Etiket: HG Wells

Uit beskeie doelwitte kom grootse oorwinnings

roodt_dan_wiki

deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Vandag op praag verskyn Leon Lemmer se stuk waarin hy die hopeloosheid van ons situasie raaksien. Hy skryf:

In Suid-Afrika is blankes se posisie bedenkliker as in Europa, nie net vanweë hierdie korter tydsverloop nie, maar ook weens die immer groter wordende, dus verswelgende, getalsoorwig van die swartes. Daarom is ek so raadop soos HG Wells.

Soms word ek insgelyks oorval deur ‘n geval van hopeloosheid. Dit was veral my gewaarwording by die Vryheidsfront waar ‘n handjie vol beroepspolitici eenvoudig jaar na jaar voortploeter asof daar geen probleem op die horison is nie. Solank vier of drie of twee of selfs een, die Leier, nog parlement toe kan gaan en ‘n salaris van die staat kan verdien, roem hulle hul op hul rasende sukses! Glo dit of nie, in die party word daar na die Leier – met ‘n hoofletter – verwys, amper soos in daardie B-flieks van die 1950s waar ‘n Marsmannetjie op aarde land en sê: “Vat my na jou Leier toe.”

Leon Lemmer verwys na die groteske verraad wat FW de Klerk, Roelf Meyer en ander beroepspolitici teen die Afrikaner en blankes in die algemeen gepleeg het. En dis waar: dis erger as wat ons ‘n oorlog sou verloor het! Sowel Duitsland as Japan het die tweede wêreldoorlog verloor, maar agterna van die sterkste ekonomieë opgebou en vandag word Duitsland as die leidende land in Europa gesien. Ná die tweede vryheidsoorlog was die Afrikaner platgeslaan en die land tot as verbrand deur die Engelse verskroeide-aardebeleid, om van die verlies aan ons kinders en vroue in die konsentrasiekampe nie te praat nie. Maar omdat ons steeds grondgebied gehad het, kon ons weer opstaan. Tydens die twintigste eeu het Suid-Afrika feitlik ‘n supermoondheid geword en onder die regte leiding kon die land en ons volk vandag baie sterk gestaan het.

As is egter verbrande hout. Ons moet ons politieke bankrotskap vierkantig in die oë kyk. Joe Slovo en die Suid-Afrikaanse Komunisteparty het ons ‘n geweldige loesing toegedien, want ons span was nie eens op die veld nie. Hulle was op ‘n Griekse jag – ons ken almal die res van die grappie. Oor die afgelope twintig jaar is ons verguis, vermoor, verwilder, verarm, verneder… En nog is’t einde niet. Verdere “transformasie”, asook die nasionalisering van grond en ander eiendom, lê voor die deur.

Alles is egter nog nie verlore nie. Ons is almal bekend met die Amerikaanse begrip van ‘n SWOT-ontleding (strengths, weaknesses, opportunities, threats). Dis al ‘n bietjie van ‘n cliché, maar as ons kortliks besin oor waar die Afrikaner vandag staan, dan kan ons dit só opsom:

Sterkpunte: Ons goeie opleiding, skole en oorblywende brokstukke van die voorheen Afrikaanse universiteite. Ons is rekenaargeletterd en verbind deur die internet, sosiale media, ens. Daar is nog van die oumanne met militêre of polisie-opleiding.

Swakpunte: Amper te veel om op te noem! Hopelose politici, hopelose joernaliste, hopelose skrywers, bangbroek-akademici, toenemende armoede, ekonomiese marginalisering, politieke ondergeskiktheid, onveiligheid, demografiese afname weens ‘n lae geboortesyfer en emigrasie, min kritiese denke of politieke verbeelding, gebrek aan samehorigheid of ‘n gemeenskaplike visie. Só kan ‘n mens aangaan.

Geleenthede: Die tegnologiese revolusie skep geleenthede vir geletterde, ontwikkkelde mense soos ons. Die twee snelgroeiendste ekonomiese sektore is IT en finansiële dienste. Die ineenstorting van munisipaliteite en dele van die staat verteenwoordig insgelyks geleenthede om alternatiewe daar te stel, hetsy privaat, hetsy as kantonne of gemeenskapsinisiatiewe. Ook die onveiligheid skep ‘n vraag na veiligheidsdienste waarin dikwels deur Israelse, Britse of ander buitelandse maatskappye voorsien word.

