Egskeidings, hoewel later toegelaat, was as onwenslik beskou en het selde voorgekom.

Klinkklaar duidelik is steeds dat die huwelik ‘n instelling was bedoel vir ‘n man en ‘n vrou. Die Latynse woord vir huwelik is, soos ons weet, matrimonium. Wat miskien minder bekend is, is dat die term matrimonium afkomstig is van “mater” wat beteken moeder. Dit is dus duidelik dat dit die bedoeling was om deur die huweliksbegrip ‘n gesinsverband te skep waarin kinders verwek en gebore word.

‘n Lewensverbintenis waarin hierdie bedoeling nie moontlik is nie, kan dus logieserwys nie ‘n huwelik wees nie. Dit kan wel iets anders wees en daar kan regsgevolge van allerlei aard daaruit voortvloei, veral gevolge van vermoënsregtelike aard (dws onderlinge onderhoudsplig, die reg om testamentêr of intestaat van mekaar te erf, ens), maar ‘n huwelik kan dit nie wees nie, want dit beantwoord eenvoudig nie aan die definisie van ‘n huwelik nie.

Dit verg terloops nie veel verbeeldingskrag nie om in te sien dat die verrotting van die Westerse beskawing ten nouste verbonde is met die verval van die gesins- en huwelikslewe wat ons tydvak kenmerk.

Daar word dikwels geargumenteer dat homoseksueles nie kinders kan verwek nie, maar dat hulle wel kinders kan aanneem en dat die verhouding tussen aangenome kinders en hulle ouers regtens in elke opsig identies is as in die geval van natuurlike kinders.

Dit is so, maar die kinders wat homoseksueles aanneem, word nog steeds verwek deur die samekoms van ‘n man en ‘n vrou, as ‘n mens nou snaaksighede soos proefbuisbabas en surrogaatmoeders buite rekening laat. In ‘n huwelik, ‘n lewensverbintenis tussen ‘n man en ‘n vrou, bestaan daar minstens die hoop of die verwagting of die moontlikheid dat kinders gebore sal word en as kinders dan nou nie verwek word nie, bly hulle nietemin man en vrou in die volle en letterlike sin van die woord.

Nou is daar ook ‘n argument wat lui: Waarom laat ‘n mens hulle nie maar begaan nie. Dis mos hulle saak. Hulle doen tog eintlik geen kwaad nie en dit kos jou mos niks nie. Wees verdraagsaam, leef en laat leef. ‘n Mens sou natuurlik dieselfde kon kwytraak oor huwelike tussen bloedverwante of tussen kinders en selfs met diere, waarom nie?

In Denemarke is onlangs wetgewing aangeneem om geslagtelike omgang met diere te verbied. In Denemarke is dit dus nodig om geslagtelike verkeer met diere deur wetgewing te verbied. Hierdie is ekstreme voorbeelde, komende uit ‘n dekadente samelewing maar illustreer hopelik die punt: Huwelike en geslagsverhoudings in die algemeen, word gereël deur die staat en die staat tree op in die openbare belang. Daar is net nie so iets soos algehele vryheid van keuse wat hierdie aangeleenthede betref nie. Die staat dwing af wat in die gemeenskaplike belang is. Almal mag dit nie weet nie, maar in Suid-Afrika byvoorbeeld, is die instansie wat mense in die huwelik bevestig, die staat. Die predikant wat die huwelik voltrek, tree op as verteenwoordiger van die staat. Hy is inderdaad ‘n huweliksbeampte. Die knelvraag is dus: Is homoseksuele huwelike in die gemeenskaplike belang? Ek dink van nee en dermiljoene mense oor duisende jare sou dit ten seerste beaam.

Miskien is die belangrikste rede waarom homoseksuele eg verwerplik is, dat die huweliksinstelling wat ons respekteer en wat vir ons belangrik en waardevol is, gedevalueer word deur hierdie parodie van ‘n huwelik wat geen ware huwelik is nie. As ‘n regsverband tussen mense geskep word wat die uiterlike voorkoms van ‘n “huwelik” het, maar wat geen huwelik is of kan wees nie, dan maak dit ‘n bespotting van die instelling.

Samevattend is die eerste en belangrikste – miskien die enigste – vereiste vir die bestaan van ‘n huwelik dat dit ‘n verbintenis moet wees tussen ‘n man en ‘n vrou. Die oorspronklike gedagte, was en is nog steeds dat die huwelik die beste raamwerk daarstel waarbinne kinders gebore kan word en ‘n stabliele, ewewigtige opvoeding kan ontvang waardeur ook die belang van die samelewing as geheel gedien word.

Die verwekking van kinders hoewel wesenlik, is nie die deurslaggewend nie. Die deurslaggewende faktor is dat ‘n huwelik bestaan tussen ‘n man en ‘n vrou. Hierdie siening is nie vyandig teenoor homoseksuele nie. Laat hulle hulle lewe lei soos hulle goed dink. Maar die huwelik is nou enemaal nie vir hulle bedoel nie.

VN erken gay huwelike

​Die jongste verwikkeling by die Verenigde Nasies toon dat dié wêreldliggaam byna geheel en al deur Amerikaanse befondsing oorgeneem is.

Die VN het besluit om al sy gay werknemers se huwelike te erken. Dit sluit burgers van lande in waar gay huwelike onwettig is.

“Dit is ‘n stap vorentoe,” het Farhan Haq, die VN se adjunkwoordvoerder aan die Guardian gesê. “Baie van ons werknemers wag al lank hiervoor.”

Die nuwe beleid sluit alleen die VN se 43 000 werknemers wêreldwyd in.

Unicef, die VN-kinderfonds, en Unesco is nie deel van die beleidsaankondiging nie aangesien hul kantore nie net in New York gesetel is nie.

Unesco se hoofkantoor is in Parys, Frankryk waar gay huwelike uiters omstrede is.

Volgens die Pew-navorsingsentrum word gay huwelike slegs in 18 lande en dele van die VSA en Mexiko as wettig beskou.

In verreweg die meeste lande wat Afrika sowel as Asië en Rusland insluit, sien inwoners dit as besonder afkeurenswaardig.

Dit is nie seker waarom gay huwelike in Suid-Afrika wettig is nie, maar ontleders meen dat die swart bevolking nie ingelig genoeg is oor sekere agendas wat op hulle afgedwing word nie.

In Rusland word aannemings deur gay ouerpare verbied aangesien die Russe dit as ‘n onverkwiklike voorbeeld vir jong kinders beskou.