Afrikaners – Bladsy 7

Afrikaners: handevat-inskiklik of streep in die sand?

Die Iraeliete was 40 jaar in die woestyn. Die blankes, veral Afrikaners, is reeds meer as 20 jaar in die politieke woestyn. Woestynverblyf in ‘n onbeskaafde woesterny is nie iets waartoe die blanke kiesers ingestem het nie. Die meerderheid blanke kiesers het as misleides ten gunste van magsdeling gestem, wat egter deur FW de Klerk en kie (veral die klein vyf – Praag 27.08) in magsoorgawe getransformeer is. Die vraag is nou: hoe moet blankes, veral tradisionele Afrikaners, op hierdie onverkwiklike situasie reageer? Behoort ons handevat-inskiklik, dus ANC- en swartmag-gedienstig, te wees, of moet ons veel eerder op gesonde weerstand/verset ingestel wees deur ‘n streep in die sand te trek?

Die geskiedenis toon dat kiesers dikwels deur politici om die bos gelei word. Knoeiery is deel van die “kuns” van regering. Daaruit moet nie afgelei word dat politici noodwendig oor kundigheid of selfs elementêre inligting, kennis en insig beskik nie. Politici neem besluite en voer sommige van hulle op ‘n bepaalde manier uit. Die gevolge word dikwels glad nie voorsien nie. Volgens sy outobiografie het Izak de Villiers as redakteur van Rapport bv waargeneem dat FW de Klerk glad nie die gevolge van sy “inisiatiewe”, propvol fiktiewe “wigte en teenwigte”, besef het nie. De Klerk het persoonlik grootliks skotvry met sy droogmakery en verraad weggekom. Sedertdien sit ons met die gebakte pere. Wat nou gemaak?

Insekte, soos miere en bye, openbaar geykte gedragspatrone. Dit word ook by mense aangetref. Dink aan die ontdekkingsreise wat na bv die poolstreke onderneem is.

“Early Arctic exploration unfold with a certain formal inevitability, in stately, familiar, unvarying stages. The fitting and provisioning of the stout vessel, the gala departure, the fruitless exploration of blind bays and dead islands, the fading hopes, the trapping of the ship in pack ice, the fatal nightmare of cold and starvation. Finally, as an epilogue, a new expedition sets out in search of the first, and the cycle starts again” (Lev Grossman, Cold comfort, Time, 18.08, p 48).

By politici word soortgelyke geykte gedragspatrone aangetref. Alles moontlik word deur die kandidaat gedoen om ‘n gunstige indruk by die kiesers te wek. In verkiesingstyd is hy hoogs sigbaar en toeganklik. Aan beloftes is daar geen einde nie. Sodra hy verkies is, geniet hy sy buitensporige vergoeding en byvoordele, word hy onsigbaar en ontoeganklik en raak die verkiesingsbeloftes gou in die vergetelheid. Wanneer die volgende verkiesing aanbreek, begin dié siklus van voor af.

Dit gaan hier om kenmerkende herhalende gedrag by mense. Wat ons “die geskiedenis” noem, handel hoofsaaklik oor menslike handelinge. Vir toepassing in die hede is daar dus lesse te put uit wat voorheen gebeur het. Maar ‘n mens kan vir plaaslike toepassing ook met vrug kennis neem van wat op die oomblik elders in die wêreld gebeur. Die Midde-Ooste kan as voorbeeld dien. Ek maak gebruik van Aryn Baker se artikel, “Unholy choices” (Time, 21.04, p 18-23). Let voorts op hoe die posisie van christene in Moslemlande ooreenkomste vertoon met die situasie van blankes in oorheersend swart Suid-Afrika.

In gebiede onder die beheer van fundamentalistiese Moslems word christene voor ‘n drieledige keuse gestel: bekering tot die Islamitiese geloof, betaling van hoër belasting, of die swaard, dus die dood. Dit was die geval in die Ottomaanse Ryk (1300-1920) en dit kom steeds voor in bv dele van Sirië en Irak waar fundamentalistiese Soenniete in beheer is. Wat die christene ter selfbeskerming in Sirië doen, is om die bewind van Bashar Assad, ‘n lid van die Alawitiese Moslemminderheid, te steun, terwyl chistene in Irak die Sjiïtiese meerderheidregering ondersteun. Vir hierdie christene gaan dit eerder om oorlewing as om morele beginsels. Daarom huiwer hulle nie om ‘n outoritêre bewind te ondersteun nie. Dié christene se lewens word gekenmerk, selfs oorheersend beïnvloed, deur sulke keuses en kompromieë.

In Egipte hang die oorspronklike inwoners, die Kopte, ‘n vroeë vorm van die christelike religie aan. Sedert die Arabiese Moslems Noord-Afrika in die 7de en 8ste eeu ingeneem het, is die Kopte ‘n minderheid (deesdae slegs sowat 5% van die bevolking) wat ter wille van oorlewing geneig is om die owerheid, selfs al is dit ‘n militêre diktator, te steun.

“In backing these authoritarian regimes, those [Christian] leaders and their supporters have failed to help their countries develop into states where justice, the rule of law and tolerance are applied evenly” (p 20).

‘n Mens kan sê dat die Kopte se situasie in Egipte soortgelyk is aan dié van die Khoi-San, die oorspronklike inwoners van Suid-Afrika. Sedert die politieke mag in 1994 onregmatig aan die swartes oorgedra is, maak die swartes asof hulle altyd hier was en op die land in sy geheel geregtig is. Daar word graag na die blankes as setlaars verwys, maar die werklike historiese verskil tussen wit en swart is dat die wittes oor die see uit Europa in Suid-Afrika geland het en die swartes oor land uit Afrika hierheen gekom het. In landsbelang behoort dit egter nie soseer te gaan om wie eerste hier was nie, maar veel eerder om watter etniese groep die meeste tot die land se ontwikkeling en voorspoed bygedra het. Die ou Suid-Afrika was opvallend beter as ander Afrika-lande. Groot dele van die land het toe onloënbaar die stempel van Europese beskawing gedra. Na 1994 het die nuwe Suid-Afrika binne twee dekades onmiskenbaar ‘n Afrikaland geword. Deur dit te noem, deel ek nie ‘n kompliment uit nie.

“Some Christians in Syria have defied church leaders and called for Assad’s downfall, in the hope that fighting for the rights of all Syrians will strengthen the place of Syria’s minorities in the future” (p 20). Dieselfde mentaliteit is onder sommige Afrikaners waarneembaar. Die Afrikaanse Taalraad stry nie vir Afrikaans (bv Standaardafrikaans) as sodanig nie, maar vir alle sogenaamde variëteite van Afrikaans, insluitende die mengeltaal Kaaps en al die Afrikatale. Die bestuur van die Taalmonument voel hom nie geroepe om erkenning aan die oorheersend positiewe historiese rol van blankes te gee nie en verkies om eerder die aandeel van nie-wittes op te blaas. Die eens Afrikaanse universiteite benadeel Afrikaanssprekendes (veral Afrikaners) en Afrikaans blatant en bewandel die weg van transformasie, wat op verswarting en verengelsing neerkom. Hofsake word (tevergeefs) gevoer teen die benadeling van alle nie-swartes (bv bruines); daar word nie gekonsentreer op die bevordering van uitsluitlik blanke belange nie, soos wat nie-paternalisties vereis behoort te word. Waarom dit vir blanke oorverligtes/swakkelinge gaan, is om onder die dekmantel van nie-wit (bv bruin) belange per abuis of by implikasie ook blanke belange te dien.

Wat is die gevolge van die christene se kruipbeleid in die Midde-Ooste? Dit kan terselfdertyd as aanduiding dien van wat plaaslik in ons veelgeroemde jong demokrasie verwag kan word. “In the last census of the Ottoman era, conducted in 1914, Christians made up a quarter of the Middle East’s population. Now they are less than 5% … If current demographic trends continue, the Middle East’s population of 12 million Christians will be halved by 2020 … much of the decline can be attributed to opportunistic emigration and falling birth rates” (p 21). In die nuwe Suid-Afrika is die geboortesyfer van daardie etniese groepe waarby die land die meeste kon baat juis die laagste. Verder word die swart geledere ongebreideld met swart immigrante aangevul, terwyl die nie-swart (veral wit) komponent deur emigrasie drasties uitgedun word.

“Majority rule in the Arab world leaves minorities at risk” (p 22). Insgelyks plaas swart meerderheidsregering in Suid-Afrika al die nie-swartes (veral die wittes) soos paddas in ‘n pan wat geleidelik maar sekerlik voordurend verhit word. Dit is vir my nie moontlik om diegene te verkwalik wat die land verlaat nie, al het ek die opsie uitgeoefen om eerder hier aan te bly en weerstand te bied. Oor die Christene se kruipbeleid in die Midde-Ooste haal Baker ‘n waarnemer soos volg aan: “That kind of thinking may preserve Christian interests in the short term, but it risks putting them on the wrong side of history” (p 22).

In die nuwe Suid-Afrika: of ons handevat of nie, kompromieë aangaan of nie, ons siel verkoop of nie, ons toekoms kan/sal ten spyte van “Faustian bargains” (p 22), dus sielverkopende toegewings, weens verswelging deur die swart massa verduister of selfs uitgedoof word. Die beroemde Amerikaanse orator, Robert Ingersoll (1833-1899), het in ‘n ander konteks gesê: “I had rather go down in the glory and grandeur of the storm, than to rot in any orthodox harbor.” Aangepas by my tema kan ek sê: Ek gaan eerder onder in die oop see van Europese beskawing as om my beginsels in die hawe van swart mag te verkwansel. Dit is myns insiens verkieslik om eerder eerbaar as oneerbaar onder te gaan.

Na aanleiding van die verkiesingsoorwinning wat die Moslem-broederskap in Egipte behaal het, skryf Baker: “A christian would never be permitted to lead Egypt” (p 22). In die “nie-rassistiese” nuwe Suid-Afrika word dit sonder meer aanvaar dat geen nie-swarte (hetsy wit, bruin of Asiaat) ooit die staatshoof sal word nie; ook nie die president van die ANC nie. Nuttige idiote van enige etnisiteit word wel in die laer range geduld.

In Egipte: “When the Islamist-controlled parliament rammed through a new constitution … Christians feared for their rights and identity … Christians need to stop seeking favors and support the rule of law by backing a presidential candidate who shares their values” (p 23). Volgens ‘n waarnemer oor Sirië: “If Islamists come to power, Christians are doomed” (p 23). Baker se gevolgtrekking: “Christians may simply not survive the Arab revolutions. Backing tyrants may buy them some time, but many Christian commentators believe that the only way these communities can guarantee their continued presence in the region is by pushing for the rights of others as much as for their own” (p 23). Dit is ook plaaslik ‘n gewilde strategie by wankelmoedige blankes. Dat dit ‘n waarborg (“guarantee”) teen verswelging of uitwissing verskaf, is sekerlik oordrewe, of bloot ‘n uitdrukking van ooroptimisme, of dalk opportunisme.

Naskrif: Die afgelope maande het Praag elke Sondag ‘n teks van my gepubliseer. Weens veranderde omstandighede sal ek voortaan liewer wanneer die geleentheid hom voordoen, dus ongereeld, teks vir publikasie aanbied. Ek bedank Praag en sy lesers graag vir hulle meelewing en ondersteuning.

‘n Wakkerskrik-week vir Afrikaners

Deur Manfred Delport.

Die vorige regering het graag gepraat van ‘n totale aanslag teen Suid-Afrika. Gebruik egter laasgenoemde term vandag, en al wat ‘n libgestremde, kruiperkaner en paaier is, wil die horries kry. Jy sal onmiddellik as paranoïes uitgekryt word. Sint Mandela, Slovo en kie was immers, volgens die kruipers en linkses, gawe outjies wat eintlik net saam met ons Kinderkrans toe wou gaan, en die totale aanslag het slegs in mnr PW Botha se verbeelding bestaan. Het ons nie ook, volgens die paaiers en kruiperiges, op 27 April, 1994, die land van melk en heuning binnegegaan nie?