Bedreigings: Leon Lemmer verwys na die demografie en as ‘n mens sien hoe miljoene der miljoene mense van regoor Afrika hier rondom ons groot stede kom plak, bydra tot misdaad en die algemene etniese spanning, dan moet mens hare op jou tande hê. Ons tradisionele vyande wat die staat en sleutelsektore van die ekonomie beheer, wil ons juis almal landuit verdryf en lag in hul mou oor ons verdeeldheid en gebrek aan planne. Die hoofstroommedia met hul boodskap van kommervrye multikulturalisme, kom drink nog ‘n bier saam met ‘n swartman en vergeet van môre, ondermyn ons gemeenskaplike bewussyn en identiteit. Plaasmoorde, huisrowe, regstellende aksie, Julius Malema, die onderrwysdepartement wat vyandig teenoor Afrikaanse skole staan, gesondheidsdienste en hospitale wat verval, is nog alombekende bedreigings.

Die Afrikaner is van nature ‘n idealis wat na grootse oplossings soek: Kom ons trek oor die Drakensberge, kom ons skep tuislande en republieke vir almal, kom ons maak olie uit steenkool, kom ons los Nederlandse spelling en skep ‘n eie taal. Soms werk dit, soms nie, soos met alles.

Tans verkwis ons egter te veel energie om aan ‘n globale oplossing vir ons, maar ook die land as geheel, te dink. Om dit pront te stel – en ek dink Leon Lemmer sal met my saamstem – ons moet vrede daarmee maak dat die land in sy moer in is. Hy sal nooit weer regkom nie. Maar dis nie te sê dat die Afrikaner nie kan herstel en weer ‘n opbloei, selfs grootse sukses, kan beleef nie! Ons het dit in ons om terugslae te oorkom, soos ons al soveel kere vantevore gedemonstreer het.

Soos hulle sê: Voor jy kan loop, moet jy eers kan kruip. Waarom pak ons nie ons probleme een vir een aan en probeer hulle stelselmatig oplos nie? Verlede jaar het ons reeds ‘n beroep op vrywilligers gedoen om betrokke te raak by dinge soos:

  • die verdediging van ons menseregte,
  • die vertaal van artikels,
  • ‘n onderwysdirektoraat wat die ondermyning van Afrikaanse skole kan beveg, asook
  • ekonomiese inisiatiewe soos die skep van eie ondernemings en werksgeleenthede.

Word ‘n praag-vrywilliger en leef u belangstelling uit terwyl u iets vir die Afrikanersaak doen

Die moontlikhede is legio. Ons het net enkele suksesse nodig vir mense om weer moed te skep. Met al die tegnologie tot ons beskikking, is ek seker dat groot dele van ons stede en die platteland weer veilig gestel kan word, sodat ons rustig met groente of rekenaars kan boer.

Ons moet net ‘n paar eerste doelwitte stel, soos om binne die volgende ses maande drie klein sake-ondernemings van die grond af te kry, een woonbuurt te beveilig waar erge moorde gepleeg word, en een bedreigde Afrikaanse hoërskool uit die kloue van die onderwysdepartement te red.

As ons net eers agterkom hoe goed dit voel om saam te staan en met spanwerk dinge te bereik, sal Afrikanermag vanself en ongemerk begin toeneem en groei.

So raadop soos HG Wells?

Die wetenskapfiksieskrywer HG Wells, waarna Leon Lemmer verwys
Die wetenskapfiksieskrywer HG Wells, waarna Leon Lemmer verwys

deur Leon Lemmer

Dit gebeur glad te selde dat ‘n werklik sinvolle brief in ‘n koerant gepubliseer word. J Hagen sr van Durbanville se brief (Die Burger, 27 Des, p 13) is ‘n welkome uitsondering. Dit is duidelik dat hy nagedink het voordat hy die brief gestuur het. Ek lewer tussen vierkantige hakies kommentaar.

