Etiket: Engels

Open Stellenbosch eis dat US-raad ontbind

Lede van die drukgroep Open Stellenbosch eis dat die raad van die Universiteit Stellenbosch ontbind word.

Die groep het opgeruk na ‘n lokaal waar ‘n raadsvergadering gehou word.

Hulle beweer die raad “belemmer transformasie” omdat die bestuur nie wil toegee aan hul eise nie.

Die raadsvoorsitter, George Steyn sê hulle het kennis geneem van die studente se griewe.

Intussen probeer wit studente deur die I Am Stellenbosch-veldtog wys dat hulle ander kulture omarm, maar het negatiewe kritiek van swartes vir hul pogings ontlok.

Die veldtog behels studente wat beskrywings van hulself vertoon, skynbaar bedoel om stereotipes van “wit rassiste” te bestry.

Open Stellenbosch se woordvoerder Mohammad Shabangu het die veldtog as “lagwekkend op sy beste” beskryf en gesê dit bevestig “apartheidsontkenning”, tesame met ‘n “ontkenning van die wettige griewe van swart mense”.

Professor Arnold Schoonwinkel, viserektor, het verlede week in ‘n verklaring gesê dit is nie moontlik vir die Universiteit Stellenbosch om alle lesings vanaf Januarie volgende jaar aan te bied in Engels én Afrikaans nie.

Die beperkings van dosentbeskikbaarheid, klaskamers en roosters, beteken dat slegs die mees gewilde modules oorweeg sal word vir omskakeling na parallel-medium onderrig in 2016.

Die US sal Xhosa ook as deel van die taalfasiliteringsplan implementeer. Die US se verbintenis aan Xhosa is voorheen deur Open Stellenbosch-aktiviste gekritiseer as ‘n leë gebaar.

Dan Roodt: Gita du Toit en die gefabriseerde konsensus

Verlede week het ek ‘n brief in die Business Day gepubliseer waarin ek verwys na die “georkestreerde veldtog” teen die Universiteit van Stellenbosch deur ‘n organisasie soos Open Stellenbosch, wat sy oorsprong in tradisionele Boerehaat het. Dit was in reaksie op ‘n meningsartikel deur Franny Rabkin wat ‘n pleidooi vir ‘n Engelse Stellenbosch gelewer het.

Gegewe sy geskiedenis van giftige anti-Afrikaanse propaganda, is dit nogal verbasend dat Business Day – wat voorheen as die berugte Rand Daily Mail bekendgestaan het – hoegenaamd my brief sou plaas. ‘n Dag of wat later verskyn daar egter nóg ‘n meningsartikel deur ene Gita du Toit, ‘n voormalige studente aan dié universiteit onder die blatante opskrif: “Maties language policy excludes blacks”. Tot dusver was dit min of meer wat ons van die oud-Rand Daily Mail met sy Boerehaatbeleid kon verwag. Ek het ‘n paar punte gemaak oor die gebrek aan Afrikaanse taalregte in ons land, wat dus deur Gita du Toit geneutraliseer moes word met ‘n rasse-aanval. Taalregte mag verengelsing troef, maar die rassekaart troef alles, dit weet ons mos.

Vandeesweek verskyn Du Toit se brief egter netjies in vertaalde vorm op Netwerk24.com. Iemand, iewers, het dus gemeen dat dit nie genoeg is dat die Business Day se Engelse lesers moet verneem dat “Stellenbosch swartes uitsluit” nie, maar dat dié gedagte ook onder Afrikaners gepropageer moet word. Omdat die rassekaart taalregte troef, moet die hele Stellenbosch sommer totaal verengels. Soos dit gestel word:

“Afrikaans is nie, en sal nooit, erken word as ’n internasionale akademiese taal nie. Om die teendeel voor te gee, is gek. Enige universiteit, en veral dié wat hulself as besonders beskou, behoort die kommunikasie van kennis deur kritiese ontleding sy hoogste prioriteit te maak.”

Ek is nie seker wat Du Toit, wat slegs in 2012 ‘n BA-graad behaal het, onder ‘n “internasionale akademiese taal” verstaan nie. Dit klink asof daar volgens haar geen “internasionale akademiese tale” behalwe Engels bestaan nie, dus is Afrikaans, Duits, Frans, Italiaans, Spaans, Russies, Nederlands, Sweeds, Noors, ens., almal in dieselfde bootjie. Om te argumenteer dat alle tersiêre opleiding oral ter wêreld slegs deur medium van Engels moet geskied, is honderd maal meer “gek” as die bestaan van een of twee Afrikaanstalige kampusse in Suid-Afrika!

Kennelik is die jonge dame in haar anglosentriese kokon taamlik oningelig oor hoe kennis en universiteite “internasionaal” daar uitsien. Wat my egter meer interesseer, is die “onsigbare hand” agter die Afrikaanse hoofstroommedia wat toenemend daarvoor sorg dat ons met sulke ekstremistiese Boerehaatmenings gebreinspoel word. Wat Gita du Toit en haar marionetmeesters, wie hulle ook al is, aan ons wil oordra, is: Julle het geen regte nie. Taalregte wat “internasionaal” erken word, bestaan nie. Menseregte is slegs op gekleurdes of Engelssprekendes van toepassing. Die behoeftes van die swart, Engelssprekende student, waarin daar reeds rojaal op 22 kampusse dwarsdeur die land voorsien word, weeg swaarder as die behoeftes van die Afrikanerstudent en sy ouers wat vir sy opvoeding aan die US, die PUK of waar ook al ten duurste betáál.

Soos wat die ANC-bewind al hoe meer “gek” en radikaal raak – om nou Gita du Toit se byvoeglike naamwoord te gebruik, neem die behoefte aan denkbeheer in ons land kennelik toe. Kritiek op die heersende orde en sy absurditeite, sy korrupsie en magsmisbruik, waaronder ook swart rassebevoordeling, moet in die HSM tot die minimum beperk word terwyl die konsensus van oorgawe en masochistiese onderdanigheid veral onder Afrikaners gestimuleer moet word. Vandaar dus sulke skrywes wat “wonderbaarlik” opduik sodra ‘n openbare debat opvlam of sodra ‘n mening posvat dat Afrikaners of Afrikaans ook tog iewers oor “regte” beskik.

Ek bemerk ‘n evolusie in die gebruik van polities korrekte media-agente wat ‘n onderdanige konsensus onder Afrikaners in die hand moet werk. Aanvanklik was dit verloopte Afrikaners of hanskakies soos Max du Preez en Adriaan Basson wat dié takie moes verrig. Die nuwe fase van denkbeheer is egter, ironies genoeg, vertaling. Sowel amptelike as literêre vertaling is iets wat by uitstek met die NP-bewind geassosieer word. Immers het ons toe amptelike tweetaligheid geniet en is vele boeke uit Europese tale, asook Engels, in Afrikaans vertaal. Tans het ons amptelike eentaligheid, met min of geen vertaling. Behalwe waar dit gaan om ekstremistiese Engelse menings wat Afrikaners eenvoudig móét hoor. Dan word dit vir ons goedgunstiglik in die “apartheidstaal” vertaal en meedoënloos aan ons opgedring.

Wie beheer dié proses? wonder ‘n mens. Is daar iewers ‘n komitee wat vergader en besluit: Afrikaners het nóg linkse en ekstremistiese propaganda nodig en as die huidige falanks links-liberale joernaliste dit nie self in Afrikaans kan produseer nie, laat ons dit vir hulle vertaal! Hier, dè: hier is vir julle ‘n bietjie Engelse neomarxisme om aan te herkou, in jul “eie geliefde taal”. Hoewel, bygesê, Die Burger publiseer toenemend artikels sommer regstreeks in Engels en waarskynlik gaan die koerant nog die paadjie van Tuks se studentekoerant, Die Perdeby, loop waar slegs die mashoof nog Afrikaans is en die inhoud 100% Engels.

Vreemde tye, voorwaar.

Kovsie-taalbeleid draai in wetgewer

Die taalbeleid van die Universiteit van die Vrystaat het Woensdag vir die tweede keer ‘n draai in die Vrystaatse provinsiale wetgewer gemaak.

Dit volg nadat ANC hoofsweep Neels van Rooyen die UV tydens ‘n vorige sitting geloof het vir sy strewe na transformasie en verwys het na die instansie se taalbeleid.

Tydens vandag se sitting het die Vryheidsfront Plus se Wouter Wessels gesê transformasie behels nie die uitsluiting van Afrikaans as ‘n onderrig-medium nie.

Vrystaatse Onderwys LUR Tate Makgoe het egter terruggekap en gesê Wouter moet nie die publiek mislei nie. Hy sê die UV was oorspronklik ‘n enkelmedium-skool en dit het later verander as gevolg van sy studenteprofiel, maar die jongste aanduidings is dat dié profiel weer verander het, met 75% van studente wat swart en Engelssprekend is.

Die DA het in hul afwesigheid geskitter.

Makgoe, ook ‘n lid van die universiteitsraad, sê die universiteit gaan in elk geval ‘n proses volg – wat ‘n jaar gaan neem – waartydens verskeie rolspelers geraadpleeg gaan word voordat die taalbeleid van die UV verander kan word.

Dan Roodt: 31 Mei 2015: Om op Republiekdag Engels te voel

Opgedra aan mnr. Clive Derby-Lewis, ‘n Engelse Afrikaner wat ná 21 jaar in die gevangenis sedert Vrydag op mediese parool vrygelaat is.

Soos Martin Bosma van die Nederlandse PVV wat vandeesweek ‘n boek oor Afrikaners gepubliseer het, is ek versot op die oranje-blanje-blou vlag, die Prinsevlag. Vier-en-vyftig jaar gelede, op 31 Mei 1961 om presies te wees, is Kerkplein in daardie kleure gedrapeer en het Suid-Afrika onder dr. HF Verwoerd as eerste minister en met adv. C.R. Swart as eerste president ‘n republiek geword. Vyf jaar later, kort voor die tweede en noodlottige sluipmoord op hom, het ‘n kwartmiljoen mense by die Voortrekkermonument opgedaag om die vyfjarige bestaan van die Republiek te vier.

Hoewel die Engelssprekendes van Natal in hul massas tydens die referendum van 1960 téén republiekwording gestem het, was Verwoerd se visie een van ‘n verenigde blanke republiek wat deur onafhanklike swart state (“tuislande”) omring sou wees, met die bruin en Indiërminderhede wie se politieke regte deur minderheidsregte ondervang sou word, ‘n bietjie soos dié van swartes in die VSA. (Hoewel Verwoerd kwalik regstellende aksie en gedwonge integrasie soos in die VSA sou instel.)

Iemand moet nog ‘n boek skryf oor “die buitestaander in die Afrikanerpolitiek”, want ons grootste leiers was juis sulke buitestaanders: JBM Hertzog, ‘n skamerige regsgeleerde wat geen groot orator was nie, maar wie se vurige patriotisme ‘n groot stukrag agter ons volks- en taalnasionalisme gedurende die twintigste eeu was. Dit was ook onder Hertzog dat C.J. Langenhoven se “Die Stem” as volkslied aanvaar is, tesame met die oranje, wit en blou Prinsevlag. Nie net word die Prinsevlag vandag baie sterk met Afrikaners geassosieer nie, maar dit is ook ‘n oeroue Europese vlag wat vir die eerste keer in 1572 in die Nederlandse dorpie Den Briel gehys is, die eerste plek wat van die Spaanse Ryk bevry is.

Sowel Clive Derby-Lewis as Hendrik Verwoerd was buitestaanders, wat moontlik nie altyd deur hul volksgenote as rasegte “Boere” aanvaar is nie. Terwyl Verwoerd op die kruin van Afrikanermag in die sestigerjare gestaan het, is Derby-Lewis se verhaal een van gevangenskap en smaad deur die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty toe die Afrikaner-binnestaander, FW de Klerk, teenoor die uitheemse kommuniste Joe Slovo en Nelson Mandela gekapituleer het. Verwoerd is vermoor; Derby-Lewis is verneder. Terroriste soos Aboobaker Ismail, outeur van die Kerkstraatbom en Robert McBride, wat vir die Magoo’s Bar-bom verantwoordelik was, is lag-lag kwytgeskeld terwyl Derby-Lewis aanvanklik die doodstraf – deur ‘n Afrikanerregter! – opgelê is.

Verwoerd was ‘n gebore Hollander, ‘n “Kaaskop” soos ons so dikwels neerhalend na Nederlanders verwys. Nietemin het hy sy persoonlike en politieke lot so intens by ons volk ingegooi dat daar feitlik geen groter Afrikanerfiguur in die twintigste eeu was nie. Wat hy vermag het, om die eerste aanslag van die globale mengkultuur in 1960 af te slaan en vir ons ‘n eie republiek te ontworstel, is deur niemand sedertdien geëwenaar nie. Die “Verwoerdstelsel” van ‘n sterk en ekonomies welvarende Suid-Afrika wat deur bufferstate in die noorde beskut is, was onoorwinlik. Slegs die strategiese foute van sy nakomelinge en interne verraad deur ‘n verskeidenheid Afrikaners, sou dit ongedaan maak.

Jare lank het Verwoerd hom as redakteur van Die Transvaler afgesloof, ‘n koerant wat geen advertensies van die Sapgesinde Johannesburgse sakemanne ontvang het nie. Dat die koerant tot 1948 oorleef het, was op sigself ‘n wonderwerk. Toe die Nasionale Party eers ná 1948 aan bewind was, het die gety gedraai en was daar toenemend adverteerders in die koerant, iets waarvan Verwoerd-hulle in die beginjare maar net kon droom.

