Duitsland – Bladsy 12

Brasilië ontvang sokkerles auf Deutsch

Die Duitse sokkerspan het gisteraand vir Brasilië, die gunstelinge, met 7-1 doele in die halfeindstryd van die wêreldsokkerbeker geklop. Dit is die grootste neerlaag wat Brasilië in 100 jaar in ‘n internasionale wedstryd gely het.

Omdat sokker, soos rugby, ook die afgelope aantal jare deur FIFA verpolitiseer is, het die Duitse vertoning insgelyks skokgolwe deur die wêreld gestuur, met vele liberale kommentators op Twitter en elders wat verslae is dat ‘n hoofsaaklik blanke Europese span die multikulturele span van Brasilië so ver kon wen.

Die gewilde Duitse koerant, Bild, het ‘n foto van twee triomfantelike Duitse spelers, Miroslav Klose en Toni Kroos, op sy voorblad geplaas met die eenvoudige opskrif: “Danke! Wir lieben euch!” (Dankie! Ons is lief vir julle!)

Opvallend is egter dat die Duitse span sy triomf amper probeer wegsteek het en agterna die Brasiliese spelers omhels en vertroos het, asof daar vooraf opdragte was dat hulle nie die gasheerland – waar daar reeds onluste rondom sokkerkwessies plaasgevind het – moes aanstoot gee nie.

Ook in Brittanje en die VSA, waar anti-Duitse gevoelens en afguns oor Duitse ekonomiese prestasie gewoonlik net onder die oppervlak is, was daar groot teleurstelling dat Brasilië dermate verloor het. Sokker word in die VSA gesien as ‘n sport wat meer deur liberale, immigrante en ondersteuners van die Demokratiese Party gevolg word, dus was die Duitse oorwinning ‘n bitter pil om te sluk.

Swart Suid-Afrikaanse vroue op Twitter het grappe begin maak onder die hutsetiket #goodbyebrazilianhair en dat hulle op soek is na pruike met “Duitse hare”. Die Suid-Afrikaanse minister van sport, Fikile Mbalula, wat blykbaar met ‘n groot gevolg na Brasilië afgereis het, het op #goodbyebrazilianhair met die woord “Shame” geantwoord.

Die swart sokkerkommentators van die SAUK het hul egter verlekker in die Brasiliaanse vernedering, aangesien Brasilië voorheen die Bafana met 5-0 verpletter het. “Nou weet hulle hoe dit voel,” het een van hulle gesê.

Die linkse Londense koerant, The Guardian, beskryf die wedstryd só:

“Tot op dié stadium was Brasilië se wedstryde ‘n viering van kleur en geraas. Maar (gisteraand) was daar die onheilspellende geluid van stilte, asook ander geluide. By tye was dit iets naby aan vrees, ‘n vreemde gorrelgeluid wat telkens gehoor kon word as Duitsland elegant vorentoe gebreek het, met meer vernedering wat dreig. Die gesig van Brasilië, met hul ryk voetbalgeskiedenis, wat op dié wyse vermorsel word, was werklik skokkend.”

SAPA-AP het die wedstryd só beskryf:

“Brasilië het in sy 100 jaar van sokkergeskiedenis nog nooit so ’n groot nederlaag gely in enige internasionale toernooi nie en het nog nie so chaoties verdedig soos in die eerste 18 minute van die eerste helfte nie toe Duitsland vier doele aangeteken het, drie van hulle in net 179 sekondes.”

En verder:

“Stilte het oor die skare in die Mineirao-stadion neergedaal en party mense wat nie kon glo wat hulle sien nie, het in trane uitgebars.

Honderde mense het hul duur sitplekke al voor die rustyd, toe die telling 5-0 was, verlaat.

’n Deel van die skare het onwelvoeglikhede teen die span en pres. Dilma Rousseff gedreunsing.”

Vele Brasiliese vroue het geween oor hul span se ineenstorting voor die Duitse aanslag. Selfs die troosdoel wat byna per ongeluk in die doodsnikke van die wedstryd deur Brasilië se Oscar aangeteken is, het min reaksie ontlok.

Miroslav Klose, links, en Toni Kroos ná die wedstryd

Miroslav Klose het met sy doel in die eerste helfte die rekordhouer vir die meeste doele in wêreldbekersokker geword. Maar wat aangaande die Duitse span beïndruk het, is nie soseer die briljansie van die individuele spelers nie, hoe professioneel en goed hulle hul ook al van hul taak gekwyt het, maar die dissipline en goeie spanwerk. Die moeitelose en akkurate aangeë waaruit soveel doele binne slegs enkele minute opgetower is, laat enige ander span na amateurs lyk.

Sowel Nederland as Argentinië, wat vanaand om 22:00 SA tyd in die ander halfeindronde uitspeel, sal hul sokkies moet optrek as hulle nie Sondag ‘n ewe vernietigende voetballes van Die Mannschaft wil ontvang nie.

Doele het gisteraand só verloop:

Vir Brasilië:

Oscar (#11) 90′

Vir Duitsland:
Thomas Müller (#13) 11′
Miroslav Klose (#11) 23′
Toni Kroos (#18) 24′, 26′
Sami Khedira (#6) 29′
André Schürrle (#9) 69′, 79’

Die konserwatisme van Albert Schweitzer

Schweitzer het destyds met ‘n naïewe Europese perspektief na Afrika gekom.

Deesdae word ons plaaslik glad te dikwels gekonfronteer met allerhande ikone, kitsvaders en -moeders van die meerderheidsfaksie van die “nasie”; mense waarvan Europeesgesindes bitter min kennis dra en nog minder geneë voel om te vereer. In my jeug was Albert Schweitzer (1875-1965) ‘n wêreldbekende humanitêre ikoon. Weens die politieke “bevryding” van Afrika teen die einde van sy lewe, het sy ster egter vinnig verdof. Hy kon nie tred hou met die veranderings in die wêreld en veral dié in Afrika nie.

Uit die oogpunt van kolonialisme was daar drie tydperke, want naas die koloniale era was daar ‘n voor-koloniale tyd en is ons tans in die na-koloniale tyd. Ekonomies en ideologies is die situasie in baie (veral agterlike) lande egter sodanig dat dit steeds ooreenkomste met kolonialisme vertoon. Veral toe die koloniale ryke hulle einde genader het, asook sedertdien, het baie stemme teen kolonialisme opgeklink. Een van die inspirasies hiervoor is die leer van die edele barbaar. Schweitzer was aanvanklik ‘n produk of prooi hiervan. My teks steun veral op die omvattendste en gesaghebbendste beskikbare lewensbeskrywing, James Brabazon (1923-2007) se Albert Schweitzer, a biography (New York: Syracuse University Press, 2nd ed, 2000, 576p; Amazon Kindle $13.67).

Schweitzer se moedertaal was Duits, maar hy het in Gunsbach, in die omgewing van Münster, Colmar en Strasbourg, grootgeword; ‘n gebied wat in 1871 (na die Frans-Pruisiese oorlog) deel van Duitsland en in 1919 (na die Eerste Wêreldoorlog) weer deel van Frankryk geword het. Dit verduidelik waarom Schweitzer geneig was om hom van nasionalisme te distansieer. In hierdie grensgebied het hy Frans uitstekend magtig geword. Hy het in die wysbegeerte (bv Kant), teologie (bv die historisiteit van Jesus), musiek (bv klavier, orrel, Bach, Wagner, Franck, Widor) en medisyne (bv tropiese siektes) studeer.

Hoewel Schweitzer aan die Lutherse Kerk verbonde was, was dit ‘n sendinggenootskap gesetel in Parys wat dit vir hom moontlik gemaak het om in 1913 na Afrika te vertrek. “Schweitzer was going to Africa to work, to serve, to heal, to try to pay back something of what the white races owed the black” (Kindle 3745). In Europa was dit Schweitzer se gewoonte om derde of vierde klas in die trein te ry omdat hy met die gepeupel wou assosieer. Hy het aanvanklik gedink dit is goeie voorbereiding vir wat op hom in Afrika wag.

In Gaboen, wat toe deel van Frans Ekwatoriaal Afrika was, het Schweitzer naby Lambarene (letterlik, “Let us try”, 3857) ‘n hospitaal tot stand gebring en uitgebou, wat hom wêreldbekend en -beroemd gemaak het. In 1912 is hy met ‘n Jodin wat christelik opgevoed is, Helene Bresslau (1879-1957), getroud. Sy was ietwat van ‘n kloosterkoek en het in die familie as Tante Anstand (dus welvoeglik, oftewel “Aunt Prim and Proper”) bekend gestaan (2716). Helene het Schweitzer na Afrika vergesel, maar na die geboorte van hulle enigste kind, Rhena (1919-2009), meesal in Duitsland en Switserland gewoon, onder meer omdat Helene aan tering gely het. Na Schweitzer se dood was Rhena, ‘n patoloog, tot 1970 vyf jaar lank in beheer van die hospitaal. Sy het egter met een van die dokters, David Miller (1917-1997), getrou en die egpaar het hulle daarna in Amerika gevestig.

