praag.co.za

Tag: immigrante

  • Leon Lemmer: Plakkers verswelg die eens beloofde land

    Leon Lemmer: Plakkers verswelg die eens beloofde land

    FA Venter* (1916-1997) was ‘n skrywer van onder meer historiese romans, soos die volgende vier oor die Groot Trek: Geknelde land (1960), Offerland (1963), Gelofteland (1966) en Bedoelde land (1968). Samevattend kan Suid-Afrika, ten minste in historiese Afrikanerperspektief, op Bybelse gronde as die Beloofde land bestempel word, op ‘n manier soortgelyk aan hoe die Sioniste Israel as hulle beloofde land beskou. Die hooftitel van Karl Kemp (gebore in 1992) se boek kan seker in daardie sin verstaan word: Promised land: Exploring South Africa’s land conflict (Cape Town: Penguin, 2020, 464p, R300; Kindle $14,36). Ek het al oor grondbesetting en -onteiening in Suid-Afrika geskryf, maar dit het veral op plase betrekking gehad; dus op plattelandse gebiede (Praag 23.03.2014 en 29.08.2020). Kemp plaas die klem op grond wat in stedelike gebiede en dorpe (onwettig) vir woondoeldeindes beset word. “Over the years, land reform policy has shifted from an agricultural focus to a far broader emphasis on ‘land’ in general, and now includes housing and often, by implication, capital” (Kindle 495). Dat grondbesetting vir woondoeleindes dié groot probleem is, blyk uit die verwagting dat 80% van die land se bevolking teen 2050 verstedelik sal wees (664).

    [* Venter was ‘n Sap, maar hy het die ANC tereg as ‘n marxistiese instansie beskou en om daardie rede in 1987 uit die Afrikaanse Skrywersgilde bedank. Hy het in die Strand afgetree. Sy woonstel het aan hom ‘n uitsig oor Melkbaai gebied. In Die Burger het hy gekla omdat hierdie strandgebied vir blankes gereserveer was. Soos in die geval van Durban se strandgebied is blankes deesdae veral oor Kers- en Paastyd glad nie in Melkbaai te sien nie. Ek dink nie Venter sou werklik in sy noppies gewees het met die toestand waarin Melkbaai verval het nie.]

    Wat grondbesetting en -onteiening vir boerdery- en woondoeleindes in die nuwe Suid-Afrika gemeen het, is enersyds dat die besetters swartes is wat binne Suid-Afrika migreer, asook inkommers uit veral Afrika-lande. Eersgenoemde euwel is te wyte aan die afskaffing van instromingsbeheer in 1986 (917) terwyl die ander euwel deur gebrekkige grensbeheer sedert 1994 veroorsaak word. In die 1996-Grondwet, artikel 21(3), staan: “Every citizen has the right to enter, to remain in and to reside anywhere in the Republic.” “Millions came to the Western Cape’s urban centres from the Eastern Cape in search of a better life” (710). Maar Helen Zille mag hulle glo nie vlugtelinge noem nie. Andersyds is dit nie net grond in stede en dorpe wat deur hierdie migranthordes vir woondoeleindes beset word nie, maar ook plase aan die buitewyke. Wat grensbeheer betref: “Both white and black communities in South Africa are calling for border control. In this at least they are united” (6153). Maar Kemp skryf: “What strikes me … is the disconnect between black politicians and ordinary black people” (6149).

    Kemp verskaf die volgende perspektief: “It is not for nothing that Marxist historians place the mineral revolution at the heart of South Africa’s torrid racial history: what else could have happened, they argue, as a result of building a city of riches on the back of black labour from resources that were stolen? – [the Nelson Mandela/ANC/SACP perspective]. Apartheid apologists argue the other side of this coin in defence of the state’s actions – how else could it have dealt with the influx? Those coming from outside, they say, did so voluntarily, and the state was left to try to hammer the overpopulation this caused into something resembling order” (5477). “In 1986, amid a state of emergency and the worst sustained violence in the face of apartheid oppression since Sharpeville [1960], the government scrapped influx control” (5500).

    Die afskaffing van instromingsbeheer, wat sedert 1996 deur die Grondwet gerugsteun word, is die kernoorsaak van die plakkerprobleem. “It all started with the scrapping of influx control” (5523). Dit is nie net blankes wat so dink nie. ‘n Swarte word soos volg aangehaal: “I think the white people are good for us. When I look back, there was no joblessness” (5820) en “The regulation of immigration was nice. And there were even good houses” (5820).

    Wanneer daar in oorverligte geledere van gronddiefstal gepraat word, word aan die koloniale of imperiale era gedink, dus aan gevalle waar blankes na bewering die misdadigers was. Wat Kemp se boek duidelik maak, is dat swartes deesdae op ‘n ongekende skaal die plaaslike gronddiewe is. Hy verwys na “broken South Africa” (6911). Desnieteenstaande is dit my oortuiging dat Kemp hom, ten minste in die openbaar, polities byderwets voordoen. Hoe anders sou hy werk as joernalis kry gegewe die toestand waarin die massa-inligtingsmedia plaaslik en elders verval het?

    Let op Kemp se ingesteldheid: “Farm attacks and land occupations are often said to be a concerted effort by the ANC to undermine and intimidate whites, and eventually chase them into the sea. To believe this is to completely misunderstand the political landscape of South Africa” (2904). Later verwys Kemp na “the ‘white genocide’ narrative regarding farm attacks” (3070). “Some of the conspiracy flavour has been washed out by more moderate advocacy groups” (3075).

    Bloedrivier word deur Kemp bestempel as “a masterful work of [Afrikaner] propaganda” (6773). Op besoek aan die Voortrekkermonument verwys hy na “[the] failed and forgotten Afrikaner republics” (6745) asook na ‘n hedendaagse samelewing “slowly being overtaken by the onset of modernity” (6789). Orania word sonder meer “that infamous town” genoem (2185). Hy verwys na “the ever-present brutality” van die polisiemag vóór 1994 (6214). “The Overberg [Hermanus] municipality is officially the most segregated of any district in the country” (2518). Kemp verwys na “Johannesburg’s ‘Deep South’” as “collectively the old Indian and coloured dumping grounds” (4839). Bejaarde blanke boere praat glo op ‘n bombastiese manier (5066).

    Kemp haal iemand, sonder teenspraak, soos volg aan: “FW de Klerk saved the country” (4245). Hy verwys na “the famous compromise negotiated at CODESA” (4536) en “the mysterious ‘third-force’ Boipatong massacre in 1992” (4548). Dit lyk nie asof hy kritiese perspektief op laasgenoemde drie gebeure het nie. Hy skryf egter tereg: “The violence on the Rand subsided after the national elections in 1994” (6223). Maar hy wend geen poging aan om met die voor die hand liggende verklaring vorendag te kom nie: Die ANC het in 1994 sy doel bereik, dus die politieke mag bekom, gevolglik het hy sy vlaag geweldadigheid teen sy swart politieke teenstanders en die blankes gestaak.

    Meer aanvaarbaar is: “The ANC is so enamoured with ‘struggle credentials’ that it has never stood down from the ghosts of its past rhetoric in any meaningful way. One need look no further than the justification of ‘Kill the Boer’ as a ‘struggle song’ to understand this” (3189). En: “The country’s murder rate officially stands at a jaw-dropping fifty-eight murders per day. The ANC government is renowned for the lengths to which it will go to manipulate statistics in order to paint a better story, but even police minister Bheki Cele admitted that this was the highest rate in a decade” (3283).

    Van die gruwelikste skandes van die nuwe Suid-Afrika is “29 000 civil servants earned [received] more than R1 million each [per annum] – double the number for ten years ago, even with adjustment for inflation” (3296). En: “Since 2016, there have been more social grants than there are people with jobs” (3300). In 2019 “a mere eighteen of the country’s 257 municipalities received a clean audit for the financial year – twelve of which were in the Western Cape” (3317). “South Africa’s municipalities owe Eskom a combined R9.8 billion” (3418). ‘n Groot waarheid word kwytgeraak wanneer ‘n Indiërvrou van die ANC-regime sê: “They are allowing lawlessness because they are scared to lose votes” (5324).

    Dit lyk asof Kemp tans in Nederland is. Hy het ‘n Ciprioot as vriendin (6133, 6956). Hy sal seker nie op Afrikaans as sy huistaal aandring nie. Daar is nie tekens van ‘n sterk pro-Afrikaner-gesindheid by hom nie. Tog skryf hy: “I’m an Afrikaner” (4842). Kemp was ‘n student op Stellenbosch en is nog nie dertig jaar oud nie. Die probleem met sulke jong mense is dat hulle nie Suid-Afrika geken het toe die land die aanskyn van ‘n Europese of Westerse land gehad het nie. Toe is die land doeltreffend bestuur en wet en orde is gehandhaaf. In die boek kom hierdie blaps voor: “A Sotho from Basutoland (Botswana)” (3104).

    In hoofstuk 1 skryf Kemp: “The Land Claims Court is special in that its standards are far looser than in an ordinary court of law. Evidentiary rules are flexible, allowing hearsy evidence and the testimony of anthropologists and historians in order to go about proving claims that are contigent on hundred-year-old facts” (260). Die punt is dat by grondeise die skaal, soos met omtrent alles waarmee die ANC-regime te make het, ten gunste van die swartes gelaai is en die blankes gewetenloos benadeel word. Daar is selfs swarte groepe wat eiendomsreg op Suid-Afrika in sy geheel eis (417).

    In hoofstuk 2 beweer Kemp: “There is little that is unique about South Africa’s land conflict and resolution. From the occupation of Petrograd [St Peterburg] during the Bolshevik Revolution in Russia, which explicitly centred on the redistribution of land to the peasant class, to the Cuban National Institute for Agrarian Reform under Che Guevara, to the landlord oligarchs of Chile who played a decisive role in Augusto Pinochet’s rise to power, to the modern-day reform in Ukraine, which lifted a long-standing ban on the sale of private land as part of its pivot to the European Union, land is elsewhere also perceived as the most fundamental resource, and the lack of it as the root of all other inequality” (449).

    In die res van die boek word dit egter duidelik dat daar (waarskynlik) groter wetteloosheid in Suid-Afrika as in die genoemde of ander lande heers; dat swartes grootliks ongehinderd op ‘n ongeëwenaarde skaal die grond van blankes beset; dat die blankes nie van owerheidsweë afdoende teen sodanige diefstal beskerm word nie; dat die blanke eienaars uit hulle eie sakke vir die verwydering van plakkers moet betaal, ens. Van blanke eienaars wat weens plakkery die gebruik van hulle grond verloor het, word gesê: “They refused to institute eviction proceedings due to the enormous costs involved, which were more than the value of the occupied land” (5538).

    Swartes wat plaaslik by grondeise betrokke is, die amptenare en die eisers, kan meer immoreel en misdadig as elders in die wêreld wees. Daar word van die veronderstelling uitgegaan dat hulle benadeel is; dat die samelewing, spesifiek die blankes, hulle iets/baie skuld. Byvoorbeeld, “[they] were using the identities of dead people, forming fake trusts and listing minors as beneficiaries to fill beneficiary lists for land claim purposes, opting for compensation rather than restoration, and then diverting the money into their own pockets while the land went begging. Many of the fake claims were lodged when government reopened the restitution claims process for a second round [in 2014] while thousands of the previous rounds’ claims were still outstanding” (503). In 2018 is 148 grondhervormingsprojekte ondersoek. Daar is bevind dat bedrog “on an enormous scale” plaasgevind het “with government officials dealing out farmland to anyone for the right price” (552). “No prosecutions had yet been made” (557).

    “In South Africa, the process of attempting a more equal distribution of land has, broadly speaking, assumed three faces: restitution, redistribution and tenure security” (458). Dit gaan vir die ANC-regime om die herverspreiding van rykdom/hulpbronne, bv grond (640). Dus, neem die eiendom van blankes, met min of geen kompensasie, en gee dit (meesal sonder teenprestasie) aan die swartes. “Much of … [the] rhetoric is derived from anti-colonial writers like Frantz Fanon [Praag 4.01.2016], who wrote in his influential 1961 treatise, The wretched of the earth: ‘For a colonized people the most essential value, because the most concrete, is first and foremost the land: the land which will bring them bread and, above all, dignity’” (627). Grond word verhef tot ‘n simbool van rykdom en mag (696). Later word van ‘n aktivistiese Fanon-aanhanger gesê “[He is] a real call-to-arms kind of guy, who actively endorsed the ‘purificatory’ nature of violence” (2813).