Twee gebeure hierdie week het mnr Botha egter doodreg bewys, en getoon dat daar inderdaad steeds ‘n totale aanslag teen Afrikaners bestaan, wat slegs in felheid toeneem. In die konteks waarin PW Botha die term destyds gebruik het, het dit egter meestal verwys na eksterne faktore, onder andere sanksies, ‘n militêre bedreiging vanuit Angola en binnelandse oproer, maar dit was meestal vir ons as Afrikaners op ‘n gemaklike afstand. Vandeesweek het twee gebeurtenisse daardie totale aanslag tot op Afrikaners se eie drempel gebring.

Die eerste voorbeeld hiervan was die skokuitspraak van die getransformeerde Grondwethof, ‘n anti-blanke instansie gepak met ANC-kaders, oor die Renate Barnard-saak. Die Grondwethof het beslis dat neo-apartheid en anti-blanke rassekwotas kwansuis grondwetlik sou wees, en dat Renate Barnard en 4 miljoen ander blankes inderdaad te wit is om ‘n werk te hê, selfs al is ons die mees bekwame en gekwalifiseerde kandidate vir die pos (wat ons meestal inderdaad is.) Pienk Frikkie se sogenaamde wigte en teenwigte is met dié uitspraak finaal ontbloot vir die leuen wat dit van meet af aan was.

So ook is die wind uit Solidariteit en Afriforum se seile gehaal. Hulle het, tot op hede, gepoog om die ANC se rassisme teen blankes deur die howe te beveg. Dit het tot op ‘n punt gewerk, siende dat die (relatief-ongetransformeerde) appèlhof ten gunste van Renate Barnard beslis het. Dié strategie was egter van meet af aan gedoem, omdat die ANC onvermydelik sou streef daarna om die regbank te pak met sy eie kaders, in die naam van transformasie.

Interessant genoeg maak Gareth van Onselen, ‘n voormalige DA-strateeg, ook die punt dat die DA klaarblyklik boedel oorgegee het met die parlement. Musi Maimane, die DA se eie “token black”, mag wel die DA parlementêre leier wees, maar is nie eens die leier van die party nie. Nes Solidariteit en Afriforum, het die DA ook klaarblyklik besluit om eerder die howe te gebruik, siende dat die parlement insgelyks ‘n nuttelose instansie is. Die bevestiging van blankes se status as derdeklasburgers deur die ANC se Grondwethof-kaders, gaan binnekort ook gevolg word deur ‘n toenemende aantal ander beslissings ten gunste van die ANC, namate die oorblywende blanke regters toenemend etnies gereinig en verjaag word.

Die tweede gebeurtenis is die aanslag op Afrikanerkinders se skole, deur nog ‘n Pienk Frikkie-agtige slang aan eie boesem, ene Hans Pietersen, ‘n individu met duidelik te veel tyd op hande, wat wil krap waar dit nie jeuk nie. Natuurlik is daar ook die smerige vingers van ‘n voormalige Naspershoernalis, George Claassen, hierin te bespeur. (Hoekom is ek nie verbaas dat Naspers, soos met die PUK-voorval, weer eens voor in die koor van Afrikanervyande is nie?)

Pietersen en sy trawante, met hul bruin ANC-ringe om die nek, is nie tevrede dat blankes bloot derdeklasburgers moet wees in ons beroepslewens nie, maar wil ook toesien dat Afrikanerskole se karakter heeltemal moet verander. Sonder om in die godsdiensdebat betrokke te wil raak, wil OGOD (die Pietersen—karakter se sogenaamde organisasie) klaarblyklik toesien dat een of ander tipe New Age-agtige almal-is-eners gebrabbel aan skoolkinders oorgedra, ten einde Afrikanerkinders se “geestelike horisonnne verbreed”.

Vermoedelik wil OGOD dus die kinders onder andere van die “geloof van vrede” leer. Een van die dae kom Pietie by die huis met die opdrag om ‘n selfmoordonderhemp te moet maak as ‘n skooltaak, of moet Sannie navorsing doen oor die sewentig maagde wat in die hemel wag vir diegene wat ongelowiges onthoof. Natuurlik gaan skoolkinders ook vertel word dat alle religieë van soortgelyke waarde is, selfs dié wat lei daartoe dat brandstof oor Kirsty Theologo uitgegooi is, en sy aan die brand gesteek is tydens ‘n Satanistiese ritueel. Skoolkinders sal natuurlik ook wysgemaak word dat voorvaderaanbiddery en sy gepaardgaande moetie-moorde, van presies dieselfde waarde as Christenskap is.

Mens moet jou egter nie blindstaar teen die blote aantasting van Afrikaners se godsdiens nie, of probeer om hierdie aanslag op slegs ‘n godsdienstige vlak te beveg nie. Dit gaan oor veel, veel meer as dit. Dit gaan oor die ganse aard van Afrikanerskole, ook oor hul kultuur en dissipline, iets wat meestal in swart en Engelse skole afwesig is. Pietersen en sy ander mede-kaders het, “vreemd genoeg”, nie een, enkele Joodse- of Moslemskool geteiken nie. Die Joodse King David-skool in Johannesburg is dus nie op die lys van respondente in die hofgeding nie. Dit is uitsluitlik Afrikaanse skole wat in Pietersen en trawante se visier is. Toeval? Ek dink nie so nie. Pietersen, Claassen en die res van die spul kaders is dus nie tevrede met bloot die etniese reiniging van Afrikaners uit hul poste nie, maar teiken nou ook Afrikanerkinders se kultuur en lewensbeskouing, en wil hulle ganse waardestelsel omvorm na een of ander identiteitslose multikul-gedrog wat, eerder as om te bid tot Jesus voor ‘n rugbywedstryd, ‘n kat of twee sal slag terwyl hulle ‘n Boeddhistiese gebrom besig.

Ek is weliswaar nie té jammer oor Pietersen se aanval op Afrikanerkinders nie, of oor die Grondwethof se uitspraak nie. Dit is bes moontlik presies wat Afrikaners nodig gehad het om wakker te skrik en ons gemaksones te verlaat. Ons moet dringend ‘n kopskuif maak, en van ‘n hele paar fopspene vergeet.

Vergeet van die nuttelose rassesensus bekend as verkiesings en die nuttelose tydmors by die stembus – selfs die DA het boedel oorgegee daarmee. Hul leidster sit nie eens in die parlement nie.

Vergeet van die howe – die ANC se kaders, daardie blygemaakte hofklerke wat kwansuis regters is, gaan nié in ons guns beslis nie.

Vergeet van Pienk Frikkie se sogenaamde wigte en teenwigte. Dit bestaan eenvoudig nie.

Vroeër vandeesweek, ná die Grondwethof se skokuitspraak, het Dirk Hermann van Solidariteit in sak en as gesit, en gespekuleer dat blankes ons saak nou op ander maniere sou moes beveg. Ek wil “eureka!” skree. Uiteindelik het hy die kloutjie by die oortjie gebring. Dit is tyd vir ‘n nuwe fase van weerstand, een wat buite die konvensionele strukture van die politiek en howe moet plaasvind. So nie, gaan die totale aanslag ons verswelg.

Vanaf Vanuatu ‘ons’ vlag en neiging tot nabootsing

Suid-Afrika, veral deesdae, huiwer om te besluit of die land eerder Idi Amin se Uganda of een of ander vragkultus (cargo cult) op die eiland Vanuatu wil na-aap. Jy kan die stelsel hier ‘n “vragkultusdemokrasie” noem en solank ons elke vyf jaar ‘n miljard dollar of so aan ‘n verkiesing bestee, kan elkeen tussen verkiesings maak net wat hy wil.

Verkiesings verleen egter slegs die stempel van “demokrasie” aan ‘n stelsel waar mag elders van eienaar verwissel: by die regerende party se hoofkwartier of in donker transaksies wat voltrek word met wie ook al finansieel by die stelsel baat.

Hierdie is ‘n vertaalde uittreksel uit ‘n nuwe eboek-opstel deur Dan Roodt wat vandeesweek verskyn, onder die titel: Raiders of the lost Empire: South Africa’s ‘English’ identity. Dit sal plaaslik en internasionaal versprei word teen slegs $3 of R30 vir ‘n teks van 22 500 woorde, gelykstaande aan ‘n gedrukte boek van 80 tot 100 bladsye. Moenie dit misloop nie! Vir meer besonderhede en ‘n langer uittreksel in Engels, klik hier.

Gepraat van Vanuatu, het ek eers in die negentigerjare van die bestaan van dié eiland bewus geraak toe ek die merkwaardige ooreenkoms tussen “ons” vlag en dié van Vanuatu bemerk het. As daar iets soos vlagplagiaat was, is Suid-Afrika skuldig daaraan. Suid-Afrikanisme is egter trots nabootsend. Hoe nader jy daaraan kom om jou as ‘n Brit voor te doen, hoe meer “Suid-Afrikaans” raak jy. Plagiaat op universiteit, op sowel voorgraadse as nagraadse vlak, is heeltemal algemeen en studente “kopieer en plak” die woorde en gedagtes van ander ten einde een van ons toenemend waardelose grade te ontvang.

In ander samelewings word daar skeef gekyk na ‘n gebrek aan egtheid, of ersatz, geen oorspronklikheid nie, of om ‘n afskrif van iets anders te wees, ‘n simulakrum. Maar nie in Suid-Afrika nie. Paradoksaal genoeg, is die revolusionêre swartes wat teen “kolonialisme en kapitalistiese uitbuiting” uitvaar, die eerste om die uiterlike kentekens van wat hulle as die Britse gentleman beskou, aan te neem. Hulle drink whisky, van die duur sogenaamde “enkelmout”-tipe, in rojale hoeveelhede. Die Engelse voorliefde vir drank, om dronk te word, selfs die pub-kultuur, het in Suid-Afrika wortel geskiet. Trouens, in sy strewe om meer en meer Engels te word, het die land die wêreld se tweede grootste biermaatskappy tot stand gebring, SAB-Miller. Dis ‘n merkwaardige prestasie, gegewe die feit dat ons BNP slegs ‘n agste van byvoorbeeld Duitsland, ‘n ander nasie wat bier drink, s’n is. Duitsland kon ons nie oortref as dit by bierverkope kom nie. Soos ek aanstons sal aantoon, is bier en om ‘n “eenbier-nasie” te wees, grondliggend aan wat die “nuwe Suid-Afrikaanse identiteit” genoem word.

Die Engelse en Amerikaanse smaak vir dwelms het insgelyks na ons toe oorgewaai. Nou die dag besoek my 18-jarige dogter die kampus van die Universiteit van die Witwatersrand en praat met ‘n klompie eerstejaarstudente daar. Volgens haar kon hulle net oor dwelms praat, watter verskillende tipes narkotika hulle reeds probeer het en met watter hulle nog wil eksperimenteer. Met haar Afrikaanse opvoeding en skoling, stel my dogter intens belang in letterkunde, kuns en filosofie, en het uitgesien na ‘n uitwisseling van idees met mense wat ander sienings as sy mag koester. Helaas, al waaroor hulle kon praat, was dwelms. Daar heers ‘n soort snobisme rondom dwelms en die Engelse sien neer op ander wat nie sulke middels gebruik nie. Ek vermoed sterk dat vele van die menings wat ons in die Engelse koerante in Suid-Afrika teëkom, uitgedink is terwyl die persoon onder die invloed van een of ander dwelmmiddel verkeer het. Die Franse het ‘n mooi woord vir dwelms, “stupéfiants”, wat uitdruk dat dit mens ook in ‘n stupor laat verval of dom laat raak as jy dwelms gebruik. Suid-Afrika het oor die afgelope aantal jare sulke dieptes van domheid beproef dat ons besig is om na die primitiewe, vroeë Steentydperk te regresseer, of selfs na hominiede vlakke toe. Binnekort sal Suid-Afrikaanse Engels, wat reeds aansienlik verkreoliseer is, net uit ‘n gekrys en ‘n gegrom bestaan. Soos die woewoezêla, ‘n eentonige plastiekinstrument wat gewoonlik by sokkerwedstryde geblaas word, sal alle kommunikasie naderhand tot ‘n heel basiese vlak toe daal.