In 1954 het Schweitzer die Nobel-vredesprys in ontvangs geneem vir sy filosofie van “Ehrfurcht vor dem Leben,” wat gewoonlik as “Reverence for life” (eerder as “Sanctity of life”) vertaal word. In Afrikaans behoort dit nie vertaal te word as “ontsag” of “agting” nie, maar veel eerder as “Eerbied vir lewe.” “Good is what promotes and preserves life. Evil is what destroys and injures life” (4495). Schweitzer het sy filosofie deur voorbeeldstelling uitgeleef pleks van dit bloot te propageer. Hy wou hê dat sy lewenswyse sy filosofie moet regverdig. Sy etiek (of gedragsleer) was die fondament van sy beskawings- of kultuurfilosofie (dus sy lewens- en wêreldbeskouing).

Uit sy etiek volg sy weersin in slawerny en die wreedhede en onreg wat soms teen inboorlinge in die koloniale tyd gepleeg is. Hy het Jesus se leerstellings as ideaal vir die daarstelling van ‘n hemel op aarde aanvaar. Vir Jesus sou Schweitzer in die wildernis gaan, na Afrika, om in sy wingerd te arbei. “Every human being is a person who has a right to our help and our sacrifice” (2788). “I want to be a simple human being, doing something small in the spirit of Jesus … ‘What you have done to the least of these my brethren you have done to me'” (3087). Schweitzer se etiek vind aansluiting by die Oosterse religie Jainisme en in die besonder by Ahimsa.

Schweitzer het destyds met ‘n naïewe Europese perspektief na Afrika gekom. Voor sy vertrek het ‘n Europeër met ondervinding van Afrika hom aangeraai om “tough crockery” te bring omdat die swartes geneig is om sulke ware te breek (3646). Later is geskryf: “They set new standards of blatancy in thieving and breaking things” (5353). By die eerste Afrika-hawe, Dakar in Senegal, waar Schweitzer se skip aangedoen het, het hy tot sy ontsteltenis gesien hoe wreed die swartes diere mishandel. Hy het toe hierdie raad ontvang: “If you can’t bear to see animals ill treated, don’t go to Africa” (3794).

In Gaboen het Schweitzer baie erger ontnugterings ervaar, bv kannibalisme, oftewel mensetery. “The real Africa was a deep shock to him” (3797). Sy etiek het hom genoop om ‘n vegetariër te word (7874). Uit Schweitzer se eerbied vir lewe volg dat lewe nie vernietig moet word nie, maar eerder bewaar en bevorder behoort te word, soos wat hy met sy hospitaal beoog het. Hy was dus sterk teen wreedheid, moord en oorlog, insluitende kernwapens, gekant. Sy eerbied vir lewe het nie net mense en diere ingesluit nie. “For Schweitzer even the cutting of a flower or the lopping of a tree were matters for responsible consideration” (4517). Toe Schweitzer in 1954 in Oslo was om die Nobel-vredesprys te ontvang, is hy met blomruikers oorlaai, maar hy het geen behae daarin gehad nie. “Bouquets of flowers were banished from his room, because he hated to see flowers wither” (7106).

Dit kon kwalik verwag word dat Schweitzer as ‘n hardkoppige beterweter maklik in Afrika sou aanpas. Later het hy uitgeroep: “What a blockhead I was to come to Africa to doctor savages like these!” (5366). Met verloop van tyd het dure ondervinding hom gelouter en het hy tot gevolgtrekkings gekom wat deur studeerkamer-liberaliste as paternalisties, kolonialisties en rassisties bestempel is. Met sy aankoms in Afrika was Schweitzer vas oortuig dat lewe bewaringswaardig is. “Animals had as much right to compassion as human beings” (643). Hy het ook naïef-humanisties “the hidden goodness of human beings” veronderstel (2739). As bevoorregte Europeër wou hy koloniale skuld met goeie dade aan die inboorlinge terugbetaal; dus “indebtedness” as “a self-perpetuating form of kindness” (2737).

Schweitzer het sy lewe gewy “first to doctoring himself [deur oor sy gesindheid te besin] and then to finding medicines for civilization” (1399). Hy het gedink sodanige selfverloëning sou aan hom innerlike geluk besorg. Hy het daarna gestreef om sy selfsugtige eiebelang te bowe te kom. “The actual self had to be overcome in order to release the higher self” (1467). “Self-denial and self-transcendence summed up in one way what his whole life had been about” (1472).

By Lambarene het Schweitzer dadelik agtergekom dat hy bv malaria-muskiete, miere, spinnekoppe, kakkerlakke, muise, rotte en slange moet bestry as hy leefbare omstandighede wou skep. Die Griekse wysgeer Protagoras (490-420 vC) het eeue gelede reeds tot die insig gekom dat die mens die maatstaf vir alles is. Lewe behoort dus net eerbiedig te word in soverre dit in die algemene belang van mense is. “Where life is harmful to other life a choice must be made” (4531). Daar is ‘n prioriteitsorde waarvolgens “human life came before animal life” (4561). Hoe moeilik dit ook al vir ‘n humanis is om te erken, is daar mense wat liewer nie moet lewe nie omdat hulle bv die lewens van ander mense bedreig. Kannibalisme en stamgevegte het Schweitzer tot die besef laat kom: “There was little here of the noble savage” (3896). Die swartes het bv self deelgeneem aan en voordeel getrek uit die slawehandel.

Schweitzer wou ‘n hospitaal bou maar “it proved quite impossible to make them [die inboorlinge] work” (3972). “Schweitzer, knowing he would never be able to contain himself at the sight of such frustrating idleness, took precautions against his own wrath. He selected from the jungle sticks of a wood that snapped on the slightest impact so that when his own breaking point was reached he could lash out with one of these and relieve his feelings without doing any harm. In the end the laborers had to be dismissed, eight porters were borrowed from a nearby timber merchant, and Schweitzer himself took a spade and led the work ‘while the black foreman lay in the shade'” (3975).

‘n Britse joernalis James Cameron het Lambarene in 1953 besoek. Hy beskryf ‘n groep swartes wat veronderstel was om te werk. Hulle “moved with a deliberation I should scarely have thought possible. It was like watching a slow-motion film! Sometimes work slowed down to the point where movement, if it existed, was imperceptible; it was like studying the hour-hand of a watch” (5969).

Na onafhanklikheid in 1960 het Lambarene ‘n staatshospitaal gekry met ‘n blanke dokter, Weissberg, aan die hoof, maar verder net swart personeel. Weissberg “swore that so far as his experience went the difference between white and black was that the blacks had no concept of dedication. The midwife would turn up for duty when it pleased her, not when she was needed; nurses would have no interest in healing patients from a rival tribe” (7194).

“From the first Schweitzer established the principle that those who could do so should offer some token payment for their [medical] treatment. The payment might be an egg, a bunch of bananas, or money. It helped the hospital to survive, but also it served as a reminder that there were benefactors in Europe who by some effort and sacrifice had made the treatment possible” (4034). “Even the patients’ families must be housed and fed, which is not a usual hospital facility” (5682). Van pasiënte en die familielede wat hulle vergesel het, is verwag om in ruil vir kos en huisvesting te werk, bv om water aan te dra vir die groentetuin en vrugtebome (4211, 8097, 8191).

“The only thing Schweitzer did require of anyone who stayed was that they undertook a share of the work” (5852). Schweitzer: “I regard it as a matter of principle that those who find shelter and care in this Hospital maintained by gifts should serve it with the labour of which they are capable, and so acknowledge what they are receiving” (6868).”Friends in Europe are helping to support the hospital and have a right to expect each inmate to help the work in return. This truth does not easily make its way home to the hearts of my savages. They seem to believe in a ‘perfection of bounty’ and that I should feed them, heal them, and leave them all day in the sociable circle telling stories, and even furnish them with tobacco to smoke!” (5404). “As he often did, he spoke of Africa as Lazarus, the beggar at the table of the rich man that was Europe” (5563). [Vergelyk Schweitzer se aandrang op werk in ruil vir aalmoese met die ANC-beleid waarvolgens bv huise, dienste en toelaes sonder teenprestasie toegeken word.]

In Gaboen was die houthandel van deurslaggewende ekonomiese belang. Bome is afgekap en met die rivier langs na die hawe laat dryf. Maar die swartes “would work just as long as they needed money, for a specific purpose, such as buying a wife or a pair of shoes, and no longer, and if a fiesta called, they would let pass the few precious days in the year when the river was high enough to float trunks lying some distance from the river banks and leave timber worth hundreds and thousands of pounds to rot into uselessness before the next year’s floods” (4056).