    Maar in die nuwe Suid-Afrika gaan dit in laaste instansie “all about the money” (700). Swartes wil geld van die staat, dus die belastingbetalers, hê as vergoeding vir die beweerde skade wat hulle of hulle voorgeslag gely het. Fanon verwys na brood. Maar ‘n plaas/grond lewer nie ‘n opbrengs sonder volgehoue inspanning oftewel harde werk nie. Dit is ook bog om soos Fanon te beweer dat die besit van grond die waardigheid van inheemses sal herstel. Plaaslik verkies swartes geld bo grond, dus kapitaal sonder dat hulle ‘n steek werk daarvoor gedoen het.

    In hoofstuk 3 beskryf Kemp hoe swartes ‘n deel van Stefan Smit se plaas, aangrensend aan die swart woonbuurt Kayamandi aan die buitewyke van Stellenbosch, met krotte ingeneem het. Dit word op ‘n georganiseerde manier gedoen. Persele en krotte word deur krotboere (“shack-farmers”) verhuur of verkoop op grond wat nie aan hulle behoort nie. Hierdie misdade word openlik deur die EFF aangemoedig en nie daadwerklik deur die ANC-regime bestry nie. Plakkery het eers ná 1994 werklik ‘n probleem geword (930). “Any patch of land became fair game amid the confusion and uncertainty that marked the ANC’s ascent to power” (938). Sedert Cyril Ramaphosa in 2018 onteiening sonder vergoeding van (blankes se) eiendom entoesiasties as ANC-beleid aangekondig het, het onwettige grondbesetting deur swartes vir woondoeleindes ‘n verdere hupstoot gekry (832, 1037). Die Munisipaliteit Stellenbosch het grond ten bedrae van R45.7 miljoen van Smit gekoop (840). Daardie geld kom uit die sakke van (hoofsaaklik) blanke en bruin belastingbetalers.

    Krotbewoners eis dienste (water, elektrisiteit, toilette, riolering, vullisverwydering, televisie) maar wil, soos die ANC/UDF hulle tydens die “bevrydingstryd” geleer het, nie daarvoor betaal nie. Die huise wat die munisipaliteit bou, word nie noodwendig beset deur die persone aan wie dit amptelik toegeken is nie. Die amptelike toekenning van huise geskied ook nie noodwendig aan diegene wie se name al die langste op die waglys is nie. Wie ook al so ‘n huis betrek, wil (dikwels) nie huur betaal nie. Nelson Mandela het destyds in Orlando, Soweto, in hierdie opsig die voorbeeld aan nie-betalers gestel. “Rent increases sparked some of the largest and most violent unrest in black townships in Gauteng during the states of emergency and rent boycotts of the 1980s” (5439). Deesdae pleit die ANC-regime grootliks tevergeefs dat swartes, anders as voorheen, in ‘n demokrasie huishuur moet betaal, asook vir dienste. “Soweto famously still doesn’t pay for much of its electricity and water” (4578). Dit sou interessant wees om te weet hoedanig die opbrengs is wat die Munisipaliteit Stellenbosch op die genoemde “belegging” van R45.7 miljoen kry.

    Die plaaslike hoofstroom-inligtingsmedia, insluitende Media24, steun vir nuus (soos tydens die afgelope Amerikaanse presidentsverkiesing) swaar op linkse bronne, bv The New York Times. Hierdie koerant se siening van die gebeure by Stellenbosch is: “Mr Smit and his friends hold vast tracts of land brutally snatched from African inhabitants generations ago and deliberately kept in white hands for decades to come” (858). Smit is in 2019 vermoor, hoewel hierdie misdaad onverwant aan die plakkerprobleem kan wees. “For The New York Times and many others, the land occupation was a poetic representation of black dispossession and historical injustice, and Smit’s death an inevitable sentence passed on a history of blood and conquest” (897).

    Dit bring my by hoofstuk 4. In Rapport (Weekliks, 11.10.2020, p 8-9) is ‘n uittreksel uit Kemp se boek gepubliseer. Dit handel oor die Borcherdse wat in die omgewing van Kraaifontein en Bottelary boer. Ek het vir Chris en Cynthia Borcherds geken. Hulle het in die jare vyftig op Nuutgewek begin boer. Daar was ‘n ou woonhuis, motorhuis en baie Port Jackson-struike op die grond. Hulle het met groente geboer en die plaas uit die grond uit ontwikkel. Chris het soggens teen vier-uur hulle groente na die Soutrivier-mark geneem. Later het hulle potklei lonend bemark. Mettertyd het hulle ‘n mooi dubbelverdiepinghuis gebou.

    Hulle buurplaas, Avondrust, het aan Hannes Albertyn behoort. Chris en Cynthia se seun, Alfred, het met Hannes se dogter, Anzette, getrou. Hulle boer nou op Avondrust. Die ander Borcherd-seun, Christie, boer op Nuutgewek. Albei plase word deur grootskaalse plakkery bedreig. Kemp skryf veral oor Avondrust. Wyle Chris en Cynthia sou nie die groot gemors kon glo wat die nuwe Suid-Afrika op hulle trotse nalatenskap – hulle kinders, kleinkinders en die plase – losgelaat het nie. My hart bloei vir hierdie Borcherdse. Op grond waarvan kan swartes hulle die reg aanmatig om die harde werk en voorspoed van mense soos die Borcherdse te bedreig en selfs te vernietig? Hierdie toegewyde, beskaafde blankes kan met reg verbitterd voel. “The state had failed in its obligation to protect the family’s property rights” (5554).

    Die neukery het met Irene Grootboom (1969-2008) begin toe sy in 1998 op grond aangrensend aan Wallacedene, eens ‘n bruin woonbuurt in Kraaifontein, voorheen die plaas Uitkyk, geplak het. In die Wikipedia word Grootboom ‘n “housing rights activist” genoem. In linkse geledere is sy ‘n ikoon. Die Grondwetlike Hof het in 2000 beslis dat behoorlike huisvesting aan haar voorsien moet word. Ingevolge die Grondwet, artikel 26(1), “Everyone has the right to have access to adequate housing” en artikel 26(3), “No one may be evicted from their home, or have their home demolished, without an order of court.” In die praktyk beteken dit dat mense aangemoedig word om onwettig te plak. Hierdie misdaad gee dan aan sulke plakkers die (mense)reg op huisvesting daar waar hulle plak of elders. Dit geskied ingevolge “the Prevention of Illegal Eviction from and Unlawful Occupation of Land Act, which came into effect in 1998” (2968).

    In die praktyk beteken dit dat grondbesetting (deur swartes) in groot mate gewettig of ten minste geduld word en uitsetting erg bemoeilik word. As gevolg hiervan ly grondeienaars “constitutional damages” (5575). Maar hiervoor gee die ANC-regime nie ‘n flenter om nie omdat dit meesal die eiendom van blankes is. Hoe lou die ANC-regime oor eiendomsreg voel, blyk duidelik uit sy beleid van onteiening sonder vergoeding; ook uit sy onderskrywing van nasionalisering, soos vervat in die 1955-Vryheidsmanifes. Swartes se gesindheid word soos volg deur ‘n oud-UDF-aktivis verwoord: “If you don’t give, we take” (4630). Later in die boek word “the ‘black mentality’” deur ‘n Indiër beskryf as “give us everything for free” (5320).

    Grondeienaars moet regskoste aangaan voordat hulle (moontlik) van die plakkers ontslae kan raak. Die plakkers, daarenteen, hoef nie regskoste te betaal nie. Hulle word deur linkse elemente aangemoedig om te plak. Anargistiese regsinstansies, soos die Legal Resources Centre (Johannesburg) (946) en hulle regspraktisyns, behartig plakkers se belange in die howe. Die skaal is ten gunste van misdadigers/plakkers gelaai. Wat anders kan ‘n mens verwag van ‘n regime waarin talle (beweerde) misdadigers, bv korruptes, hulle in kernposte bevind? Van die vroegste tye af was mense self verantwoordelik vir die verskaffing van hulle huisvesting. Nou sit ons met ‘n regime en ‘n Grondwet wat daardie verantwoordelikheid op die staat en grondeienaars afskuif. Kemp skryf van “a Constitution that quite literally compelled government to provide shelter for all” (967).

    Naas Wallacedene het nog ‘n krotbuurt, Bloekombos, ontstaan “in spite of the fact that the new residents chopped down the forest of bluegums that had stood around the Borcherdses’ farm for as long as the family could remember” (938). Nie net migrante uit die Oos-Kaap plak hier nie, maar ook baie inkommers uit Afrika (979). “In 2002 … the city [Cape Town] moved to purchase the land that Irene Grootboom and her group had occupied, known as New Rust. The property owners adjacent to New Rust proposed building a five-metre wall around the proposed development’s perimeter” (993). ANC-stadraadslede het hulle teen so ‘n “apartheidsmuur” verset. “It was never built, and Wallacedene continued to expand” (1007). In 2011 die plakkers “demanded service delivery and housing, setting fire to tyres and blockading Old Paarl Road” (1015) – die hoofstraat deur Kraaifontein.

    Reeds teen 2004 “local [white] residents had seemingly given in to the inevitable. The owner of the smallholding on the edge of land between Wallacedene and Avondrust sold up and shipped out, and his land was bought by the municipality. It had acted as a buffer zone between Avondrust and the encroaching Wallacedene” (1028). Hierdie munisipale grond is spoedig deur ‘n see van krotte ingeneem “which would eventually spill over onto Avondrust” (1032). “In 2013, the Borcherdses’ son Tiaan was accosted in the farmhouse by a group of six black men. He was tied up and held at gunpoint while the robbers systematically looted the house” (1019). “In 2016 … Alfred was stabbed by three coloured youths after he caught them in the process of raiding his fields for vegetables. He spent ten days in intensive care” (1023). “In recent years, police stats have consistently placed Kraaifontein as one of the worst areas in the province for serious crimes” (1191).

    “Theft of the Borcherdses’ vegetable stocks increased exponentially. Rubbish piles became mountains that poisoned the dam, hampering their irrigation systems” (1045). “The next thing they had to do was add fencing and metal coverings to prevent petrol bombs coming through the farmhouse windows” (1052). In 2018 “petrol bombs had been thrown and the fields were alight” (1052). “The city had applied for an interdict that allowed the occupiers to stay on the land [verging on the Borcherdses’ property] as long as they didn’t expand further” (1060). Dit is sotlike naïwiteit. (In Kleinmond het die munisipaliteit ‘n plegtige ooreenkoms met die swart plakkers aangegaan deur huise aan hulle almal te belowe op voorwaarde dat die krotte nie meer word nie. Die krotte het egter al hoe vinniger meer geword en die swartes het met periodieke oproer huise vir hulle almal geëis.)

    Daar word statutêr vereis dat die hofbevel teen die bou van verdere krotte met kennisgewings op die perseel bekend gemaak moet word. Dit is nooit gedoen nie (1064). Dit sou nutteloos gewees het omdat sulke kennisgewings dadelik gesaboteer sou word, soos later gebeur het (1125). Op versoek van The South African National Civic Organisation (SANCO), ‘n ANC-gesinde instansie, het die Borcherdse ingestem/toegegee dat 62 gesinne op hulle plaas kon aanbly (1068). Maar “the buffer zone had filled up and expansion onto Avondrust was escalating” (1089). “The occupiers [were] threatening to burn down the farm” (1101).

    Vertoë gerig aan die Munisipaliteit Kaapstad het op dowe ore geval “as the construction was taking place on Avondrust – private property outside the municipality-owned buffer zone” (1085). “Because the structures were on the Borcherdses’ private property, they were responsible for all the costs involved in the eviction” (1097). Dus, in die nuwe Suid-Afrika is blankes self vir die beveiliging van hulle lewens en eiendom verantwoordelik. Vandaar die afmetings wat die private sekuriteitsbedryf sedert 1994 aangeneem het. Daardie bedryf verskaf baie meer werksgeleenthede as die polisiediens. Die Borcherdse was by meer as een geleentheid verplig om teen hoë koste van private sekuriteitsdienste gebruik te maak (1097).