Daar is iets tragies aan die Engelse bewussyn, wat grondig ongelukkig is, vandaar die behoefte om bedwelm, dronk of verdoof te word. Miskien hou dit verband met die globale multikulturele projek, wat daarna streef om alle identiteit, waaronder persoonlike identiteit, uit te wis. Slegs as ons ‘n ongedifferensieerde tropbewussyn bereik, ‘n atawistiese “ons”, sal ons “volledig mens” word; of watter cliché ook al daarvoor gebruik word. In Suid-Afrika se sakeskole doseer hulle selfs kursusse in “oeboentoe” as ‘n etiese beginsel wat vertaal in “Ek is ‘n mens deur ander mense”, wat ‘n ander manier is om die kollektiewe, byekorfbewussyn uit te druk.

In ons land is dit tans deel van die Engelse credo dat ons op geen manier “verdeel” moet wees nie. Alle vordering daarna om ‘n ongedifferensieerde mensemassa te word, ‘n bietjie soos in die wetenskapfiksiebegrip van “die Borg” in die Amerikaanse Star Trek-reeks, word geloof. Enigeen wat sy taal en kultuur ten gunste van Engels aflê, word gesien as iemand wat nader daaraan kom om deel van die “groter massa” te word wat selfs as ‘n globale of planetêre massa gesien kan word.

Om in Suid-Afrika Engels te wees, is in ‘n sekere mate ‘n pynlike ervaring. Dit verklaar die radikalisme, haat en ekstremisme van soveel Engelse wat terrorisme gepleeg het of hulle tot kommunisme of Boerehaat verbind het, of wat bereid was om burgerlikes in die naam van sulke ideologieë dood te maak of aan te val. Waarom is Suid-Afrika so vreemd vir die Engelse gees? wonder ‘n mens.

Op die gevaar af dat ek mag afdwaal, kom ons kyk vir ‘n oomblik na wat George Orwell gesê het oor wat dit beteken om Engels te wees. Onder Afrikaners, Franse, Duitsers, Spanjaarde en baie ander volkere, is dit amper natuurlik om oor ‘n mens se volksidentiteit te besin. Onder Afrikaners is dit méér, amper ‘n nasionale obsessie. Die rede vir die Afrikaner se obsessie oor identiteit is nie moeilik om te eien nie: dit is omdat ons gedwing is om ‘n land te deel met ‘n besonder nihilistiese, baasspelerige, kolonialistiese groep wat so vernietigend met identiteit en kultuur handel dat ons konstant oor onsself moet twyfel.

Waarom haat hulle ons so? Waarom wil hulle ons taal, tradisies en gebruike verbied? Is daar inderdaad iets fout met ons? Die Afrikaner, wat geneig is tot skulddeurtrokke, Calvinistiese selfondersoek en selftwyfel, poog voortdurend om die fout by homself te vind pleks daarvan om na sy vyandige, snedige landgenoot met sy patologiese onverdraagsaamheid teenoor enige ander kultuur as sy eie, te kyk. Trouens, duisende romans, essays en proefskrifte is al geskryf oor wat dit beteken om ‘n Afrikaner te wees, maar geen Afrikaner het nog probeer om die Engelsman te verstaan nie. Vandaar hierdie essay, wat ‘n unieke stukkie ontleding verteenwoordig, ‘n poging om vas te stel wat dit beteken om vandag Engels te wees, in Suid-Afrika, maar miskien selfs wêreldwyd. Ek vermoed sterk dat heelwat van wat ons hier ervaar, insgelyks deur mense in ander nie-Engelse lande aangevoel word. Hier dink ek byvoorbeeld aan die onlangse essays van Richard Millet oor die agteruitgang in die Franse letterkunde ten gunste van globale Angel-Saksiese blitsverkopers.

George Orwell word normaalweg verbind met sy twee distopiese romans, 1984 en Animal Farm. Hy was egter een van die min Engelse skrywers wat dit gewaag het om te besin oor wat dit beteken om Engels te wees, in sy essay “England, your England”. Onder andere sê hy die volgende:

“Here are a couple of generalizations about England that would be accepted by almost all observers. One is that the English are not gifted artistically. They are not as musical as the Germans or Italians, painting and sculpture have never flourished in England as they have in France. Another is that, as Europeans go, the English are not intellectual. They have a horror of abstract thought, they feel no need for any philosophy or systematic ‘world-view’. Nor is this because they are ‘practical’, as they are so fond of claiming for themselves. One has only to look at their methods of town planning and water supply, their obstinate clinging to everything that is out of date and a nuisance, a spelling system that defies analysis, and a system of weights and measures that is intelligible only to the compilers of arithmetic books, to see how little they care about mere efficiency. But they have a certain power of acting without taking thought. Their world-famed hypocrisy – their double-faced attitude towards the Empire, for instance – is bound up with this.”

Daar is ‘n soort gemeenplaas wat ‘n mens dikwels in Afrikaanse koerante teëkom en gewoonlik deur die alwetende Afrikaner-akademici uitgespreek word: dat “die Afrikaner minderwaardig teenoor die Engelsman voel”. Dit spreek vanself dat ‘n mens vandag nie ‘n Afrikaner-akademikus kan wees sonder dat jy die Anglo-Amerikaanse wêreldbeskouing aanvaar het nie, asook die ANC en Suid-Afrikaanse Kommunisteparty se sienings, andersins sou jy nie ‘n werk gehad het nie! Dus dra sulke menings nie veel gewig nie. Hier dui ek bloot aan dat so ‘n opvatting bestaan.

Maar ek het nog baie min Afrikaners teëgekom wat werklik só voel, of wat hul as minderwaardig beskou. Meesal is dit die teenoorgestelde. Aangesien Afrikaners die Engelse in die meeste Engelse sportsoorte oorheers, bestaan daar eerder ‘n opvatting by die Afrikaner dat hy fisiek en verstandelik die Engelsman se meerdere is. Die gedagte dat Engelse lui is en geneig om op aktiwiteite te fokus wat tegelyk winsgewend is en min arbeid vereis, is ook taamlik algemeen. ‘n Boer het eenkeer aan my verduidelik dat suikerplantasies in die Engelssprekende provinsie Natal (tans amptelik Kwazulu-Natal) so gewild geraak het omdat die suikerrietplant “soos onkruid groei en geen spesiale aandag nodig het nie, anders as ander gewasse”.

Aan die ander kant meen ek dat die liberale of kommunistiese Afrikaner wel ‘n minderwaardigheidsgevoel sy eie gemaak het. Dit is omdat soveel van hulle in ‘n sekere mate verengels is, in ‘n Engelse wêreld woon en werk, ‘n wêreld wat dikwels met die politiek of die universiteite te make het, plekke waar dit jou loopbaan sou benadeel as jy nié die Engelse stereotipes oor Afrikaners beaam nie. Frederik van Zyl Slabbert, die liberale politikus, asook die skrywer André P. Brink is twee sulke mense. Brink het selfs sover gegaan dat hy verklaar het dat “my mense nie verdien om te bestaan nie en behoort te verdwyn”, waarmee hy volledig die Angel-Saksiese ideologie omhels het. Bram Fischer, die kommunistiese leier wat in Johannesburg gewoon het, waar hy deur internasionalisties gesinde kommuniste omring was, is nog so ‘n geval.

Wat Orwell se waarnemings hier bo betref, val die gebrek aan skeppende talent by Engelse, veral hier in die kolonies, sterk op. Selfs mense sonder ‘n kunstenaarsopleiding of -talent, soos William Kentridge, word as groot kunstenaars in die Engelse media opgehemel. Waar daar ook al kunstenaarsaktiwiteit in Suid-Afrika is, was daar nog altyd Afrikaners. Selfs die Nobelpryswenner, Nadine Gordimer, is aanvanklik aan skryf en letterkunde voorgestel deur ‘n Afrikaner, Uys Krige.

Dis die eerste oorsaak van Engelssprekende vyandigheid teenoor Afrikaans en Afrikaners. Een van die eerste dinge wat die nuwe Engelse bewind in 1994 gedoen het, was om die provinsiale kunsterade af te skaf, waarna Afrikaanse skole en universiteite aangeval is. Onlangs het die minister van hoër onderwys en leier van die Kommunisteparty, Blade Nzimande, aangekondig dat “daar nie meer Afrikaanse universiteite bestaan nie”, waarmee hy bedoel dat die verengelsingsproses voltrek is.

Hierdie verteenwoordig die eerste 1800 woorde van Dan Roodt se opstel, Raiders of the lost Empire: South Africa’s ‘English’ identity, wat hier vir die eerste keer in Afrikaans vertaal is. Die Engelse weergawe vir plaaslike en internasionale verspreiding sal vandeesweek, moontlik selfs binne die volgende 24 uur, as eboek beskikbaar wees teen slegs R30 of $3. In omvang beloop dit 22 500 woorde, gelykstaande aan ‘n gedrukte boek van 80 tot 100 bladsye. Moenie dit misloop nie, en stuur solank ‘n epos aan inlig[by]praag.org met die woord “Raiders” in die onderwerpreël sodat ons u op hoogte kan hou van die verskyning!

Kwak se dieet glo teen Afrikaners gemik

Die Malema van medisyne se nuwe kwakdieet is klaarblyklik ontwerp om Afrikaners te teiken.

Prof. Tim Noakes se dieet-aanbevelings lyk byna asof dit met opset geneties verfyn is, want dis veral gevaarlik vir Afrikaners, onder wie daar ’n hoë voorkoms van “slegte” cholesterol is, en hulle word ernstig deur dokters gewaarsku teen Noakes.

Die probleem met Noakes se nuwe “ondersoek” is dat dit heel onwetenskaplik ‘n studie van een omskryf: Hyself is die onderwerp van navorsing, sowel as die persoon wat dit beheer, terwyl hy geen beheer oor die placebo-effek het nie, sê een dokter.

Sy Damaskuservaring is ook uiters vreemd, aangesien hy “resultate” ontdek het wat volgens sy eie beskrywing nie meetbaar is nie.

Sy omstrede “laekoolhidraat-, hoë-vet” (LKHV)-dieet word trouens tans deur ’n kardioloog as “krimineel” beskryf.

Beeld berig dat medici en veral spesialiste Noakes se dieet verwerp en dat die “sportwetenskaplike aan die Universiteit van Kaapstad” se bewerings dat sy hoëvet-dieet alle risikofaktore vir hartsiekte kan omkeer, gevaarlik is.

Verskeie pasiënte met hoë cholesterol het hul statienmedikasie verruil vir die LKHV-dieet, met skadelike nagevolge.

Sy boek, The Real Meal Revolution, het vroeër vanjaar verskyn. Daar is ‘n doelbewuste poging om die verkope aan te wakker en sy boek word ook nou in Afrikaans vertaal.

Die publiek is glo aangemoedig om by boekwinkels wat die boek aanhou te kla en te eis dat dit dadelik van die rakke verwyder word eerder as om die boek te vandaliseer en te bekrap met waarskuwings soos talle voorgestel het.

Prof. Tessa van der Merwe, sê Noakes se aanbevelings kan hartsiekte, diabetes en osteoporose vererger en gal- en nierstene veroorsaak.

Van der Merwe is ’n ereprofessor in endokrinologie aan die Universiteit van Pretoria en stigter van die Netcare Bariatriese Sentrum by die Unitas-hospitaal.

“As jy familiale hipercholesterolemie (FH of oorerflike hoë cholesterol) het, is daar ’n werklike gevaar dat jy ’n ongunstige cholesterolprofiel sal ontwikkel,” sê sy.