Die blankes verlang produktiewe arbeid, terwyl die swartes geensins daarmee gepla is nie en dus deur Westerlinge as onbetroubare arbeiders beskou word. “Once he had what he wanted, why go on working?” (4065). Schweitzer: “We all get exhausted in the terrible contest between the European worker who bears the responsibility and is always in a hurry, and the child of nature who does not know what responsibility is and is never in a hurry” (4156). Hieruit volg nog ‘n probleem: “The black man’s innate love of spending*; they often find themselves in financial difficulties and even in want” (4093). [*Vergelyk dit met die ANC-regering se oorywerige skrapping van die name van diegene met slegte skuld sodat hulle weer maklik skuld kan maak.]

Op sy beurt is geldtekort die teelaarde vir diefstal. Schweitzer “found he had to lock everthing up, to become a ‘walking bunch of keys'” (4180). Die opdrag was “never to leave anything unlocked” (7001). “He was forced to grow vegetables, plant fruit trees, and keep livestock because otherwise his patients and their families starved” (5820). “To stop the Africans from stealing fruit [uit die boord] was impossible” (5435). “Patients, on their way to steal fruit or to steal the animals themselves [bv hoenders, varke, bokke], made short work of wire netting enclosures. Besides, the patients’ own animals [bv honde], which came with the families, were quite uncontrollable … the creatures [were] roaming more or less unchecked through the hospital” (5808). Van sy hospitaal het Schweitzer gesê: “It is maintained in African squalor because it is indeed part of Africa; in any case were it otherwise no African would come” (6920). Gereedskap moes opgepas word. “If the tools were not counted, many men would put the best axes and saws aside for their own use or leave them in the forest to save the trouble of carrying them home” (8204).

‘n Ander vorm wat gewetenlose diefstal aangeneem het, was dat rekord gehou moes word van wie kos ontvang het. “Otherwise the same person might fetch a ration four times over” (8109; ook 8147). “A thorough savage will think nothing of gobbling up the share of a lying-down patient who has been committed to his care” (8115). “We hesitate to ask anybody to be a patient’s attendant unless he belongs to the same tribe, for we know in advance that he will regard the request as outrageous” (8118). “We still take the trouble to try and teach savages that the patients assigned to their care are their neighbours” (8125). Die gewilde hedendaagse voorstelling dat alle swartes broers en susters is, word dus nie noodwendig in die praktyk aangetref nie. “We keep such strict watch over the inmates and are so careful that each carries a card-label*, because without these precautions our wards would become lodging houses and places of refuge for all the riff-raff of the neighbourhood” (8194). Verder: “He found that nothing could safely be left to Africans to do by themselves; all had to be supervised and checked” (4183). [*Dit herinner aan die passtelsel waarteen swartes plaaslik so heftig beswaar gemaak het.]

Die swartes was sterk stamgebonde. Daar was geen sprake van ubuntu oor stamgrense heen nie. “For anyone with whom they had neither personal nor tribal connections they would not lift a finger. Humanity at large was no concern of theirs, and the notion of universal love was so novel to them as to be more or less meaningless” (4050). In die Weste, daarenteen, het die sug na universele liefde kolossale afmetings aangeneem. Die spreekwoordelike natuurkinders openbaar tradisioneel dikwels geen eerbied vir lewe nie; selfs die natuur self doen dit nie. Schweitzer:”Nature knows nothing of reverence for life. She creates life in a thousand ways with a prodigious ingenuity, and destroys it in a thousand ways with an equally prodigious absurdity” (4957).

Die gemis aan ubuntu by swartes is met die volgende voorbeeld deur Schweitzer toegelig. “The praiseworthy habit of dumping sick people at my hospital and then making themselves scarce has not been lost by the Ogowe people … A woman from a village not far from Lambarene has been deposited here. She has no one at all belonging to her, so no one in the village troubles about her. A neighbour’s wife, so I am told, asked another woman to lend her an axe that she might get a little firewood for the old woman to keep her warm during the damp nights. ‘What?’ was the answer. ‘An axe for that old woman? Take her to the doctor, and leave here there till she dies.’ And that was what happened” (5334). Schweitzer vertel van ‘n opperhoof wat suksesvol in sy hospitaal behandel is en belowe het om met ‘n skenking vorendag te kom, maar dit het nooit opgedaag nie (8141).

“One sleeping sickness patient had fits of mental disturbance that made him violent, and a crude wooden cage had to be built for him. The enclosure was impossibly primitive but better than the treatment his own people often gave to the mentally sick – to tie them up and pitch them in the river” (5337). Melaatses wat genees is, is soms noodgedwonge toegelaat om by die hospitaal aan te bly, want “their villages often refused to have them back” (6819).

Schweitzer is van paternalisme beskuldig en dat hy blankes as meerderwaardig beskou. Schweitzer: “The negro is a child, and with children nothing can be done without the use of authority … I have coined the formula: ‘I am your brother, it is true, but your elder brother'” (4123). Hy vertel van “a missionary who some years before had left the mission staff ‘to live among the negroes as their brother absolutely. From that day … his life became a misery. With his abandonment of social interval between white and black he lost all his influence'” (4125). “Social freedom must not be allowed to go too far, for it opens the floodgates to total equality, which is unthinkable” (4133). [In Suid-Afrika het daardie ondenkbare vloed ons in 1990/1994 getref.] “The only way to maintain such authority was by preserving a distance between himself and the tribesmen, for the Africans were simply not accustomed to thinking on the lines necessary for self-discipline and voluntary cooperation. Authority had to be imposed” (4136).

Schweitzer: “A white man can only have real authority if the native respects him. No one must imagine that the child of nature looks up to us merely because we know more, or can do more than he can. This superiority is so obvious to him that it ceases to be taken into account” (4142). Schweitzer noem dan dat wittes “railways and steamers” besit, “can fly in the air, or travel under water.” Hy beskou dit as “proofs of mental and spiritual superiority” (4144).

Wat onderrig betref het Schweitzer gekonsentreer op “teaching the Africans the elements of agriculture, handicrafts, and mutual help” (5825). Wat opvoeding tref was sy fokus op “honesty and reliability” (5825). “For years he had been trying to teach them the basic principles of agriculture and carpentry so that they could feel and house themselves properly and cease to be the slaves of the seasons. He had hammered them about theft, foresight, honesty, and application, believing these to be the first essentials for the creation of any kind of stable community free from fear. His efforts rolled off them like water off a duck’s back” (6273). “He was trying to teach them … how not to get ill in the first place; how to grow food; how to plan for the future; how to avoid infection; how to defeat suicidal superstitions and hatreds – in short, how to live” (6610). Schweitzer het van tolke gebruik gemaak en Frans met die swartes gepraat, want hy het nooit ‘n Afrika-taal aangeleer nie (5999).

Soos in die goeie ou dae in seker alle lande die gebruik was, is blanke pasiënte apart gehuisves (5456, 8092, 8103, 8216). Gedurende die Tweede Wêreldoorlog was Schweitzer teen sowel fascisme as kommunisme gekant. Van die mans in die omgewing is vir militêre diens opgeroep. Hulle vroue kon nie alleen in die oerwoud agterbly nie. Die hospitaal het hulle toevlugsoord geword (6204). Gaboen was ‘n tyd lank onder Duitse beheer. Omdat daar nie kraanwater was nie, was die blanke pasiënte en personeel op puttoilette aangewese. Hierdie huttoilette “were set on the outskirts of the clearing and were known as Hinter Indien – ‘Beyond India’, a traditional German phrase for the end of the world” (5891). “The Africans simply used the bush as they did in their villages” (5888). Teen die einde van Schweitzer se lewe is kraanwater aangelê. Vroeër, toe hy in 1954 in Oslo was om die Nobel-vredesprys te ontvang, was daar kraanwater in sy hotelkamer. Toe het hy gevra: “What do I need running water for? Am I a trout?” (7106).

Schweitzer “never had a black doctor there. Why? Because Schweitzer depended on volunteers, and no black doctor ever volunteerd. The few who qualified in the Gabon stayed … in Libreville [die hoofstad] or headed for Paris. They felt no debt toward the ravaged tribes in the interior. Let the whites see to that” (5828). Die verpleegsters was ook almal blank, afkomstig veral uit Europa en later ook Amerika (7590). “No African took a meal in the staff dining room.” Dit was “a matter of discipline … his authority would be diminished to the detriment of the patients if he allowed the Africans to feel that he and they were socially identical. Some separation was necessary for the efficiency of the hospital” (6988). Schweitzer het ‘n afstand tussen hom en die swartes gehandhaaf. “He never joined in their celebrations or tried in any way to share their lives” (6005).

“Early in 1944 [Charles] de Gaulle [1890-1970] attended a conference at Félix Eboué’s headquarters at Brazzaville and took the first step toward granting full French citizenship, with voting rights, to the black populations of the French colonies … to the fury of most of the white colonists” (6267). Ter verdediging van De Gaulle, wat soortgelyke dwaasheid later in Algerië gepleeg het, kan aangevoer word dat hy dieselfde studeerkamer-liberalisme aangehang het as dié van Schweitzer toe Schweitzer nog nie eerstehandse ondervinding van Afrika gehad het nie. [Vir FW de Klerk en sy meelopers kan sodanige verskoning nie geld nie.] Albert Einstein (1879-1955) het aan Schweitzer geskryf: “Against the blindness of human beings there unfortunately does not yet exist any remedy” (6447).