    Daar was tye “the Borcherdses considered packing their bags and leaving everything behind” (1104). Anzette het soms snags om veiligheidsredes nie op die plaas geslaap nie (1109). Vir die verwydering van plakkers deur die Rooimiere het die Borcherdse R160 000 opgedok (1109). Die opgeruimde boumateriaal is op ‘n naburige plaas gestoor (1113). Dit is gesteel en die krotte is daarmee heropgerig (1117). ‘n Aktivis het die plakkers aangehits met die storie dat hulle onwettig ontruim is (1121). Teen hierdie tyd was daar 200 nuwe krotte op die plaas (1121). “The pump house at the dam was petrol-bombed” (1130).

    Die Borcherdse het gereël dat ‘n stootskraper ‘n diep sloot grawe as ‘n grens ter beveiliging van die res van hulle plaas. “A day later, construction started on new shacks, from the buffer zone right up to the trench” (1138). Kemp skryf: “By the time I arrived months later, the trench was filled with rubbish. The shacks within the buffer zone were so congested that they had cut off the settlement’s access route … A fire broke out and many shacks burnt down as fire services were unable to penetrate the forest. The situation was nasty, but the trench appeared to have created a reprieve for the Borcherdses” (1142). (Aan die Rand het ‘n bruin kleinhoewe-eienaar dieselfde met ‘n stootskraper gedoen: “He shows me … the trench he’s been digging around his house [“around his entire plot” – 5020]. A field of shacks lies beyond it” (5006).)

    “The week during the evictions cost the family in excess of R1 million. Anzette told me that Avondrust was now the ‘buffer farm’; if they were to sell up, or give up and leave, the ‘entire Bottelary district would be at risk’ of occupation” (1146). Die enigste moontlike koper vir die plaas is die munisipaliteit. “Farming here would probably be impossible now due to crop theft and pollution from Wallacedene” (1154). “The Borcherdses can’t leave their besieged land, not with their livelihood intact” (1162). “In all likelihood the state will end up buying out the Borcherdses, which is generally how occupations on private land play out” (1166). “Up to now a court cannot compel the executive to expropriate property. Such a scenario would likely create a precedent for large-scale land invasions where the occupiers know that they have the backing of the law. In truth, this is already the de facto situation” (1235). Die jongste moontlikheid is natuurlik dat die ANC-regime die plaas sonder vergoeding kan onteien en plakkers toelaat om na hartelus (gratis) daar te plak.

    Teen die einde van die boek skryf Kemp: “I spoke to the Borcherdses again … who told me that shack construction had once again started apace, this time in the trench. The family is now actively looking to sell the piece of land to the state. Anzette told me that Covid-19 is the impetus behind much of the new expansion: the squatters claim they’re supposed to be social distancing, so they’re building new, bigger shacks on bigger plots further away from the main settlement” (6869). Op ‘n vindingryke manier word die pandemie misbruik om die diefstal van hierdie blankes se eiendom te probeer regverdig.

    Van owerheidsweë is daar geen langtermyn-strategie nie. Grond (“land”) is sedert 1994 verhef tot “a highly emotive symbol of inequality” (2912). Wat die tragiese geval van die Borcherdse illustreer, is “that the ‘land crisis’ is in actual fact a housing and unemployment crisis” (1174), wat deur inkommers vererger word. “At the end of 2019, it was announced that South Africa had its highest unemployment rate of all time, at 29 per cent, rising to 38.5 per cent when ‘discouraged job seekers’ are included” (3300). Vir die derde kwartaal van 2020 is daardie syfers onderskeidelik 30.8% en 43.1%. Red nou ‘n land met so baie onproduktiewe mense. Werkloosheid is onder meer te wyte aan allerhande owerheidsmaatreëls wat die ontslag van werkers bemoeilik, asook weens die vasstelling en afdwing van minimum lone.

    Die historikus, Louis Changuion, die outeur van die verdienstelike boek, Omtrede land (2011 – Praag 23.03.2014), se standpunt is: “The main problem in this country is overpopulation. Land won’t solve the problem because there are too many people. You’d still have massive unemployment, regardless of how much land you give” (3783). In Suid-Afrika is daar te veel mense wat die land benadeel en te min wat ter bevoordeling van die land werk. Die omvang van die probleem, dus hoe groot die duisternis is, word glad nie besef nie, onder meer weens die ANC-regime se ondoeltreffende sensusopnames en hulle manipulering van statistiek. ‘n Waarnemer “estimates South Africa’s population, which officially stood around fifty-seven million in 2018, to be closer to ninety million” (5558).

    Ek het nou eintlik nog net tot by hoofstuk 5 gevorder. Daar is 20 hoofstukke. Die res van hierdie rubriek is dus baie oorsigtelik. Daar is die persepsie dat die Wes-Kaap, wat lewensomstandighede betref, beter as die res van Suid-Afrika daaraan toe is. Kemp se (verligte) siening is: “The Western Cape maintains a far higher standard of governance and quality of life than the remainder of the country” (3049). Daar is egter oorvloediglik rede om te ween oor die toestand waarin die Wes-Kaap verval het. As die res van die land nog slegter daaraan toe is, is dit nag. Die plakkers en ander probleme toon dat dit geensins hemel op aarde in die Wes-Kaap is nie. Oral is agteruitgang pleks van vooruitgang te bespeur.

    Die inwoners het afdoende rede om nostalgies na die era vóór 1994 te verlang. Dit is nie net blankes nie maar ook swartes wat nostalgies na apartheid verlang (5847). Ook in die Wes-Kaap kan die volgende ná-1994-verskynsel daagliks waargeneem word: “I am feeling very bad when I am driving in the suburbs, finding a white person standing at the traffic lights asking for money, or asking for food, or for a job” (4519) – nie noodwendig omdat hy/sy sleg is nie, maar omdat die ANC-regime blatant en met oorgawe teen blankes diskrimineer. “In August 2018, the city [Cape Town] estimated a 53 per cent increase in land invasions and a 249 per cent increase in the number of protests” (2347).

    In die Kaapse metropool: “New settlements have sprouted out of the oldest areas of government-allocated black settlement – Ndabeni [1901], Langa [1927] … Nyanga [1946] [and Khayelitsha in 1983] – and now push all the way into Cape Town’s more affluent northern suburbs” (1204). Teen 1994 het Khayelitsha – “the country’s murder capital” (1331) – reeds bykans ‘n halfmiljoen inwoners gehad (1322). In Philippi-Oos is 2.7 hektaar privaat grond sedert 2013 deur 60 000 plakkers ingeneem (1218). “[The] farmhouses [are] fortified like prisons” (1244). Philippi is waar 80% van die groente in die Kaapse metropool verbou word (1248) en waar “fourth-generation German farmers” boer “who find themselves surrounded by and at war with an ever-expanding slum” (1252). “It is almost impossible to permanently evict a community that persists for long enough” (2632). Daar is “small roaming herds of cattle and goats, apparently untended” (1244). Suid-Afrika het met oorgawe ‘n Derde Wêreld-land geword (1448).

    Hoekom is eiendom in luukse landgoedere so duur? Nie net weens winsneming nie. Om so ‘n ontwikkeling goedgekeur te kry, vereis die owerhede “skenkings”/omkoopgeld ter bevoordeling van nieblankes. Tussen Kleinmond en Hermanus is daar die Arabella-landgoed. “Large-scale projects like Arabella were compelled to provide social upliftment for previous disadvantaged people within its operational area in order to receive ministerial approval for construction. Arabella had done so, pledging R10 million in addition to several other benefits, such as employment opportunities during construction … to an entity created for that purpose – the AC Trust. The beneficiaries were a number of representatives from Zwelihle [a township for blacks] and Mount Pleasant [a township for coloureds], including primary schools and learning centres. The bulk of the money, however, was intended for housing development in these communities” (2551). Die nuwe Suid-Afrika is seker die enigste land waar so ‘n verregaande rassistiese wanpraktyk amptelik funksioneer.

    By Hermanus, tussen Zwelihle en Sandbaai, ‘n blanke woongebied, is ‘n veiligheidsheining nie geduld nie en gevolglik vernietig (2571). (Ook in Natal het eienaars tevergeefs ‘n veiligheidsheining op hulle koste opgerig: “a fence between them and the shacks … was summarily broken down” (6644)). In Zwelihle is die openbare biblioteek, die rioolaanleg en die nuwe openbare swembad verbrand of geruïneer. “The Overstrand munisipality estimated the damage at more than R40 million” (2575). Hoe lank sal dit duur voordat daardie swartes daardie R40 miljoen aan die munisipaliteit terugbetaal? Hoofsaaklik blanke belastingbetalers sal teen wil en dank vir hierdie onbeskaafde gedrag moet opdok. Een van die swart aktiviste sê: “In life, nothing is personal, but everything must be shared” (2623) – al die voordele, maar nie die (finansiële) verpligtinge nie.

    Die huise wat die NP-regering vir swartes gebou het, is beter as dié van die ANC-regime. “These original houses [in Zwelihle] were built by a ruthlessly efficient apartheid bureaucracy and are relatively large” (2643). Elders in die boek word daar verwys na “the older houses built by the apartheid government, which are highly sought after for their durability … The RDP [ANC] houses fall apart quickly” (5721). “Between 2001 and 2016, the black population in this area [Zwelihle] increased by 43 per cent” (2671). “Around 11 000 people are on the Overstand municipality’s housing list” (2976). “A large part of this population boom comprises foreign nationals” (2681). “Employers have a perception of foreign nationals as hard-working, not entitled, better educated, more reliable and less prone to violence” (2688). Wat sê dit (veralgemenend) van die inheemse swartes? Het blankes rede om trots op, ingenome met en partydig vir hulle te wees?

    In hoofstuk 11 verwys Kemp na die eerste plaasaanval aan die Kaap toe die blanke David Jansz, ‘n veewagter, in 1653 deur Khoi-Khoin vermoor is (3066). Veral in die Wes-Kaap het blanke boere en bruin plaaswerkers eeue lank saamgewerk. Dwarsoor Suid-Afrika het Kemp bevind dat boere deesdae voorkeur aan swart seisoenale werkers (plaaslikes en uit die buurlande) bo permanente (bruin) werkers gee. Dit blyk dat daar groot wrywing tussen bruines en swartes bestaan. Aan die Rand, in die “Diep Suide” van Johannesburg, verset bruines (bv in Ennerdale) en Indiërs (bv in Lenasia) hulle teen die indringing van swartes in hulle woonbuurte (4850). “Daar was “tense stand-offs between the coloured and Indian communities on one side, and the incoming, largely black squatters on the other” (4897). Hierdie grond is destyds kragtens die Wet op Groepsgebiede deur die NP-regering vir gebruik deur bruines en Indiërs onteien, maar – soos ordentlikheid vereis – met vergoeding aan die vorige eienaars (4876).

    “An old coloured-Indian lady” sê: “I can’t leave my house, because when I leave they will move in … My sister was moved out at gunpoint. They stole my phone lines. They stole the electricity cables” (5245). Die swart plakkers gebruik die beledigende Zoeloe term Makula vir Indiërs en Boesmans vir bruines (5254). Die meeste van hierdie plakkers is inkommers (5286). Kemp skryf: “Once a critical mass is reached in large-scale occupations, there simply is no way for the original inhabitants to reverse it. They must adapt to the situation or move out. When discussing service delivery and making promises, ANC politicians often refer to ‘our people’. Who they are referring to has obviously never included whites, but recently coloureds, Asians, Indians and other ‘non-native’ residents of South Africa have started questioning if they are in fact included under that umbrella” (5308). ‘n Indiërman sê: “The will of the majority can only be held back by government. And without that, they will exercise their will on us. And this is what has happened” (5329). ‘n Indiërvrou voeg by: “She thinks Afrikaners have become helpless and passive as well, despite the perception that they would ‘fight back’” (5329) – verwysende na die 1999-verkiesingslagspreuk van die Demokratiese Alliansie.