FH word deur ’n genetiese faktor veroorsaak wat lei tot ’n hoë (“slegte”) cholesterolvlak. Dit is veral algemeen onder Afrikaners, waar daar ’n 1:70 voorkoms is teenoor ’n 1:500 voorkoms in die wyer gemeenskap.

Een pasiënt se totale bloedcholesterolvlakke het meer as verdubbel (van 5,1 tot 12,9) nadat sy haar statien verruil het vir Noakes se dieet.

Maar toe die 39-jarige vrou teruggekeer het na ’n normale dieet en weer haar medisyne begin gebruik het, het haar cholesterolvlak gedaal tot 7,3.

Afrikaners word dus gewaarsku teen Noakes se dieet. Statien is besonder belangrik vir genetiese FH.

“Statien maak ’n geweldige verskil in die risiko vir hartsiekte in diegene met FH aangesien hulle nie hul cholesterolvlakke deur leefstyl kan beheer nie,” sê prof. David Marais, hoof van lipidologie aan die Universiteit van Kaapstad.

“Navorsing toon dat mans met onbehandelde FH op gemiddeld 43 sterf en 85% van hulle nie 60 haal nie.”

Noakes erken dat die LKHV-dieet cholesterolvlakke in ongeveer een uit elke drie mense opjaag, maar meen dit nie as ’n gesondheidsrisiko nie.

In plaas van cholesterol blameer Noakes insulienweerstandigheid (IW) vir hartsiekte.

Noakes glo dat die meeste mense vandag aan IW ly en dat dit hulle sal baat om koolhidrate te vervang deur versadigde diervette.

Noakes se teorie oor cholesterol is teenstrydig met huidige mediese sienings oor koronêre hartsiekte wat onderskryf word deur internasionale gesondheidsliggame soos die Wêreldgesondheidsorganisasie en die Hart- en Beroertestigting.

“Die hele konsep van insulien-weerstandigheid wat die wortel van alle kwaad is, spruit uit swak insig in metaboliese en biochemiese bane,” sê Van der Merwe.

Een kardioloog wat nie sy naam genoem wou hê nie, het gesê hy voel jammer vir Noakes wat homself duidelik in ‘n hoek geverf het met sy kwaksalwery.

Afrikaans en Afrikaners as ANC-vraagstuk

Dit is bekend dat FW de Klerk bekommerd is oor hoe sy mandaatlose, dus onwettige, politieke oorgawe namens die blanke kiesers en die oordrag van daardie mag aan die swart meerderheid histories beoordeel gaan word. Hy het sekerlik baie rede om ongerus te wees. Deel van sy strategie is om die FW de Klerk-stigting as sy beeldpoetser te gebruik. Jare gelede is genoem dat De Klerk, as deel van sy voordele as oud-staatshoof, meer uitgawes as PW Botha en Nelson Mandela van die staatstesourie terugeis. ‘n Mens kan maar net hoop dat die koste van beeldpoetsing nie ‘n terugbetaalbare uitgawe is nie.

Dave Steward funksioneer reeds baie jare lank as die uitvoerende hoof van die FW de Klerk-stigting. Steward kan dus namens De Klerk reageer; ook wanneer dit ongewens, bv onbeskeie, sou wees as De Klerk vir homself in die bres tree. Dikwels het sodanige openbare verklarings nie veel meer as lastigheidswaarde nie en hulle ontvang gewoonlik min blootstelling in die pers. Sulke uitsprake kan nie op gesaghebbendheid aanspraak maak nie, want die ironie is dat De Klerk nie net die blanke kiesers se politieke mag in die niet laat verdwyn het nie, maar ook homself van al sy mag gestroop het.

Ek wil nogtans die aandag op een van Steward se jongste skrywes vestig. Dit is met die volgende opskrif gepubliseer: “Afrikaans is deel van SA vraagstuk” (Die Burger, 31 Julie, p 14). Daardie opskrif het my genoop om die teks te lees. Soos gebruiklik word daar gehamer op hoe wonderlik die grondwet is. As daarvolgens gehandel word, sou alles glo omtrent onverbeterlik wees. Hierdie hoogs onvolmaakte wet word telkens aan ons voorgehou as die item waarvoor ons eerbiedig dankbaar teenoor De Klerk moet wees. Die blankes se mag en selfrespek is hulle ontneem en toenemend ook hulle beskawing, kultuur, taal en veiligheid. Maar daar word nogtans van ons verwag om vir daardie stukkie papier, wat al hoe meer omseil word, waardering te hê.

As die grondwet die potensiaal het om ons welsyn te beskerm, waarom staar die verlies van die helfte van blanke boere (en later moontlik van alle blankes) se bates ons in die gesig? Verder, sedert die ramp van 1990/1994 word die land feitlik ongehinderd deur miljoene inkommers oorstroom. Die grondwet verhoed dit nie en politieke partye verwys polities korrek nie na hierdie tydbom nie. Hierdie inkommers, meesal swartes uit Afrika, gaan uiteindelik burgerregte kry. Die grondwet sal dus al hoe makliker deur swartes met ‘n tweederde meerderheid na willekeur verander kan word. Ek dink nie ons hoef vir De Klerk hiervoor ewig dankbaar te wees nie.

Die aanleiding vir Steward se skrywe is die kommunistiese minister van hoër onderwys, Blade Nzimande, se stelling dat daar nie Afrikaanse universiteite is nie; net Suid-Afrikaanse universiteite. Steward se veels te gedienstige reaksie is:”Nzimande is natuurlik reg … Niemand verkondig enkelmedium-universiteite … nie.” Maar ek bepleit juis enkelmedium-universiteite omdat hulle die mees praktiese en mees ekonomiese inrigtings is. Ek dink ook dat die Universiteit Stellenbosch (US), wat na sy stigting in 1918 Engels uitgefaseer het, dit ‘n eeu later weer kan en behoort te doen.

“Dit is … duidelik prakties en billik dat minstens een uit die vier universiteite in die Wes-Kaap, wat hoofsaaklik Afrikaans is, Afrikaans as sy hooftaal van onderrig gebruik.” Om op ‘n Afrikaanse universiteit in die Wes-Kaap aan te dring, is inderdaad billik. Dit is myns insiens egter kortsigtig om te spesifiseer dat dit “hoofsaaklik Afrikaans” moet wees. Die ANC-regering befonds universiteite op ‘n eentalige grondslag. Geld vir uitgawes wat deur twee- (of die Botman-US se meer-) taligheid veroorsaak word, moet deur die universiteit self gevind word. In daardie sin verval Steward se “duidelik prakties”.

Steward se “hoofsaaklik Afrikaans” is ook onprakties. Afrikaans moet dan met Engels as onderrigtaal meeding. Dan word Engels al hoe meer die hoofonderrigtaal, soos gesien kan word aan al die eens enkeltalige Afrikaanse universiteite. Daar is by my geen twyfel nie dat Engels reeds die hoofonderrigtaal aan die US is, al word hierdie feit verdoesel en Russel Botman heeltemal misplaas postuum deur veral bruin ANC-kamerade as ‘n wafferse Afrikaanse taalbul geloof. (Dieselfde word met Jakes Gerwel gedoen.) Jonathan Jansen, wat graag voorgee het dat die Universiteit Vrystaat (UV) danksy parallelmedium-onderrig ‘n volledig tweetalige inrigting is, voorsien deesdae dat die UV ‘n eentalige Engelse instansie gaan word. Jansen “believes it will ultimately be resolved in favour of English, as a matter of practicality” (Donna Bryson, It’s a Black-White Thing, Cape Town: Tafelberg, 2014; Amazon Kindle, location 2171); sekerlik met kameraad Jansen se seën.

Volgens Steward is Afrikaans en Afrikaners ‘n vraagstuk vir die ANC omdat dié hom nie deur die grondwet laat lei nie, maar eerder deur sy eie ideologieë, waarvan die nasionale demokratiese rewolusie, Afrika-hegemonie en demografiese verteenwoordiging voorbeelde is. Die gevolg is dat dit vir die ANC gaan om Afrikaan-bevryding en Afrikaan-nasiebou en daar nie werklik ruimte vir minderhede se etnisiteit en kultuur gelaat word nie. Steward haal ‘n ANC-beleidsdokument soos volg aan: “Ons nasie se bevestiging van ons wese as Afrikane nie met die heerskappy van een kultuur of taal bo ‘n ander verband hou nie, maar dat dit verband hou met die erkenning van ‘n geografiese werklikheid en die ontwikkeling van ‘n bewussyn wat deur kolonialisme onderdruk is.” Verskille/diversiteit word dus deur gelyk- of eendersverklaring, oftewel swart mag, verswelg.

Steward kom tot die volgende gevolgtrekking:”Nzimande se vasberadenheid om kulturele en linguistiese eenvormigheid aan ons universiteite op te dwing is ongrondwetlik.”

Ramaphosa, wou julle net ons ontwikkelde land gehad het?

deur Riempies

Mnr Ramaphosa, julle swartmense wou volle burgerskap gehad het en ons het dit vir julle gegee.

Nou moet ons, terugskouend, agterkom dat julle verskuilde agendas gehad het soos dit blyk te wees – dat julle net ons ontwikkelde land wou gehad het en ons Afrikanervolk en sy geskiedenis wou uitwis – ‘n doelstelling wat julle bykans reeds bereik het.

Julle wou nie help bou aan ‘n reënboognasie nie – julle wou die Afrikaner vernietig sien en alles waarvoor hulle gewerk het by hulle afneem. Julle wou nie julle lewenstandaard verbeter het deur hard te werk en hard te leer nie – julle wil net alles maklik en verniet hê, op die Afrika manier – en die manier wat julle gebruik om dit verniet en maklik te kry, is om by die Afrikaner alles af te neem deur oneerbare magsmisbruik.

Julle skaf ons boerebeskermingsdienste af en laat ons weerloos teen julle swart moordenaars en julle sê niks nie as ons, soos reeds, in ons derduisende wreedaardig uitgemoor is. Inteendeel, die president moedig julle swart mense aan om ons blankes uit te moor deur vir swartes te sing hulle moet die boer skiet en in die see in jaag.

Julle wou nie hard werk om te leer hoe om om ons eerstewêreldstandaardhospitale in stand te hou nie. Al hierdie voorheen voortreflike hospitale is besmet en nie meer bruikbaar eens vir diere nie. Julle weier vir ons kinders met etlike onderskeidings toegang tot mediese opleiding en gee op grond van hulle swart vel vir kinders wat nie toegerus is om medies te studeer nie geleentheid, ‘n geleentheid wat in die eerste paar maande vermors word. Die gevolg: ‘n onherstelbare tekort aan opgeleide medici en verpleegsters.

Julle neem poste weg by bekwame blanke mense en gee dit vir onopgeleide, onbevoegde swart mense oor hulle velkleur – sonder om om te gee vir die gevolge daarvan.

Julle plaas mense in poste wat nie opgewasse is met die nodige kundigheid om die werk te kan doen nie, uitsluitlik op sterkte van hulle velkeur. Die gevolg is dat alle infrastruktuur in duie stort, ons drinkwater besmet is, ons riviere en opgaardamme en ondergrondse water besmet is en paaie uitmekaar val.

Die skole se standaarde het julle afgebring tot derdewêreldvlak – dit bevestig vir my dat julle nie belangstel daarin om julleself op te hef tot uitnemendheid nie. Julle wil nie hard werk om iets te bereik nie; julle wil julle derdewêreldstandaard handhaaf.

Eweneens het julle onbevoegde mense aangestel in beheer van universiteite, wat liewers hul besig hou met die onderdrukking en uitwissing van die Afrikaner, sy taal en kultuur as om die mense van kleur aan te moedig om hard te werk en hard te leer om hulleself en hulle toekoms te verbeter. My afleiding is dat die houding van hierdie kaderaangestelde mense in magsposisies op universiteit is: Hoekom sal hulle nodig hê om hard te werk en hard te leer, want hulle velkleur is kwalifikasie genoeg vir enige pos in enige posisie in hierdie droewige, vernielde land.