“Schweitzer viewed the whole thing [politieke onafhanklikheid vir Afrika-lande] with the darkest suspicion. He … was not impressed, nor did he think it particularly sane to give the vote to people who could not read or write and who knew nothing of the issues they were voting about” (6270). Hy was teen ‘n demokratiese politieke bestel vir Gaboen. “Schweitzer was totally undemocratic” (6966). Schweitzer: “Democracy is meaningless to children!” (6918). “An authoritarian system was the only one that would work in Africa” (6281). “They have citizens’ rights now, but no citizens’ responsibilities. They destroy most things they touch. You ask whether the indigène [inboorling] can ever develop to responsibility without us, and the answer is No, they cannot. Others disagree … Do they ask who plants the trees that the African can eat, who bores the wells that he can drink?” (6915).

In 1960 het Gaboen onafhanklik geword. Toe het die swartes geredeneer: “‘Now we are all Frenchmen, we don’t have to work anymore.’ To Schweitzer one said, ‘You can stay. The rest, we’ll slit their throats'” (6342). Schweitzer het geskryf: “Among the new generation of natives there are none of the good workmen we used to find among the old ones” (6436). “Now Schweitzer was answerable to a new government; what was more, to a black government, which inevitably had a strong antiwhite element and a vested interest in rejecting the works of all Europeans” (6347).

“What, finally, was his real relationship with the Africans in his hospital? He had gone to Africa full of idealism. He had found himself in a region of greater poverty, disease, and backwardness than he had ever envisaged. He had suffered from the ingratitude and unreliability of those he came to help … he, too, had often been driven to despair. Now he had reached a kind of tolerant hopelessness toward them. Writing of them he used phrases that could be taken as very patronizing, ‘Mes sauvages,’ ‘Mes primitifs.’ Day after day the struggle was renewed to persuade them to take their treatment at the right time, in the right dosage; to discourage them from taking off their dressings to show their friends where the pain came out; to dissaude them from cooling their open sores in the infected river; to find help for the building work and the garden, and to keep them from drifting quietly away behind the bushes and disappearing. And day after day, at least some of the Africans defeated him. They failed to turn up for their medicine, they went for a swim, they consulted the witch doctor, they cut down a fruit tree for firewood; a lady being treated for gonorrhea spent a night entertaining a canoe full of gentlemen callers, themselves infected; and so on and so forth. In the end he was constantly shouting at them, he was calling them monkeys, and very occasionally, he was hitting them” (5956).

Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het ‘n Afrika-hoofweg van Kaapstad tot Algerië via Lambarene in gebruik gekom. “The seeds for the garden now came from Capetown” (6265). Daar is drie ander verwysings na Suid-Afrika in die boek. Een is na die Brit Michael Scott (1907-1983), ‘n Anglikaanse priester wat van 1943 af in Suid-Afrika gewerk, onrus teen die plaaslike rassebeleid gestook en met swartes geïdentifiseer het op ‘n wyse wat Schweitzer nie moontlik gevind het nie (6019). Daar word ook verwys na die besoeke van die Suid-Afrikaanse snykundige en beeldhouer, Jack Penn (1909-1996), wat die borsbeeld van Schweitzer gemaak het wat in Strasbourgh is (7016). Penn het aanvanklik skepties teenoor Schweitzer se hospitaal gereageer maar later groter begrip en waardering daarvoor gehad (7760).

Meer ter saaklik is die verwysing na ‘n vorige eerste minister van Suid-Afrika (1948-1954), DF Malan (1874-1959), die “vader van apartheid.” James Cameron skryf: “It was the Doctor [Schweitzer] who proposed to me his opinion that the most salutary influence on the African race question had been the late Dr Malan; that he had never in forty years taken an African to table, and that indeed in no circumstances could he contemplate even the possibility of an indigène being seated in his presence” (6945).

Die volgende woorde van Schweitzer het die potensiaal om op ‘n Afrikaner-herlewing van toepassing te wees. “Everything that happens in world history rests on something spiritual. If the spiritual is strong, it creates world history. If it is weak, it suffers history” (6096).

Frankryk, Duitsland deur na kwarteindronde van wêreldbekersokker

‘n Groot aantal Amerikaanse TV-kykers word vanaand verwag as die VSA vir België pak

Sowel Frankryk as Duitsland het gisteraand geseëvier in hul uitspeelwedstryde, onderskeidelik oor Nigerië en Algerië, en sal mekaar in die kwarteindronde van die wêreldsokkerbeker in Brasilië ontmoet.

Beide Europese spanne het egter gesukkel om die mas teen hul swakker opponente op te kom. Nigerië se reusesokkerspelers het die baan op en af gehardloop en het by tye die Franse span, wat insgelyks uit ‘n meerderheid swart spelers bestaan, oorheers. Eers toe Frankryk ná rustyd met ‘n behoorlike wedstrydplan vorendag kom, het hulle begin om die doelhok van die Nigeriërs te bedreig. Ná verskeie mislukte pogings het Paul Pogba ‘n kopskoot met slegs 11 minute speeltyd oor, ingekry.

Joseph Yobo van Nigerië het sy span se lot verseël toe hy ‘n eie doel aangeteken het, om Frankryk met 2-0 te laat wen.

Franse sokkerspan vier fees ná die wedstryd teen Nigerië

Die wedstryd tussen Duitsland en Algerië was volgens kenners een van die opwindendstes tot dusver en is eers gedurende ekstratyd beslis. Beide spanne het nie minder nie as 38 keer probeer punte aanteken – 28 keer deur Duitsland. Dit verteenwoordig ‘n rekord vir ‘n wedstryd tydens die huidige wêreldbeker.

Andre Schürrle het kort ná die aanvang van ekstratyd in die 92ste minuut ‘n doel vir Duitsland aangeteken en só verligting gebring. Hy het die bal van Thomas Müller vanaf ‘n kruisskop ontvang en dit toe met sy hak verby die Algerynse doelwagter Rais M’Bholhi in die net ingeskop.

In die 119de minuut slaag Mesut Ozil vir Duitsland met ‘n hoë skop na die dak van die doelhok en laat sy span sodoende met 2-0 voorloop.

‘n Minuut of twee later teken Abdelmoume Djabou ‘n doel vir Algerië aan sodat die Algeryne met eer uit die stryd tree, nadat hulle Duitsland vir twee ure goed besig gehou het.

Vanmiddag om 18:00 speel Switserland teen Argentinië om te bepaal wie na die kwarteind deurdring. Die wedstryd word regstreeks op SABC2 uitgesaai. Switserland, wat vanjaar ‘n baie goeie span het, het nog nooit vantevore teen Argentinië kon wen nie. Beroepswedders stel die kanse vir vanmiddag se wedstryd só:

Argentinië wen: 1/2

Switzerland wen: 13/2

Gelykop: 17/5

Die Argentynse span word aangevoer deur Lionel Messi, wat gewoonlik vir die Barcelona-klub speel en naas Cristiano Ronaldo van Portugal tans as die beste speler ter wêreld beskou word.

In vanaand se tweede wedstryd speel België uit teen die VSA, om 22:00 Suid-Afrikaanse tyd. ‘n Kykertal van tussen 13 en 16 miljoen word op die sportkanaal ESPN verwag en blykbaar raak die Amerikaners ook toenemend sokkermal, veral as hul span op die veld is.

Duitsland gee geld om geweld in SA hok te slaan

Die Wes-Kaapse regering het ‘n ooreenkoms ter waarde van meer as R70 miljoen met die Duitse Ontwikkelingsbank onderteken, het RSG berig.

Die doel van die ooreenkoms is om geweld in die provinsie hok te slaan.

Die premier, Helen Zille, sê dit is deel van die ooreenkoms van ses miljoen Euro tussen Duitsland en Suid-Afrika wat verlede week deur die Duitse ambassadeur, Horst Freitag en die minister van finansies, Nhlankla Nene onderteken is.

Zille sê die geld sal gebruik word om geweld te voorkom deur middel van stedelike ontwikkeling.

Freitag sê die verbintenis is deel van – wat hy noem – ‘n omvattende bilaterale ontwikkelingsplan.

G7 val uitmekaar nadat Obama Rusland met oorlog dreig

Wêreldleiers van die G7 wat president Wladimir Poetin van Rusland uitsluit, het Woensdagaand in Brussel vergader te midde van aanduidings dat die sogenaamde Westerse koalisie besig is om uitmekaar te val.

Die G8 wat oorspronklik Rusland ingesluit het, sou voorheen in Sochi na die Winterspele byeenkom, maar na die Amerikaans-gedrewe staatsgreep in die Oekraïene is die beraad uitgestel.