“Die skokkende chaos waarin ons land verkeer, tref my diep – net soos vir duisende ander Suid-Afrikaners … die volgende [sal] ten minste gedoen moet word om die werkloosheid, armoede en vermorsing van belastingbetalersgeld die hoof te bied:

  • Raak (heel eerste) ontslae van pres Jacob Zuma. Hy is ‘n verleentheid vir ons land; [Eintlik was/is al die staatshoofde van die nuwe Suid-Afrika myns insiens ongewens, onder meer omdat hulle pro-kommunisties en anti-blank was/is.]
  • Wettig die doodstraf vir bewese moord; [Die doodstraf is noodsaaklik in nie-ontwikkelde of nie-beskaafde samelewings, want radikale en geweldadige weerwraak is wat sulke mense verwag en verstaan.]
  • Pas instromingsbeheer uit die buiteland toe. Ons het nie eens genoeg werkgeleenthede en behuising vir ons eie mense nie; [Ander negatiewe gevolge is die invloei van armlastiges en misdadigers en die vermurwing van plaaslike kulture. Die tragedie is dat die DA ingevolge sy liberale ideotisme pro-immigrantinstroming is en selfs die ANC kritiseer omdat die regering onwettige immigrante glo nie goed genoeg behandel nie.]
  • Gee aandag aan die bevolkingsaanwas. Bestaande kindertoelaes moedig geboortes aan en is onvolhoubaar; [Ooreenkomstig tradisionele Afrika-kultuur predik die ANC nie geboortebeperking nie. Polities korrek rep die DA geen woord oor hierdie saak nie.]
  • Skep so gou moontlik meer opleidingsgeriewe om die ongeskooldes vaardighede te leer; [Beter skoolonderrig, ‘n groter verskeidenheid naskoolse opleidingsprogramme, meer en beter geriewe en veral beter onderrigpersoneel, aangestel ingevolge bekwaamheid, is nodig.]
  • Alle werknemers moet harder werk en met ‘n kleiner vergoeding tevrede wees. Soos sake tans staan, sal ons nooit mededingend met ander lande kan wees nie; [Die beginpunt behoort die afskaling (minstens 50%) van die vergoeding van politici en amptenare in die sentrale, provinsiale en plaaslike regering te wees.] en
  • Laastens moet ons tot elke prys ‘n ander regering kry. Die huidige regering bewys oor en oor dat hy magsbehep en spandabelrig is.” [Dié regering is ook onbekwaam en daarom ondoeltreffend. Wat noodsaaklik is, is nie bloot ‘n ander regering nie, maar ‘n heeltemal ander staatkundige bedeling, bv stemreg slegs aan nie-misdadige funksioneel geletterdes wat inkomste- en munisipale belasting betaal. Die politiek, parlement en regering sou dan kwalitatief baie beter daar uitsien.] Tot hier Hagen se brief.

Wanneer ‘n mens jonk en gelukkig (of ten minste tevrede) is, sien jy kans vir problematiese situasies. Jy is dan geneig om lig aan die einde van selfs die langste en donkerste tonnel te sien. Wanneer jy ouer en wyser is, is jy geneig om meer skepties oor die vooruitsigte te wees. Die politieke ramp wat Suid-Afrika in 1990/1994 getref het, het plaaslik op alle terreine apokaliptiese afmetings aangeneem. Daar is geen vooruitsig dat die land ooit van hierdie terugslag gaan herstel nie. Die rede waarom sommige jonger mense hoop het, is nie net omdat sulke mense geneig is om optimisties te wees nie. Dit is ook omdat die jonges nie die ellendige hede met die (ten minste potensiële) voortreflikheid van die verlede kan vergelyk nie. Jong mense het immers nie die Suid-Afrika van weleer eerstehands geken nie en word dikwels wan daaroor ingelig.

Suid-Afrika het voor 1990 deurlopend ‘n geskiedenis van evolusionêre politieke verandering gehad. In 1990/1994 was daar ‘n totale breuk met dié geskiedenis; dus presies wat die ANC begeer het, naamlik revolusionêre verandering. Die mandaat wat die meerderheid blanke kiesers aan FW de Klerk gegee het, was onderhandeling vir magsdeling. Hierdie kiesers het dit in die 1992-referendum gedoen nadat die Nasionale Party sy veldtog onder die vaandel van teenkanting teen meerderheidsregering gevoer het. Op ‘n verraderlike wyse het die grondwetlike onderhandelings meerderheidsregering in sy uiterste vorm tot gevolg gehad en daarby sonder dat die blanke kiesers toegelaat is om, soos in 1992 plegtig belowe is, hulle vir of teen hierdie resultaat uit te spreek. Die verraad was en is dus van ‘n tweeledige en hemelskreiende aard.