    Daar word ‘n interessante perspektief op die verskynsel van “swart belasting” gegee – die rede waarom swartes bv gratis woonplek en dienste eis en swart beurshouers aan universiteite studiegeld gebruik om gesins- en familie-ellendes te bestry. “Black tax is a tax you inherit when you start working. You have to take care of your uncle’s child, your mother, your father – and all of that is coming from your salary. And if you do not do it, you get emotional blackmail from your family” (5950). Die skuld hiervoor word, soos verwag kon word, vir apartheid, dus die blankes, gegee: “Black tax has its historical roots in the inequalities created by apartheid and the loss of land. Consequently, thousands of black South Africans still live in poverty today” (5982). Maar daar is baie arm swartes in ander lande waar daar nooit apartheid was nie. Wat van bv hoë geboortesyfers as ‘n moontlike rede vir armoede?

    Die huisvesting wat vir swartes gebou word, is selde groot genoeg. Aanleunkrotte word dus opgerig. Die ruimte wat om sulke huise gelaat is, word dikwels spoedig deur krotte ingeneem. “Backyard shacks have backyard shacks” (5786). “Everywhere we pass RDP [ANC] houses, the shacks like mushroom around them. It seems logical – a house is an income if you use it in this fashion” (5892). Die krotte staan mettertyd so dig teen mekaar dat groot skade tydens brande aangerig word. Dit is dikwels nie vir die polisie, brandweer- en ambulanspersoneel en munisipale amptenare moontlik om die nodige ruimte te vind om ‘n krotbuurt binne te dring nie; ook weens die vyandigheid van die plakkers. “Landlords” (5295, 6543) orkestreer die onwettige besetting van grond. “Shacklords” (742, 6599), bedryf “shack-farming” (4955, 6531) deur krotte op gesteelde grond op te rig en hulle dan te verhuur of verkoop. Hierdie misdade word oogluikend toegelaat en het klaarblyklik gekom om te bly.

    In die laaste hoofstuk kom Kemp tot (eienaardige) gevolgtrekkings: “How wrongheaded the idea of a black-versus-white land tussle is, and how misleading it is to see land invasions and farm murders as intrinsically and irrevocably tied to a historical feud between ‘settlers’ and ‘natives’; that violence arising from land conflict is a straight line running through history abutted at different intervals by new generations; that racial hatred is as simple as that and will never cease until some kind of status quo ante is restored” (6155). Wat Kemp nooit verreken nie, is (fundamentele/onoorbrugbare) kultuurverskille, naamlik dat (veralgemenend) blankes en swartes (van nature) verskillend dink en doen. Maar soms kom selfs hy dit agter, bv as hy by swartes “a relative lack of Western influence” waarneem (6175).

    Grondgrype word in swart geledere beskou as “history righting itself – as justified violence with ominous overtones of what is to come” (5611). “The story of shacks in South Africa will never end” (5900) – net so min as wat dag kan breek uit hierdie duisternis. In die woorde van diegene wat swart mag aanhang: “This struggle will never stop until the land has been returned as a whole to its rightful owners” (6831).

  • Rutte klop Wilders in Nederlandse verkiesing, maar koalisienagmerrie wag

    Rutte klop Wilders in Nederlandse verkiesing, maar koalisienagmerrie wag

    Premier Mark Rutte lyk asof hy die wenner van die Nederlandse verkiesing gaan wees, maar sonder koalisievennote. Wilders het aan RTL gesê dat selfs al het hy Rutte nie geklop nie, hoop hy dat sy party sterk opposisie teen Rutte se VVD sal wees.

    Met net meer as ‘n tiende van die stemme getel, het VVD Party na die wenner gelyk, voor Wilders wat in die derde plek met 20 setels is, volgens data wat deur die ANP Nederlandse nuusagentskap vrygestel is. Wilders het sy tuisdorp Venlo asook die simboliese Maastricht ingepalm.

    Die finale amptelike syfers sal eers op 21 Maart bekendgemaak word.

    Ondanks die feit dat die wenner, Rutte se VVD gewen het, het hulle 10 setels afgestaan, ‘n groot verlies van 41 tot slegs 31. Sy juniorvennoot in die uitgaande koalisie, Arbeid, het sy ergste nederlaang ooit gevoel. Die grootste verloorders sal na verwagting daal van 38-9 setels.

    Dit laat Rutte met ‘n kopseer omdat hy geskikte koalisievennote na regs sal moet vind want hy weier om saam met Wilders te werk.

    Op 81 persent, was die opkoms die hoogste in 30 jaar. In Nijmegen, het stemlokale se stembriewe opgeraak en moes kiesers meer tyd gegun word om te stem.

    Die PVV, Wilders ‘n party het ‘n aansienlike verbetering van die 15 setels in die verkiesing van 2012 behaal. Wilders het getwiet: “Ons het setels! Die eerste oorwinning! En Rutte het nog nie die laaste van my gesien nie!! ”

    Rutte het op die nippertjie stemme gekry weens die rel met die Turkse minister wat hy laat deporteer het. Die diplomatieke uitval met ‘n Moslemland tydens ‘n verkiesingsveldtog waarin immigrasie en integrasie sleutelkwessies was, het hom ook na ‘n anti-Moslem-kandidaat soos Wilders laat lyk.

    Denk, ‘n party vir hoofsaaklik Turkse Moslems, gaan ook ‘n setel of twee wen, om vir die eerste keer ooit ‘n etniese party in die parlement te wees.

    Wilders het gesê hy teleurgesteld met die resultate, maar kyk na die positiewe van die verkiesing: “Ek sou eerder die grootste party wou wees. (Maar) ons het ook setels. Dit is ‘n resultaat om op trots te wees.”

    Die uitkoms is ‘n groot verligting vir EU-regerings wat ‘n golf van nasionalisme in die gesig staar. Duitse kanselier Angela Merkel se hoof van personeel, Peter Altmaier, het getwiet: “Nederland, o Nederland jy is ‘n kampioen … .. Baie geluk met hierdie groot resultaat!.”

    Frankryk se sosiaal-demokratiese minister van buitelandse sake Jean-Marc Ayrault het getwiet: “Baie geluk aan die Nederlanders wat die opkoms van die verregse gekeer het.”

    Paolo Gentiloni, Italiaanse premier, het getwiet: “Nee vir Nexit. Die anti-EU het die Nederlandse verkiesing verloor.”

    Guy Verhofstadt, die Europese parlement se hoof Brexit onderhandelaar, het getwiet: “NL bly liberale & pro-Europese vesting!”

    Martin Schulz, die Duitse sosiaal-demokratiese leier, het getwiet: “Geert Wilders kon die verkiesing [in Nederland] nie wen nie. Ek is verlig.”

  • ‘Moenie die immigrante nie voer nie’

    ‘Moenie die immigrante nie voer nie’

    Die sentrum-regse burgemeester van die Franse hawestad Calais het liefdadigheid aan immigrante verbied. Natacha Bouchart het die verspreiding van voedsel verbied om te keer dat ‘n nuwe Oerwoudkamp weer op die rand van haar stad ontstaan.

    Bouchart het ingetree om hulpgroepe te keer om immigrante te voer deur die goedkeuring van nuwe beperkinge. Bouchart het gesê dat sy die situasie verstaan ​​”van ‘n menslike oogpunt,” maar sy was nie van plan om in te gee aan hulpgroepe se oproepe dat hulle die mense wil kos gee nie.

    Die polisie pas wat hulle noem ‘n “nul-toleransie beleid” op immigrante toe, en stuur hulle na amptelike akkommodasiesentrums elders in Frankryk as hulle hulle vang.

    Na die uitreiking van ‘n bevel om al die voedselverspreiding op die terrein van die sogenaamde “Oerwoud” wat in Oktober verlede jaar gesloop is te stop, het Bouchart gesê langtermyn kommer is belangriker as onmiddellike hulpverligtingaksies. “Ons het te veel gely,” het Bouchart, ‘n lid van die sentrum-regse Les Republicains gesê.

    Sy het verwys na die ontsettende styging in geweld en misdaad sedert die immigrante uit Afrika en die Midde-Ooste op die plek toegesak het.

    Amptenare het reeds pogings deur plaaslike liefdadigheid belemmer om storte vir tienerimmigrante in die dorp te open, het die Guardian berig. Liefdadigheid en die plaaslike owerhede is nou in ‘n hofstryd gewikkel oor Calais se besluite.

    “Ek het hierdie besluit geneem om seker te maak dat daar geen permanente basis of plakkery geskep word rondom Calais nie,” het Bouchart aan AFP gesê.

    Calais het toenemend polities konserwatief en anti-links geraak en stem nou vir die FN, Marine Le Pen se party sedert die oorspronklike plakkersdorp opgerig is in 1999.

    Utopia56, ‘n humanitêre hulpgroep, sê beamptes het traangas op vrywilligers en tieners gegooi wat vir kos tougestaan het. Die groep het aan La Voix du Nord vertel dat hulle sal voortgaan om die immigrante te voed “vir die eenvoudige rede dat hulle honger is,” selfs al moet hulle ondergronds werk.

    Sarah Arrom van Utopia56 sê “Toestande is besig om meer en meer problematies te raak vir die immigrante. Hulle slaap nie, hulle kan nie ‘n stort neem nie, hulle is al hoe meer en meer moeg. Ons is regtig bekommerd oor hul toekoms.”

    Nuwe aankomelinge, hoofsaaklik uit die Midde-Ooste, Afrika en die Indiese subkontinent, stroom steeds na Calais, met ‘n paar liefdadigheidsorganisasies wat rapporteer dat hulle besig is om honderde, en selfs duisende mense daagliks te voed.

    Net Utopia56, ‘n klein organisasie, versprei 250 warm etes per nag, ‘n skerp styging na voorverlede maand, met die meeste ontvangers van Eritrea, Soedan en Ethiopië.

    Op sy hoogtepunt, het die bevolking van die kamp 10 000 bereik, waarna swaar gewapende polisie die gebied moes patrolleer om inwoners te beskerm teen die gevolglike misdaad en aanvalle, ook op toeriste.

  • Sweedse speurder braai PK-politici wat nie-wit geweld ignoreer

    Sweedse speurder braai PK-politici wat nie-wit geweld ignoreer

    Swede het blykbaar vir die eerste keer met nie-blankes te make danksy immigrasie. ‘n Sweedse polisieman het die skuld vir geweldsmisdaad in sy land vierkantig op nie-blanke immigrante geplaas sowel as politici wat opsetlik die probleem ignoreer.

    Peter Springare, 61, ‘n speurder in Orebro, het reeds opslae gemaak op Facebook met sy vorige kommentaar oor nie-blanke misdaad.

    Die Sweedse speurder het gesê hy word nie toegelaat om die etnisiteit van misdadigers wat betrokke is by verkragting of wapengeweld aan te teken nie.

    Nie net blameer Springare geweldsmisdaad op immigrante nie, maar hy beskuldig politici dat hulle dié kwessie opsetlik ignoreer as gevolg van “politieke korrektheid”.

    Vroeër hierdie maand het Springare, wat al meer as 40 jaar in die polisie werk, sosiale media aan die brand gehad toe hy verduidelik het hoe die etnisiteit van geweldsmisdaadverdagtes amptelik nie aangeteken mag word nie. Aanklaers het selfs begin met ‘n ondersoek teen hom vir die “aanhitsing van rassehaat” maar later die aanklagte laat vaar.

    “Lande wat in die weeklikse lys misdade verskyn: Irak, Irak, Turkye, Sirië, Afghanistan, Somalië, Somalië, Sirië weer, Somalië, onbekend, onbekende land, Swede,” het Springare geskryf.

    “Die helfte van die verdagtes, kan ons nie seker oor wees nie omdat hulle nie enige geldige ID’s het nie. Wat op sigself gewoonlik beteken dat hulle lieg oor hulle nasionaliteit en identiteit.”

    Springare het aan die Britse Sunday Times vandeesweek gesê amper uitsluitlik immigrante is betrokke by geweldsmisdade: “Die hoogste en mees ekstreme geweld – verkragtings en skietery – word oorheers deur kriminele immigrante.”

    Hy het gesê die misdade is anders as die gewone misdade in Swede. “Dit is ‘n ander misdaad wat taaier en ruwer is. Dit is nie wat ons gewone Sweedse misdaad sou noem nie. Dit is ‘n ander dier.”