Die afgelope paar dae het die leiers van Brittanje, Frankryk en Duitsland persoonlike gesprekke met die Russiese leier geskeduleer, wat die verdeeldheid onder Westerse lande verder ontbloot.

Die VSA se pogings om Rusland te isoleer na president Poetin die Amerikaanse aggressiewe houding teenoor die Oekraïne veroordeel het, is besig om negatiewe vrugte af te werp.

Obama en Poetin het verskeie kere per telefoon – maar nie in persoon nie – oor Amerikaanse pogings om die Oekraïene te destabiliseer, gesels.

Rusland het intussen korte mette gemaak van Amerikaanse militêre aggressie in die Krim na ‘n baie suksesvolle referendum waarin die inwoners oorweldigend vir onafhanklikheid gestem het.

Obama het Dinsdag gesê hy het ‘n “sakeverhouding” met Poetin en sal hom in Frankryk ontmoet Vrydag tydens byeenkomste vir die 70ste herdenking van die Geallieerde inval van Normandië. Maar hulle het geen formele gesprekke geskeduleer nie.

Obama het intussen aangekondig by sy aankoms in Pole Dinsdag dat hy die Kongres versoek het om $1 miljard te bewillig om die Amerikaanse militêre teenwoordigheid in Europa te verhoog.

Hy het bevestig dat die Amerikaanse verbintenis tot Pole se veiligheid onder die NAVO-alliansie ‘n werklikheid is.

“Dit is nie net woorde nie,” het Obama gesê. “Dit is onwrikbare verpligtinge, gerugsteun deur die sterkste alliansie in die wêreld en deur die gewapende magte van die Verenigde State van Amerika, die mees kragtige militêre mag in die geskiedenis.”

Sweedse Demokrate ontvang twee setels in Europarlement

Die Sweedse Demokrate, wat saam met die Franse Front National, die Vlaams Belang en ander partye deel van die regse groepering in die Europese Parlement gaan uitmaak, het twee setels in Straatsburg, waar die parlement geleë is, ontvang. Dié kleiner Sweedse party het in die pas afgelope Europese verkiesing sy steun vanaf 5 persent tot bykans 10 persent verdubbel.

Volgens die invloedryke politieke kommentator van die Londense Financial Times, Gideon Rachman, sou dit ‘n “fatale fout” wees om die swaai na regs in Europa te ignoreer. In gister se Financial Times skryf hy:

Dit is hoogs waarskynlik dat Europa se leiers gaan poog om die uitslae van die Europese verkiesings af te lag en hul toevlug tot alledaagse politiek gaan neem. Dit sou ‘n groot, moontlik fatale, fout wees.

Nie net verwerp ‘n toenemende aantal kiesers in al die EU-lande die immigrasiepolitiek van die Europese en Brusselse elite nie, maar ook hul ekonomiese beleid en die oorgawe van nasionale soewereiniteit aan die supranasionale instelling wat die Europese Unie verteenwoordig. Ongeveer ‘n kwart van Europese kiesers stem nou vir “nie-tradisionele” partye of partye wat buite die hoofstroom van die politiek staan en dus sonder enige werklike politieke mag is.

Terwyl die tradisioneel linkse Sosiaal-Demokratiese Party in Swede 24,5 persent van die stem op hom verenig het, het die Groenparty ook sterk vordering gemaak met 15,2 persent van stemme.

‘n Nuweling in Swede is die Feministiese Insiatief wat ‘n enkele setel in die Europese Parlement met 5,3 persent van die stemme verower het.

Hierteenoor het die Gematigde Party in Swede ‘n daling in steun ondervind en 13,5 persent aangeteken. Die voorheen gewilde “Rowersparty” het slegs 2,2 persent ontvang en moes albei sy huidige setels in die Europese Parlement afstaan. Swede is ook die tuiste van ‘n internetroofkykkultuur met die wêreldberoemde en berugte “The Pirate Bay” waar gebruikers gratis musiek en rolprente kan aflaai.

Swede het 20 verteenwoordigers in die Europese Parlement teenoor Frankryk se 74 of Duitsland se 99 LEP’s (Lede van die Europese Parlement) in Straatsburg. Dit beteken dat daardie 20 setels nou onder 9 Sweedse partye verdeel moet word, terwyl daar voorheen 8 partye in die Europarlement verteenwoordig was.

Die volledige uitslag van die Europese verkiesing in Swede lyk so:

Linkse Party 6,3 persent
Sosiaal-Demokrate 24,4 persent
Groenparty 15,3 persent
Liberale (Folkpartiet) 10,0 persent
Christen-Demokrate 6,0 persent
Gematigde Party 13,6 persent
Sweedse Demokrate 9,7 persent
Rowersparty 2,2 persent
Feministiese Inisiatief 5,3 persent
Sentrumparty: 6,5 persent

Duitsland sien buitengewone toestroming van immigrante

Duitsland het naas die VSA die wêreld se gewildste bestemming vir immigrante geword, het die Financial Times berig.

Die land is nou gewilder as Kanada en Australië. Baie suid-Europeërs verkies Duitsland weens die lae werkloosheid.

Die Eurosone se finansiële krisis het talle genoop om beter geleenthede te soek.

Die immigrante dra meer by tot belasting as wat hulle uitkerings ontvang.

Dié verwikkeling is goed vir die Duitsers se lae geboortekoers met sowat 400.000 nuwe aankomelinge in 2012.

Italië en Spanje se immigrante het skerp gedaal weens ekonomiese teëspoed in die lande.

Die Organisasie vir Ekonomiese Samewerking en Ontwikkeling sê die getal permanente immigrante na Duitsland het met 38 persent toegeneem.

Die Organisasie sê immigrante na Duitsland het nou beter beroepsvaardighede as in vorige jare en meer kry werk.

China vertel Merkel dat Krim hulle nie raak nie

Met Duitsland as ‘n belangrike handelsvennoot van China, het samesprekings tans tussen Merkel en die Chinese president Xi rondom ekonomiese kwessies gehandel.

China het tydens die mediakonferensie herhaal dat hulle neutraal staan teenoor die kwessie in die Krim en dat dit hulle nie raak nie.

China oorweeg egter tans ‘n plan om die hele wêreld met ‘n netwerk van toesigsatelliete te dek.

Meer as 50 waarnemingsatelliete kan binne twee jaar in ‘n wentelbaan om die aarde wees, het die South China Morning Post berig. Dit sal die land se satelliettoesigvermoëns op ‘n gelyke voet, of groter as die van VSA plaas.

China sê die VSA se onvermoë om uitsluitsel te gee oor die verdwyning van die Maleisiese vlug MH370, noodsaak dié stap.

Tydens die Sino-Germaanse gesprekke het Duitse motorvervaardiger Daimler verklaar dat hulle onder meer die produksie van sy gesamentlike onderneming met Beijing Automotive Group sal uitbrei.

Dit is die tweede ooreenkoms van sy soort, in navolging van Daimler se mededinger BMW en sy Chinese vennoot.

Vrydag, het die Bundesbank en die Volksbank van China ingestem om ‘n verklaring van voorneme uit te reik om ‘n yuan-betalingsnodus in Frankfurt tot stand te bring.

Dit was Xi se eerste Europese besoek as president en het swaar gefokus op buitelandse beleggings.

In Frankryk, het hy met die Europese lugvaartreus Airbus ‘n kontrak ter waarde van 10 miljard euro gesluit.

Xi se beplande besoek aan Brussel is ook gesien as ‘n skuif om ekonomiese bande met die EU te versterk.

Duitsland se minister van buitelandse sake, Frank-Walter Steinmeier, het intussen gesê Duitse militêre steun aan oos-Europese lede van die Noord-Atlantiese Verdragsorganisasie of NAVO moet nie tot ‘n eskalasie lei nie.

Duitsland het in reaksie op die Krim-skiereiland se referendum gesê hulle sal AWACS-ondersteuning in Pole en Roemenië verskaf asook opleidingsvlugte in die Baltiese state.

Volgens die koerant, Der Spiegel, wil Berlyn ‘n meer “aktiewe” internasionale rol speel aangesien Duitsland se internasionale politieke invloed nie ooreenstem met hul handelsinvloed nie.

Volgens Der Spiegel is die ministerie van verdediging gereed om die getal vliegtuie te verdubbel vir versterkte lugpatrollies in dele van Oos-Europa. Frankryk en Denemarke sal ook deelneem.

Die Amerikaanse minister van buitelandse sake, John Kerry, het sy Russiese ampsgenoot, Sergei Lafrof, vir krisissamesprekings oor die Oekraïne in Parys ontmoet.

Lafrof het gesê die Oekraïne behoort ‘n nuwe grondwet op te stel wat minderheidsgroepe wat pro-Russies is, sal beskerm. Rusland wil hê dat die VSA sy imperialistiese militêre opbou in Oos-Europa en die Oekraïne moet staak.

Die vier-ure-lange samesprekings volg op telefoongesprekke tussen president Barack Obama van Amerika en Vladimir Poetin van Rusland.