Die ANC-regering se optrede oor die afgelope 20 jaar is meer as bewys genoeg van wat hulle doelstellings is – en dit sluit nie die Afrikaner wat hierdie land ontwikkel en gebou het in nie.

Julle het genoeg geld ontvang uit die buiteland om julle swartmense se lewens te verbeter. Wat het met daardie geld gebeur; waar is daardie geld heen?

Julle het die land se grense oopgegooi in julle eie belang en ten koste van julle eie swartmense wie se lewenstandaard afgryslik versleg het, gemeet teen die situasie voor 1994 onder blanke bestuur.

Die land se polisiemag en weermag het tot ‘n verleentheid verval.

Die land het verval in daaglikse onbeheersde bandelose gewelddadigeid wat deur ‘n kriminele diktatuur beheer word. Soos dit blyk te wees met julle –die regering – se volle goedkeuring – my afleiding – omdat daar geen poging van regeringsweë aangewend word om hoegenaamd orde te herstel nie.

Dus, waaroor wil u met ons praat, wat ons sal glo? Julle wil nie ons Afrikanervolk ons taal, of ons eerstewêreldkultuur hier hê nie. Dus sal ek dit as vanselfsprekend beskou dat daar van regeringsweë af geen teenstand sal wees as ons pleit vir selfbeskikking en ons eie grondgebied nie.

Boerehaat is ‘n kunsmatige konstruk

Deur Jan Viljoen.

Ek sit baie keer en wonder hoekom dinge is soos wat dit is. Ek praat nie hier van hoe ons in die situasie gekom het waarin ons nou is nie, dit is redelik goed gedokumenteer en bepraat. Ek praat van hoe ons in die situasie gekom het dat die blote sing van Die Stem vir party van ons so baie beteken dat dit trane in ons oë bring terwyl ander in dieselfde groep, van dieselfde agtergrond, Afrikaners almal van hulle, ‘n breinaneurisme wil kry. Hoekom is daar so ‘n groot verskil tussen een Afrikaner en ‘n ander? Ek wil nie eintlik die ander as Afrikaners erken nie, maar sal dit noodgedwonge moet doen want hulle was saam met ons op skool, miskien in die kerk, of in die weermag, praat dieselfde taal en kom uit Afrikaanse families uit. Afrikaners dus. Maar hoekom haat hierdie miniskule groepie pseudo-swartes die Afrikaanse kultuur met so ‘n passie en hoekom steur ons onsself aan hulle? Sommige wil nie meer Afrikaners wees nie, hulle sê self so, of hulle uiter gewoonlik dan die ge-ykte “…jy praat nie namens my nie..” retoriek. Asof almal namens almal wil praat. Tipiese papegaaiwoorde en internasionale gonswoorde. Hoekom dink ons almal nie dieselfde nie want is is dan tog almal Afrikaners? En anders as baie mense dink ek nie dit het iets te doen met die feit dat sommige van ons Duitse bloed, of Hollandse bloed of Franse bloed of selfs Engelse bloed het nie. Ek dink die oorsaak is baie meer kunsmatig as wat dit in ons gene is.

Maar ek gaan nie sê dat ek die antwoord het nie, en ek is ook nie ‘n sielkundige nie. En glo asseblief dat hierdie nie ‘n eureka oomblik is nie, dit is ‘n stadige gewaarwording wat al lankal terug begin het. Dit was ‘n stadige gewaarwording omdat die realiteit wat teen ons ontvou, ook ‘n stadige en stelselmatige proses is. Hierdie mymeringe van my is ook nie ‘n wetenskaplik nagevorsde studie nie, dis bloot die worstelinge van ‘n gewone en gemiddelde Afrikaanse man wat graag die enigma van wat die Afrikaner geword het, beter wil probeer verstaan.

So agt maande terug, onder die Daspoort-draad het ek iets oor die term “learned helplessness” gesê, en ek wou nog altyd graag daarop uitbrei. Die term, wat wel ‘n aanvaarde en wetenskaplik nagevorsde term is, beteken bloot dat as iets onaangenaams lank genoeg met iemand gebeur en al die pogings wat hy of sy probeer aanwend het om die situasie te verander dan nie gewerk het nie, mense hulle dan maar by die situasie berus. Maar die probleem gaan dieper, en dit is dat hoe langer mense hulle by die situasie berus, hoe moeiliker raak dit om die mense weer tot besef te bring dat daar iets is wat gedoen kan word om die situasie te verander. Hulle het hulpeloosheid aangeleer, ‘n gevoel dat watookal hulle probeer doen het, nie gehelp het nie, en dat niks dus kan gebeur om die situasie te verander nie. En dit strek selfs dieper. Wanneer hulle dieselfde hulpeloosheid by die een langs hom en die een oorkant hom opmerk, versterk dit die gevoel dat die situasie onredbaar geword het en dat dit beter sal wees om te berus en om maar net vorentoe te probeer spartel. In die weermag sou dit tipies “moraal” genoem gewees het, maar in die privaatlewe hou dit vir langer aan, die aanloop daarnatoe is stadiger en minder opsigtelik en die uitwerking daarvan manifesteer in ‘n soort angsdepressie. Elke ou veg vir sy eie oorlewing teen ‘n oormag en omstandighede wat hy nie werklik kan definieer nie. Hulle hou egter nie op om te hoop dat die situasie dalk mag verander nie, maar niemand het die moed van hulle oortuiging om die een te wees wat eerste iets wil probeer nie. Almal begin rondkyk vir ‘n leier wat maar net nie wil opdaag nie en enige iets wat dan naastenby soos ‘n leier lyk of optree word in verskillende rigtings in gevolg. Dit het weer tot gevolg dat my leier beter as jou leier is en dat my beweging meer waarde as jou beweging het, want mense is in wese tropdiere en wil aan groepe behoort. Dit het ook tot gevolg dat dit eintlik baie maklik is vir hierdie sogenaamde leiers om enigeiets aan hulle volgelinge te belowe of wys te maak, en dat hulle hom goedsmoeds sal glo en volg en selfs sal verdedig, al weet die ander van ons dat hulle op ‘n dwaalspoor gelei word. Hierdie sogenaamde leiers is later nie meer leiers nie, maar verleiers, sonder dat die skape in sy trop dit agterkom. En hulle sal hom nog steeds verdedig, want dit is hulle s’n. Dit raak later so ‘n deurmekaarspul dat dit lagwekkend maklik is om goeie leiers verdag te maak, om vals leiers te skep en legitimiteit en vertrouenswaardigheid rondom so leier te weef, om volgelinge teen mekaar af te speel, om ideologieë uit te dink, om groepe en teengroepe te stig of om mekaar op openbare platforms sleg te sê en te beledig. Kortliks, die illusie word geskep dat ‘n groep nie meer kohesie het nie en nie kan saamstaan nie. Die leuen is dan volmaak, dat ‘n volk uit verskillende groeperinge bestaan wat nie met mekaar oor die weg kan kom nie, oor hierdie of daardie opgemaakte rede. En wanneer daardie illusie eers geskep is en posgevat het, is ‘n groep vinnig besig om te wankel. Ons dink dat dit ‘n Amerikaanse President is wat hierdie waar woorde ge-uiter het, maar dit is eintlik wat in Markus 3 vers 24 staan: “En as ‘n koninkryk teen homself verdeeld is, kan daardie koninkryk nie bly staan nie.” Die vyand poog elke dag, deur massabreinspoeling, om hierdie illusie van ‘n volk wat teen homself gedraai het, verder in ons psige vas te sement, en erger nog, sommige van ons glo dit al tot so ‘n mate dat ons dit self sê. Ons het ons nie net berus by die hulpelose stand van sake nie, ons is so gekondisioneer dat ons die leuens self verkondig, omdat almal anders so dink.

Verder is daar nog ‘n interessante verskynsel wat bydraend tot hierdie hele situasie is en dit is die feit dat mense hulle nie net berus nie, maar die vyand begin verafgod. Hulle kan nie meer die vyand sien vir wat hy werklik is nie. Dit is ook ‘n erkende en gedokumenteerde wetenskaplike term en word die Stockholmsindroom genoem. Dit beteken gewoonweg dat wanneer die staat van berusting so erg geraak het en wanneer die graad van wreedheid en genadeloosheid teen die slagoffer so fel geraak het, dat wanneer daar afwesigheid van geweld is, dit deur daardie slagoffer as ‘n daad van genade en welwillendheid gesien word. Die slagoffer word so getraumatiseer deur wat rondom hom aangaan dat wanneer die vyand hom enige aandag gee, hoe gering ook al, soos om hom die minste of basieste erkenning te gee, die vyand dus as genadig en welwillend gesien word en gevolglik uit dankbaarheid verafgod word. Hy sal selfs sy medeslagoffers tot verantwoording roep en teregwys, as hy voel dat sy medeslagoffers besig is om die vyand kwaad te maak. Het ons nie al hoeveel keer gehoor hoe dankbaar ons teenoor die Naspers-god, “Madiba” moet wees omdat hy nie toegelaat het dat sy volgelinge ons op die wreedaardigste wyses uitgemoor het nie. So asof ons totaal weerloos teen hierdie vloedgolf staan. ‘n ander Voorbeeld is die voorval waarin ‘n taxibestuurder die ritfooi van ‘n arm student weggewys het, en selfs vir hom R10.00 gegee het omdat hy vir sy eerste werksonderhoud oppad was en hy nie genoeg geld gehad het nie. Dit het die hele internet aan die gons. Ons sien nie die absurde agter die situasie in nie. Omdat ons so gewoond is aan die gedurige barbaarse optrede van taxibestuurders, neem dit slegs een redelike gemiddelde goeie daad om daardie taxibestuurder op te hemel en hom te prys vir sy “barmhartigheid”. Dis die Stockholm sindroom en ons is al so gekondisioneer dat die geringste daad van menslikheid word as ‘n wonderwerk beskou en die persoon wat die daad van menslikheid gepleeg het word as ‘n held opgehemel. Menslikheid, behulpsaamheid en respek is veronderstel om die norm te wees, maar ons beleef dit as die uitsondering wat besing moet word.

Dan is daar die Engelse woord “attrition”, wat eintlik nie ‘n regte Afrikaanse woord het nie. Die Engels-Afrikaanse woordeboek vertaal dit as “afskuring”, “berou” en “wrywing” maar in die konteks “war of attrition” beteken dit eintlik om jou vyand se moraal af te breek, om sy logistiek te ontwrig en om sy reserwes uit te put, en om die vyand een vir een uit te dun wanneer die geleentheid hom voordoen. Dit is ‘n stadige oorlog van getalle want die een wat die meeste het hou gewoonlik die langste uit. Soos hoedat ongeveer 5 miljoen blankes teen 45 miljoen swartes moet uithou terwyl die blankes se reserwes nie net uitgeput raak nie maar fisies teen hulle aangewend word, hoedat blankes moet veg om kop bo water te hou terwyl BEE die swartes bevoordeel, hoedat 15% van die belastingbetalers 85% van die res moet onderhou, hoedat die blankes elke dag van voor af boetedoening moet doen om hulle daaraan te herinner hoe sleg hulle is, hoedat die bietjie wat die blankes later nog gaan oorhê onder die swart elite verdeel moet word, hoedat hulle taal, kultuur en erfenis vermors, gesteel, misken en verkrag word, hoedat die swart put waarin alles verdwyn skynbaar net nie versadig kan word nie maar eerder om meer en meer skreeu en hoedat meelopers, verraaiers, rugstekers en jingoes, sy eie mense, teen homself gebruik word. Hoedat blankes in klein en relatiewe weerlose groepies een vir een uitgemoor word. Dit is “attrition”. Daar kan nog baie oor “attrition” gesê word, maar ons sal eers daarby volstaan.