Afgesien van sy Nederlandse geboorte, was daar nog iets vreemds aan Verwoerd: Hy het in Engels skoolgegaan, in die ou Rhodesië! Vandag is daar Afrikaners wat Australië of Nieu-Seeland toe emigreer en binne twee, drie jaar is hul kinders totaal en al verengels. Daar was ‘n minderheid Engelssprekende Rhodesiërs met Afrikaanse vanne en Verwoerd kon seker een van hulle geword het. Ondanks sy Engelse opvoeding het hy agterna aan die Universiteit van Stellenbosch gaan studeer waar hy van vroeg aan reeds ‘n leidende rol in Afrikanersake begin speel het. Hermann Giliomee sê van Verwoerd:

“Hy was die eerste student in Suid-Afrika wat sy studies, van sy voorgraadse eksamens tot sy doktorale proefskrif, in Afrikaans geskryf het.” (Die laaste Afrikanerleiers, bl.27)

Soos Leon Lemmer vandag, verwysende na die verwydering van Verwoerd se gedenkplaat op die Stellenbosse kampus, skryf:

In De Villiers het die US ‘n rektor met ‘n dik anti-akademiese vel. Hy is ‘n klein mannetjie (van liggaam en van gees) wat grootmeneer speel oor groot Afrikaners soos Verwoerd en DF Malan, al weet hy in sy binneste dat hy nie werd is om hulle skoenrieme vas te maak nie.

Dit maak nie saak hoe Verwoerd se denke vandag verguis, verdraai en verloën word nie; niemand kan sy prestasies ongedaan maak nie. En die republiek, asook ons destydse weermag, wat onder sy leiding die nodige inspuiting gekry het, is twee daarvan. Maar is dit nie interessant dat Verwoerd ook in die stryd om Afrikaans as akademiese taal, die leiding geneem het, bo sogenaamde “gebore en getoë” Afrikaners nie? Die Afrikaner – en die “Boer”, kyk maar na die Vrystaatse Republiek wat Engels as administrasietaal gebruik het! – het dikwels soos tans sy eie taal misken en verwaarloos ten gunste van die imperiale taal. Hierteenoor het ‘n buitestaander soos Verwoerd nes Hertzog die potensiaal en skoonheid van Afrikaans ingesien en ‘n leidende rol in die uitbou van Standaardafrikaans as kultuurtaal gespeel.

Verwoerd kan nie van ontrouheid of verraad beskuldig word: nóg teen Afrikaans nóg teen die Afrikaner. Sy lojaliteit staan bo alle verdenking. Nogtans het hy uit sy pad gegaan om Engelssprekendes in ons land te laat welkom voel. Vir vele ander Afrikanernasionaliste was “die Engelsman”, selfs die Sapgesinde Afrikaner, die vyand. Dikwels het Verwoerd na “ons blanke, Westerse beskawing” verwys. In sy spontane antwoord op die Britse eerste minister, Harold McMillan se “winde van verandering”-toespraak oop 3 Februarie 1960 het hy die volgende beroemde uitspraak gemaak:

The tendency in Africa for nations to become independent, and at the same time to do justice to all, does not only mean being just to the black man of Africa, but also to be just to the white man of Africa.

We call ourselves European, but actually we represent the white men of Africa. They are the people not only in the Union but through major portions of Africa who brought civilisation here, who made the present developments of black nationalists possible. By bringing them education, by showing them this way of life, by bringing in industrial development, by bringing in the ideals which western civilisation has developed itself.

And the white man came to Africa, perhaps to trade, in some cases, perhaps to bring the gospel; has remained to stay. And particularly we in this southernmost portion of Africa, have such a stake here that this is our only motherland, we have no where else to go. We set up a country bare, and the Bantu came in this country and settled certain portions for themselves, and it is in line with the thinking of Africa, to grant those fullest rights which we also with you admit all people should have and believe providing those rights for those people in the fullest degree in that part of southern Africa which their forefathers found for themselves and settled in. But similarly, we believe in balance, we believe in allowing exactly those same full opportunities to remain within the grasp of the white man who has made all this possible.

Hier het Verwoerd nie net namens die Afrikaner gepraat nie, maar namens alle “blankes-in-Afrika” wat sedert sy sluipmoord, oor die afgelope paar dekades, so ‘n skouspelagtige agteruitgang, selfs verval, beleef het. Oorkant die Limpopo, maar ook in Angola en Mosambiek, is blankes verdryf en het daardie lande volledig “verafrikaniseer” in die negatiewe sin. Trouens, sonder een miljard dollar aan hulpgeld wat Mugabe elke jaar ontvang, plus voedselhulp, sou sy staat nie kon voortbestaan nie en sou sy mense van die honger omkom.

Interessant is ook dat mnr. PW Botha in een van sy streng, besliste uitsprake iets laat val het in die trant van: “Suid-Afrika sal die lig van die Westerse beskawing uitdra terwyl dit in die Weste self uitgedoof raak.” (Dit is seker nie die presiese aanhaling nie, maar as iemand my daarmee kan help, sal ek bly wees.)

Onlangs lees ek dat die valskermbataljon van ons voormalige weermag wat by Rooiplaas opgelei is, om die helfte uit Afrikaans- en Engelssprekendes bestaan het. Vele Engelssprekendes het ook die “sterwe”-deel nagekom in ons volkslied wat lui:

Ons sal lewe, ons sal sterwe, ons vir jou, Suid-Afrika!

Al die groot Afrikanerleiers in die verlede, soos Hertzog, Verwoerd en PW Botha, het ingesien dat daar ‘n verenigde blanke nasie in ons land moet wees. Slegs op dié wyse sou ons as kleiner wordende demografiese minderheid die mas kon opkom. Hertzog het in vele van sy toesprake onderskei tussen “Afrikaners” (wat vir hom ‘n Afrikaans- of Engelssprekende kon wees) en “vreemde fortuinsoekers” wat hoofsaaklik in die meer gegoede voorstede van Johannesburg en Kaapstad saamgetrek was. Afgesien van dié oorhoofse kultureel-politieke sienings, het Afrikaners en Engelse op voetsoolvlak deurmekaar begin woon, asook ondertrou. Clive Derby-Lewis is die resultaat van so ‘n gemengde Afrikaans-Engelse afkoms, hoewel sy naam natuurlik uitsluitlik Engels is. Hy is ook grotendeels Engels grootgemaak, op Engelse skole. Net soos Verwoerd in Rhodesië, sou mens kon sê! Nietemin praat Clive vlot Afrikaans. Toe ek hom enkele jare gelede in Pretoria-Sentraal gaan besoek het, het ons deurentyd Afrikaans gepraat. Omdat hy in die tronk net gedrukte koerante mag lees, moet hy die straf verduur om Beeld elke dag te lees, ‘n koerant wat slegs in naam Afrikaans is en wat in sy beleid eintlik ‘n vorm van Afrikanervolksmoord voorstaan. Wie is die grootste Afrikaner, Clive Derby-Lewis of Adriaan Basson, ek of Max du Preez?

‘n Klompie jare gelede het Max du Preez die gerug versprei dat “Dan Roodt se ma Engels was”. Kan ‘n mens jou voorstel dat die ekstremistiese Max du Preez wat Joe Slovo en Aboobaker Ismail se terreur ten volle ondersteun het en wat sy kinders as linkse Engelse grootgemaak het, lesse oor afkoms aan ander te leer het? In elk geval is dit net ‘n halwe waarheid, want my ma se moedertaal was vir seker Afrikaans, hoewel my oupa Engelssprekend was. Omdat sy in die ooste van Johannesburg grootgeword het op ‘n stadium toe daar glad nie Afrikaanse skole was nie, was sy op Jeppe Girls High. Dis waar dit eindig. Terwyl sy gelewe het, het ek nooit ‘n Engelse woord met haar gepraat nie.

Maar gestel my ma was 100% Engels, watse verskil sou dit gemaak het? Die feit dat ek aan Afrikaans aan ‘n Engelse universiteit gestudeer het – in ‘n departement waar CM van den Heever, PJ Nienaber en NP van Wyk Louw eens professore was – maak dit my minder “Afrikaans” as iemand soos oorlede André P. Brink wat aan die Potchefstroomse Universiteit vir Christelike Hoër Onderwys gestudeer het? Die verskil tussen my en Brink is dat ek beter Afrikaans kan spel as hy wat hy kon en dat hy op ‘n Franse TV-program gesê het: “My volk verdien om uit te sterf.”

Dis egter deur sulke linkse verdagmakery dat ons gedurigdeur verdeel word, terwyl ons die groter prentjie van ons stelselmatige ondergang miskyk. Ons baklei onder mekaar oor wie ‘n ware Boer, regte Afrikaner of suiwer Engelsman is, terwyl ons Westerse beskawing verval en ons etnies vanuit die land gereinig word.

In dié opsig is ek ‘n Verwoerdiaan: Ek glo dat ons ten eerste goeie Afrikaners moet wees, maar ook dat ons ons Westerse beskawing ten alle koste moet behou, tesame met ander blankes in Afrika, of hulle nou hier of in Suidwes/Namibië woon. Ons verhaal is nog lank nie uitgespeel nie, al gaan dit vandag ook beroerd. Soos Verwoerd gesê het: Ons gun die swartman sy geleenthede, maar eis dieselfde geleenthede vir onsself op!

Dis ‘n lang aanloop, maar dit bring my by die eintlik onderwerp van dié rubriek: ons verhouding tot die Engelssprekendes in ons huidige oorlewingstryd. Terwyl daar ‘n verskeidenheid politieke identiteite onder Afrikaners bestaan, is die Engelssprekendes selfs nog meer divers. Onder Afrikaners wissel dit van die soort verregse teokratiese Afrikaner of “Boer” wat vir jou al sy politieke beginsels met verse uit die Ou Testament sal staaf, tot die geglobaliseerde, verstedelikte jong Afrikaners van vandag wat aanlynrekenaarspeletjies saam met Europeërs of Asiërs in ander lande speel, maar op baie maniere meer rasbewus “Westers” of “Europees” voel as ‘n vorige geslag.

Onder Engelssprekendes swaai die linkses en marxiste nog soveel te meer die septer as onder Afrikaners. By ons is individue soos Max du Preez of Adriaan Basson eintlik fratse, want hulle is polities “volksvreemd”, synde indringers in Afrikaans met hul wêreldvreemde kultuurmarxistiese idees wat hulle in ‘n linkse, Engelse milieu opgedoen het. Die dilemma van die Engelssprekende blanke is juis dat hy grootword, amper sonder ‘n eie kultuur, binne ‘n ekstreemlinkse, verafrikaniseerde, kultuurmarxistiese paradigma waar witskuld en boetedoening die wagwoorde is. In Afrikaans lag ons oor witskuld, maar in Engelse Suid-Afrika is dit heiligskennis, selfs net om dit te bevraagteken. Selfs die kultuur van Groot Brittanje, die bron van Engelsheid, is veramerikaans en word deur Hollywood en die Amerikaanse media bepaal. Dit geld nog soveel te meer vir Engelse Suid-Afrika, waar die swart Amerikaanse kultuur toenemend oorheers.

Benewens ‘n keiharde kern van marxiste in die Engelse media en aan die universiteite wat die Amerikaanse mengkultuur fanaties voorstaan en eintlik mense wil begin doodmaak wat nie daarby inval nie, bestaan daar ‘n groot gros Engelssprekendes, verengelste Afrikaners, gemengde Englikaners, ens., wat dalk ‘n nóg groter graad van politieke verwarring en onsekerheid as die meeste Afrikaners ervaar. Soos die meeste Afrikaners stem hulle vir die liberale DA in die verlore hoop dat dié party hulle van die ANC en SAKP sal verlos.

Die verraaier-elite van Afrikaners het met die absurde projek vorendag gekom dat, soos die afstootlike klein intellektuele en fisieke dwerg Leopold Scholtz dit gestel het, “Afrikaners met bruines moet versmelt”. Dit word tot satwordens toe aan ons voorgehou dat “die meerderheid Afrikaanssprekendes nie-blank is”. Wat daarvan? As Frankryk se voormalige kolonies ingereken word, is die meerderheid Franssprekendes eweneens “swart”. Daar is ook vandag meer swartes met Engels as moedertaal as inwoners van die Britse eilande. Dit verander nie aan hoe mense die kern van Frans-wees of Engels-wees beskou nie. Die Khoi-San-stamme het hul eie tale afgesweer en Afrikaans aangeneem. Dis deel van die welslae wat Afrikaans in die verlede behaal het, wat ek reeds elders ons adellike of koninklike taal genoem het. (Lees Afrikaans Was Eens ‘N Koninklike En Handelstaal In Europa.)

Leon Lemmer het al met jota en tittel hier aangedui oor hoe veral die geleerde bruines oor geen taallojaliteit jeens Afrikaans beskik nie en geen waardering vir Standaardafrikaans, ons geskiedenis, letterkunde en kultuur koester nie. Dit is ook vir my baie mooi tuisgebring toe ek verlede jaar tydens die fameuse hofaansoek in die Randburgse Landdroshof wat ek namens Steve Hofmeyr gebring het, in die “bruin” (of “swart”, want hoe meer geleerd ‘n bruine raak, hoe “swarter” word hy) skrywer en akademikus, wat hy ook al is, Eusebius McKaiser, vasgeloop het. Omdat ons mekaar al voorheen in TV-ateljees raakgeloop het, het ek my hand na hom uitgesteek en hom gegroet, beleefde Afrikaner wat ek is. Die volgende oomblik lees ek op Twitter waar McKaiser vir sy volgelinge noem dat hy “agterna sy hand gaan was het, so vies was hy om Dan Roodt se hand te skud”.