Merkel: Rusland is steeds lid van die G8

Ná die ondertekening van ‘n ooreenkoms rakende die toetrede van die Krim tot Rusland, bly die Russiese Federasie nog ‘n lid van die G8, het die Duitse kanselier Angela Merkel Dinsdag gesê.

Duitsland, Italië en Frankryk het behoorlik geskarrel om die skade van vroeëre anti-Russiese mediaverklarings oor samewerking tussen geïndustrialiseerde lande te beperk.

Al wat tans gebeur is die opskorting van die voorbereidings deur Westerse lande om die G8 -beraad in Sochi te hou in Junie, het Merkel benadruk.

“Behalwe dit is geen verdere besluite geneem nie,” het die Duitse kanselier gesê.

Merkel het bygevoeg dat wat die G8 betref, “is daar niks verder [gevorder] nie”.

Intussen het Italië se minister van buitelandse sake Federica Mogherini het ook beklemtoon dat “die G8-formaat nie afgeskaf is nie”.

“In die afgelope dae, het vennote uit die groot sewe reeds die besluit geneem het om deelname op te skort in die voorbereiding van die G8-beraad in Sochi. Maar dit verwys na werk in die groot agt-formaat, maar nie na die afskaffing van die formaat self nie,” het Mogherini gesê.

Sy het beklemtoon dat “pogings aangewend word om hierdie formaat te bevestig”.

Die hoof van die Italiaanse diplomatieke diens het ook gesê dat ‘n opsie bespreek bespreek is om honderde Europese waarnemers op ‘n OSCE-missie te stuur.

Vroeër, het die Franse Minister van Buitelandse Sake Laurent Fabius verklaar dat Westerse lande ooreengekom het om Rusland se deelname aan die G8 op te skort.

Fabius het tydens ‘n onderhoud met die radiostasie Europe1 gesê: ” Al sewe voorste wêreldmagte het besluit om Rusland se lidmaatskap op te skort.’

Die Franse minister van buitelandse sake se opruiende uitspraak is kort daarna heftig deur Franse ministerie van buitelandse sake se woordvoerder Romain Nadal ontken.

Rusland bly ‘n lid van die G8 het Nadal gesê. Volgens Nadal het Frankryk geen planne om sy wapenkontrak met Rusland vir die verskaffing van die Mistral-klas skepe te kanselleer nie.

Nadal het naarstiglik die uitspraak probeer kwalifiseer en gesê Fabius het net melding gemaak van ‘n gesamentlike besluit oor die skorsing van die voorbereidings vir die organisasie se beraad wat in Sochi gehou moet word.

Nadal het beklemtoon dat die status van die kontrak vir die lewering van die Mistral-klas skepe na Rusland absoluut nie in gedrang is nie.

Op 17 Maart egter, het die Franse minister van buitelandse sake Laurent Fabius gewaarsku dat Parys kan die kontrak vir die lewering van die Mistral sal kanselleer na Rusland in geval sy beleid teenoor die Oekraïne nie verander nie.

Vandag het die Franse ministerie van buitelandse weereens teruggekrabbel. “Wat ons eintlik bedoel is net die opskorting van die kontrak en niks anders nie. Ons is vasbeslote om te doen wat moontlik is om dit te verhoed dat dit gebeur.” het Nadal by ‘n inligtingsessie gesê.

Nadal het beklemtoon dat net “die derde vlak van sanksies daarby bedoel word”, en dat die situasie nog nie sover gegaan het dat dit oorweeg word nie. Die Franse regering het hul uitnodiging aan president Poetin om Parys te besoek, herhaal.

Duitse president Gauck ‘n voorstander van eensydige ingryping

Daar was vroeër vanjaar rekordgetalle betogers vergader teen die jaarlikse sekuriteitskonferensie in München, Duitsland, en dit was nie per toeval nie.

Duitse deelnemers aan die konferensie het vir ‘n meer gespierde (lees: aggressiewe) buitelandse beleid gevra, en daar het stemme opgeklink ten gunste van die uitbreiding van die rol van die Bundeswehr in NAVO wat in die naam “vredessendings in die buiteland” diens doen.

Byna 5000 Duitse militêre personeel neem tans deel in nege internasionale konflikteaters, insluitend meer as 3135 in Afghanistan en 784 in Kosovo.

Die dag voor die konferensie afgeskop het, het Angela Merkel in ‘n gesprek met die Verenigde Nasies se Sekretaris-generaal, Ban Ki-moon, die noodsaaklikheid beklemtoon om Duitsland se bydrae in krisisbestuur te verhoog.

Terwyl die kanselier die hele reeks aktiwiteite geskets het, het Duitsland se federale president Joachim Gauck net die militêre aspekte benadruk.

Die voormalige Protestantse predikant het ‘n langasempreek afgesteek vir uitgebreide militêre betrokkenheid, en te velde getrek teen… pasifiste.

Volgens Gauck gebruik pasifiste die historiese skuld van die Duitsers om teen deelname in buitelandse konfliksituasies te protesteer. Hy bedoel natuurlik diegene wat artikel 26 van die Duitse Grondwet te letterlik opneem. Luidens artikel 26 mag die land geen militêre bedreiging inhou nie.

Duitsers is vandag demokrate met ‘n skoon gewete en ‘n vlekkelose geskiedenis as mens na Gauck luister. Maar die voormalige kommuniste het nie dieselfde voorreg nie. Hulle moet die verlede onthou, selfs al is hulle vandag demokraties.

Joachim Gauck was een van die eerstes wat inderhaas die Praag-verklaring oor Europese Gewete en Kommunisme (2008) en die Verklaring oor Misdade van die Kommunisme (2010 ) onderteken het.

Daarvolgens moet kommunisme voor ‘n spesiale internasionale tribunaal soos die Nuremberg-verhoor van 1945 gedaag word, asof die Oos-Duitsers nie lustig saamgewerk het daarmee nie. Hy verdoem ten minste ‘n groot deel van sy eie landgenote.

Selfs die geskiedkundiges wat kommunisme en fascisme vergelyk, kritiseer Gauck se geheueverlies oor sy eie tragiese biografie: Sy pa was self in ‘n Britse tronk.

Die president van Duitsland dink sy eenogige verwysing na die geskiedenis is ‘n verskoning wat toelaat dat die Duitsers vandag gemaklik agter die rug van heldhaftige bondgenote kan wegkruip.

Hy meen dit is niks anders as morele verdorwenheid dat die Verenigde State van Amerika alleen “vrede” moet handhaaf nie. Gauck glo dat Duitsland en sy bondgenote meer verantwoordelikheid moet neem.

Kenners weet egter goed waar die huidige idee van Duitsland se verantwoordelikheid vandaan kom. In September 2013 het die Duitse Instituut vir Internasionale en Sekuriteitsaangeleenthede van die Stiftung Wissenschaft und Politik (SWP) en die Duitse Marshall Fonds van die Verenigde State ‘n verslag getiteld New Power, New Responsibility, elements of a German Foreign and Security Policy for a Changing World, die lig laat sien.

Die belangrikste gevolgtrekking van die studie is dat Duitsland se invloed in Europa behoort te groei saam met sy verantwoordelikheid teenoor die Verenigde State van Amerika. President Joachim Gauck is duidelik besig om die eenduidige rigting daarvan aan te dui.

Hy is van mening dat die beginsels van staatsoewereiniteit en nie-inmenging nie van toepassing is op regimes wat geweld gebruik nie. Dit is net nog ‘n poging om die beginsel van nie-inmenging te vervang soos in die Verenigde Nasies se Handves vervat.

Duitsers is veral geïnteresseerd in die wetlike aspek want hulle is bekend daarvoor dat hulle groot respek het vir alles wat op skrif gestel word. Horst Köhler, die voorloper van Gauck, het al in sy tyd al probeer toesien dat die beginsel van nie-inmenging hersien word.

Voor die studente van die Universiteit van Tübingen in 2004, het hy die Konstitutiewe Wet van die Afrika-Unie as … ‘n voorbeeld van ‘n dokument gebruik wat beskerming bied aan demokratiese waardes. Trouens, die Wet beoog die reg van ingryping in ‘n lidstaat in die geval van oorlogsmisdade, volksmoord, misdade teen die mensdom ( artikel 2 , item h)

Die Duitsers glo dus dat hulle ook moet ingryp in Afrika, behalwe natuurlik as dit oor plaasmoorde gaan waar wittes doodgemaak word. As dit by die plundery in die DRK kom, is hulle al te gewillig om teenwoordig te wees, want daar hoef hulle nie wittes te ondersteun nie.

Ander Europeërs het ook intussen besmet geraak deur die militaristiese ingrypingsvirus. Oostenryk en die Tsjeggiese Republiek het blykbaar besluit om die resultate van 1938 se München-konferensie te hersien en te erken dat Hitler eintlik deur demokratiese idees aangevuur is ter beskerming van die Duitse bevolking teen etniese diskriminasie.