Net ‘n klein groepie Afrikaanssprekende blanke politici was medepligtig aan hierdie ruggraatlose magsoorgawe. Na al die jare is dit vir my steeds onmoontlik om te glo en aanvaar wat hierdie groepie die blankes (ons en ons nageslag) en die land aangedoen het. In die hede is van die ontstellendste verskynsels dat hierdie verraaiers dit moreel in orde vind om steeds in die openbaar te verskyn en dan verering, of ten minste begrip, vir hulle wanprestasie verwag. ‘n Gesofistikeerde, vooruitstrewende land wat oor eeue ontwikkel is, is verkwansel aan ‘n klomp immorele, misdadige* kamerade wat alles in hulle vermoë doen om af te breek wat onder blanke leiding opgebou is. Hulle het na die magsoorname spoedig laat blyk dat hulle bekwamer brekers as bouers is. [* Ilana Mercer verwys na “jail birds” (Praag 29 Des).]

My totale onbegrip, selfs na verloop van twee dekades, vir die graad van politieke dwaasheid wat tydens my lewe in my vaderland gepleeg is, laat my dink aan die laaste boek (eintlik pamflet) wat die befaamde Britse skrywer HG Wells (1866-1946) gepubliseer het: Mind at the end of its tether (San Francisco: Millet Books, 1945/1973, 34p). “In that invincible ignorance of the dull mass lies its immunity to all the obstinate questioning of the disgruntled mind” (p 8).

Van geen beskaafde, meelewende, rasionele wese kan met enige reg aanvaarding van die verregaande 1990/1994-bedrog verwag word nie. “There was no reason whatever in it. It happened so” (p 27). Dit is ‘n nagmerrie wat in die werklikheid afgespeel het en waarvan die katastrofale gevolge oral in die land sigbaar is. Nie net die huidige geslag nie, maar ook geslagte wat kom, sal (as hulle nie aan die situasie kan ontvlug nie) hulle weg in hierdie onverkwiklike chaos moet probeer vind. Vir die Westerling kan afrikanisering nooit ‘n plaasvervanger vir Westerse beskawing wees nie. In tradisionele Afrika-kultuur kry Westerse beskawing moeilik ‘n vastrapplek. Dit is soos om te poog om verkoeling in die hel te installeer.

Wells het geweet hy is in die laaste jaar van sy lewe. Hy het die vernietigende gevolge van twee wêreldoorloë beleef. Wells se einde, die vernietiging van sy self, was naby. Hy voorsien “a voiceless limitless darkness” (p 15). Daar was geen manier hoe hy sy situasie kon verbeter nie. Sy toekoms was sonder ‘n horison. Hy is met “mental defeat” gekonfronteer (p 9). Wat hy waargeneem het, het nie meer sin gemaak nie: “Is this all?” (p 14). “A harsh queerness is coming over things and rushes past what we have hitherto been wont to consider the definite limits of hard fact” (p 8).

“All through we have the same spectacle of beings over-running their means of subsistence and thrusting their fellows out of the normal way of life into strange habitats they would never have tolerated but for that urge to live, anyhow and at any price, rather than die” (p 10-11). Al wat oorbly, is wanhoop. Wells se gees, hy as mens en skynbaar ook die wêreld of werklikheid, was raadop. Daar was “the distressful fate that closes in upon us all” (p 16). “Everything was driving anyhow to anywhere at a steadily increasing velocity” (p 5). Die resultaat is “incredible chaos” (p 6).

Dwarsdeur die geskiedenis was dit begaafde indiwidue en kundige minderhede (en nie die meerderheid of massa nie) wat die gang van gebeure en die lot van die mensdom bepaal het. In Wells se laaste sin is daar ‘n sprankie hoop: “But my own temperament makes it unavoidable for me to doubt, as I have said, that there will not be that small minority which will succeed in seeing life out to its inevitable end” (p 34). Vroeër het hy geskryf: “Only a small, highly adaptable minority of the [human] species can possibly survive” (p 30). Nou het hy daardie hoop ook laat vaar. Wells het in laaste instansie sy hoop sekerlik nie op die gepeupel gevestig nie en selfs nie op indiwiduele mense nie, maar op ‘n nuwe spesie, “Over-man” (p 5), dus op na-humanisme (Praag 24 Nov): Daardie nuwe spesie “will certainly not be human” (p 19).