Hoewel McKaiser eerder sal sterf as om dit te erken, is hy ook “Afrikaanssprekend” – een van Rapport of Beeld se “meerderheid Afrikaanssprekendes”. Behalwe: hy het nog nooit ‘n Afrikaanse boek of artikel gepubliseer nie en hy gaan was sy hande as hy in aanraking met ‘n Afrikaner kom.

Min mense besef dit, maar Suid-Afrika se Engelssprekende blankes is die enigste ter wêreld wat onder ons invloed – waaronder die aantreklikheid van ons taal, kultuur en sorgvrye buiteluglewe – tweetalig geraak het. In weerwil van miljarde dollar se subsidies en streng taalwette, praat baie min Engelse Kanadese Frans en Québec bly ‘n geïsoleerde provinsie binne die groter Engelse Kanada en nóg groter VSA. Hier en daar kom ‘n mens egter jong Engelssprekendes teë wat dolgraag meer Afrikaans wil leer en baie nuuskierig is om te weet wat Afrikaners alles aanvang.

Ek het ‘n broertjie dood aan die radikale, linkse Engelssprekendes waaronder terroriste en hul meelopers soos Joe Slovo, Ronnie Kasrils, Nadine Gordimer, Helen Suzman, Helen Zille, Muff Anderson, ens. Op Twitter is daar ene Ben Pooler in Kaapstad wat my koggel en die gerug versprei dat ek “lieg oor my akademiese kwalifikasies omdat ek te dom is om universiteit toe te gegaan het”. Hy en die Boerehater-poppespeler, Conrad Koch, behoort lyk my tot dieselfde Kaapse dampkring. Sodra ek ‘n tydjie kry, gaan ek ‘n dagvaarding teen Pooler vir laster uitreik, omdat ‘n mens net soveel leedvermaak van linkse Engelse oor hoe ons mense vermoor, verguis en vertrap word, kan vat. Ons moet voortdurend die linkses – Engels en Afrikaans – op alle gebiede beveg en nie toelaat dat hulle hul beplande marxistiese volksmoord op ons voltrek nie.

Nietemin voel ek dat Verwoerd se visie, wat eie is aan die grondslag van hierdie arme, gewonde republiek, van ‘n soort Afrikaanse dog terselfdertyd Eurokaanse beskawing aan die suidpunt van Afrika nooit behoorlik nagestreef is nie, veral nie toe ons soveel middele gehad het om dit te verwesenlik nie. Toe is daardie middele op onderlinge rusies tussen Afrikaner- politieke partye verkwis, wat tot die magsoorname deur die radikale terreurfaksie in ons land gelei het.

Wat nodig is, is dat alle inheemse blankes – behalwe nou Hertzog se “vreemde fortuinsoekers”, vandag se kultuurmarxiste – rondom ons gemeenskaplike Afrikaneridentiteit moet verenig. Noem dit ook ‘n “Suid-Afrikaanse” identiteit, ‘n woord wat egter deur Slovo, Mandela en die res gekaap is en vandag ‘n heeltemal verwronge, ahistoriese en polities korrekte betekenis het, hoewel dit in die toekoms seker weer herstel kan word.

Soos die Franse, moet ons toenemend ons boeke en aanlynskrywes in ander tale, veral Engels, begin vertaal sodat ons ons kultuur vir Engelssprekendes meer toeganklik kan maak. Voor ek byvoorbeeld Frans kon praat en lees, het ek die Franse kultuur deur middel van Engelse of Nederlandse vertalings ontdek. Ons kan baie by die Franse leer oor hoe ‘n mens jou kultuur vir ander aantreklik en bemarkbaar kan maak. Steve Hofmeyr en sy medesangers doen reeds baie om Afrikaanse gewilde musiek te bemark, maar ons moet die totaliteit van Afrikanerkultuur veral onder ons Engelse landgenote, asook buite ons landsgrense teenoor Europeërs en Amerikaners, bevorder. Sodoende sal ons die poel van aktiviste wat teen verswelging hier in Suider-Afrika stry, soveel groter maak en sal daar uit die smeltkroes van ons oorlewingstryd ‘n selfs sterker Afrikaner- en blanke kultuur gebore word.

Daar is ‘n paar figure soos Herman Charles Bosman, wat in Engels oor ‘n grotendeels Afrikaanse, plattelandse wêreld geskryf het, maar dit was eintlik ‘n mislukking en deurspek van stereotipes en ‘n onderliggende minagting vir die Afrikaner. Dis omdat die Engelse wêreld, wat deur die elites van Johannesburg en Kaapstad oorheers word, eintlik nooit met die land kontak gemaak het nie. Hulle vlieënde piering het tot vandag toe nog nie behoorlik geland nie. J.M. Coetzee, wat nooit in Afrikaans geskryf het nie en ook maar vele van die “trope” van Engelse linksheid en kulturele marxisme in sy geskrifte klakkeloos herhaal het, vertoon egter in sy beste werk soos byvoorbeeld Disgrace sterk Afrikaanse karaktertrekke. Die Suid-Afrikaanse uitgawe van die meer polities korrekte In the heart of the country het Afrikaanse dialoog bevat. Dis dringend noodsaaklik dat meer vertaalde Afrikaanse werke verskyn om sodoende ‘n gemeenskaplike belewenis van die meer klassieke Suid-Afrikaansheid of Afrikanerskap ook in Engels toeganklik te maak. Ek dink byvoorbeeld Gustav Venter se boeke wat die afgelope paar jaar in Afrikaans by PRAAG verskyn het, behoort ook in Engels vir ‘n wêreldwye gehoor ontsluit te word.

Ek stem saam met Leon Lemmer dat Verwoerd, die vader van ons moderne republiek, ‘n groot Afrikaner was. FW de Klerk en sy medeverraaiers “is nie werd om sy skoenrieme vas te maak nie”. Maar Verwoerd verteenwoordig insgelyks ‘n groot Westerling wat verskeie Europese tale, waaronder Engels, Duits en Nederlands, magtig was. Hy het ‘n volksvisie gekoester, maar ook ‘n beskawingsvisie. Nietzscheaans gesproke, was hy ‘n “goeie Europeër”, ein gute Europäer.

Soos die Franse politici hul toesprake afsluit: Vive la république! Of op Engels: Long live the republic!

Dringende aansoek geloods teen verengelsing van Afrikaanse skole

Fedsas het ‘n dringende hof­aansoek teen die Gautengse onderwysdepartement gebring wat word Dinsdag aangehoor sal word.

Sekere Afrikaanse skole sal van volgende kwartaal gedwing word deur die Gautengse onderwysdepartement om Engelssprekende kinders vir volgende jaar se skooljaar te aanvaar.

Panyaza Lesufi sê hy wil “rassistiese” Afrikaanse skole skole dwing om Engelssprekende swartes te aanvaar.

Lesufi het in reaksie op die hofaansoek van Fedsas gesê die organisasie wil kinders op grond van ras toegang tot skole weier.

Dr. Jaco Deacon, adjunkhoof van Fedsas, het aan Netwerk24 gesê Lesufi begryp nie die aansoek nie.

“Dit gaan oor wettigheid: As mnr. Lesufi veranderinge by ’n skool wil aanbring, is daar ’n proses wat gevolg moet word. Fedsas sê nie sluit ander kinders uit nie. Trouens, dit gaan nie oor ras nie. Dit gaan oor die bevoegdheid van ’n beheerliggaam oor die besluit van ’n skool se taal- en toelating, en dat daar met beheerliggame gekonsulteer moet word.”

Die konstitusionele hof het reeds in twee hofsake – dié van die Hoërskool Ermelo en die Laerskool Rivonia – beslis dat die bevoegdheid om te besluit oor taal- en toelating by ’n beheerliggaam lê.

 

Leon Lemmer: Onder nuwe rektor is Universiteit van Stellenbosch in sy maai (deel 2)

Lees eers Deel 1 van dié rubriek.

Dit is nodig om te skets wat as agtergrond vir Wim de Villiers se intreerede as rektor van die Universiteit Stellenbosch (US) gedien het. Kort na sy aanstelling het Murray la Vita ‘n onderhoud met hom gevoer (Praag 13 Desember). De Villiers het toe gesê: “Ek moet dadelik ook vra waar die ondersteuning van buite is vir die ontwikkeling van Afrikaans as akademiese taal. Waar is die groot pryse vir akademiese skryfwerk in Afrikaans, waar is die finansiële aansporing vir navorsingswerk in Afrikaans?” (Die Burger, 5 Desember, p 11). Hiermee eggo De Villiers die standpunt van Dan Kgwadi, die rektor van die Noordwes-Universiteit, wat reken dat sy universiteit nie verantwoordelikheid vir die voortbestaan van Afrikaans kan aanvaar nie. Albei wek die indruk dat hulle onsimpatiek teenoor Afrikaans is. Die ergste is dat daar in ‘n hoofartikel in Die Burger (1 deser, p 10) staan: “Die toekoms van Afrikaans nie staan of val na gelang van wat by Maties gebeur nie.”

Die wortel van die kwaad, soos in die geval van baie dinge, is die ANC. Daar mag nie van swart studente verwag word om deur medium van Afrikaans aan ‘n histories Afrikaanse universiteit te studeer nie. Afrikaans word met uitsluiting, oftewel apartheid, geassosieer. Die ANC-regering se beleid is: “Die staat voorsien nie geld vir die verdubbeling van lesings nie” (JC Steyn, Ons gaan ‘n taal maak, Centurion: Kraal Uitgewers, 2014, p 457). Dit is met hierdie slinkse knyptangstrategie dat die ANC-regering universiteite wil verplig om tussen Afrikaans en Engels as onderrigtaal te kies. Willie Esterhuyse was moontlik eerste met die volgende vertolking, waarby De Villiers aansluiting vind. Esterhuyse het “die ryk Afrikaners veroordeel omdat hulle nie geld vir onderrig deur Afrikaans wou voorsien nie” (Pieter Kapp, Maties en Afrikaans, Pretoria: Protea Boekhuis, 2013, p 158). Op kenmerkende wyse veroordeel Esterhuyse Afrikaners en nie die ANC nie.

Hieruit spruit die gevolgtrekking, wat deesdae wyd aanvaar word, dat die ANC-regering net klasse befonds wat deur die medium van Engels aangebied word. As onderrig deur die medium van Afrikaans geskied, is die universiteit op aalmoese, bv skenkings uit die private sektor, aangewese. Uit ‘n hoofartikel blyk dat Die Burger (1 deser, p 10) hierdie propaganda sluk: “Meertaligheid kos geld en moeite. ‘n Deurslaggewende vraag gaan wees of the universiteit die hulpbronne gaan hê om dit behoorlik te doen.” Die koerant bied hiermee aan die US en ander eens Afrikaanse universiteite ‘n verskoning om eentalig Engels te word. Jonathan Jansen, die rektor van die Universiteit Vrystaat, het nie op hom laat wag nie. Twee onderrigtale plaas ‘n dubbele werklading op dosente en afsonderlike klasse in Afrikaans en Engels lei tot rasseskeiding (dit was ook Russel Botman se argument), terwyl die universiteit se beleid dieselfde as dié van die ANC is, naamlik gedwonge rasse-integrasie (Die Burger, 7 deser, p 16).

duma_openstellenbosch
Sikhulekile Duma, ‘n tweedejaarstudent wat die Universiteit van Stellenbosch wil verengels en verswart

‘n Ander faktor wat De Villiers se toespraak beïnvloed het, is die aktivis Sikhulekile Duma, ‘n tweedejaar US-student in die sosiale wetenskappe. Dit is Duma wat deur blankes in die dorp “aangerand” is toe hy skoorgesoek het. Daarna het hy geëis dat die US teen rassisme moet optree. Vir hierdie doel het hy valslik voorgegee dat dit wit US-studente is wat hom reggesien het. As ‘n uitvloeisel hiervan is ‘n Menswaardigheidsoptog op die kampus gehou en versoeke en eise is aan die US se tussentydse bestuur gerig (Praag 14 Maart). Op 15 April is ‘n massavergadering op die Rooi Plein op die kampus deur die Duma-groep, wat daarna die naam Open Stellenbosch aangeneem het, gehou. Dit het oor transformasie met toespitsing op kritiek op Afrikaans as onderrigtaal gehandel. Studente van die Universiteit Kaapstad (UK) se Rhodes Must Fall-veldtog het ook by die byeenkoms gepraat. Geen aansoek is vooraf, soos vereis, by die universiteitsowerheid gedoen om die byeenkoms te hou nie. Nogtans het De Villiers die geleentheid bygewoon en gesê “die US is sterk tot transformasie verbind” (Die Burger, 16 April, p 3). Hierna weet die swart studente dat hulle met De Villiers as rektor nie by die reëls hoef te hou nie.

Op dieselfde dag as die Rooi Plein-byeenkoms het die US in ‘n amptelike verklaring gesê: “Voortgesette transformasie [myns insiens wesenlik ‘n nie-akademiese, politieke, ANC-gedrewe saak] is deel van die ‘kernwese’ van die Universiteit” (US-webwerf 15 April). Transformasie gaan glo bespoedig en verdiep word. Dit herinner aan Dan Kgwadi se “deep transformation”. Aan die US is daar glo “taalsoepelheid” – iets wat Kgwadi ook van die Noordwes-Universteit gesê het. Taalsoepelheid maak dit myns insiens moontlik om die Engelse aanbod te verhoog en die Afrikaanse aanbod af te skaal. Die aanwesigheid van UK-studente het die US genoop om te verklaar dat hy reeds lank bewus daarvan is “dat visuele elemente en simbole ‘n voortdurende herinnering is aan ‘n pynlike [!] geskiedenis en dus ‘n onvriendelike omgewing skep.” Hierna is daar berig dat Duma se Open Stellenbosch-groep binnekort ‘n verdere lys griewe en eise aan die US-bestuur gaan voorlê (Die Burger, 18 April, p 6).