Tussen hierdie drie kunsmatig geskepte omstandighede, en die uitvloeisels daarvan, moet die Afrikaner homself begin bewapen en soos altyd is die eerste stap dat ons moet weet wat besig is om met ons te gebeur. Ten eerste moet ons rondom ons kyk en besef dat ons in abnormale omstandighede verkeer. Dan moet ons onself begin oortuig dat ons iets aan hierdie omstandighede kan doen, en ons moet ‘n padkaart, van waar ons tans is tot waar ons wil wees, uitstippel. Die laaste stap is moue oprol en die eerste tree gee. Hierdie eerste tree gaan ‘n redelike sprong van geloof wees, maar as ons padkaart reg is gaan die eerste tree ons op die regte pad kry. Die meeste van ons wil net Sewende Laan kyk en probeer om elke dag op ‘n manier te oorleef wat die minste traumaties is. Sommige het ‘n vae idee wat aangaan, maar kan dit nie verwoord of verstaan nie, sommige kan dit sien en verwoord maar kan nie die vyand identifiseer nie. Sommige kan dit sien en ook die vyand uitken maar weet nie wat om te doen nie. Sommige van ons kan dit sien, die vyand herken en weet ook wat om te doen maar die volgelinge ontbreek want hulle kyk rugby. Intussen wag ons almal vir die man in bruin klere om ons uit hierdie situasie te kom red, maar as ons nie weet wie die man in bruin klere is nie, is enige man in bruin klere goed genoeg.

Wat ek hierbo gesê het is eintlik net ‘n vereenvoudigde opsomming van onderwerpe wat eintlik ‘n hele boek kan beslaan, maar daar is sekere punte hierbo waarby ons kan stilstaan.

Ten eerste is die leierskwessie waarin die Afrikaner hom bevind. Ons is ‘n volk wat uitstekende leiers opgelewer het, wat altyd op die regte oomblik met die regte temperament op die toneel verskyn het om ‘n dwarstrekkerige groep in een gedugte volk kon mobiliseer. Keer op keer. Maar om een of ander manier wil die leier hierdie keer maar net nie te voorskyn kom nie, om die waarheid te sê, die leiers wat wel tot voorskyn gekom het, was juis die persone wat ons al verder en verder in die verdoemenis ingelei het, met opset. Hierdie was dus nie leiers nie maar verleiers wat spesifiek so geplaas is dat ons hulle moes volg. Dink daaraan. Die laaste groot Afrikanerleier wat die volk tot ongekende hoogtes gelei het was Verwoerd, en dit was in die begin toe ons nog ‘n relatiewe jong volk was en toe demokrasie nog ‘n relatiewe nuwe ding was. Demokrasie was op daardie stadium ‘n edel ding, ‘n eerlike proses wat daarin geslaag het om ware leiers te produseer. Leiers wat vir die mense gewerk het. Vandag se demokratiese proses is ‘n proses wat deur geldmagte en magshonger megalomaniakke bedryf word. Demokrasie word nie meer deur die mense bedryf en bestuur nie. Demokrasie word deur politici vir politici bedryf, en is ‘n illusie wat geskep is vir die uitsluitelike doel om ‘n groep marionette in beheer te kry wat met algaande meer en meer geweld oor die mense kan regeer terwyl die land en sy mense geplunder word. Die mense het ‘n skynrol daarin, en dit is om ‘n kruisie te gaan trek. Die kruisie is nie die papier werd waarop dit getrek word nie, en die persoon wat op die ende van die dag as die nuwe heerser aangestel word is nie die persoon wat die meeste kruisies gekry het nie, maar dit is die persoon vir wie die meeste kruisies getel is. Politiek gaan nie oor hoeveel kruisies getrek word nie, politiek gaan oor goeveel kruisies getel word. Demokrasie is deesdae ‘n proses om die nuwe heersersklas aan te wys, om ‘n nuwe groep trogvarke aan te stel wat die wil en giere van hulle base moet uitvoer. Hulle werk nie meer vir die mense nie, die mense is die stemvee, die onderdane wat bekamp en vreesagtig op hulle plek gehou moet word, met verskillende tipes staatsmasjinerie wat spesiaal in die lewe geroep is om die mense te beheer. Waarom moet politici hordes en hordes kneukelslepers om hulle vergader om hulle veilig te hou? Hoekom moet hulle beskerm word teen die mense vir wie hulle veronderstel is om te dien? Dit wys mos dat daar iets met die demokrasie verkeerd is wanner ‘n groep selfaangestelde egomaniakke wat meer bekommerd is oor die pag, statuur en geld wat met die posisie kom, as wat hulle bekommerd is om die land namens sy inwoners te wil bestuur. Ek het ‘n absolute wrewel met enige-iets wat hom of haarself ‘n politikus noem en ek het ook ‘n absolute wrewel met ‘n demokrasie wat so verander het dat dit nie meer tot voordeel van die mense is nie, maar slegs ten doel het om die mense onbewus en aan die slaap te hou sodat die heersersklas al meer en meer vir hulleself kan inpalm, en totaal nie-aanspreeklik teenoor enige wet, reël of sosiale norm, willens en wetens te kere kan gaan asof die land en sy mense hulle persoonlike eindom is en asof die rykdomme van die land hulle eie persoonlike beursie is. Ons sogenaamde leiers het ons lankal gefaal, en ons werk vir hulle, hulle werk nie vir ons nie. Die proses is nie meer die edel proses wat daarop gemik is om die beste leiers aan te stel nie, maar word in donker gange en agtervertrekke bekonkel en beheer.

Die Afrikaner het nog meer probleme wanneer dit by politiekery kom en ons situasie word deur verskillende faktore nog verder gekompliseer. Die oormag wat aan die skynproses van demokrasie in Suid Afrika deelneem, het nie die heil van die Afrikaner of selfs die blanke op die hart nie. Om die waarheid te sê hierdie selfde skyndemokrasie word juis gebruik om die Afrikaner tot ‘n derderangse slaafklas toe te reduseer, en dieselfde skyndemokrasie is juis dit wat gebruik word om die Afrikaner totaal van al sy bates te stroop. Om die situasie nog verder te kompliseeer wil die leiers maar net te voorskyn kom nie en dit is miskien waar die kruks van die probleem lê. Die omstandighede is met opset so geskep dat leiers nie te voorskyn kan kom nie, want daar is baie spesifieke masjinerie in plek wat dit onmoontlik maak vir die Afrikaner om ‘n leier te produseer. O, daar is leiers, en dit is waar die probleem is, daar is te veel verleiers wat opgestel en op die voorgrond geskuif word, en ander ware leiers wat afgebreek en verdag gemaak word, met die gevolg is dat groepe agter een leier aanstap en ander groepe volg weer ander leiers. Maar daar bestaan vandag, nou, in Suid Afrika een leier, een spesiale leier wat in die bestek van een dag al die Afrikaners in die land kan mobiliseer en van die Afrikaner so ‘n gedugte mag maak sodat alles wat verloor is, aansien, bates, kultuur, regte, skole, kerke, grond, banke, universiteite en alles maar alles wat al verloor is, weer binne ‘n kort tydjie teruggekry kan word. Maar hierdie is ‘n verleier en nie ‘n ware Afrikaner leier nie, en alhoewel baie Afrikaners al deur hierdie verleier se verraad gesien het, is daar nog baie Afrikaners wat agter hierdie verleier aanloop asof hy al die antwoorde het en asof hy die Afrikaner se heil op die hart dra.

Gestel daar verskyn more, groot, hoofopskrif op elke voorblad wat Naspers tot sy beskikking het, die woorde, “Afrikaners staan saam en verrys uit die omstandighede. Tot hiertoe en nie verder nie!” As ons dink dat die sing van die Stem soveel waarde het om Afrikaners byeen te bring, dink ‘n bietjie hoe ‘n nasionale oproep tot hereniging en volkstrots, die Afrikaner weer sal kan saamsnoer. Maar Naspers is nie ‘n Afrikanerbate nie. Naspers het dit juis ten doel om te keer dat daar leiers opstaan. Naspers se opdrag is om regte Afrikanerleiers verdag te maak, af te kraak en in die oë van die mense te verkarikatuur. Naspers se enigste doel is om Afrikaners se menings vir hulle te vorm, om namens hulle te dink, om hulle te breinspoel in ander woorde en Tim du Plessis het dit self gesê. Omdat daar dus nie meer Afrikanerleiers vorendag kan kom nie, is Naspers heel gemaklik nou die de facto Afrikanerleier. Hulle lei en die volk trek soos in Hamelin agter die fluitspeler aan, reguit na hulle einde toe. Naspers behoort nie meer aan die Afrikaner nie, dit behoort aan ‘n groep volksvreemdes en banke wat glad geen behae daarin het dat die Afrikaner ‘n sterk en patriotiese groep moet wees nie. Hulle uiteindelike doel is om die Afrikaner te laat verdwyn sodat daar nie meer teenkanting teen ‘n totale verval van alles wat beskaaf is, in die land moet wees nie. Slegs wanneer Suid Afrika tot ‘n mishoop van ellende verval het kan die geldmagte ingryp om Suid Afrika van homself te “red”, maar die Afrikaner klou halstarrig vas aan dit wat hy van sy voorgeslagte geërf het. Dit is hoekom die sing van die Stem vir hierdie verleier so ‘n groot onding is, want dit is alweer ‘n paar stappe terug. Die Naspers media in al sy vorme is getaak om die wig tussen die Afrikaners te wees, hulle grootste aanwending is om die Afrikaner snoesig warm en min of meer gelukkig te hou met ‘n verdraaiing van die ware feite terwyl hulle in dieselfde aksie die grafte in die agtergrond grawe. Dit is juis hoekom die klein groepie verraaiers, anti-Afrikaners, volksvreemdes, daggakoppe en alkoholiste, swakkes van gees en inbors, pseudo-intellektuele en agent provocateurs soveel aandag en spasie in die koerante geniet. Elke keer dieselfde name, amper sonder uitsondering. Die hele proses is al so voorspelbaar. Die oomblik wanneer daar ‘n tikkie van volkstrots, Afrikaner-ambisie of saamstaan getoon word, is dit ‘n dolk in die hart van Naspers want dit is grond wat weer van voor af teruggewen moet word. Die antwoord is eenvoudig. Naspers en al sy werfbobbejane moet van hulle weë afsien en die Afrikaanse media moet weer ‘n Afrikanerinstelling word. As dit nie kan gebeur nie, moet die Afrikaner vir homself alternatiewe media begin kry. Die geld is daar. Dink net hoeveel lisensies, belastings, toegewings, gelde en lidmaatskappe, kostes en ander finansiële uitgawes deur Afrikaners in die swart gat wat Suid Afrika geword het, ingestort word, sonder om die voordeel daarvan te kry. Ons betaal deur ons nek vir alles sonder dat daardie geld vir en namens ons aangewend word. Ons eie sweet, arbeid, bloed en bates word teen ons aangewend. Ons betaal vir ons eie ondergang omdat die sisteem so opgestel is. Praag begin nou om ‘n veldtog te loods om televisielisensies terug te hou en dis ‘n goeie ding want die televisie kan niks meer van waarde vir die Afrikaner bied nie. Alles is in elk geval op die internet verkrygbaar, sonder die SAUK-propaganda.