Wat in linkse geledere graag “die wonder van die nuwe Suid-Afrika” genoem word, is in werklikheid die spreekwoordelike bomenslike gemors wat FW de Klerk en kie van die grondwetlike onderhandelings gemaak het. Die resultaat is onterend vir beskaafde mense; eintlik die skepping van werklik onmenslike omstandighede wat skynbaar net deur tans nie-bestaande supermense ongedaan gemaak sal kan word. Daardie supermense sal nie gedurende my leeftyd hulle opwagting maak nie. Ek sal in die chaos van die nuwe Suid-Afrika doodgaan. Dit stel min of meer my pessimistiese standpunt.

Met die blankes in Rhodesië/Zimbabwe en Suidwes-Afrika/Namibië kan gesimpatiseer word omdat hulle hulle lank teen magsoorgawe verset het en eers ondergegaan het nadat die NP-regering sy steun aan hulle onttrek het. Insgelyks geniet die Israeli’s dwarsoor die beskaafde wêreld wye steun omdat hulle die moed van hulle oortuiging het om diegene te beveg wat wet en orde bedreig en wat die ondergang van hulle nasiestaat nastreef. In die geval van blanke Suid-Afrikaners en veral Afrikaners is die simpatiemat onder hulle uitgetrek, want ‘n groepie van hulle eie mense het op ‘n uiters sluwe manier hulle de facto ondergang veroorsaak. Dit kom dus op selfvernietiging neer.

Op die Praag-webwerf word egter gevra dat ek met konkrete voorstelle moet kom oor wat gedoen kan word om ons situasie te verbeter. Die posisie van regse blankes in Suid-Afrika is soortgelyk aan dié van regses in Europa. In albei gevalle word regses in die openbare media nie regs genoem nie, maar as ver-regs geëtiketteer. In Europa word regse politiek as gevaarlik beskou omdat dit met die Nazi’s geassosieer word. In Suid-Afrika word regse politiek taboe geag omdat apartheid as iets ongoddeliks sleg voorgestel word en daar beweer word dat die regses apartheid wil terugbring.

In albei gevalle word die meeste regses se strewe doelbewus onjuis voorgestel. In hierdie konteks kan ‘n sterk saak teen etikette soos “regs” en “rassisties” uitgemaak word. In sowel Suid-Afrika as Europa gaan dit by hierdie sogenaamde (ver)regses oorwegend om identiteitspolitiek en nie om die bevordering van naakte rassisme ingevolge waarvan nie-wittes bloot op grond van velkleur geminag word nie. Dit gaan om die reg om jou eie kultuur, jou manier van dink en doen, insluitende jou eie taal, in jou eie veilige, welvarende omgewing, letterlik in jou eie tuisland, verkieslik ‘n nasiestaat, uit te leef. Dit is nie links of regs nie. Dit is in die kol.

Die punt is dat dit in Europa te kort na die Nazi’s (1945) en in Suid-Afrika te kort na apartheid (1990) is om groot steun vir identiteitspolitiek te verwag. In Suid-Afrika is blankes se posisie bedenkliker as in Europa, nie net vanweë hierdie korter tydsverloop nie, maar ook weens die immer groter wordende, dus verswelgende, getalsoorwig van die swartes. Daarom is ek so raadop soos HG Wells.

Wat kan hieromtrent gedoen word? Soos sommige regses in Europa wend ek my tot metapolitiek. Ek stig nie organisasies nie. Ek plant nie bomme en landmyne soos Nelson Mandela en sy kamerade gedoen het nie. Ek probeer duidelikheid kry oor wat aangaan. Ek probeer ons lot verstaan sonder om dit te aanvaar. Dit is my erns. Namate ek vorder, sal ek al hoe meer kan besin oor hoe (en nie “of” nie) en wanneer ons uit hierdie onverkwiklike situasie kan kom. Ons moet eers weet en verstaan en dan doen. Dit is waarom ek op die Praag-webwerf skryf.