In reaksie op aktivistiese druk het die US op 25 April op sy webwerf inligting oor sy personeelsamestelling verstrek. Daarvolgens bevorder die nuwe taalbeleid die werwing van nie-wit dosente omdat vaardigheid in Afrikaans nie meer vereis word nie. “Die doelwit is gestel dat die US se personeelkorps [dus nie net die studente nie] teen 2018 meer as 50% swart moet wees.” Nie-wit dosente word op ‘n “versnelde loopbaanpad” geplaas, wat sekerlik beteken dat hulle vinniger as blankes deur die doseerrange bevorder word. “Strategiese [rassistiese?] werwing vir alle senior posisies, ook professorale aanstellings,” word gedoen. “Diversiteit is ‘n noodsaaklike voorvereiste vir volhoubare akademiese uitnemendheid en juis om hierdie rede en op grond van die morele noodsaaklikheid daarvan, is die Universiteit verbind tot ‘n verdieping en versnelling van sy sistemiese transformasie.”

As iemand nog daaraan getwyfel het of die De Villiers-US hom op ‘n nie-, selfs anti-, akademiese pad begewe het, behoort daar nou geen onseker meer te bestaan nie. Byvoorbeeld, Akademikus, Stellenbosch skryf in Die Burger (1 deser, p 10) oor “waansin” by die aanstelling van dosente: “Die US is ‘n universiteit en derhalwe veronderstel om akademiese verdienstelikheid skaamteloos te onderskryf … Dit is nie ‘n rasse-aangeleentheid nie; dit is ‘n akademiese saak … Al wat die US met ‘n oop gemoed moet kan stateer, is dat by sy aanstellingskomitees geen rasvoor- of -nadeel is nie. Dit is ‘n beginselsaak, en elke aansoeker moet weet hy of sy word suiwer op akademiese verdienste oorweeg.” In werklikheid is daar ‘n voorskrif dat iedere kortlys vir aanstelling die naam van minstens een nie-wit kandidaat moet bevat. Dit stel die US in staat om by elke aanstelling te kyk of hy daarmee kan wegkom as voorkeur aan ‘n nie-witte pleks van ‘n blanke (wat dikwels die akademies beste kandidaat is) gegee word ten einde sy demografie- (dus ANC-politieke-) profiel te “verbeter”.

Is Duma en sy Open Stellenbosch hiermee tevrede? Nee. “Daar is 296 wit, 10 swart, 31 bruin en 12 Indiër-professore, asook 24 uit die buiteland by die US. Van 2010 tot 2015 het die getal swart professore van drie tot tien gestyg” (Die Burger, 25 April, p 1 – ja, Duma haal die voorbladsy). Die US se verweer teen die Duma-aanvalle is dat dit ‘n “groot uitdaging [is] om senior akademiese aanstellings uit onderverteenwoordigende groepe te maak … alle Suid-Afrikaanse universiteite ding mee vir dieselfde klein groepie.” Is dit nie ‘n sotlike, anti-akademiese situasie nie? Die ANC se kwantitatiewe demografie-dogma word sonder meer aanvaar.

Op 29 April, kort voor De Villiers se inhuldiging as rektor, het Open Stellenbosch, met Duma wie se naam tot Khule verkort is, ‘n onwettige byeenkoms teen “wit oorheersing” op die Rooi Plein op die kampus gehou. Hulle eis swart studente en dosente. Ramabina Mahapa, van Rhodes Must Fall-faam en die voorsitter van die UK-studenteraad, het gesê “as die universiteit nie wil verander nie, moet julle dit onregeerbaar maak.” De Villiers het hierna op ‘n mediakonferensie, soos die UK-rektor, Max Price, gesê hy ondersteun studentedeelname en -aktivisme (Die Burger, 30 April, p 3). Reeds op 15 April is amptelik op die US-webwerf verklaar: “Vir die US-bestuur is die al hoe sterker kultuur van robuuste debat by die instelling verblydend.” Soos Price doen De Villiers wat die swart studente wil hê. Dit is ‘n geval van “Forward!” na die akademiese afgrond. De Villiers is soos FW de Klerk met sy toegeestrategie.

Na hierdie byeenkoms op die Rooi Plein het die Open Stellenbosch-groep en Chumani Maxwele, wat ontlasting op die Rhodes-standbeeld gegooi het, na die plek van De Villiers se inhuldiging gegaan en daar onwettig met plakkate betoog. Die betoging het in stilte verloop totdat Maxwele en ander studente geskree het: “Down with white power, down!” (Die Burger, 1 deser, p 3). Duma sê: “Ons wou skok … Ons gaan nooit jammer sê vir die wyse waarop ons teen wit oorheersing veg nie.” De Villiers het die uitroepe aan nie-Maties toegeskryf en gesê dat geen optrede teen die betogers beplan word nie.

Waarteen sal die De Villiers-US dan wel optree? Sekerheid hieroor is gou verkry en Duma het daarvoor gesorg. Duma beweer dat ‘n blanke US-dosent aan hom die volgende teksboodskap gestuur het: “Jou swart moer van die wit boer.” (Rapport, 3 deser, p 1 en 2 – ja, die berig haal die voorbladsy). Die US het bevestig dat die saak “in ‘n baie ernstige lig” beskou word en “stappe ingevolge die universiteit se formele dissiplinêre prosesse het reeds begin” (p 2). Die Burger (4 deser, p 5) het grootliks dieselfde inligting gepubliseer. Duma het die vermetelheid om te eis dat die betrokke dosent sonder betaling weens die “rassistiese” teksboodskap geskors moet word.

Die volgende dag het Die Burger (5 deser, p 1 – ja, die voorbladsy) min nuwe nuus gehad, behalwe dat die betrokke dosent voorlopig geskors is, Duma per e-pos hieroor deur die US ingelig is en dat ‘n komitee saamgestel is om Duma se bewerings te ondersoek. Die Higher Education Transformation Network (HETN), wat by elke moontlik geleentheid pro-swart en anti-wit druk op universiteite uitoefen, het ook op die dosent se skorsing aangedring. “Die netwerk sal nie huiwer om in te gryp as die universiteit sy voete met die ondersoek sleep nie.” Rassevoorvalle het na bewering sedert De Villiers se aanstelling toegeneem. Dit is substansielose afdreiging deur die HETN.

Die lesers van Die Burger het sekerlik op die verslegtende US-situasie gereageer, maar net twee briewe met substansiële kommentaar is gepubliseer. Oud-Matie van die Kaap is van mening dat die aandrang op onderrig in Engels “is nie om die universiteit soseer toeganklik vir almal te maak nie, maar eerder om Afrikaans in die grond in te vertrap … Is dit nie ironies nie dat almal teen Cecil J Rhodes se standbeeld gil, maar die taal aanhang wat hy saamgebring het?” (Die Burger, 22 April, p 10). Pieter van der Merwe van Bellville verwys na die Randse Afrikaanse Universiteit wat nou “YouJay” is. “Ek voorspel dat die US teen 2018 ‘YouEss’ sal wees en later die naam van ‘n struggle-held gaan kry. Wat het van voortreflikheid geword in hierdie gejaag na politieke korrektheid? Kies die beste studente en personeel, ongeag uit watter rassegroep hulle kom. Los die kwotas; dis omgekeerde rassisme” (Die Burger, 29 April, p 15).

Ek het reeds lank gelede voorspel dat die US die Steve Biko University kan word en dat die US-studentesentrum, die Neelsie (genoem na die Afrikaanse taalstryder, JC Langenhoven, ook bekend as Sagmoedige Neelsie), die Nelson (genoem na Nelson Mandela) kan word. So ‘n kampus sal dan seker een wees waar die mitiese “almal” meer tuis as op die huidige een voel. Dalk is dit die enigste twee voorstelle in my skrywes wat ernstig deur De Villiers oorweeg sal word. Die UK-senaat (‘n liggaam wat tradisioneel uit professore bestaan) het 181 teen 1 ten gunste van die verwydering van die Rhodes-standbeeld gestem. In Bybelse taal (Lukas 11:35) roep ek oor die stand van die akademie in Suid-Afrika uit: Hoe groot is die duisternis nie! Dit is om van te ween.

Gestel die betrokke US-dosent het wel daardie teksboodskap aan Duma gestuur. Gestel verder dat De Villiers primêr eerder op akademiese as politieke leiding ingestel was. Wat sou hy as rektor gedoen het? Hy sou die dosent onvoorwaardelik om verskoning gevra het omdat hy tot dusver sy plig om teen Duma op te tree skromelik versuim het. De Villiers sou onomwonde gesê het dat hy begrip het vir die frustrasie wat daar in die geledere van die ware akademici aan die US opgebou het. Hy sou nie toegelaat het dat Duma verdere ontwrigting saai deur daardie dosent se onderrigaktiwiteite op te skort nie. De Villiers sou begrip getoon het vir die feit dat dit hier gaan om ‘n hoogs intelligente dosent met gespesialiseerde kennis; iemand wat oor skaars vaardigheid in kernfisika beskik. Hy sou diep bewus gewees het van die kolossale kloof wat daar tussen die bewese akademiese prestasie van die dosent en die relatief prestasielose akademiese rekord van Duma bestaan.

As ‘n keuse tussen ‘n onrusstokende, aktivistiese laspos en die akademiese bate wat die dosent vir die US inhou, gemaak moet word, is dit voor die hand liggend dat enige rektor wat, soos dit hoort, akademies geöriënteerd is ten gunste van die dosent sou besluit. De Villiers sou dit eienaardig gevind het dat die beweerde teksboodskap sonder meer as “rassisties” geëtiketteer word en nie as “robuuste debat” nie, terwyl Duma se byeenkoms teen wit oorheersing en die daaropvolgende uitroepe van “Down with white power” glad nie met rassisme geassosieer word nie. Hy sou dit ook eienaardig gevind het dat Duma se pa vermoënd genoeg is om in Amerika te wees terwyl sy kind met ‘n US-beurs studeer. De Villiers is dus in ‘n uitstekende posisie om Duma stil-stil van die kampus te verwyder deur sy studiebeurs in te trek; sy finansiële kragprop uit te trek. Nog beter, Duma moes as student lankal die trekpas gekry het. Sy gedrag is primêr die van ‘n aktivis en nie die van ‘n student wat op die kampus is om te studeer nie. Sy manewales sou nie van ‘n blanke student geduld word nie. Oor hierdie en die vorige paragraaf kan De Villiers gerus nugter en werklik sê: “We can do it.”

Daar is ‘n lighartige, internasionaal bekende studentelied, Gaudeamus igitur (Laat ons bly wees). Vir die Latynse lirieke bestaan daar talle improvisasies; ook in Afrikaans. As akademikus en as Afrikaner is ek uiters teleurgesteld met Wim de Villiers. Hy blyk ‘n epigoon te wees. Ek voel lus om te sing:

Gaudeamus igitur,
nog ‘n universiteit is in sy moer.

Afrikaans verjaar!

Die amptelike tale-wet van die Unie van Suid-Afrika is 90 jaar gelede – op 8 Mei 1925 – by ‘n gesamentlike sitting van die nasionale vergadering en die Senaat aanvaar.

Die wet het voorsiening gemaak vir Afrikaans as amptelike taal naas Engels. Die wet het Nederlands met Afrikaans vervang.

Dit word beskou as ‘n belangrike mylpaal in die onwikkeling van Afrikaans.

Vandag word Afrikaans verwerp as een van die elf amptelike tale weens “skuld van die verlede”, wat klaarblyklik nie van toepassing is op Engels, die koloniale “killer language” nie.

Talle mense asook groepe beywer hulle tans vir die beskerming en behoud van Afrikaans want daarsonder sal die taal nie as amptelike en onderrigtaal kan oorleef teen die internasionale aanslag van Engels nie.

Afrikaans is nie die enigste klein taal wat onder druk verkeer weens Engels se dodelike tentakels nie.

Praag doen ‘n beroep op alle Afrikaners om vandag spesiaal moeite te doen om hulle moedertaal skoon te hou!

PRAAG dagvaar rassistiese SA Menseregtekommissie oor Afrikaans

PRAAG gaan aanstaande week dagvaarding teen die Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie uitreik omdat dié organisasie weier om enige epos in Afrikaans te beantwoord. “Die SAMRK is een van die mees rassistiese instellings in die land, wat saam met Cecil John Rhodes in die meerderwaardigheid van Engels en die Britse ras glo,” sê dr. Dan Roodt, direkteur van PRAAG.

Die taalorganisasie, wat vanjaar vyftien jaar oud is, sal nie huiwer om die kwessie tot in die hoogste hof, die Grondwethof, te neem en selfs na die buiteland nie. “Ons was vroeër in verbinding met die Statebond se Menseregtekomitee oor plaasmoorde en gaan die Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie ook by die Statebond verkla,” sê Dan Roodt. “Indien ons die saak in die Grondwethof verloor, sal ons na die Britse Hoërhuis appelleer, wat weer ondergeskik is aan die Europese Raad. Afrikaans is ‘n taal van Europese oorsprong wat na aan Nederlands, Duits en die Skandinawiese tale verwant is, dus is ons seker dat die Europese Hof ons uiteindelik gelyk sal gee, selfs al woon ons in ‘n Britse kolonie.”

Taalgelykheid is ‘n beginsel wat in die meeste nywerheidslande, asook in die EU en internasionale organisasies, erken word. Dit is net in Suid-Afrika waar Engels as “die taal van die meesterras” geag word.