    Op sy Facebook skryf Springare: “Ek is so fokken moeg. Wat ek hier onder gaan skryf, is nie polities korrek nie. Maar ek gee nie om nie. Wat ek julle almal gaan vertel word nie toegelaat vir ons werknemersopnames nie.

    “Hier gaan ons; Ek het van Maandag tot Vrydag hierdie week die volgende hanteer: verkragting, verkragting, roof, ernstige aanranding, verkragting-aanranding en verkragting, afpersing, afpersing, aanranding, geweld teen die polisie, bedreigings vir die polisie, dwelmmisdaad, dwelms, misdaad, poging tot geweldd, poging tot moord, verkragting weer, afpersing weer en mishandeling.

    “Verdagte oortreders; Ali Mohammed, Mahmod, Mohammed, Mohammed Ali, weer, weer, weer, Christopher … wat is dit daar. Ja, ‘n Sweedse naam ook betrokke by ‘n dwelmmisdaad, Mohammed, Mahmod Ali, weer en weer.”

    Springare gaan binnekort aftree en sê hy is nie bang vir die dissiplinêre stappe wat teen hom gaan kom nie.

    “Die politici het gereageer op Trump soos tieners wanneer iemand hul hare kritiseer as lelik. Ek hoop hy het hulle oë geopen. Die gewone mense het nie Trump nodig om dit te doen nie. Hulle begryp ​​reeds die dinge wat ek opper baie goed.”

  • Watse xenofobie? ANC hou hulself dom

    Watse xenofobie? ANC hou hulself dom

    Meer as honderd mense is in verband met xenofobiese aanvalle in Pretoria in hegtenis geneem.

    Intussen het die Suid-Afrikaanse minister van binnelandse sake Malusi Gigaba verklaar Suid-Afrikaners is nie xenofobies nie. Die minister het Sondag by die Lighthouse Chapel International Kerk in Pretoria gepraat.

    President Zuma het vroeër’n soortgelyke siening gehuldig toe hy gepraat het oor die saak.

    Die Nigeriese regering het bevestig dat geen Nigeriërs in onlangse aanvalle dood is nie.

    Gigaba sê die frustrasies teen vreemdelinge is vererger deur die diepgewortelde sosio-ekonomiese probleme in die land. Hy het gepleit met die regering om ‘n einde te bring aan armoede en ongelykheid. “Ons het nie genoeg vordering gemaak om armoede, werkloosheid en ongelykheid aan te spreek nie. Maar ek wil hê julle moet weet dat ons streek van Suider-Afrika in ons vasteland van Afrika nie ‘n hindernis is nie, maar ‘n pad na ons verlossing uit armoede, werkloosheid en ongelykheid,” het Gigaba gesê.

    Hy sê die oorgrote meerderheid van Suid-Afrikaners is nie xenofobies nie.

    Maar verlede week was ‘n week van angs en beproewing, vrees en intimidasie vir die meeste Nigeriese, Zimbabwiese, Somaliese, en Pakistani immigrante in die omgewing van Johannesburg en Pretoria.

    Die geweld het gelei tot die inhegtenisneming van 136 mense. In Johannesburg’n paar weke gelede in die suidelike woonbuurt van Rosettenville, is Nigeriërs geteiken vir dwelmhandel en prostitusie.

    Die Afrika-lande, waarvan die burgers geteiken word in hierdie aanvalle, was ironies genoeg instrumenteel in die leiding van die stryd teen apartheid.

    Suid-Afrika is ‘n groot bestemming vir miljoene asielsoekers. Die land, in teenstelling met baie Afrika-lande, het ‘n baie liberale asielbeleid, want die meeste vlugtelinge het die reg om te werk, studeer en selfs te lewe in die stad, in teenstelling met ander lande

    Keniane wat met verslaggewers gepraat het in Pretoria, het dreigboodskappe deur WhatsApp ontvang, wat hulle waarsku dat ‘n aanval kom. Die Daily Nation berig dat Kenia se Hoë Kommissariaat die situasie monitor.

    Die Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie het hom uitgespreek teen die onlangse vlaag aanvalle teen immigrante.

    Die kommisie het Maandag’n “noodvergadering” van belanghebbendes gehou ná geweld tussen plaaslike inwoners en buitelanders in Pretoria en Johannesburg.

    Die Menseregtekommissie sê die kommissie is “baie bekommerd” oor die stand van sake en het alle betrokke partye uitgenooi om insette te lewer hoe hulle die “situasie” gaan hanteer.

  • Starbucks beledig Italianers met palmbome langs ikoniese katedraal

    Starbucks beledig Italianers met palmbome langs ikoniese katedraal

    Inwoners van Milaan is woedend oor die skielike verskyning van ‘n spul palmbome wat die beroemdste katedraal in Milaan, ‘n 14de-eeuse Gotiese wonder bekend as die Dom van Milaan, verbloem.

    Hulle sê die nie-inheemse plante langs ‘n ikoniese Italiaanse argitektuurbesienswaardigheid is uit plek.

    Nasionaliste voel die plant-projek, geborg deur Starbucks, die Amerikaanse koffiereus, ‘n bykomende belediging is vir koffiemal Italianers. Italië spog met ‘n netwerk van meestal onafhanklike koffiekroeë wat uiteindelik strawwe kompetisie van die Amerikaanse multinasionale bedryf in die gesig kan staar.

    Die 42 palmbome, sommige van hulle vyf meter hoog, is die eerste plante wat piesangbome in die skaduwee van die katedraal ook insluit.

    “Palms en piesangs in Piazza Duomo! Al wat ons nou nodig het is kamele en ape en ons sal regtig Afrika in Italië wees,” het Matteo Salvini, leier van die Noordelike Liga, verklaar.

    Die anti-immigrasie politikus het gewaarsku dat Starbucks duisende swart migrante kan gebruik in die toekoms vir Starbucks se Italiaanse afsetpunte, nadat die maatskappy voorgestel het dat hulle werk aan “vlugtelinge” sal gee.

    “Sover hul koffie betref, sal ek myne iewers anders koop,” sê Salvini.

    Verskeie Italianers in Milaan is gewalg deur die palmbome, maar ‘n swarte het gesê hy voel tuis toe hy gevra is of die bome daar welkom is. Hy het geantwoord: “Ja, dit is ‘n goeie atmosfeer”.

    Italië het intussen ook ‘n linkse wet probeer deurdwing met boetes van tot €10.000 en gevangenisstraf van tot twee jaar vir die verspreiding op die internet van “vals, oordrewe of kwetsende nuus” of diegene wat verantwoordelik is vir “veldtogte van haat” omdat Afrika en piesangbome nou die onderwerp van spot geword het na die Starbucks-plan.

    Die konsepwetgewing sal nie van toepassing wees op koerante nie. Papiernuus sukkel om met die internet mee te ding.

  • Le Pen: ‘Ons gaan ‘n muur bou en Algerië gaan betaal!’

    Le Pen: ‘Ons gaan ‘n muur bou en Algerië gaan betaal!’

    ‘n Satiriese stuk wat voorstel dat Franse Front National persoonlikhede wat president Donald Trump se muur met Meksiko bewonder, besluit het om ‘n muur te bou op die “grens” met Algerië, word nou gerapporteer as ‘n feit.

    Die fopnuusstorie, bedoel as ‘n grap, verskyn op die satiriese Franse webwerf Le Gorafi.

    Die berig, waarvan die toon duidelik satiries is, wys daarop dat Front National persoonlikhede wat van Trump se muur hou, ‘n soortgelyke een gaan bou op die “grens” met Algerië.

    So ‘n “muur” sal ‘n bietjie moeilik wees om te bou, aangesien die Middellandse See tussen die twee lande lê.

    “Inderdaad, vir die Front National se kandidaat, is die ooreenkomste is ryk en onweerlegbaar: ‘Beide lande is warm, gewelddadig, ekonomies en sosiaal agterlik… Ek kan voortgaan vir ure lank. Om eerlik te wees, afgesien van die taal, sien ek nie veel verskil nie want dit is duidelik dat Algerië ons Mexiko is,” het Le Pen verklaar tydens haar veldtog.

    “En soos haar Amerikaanse eweknie, is sy beslis nie van plan om die projek te finansier uit openbare fondse nie – Marine Le Pen het haar vasberadenheid gister verklaar dat sy Algerië met sy verantwoordelikhede gaan konfronteer. Behalwe dat, in teenstelling met die Verenigde State van Amerika, die finansiering van die konstruksie deur die plasing van ‘n heffing op Algerië se uitvoere nie moontlik lyk nie, is ‘ellende, misdadigheid en radikale Islam ongelukkig nie belasbaar nie’ het die FN president gesê. ‘Ek nooi dus President Bouteflika om die som van €9,36 miljard so gou as moontlik bymekaar te kry en stuur dit vir my via bank of ‘n posorder na die volgende adres.’”

    Die grap is deur die Algerynse koerant El Hayat berig as ‘n feit.

  • Het ‘n towerspreuk Harry Potter-outeur se besige tong stil?

    Het ‘n towerspreuk Harry Potter-outeur se besige tong stil?

    JK Rowling, die skepper van Harry Potter, is ‘n baie ryk burger. Volgens die media het sy bates met ‘n netto waarde van sowat een miljard dollar. Maar afgesien van haar rykdom, is sy ook lief vir oop grense en “vlugtelinge”.

    Toe sy egter die geleentheid gegun word om te bewys sy is opreg in haar soort “menslike” oortuigings, en dat sy bereid is om persoonlike opofferings te maak vir oopgrens-immigrasie – presies wat sy van ander verwag om te doen – is die prekende en praatsieke Rowling skielik skynbaar minder gewillig.

    Die skrywer het eenkeer melodramaties die stories oor immigrante wat geraak word deur Trump se “reisverbod” op Moslems vergelyk met haar werk by Amnestie Internasionaal wat oor politieke gevangenes en diktators gehandel het.

    Rowling verdedig migrante met ywer en ontken die stygende misdaad wat verband hou met die instroming. Diegene wat teen oop grense is, is volgense haar Twitter-vete met Daily Mail redakteur Piers Morgan dié wat die meeste aanstoot gee.

    Terwyl die meeste van haar aanbiddende lesers nie van die feit hou dat immigrante hul lande oorstroom nie, veral in Frankryk, Swede en Duitsland, verdedig Rowling nogtans onbeperkte immigrasie.

    Na sy Morgan vertel het om te “fokof” toe hy gesê het die uitvoerende bevel van President Donald Trump se immigrasieverbod is nie slegs ‘n Moslemverbod nie, was Rowling pens en pootjies midde in die geveg vir meer “vlugtelinge” na haar land. Sy beskryf die hofbesluit in die VSA om die verbod ongedaan te maak “so bevredigend soos ek gedink het”.

    ‘n Konserwatiewe kommentator, Mike Cernovich, wat al keelvol was vir Rowling se morele aanstellerigheid, het nou aangebied om vliegtuigkaartjies te koop vir 100 vlugtelinge om in haar groot herehuise in Aberfeldy en Edinburgh vir ‘n jaar te kom woon. Aanbieder van die “Mark Kaye Show” het aangebied om 20 kaartjies te betaal en Hollywoodsterre met groot bekke word nou ook gevra om hul huise oop te stel.

    Mike se uitdaging versprei soos ‘n veldbrand. Na 27 301 stemme, het Cernovich ‘n oproep gedoen aan Rowling om “die herehuis se mure af te breek”. Sy Twitter-peiling het bevind dat 92 persent van die stemmers meen dat Rowling sy aanbod moet aanvaar.

    Die mense het gepraat, en die resultate is duidelik: JK Rowling moet “vlugtelinge” toelaat in haar wonings of haar grootbekuitsprake stop. Kort na die uitdaging, het Rowling wat baie aktief is op Twitter, skielik baie stil geraak.

    Dit lyk asof Harry Potter towerwoorde oor haar uitgespreek het. Haar stilte spreek egter boekdele. Die “Harry Potter” skrywer het toevallig ‘n “muur” van 10m heinings opgesit om haar huis om haar privaatheid te verhoog.

  • Die oneerlikheid van oop-grens filantrope

    Die oneerlikheid van oop-grens filantrope

    Terwyl oop-grens entoesiaste se woede teen President Trump se immigrasiebeleid oplaai, word gesê dat Amerika sy grense moet oop hou vir die miljoene armes regoor die wêreld vir humanitêre redes, maar hul voorstelle sal nie veel verskil maak nie.