Winderige koeie laat skuur ontplof

Metaangas uit 90 winderige koeie het ‘n Duitse plaasopstal laat ontplof en skade aan die dak aangerig.

Een van die diere is beseer, het die polisie gesê.

Hoë vlakke van die gas het opgebou in die struktuur in die sentrale Duitse dorp Rasdorf, toe ‘n statiese elektriese lading ‘n vonk veroorsaak het wat die gas laat ontplof het in vuurtongflitse,” het die owerhede in ‘n verklaring gesê.

Een koei is vir brandwonde behandel, het ‘n woordvoerder van die polisie gesê.

Om die verkeerde probleem op te los

deur Manfred Delport

[followbutton username=’ManfredDelport’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Volg Manfred op Facebook.

Ons gaan eersdaags weer, soos elke jaar, van die Kaapse pers verneem hoe dit baie beslis hierdie jaar die Kaapse span se jaar in die Super 15 gaan wees, nádat die Stormers ‘n paar wedstryde vroeg in die seisoen wen. En dan, iewers in Mei, gaan die Stormers weer vasval teen iemand, soos wat hulle laasjaar teen die Haaie vasgeval het in die eindstryd, teen die Bulle in Soweto en ook weer teen die Haaie in ‘n ander halfeindstryd.

Vroeg in 2015 gaan Allister Coetzee en sy afrigtingspan dus opnuut kajuitraat hou, vir die soveelste keer, en besluit om aan die Stormers se verdediging te werk. Die probleem is uiteraard dat, alhoewel dit goed en wel is om effektief te kan verdedig, rugbyspanne punte móét kan aanteken, veral in eindstryde wanneer die ander spanne ook hul eie verdediging opskerp. Allister Coetzee verstaan dus nie net die fundamentele probleem nie, maar mors boonop ook tyd om die verkeerde probleem te wil oplos, deur op verdediging te fokus. Jaar ná jaar sukkel die Stormers se 60kg-tuinkaboutertjies in sy agterlyn gevolglik om drieë aan te teken, en elke jaar styg die drankverkope op Nuweland soos hul ondersteuners toenemend gefrustreerd raak.

Die Stormers se afrigters se wanbegrip oor die aard van die probleem, en hul pogings om die verkeerde probleem op te los, word ook in die res van Suid-Afrika weerspieël.

Almal wil byvoorbeeld as op hul hoofde strooi oor die swak matriekuitslae. Die probleem word dan moedswillig misverstaan (‘n gebrek aan voorskoolse opleiding) en die verkeerde oplossings (‘n addisionele 2 jaar voor skool) word oorweeg. Niemand het die politieke moed om eerlik te wees oor die ware probleme nie. ‘n Akademiese matriek is byvoorbeeld nie vir almal beskore nie. Veral nie in Suid-Afrika nie. Die feit dat die meerderheid leerlinge uitsak voor matriek, toon aan dat daar deur die groot gros skoliere en hul ouers onrealistiese verwagtinge gekoester word. Veel minder as 10% van alle leerlinge in SA hoort enigsins op universiteit of selfs in ‘n akademiese matriek. Selfs in ‘n ontwikkelde land soos Duitsland word diegene wat duidelik nie universiteit toe sal kan gaan nie, na meer gepaste opleiding gekanaliseer. So ook is die SADOU-vakbond ‘n reusefaktor in die Madibatopiese skole se onderprestasie, maar om politieke redes sal SADOU nie geneutraliseer kan word nie. ‘n Werkbare oplossing vir die probleem, synde die hokslaan van SADOU asook meer gepaste tipes opleiding as ‘n akademiese matriek vir die groot meerderheid, word nie eens oorweeg nie.

As gevolg van rassistiese RA en kaderontplooiing is die meeste plaaslike owerhede se infrastruktuur op breekpunt. Die inwoners van Brits gooi gevolglik klippe, want hulle sit dae lank al sonder water. As die bewind bloot begryp het dat, om ‘n onbevoegde kader stadsingenieur te maak, die grondoorsaak van die probleem is, het Brits vandag drinkwater gehad. Die regering se reaksie, na die tipiese fatsoen van ‘n sadistiese regime, is egter nie om die grondoorsaak – rassistiese aanstellings van onbevoegde kaders – aan te spreek nie, maar om gewapende polisie in te stuur om sy eie kiesers bokveld toe te skiet. Die ware probleem word dus geïgnoreer en die verkeerde probleem word op totaal die verkeerde wyse, met koeëls, aangespreek.

Ek kan so aangaan; daar is byvoorbeeld nie te veel werkloosheid in die land nie, maar eerder ‘n ooraanbod van hopeloos te veel onopleibare mense asook miljoene onwettige immigrante. Die regering sal egter nie die ware probleem aanspreek soos China gemaak het nie, deur die geboortekoers te beperk, meer gepaste onderrig op skool te verskaf of die grense effektief te polisieer nie, maar sal eerder die spreekwoordelike weermag kry om gate te grawe wat die werkloses dan moet opvul, en dan aanspraak maak daarop dat hy miljoene werksgeleenthede geskep het.

Suid-Afrika se kampioene met die wanbegrip oor die ware probleem, en die gepoogde oplossing van die verkeerde probleem, is egter nie Allister Coetzee of die ANC-bewind nie. Nee, dit is eerder die blanke kiesers, wat steeds hul hoop op die een-bok-tien-leeus-demockracy vestig. Mens hoor dikwels hoe die blanke kiesers sug dat, as die ANC se stemvee net beter opgevoed was, daar hoop sou wees vir die Madibatopiese demockracy. Gelukkig het onlangse verwikkelinge binne die DA, spesifiek die DA se omhelsing van rassistiese RA en SEB, daardie illusie heeltemal vernietig, want ‘n DA-regering sal net so rassisties soos die ANC wees, omdat anti-blanke rassisme uiters gewild onder swart kiesers is. Daar is eweneens geen rede om te dink dat ‘n DA-kader wat na Brits ontplooi word, hom beter van sy taak sou kwyt as ‘n ANC-kader sou maak nie.

Jou en my vriende, gesin en familie begryp dus nie die ware aard van die probleem – Afrika-regerings – nie, maar bluf hulself boonop dat deelname aan ‘n Afrika-demokrasie op een of ander wyse Madibatopië se probleme gaan oplos. Die enigste werkbare oplossing vir blankes, selfbeskikking, word nie net doodgeskree as sogenaamde rassisme nie, maar is ook ‘n moeitevolle punt om te bereik en sal onkonvensionele denke vereis. Daarom gaan die meeste blanke volstruise weer eens hul koppe in die sand begrawe, en in 2014 aan die sinnelose demockracy deelneem.

Vir hulle sê ek: Gaan stem gerus, as dit jou dan beter laat voel. Julle gaan wel op een of ander stadium moet begin eerlik wees en die ware probleem moet konfronteer. Hopelik vóór dit te laat is.

[followbutton username=’ManfredDelport’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Volg Manfred op Facebook.

Amerikaanse Senaat gee Israel blanko tjek vir oorlog teen Iran

Die Amerikaanse Senaat sal vandag waarskynlik ‘n blanko tjek aan Israel oorhandig vir oorlog teen Iran.

Die Senaat se wetsontwerp S.1881 lui: As Israel “verplig word tot militêre optrede in wettige selfverdediging teen Iran se kernwapenprogram,” moet die Verenigde State van Amerika “Israel ondersteun en voorsien van … diplomatieke , militêre en ekonomiese steun in die verdediging van sy gebied, mense en bestaan.”

Dié wetsontwerp plaas die besluit vir militêre optrede feitlik uitsluitlik in die hande van die Israelse premier Netanyahu wat op rekord is dat hy gesê het: “Dit is 1938, Iran is Duitsland “

Terwyl die eeufeesvieringe van die Eerste Wêreldoorlog nader, sal ons weereens lees van die baie flaters wat gelei het tot ‘n tragedie vir die Westerse beskawing.

Onder hulle sal die blanko tjek wees wat Keiser Wilhelm II aan Wene oorhandig het ná die moord deur ‘n Serwiese terroris op die Oostenrykse aartshertog Ferdinand Francis.

As julle besluit om die Serwiërs te straf, het die Keiser verklaar, is ons met julle.

Na aarseling wat weke geduur het, het Oostenryk Belgrado gebombardeer. Binne ‘n week daarna egter, was Duitsland en Oostenryk in ‘n oorlog met Rusland, Frankryk en Brittanje betrokke.

Die oorlog in die Persiese Golf, die wêreld se petrolstasie, is dus uitgekontrakteer aan die Likud-regime wie se leiers gereeld Iran met Nazi-Duitsland vergelyk.

Die wetsontwerp beweer herhaaldelik dat Iran ‘n kernwapenprogram bedryf, maar in beide 2007 en 2011 het die Amerikaanse intelligensie verklaar “met ‘n hoë mate van vertroue” dat Iran oor nie ‘n kernwapenprogram beskik nie.