Dan Roodt: Rhodes-standbeeld en Afrikaner se Engelse probleem

My aanvanklike reaksie toe die petalje rondom die Rhodes-standbeeld op die kampus van die Universiteit van Kaapstad rugbaar raak, was dieselfde as dié van Manfred Delport: dat die Engelse kultuurmarxiste op die kampus nou hul eie medisyne proe. Jare lank het die links-liberale Engelse en Joodse establishment in Suid-Afrika op ‘n sluwe manier die swartman teen Afrikaners opgesweep, net om nou self die teiken van antiblanke woede te raak. Vandeesweek is Rhodes omtrent erger deur jong swartes verguis as Verwoerd of Malan.

roodt_fbfotoEintlik was dit logies dat dit vroeër of later moes gebeur. Om antiwit haat in ‘n land met ‘n swart meerderheid te saai, is omtrent die domste politieke “strategie” wat daar is. En tog is dit presies waarmee “slim” Engelse al jare lank mee besig is. Nie jare nie, dekades! Selfs eeue. Want sedert die dae van die Oosgrens en die hatige Engelse sendelinge van die vroeë negentiende eeu, het daar niks wesentliks aan Engelse politiek verander nie. Voeg daarby die Engelse identiteit wat so nou met dié van Groot Brittanje verbonde is, en ons kan sien dat Suid-Afrika eerder oor ‘n Engelse probleem as ‘n swart probleem beskik.

Van die tyd van die Xhosa-oorloë af het Afrikaners instinktief begryp dat dit geen sin maak vir blankes om mekaar in dié land te lyf te gaan terwyl hulle so dikwels self ‘n bedreigde minderheid is nie. Uit vele van die vertellings rondom die veldslae van die twee vryheidsoorloë kom ‘n mens agter dat die gesig van Engelse lyke ons mense kwalik met vreugde vervul het. “Waarom moet witmense mekaar doodskiet?” was die algemene gevoel onder die Boere.

Hierteenoor word die Engelsman deur geld en mag gedryf en wat agterna volg, maak nie saak nie. Van die ergste gruweldade in die geskiedenis – soos die konsentransiekampe by ons – is deur hoogheilige Engelse gepleeg. Trouens, terwyl die Engelse elke dag gal braak oor apartheid, het hulle stil-stil hul koloniale argiewe vernietig om die getuienis van Britse marteling en moorde op swartes in Afrika uit te wis.

Deel van die probleem met Engelse is natuurlik die Britse klassestelsel: die elite voel niks vir hul eie mense nie en beskou hulle óf as kanonvoer óf as skorriemorrie waarmee hulle liefs nie wil meng nie. In Suid-Afrika het die Engelse elite jare lank Afrikaners as ‘n natuurlike “Engelse werkersklas-in-wording” gesien terwyl hulle hulself as verteenwoordigers van die koloniale elite beskou het, terwyl hulle lelike Engelse huise in Parktown of Rondebosch gebou het.

Sedert 1994 het Suid-Afrika natuurlik meer Engels as ooit geword en is die links-liberale, “veelrassige” utopie met groot fanfare aangekondig. Die meerderwaardigheid van Anglo-Amerikaanse metodes sou aan ons gedemonstreer word deur middel van regstellende aksie, gedwonge integrasie en maniese verengelsing van die howe, die universiteite, die skole, die kerke en elke denkbare instelling.

Twintig jaar later verstaan ons waarom die Groot Trek plaasgevind het: nou weet ons hoe lyk die gemors waarop Engelse metodes en fanatisme oor rasvermenging afstuur. Ons voorouers het verkies om oor die Drakensberg te trek eerder as om langer Engelse regering, tesame met moreel histeriese Engelse kerklikes, te verduur.

Engelse (en Joodse) morele histerie is natuurlik die politieke petrol van Suid-Afrika. Terwyl die Britte en die Amerikaners in die onlangse verlede miljoene mense in hul oorloë gedood het, hoor ons elke dag watter “misdaad teen die mensdom” apartheid was. Tydens daardie Britse marionet, biskop Desmond Tutu, se lieg-en-biegkommissie is bevind dat daar oor 40 jaar van sogenaamde “apartheid” net meer as 500 mense in onluste en ander openbare geweld deur ons veiligheidsmagte gedood is. In die meeste gevalle was dit waarskynlik uit noodweer of selfverdediging. Dis nou die “misdaad teen die mensdom” waaroor die histeriese Engelse en hul swart marionette elke dag skuim-om-mond gil. Die skynheilige Engelse het, soos James Bond, ‘n “lisensie om dood te maak”, maar beoordeel die res van die wêreld volgens ‘n engelagtigte kode wat net op ander van toepassing is en nie op hulself nie.

In my onlangse essay, wat spesiaal in Engels geskryf is sodat die Angel-Saksers dit ook kan lees, verwys ek na ‘n frase deur Churchill, “Cromwell se vloek”, waarmee hy die fanatiese, puriteinse moordlus van Cromwell beskryf wat nie-Engelse soos die Skotte en die Iere voor die voet uitgemoor het. Dit was ook Cromwell wat die verbod op Jode in Engeland opgehef het en sedert sy bewind het die alliansie tussen die Rothschilds en die Londense finansiële distrik, die City, in die negentiende eeu tot Britse wêreldoorheersing gelei.

NOU OOK OP PAPIER!

Raidersblad2

Rhodes, oor wie se standbeeld daar nou in die Kaap geredekawel word, was so min of meer ‘n huurling van die Rothschilds en ander Londense finansiers. In Cecil John Rhodes is Cromwell en Rothschild verenig, want hy was sowel die Britse puritein met sy fanatisme en drome oor die wêreldoorheersing van die “Britse ras” as die geldhonger magnaat wie se sug na geld hom tot oorlog, verraad en elke oneerlike set (soos die Jameson-inval) sou verlei.

Dis seker eie onkunde oor die Universiteit van Kaapstad waarin ek geen besondere belangstelling koester nie, maar ek besef vandeesweek eers dat die “Jameson Hall” aan dié universiteit juis na Leander Starr Jameson vernoem is! Die Nasionale Party, wat op tipies Afrikaanse manier bewus was van die behoefte aan “blanke solidariteit” het feitlik nie ‘n enkele naam verander nie en Rhodes se standbeeld en die Jameson-saal met ‘n verdraagsaamheid behandel wat eenvoudig verstommend is. Milnerton in die Kaap, asook Milnerpark, Empireweg en die Koningin Elizabeth-brug is toegelaat om hul aanstootlike simboliek oor die hele Johannesburg uit te straal, alles om die Engelse te behaag.

Die oomblik toe die Engelse elite egter via hul surrogaat-terreurbende, in die vorm van die ANC/SAKP, mag bekom, is Afrikaans en Afrikaanse name egter met wortel en tak uitgeroei. Selfs “Kerkstraat” in Pretoria is uitgewis met dieselfde ywer as waarmee die Britse soldate in 1900 kerke afgebrand het.

Ek wonder dikwels: Wat het 200 jaar van “blanke solidariteit” ons gebaat? Behalwe die armer tipe middelklas- of laermiddelklas-Engelsman wat in elk geval oor geen politieke of ekonomiese invloed beskik nie en dalk ‘n soort Afrikanerbondgenoot kan wees, het Engelse hul nog nooit oor die lot van blankes in ons land verknies nie. Die elite-Engelsman, wie se enigste lojaliteit teenoor Brittanje en die Geldmag van Londen is, het geen erg aan enige plaaslike kultuur, geboue, name of selfs die hele landboubedryf nie. Selfs al misluk Suid-Afrika geheel en al soos Zimbabwe, sou dit hom geen duit skeel nie, want hy beskik oor ‘n hele spyskaart van Engelssprekende lande waarheen hy kan emigreer en waar hulle, met die uitsondering van Amerika en Kanada, óók krieket en rugby speel. Daarom, dít wat vir die Afrikaner van kosmiese en lewensbelang is – die toekoms van Suid-Afrika – is iets wat hy gemaklik in ‘n dobbelspel of ‘n beurstransaksie sou verwed. Ek het nog geen Engelsman, behalwe miskien ‘n paar gesoute oud-Rhodesiërs, teëgekom wat enige spyt of jammerte uitspreek oor die lot van Zimbabwe nie. Trouens, Baron Robin Renwick, die Britse argitek van die Lancaster-beraad, is vandag nog trots daarop dat hy die land aan Mugabe kon oorhandig om op te mors! Al verval Suid-Afrika in hiperinflasie, geweld en anargie, sal geen haan daaroor in Engeland kraai nie.

Terug by die Rhodes-standbeeld. Dis seker Rhodes se verdiende loon dat sy standbeeld vandag afgebreek word en dat ‘n stukkie van die Engelse tradisie in dié land daarmee saam gaan verdwyn. Miskien kan ons vir ‘n paar sekondes bly daaroor voel. Wat my betref, voel ek dat die hele land eintlik van Engels en Engelse name gesuiwer moet word. Wat het die goed in elk geval hier kom soek, behalwe goud en diamante? Die onreg wat die Engelse ons al tweehonderd jaar aandoen, skrei ten hemele. En dan dink ek veral aan die meer onlangse onreg: hulle leuens en morele histerie wat vanuit Londen, Johannesburg en Kaapstad op ons uitgegiet word. Hulle onbekookte revolusie wat ons land sedert 1994 in toenemende chaos en geweld dompel. Hulle verskoon diskriminasie teen Afrikaans en Afrikaners, asook plaasmoorde, maar raak berserk van woede as iemand die woord “Bantoe” iewers gebruik, soos in “Bantoetaal”.

Net gisteraand sien ek toevallig hoe daar weer ‘n ellelange program op die SAUK-TV uitgesaai word waarin ‘n klomp dom en waarskynlik ongewaste, onwelriekende Britse sangers kraai oor hoe hulle met hul Londense konserte in die tagtigerjare die ANC aan bewind geplaas het. Wat wéét ‘n Engelse takhaar met ‘n kitaar van ons land, en wat gee hom die reg om hier te kom inmeng? wil ek vra.

Ongelukkig verteenwoordig die debakel rondom Rhodes se standbeeld in Kaapstad geen kritiek op Engelsheid of selfs die Britse kolonialisme in dié land nie. Die spul rumoerige swart studente, wat ook hier en daar deur linkse kleurlinge en blankes ondersteun word, het geen probleem met Rhodes se Britse Ryk wat ons land met geweld kom plunder het en ons volk erger as diere uitgeroei het nie. Van ons geskiedenis van die laat negentiende eeu, waaronder die politieke stryd tussen Rhodes en Kruger, weet hulle niks en verstaan daarvan nog minder.

Nee, waaroor dit vir die gepeupel op die kampus van daardie kultuurmarxistiese instelling, die Universiteit van Kaapstad, gaan, is dat Rhodes iewers nog ‘n vergange blánke orde verteenwoordig. As Rhodes ‘n Portugees of Duitser of selfs Afrikaner was, sou die gejil nie minder gewees het nie.

Soos my vrou vanoggend vir my sê: “Indien Rhodes vandag gelewe het, is daar geen twyfel aan wie se kant hy sou gewees het nie.” Ek moes haar gelyk gee. Indien Rhodes vandag gelewe het, sou hy op die voorpunt van die internasionale beweging teen die blanke en Europese beskawing gewees het. Eintlik behoort daardie verwarde, aangehitste “studente” in aanbidding voor Rhodes se standbeeld neer te kniel, nes voor al die aaklige Mandela-beelde wat ons stede ontsier, want albei verteenwoordig die antinasionale, die internasionale, die globale. Of soos ek dit ‘n paar jaar gelede genoem het: die “Ryksgedagte“.

Daarom, die ironie is: Rhodes se standbeeld is tans die slagoffer van Rhodes se sukses. Die Ryk leef voort, met dié verskil: die Ryk is nie meer blank nie, maar mezisto of gekleurd of swart of wat mens dit ook al sou wou noem. Dis ook waarom die antiblanke rektor van die UK, Max Price – saam met wie ek destyds op die studenteraad van Wits was – min deur die relletjie gepla is. Om Rhodes se standbeeld te “verskuif”, soos hy dit noem, is ‘n klein prys om te betaal vir die multikulturele projek van rasserevolusie en “transformasie” waartoe hy en ander fanaties verbind is.

Die rasserevolusie gaan ons vernietig op ‘n manier waarvan Rhodes, Milner en Chamberlain, wat bloot handperde van die Londense Geldmag was, net kon droom. Toe Milner – wat later insgelyks ‘n bankier in Londen geword het – gesê het: “We must eliminate the last vestiges of Afrikanerism from South Africa”, het hy dit moontlik nie so voorsien nie, maar dit sou uiteindelik  beteken dat die Europese beskawing aan die suidpunt van Afrika saam met die Afrikaner sou verdwyn.

Daardie jillende “studente” wat ontlasting oor Rhodes uitgesmyt het, bring so min of meer die boodskap, wat deur die Boerehaat-spotprentkunstenaar, Zapiro, beaam is.

zapiro_rhodes

By alles wat ‘n mens oor Rhodes kon sê, het hy blykbaar ‘n klomp Latynse boeke in rooi Marokkaanse leer laat bind en taamlik gereeld daaruit gelees. Ek haat Rhodes en alles waarvoor die man gestaan het, maar dié brokkie wek so een persent simpatie by my.

Rhodes het van boeke gehou. Dieselfde kan nie van die ontlastingstrooiers van die Kaap gesê word nie. Die Ryk het ons tot digby Conrad se “donker hart van Afrika” gebring.

Volg Dan Roodt saam met 29 000 ander op Twitter!


Moenie my transformeer nie! Ek is Engels!