    So sê joernalis Roy Beck, want vir elke miljoen wat in die Verenigde State van Amerika inkom, word daar nog 80 miljoen mense jaarliks ​​gebore in lande met uiterste vlakke van armoede, geweld of oorlog. Volgens Beck, sal selfs die afskaffing van Amerikaanse grense of tot vyf miljoen meer mense per jaar absoluut niks verander nie.

    Die VSA neem ‘n miljoen mense per jaar, maar in die groter skema van dinge verander niks in die wêreld nie.

    Volgens die VSA se Census Bureau statistiek, emigreer 1,3 miljoen buitelandse individue wettig na die Verenigde State per jaar. Dit sluit nie in die byna ‘n miljoen immigrante wat die land elke jaar onwettig binnekom nie.

    Beck sê daarom sal oop grense eenvoudig nie werk nie. Diegene wat onbeperkte immigrasie ondersteun hou vol dat wit lande nog meer mense moet inneem, terwyl nie-blanke lande maar hul grense en nasionalisme mag hou.

    ‘n Ryk land soos Saoedi-Arabië aanvaar nie ‘n enkele vlugteling nie, selfs al is hulle Moslem.

    “Immigrasie kan nooit ‘n doeltreffende of beduidende manier wees om om te gaan met die arm mense van die wêreld nie… hulle moet gehelp word waar hulle woon.

    “Die 99,9 persent van hulle sal nooit in staat wees om te immigreer na ‘n ryk land nie… daar is geen hoop vir daardie mense nie… hulle moet blom waar hulle geplant is… die enigste plek waar 99,9 persent van hierdie mense gehelp kan word is waar hulle woon.”

    Immigrasie word gebruik as ‘n regverdiging vir geweld en anti-wit rassisme. Diegene wat sulke emosiebelaaide verhale van filantropie blindelings glo en rasionele denke verafsku, behoort die werklikheid van miljoene immigrante uit arm lande te oorweeg.

    In 2015, het slegs 2 miljard mense in die ontwikkelde wêreld gewoon, terwyl die ander 5,2 miljard mense in die ontwikkelende wêreld leef. Dit is dus ‘n vorm van intellektuele oneerlikheid om voor te gee dat wêreldwye armoede en die gevolglike vlugtelingkrisis opgelos kan word deur middel van hoër vlakke van immigrasie na die ontwikkelde wêreld.

    Die Amerikaanse federale regering bedryf 126 verskillende welsyns- of anti-armoede programme. Federale welsynsbesteding alleen beloop meer as $14,848 vir elke arm man, vrou en kind. Vir ‘n tipiese arm gesin van drie, is dit meer as $44,500. Gekombineer met staats-en plaaslike besteding, bestee die regering $20,000 aan elke arm persoon in Amerika, of $61,830 per arm gesin van drie.

    Miljoene meer immigrante sal die VSA se welsynstelsel laat inplof, sonder om selfs ‘n duik op armoede in die wêreld te maak.

    “Selfs al verdubbel ons immigrasie [in die VSA] na twee miljoen per jaar … wat heeltemal ons fisiese, natuurlike en sosiale infrastruktuur sal oorweldig, kon ons nie eens ‘n sigbare verskil maak nie,” sê Beck.

  • Die olifant in die wiskunde-klaskamer

    Die olifant in die wiskunde-klaskamer

    Minister van basiese onderwys, Angie Motshekga, het eensydig besluit om die wiskunde slaagsyfer in Suid-Afrika van 40% te verminder tot 20%.

    ‘n Formele verklaring is uitgereik deur die Departement, om die spesiale aanpassing aan te kondig. Die Departement sê hulle besef dat die huidige stel vereistes ‘n groot aantal leerlinge negatief sal beïnvloed.

    Die olifant in die vertek is die gebrek aan swart prestasie, maar al die betrokkenes probeer oudergewoonte ander redes verstrek om dit weg te steek.

    Die DA meen in sommige gevalle, moet net sekere leerlinge vrygestel word van die verlangde vlak van prestasie, maar ‘n “radikale verandering” in die wiskunde slaagvereistes is nie die antwoord nie. Dit is natuurlik ‘n onsinnige voorstel.

    Afrikaanse skole wat net meer as 5 persent van die land se skole uitmaak, behaal 28 persent van alle wiskunde onderskeidings.

    Die verhouding van die aantal onderskeidings by Afrikaanse skole is 500 persent beter as by die res. Dit is waarskynlik een van die vele redes waarom die Departement aanhoudend dreig om die 358 skole oop te stel vir Engels sodat swart kinders daartoe toegang kan verkry.

    Net so het Frankryk se immigrante die land in die jongste internasionale onderwysranglys in die verleentheid gestel. Dit het ‘n totaal van vyf plekke gedaal sedert ‘n vorige verslag ses jaar gelede.

    Met die onderwysstelsel wat oorlaai raak deur immigrante, het die land twee plekke gedaal tot 27 uit 72 in die nuwe Pisa onderwysranglys, wat Dinsdag vrygestel is.

    Frankryk se leerlinge kon net ‘n gemiddelde 495 punte behaal, terwyl die gemiddeld onder OECD lande meet as 493.

    Die vaardigheid van hoërskoolleerlinge in Frankryk is nou soortgelyk aan die VSA, Oostenryk, Swede en Spanje wat ook nie homogene bevolkings het nie.

    TIMSS navorsingsgroep het bevind dat veral Franse 10-jarige leerlinge nou aan die onderkant van die klas in Europa staan wanneer dit kom by wiskunde, en tweede laaste na Ciprus in wetenskap.

    In vergelyking is dit weer die “agtergeblewenes”, diegene wat uit immigrante huise kom, wat so beroerd doen.

    “Die verskil tussen die twee groepe is veral merkbaar in Frankryk, waar die verhouding tussen prestasie en sosio-ekonomiese agtergrond van die studente een van die grootste is onder die lande wat deelgeneem het,” het die studie gesê.

    Singapoer is bo-aan vir sy onderrig van wetenskap, lees en wiskunde. Die studente behaal ‘n gemiddeld van 556 punte, ver bo die 493 gemiddelde vir die OECD.

    Die vyf top-presterende lande in die PISA toetse was Singapoer, Japan, Estland, Taiwan en Finland, almal relatief homogene lande.

  • ‘n Turksvy neffens die EU

    ‘n Turksvy neffens die EU

    Mev Angela Merkel is vinnig besig om die vrot appel van Europa te word in haar strewe om die nuwe Sultan van Turkye Recep Tayyip Erdogan ter wille te wees. Turkye se opportunistiese uitbuiting van Mev Merkel se ruggraatloosheid word by die dag meer aktueel en van sleutelbelang vir die veiligheid en voortbestaan van Europa en die Westerse wêreld as geheel.

    ‘n Tydjie gelede was Turkye in die nuus oor die afskiet van ‘n Russiese vegvliegtuig oor Siriese grondgebied. Die gebeurtenis was ernstig en sensasioneel genoeg sodat die westerse zombiemedia verplig gevoel het om daaraan aandag gee. Sedertdien gaan die Turke egter voort met hulle duistere gekonkel in die troebel waters van die Midde-Ooste sonder dat die zombiemedia veel slaap daaroor verloor.

    Tog is daar tekens dat Turkye se skaduagtige rol in die Europese politiek toenemende aandag begin trek.

    Turkye het uit die staanspoor van sy geskiedenis sy mag gegrond op volksmoord en die uitwissing van etniese minderhede. Gedurende die Eerste Wêreldoorlog het Turkye die universele chaos gebruik om die Armeniërs, ‘n Christenvolk, op die mees brutale manier denkbaar uit te delg, ‘n volk wat reeds duisende jare op grondgebied gewoon het wat vandag deel uitmaak van Turkye.

    Na berekening is tussen 1,5 en 2 miljoen Armeniërs voor die voet koelbloedig afgemaai en die res van honger laat sterf. Toe die Turke die gebied wat in Bybelse tye bekend gestaan het as Klein Asië oorrompel het, was daardie wêrelddeel reeds 1500 jaar lank ‘n Christenbeskawing.

    Die Sankt Sofia-basiliek in Istanboel (Konstantinopel en voorheen Bizantium) is een van die oudste Christenmonumente ter wêreld en terselftertyd ook een van die indrukwekkendste.

    Gedurende die Eerste Wêreldoorlog was die Turke ‘n bondgenoot van Duitsland wat maak dat die Duitsers tot vandag toe nog ‘n soort van morele verpligting voel teenoor Turkye. Dit maak ‘n wesenlike deel van die problematiek uit. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het die Turke neutraal gebly.

    Turkye het veral van belang geword vir die Weste sedert die Koue Oorlog toe die Amerikaners van Turkye ‘n Navobondgenoot gemaak het ten einde militêre basisse daar te vestig. Op dié manier het hulle van Turkye ‘n soort “aanvaarbare” staat gemaak. En hul skaduagtige gekonkel moes dus noodgedwonge geregverdig en verdedig word. So is dit nog steeds vandag.

    Die Turke word gereken as “aanvaarbaar” ten spyte van Turkye se betreurenswaardige vertoning op die gebied van mensereregte, vryheid van spraak, van die pers, ens..

    Daar gaan bykans geen week verby nie sonder dat Turkye se magshebbers ‘n nuwe opposisieparty verbied en etniese minderhede meedoënloos onderdruk.

    Onlangs het die Turkse regering weer sy rampokkeraard geopenbaar deur die situasie in Sirië en omgewing uit te buit ten einde die Koerdiese gemeenskappe in Irak, Sirië en Turkye self aan te val en uit te moor en hulle dorpe te vernietig. Die afgelope jare reeds voer Turkye ‘n stelselmatige etniese suiweringsveldtog teen die Koerde.

    In hulle jongste aanvalle teen die etniese minderheid het die Turke op burgerlike teikens soos woonbuurte en woonstelgeboue losgebrand met grofgeskut, normaalweg iets wat teen vegvliegtuie, gepantserde voertuie en tenks gebruik word en daar is berigte van honderde mense wat in geboue vasgekeer en doodgebrand is.

    En natuurlik kom die Turke skotvry daarvan af danksy die westerse zombiepers wat verkies om die stilswye te bewaar oor die barbaarse brutaliteit van ‘n Navobondgenoot. Die selektiewe moraliteit en dubbele standaarde van die westerse intelligentsia, pers, kerk en akademie is om van te walg.

    Ons weet reeds van Turkse tweeslagtigheid in die oorlog teen Daech of ISIS. Oënskynlik is hulle bondgenote van die Weste teen die terroriste, maar intussen gaan hulle voort om die moslemterroriste se posisie te versterk deur ondermeer olie van hulle te koop en te vervoer en wapens en ander toerusting aan hulle te verskaf. Ons weet ook van die genoemde skurkagtige neerskiet van die Russiese vegvliegtuig oor Siriese grondgebied sonder enige wettige gronde daarvoor en met die stilswyende goedkeuring van die Amerikaners en hulle lakeie.

    Ook die onderduimsheid van die Turke ten opsigte van die vlugtelingkwessie is ter sake. Byna weekliks is daar konferensies tussen die Turkye en die Europese Unie oor die migrasieprobleem waar die Turke telkens die Europeërs om die turksvybos lei.

    Soos tevore opgemerk, het die Europese Unie, onder leiding van mev Merkel, pas hulp van 6 miljard Euro aan Turkye goedgekeur om die vlugtelinge op Turkse grondgebied te huisves. Eers het die Duitse kanselier beweer die migrante is ‘n “geleentheid” vir Duitsland, maar sedert sy openbare steun begin verloor het, het hulle skynbaar ‘n “probleem” geraak.

    Die resultaat van die finansiële ondersteuningspakette aan Turkye is altyd dieselfde: Turkye vat die geld maar laat nog steeds die migrante deur.

    Terselfdertyd word visumvereistes vir Turkse inwoners na die EU verslap tot dié mate dat alle Turke binnekort op Europese visums geregtig sal wees. En daar is ook nou weer sterker sprake van Turkse toelating tot die Europese Unie. Vir die Europese leiers is dit net te veel om te verstaan dat as die Turkse staat tot die EU toetree, dan kom die migrante ook saam.