Maar die Afrikaner is in wese ‘n wetsgehoorsame tipe en ek gaan egter nie my asem ophou om te sien hoeveel mense gehoor gaan gee aan die oproep nie, maar dit is nie die punt nie. Wat vandag ‘n wankelrige begin is, raak mettertyd ‘n rots wat teen ‘n berg afstorm. Ek lees soms kommentare van die swakkes van inbors oor hoe hulle skoolgaan gehaat het omdat die stelsel skynbaar te manlik, te wit, te Calvyns, te Christelik, te streng en sommer te alles was, wat daardie arme ellendeling se “vrye denke” en “kreatiwiteit” gesmoor het. En dit is skynbaar hoekom hulle vandag so ellendiglik minder vry kan dink of so min kreatiwiteit oor het. En dit is ook hoekom hulle vandag so erg anti alles is wat die Afrikaner skynbaar voorstaan, soos gehoorsaamheid, wet en orde, volkstrots, konserwatisme, inkennigheid, stemmigheid en al daai eienskappe wat van ‘n Afrikaner ‘n Afrikaner maak. Ek het nuus vir hierdie mense. Jy is nie vandag anti-Afrikaans as gevolg van jou skoolgaanjare nie, maar ten spyte daarvan. Jy kan nie vry dink of meer kreatief wees nie, want jy het nooit daardie eienskappe gehad nie, en as iemand dan die gevolg moet dra vir jou gebrek aan inbors of goeie eienskappe dan is die kerk en die skool waaraan jy onderwerp was, seker maar gemaklike swartskape. Daar is nie ‘n meer kreatiewe wese as ‘n regte Afrikaner nie, dink maar aan die gesegde van “’n Boer maak ‘n plan”. Daar is ook nie ‘n meer “buite die boks” denker as ‘n Afrikaner nie, dink maar net aan hoe Afrikaners al die boikotte teen hulle oorkom het deur alternatiewe planne te maak , soveel so dat hulle teen die wêreld in leiers op verskillende gebiede geraak het. Afrikaners is in wese iemand wat ‘n sterk leier moet hê om te kan volg, anders spartel elkeen op sy eie hardkoppige manier in elke denkbare rigting en hierdie is juis ‘n eienskap wat terdeë deur Naspers uitgebuit word. Dit is verspot maklik om Afrikaners te beheer as jy die ware sterk leiers kan verwyder en die illusie kan skep dat hulle verdeel is. Hoe meer die leuen herhaal word, hoe meer word dit herhaal en as dit in die media herhaal word moet dit mos in klip gekap wees. Ons sê al self so. Maar ons vergeet dat dit wat ons saamsnoer groter as dit is wat ons verdeel. Ons word juis saamgesnoer deur die eienskappe wat van ons Afrikaners maak en ons word net verdeel deur die mening van een persoon wat ‘n berig in die koerant kan skryf. Een persoon. Maar ongelukkig deur een persoon wat die rol van ‘n ware Afrikaner leier oorgeneem het; of gesteel het is eintlik ‘n meer waar woord. Die storie word vertel van die Here wat eenkeer aan ‘n stoere en geloofsvaste Boer verskyn het en aan hom gesê het dat hy ‘n groot gedeelte van die Boer se plaas gaan wegspoel deur ‘n vloed. Die Boer antwoord Hom toe en sê dat hy nie nou oneerbiedig of swak in die geloof wil voorkom nie, maar die Beeld het niks gesê van reën nie. Ongelukkig is daar mense wat nog te veel waarde heg aan wat een beriggewer in die koerant skryf, of die mening van ‘n gesiglose kommentaarlewer, of die een mening van iemand wat ‘n opinie, wat maar slegs ‘n hoogs persoonlik en bevooroodeelde mening is, in die koerant skryf. Veral vir die ouer garde wat met ‘n Beeld en Burger as Afrikanermondstukke grootgeword, is dit moeilik om die verraad te besef. Volgens hulle is hulle koerante nog dieselfde as wat dit dertig of veertig jaar terug was. Selfs die Huisgenoot wat jare lank deel van die Afrikaanse huisgesin was het ‘n drogbeeld van beinvloeding geword. Filmsterre, televisiesterre, vermaaklikheidspersoonlikhede en sporthelde word aan ons afgesmeer asof die mense oor een of ander insig beskik wat gewone mense skynbaar nie het nie. Hulle word “sterre” genoem omdat hulle skynbaar helderder as die res van ons skyn en hulle is klaarblyklik iets waarna net gesmag kan word en waarna opgekyk moet raak. Foto’s van glimlaggende politikuste, hand om die blaas met een of ander ster, en ‘n drankglas in die ander hand word geplaas, terwyl hulle baai in die glorie van die illusie wat hierdie dagblaaie rondom hulle weef. “Gala-aande”, “spoggeleenthede”, “sterbelaaide partytjies” word dit genoem en al die dekadensie en verval wat daarmee saamgaan word in die tydskrifte aan gewone mense voorgehou asof dit iets is wat buite bereik is en asof dit iets is waarna gewone mense net kan streef. Hierdie stergode word so spesiaal gemaak dat hulle later self voel dat hulle iets spesiaals het om by te dra. Meer spesiaal as die gewone mens. Dit is hoekom Zietsman voel dat sy in haar drankdeurdrenkte ellendigheid die spesiale voorreg het om derduisende Afrikaners in een fel oordeel, ‘n klomp dwase dose te kan noem. Of hoekom ‘n daggakop soos Koos Kombuis die spesiale vergunning gegee word om sy ongelooflike swak oordeel oor ‘n hele volk uit te spreek. Hierdie mense, sekerlik die mees onbelangrikste, mislikste en onprofessionele “have beens” met geen kreatiwiteit of oorspronklikheid nie, word voorgehou asof hulle van enige nut of bydrae kan wees. Hulle verkry die illusie dat hulle invloed het, die skyn van spesiale insig en wysheid word rondom hierdie dofkoppe geweef. Daar word spesiale vergunning gemaak en hulle kry ‘n spesiale platform waarvandaan hulle hulle onoorspronklike en idiotiese sieninge in die openbaar kan kwytraak. En waar kry hulle hierdie spesiale vergunning? By Naspers. Maar dan aan die ander kant, as dit die tipe van grofgeskut is wat Naspers kan vuur, dan is die skrif redelik aan die muur. Maar Naspers het maar altyd nog sy nuttige idiote gehad, wat hy kon gebruik om die Afrikaners mee te kasty. Die gewone groep pseudo-intelligente monduitspoelers wie se IK ondergeskik is aan hulle onversadigbare drang om te klink asof hulle iets intelligents het om te sê, en wie spesiaal vir hierdie tipe van agterlike gebruik van Naspers, om Afrikaners teen homself te gebruik, vir hierdie doel aangehou word. Afrikaners eintlik maar net by geboorte, want die meeste van hulle het die drang om hom- of haarself van die juk van Afrikanerwees te bevry. Vir daardie mense het ek net een antwoord en dit is dat ek hoop jy kry dit vinnig reg.

Die Afrikaner moet tot die besef kom dat hulle ‘n magtige en sterk groep is. Anders as wat baie keer deur Naspers se spesiale groepie beweer word, is die Afrikaner nie net een van die groepe waarmee gereken moet word nie, maar die eintlike groep waarmee rekening gehou moet word. Ons is vindingryk, goeie besigheidsmense, patrioties teenoor ons eiegoed en ‘n ongelooflik gedugte vyand. Dit het die geskiedenis al geleer. Maar die probleem is dat ons aan die slaap gesus word en in daardie toestand van daaglikse oorlewing van een tragedie na ‘n ander strompel, en ons word doelbewus aan die slaap gehou deur net nou en dan ‘n krummel na ons kant toe te gooi. Ons het hulpeloosheid aangeleer en wil net uitgelos word sodat ons onder hierdie toestand van skynbare hulpeloosheid vir ons families kan probeer sorg. Ons is gelukkig en bly as dit maar net nie te sleg gaan nie, of as ons een of ander oppervlakkige vergunning of erkenning kry. Ons het slagoffers van die Stockholmsindroom geword. Ons kan die onweerswolke duidelik om ons sien maar ons het skynbaar nie die vermoë om dit beveg nie, want ons eiegoed word teen onsself aangewend. Stadig maar seker is daar ‘n “war of attrition” wat teen ons baklei word en ons het nie die vermoë om die vyand te identifiseer of te beveg nie.

Die eerste stap is om te begin besef wat aan die gebeur is en dit is waar ons moet begin.

Terug na Europa?

Kan Afrikaners hul eie hoëtegnologie-ekonomie skep en in geprivatiseerde enklawes oorleef?

Miskien is dit net die gevolg van gisteraand se sokkerwedstryd toe Duitsland vir Brasilië afgeransel het, maar ek dink al geruime tyd dat ons Afrikaners veel kan baat by ‘n nouer verhouding met Europa.

In my vorige rubriek het ek van ons kulturele verhouding tot die Lae Lande, veral Nederland, gepraat.

Weens die kommunikasierevolusie en globalisering, bestaan daar nie meer grense nie, ten minste wat handel en kultuur betref. Die enigste grense wat oorbly, is eintlik taalgrense, want ons moet mekaar nog kan verstaan.

Ek is toenemend pessimisties oor die Suid-Afrikaanse ekonomie wat weens hebsug, korrupsie, gebrekkige infrastruktuur, swak onderhoud en bestuur gaandeweg sal agteruitgaan.

Daarom moet ons so vinnig as moontlik ons herposisioneer sodat ons aan die Europese dienste-ekonomie, maar ook landbou, kan deelneem. Ons vrugteboere in die Wes-Kaap en elders doen dit reeds! Ons land voorsien onder andere 70% van die sitrusvrugte van die Europese Unie.

Is dit nie eenvoudig ongelooflik nie? Dat ‘n paar duisend Afrikanerboere 70% van die lemoene, pomelo’s, nartjies en wat nog van die Europese Unie kan produseer nie? Trouens, sover ek verstaan, is ons die grootste produsent van pomelo’s ter wêreld.

Maar ons kan nog baie beter doen. Ons is goed opgelei en sodra ons ons nie meer blindstaar teen die VSA, VK en Australië nie, kan ons met veral Noord-Europa begin handeldryf, nismarkte ontgin en sodoende ‘n inkomste in euro begin verdien. Oor die afgelope paar jaar het internetverbindings in Suid-Afrika drasties verbeter en sodoende kan ons nou al amper op gelyke voet met die eerste wêreld begin meeding, wat kommunikasie, inligting en bemarking betref.

Die lughawe hier in Johannesburg vergelyk met enige lughawe in Wes-Europa en danksy ‘n klompie Afrikaner-ingenieurs wat die Gautrein laat bou het, is die lughawe verbind met die groot Afrikanerenklawe in Centurion, Pretoria en omliggende gebiede, om nie van die gewraakte tolpaaie te praat nie. Eintlik beskik ons oor alles om ‘n ekonomiese ontploffing te kan veroorsaak!

Duitsland en Nederland se gesamentlike ekonomie is iets soos $4,3 triljoen werd. Dit is omtrent elf keer so groot soos die Suid-Afrikaanse ekonomie. Daar bestaan geen regstellende aksie nie en elkeen is vry om daaraan deel te neem, mits ons ons by Europese standaarde hou soos die vrugte- en ander boere reeds doen.

Iewers het ek gelees dat Duitsland oor ‘n behoefte aan een miljoen programmeerders beskik. Al hierdie jong Afrikanerseuns wat so graag rekenaarspeletjies speel en met rekenaars grootword, kan mos opgelei word om vir Duitse maatskappye aanlyn programmering te doen, nie waar nie?

Programmering is egter nie grappies nie en die gemiddelde punt wat by Tukkies in een eerstejaarskursus vanjaar tydens die eerste semester aangeteken is, is 38%, hoofsaaklik deur blanke studente. Ons skole berei ons kinders eenvoudig nie genoegsaam voor op ‘n loopbaan in programmering en tegnologie nie. Die huidige rekenaarkursusse van die onderwysdepartement is uitgedien. Afrikaanse skole sal onderling iets hieraan moet begin doen. Al is dit hoe moordend aan die begin, sal ons kinders aan ontsettende druk onderwerp moet word wat hul kennis van rekenaars en programmering betref. Dis maklik om met swartes van Soweto mee te ding, maar as ons saam met die Duitsers en die Hollanders wil speel, sal ons ons spelpeil moet lig, om steeds by sportmetafore te bly.

Watter wonderlike uitdaging is dit egter nie! Om ons eie Afrikaner-ekonomie te skep wat sal “inprop” by die EU- en wêreldekonomie en ons toenemend onafhanklik van die SA ekonomie sal maak. Laat die ANC sy rassekwotas na hartelus toepas.

Sodra ons oor die inkomste beskik, sal ons vir ons geprivatiseerde enklawes oral in die land kan oprig waar ons in ons heerlike klimaat en met ons eie skole, universiteite, hospitale en ander inrigtings as ‘n satelliet van Europa kan funksioneer. Soos ons eintlik nog altyd was?