Cecil John Rhodes was nie ‘n gawe persoon nie. Jare voor die Nazi’s se konsep van rassuiwerheid het die homoseksuele Rhodes alle ander volke, behalwe sy mede-moddereilandjiebewoners, as benede hom en sy ingeteelde landgenote beskou. Hy het hom openlik beywer vir ‘n wêreldregering deur hom en sy Angel-Saksiese volksgenote, ook diegene oorkant die Atlantiese oseaan. Sy grypsug en territoriale aggressie het min perke geken. Dit het tot by Lusaka, die hoofstad van die voormalige Noord-Rhodesië, sowat 2500km noord vanaf Kaapstad, gestrek.

Ook die Boererepublieke het deurgeloop onder Rhodes se kolonialistiese aggressie. Hy was een van die aanstigters van die Jameson-strooptog, wat uit wat vandag Botswana is, teen die ZAR geloods is. Onder die vyande van die Boere- en Afrikanervolk, verdien Rhodes, naas die Kodesa-verraaiers, ‘n besonder prominente plek aan die skandmuur. Soos Jimmy Kruger dit dus oor Steve Biko se dood gehad het: Die vernietiging van Rhodes se standbeeld en die uitwissing van sy naam, laat my koud.

Nietemin het selfs die vorige regering Rhodes se standbeeld ongestoord laat staan op die kampus van UCT. Die Ooskaapse dorpie Rhodes, asook die universiteit op Grahamstad wat na Rhodes vernoem is, se name is onveranderd gelaat. Anders as die huidige misdaadbende wat die land tans wanbestuur, het Afrikaners nie ‘n minderwaardigheidskompleks nie, en vind ons dit nie nodig om ons minderwaardigheid te probeer besweer met sinnelose naamsveranderings nie.

Wat wel besonder interessant is, is dat die eise van die studente op beide UCT en Rhodes nie by die blote verwydering van Rhodes se standbeeld of sy naam eindig nie. Hulle eis ook dat blanke lektore etnies gesuiwer (“getransformeer”) moet word, dat studente deur swart professore en swart dosente onderrig moet word.

Nog interessanter is dat hoewel daar tot op hede bykans ekslusief op Afrikaanse plekname, ook name wat geen politieke konnotasie gehad het nie, en monumente jag gemaak is, daar tans ‘n klemverskuiwing plaasvind. Ook Engelse koloniale, name, simbole en liberale Engelse self – wat kan immers meer Engels wees as ‘n verwarde libgestremde professor op Rhodes of Ikeys? – is nou vierkantig in die visier van die toenemend-radikale gepeupel. Die gepeupel wil nou, midde-in die einste DA-beheerde Kaapstad, ‘n party wat self onlangs Afrikaanse of Hollandse name verander het, dieselfde maak met Rooi Helen en die res van die Afrikanerhatende DA-gespuis se erfenis.

Deur die jare het die liberale Engelse vanuit hul rykmansbuurte in die noorde van Johannesburg of die suide van Kaapstad op die konserwatiewe Afrikaner neergesien, terwyl hulle Prog of SAP gestem het, maar heimlik die Hemelse Vader vir die Natte bedank het. Baie van die Engelse blankes was ook veel meer radikaal, en veral Joodse Engelssprekendes – Slovo, Kasrils, Harris en andere – het hul Rhodes-agtige haat vir alles wat Afrikaner was, aktief uitgeleef, tot op die punt om terreurdade te pleeg teen die vorige regering.

En nou, meer as ‘n eeu ná Rhodes se dood, het die wiel gedraai. Die rewolusie is besig om sy eie kinders te verorber. Daardie radikaallinkse Engelse verkwisting van ‘n wit vel, Samantha Vice, wat Dowwe Dolla na ‘n Nasa-wetenskaplike maak lyk, en vanuit Rhodes haar blanke selfhaat sit en spu, is een van die einste blanke dosente wie se kop deur die gepeupel geëis word. Vice het reeds talle onsinnige, selfhatende stukkies gebrabbel gepubliseer wat wil-wil grens aan ‘n oproep vir die likwidasie van alle blankes in gaskamers. Selfs Dowwe Dolla sou egter besef dat Vice se swart eggenoot en selfhatende skrywes haar niks gaan help nie. Hulle gaan ook vir háár kom. Ook Vice se vel is en bly haar uniform.

Gaan die selfhatende Vice ook, die slag as die gepeupel haar soos ‘n wafferse Marie Antoinette uit haar kantoor op die Rhodes-kampus sleep, soos die Engelse dame tydens die Soweto-onluste gil?

“Don’t shoot! I’m English!”

Carstens-Landman-debat belig denkfoute oor Afrikaans

Die briewewisseling tussen proff. Wannie Carstens en Kas Landman vandeesweek in Beeld rondom die handhawing van Afrikaans is interessant. Oënskynlik gaan dit oor die kwessie of “Afrikaans in die verlede foute gemaak het” en of “sprekers van Afrikaans foute gemaak het”.

roodt_fbfotoEk het ook ‘n stuiwer in die armbeurs gewerp en wonder bo wonder het Beeld ‘n (verkorte) weergawe van my brief geplaas. Daarin meen ek dat die kwessie of “Afrikaans” ‘n metoniem vir “die sprekers van Afrikaans” is, egter minder ter sake is as die vrae: Watter foute het Afrikaners in die verlede rondom Afrikaans gemaak en watter foute maak hulle nou?

Benewens die internasionale status van Engels, oorheers dié taal vandag in Suid-Afrika juis vanweë die aggressie en ongenaakbaarheid waarmee dit in die negentiende eeu en sedert 1994 op ons afgedwing word. Toe Afrikaners in die verlede politieke mag gehad het, het hulle gefouteer deur te billik en regverdig op te tree wat veeltaligheid betref, gegewe die taalaggressor waarmee hulle te kampe het. Die hele mite rondom die Soweto-onluste is al deur prof. Jaap Steyn en ‘n paar ander skrywers ontmasker; benewens van die Anglikaanse kerk en sy ampsdraers was daar nog nooit veel vyandigheid teen Afrikaans in Soweto nie.

Carstens begaan egter vandag die groteske fout om te dink dat Afrikaans deur ‘n askiestoghouding en politieke korrektheid gered gaan word. Dit is bloot water op die meul van die taalaggressor wat meen dat Afrikaans maar ongelyk met Engels behandel mag word en dat Engelssprekendes ook in beheer van alle Afrikaanse instellings moet wees!

Tans verkeer PRAAG in ‘n absurde stryd met die Menseregtekommissie wat verseg om met ons in Afrikaans te korrespondeer, waarvoor ons waarskynlik hof toe sal moet gaan.

Ons het groter onafhanklikheid van denke en minder gedienstigheid nodig as dit by taalsake kom. Sowel Vlaandere as Québec het getoon dat geen taalstryd sonder die wil daartoe gewen kan word nie.

Prof. Kas Landman het saam met my en ‘n twintigtal ander op 22 Februarie 2000 die huidige PRAAG (Pro-Afrikaanse Aksiegroep) gestig. Sedertdien het die taalstryd bloot in felheid toegeneem.

Landman neem Carstens kwalik dat hy klakkeloos die polities korrekte clichés wat deur die ANC en SAKP oor Afrikaans as “verdrukkerstaal” (terwyl óns vandag verdruk vermoor word!) herhaal en noem dit ‘n “dinkfout”:

Die dinkfout het te doen met die sogenaamde skuld en politieke bagasie van Afrikaans. Vir perspektief daarop: Daar is nie ’n enkele menslike taal in die geskiedenis wat daarop kan roem dat haar sprekers heilig en skuldloos is nie: Engels (kolonialisme, uitbuitende kapitalisme, volksmoord), Duits (nasionaal-sosialisme, volksmoord), Zoeloe (Mfecane/Difacane/volksmoord), Spaans (kampe in Kuba, Inkas), Frans (Algerië, Kongo), Russies (Stalin) – om maar net enkele tale te noem.

Hoe dit ook al sy, Engels kom altyd sonder blaam en skotvry daarvan af. Onlangs is Frans in Rwanda deur Engels vervang.

Die nie-verstaan van die huidige politieke en kulturele werklikheid in Suid-Afrika kan ’n interessante, maar uiters gevaarlike, vorm van xenofobie of vreemdelingehaat bevorder.

Onthou die Mbeki-verwysing na die twee nasies: Die ryk wit mense en die arm swart mense en die Zuma-verwysing na Jan van Riebeeck. Skynbaar onskuldige politieke konstrukte soos regstellende aksie en swart ekonomiese bemagtiging is eintlik vorme van xenofobie of vreemdelingehaat. Die wit mens is die vreemdeling in Afrika.

Standaardafrikaans is die taal van wit en ryk apartheidsbevoorregtes. Dat al hoe meer Afrikaanssprekendes (wit en bruin) hul kinders na Engelse skole stuur, sê net vir ons dat hierdie ouers reeds die verswakte rol van Afrikaans verdiskonteer het.

Soos gewoonlik, Het Beeld kant gekies vir Carstens en sy linkse politieke korrektheid en herhaal ewe seer sonder enige kritieke insig of kennis die polities korrekte standpunt. Onder andere beweer Beeld in hul hoofartikel (sien volledige aanhaling hier onder):

Die apartheidsregering se belegging in die ontwikkeling van Afrikaans was enorm. Ná 1994 moes die ANC-regering sy begroting tussen tien ander amptelike tale ook verdeel.

Dit is natuurlik die grootste twak onder die son. Die NP was baie versigtig om op Engelse tone te trap en soos prof. Jaap Steyn al aangetoon het, is baie plattelandse, Afrikaanse munisipaliteite wat eentalig was gedwing om Engels in te voer om by die amptelike “tweetaligheid” in te val. Soos ek dit hierbo suggereer, het Afrikaners – anders as die Britse koloniale regerings, asook nou, die ANC se Afro-Saksers – nooit hul politieke mag gebruik om hul taal en kultuur af te dwing nie.

Die ANC verdeel hoegenaamd nie sy begroting gelykop tussen tien amptelike tale nie. Slegs Engels word in almal se kele afgedruk: dit strek van die SA Inkomstediens tot die sogenaamde Menseregtekommissie. Elke staatsdepartement en amptelike instansie verseg om in enige ander taal as Engels te kommunikeer. Dit is byna lagwekkend!

Verder teem Beeld oor “’n ahistoriese ontkenning van die verlede en dekades se bevoordeling van Afrikaans ten koste van die land se ander inheemse tale”. Waar is Afrikaans in die verlede ooit “ten koste van die land se ander inheemse tale bevorder”? Die NP het berge versit om swartes te oorreed om hul eie tale te skryf, daarin skool te gaan en het pakhuise vol boeke op staatsonkoste in daardie tale gedruk. Trouens, die swart tale in Suid-Afrika is, op een of twee uitsonderings na, die mees ontwikkelde van al die inheemse tale op dié vasteland! Ons miljoen of twee Afrikaners het meer vir die swartman se kultuur gedoen as die magtige Britse en Franse Ryke, om van die VSA of China nie eens te praat nie.

Ek het die Menseregtekommissie tot Vrydag 13 Maart gegee om my in Afrikaans te antwoord, anders gaan PRAAG hof toe om hulle daartoe te dwing. Ons sal dié week ‘n dagvaarding sommer in die landdroshof teen die Menseregtekommissie uitreik. Ek kan nie dink aan enige “Menseregtekommissie” wat onlangs nie die taalregte van die burgers in sy land wou respekteer nie. Maar soos baie ander dinge in die sogenaamde “nuwe Suid-Afrika” is die Menseregtekommissie insgelyks een groot klug.

Die strategie wat PRAAG meer onlangs begin formuleer het, is egter die mees haalbare: Terwyl ons steeds die staat en die groot maatskappye moet kasty oor hul weiering om Afrikaans te erken, met boikotte en regsaksies, moet ons ook ‘n Afrikaanse ekonomie vestig en uitbrei. Dit behels twee aspekte:

  1. Die bevordering van die Afrikaanse kultuurekonomie in die vorm van Afrikaanse boeke, films, webblaaie, musiek en ander media.
  2. Die oprigting van nuwe ondernemings wat met die Engelse ekonomie kan meeding en wat die koopkrag van Afrikaners van die Engelse/SEB-ekonomie moet weglok. Dit geld veral die finansiële instellings soos banke en versekeringsmaatskappye wat Afrikaans ewe gruwelik verwaarloos, terwyl hulle ons arme verbruikers uitbuit.
  3. Die Afrikaanse kultuur moet ook verhandelbaar gemaak word, m.a.w. aspekte van ons kultuur, kookkuns en taal moet as produkte op die markplein binne ‘n Afrikaans konteks aangebied word.
  4. Afrikaans moet internasionaal onder pro-Westerse en pro-Europese groepe bemark word. Van Rusland tot Amerika, asook in vele Europese lande, heers daar groot belangstelling in Afrikaans en ons kan op gelyke voet met vele ander lande en kulture aan allerlei aktiwiteite deelneem, selfs al het ons vir alle praktiese doeleindes staatloos geword.

Ons voorouers het tydens die Depressiejare van die vorige eeu daarin geslaag om teen Engels en Engelse oorheersing op te staan. Ons kan dieselfde regkry.

Nooit mag ons tou opgooi nie.

Sluit aan by PRAAG!

Beeld sê: Taalstryders kan gerus na hom luister

Die Potchefstroomse taalghoeroe prof. Wannie Carstens het Maandag ’n paar belangrike punte gemaak oor die toekoms van Afrikaans.

Dis nie nuwe menings nie, maar komende van Carstens, wat tot onlangs voorsitter van die Akademie vir Wetenskap en Kuns was, kan ’n mens gerus weer daarna luister.

Op ’n beraad oor die toekoms van Afrikaans as ’n universiteits­taal het Carstens gewaarsku oor die manier waarop daar vir Afrikaans gestry word.