    En wat die verslapping van visumvereistes aan Turkse burgers betref: Die oo grense sal vir die vlugtelinge ook geld. Turkye maak gretig gereed om langs die weg van Europese visums van die onwelkome instromers ontslae te raak.

    Die Turke gaan selfs sover as om die teenwoordigheid van die migrante op hulle grondgebied te gebruik as ‘n hefboom om toegewings van die Europesese Unie af te dwing. Of julle doen dit of dat, of ons laat die migrante deur, is die refrein. Die hele situasie is net so gek dat dit alle verstand te bowe gaan. Geen wonder nie mnr Trump het mev Merkel onlangs beskryf as “waansinnig”. Dit is nou een Amerikaner waarmee ‘n mens nie kan verskil nie.

    Met die Nuwe Koue Oorlog teen Rusland, kunsmatig aangestig deur Amerika en sy brakhonde in Europa soos mev Merkel en mnr Hollande en gerugsteun deur hulle handlangers in die media, word die militêre basisse in Turkye nou weer van die uiterste belang, ‘n situasie wat Turkye gewetenloos benut om sy strategiese en politieke oogmerke te bevorder en met die Europeërs woer-woer speel.

    Die nasionale psige van die Turkse volk is op sigself skisofrenies van aard en vandaar ook die tweegesigpolitiek wat hulle op die wêreldtoneel bedryf. Enersyds is hulle ‘n reaksionêre Moslemland en andersyds die een Moslemland wat die naaste lê aan die Europese beskawing. Turkye is ‘n tweeledige samelewing met een voet in Europa en die een in Klein Asië. Die Asiatiese voet is net ‘n bietjie groter en platter.

    Een van die direkte gevolge van mev Merkel se rampsalige beleid jeëns Turkye is haar eie ongewildheid onder die Duitsers asook dié van haar agterryer, Hollande in Frankryk. In beide Frankryk en Duitsland is die bevolking vir ongeveer 75% teen die toelating van Turkye tot die EU gekant. En desnieteenstaande dreun Angela nog op daardie weg voort. Onbegryplik.

    Mev Merkel gaan selfs sover as om gesprekke agter geslote deure met senior Turkse amptenare en regeringslui te voer sonder oorlegpleging met haar vernaamste Europese vennote. Daarna sien sy boonop haar weg oop om allerlei verklarings uit te reik oor wat die “EU” besluit het ten opsigte van kwessies soos finansiële hulp aan Turkye, verslapping van visumvereistes vir Turke en moontlike toelating van Turkye tot die Europese Unie.

    Dit word haas tyd dat die Europese bevolkings van hulle ongeluksalige leiers ontslae raak en weer hulle selfrespek herwin. In Oostenryk was dit so pas naelskraap.

  • Leon Lemmer: Dominique Venner, ‘n regse Franse historikus

    Leon Lemmer: Dominique Venner, ‘n regse Franse historikus

    In Europa is daar skuldgevoelens omdat die twee wêreldoorloë daar ontstaan het. Daar is ‘n diepe besef van die ontwrigting en verwoesting wat tydens oorlogvoering aangerig word. Daar is gevolglik groot begrip vir vlugtelinge en ontheemdes uit gedestabiliseerde gebiede. Dit is waarom daar so sagkens teen die invloei van immigrante opgetree word. Hoe groter die skuldgevoel, hoe meer die empatie. Dit is waarom die Duitse regering die grootste toevloei van immigrante verduur. Dit is ook waarom regse politiek na die Tweede Wêreldoorlog stadiger in Duitsland as in Frankryk ontwikkel het.

    In Frankryk het die Nouvelle Droite (Nuwe Regses) onder die leiding van Alain de Benoist (gebore in 1943) en GRECE, ‘n navorsings- en studiegroep oor Europese beskawing (gestig in 1968), tot stand gekom. Een van die medewerkers was Dominique Venner (1935-2013). Hy was ‘n nasionalistiese, anti-kommunistiese aktivis. Hy noem kommunisme die vyand van Europa (bron hier onder, Kindle 304). Hy is uit die skool geskors omdat hy ‘n kommunistiese plakkaat verwyder het (310). Hy vergelyk die rolle wat nasionaliste en kommuniste in die Franse weerstand teen die Duitse besetting in die Tweede Wêreldoorlog gespeel het:

    “Venner stresses the degree to which traditional French nationalists played heroic roles in this struggle, in contrast to the French Communists, who went from collaborating with the invaders to killing their enemies after the German evacuation” (88).

    In die jare vyftig, kort na die begin van die Algerynse Oorlog, het Venner twee jaar lank teen die Moslems geveg. Toe die Hongaarse opstand in 1956 deur Sowjetmagte onderdruk is, was Venner een van diegene wat die kantore van die Franse Kommunistiese Party in Parys aangeval het. In 1961 het hy deelgeneem aan ‘n mislukte staatsgreep teen die regering van Charles de Gaulle, wat die belange van die blanke Algeryne versaak het. Van De Gaulle sê Venner: “He severely lacked any noble-mindedness himself” (356). Venner het 18 maande tronkstraf uitgedien. Van 1971 af het hy sy aandag eerder op geskiedkundige navorsing en publikasie toegespits. Hy is onmiskenbaar ‘n Franse geskiedkundige, soos wat Hermann Giliomee, volgens eie erkenning, ‘n Afrikaner- (maar nie-regse) historikus is.

    Venner was ongetwyfeld ‘n man van entoesiastiese aksie, al het die verlangde resultate dikwels agterweë gebly. “I do, however, believe in the positive effects of radical thought” (368). Kenmerkend van sy lewe was verset teen Franse identiteitsvernietiging en intense besorgdheid oor die toekoms van Europese beskawing. Hy het dit teen die toename van immigrante in Frankryk gehad; immigrante afkomstig uit die Derde Wêreld in die algemeen en Moslems uit Noord-Afrika (veral Algerië) in die besonder. Hy het gefabriseerde multikulturaliteit as ‘n onding van veral Amerikaanse oorsprong beskou. In Algerynse stede, soos Algiers en Oran, word die werkloses en leeglêers wat in die openbaar rondstaan “muurleuners” genoem. Baie van daardie muurleuners kan deesdae in Franse stede gesien word. Dit is nie ‘n resep vir voorspoed en vooruitgang nie.

    Venner was die trotse pa van vyf kinders. Kort nadat wetgewing in Frankryk goedgekeur is wat selfdegeslaghuwelike* toelaat, het hy as ‘n teken van openbare protes selfmoord in die katedraal Notre Dame gepleeg deur homself in die kop te skiet. Van hom kan gesê word: “He refused to live in a degenerate society” (1083). Ook: “He was in discord with the era he lived in” (1180). “It often takes great courage to stay alive, but it also take great courage to detach ourselves from the temptation to prolong our life despite both its degradation and the machinations of fate” (1214). Al drie hierdie aanhalings kan op my en my verhouding met die nuwe Suid-Afrika toegepas word. [* Naas die twee tradisionele geslagte word ‘n derde of oorgangsgeslag of tussentoestand met minstens sewe variasies, LGBTIQA (lesbies, gay, biseksueel, transgender, interseksueel, queer en aseksueel), deesdae erken. Kinders word egter steeds en feitlik uitsluitlik op die tradisionele, natuurlike manier verwek.]

    Myns insiens is daar ‘n beletsel op selfdood. Venner se selfdood is moontlik geïnspireer deur die voorbeeld wat deur die Japanese outeur Yukio Mishima (1925-1970) gestel is (1083). “Death is preferable to a life not worth living” (1108). Maar ‘n mens moet besef dat “the right to suicide” (1173) die betrokke subjek van alle moontlikhede (denke, handelinge, belewing) in die sintuiglike werklikheid ontneem. Selfdood is ‘n nie-herhaalbare, dus eenmalige, protesaksie en dus in daardie sin onbevredigend. Ek verkies om eerder nog voort te veg teen bv onreg, immoraliteit en ondoeltreffendheid.

    Sommige van Venner se boeke is in ander tale vertaal, maar nie in Engels nie. In 2011 is hy gevra om ‘n oorsig van sy werk te skryf vir publikasie in Engels. Dit het hy ongelukkig nie gedoen nie. Daar is, wat hom betref, op ‘n makliker opsie besluit. Die joernalis Pauline Lecomte het sogenaamde onderhoude met hom gevoer. Die resultaat is ‘n teks wat veronderstel is om ‘n inleiding tot sy denke te wees: The shock of history: religion, memory, identity (London: Arktos, 2015, 160p; Amazon Kindle $5,13). Die boek is in 2011 in Frans gepubliseer en deur Charlie Wilson in goeie Engels vertaal.

    In die boektitel word na religie verwys, maar Venner het voorkeur aan die heidense idees van die antieke Grieke gegee: “Paganism in no way previewed our present multicultural, feminist culture” (76). Hy dateer die Europese beskawing terug tot by veral Homerus (8ste eeu vC). Wanneer hy na religie verwys, het hy egter dikwels bloot hedendaagse manies in gedagte, bv: “The opiate of the masses for whom football games serve as the high mass. This religion’s tablets of law are human rights, or the right to zombification, which becomes man’s moral obligation. The dogmas are those of humanitarianism, whose secular arm is NATO, national, and international courts. Its witchhunters seek out and destroy difference, individuality, love of life, nature, the past, critical thinking, and those who refuse to be martyred before the almighty deity of humanitarianism” (1540).

    Uit die teks is dit duidelik dat daar nie konvensionele onderhoude met Venner gevoer is waarin hy spontaan mondeling gereageer het nie. Dit was blykbaar veel eerder soos die onderhoude wat via die internet gevoer word. Venner noem dit “a dynamic method of presenting my works and thoughts” (224). Vir my bly die resultaat onbevredigend omdat die onderwerpe nie grondig en sistematies aangespreek word nie. Die publikasie is nogtans glad nie sonder verdienste nie.

    Daar word baie gekerm en geskryf oor kolonialisme asof die gevolge daarvan net sleg was en is. Een van die redes vir hierdie oorvloedige afkeer is omdat net blanke lande op hierdie manier gediskrediteer word. Oor die weerslag van kolonialisme, naamlik die grootskaalse invloei van wettige en onwettige immigrante uit die Derde Wêreld na voormalige koloniale lande, is tot onlangs meesal geswyg. In hierdie neo-kolonialisme neem die verskuiwing van mense groter afmetings aan (of kan groter afmetings aanneem) as tydens die kolonialisme van destyds. Histories het kolonialisme die kolonies ten minste in sekere opsigte, bv met die skepping van infrastruktuur, bevoordeel. Neo-kolonialisme, daarenteen, lei tot die oorvoorsiening van armlastiges wat parasiteer op welsynstelsels en die kwaliteit van die gasheerlande se lewenswyse ondermyn. Dit is ook ‘n feit dat dit nie net mense uit vorige kolonies is wat hulle in die betrokke koloniale land (probeer) vestig nie; dese en gene (vlugtelinge asook ekonomies-kansvattende immigrante) maak in groot getalle hulle selfgoedgekeurde opwagting. Venner praat van “the colonisation of Europe by extra-European migrants” (522). Wat feitlik deurgaans verswyg word, is dat dit ‘n misdaad is om sonder ‘n geldige paspoort (en dikwels ook ‘n visum) ‘n landsgrens oor te steek.

    Die “shock of history” in die boektitel het betrekking op hierdie massa-immigrasie. “Europeans are now in the process of being colonised in the name of the very same principle against which they do not know how to defend themselves: if all men are brothers, nothing can stop the arrival of others on our doorstep … Europe has been thrown, naked and defenceless, into a world aching to vengefully humiliate her” (187). “The key word here is identitarian. In this way, Islam is not simply a religion. It is in fact much more than that: it is ‘a community, a law, a civilisation’” (200). Moslemkultuur word oorheersend deur Islamreligie bepaal, wat op sy beurt geen ander religie duld nie en dus ook geen ander kultuur (bv Westers/Europees) nie.