Die Amerikaners word dalk in die duister gehou dat die land afstuur op hul vyfde oorlog in ‘n generasie in die Midde-Ooste.

Dit klink baie soos die misleiding en geliegery oor Irak se wapens van massavernietiging wat toe nooit opgespoor kon word nie.

Selfs die hervormers van Iran se Groen Revolusie van 2009 ondersteun hul land se reg tot ‘n vreedsame kernprogram, wat natuurlik verryking insluit.

Wat Israel betref is verryking egter nie ‘n opsie nie.

Senaat wetsontwerp S.1881 dreig ook met nuwe sanksies teen Iran by versuim om ‘n finale ooreenkoms te bereik binne ses maande.

Tog weet die Senaat dat Iran tydens onderhandelinge gestem het dat hulle weg van die tafel sal loop as nuwe sanksies dreig.

Dit lyk dus na ‘n doelbewuste poging deur die oorlogsugtige Republikeinse Neo-Cons om die Geneefse samesprekinge tussen Teheran en die VSA te ontspoor.

Indien Afghanistan, Irak, Libië sekere Republikeine nie van oorlogskoors laat afsien nie, moet die party onder kwarantyn geplaas word vir nog vier jaar, sê Pat Buchanan, self ‘n Republikein.

Indien S.1881 slaag, sal Obama sal dit kan veto. Hy behoort die Amerikaanse intelligensiediens te kry om uiteindelik ook die waarheid oor Iran te vertel.

Uit beskeie doelwitte kom grootse oorwinnings

deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Vandag op praag verskyn Leon Lemmer se stuk waarin hy die hopeloosheid van ons situasie raaksien. Hy skryf:

In Suid-Afrika is blankes se posisie bedenkliker as in Europa, nie net vanweë hierdie korter tydsverloop nie, maar ook weens die immer groter wordende, dus verswelgende, getalsoorwig van die swartes. Daarom is ek so raadop soos HG Wells.

Soms word ek insgelyks oorval deur ‘n geval van hopeloosheid. Dit was veral my gewaarwording by die Vryheidsfront waar ‘n handjie vol beroepspolitici eenvoudig jaar na jaar voortploeter asof daar geen probleem op die horison is nie. Solank vier of drie of twee of selfs een, die Leier, nog parlement toe kan gaan en ‘n salaris van die staat kan verdien, roem hulle hul op hul rasende sukses! Glo dit of nie, in die party word daar na die Leier – met ‘n hoofletter – verwys, amper soos in daardie B-flieks van die 1950s waar ‘n Marsmannetjie op aarde land en sê: “Vat my na jou Leier toe.”

Leon Lemmer verwys na die groteske verraad wat FW de Klerk, Roelf Meyer en ander beroepspolitici teen die Afrikaner en blankes in die algemeen gepleeg het. En dis waar: dis erger as wat ons ‘n oorlog sou verloor het! Sowel Duitsland as Japan het die tweede wêreldoorlog verloor, maar agterna van die sterkste ekonomieë opgebou en vandag word Duitsland as die leidende land in Europa gesien. Ná die tweede vryheidsoorlog was die Afrikaner platgeslaan en die land tot as verbrand deur die Engelse verskroeide-aardebeleid, om van die verlies aan ons kinders en vroue in die konsentrasiekampe nie te praat nie. Maar omdat ons steeds grondgebied gehad het, kon ons weer opstaan. Tydens die twintigste eeu het Suid-Afrika feitlik ‘n supermoondheid geword en onder die regte leiding kon die land en ons volk vandag baie sterk gestaan het.

As is egter verbrande hout. Ons moet ons politieke bankrotskap vierkantig in die oë kyk. Joe Slovo en die Suid-Afrikaanse Komunisteparty het ons ‘n geweldige loesing toegedien, want ons span was nie eens op die veld nie. Hulle was op ‘n Griekse jag – ons ken almal die res van die grappie. Oor die afgelope twintig jaar is ons verguis, vermoor, verwilder, verarm, verneder… En nog is’t einde niet. Verdere “transformasie”, asook die nasionalisering van grond en ander eiendom, lê voor die deur.

Alles is egter nog nie verlore nie. Ons is almal bekend met die Amerikaanse begrip van ‘n SWOT-ontleding (strengths, weaknesses, opportunities, threats). Dis al ‘n bietjie van ‘n cliché, maar as ons kortliks besin oor waar die Afrikaner vandag staan, dan kan ons dit só opsom:

Sterkpunte: Ons goeie opleiding, skole en oorblywende brokstukke van die voorheen Afrikaanse universiteite. Ons is rekenaargeletterd en verbind deur die internet, sosiale media, ens. Daar is nog van die oumanne met militêre of polisie-opleiding.

Swakpunte: Amper te veel om op te noem! Hopelose politici, hopelose joernaliste, hopelose skrywers, bangbroek-akademici, toenemende armoede, ekonomiese marginalisering, politieke ondergeskiktheid, onveiligheid, demografiese afname weens ‘n lae geboortesyfer en emigrasie, min kritiese denke of politieke verbeelding, gebrek aan samehorigheid of ‘n gemeenskaplike visie. Só kan ‘n mens aangaan.

Geleenthede: Die tegnologiese revolusie skep geleenthede vir geletterde, ontwikkkelde mense soos ons. Die twee snelgroeiendste ekonomiese sektore is IT en finansiële dienste. Die ineenstorting van munisipaliteite en dele van die staat verteenwoordig insgelyks geleenthede om alternatiewe daar te stel, hetsy privaat, hetsy as kantonne of gemeenskapsinisiatiewe. Ook die onveiligheid skep ‘n vraag na veiligheidsdienste waarin dikwels deur Israelse, Britse of ander buitelandse maatskappye voorsien word.

Bedreigings: Leon Lemmer verwys na die demografie en as ‘n mens sien hoe miljoene der miljoene mense van regoor Afrika hier rondom ons groot stede kom plak, bydra tot misdaad en die algemene etniese spanning, dan moet mens hare op jou tande hê. Ons tradisionele vyande wat die staat en sleutelsektore van die ekonomie beheer, wil ons juis almal landuit verdryf en lag in hul mou oor ons verdeeldheid en gebrek aan planne. Die hoofstroommedia met hul boodskap van kommervrye multikulturalisme, kom drink nog ‘n bier saam met ‘n swartman en vergeet van môre, ondermyn ons gemeenskaplike bewussyn en identiteit. Plaasmoorde, huisrowe, regstellende aksie, Julius Malema, die onderrwysdepartement wat vyandig teenoor Afrikaanse skole staan, gesondheidsdienste en hospitale wat verval, is nog alombekende bedreigings.

Die Afrikaner is van nature ‘n idealis wat na grootse oplossings soek: Kom ons trek oor die Drakensberge, kom ons skep tuislande en republieke vir almal, kom ons maak olie uit steenkool, kom ons los Nederlandse spelling en skep ‘n eie taal. Soms werk dit, soms nie, soos met alles.

Tans verkwis ons egter te veel energie om aan ‘n globale oplossing vir ons, maar ook die land as geheel, te dink. Om dit pront te stel – en ek dink Leon Lemmer sal met my saamstem – ons moet vrede daarmee maak dat die land in sy moer in is. Hy sal nooit weer regkom nie. Maar dis nie te sê dat die Afrikaner nie kan herstel en weer ‘n opbloei, selfs grootse sukses, kan beleef nie! Ons het dit in ons om terugslae te oorkom, soos ons al soveel kere vantevore gedemonstreer het.

Soos hulle sê: Voor jy kan loop, moet jy eers kan kruip. Waarom pak ons nie ons probleme een vir een aan en probeer hulle stelselmatig oplos nie? Verlede jaar het ons reeds ‘n beroep op vrywilligers gedoen om betrokke te raak by dinge soos:

die verdediging van ons menseregte,
die vertaal van artikels,
‘n onderwysdirektoraat wat die ondermyning van Afrikaanse skole kan beveg, asook
ekonomiese inisiatiewe soos die skep van eie ondernemings en werksgeleenthede.

Word ‘n praag-vrywilliger en leef u belangstelling uit terwyl u iets vir die Afrikanersaak doen

Die moontlikhede is legio. Ons het net enkele suksesse nodig vir mense om weer moed te skep. Met al die tegnologie tot ons beskikking, is ek seker dat groot dele van ons stede en die platteland weer veilig gestel kan word, sodat ons rustig met groente of rekenaars kan boer.

Ons moet net ‘n paar eerste doelwitte stel, soos om binne die volgende ses maande drie klein sake-ondernemings van die grond af te kry, een woonbuurt te beveilig waar erge moorde gepleeg word, en een bedreigde Afrikaanse hoërskool uit die kloue van die onderwysdepartement te red.

As ons net eers agterkom hoe goed dit voel om saam te staan en met spanwerk dinge te bereik, sal Afrikanermag vanself en ongemerk begin toeneem en groei.