“Ons moenie vergeet dat Afrikaans in die verlede baie foute gemaak het nie. Ons sit met ’n gemeenskap wat sy vertroue in die taal verloor het. Ál manier waarop ons hierdie situasie gaan ontlont, is met beredeneerde argumente,” het Carstens gesê. Hy het bygevoeg die dae van “kragdadigheid” is verby en dat Afrikaanse mense verhoudings deur dialoog en bydraelewering moet herstel.

Dis ’n nugtere en welkome bydrae tot ’n debat wat ongelukkig dikwels gekenmerk word deur ’n ahistoriese ontkenning van die verlede en dekades se bevoordeling van Afrikaans ten koste van die land se ander inheemse tale.

Die apartheidsregering se belegging in die ontwikkeling van Afrikaans was enorm. Ná 1994 moes die ANC-regering sy begroting tussen tien ander amptelike tale ook verdeel.

Dit is dus verstaanbaar dat die voortbestaan van Afrikaans as universiteitstaal nie boaan die regering se prioriteitslysie is nie. Nie terwyl miljoene mense in armoede krepeer en kinders nie behoorlike onderrig ontvang nie.

Daar is natuurlik niks fout daarmee om vir Afrikaans te agiteer nie. Maar soos Carstens uitgewys het, gaan dit oor hoe.

Solank daar ’n groot genoeg vraag is na Afrikaanse onderrig aan instellings, soos die Noordwes-Universiteit se Potch-kampus, moet daar in dié behoefte voorsien word. Dit beteken nie daar kan nie ook in Engels en veral Tswana op die kampus gekommunikeer word nie.

Kreatiewe oplossings, soos ’n werkende tolkstelsel, kan juis die soort omgewing vestig waarvan Carstens praat.

Die ontaarding van die Universiteit Stellenbosch

In sy boek, Maties en Afrikaans (Pretoria: Protea Boekhuis, 2013), vertel Pieter Kapp hoe die Engelse Victoria College die Afrikaanse Universiteit Stellenbosch (US) geword het. Oor die tyd voordat die US in 1918 sy beslag gekry het, skryf Kapp: “Dit [is] nodig om daarop te let dat hoewel soveel studente-aktiwiteite en veral publikasies in Engels geskied het, dit deur Afrikaanse studente geskryf is” (p 32). Uit Lindie Koorts se boek, DF Malan en die opkoms van Afrikaner-nasionalisme (Kaapstad: Tafelberg, 2014) blyk dat Malan (1874-1959, eerste minister 1948-1954) as kollegestudent aanvanklik deel van hierdie verengelsing was. Hy het selfs aan sy Afrikaanse vriendin in die platteland in Engels geskryf. (Iets soortgelyks kan egter ook van JBM Hertzog gesê word.)

Die onlangse betoging op die kampus van die Universiteit Stellenbosch
Die onlangse betoging op die kampus van die Universiteit Stellenbosch

Hierdie taalsiklus is na bykans ‘n eeu voltooi toe die US in 2014 amptelik besluit het dat Afrikaans nie meer sy enigste of hoofvoertaal sal wees nie; dat Afrikaans en Engels voortaan glo gelyke status geniet, maar met die duidelike implikasie dat indien Engels nie reeds die hoofonderrigtaal is nie, dit spoedig sodanige status sal verwerf en na verwagting van die US uiteindelik weer, soos die Victoria College, ‘n eksklusief Engelse inrigting sal maak (Praag 30 November en 7 Desember). Op die US-studentewebwerf Bonfiire Stellenbosch blyk dat die geskiedenis hom herhaal: feitlik al die Afrikaanssprekende studente publiseer hulle menings deesdae in Engels. Dit toon in hoe ‘n groot mate propaganda afkomstig van bv die ANC daarin geslaag het om Afrikaners en Afrikaans in onguns te bring.

In hierdie skrywe toon ek aan hoe drie astrante swart US-studente onlangs in die dorp skoor gaan soek en dit gekry het en hoe dit aanleiding gegee het tot ‘n reeks gebeure, soos ‘n verklaring deur die waarnemende rektor en daarna nog een deur ‘n viserektor, met ‘n optog op die kampus as “hoogtepunt”. Hierdie gebeure lê die anatomie bloot van ‘n eens gerekende inrigting wat gekies het om primêr eerder ‘n politieke as ‘n akademiese koers in te slaan, met betreurenswaardige gevolge. ‘n Mens sou verwag dat die teenoorgestelde liewer gebeur, dus dat die US hom eerder al hoe meer los woel van die swart regering en die ANC, want die staatsubsidie het van 41% van die US-begroting in 2000 na 25% in 2015 gedaal (Matieland, 2014, p 9). Desnieteenstaande is die US-bestuur soos klei in die hande van die minister van hoër onderwys, Blade Nzimande.

Op 4 Maart het Bradley Frolick op Bonfiire aangekondig dat daar op 6 deser ‘n optog op die US-kampus gehou gaan word met die oog op: “Reaffirming the importance of the human dignity of all Maties … we unite in solidarity as Maties to be able to walk free from the fear of violent attacks, cat-calling, homophobia, racism, xenophobia and other discrimination suffered.” Die US-studente word beskryf as “active agents of change.” Ander kenmerkende politieke retoriek sluit in “challenges” en “the spirit of Ubuntu”.

Die aanleiding vir hierdie optog was nie die onlangse ontvoering van ‘n blanke US-vrouestudent of die verkragting van ‘n ander een nie. Benadeling van blankes lei gewoonlik nie tot entoesiastiese openbare protes nie. Wat sowel wittes as nie-wittes hierdie keer geaktiveer het, is drie swart US-studente wat hulle ongevraagd bemoei het met ‘n geskil tussen wittes en swartes in ‘n kitskosonderneming in die dorp. Ek haal die koerantberig, geskryf deur Raymond Willemse, volledig aan.

“‘n Rassevoorval het kop uitgesteek by die Universiteit Stellenbosch (US) waar wit mans glo swart studente aangerand het. Of die wit mans studente is, kan nog nie bevestig word nie. Die voorval het glo oor die naweek by McDonald’s in Merrimanlaan gebeur. Een van die studente, Sikhulekile Duma, voorsitter van die Demokratiese Alliansie Studente-organisasie (Daso), het in ‘n verklaring namens die organisasie druk op die US-bestuur geplaas om op te tree.

“Luidens die verklaring het aanvallers glo swart werknemers by dié eetplek verneder en oor die toonbank aan hul klere gepluk. Duma het gesê hy was verplig [!] om tussenbeide te tree. Duma, Sphele Masuku en Lwazi Phakada is later buite die eetplek glo aangerand. Die aanval is by die polisiekantoor asook die US aangemeld en word ondersoek. In die verklaring eis Daso ook dat die US rassisme op die kampus moet prioritiseer en meer doen om rassistiese ingesteldhede onder studente te bekamp.

“By navraag oor die beweerde voorval het Prof Leopoldt van Huyssteen, waarnemende rektor en visekanselier, gesê die US beskou enige vorm van rassisme, geweld, skeltaal of menseregte-vergrype in ‘n baie ernstige lig, ongeag waar die insident plaasgevind het – op kampus of elders in die dorp. ‘Die identiteit van die aanvallers is in hierdie stadium nie aan die universiteit bekend nie, maar die onmiddellike prioriteit is om die beseerde studente te ondersteun. Die universiteit se krisisdiens was in verbinding met die studente om hulp en berading aan te bied.

“‘Ons het ‘n standpunt van zero-verdraagsaamheid ten opsigte van rassisme en diskriminasie. Ons sal nie skroom om op te tree teen enige student wat skuldig bevind word aan enige gedrag of uitlatings wat strydig is met die dissiplinêre kode vir studente, of wat ‘n kriminele oortreding begaan het nie. As dit in die ondersoek aan die lig sou kom dat die beweerde aanvallers in Saterdag se voorval wel US-studente is, sal die interne dissiplinêre prosesse geïnisieer word,’ het Van Huyssteen gesê” (Eikestadnuus, 26 Februarie, p 2; dié berig was ook in Die Burger, ‘n koerant wat ongeneë is om ruimte aan bv plaasmoorde af te staan).

Let daarop dat net die blankes se geslag in die berig gespesifiseer word. Hulle word dus as dubbel afkeurenswaardig voorgestel, want hulle is wit en boonop mans. Sedertdien was daar geen sprake van dat hierdie blankes, die “aanvallers” genoem, US-studente is nie. Duma, die klaer, is die voorsitter van Daso en dus polities aktivisties. Hy en twee mede-swartes het hulle aan die blankes opgedring en is toe reggesien. Nou eis Duma/Daso “dat die US rassisme op die kampus moet prioritiseer” omdat daar glo “rassistiese ingesteldhede” onder die studente is. Dít terwyl die voorval buite die kampus in die dorp plaasgevind het en dit drie swart studente is wat moeilikheid met (klaarblyklik) nie-US-studente gesoek en dit gekry het. Druk is deur Duma/Daso op die US-bestuur geplaas om op te tree en die waarnemende rektor, Van Huyssteen, het dadelik ‘n verklaring teen rassisme uitgereik en simpatie met die swartes uitgespreek. (Dit herinner aan Jonathan Jansen se onlangse gedrag teenoor twee wit studente aan die Universiteit Vrystaat toe Jansen kant vir die valse aantygings van ‘n swart student gekies het.)

Maar is dit (noodwendig) ‘n geval van rassisme? Gestel drie wit US-studente het in die onderonsie ingemeng en is deur daardie wit mans (of deur swartes) reggesien. Dan sou geen haan daaroor gekraai het nie en daar sou geen optog teen rassisme plaasgevind het nie. Dit is die lakmoestoets wat in al sulke gevalle aangelê moet word: Word wittes en swartes eenders behandel? Dus, is daar gelykberegtiging? Adriaan Basson het bv onlangs verkondig dat die dood van Solly Ozrovech kom koud laat (Netwerk24, 7 deser). Maar dit is die soort ding wat Basson nooit van enige nie-witte, hoe merieteloos dié ook al was, sal sê nie. Dit is goedkoop joernalistiek van iemand wat fanaties probeer om hom nie skuldig te maak aan enigiets wat Afrikaners of Afrikaans kan bevoordeel nie.

Op 7 deser is op die US-webwerf verslag oor die optog gedoen. Lede van die US-bestuur en -administrasie, asook dosente soos Amanda Gouws, het saam met studente aan die optog deelgeneem. Op die foto is daar bv swartes wat in die swartmag- en Nelson Mandela-tradisie gebalde vuiste vertoon. Die mate waarin die US reeds verengels het, blyk uit Engelse benamings wat op die webwerf in die Afrikaanse teks gebruik word, soos “Reaffirming Human Dignity March”, “2DO-program” en “BeWell-program”. Soos ek by vorige geleenthede uitgewys het, is daar deesdae talle verskynsels op die US-kampus wat Engelse name het, terwyl sulke eksklusief Afrikaanse name nie meer geduld word nie. Studente wat Engels is of probeer wees, moet glo welkom voel, terwyl Afrikaanse studente se sensitiwiteit vir hulle moedertaal klaarblyklik nie in dieselfde mate in ag geneem hoef te word nie.

Wanneer die militante feminis Amanda Gouws iets (oor ideologie) skryf, kan ‘n mens reken op ‘n linkse politieke inslag. Oorweeg wat sy oor die optog te sê het in die breër konteks wat ek hier in my teks skets. “Vrydag het personeel en studente ‘n optog by die Universiteit Stellenbosch gehou vir menswaardigheid en, onder meer, teen rassisme, seksisme en homofobie. Dit was ‘n sigbare gebaar teen die verdingliking van mense. Mans en vroue het aan die optog deelgeneem. Die vraag is hoekom meer mense nie deelgeneem het nie. Of is ons nie bereid om teen die monsters in onsself te veg nie?” (Die Burger, 9 deser, p 8).

Die optogorganiseerders het in Engels ‘n verklaring oor hulle versoeke en eise (“requests and demands”) uitgereik. Hulle verlang ‘n “Discrimination Policy … for both staff and students”, ‘n “Discrimination office” en ‘n “Discrimination officer”. Verder: “The current mechanisms in place have not been effective in addressing serious cases of discrimination in all its forms … We request the response from management within the next two weeks.”

Die gedienstige US-bestuur het spoedig ‘n bestuursverklaring uitgereik en daar is ook die genoemde berig op die US-webwerf gepubliseer. ‘n Viserektor, Arnold Schoonwinkel, het die versekering gegee “dat die US geen vorm van menseregteskendings, rasse-, geslags- of enige ander vorm van diskriminasie of aantasting van enige persoon se menswaardigheid sal verdra nie.” Dit gaan glo om “gelyke beregtiging vir almal … Omdat die US sy rol sien as belangrike veranderingsagent in Suid-Afrika, wat die omgewing skep waarin studente en personeel van alle agtergronde gedy, betreur ons dit dat onmenswaardige voorvalle soms ‘n skaduwee gooi oor jare se hard werk.”

Daar word dan uitgewei oor van die “inisiatiewe” waarmee die US reeds vorendag gekom het, soos “verbreding van toegang” (eintlik die verslapping van die toelatingsvereistes vir nie-wit studente), “fokus op bevordering van diversiteit … meng doelbewus plasing in koshuiskamers en versprei diversiteit doelbewus eweredig.” Met ander woorde, daar is aan die US, ooreenkomstig ANC-beleid, gedwonge rasse-integrasie. Die vryheid om, soos voorheen, jou koshuiskamermaat te kies, bestaan nie meer nie. Iedere US-student is teen wil en dank die slagoffer van (onnatuurlike) sosiale ingenieurswese/manipulering. Dit ressorteer onder “die voordele van diverse gemeenskappe.” Sodanige vermeende voordele word beklemtoon en nie nadele soos die onlangse verkragtingsgeval of dat akademiese werksaamhede (bv klasse en toetse) saans nie meer moontlik is nie. Dít ten spyte van enorme uitgawes om die veiligheidsituasie op die kampus te probeer verbeter. Die Woordfees het pas op Stellenbosch plaasgevind, maar die veiligheidsituasie is so bedenklik dat dit ‘n kontantlose fees was. Vir alles moet per kaart betaal word.