    “In order to zombify the once rebellious European people, mass immigration has proved most useful. This has allowed the importation of cheap foreign labour, all the while destroying national identities. The installation of non-native living areas further accelerates the proletarisation* of European workers. Deprived of the protective powers of a coherent nation, they become ‘naked proletariats’, zombies in power, as they are blamed for imaginary crimes attributed to their ancestors, such as colonisation. An unexpected difficulty, however, has come from the immigrants themselves. Strangers to European social conduct, they have built Islamised communities in the ghettos. Entire regions of sovereign territories are now breaking free from the laws of the republic in favour of self-government, policed by the ‘older brothers’ of their communities” (1527). [* Proletariaat: “Klas sonder besittings; onderste laag van die samelewing” (HAT).]

    Sekularisasie/verwêreldliking het veroorsaak dat die christelike godsdiens nie meer ‘n samebindende mag in Europa is nie; in elk geval nie in dieselfde mate as voorheen nie, al bly Europese moraliteit breedweg op christelike waardes geskoei. Europa moet saamstaan teen die kulturele bedreiging van veral Islam en is gevolglik op soek na nuwe bande: “Ties capable of uniting Europeans with each other and arming them morally so that they may confront the impending threat of complete disappearance into the great void of the universal melting pot and of ‘brazilisation’” (218). “Brazilisation” verwys na die grootskaalse etniese verbastering wat daar reeds eeue lank in Brasilië plaasvind.

    “We must rise above political and denominational variables and rediscover the permanence of tradition, which has permeated our founding poems for millennia” (224). Daardie “founding poems” van Europese beskawing is veral Homerus se Ilias en Odyssee: “My holy texts are the Illiad and the Odyssey, the founding poems of the European soul” (380). “We are tasked with recovering the spiritual continuity of our primordial tradition” (387). “The ancient Greek city-states … were founded upon the ethnic homogeneity of their citizens. Remember too that their fate, like that of all states, was dependent upon the quality of the leading class” (1958). “Like plants, men cannot exist without roots” (1744). “My stated intention was to lay the groundwork for a reformation through the discovery of our origins” (1789). “With Homer, the future takes root in the memory of the past” (2536).

    As ‘n polities regse verwys Venner na die “Hyperborea” van die antieke Grieke (245), wat eintlik maar ‘n sinoniem vir die blankes of Ariërs is. Hy verwys na “the kinship between the peoples of the Indo-European language group, who I refer to as ‘Boreans’, in reference to the legendary Hyperboreans whom the ancient Greeks saw as their ancestors” (2176). Maar etnisiteit is nie al wat in die spel is nie. “Birth alone is insufficient; it is our consciousness that makes us who we are. I exist solely through my roots, a tradition, a history, and a territory” (263). Iedere mens word kultuurloos gebore en word dan mettertyd deur ervaring (van bv die omgewing en opvoeding) ‘n kulturele wese. Met ander woorde iedere mens is geskool in ‘n bepaalde lewenswyse. “The distinctive feature of all humans, regardless of race, is the aspect of their culture that transcends their animalistic nature. In other words, people are the sum of their heredity, culture, and archetypes” (1307). Daar kan diepgewortelde kulturele verskille tussen etniese groepe wees. “I do not believe in the homogenisation of cultures, even in Europe, despite what certain corrupt elites would like us to believe” (588). Wat Venner betref moet Franse kultuur onmiskenbaar Frans bly. Hy identifiseer die ondergrawers/”moles” van daardie kultuur as “showbusiness, teaching, academia, medicine, law, and the prison system” (1552). ‘n Vorige Franse president, Nicolas Sarkozy, het gesê: “I believe that none should live in France without respecting our culture and values” (1754).

    Tipies Frans (en soos De Gaulle) het Venner sy mes in vir die Amerikaners, bv (dalk vergesog): “As confirmed by secret documents posted to Wikileaks in 2010, American elites have favoured extra-European and Muslim invasions of Europe by immigrants in order to break and undermine the European people” (599). “A great historical paradox has willed that the United States be both the extention of Europe and also its negation” (1577). “The American pretention to refuse their country’s European legacy is excessive. That said, the split is undeniable” (1583). Die Amerikaners sien hulleself as “the perfect society that must impose itself upon the world” (1608). Anders as die res van Amerika, die “old South retained much of its European character” (1344). Dit is juis die suidelike state van Amerika wat dikwels polities met die blanke bewind in Suid-Afrika vergelyk word. ‘n Ander raak opmerking van Venner is: “High-risk sports … has become a sort of substitute for warfare” (1382).

    “I had a feeling that the Algerian War* [1954-1962] was far different than what those naïve champions for French Algeria, with whom I did not share the dream of a multi-ethnic utopia, thought. My sympathy lay with the Europeans under threat” (278). Nasionalisme en patriotisme was vir Venner van deurslaggewende belang. In Suid-Afrika sou hy hom ongetwyfeld by die blankes geskaar het. Die verkwanseling van ons land, wat blankes sonder ‘n eie grondgebied gelaat het, sou hom rasend verontwaardig gemaak het. Hy het dit teen “the general regress of the White world” gehad (510). [* Ek onthou dat AM van Schoor, die redakteur van Die Vaderland, kort na die begin van die Algerynse Oorlog in sy radioprogram “Wêreldgebeure” voorspel het dat wat in Algerië met die blankes gebeur ‘n aanduiding sou gee van wat die lot van blankes in Suid-Afrika gaan wees. Vier dekades later is hy reg bewys.]

    Enigeen wat vir blankes in die bres tree, word van rassisme beskuldig. “Accusations of ‘racism’ lead to social and civic death. Hunted down by a pitiless inquisition, the accused will be convicted by the long ‘secular arm’ of the law” (1570). “We reject the egalitarian lie, and we bow before the hierarchies established by nature” (949). “Men exist only by what distinguishes them” (1744). Later kom hy hiernatoe terug: “We exist only by that which distinguishes us and by what is unique to us: clan, lineage, history, culture, and tradition, all of which are things we need as much as oxygen in order to truly be alive … tradition … is not the past, it is that which does not pass away. It comes to us from that which is most distant, but always present. It is our interior compass, the benchmark of all the norms that suit us and that have survived all that has tried to change us” (1819). “If a tradition survives over time, it is because it rests upon the hereditary dispositions of related peoples, and a spiritual heritage whose origin reaches back into prehistory, through the long and mysterious period that led to the emergence of the Indo-Europeans” (1844). “When it comes to European tradition, Homer is the very source itself” (2165).

    Daar is ‘n tradisionele Franse kultuur en ook ‘n breër Europese kultuur. Die onderskeibare kulture wat in die verskillende Europese lande aangetref word, kan dus as subkulture van die omvattende Europese kultuur beskou word. Venner noem dit die “hidden Europe” (777). Die kultuurverskille in die tradisionele Europa was nie van so ‘n diepgaande aard dat dit as “multikultureel” gekarakteriseer kon word nie; altans nie in dieselfde sin as wat hierdie woord deesdae graag gebruik word nie. Die kultuur van immigrante uit die Derde Wêreld verskil fundamenteel van die Franse en ander Europeërs se lewenswyse. Multikulturaliteit het dus ‘n negatiewe betekenis vir Europeërs. Hulle voorspoed, lewenswyse en selfs voortbestaan word deur selfaangemelde vreemdelinge bedreig. Die meeste Europeërs begeer hulle eertydse monokulturaliteit.

    Al het gebeure Venner tot selfmoord gedryf, was hy nogtans optimisties. “Signs of popular awakening are arising all over Europe, evidence that Europeans are regaining their sense of self-awareness” (528). “I do not wish to join the chorus of pessimistic ‘declinists’” (549). “The European Union seems to be losing its political weight, and European governments are losing their faith in economic globalism and the moral code of human rights” (542). “One can clearly see the signs that guilt-ridden attitudes towards European history are fading. The fact that this immoral system of economic predation needs to criminalise our past in order to maintain its pretention to purity, has become all too obvious” (1806).

  • Trump, Hillary fokus op terreur, immigrasie na oorwinnings

    Trump, Hillary fokus op terreur, immigrasie na oorwinnings

    Donald J. Trump en Hillary Clinton het hul teenstanders in die Arizonavoorverkiesing Dinsdag oorweldig, volgens die Associated Press.

    Die twee presidensiële voorlopers hoop om te verhoed dat die nominasiestryd ingewikkeld raak sodat hulle op mekaar kan begin konsentreer.

    Dit blyk dat een van die belangrikste verkiesingskwessies sal handel oor immigrasie.

    Trump, die Republikeinse presidensiële voorloper, het Dinsdag gesê as hy president word, sal hy die grense van die land sluit in die nasleep van gekoördineerde terreuraanvalle soos in België.

    Hy het getwiet dat ten minste tussen 10% en 25% van Moslems terreuraanvalle steun en bygevoeg dat Moslemimmigrasie “selfmoord” is.

    Clinton het egter dadelik teruggekap. “Dit is onrealisties om te sê dat ons ons grense heeltemal vir almal gaan sluit,” het Clinton tydens ‘n onderhoud op NBC gesê.

    Sy het haar opmerkings aan die terreuraanval in Brussel gewy en dit in ‘n aanval op Trump, die voorste Republikeinse aanspraakmaker, verander.

    “Die laaste ding wat ons nodig het, my vriende, is leiers wat meer vrees aanhits,” het Clinton gesê met verwysing na Trump.

    “In die gesig van terreur, moet Amerika nie paniekerig te raak nie. Ons moet nie mure bou of ons rug draai op ons [Moslem]bondgenote nie.”

    Trump het Ted Cruz maklik verslaan in Arizona, en al 58 van sy afgevaardigdes tot sy voorsprong gevoeg.

    Maar Cruz sal waarskynlik Utah se Republikeine oorreed in die hoop dat die 40 afgevaardigdes Trump se kieswinste beperk.

    Cruz het Trump probeer verantwoordelik hou vir die terreur in Brussel en uitgevaar teen die voorloper omdat hy NAVO se uitgawes in Europa wil besnoei.

    Senator Bernie Sanders het Clinton in die Utah-koukusse verslaan, en hy toon sy blywende appèl onder liberale aktiviste.

    Clinton het ondersteuners in Seattle toegespreek maar Sanders botweg geïgnoreer.

  • EU Immigrasiekrisis: Rooi voordeure en toedeure

    EU Immigrasiekrisis: Rooi voordeure en toedeure

    Asielsoekers in ‘n noordelike Engelse dorp glo hulle is maklike teikens vir rassiste omdat hulle almal gehuisves word agter rooi voordeure.

    Die huise in Middlesbrough word besit deur ‘n subkontrakteur van G4S.

    Nadat ‘n verslag oor die rooi deure verskyn het op die voorblad van Woensdag se Times, het ‘n woordvoerder vir G4S gesê sy subkontrakteur, Jomast, sal die deure verf.

    Asielsoekers sê hulle deure en vensters is met eiers en klippe gegooi, hondontlasting besmeer en hulle moes rassistiese skimpe verduur, het die Times berig.

    Oostenryk het intussen aangekondig dat hulle die invloei van asielsoekers drasties sal inperk vir 2016.

    Volgens die kanselier, Werner Faymann kan die land nie soveel asielsoekers aanvaar nie.

    Die owerhede sal die syfer oor die volgende vier jaar tot 30 000 per jaar beperk word, in vergelyking met die 90 000 aansoeke verlede jaar.

    Serwië het in antwoord hierop gesê die getal migrante wat toegelaat word om deur die land te reis om asielaansoeke in Oostenryk en Duitsland in te dien, sal ook beperk sal word.

    Die Europese Unie het intussen gevra vir ‘n beraad oor migrasie. Faymann sê hulle het nog nie besluit wat sal gebeur wanneer die beperkings bereik word nie.

    Serwië sal vanaf Woensdag begin om migrante weg te wys het Reuters berig.

    Die nuusagentskap het ‘n Serwiese minister aangehaal. Die minister van Arbeid Aleksandar Vulin het gesê Belgrado sal dienooreenkomstig met Oostenryk en Duitsland optree.

    Die Duitse kanselier, Angela Merkel het gesê Oostenryk se besluit is nie “behulpsaam” nie.

    Sy verkeer onder groot druk van haar koalisievennoot, die CSU om asielsoekers te beperk. Merkel is egter deur George Soros geloof vir haar beleid om asielsoekers te instroom.

    Die miljardêrfilantroop Soros, het in ‘n onderhoud aan die New York Review of Books gesê Merkel is die sleutel om die EU te dwing om die instroming te aanvaar.