Dit is baie duidelik dat die optogorganiseerders en die US-bestuur veral blankes as sondebokke in hulle visier het. Gouws se monsters verwys ook eerder na wittes as nie-wittes. In werklikheid is blankes die tradisionele US-studente en wittes is ook die tradisionele inwoners van Stellenbosch. Blankes kan nie verantwoordelik vir die huidige verslegtende (bv misdadige en geweldadige) toestand op die kampus en in die dorp gehou word nie. Maar gestel ons aanvaar in hulle letterlike betekenis die bostaande mooi klinkende retoriek oor menswaardigheid, nie-diskriminasie, menseregte en gelykberegtiging vir almal. [Gelykberegtiging: “met dieselfde, ewe veel regte.” Geregtigheid: “hoedanigheid wat die mens in staat stel om reg aan ‘n ander te laat geskied; billikheid, regverdigheid” (HAT).]

Gelykberegtiging vereis dat blatante rassediskriminasie nie onder ‘n ander naam, bv regstelling/transformasie, aan die US voortgesit mag word nie. Dan moet studentetoelating en die toekenning van studiebeurse en koshuisplasings sonder inagname van bv ras (en geslag) gedoen word. In werklikheid word werwingsbeurse suiwer rassisties uitsluitlik aan nie-wit studente toegeken. (Matieland, 2014, p 9). In 2014 is “‘n addisionele R102.3 miljoen” vir hierdie doel bewillig (p 14). Die totale bedrag wat bestee word om nie-wit studente na die US te lok, moet dan astronomies wees. Dít terwyl die Botman-US geweier het om iets te make te hê met ‘n studiebeurs waaraan die erflater die voorwaarde gekoppel het dat dit aan ‘n blanke student toegeken moet word. Pleks van jaarliks miljoene der miljoene te bestee ter verswarting van die kampus en die dorp behoort die studiegeld eerder verlaag te word. Soos die geval op talle terreine is, word daar tans van blankes wat vir hulle onderrig betaal, verwag om noodgedwonge die studiegeld van nie-wittes te subsidieer. Is dit gelykberegtiging? Die US verkies om eerder naarstiglik Russel Botman se nie-akademiese, rassistiese “visie” na te jaag waarvolgens die US voor die einde van hierdie dekade ‘n oorwegend nie-wit universiteit moet wees. Wanneer ek deesdae op die kampus en in die dorp loop, vervul dit my met heimwee vir wat was en met afgryse vir wat is. (Maar dit geld eintlik vir die ganse nuwe Suid-Afrika.)

Verder behoort personeellede sonder inagname van ras en geslag aangestel en bevorder te word. Die US se advertensies mag dan ook nie meer lui dat voorkeur aan “die aangewese groepe” (dus nie-wittes en vroue) gegee word nie. Diegene in die akademie wat nie-akademiese norme soos ras en geslag gewetenloos aanhang, is myns insiens nie akademici in die ware sin van die woord nie maar bloot mense wat verkeerdelik akademiese poste beklee. Daar mag dan ook nie teen Afrikaanssprekende studente gediskrimineer word deur soos Schoonwinkel te redeneer dat alle klasse in Engels aangebied of getolk moet word, maar dat Afrikaanse studente nie noodwendig lesings in Afrikaans nodig het nie omdat hulle glo Engels goed genoeg verstaan.

Die US bepleit menswaardigheid net wanneer dit hom pas. Mensontering word op groot skaal gepleeg, maar blankes is die slagoffers, gevolglik kan enige beswaar wat daarteen geopper word as “rassisme” geëtiketteer word. Talle akademies uitnemende blankes se toekomsdrome word jaarliks verpletter, bv blankes met gemiddeld ‘n A-simbool in matriek word om suiwer rassistiese redes toelating tot mediese studie geweier, terwyl nie-wittes met ‘n C-simbool of swakker wel toegelaat word. In die geval van swart kandidate is daar reeds (onnodige) kompensasie in daardie C-simbool ingebou, bv omdat hierdie tans bevoordeeldes op skool nie in hulle moedertaal studeer het nie. Talle blankes met voortreflike akademiese rekords word deurlopend om suiwer rassistiese en seksistiese redes aan die US en ander universiteite aanstellings en bevorderings as dosente en navorsers geweier en (feitlik) geen haan kraai daaroor nie. Dit is ‘n mensonterende wanpraktyk wat terselfdertyd die akademiese gehalte van plaaslike universiteite (onherstelbaar) erodeer.

Blanke studente word aktief en doelbewus op die US-kampus ontheem deurdat geboue wat na eerbare blankes soos DF Malan, HF Verwoerd en BJ Vorster vernoem was, hernoem is. Dit word “visuele transformasie” genoem. Dit word gedoen omdat sulke benaminge glo (nie-wit) studente aanstoot kan gee. Terselfdertyd word name van ANC-aktiviste soos Beyers Naudé, Desmond Tutu en Russel Botman ingevoer as benaminge vir dele van die US. Dat sulke name aanstoot aan blankes kan gee, word glad nie in ag geneem nie. Ek sou eerder elders losies soek as om plasing in die koshuis Russel Botman te aanvaar. Ingelyks sou ek weier om te studeer of doseer aan ‘n universiteit wat die naam Nelson Mandela (uit eie erkenning ‘n vrot student) of Walter Sisulu (wat nooit op hoër skool was nie) dra. Albei was ANC-kornuite met hoë politieke profiele; twee mense wie se nagedagtenis aanstootlik vir minstens sommige blankes is.

Ek het egter nie beswaar om aan ‘n universiteit te studeer of doseer wat na Desiderius Erasmus (1469-1536) of Gottfried Wilhelm Leibniz (1646-1716) vernoem is nie, omdat sodanige name akademies tersaaklik en sinvol is. Die punt is dat daar in die huidige US-bestuur groot sensitiwiteit vir die gevoelens van nie-wittes en veral swartes is, maar daar is nie naasteby dieselfde sensitiwiteit vir die gevoelens van blankes nie. Polities korrekte afgode word aanbid. Ons bevind ons tans in ‘n groot era vir klein geeste.

Daar word deur die bestuur op die US-webwerf gepleit vir ‘n “oop gesprek”. Daar is geen twyfel dat enige linkse mens, bv kommunis, hetsy as bv student of dosent, welkom is om op die US-kampus te sê net wat hy wil nie. Maar geld dit ook vir regse politieke menings? Wanneer laas is ‘n regse mens toegelaat om die US-studente toe te spreek of as spreker by bv die Woordfees op te tree? Talle ANC-kornuite, insluitende kommuniste, is die afgelope twee dekades deur die US met die toekenning van eredoktorsgrade vereer. Wanneer laas is ‘n Afrikaner op ‘n soortgelyke manier vir sy bydrae tot Afrikanerkultuur of die Afrikaanse taal en letterkunde vereer? Daar is talle nie-polities betrokke Afrikaanse skrywers wat erkenning verdien, maar die US is ongeneë om hulle te vereer omdat dit nie die nuwe ANC-gedienstige US-beeld sal bevorder waarna so naastiglik gestreef word nie.

Op 1 April sal Wim de Villiers diens as US-rektor aanvaar. Sy uitgangspunt behoort te wees dat die US ingevolge Jannie Marais (8.09.1851-30.05.1915) se stigtingsdonasie en -voorwaarde eerder Afrikaans as Engels moet wees; ook omdat alle ander plaaslike universiteite deesdae eerder eentalig Engels as Afrikaans is. Maar is daar werklik enige hoop om te glo dat De Villiers die US gelykberegtigend op die pad van pro-blank, pro-Afrikaner en pro-Afrikaans sal probeer plaas? Sou hy bv ‘n beroep op US-studente doen om hulle magisterverhandelings en doktorale proefskrifte in Afrikaans te skryf? Sou hy by US-professore aanbeveel dat hulle hulle intreeredes in Afrikaans lewer? Sodanige hoop sal waarskynlik beskaam. Jannie Marais was immers blank en ‘n man en daarby is hy ‘n eeu gelede dood. Dit is kenmerkend van die huidige US-bestuur dat nog geen poging aangewend of aangekondig is om Marais vanjaar te huldig nie. Deur sy standbeeld (voorlopig) op die kampus te duld, is blykbaar die soort erkenning waarmee hy en sy geesgenote tevrede moet wees. By vanjaar se Woordfees is André P Brink gehuldig; nie Jannie Marais nie. Sal Die Burger hom verwerdig om vanjaar ‘n hoofartikel oor Marais se publiseer?

Die fundamentele vraag wat ek in die midde wil lê, is: Is daar by die huidige US enigsins sprake van werklike gelykberegtiging van blankes en veral van Afrikaners en Afrikaans? Die US het ‘n inrigting geword wat sekerlik meer pro-nie-wit as pro-wit is en hy is (daarom) ook meer pro-Engels as pro-Afrikaans. Hierby moet gevoeg word dat die US halsstarig voortgaan om al hoe meer sy tradisionele akademiese voortreflikheid in te boet weens sy oordrewe toepassing van regstellende aksie en sy sug na politieke korrektheid. Die resultaat is ‘n universiteit waarop egte akademici, asook doodgewone mense met gesonde insig, kwalik trots kan wees.

Universiteit van Stellenbosch binnekort ‘swart en Engels’: viserektor

Die Universiteit van Stellenbosch beskik reeds oor meer swart studente as die Engelstalige Universiteit van Kaapstad, met 50% teenoor 44%. Ook is die universiteit besig met ‘n aggressiewe verengelsingsprogram om sy aanbod van Engelse lesings en kursusse tot 75% van die totaal op te stoot.

“In 2011, toe ons met tolkdienste begin het, is 65% van alle modules nog in Afrikaans aangebied en 45% in Engels, maar sedertdien is die Engelse modules tot 58% verhoog. Ons beoog om dit (Engelstalige lesings) tot 75% van alle modules in albei tale op te stoot,” sê professor Arnold Schoonwinkel, die viserektor: leer en onderrig van dié universiteit.

maties2
Maties luister na ‘n verwelkomingstoespraak wat vir hulle na Engels getolk word. Binnekort sal tolkdienste nie meer nodig wees nie, want die universiteit sal Engels en swart wees.

Stellenbosch volg die voorskrifte van die minister van hoër onderwys en sekretaris-generaal van die SA Kommunisteparty, Blade Nzimande, top op die letter na. Hy het onlangs kritiek uitgespreek dat sowel Stellenbosch as Pochefstroom “nie vinnig genoeg transformeer nie” en geëis dat ‘n plan ingestel word om die kampusse so gou moontlik te verengels en te verswart, iets wat Stellenbosch nou met mening begin toepas.

Etniese konflik teister Limpopo opnuut

Malamulele is nou reeds twee weke lank die brandpunt van etniese konflik in Limpopo tussen Vendas en Tsongas. Laasgenoemde groep eis ‘n afsonderlike munisipaliteit.

Inwoners van Malamulele in Limpopo het intussen paaie wat na die stat lei met brandende bande en klippe versper.

Die Malamulele-taakspan sê dit is duidelik dat die afbakeningsraad, wat Vrydag sy verslag oor die kwessie bekend maak, nie in hulle guns gaan beslis nie.

Die hernude geweld volg nadat die taakspan besluit het om voort te gaan om dienste in die gebied te ontwrig, nadat ‘n vergadering met nasionale ministers misluk het.

Hulle sê besighede, skole en openbare vervoer sal verder gesluit bly word alhoewel inwoners sonder noodsaaklikhede sit.

Winkels, banke, poskantoor en vulstasies is gesluit en informele handelaars is uitgesluit uit die sentrale sakegebied.

Limpopo se skole sal heropen vir die 2015 akademiese jaar, maar nie in Malamulele nie.

Mense wat in die nabygeleë Giyani en Thohoyandou woon, kan nie gaan werk nie, aangesien motors nie toegelaat word om die gebied binne te gaan of te verlaat nie.

Daar is drie paaie vanaf die R81 wat toegang tot Malamulele verleen, maar hulle word 24 uur per dag beman word deur vyandige jong Tsongas. Sommige van die “wagte” dra T-hemde wat lui: “100% Malamulele Munisipaliteit”.

Honderde polisiebeamptes is reeds na Malamulele ontplooi om die vrede te bewaar, en twee polisiebeamptes is verlede week in die hospitaal opgeneem met ernstige beserings.

Hul voertuig het omgeslaan nadat hulle ‘n massiewe staalpyp wat Mavembe-inwoners gebruik het om die pad te versper, sowat 3km buite Malamulele getref het en die voertuig het daarna uitgebrand.

Malamulele, waar daar oorwegend Tsongas woon, se munisipaliteitskantore is Thohoyandou, in Venda, oor ongeveer 35 km ver is.

In een week, tydens die soveelste vlaag opstande in 2013, is R40 miljoen se eiendom vernietig.

President Jacob Zuma se besoek aan die gebied voor verlede jaar se nasionale verkiesing het niks opgelewer nie en hy is uitgejou deur die skares.

Die taakspan het later verduidelik dat mense onsteld was dat Zuma nie met inwoners in hul moedertaal Sjangaan gekommunikeer het nie, en in plaas daarvan die taal van die vyand, Engels gepraat het.