As Afrikaners oor ‘n eie etniese ekonomie soos byvoorbeeld die Baske met hul Mondragon beskik, sal die politiek vanself regkom. ‘n Verarmde Suid-Afrika, die “groot bantoestan” waarvan RW Johnson al gepraat het, sal ons nooit kan oorheers nie. Ons sal uiteindelik vir ons groot stukke grondgebied kan koop of terugkoop waar ons al ons aktiwiteite kan vestig. Selfs die buitelandse motormaatskappye mag uiteindelik verkies om gerobotiseerde motorfabrieke onder Afrikanerbestuur te bedryf as om langer met stakende massas geradikaliseerde en verpolitiseerde werkers te sukkel. In München werk heelwat blonde meisies in BMW se motorfabrieke en beman bloot die gerekenariseerde beheerterminale, terwyl die fisieke werk deur robotte behartig word. Só lyk dit:

Ek stel dit hier as ‘n debatspunt en sal graag mense se menings wil hoor.

Ons geslag beleef ‘n belangrike hoofstuk in Afrikanergeskiedenis

deur BJ Engelbrecht

Ek dink al twee weke hoe om hierdie brief te skryf sonder om negatief te wees oor die Afrikaner se toekoms is Suid-Afrika. As mens om jou kyk sien jy net negatiewe tekens vir ons, ons sien korrupsie en ons teenstanders sien konneksie. Die skeuring tussen reg en geregtigheid en straf raak net al hoe groter. As jy op die regte plekke het, hoef jy nie verantwoordelikheid te aanvaar vir jou dade nie. Die snaakse ding in Suid-Afrika is dat dit ‘n demokrasie genoem word, maar dit beteken nie omdat dit so genoem word dat dit wel een is nie.

Die Afrikaner ry golwe van oplewing en sit en wag….wag vir wat? Ek ervaar dit self; dit voel partykeer of ek teen die mure kan uitklim van frustrasie en vra ek 5 minute om gehoor te word, dan kry ek nie eers ‘n antwoord terug nie, want ek is nie belangrik genoeg in die belangrike mense se oë nie, ek pas nie in by hulle belangrike plan nie. Ander kere voel dit of my hart uit my bors gaan klim van trots as ek hoor hoe boere mekaar help en hoe mense om ‘n gemeenskap soos Rustenburg laertrek. Ek glo nie en hoop nie ek ly aan grootheidswaan nie, want ek glo daar is honderde duisende mense wat net soos ek voel, wat stom en verslae rondkyk vir antwoorde en gehoor wil word en dan net groot woorde lees op sosiale netwerke en koerante oor wat hierdie en daardie ou in die vorige eeu gesê het en hoe dit betrekking het op Suid-Afrika vandag. Dit is irrelevant in ‘n tyd waar mens nóú antwoorde, gemoedsrus en motivering soek.

Jy as Afrikanerleier, hetsy politiek, vermaak- of ander vorm kan nie die gewone Afrikaner beïndruk met groot woorde nie. Die enigste ouens wat jou antwoord op jou stellings in die media is die 2% wat ook vyf grade agter hulle name het en in die kringe beweeg waarin jy beweeg. Die ander 98% van ons verloor jy in die eerste twee sinne. Ons leiers moet leer om met die Afrikaner se hart te praat, en ‘n standpunt in te neem en daarby te hou. Dalk het die Afrikaner ‘n nuwe leier nodig uit die werkersklas, iemand wat die taal van die gewone ou op straat kan praat. ‘n Man met ‘n stem wat mense se koppe laat draai. Ná die verkiesing het ek nog nie weer een sms gekry van enige politieke party oor die groot dinge waarmee hulle nou besig is nie, alles doodstil. Moet die aanloop na die volgende verkiesing nie dalk ‘n 5-jaarplan in plaas van ‘n 5-weekplan wees nie?

Sunette se Klein Vallei-projek trap klei, want sodra iemand geld ruik, raak die grond daarvoor ewe skielik onbekostigbaar duur. Sy skryf daagliks op Facebook soos wat plaasmoorde gebeur en dit laat my wonder wat word van daardie plase ná so ‘n boer vermoor is? Koop iemand in die kontrei die plaas, koop een van ons teenstanders die plaas of trek die familielede wat oor is dorp toe en ‘n ekonomiese eenheid wat bygedra het tot voedselsekerheid word onproduktief? Hoekom kan ons nie om ‘n tafel sit met die familie wat agtergebly het en ‘n huurooreenkoms aangaan dat 33% van die oesinkomste aan die familie gaan, 33% aan ‘n gevestigde boer in die omgewing wat help om die boerdery te bestuur en 33% aan ‘n paar Afrikaner gesinne wat op die plaas gevestig word en op ‘n kibboetsstelsel op die plaas werk met ‘n oesbonus elke jaar? Ek weet dis baie eenvoudig gestel maar daar moet ‘n manier wees om hierdie ontvolking te keer. “‘n Boer maak ‘n plan” is ‘n Afrikanergesegde vandat ek my verstand gekry het. Dit raak nou tyd dat ons begin planne maak, nie lugkastele nie maar planne wat kan werk. Ons benodig suksesvolle planne en ons eie propagandamasjien om weer ons mense te laat opkyk en hul borse uit te stoot. Elke keer wat ons val, raak die donker gat al hoe dieper tot ons nie meer die lig sal kan sien nie.

As mens kyk na TV-advertensies word ons Afrikaners 99% van die tyd uitgebeeld as onnosel. Ons is nie onnosel nie maar dit word elke dag in ons gesigte geprop. Hoekom is dit nie meer gewild vir jongmense om Afrikaners te wees nie? Want ons word as onnosel uitgebeeld. Hierdie is ‘n doelbewuste aanslag teen elke Afrikaner. Ons het nodig om ons eie mense op te rig en op te bou.

Ek het nie die antwoorde nie, maar wat ek wel weet, is dat ons sit en wag vir een of ander wonderwerk om te gebeur sodat alles net weer sal regkom. Ek glo die ongesiene, ongeskrewe beleid is om hierdie land in die grond in te ry todat almal ewe min het en ‘n paar fat cats alles besit, dan kan dit baie makliker as ‘n kommunistiese staat bedryf word, want dan is almal van die staat afhanklik.

Ons wag vir Siener van Rensburg se ou met die bruin klere om van Lichtenburg af te kom. Ons wag vir iemand om vir ons ‘n stuk grond te gee sodat ons ons eie ding kan doen, en ons wag, en ons wag, en ons wag. Daar is binne elk van ons ‘n ou met ‘n bruin safaripak aan, daar is binne elk van ons ‘n hart van ‘n leeu, daar is binne elk van ons die bloed van geslagte van deursettingsvermoë en oorlewing. Hou aan trots wees op jou Afrikanerskap, as jy val staan weer op, jy is dit verskuldig aan jou voorgeslagte en jou nageslagte. Jy is deel van die belangrikste generasie en tyd in die Afrikanergeskiedenis. Elk van ons is ‘n fakkeldraer vir die voortbestaan van ‘n volk of die verdwyning daarvan en net jy weet of jou fakkel brand en of hy geblus is.

Sterkstaan!

Selfbeskikking of selfbedrog?

deur Johann Wingard

In sy onlangse Praag-artikel oor Selfbeskikking en die Internasionale Reg skryf Dr Christo Landman onder meer dat Afrikaners hulself nie deur oppervlakkige vertolkings van die internasionale reg moet laat mislei nie.

Hy word toe op kenmerkende wyse deur Cor Ehlers van Oase tereggewys. Laasgenoemde beweer dat ‘n volk se reg op selfbeskikking nie onderhewig is aan ‘n land se grondwet nie, maar slegs aan die internasionale reg.

Dit is so dat die reg op selfbeskikking ‘n universele mensereg is. Maar dit is waar dit ongelukkig eindig. Dit is by die uitoefening van daardie reg waar probleme ontstaan en waar die geloofwaardigheid van die internasionale reg self in gedrang kom.

Geskiedenis leer dat erkenning van ‘n minderheidsvolk se onafhanklikheidstrewe nie voldoende is om sy selfbeskikking te verkry nie, maar dat dit slegs die regsbasis vorm waarop verdere aksies geloods kan word.
Daardie aksies is polities, ekonomies en militêr van aard. Dit word in die strate van die betrokke gebied besleg en nie in die howe van Europa nie. Die nuutste voorbeelde daarvan speel hom tans in Oekraïne af.

Hoewel dit volgens internasionale reg vertolk word dat die bevolking van die Krimskiereiland die inherente reg besit om sy selfbeskikking op te eis, word dit deur die internasionale gemeenskap as onwettig beskou om op eie versoek aansluiting by Rusland te vind. Die groot moondhede erken die internasionale reg dus slegs wanneer dit hul geopolitieke belange pas.

Rusland was waarskynlik agter die Krim se hele selfbeskikkingstrategie, want hy wou die Krimskiereiland, wat sy strategiese vlootbasis huisves, terugkry. Klaar.

Dieselfde geld vir die res van Oos-Ooskraïne waar referendums tans gehou word om volgens die “internasionale reg” hul selfbeskikking te verkry. Maar sou Rusland daardie reg van sy kultuurgenote probeer afdwing, word hy met sanksies gedreig.

Selfs vir ‘n leek is dit duidelik dat die internasionale reg slegs ‘n handige rasionalisering geword het waarmee moondhede hul selfbelang kan bevorder. Kyk na die VSA se gruwelike skendings van menseregte in die Midde-Ooste en Oos-Europa.

Dit is dus nie selfbeskikking nie, maar selfbedrog om mede-Afrikaners te mislei deur ‘n grondgebied op kultuurhistoriese begronding as ‘n Afrikanervolkstaat te omlyn en dan op die internasionale reg staat te maak om politieke onafhanklikheid te verkry.

Die internasionale reg is tandeloos en skep slegs ‘n morele grondslag vir die selfbeskikkingsgedagte. Selfbeskikking kan slegs deur die mense van ‘n gebied afgedwing word.

Vir langdurige vrede moet selfbeskikking op ‘n meer fundamentele grondslag berus, naamlik die werklikheid van praktiese politiek. Sou dit in belang van ‘n gebied wees om groter selfseggenskap oor eie sake vir sy inwoners te verkry, sal dit logieserwyse kan gebeur.

Dit is waarby die NBR se kantongedagte aansluiting vind. Langdurige stabiliteit en vooruitgang kan nie slegs op die wankelrige beginsel van kultuuridentiteit geskoei word nie, maar moet ook die beginsel van ekonomiese oorlewing en vooruitgang van al die inwoners van ‘n gebied tot gevolg kan hê.

Die kantongedagte kan op ‘n praktiese wyse vrede en voorspoed vir Afrikaners as mede-inwoners van kleiner gebiede op federale gondslag verseker. Dit sal egter nooit ‘n onafhanklike staat vir Afrikaners kan wees nie.

Dit is selfbedrog om selfbeskikking slegs op die teoretiese grondslag van die internasionale reg op te eis.
Daar sal niks van kom nie.

Eerlike brief aan ‘n verdwaalde Volk

deur BJ Engelbrecht

Soos jy hier begin lees sê jy seker vir jouself: Nog iemand wat iets te sê het oor Afrikanerskap, nog iemand wat ‘n eier te lê het oor hoe om al ons probleme op te los, wie dink die ou is hy om enige iets te sê. Wel, ek is ‘n doodgewone Afrikaner wat elke dag werk vir my salaris, ek is lief vir my gesin, my land en het geen behoefte om oorsee te trek nie. Ek skryf net as iets aan my karring en opbou tot ek later nie meer kan nie en dan moet dit uit. Ek voel die pyn en word kwaad oor plaasmoorde en die gate in die pad. Ek het nie ‘n doktorsgraad in Afrikanergeskiedenis of in Letterkunde nie, ek het sommer net matriek op ‘n Landbouskool. Ek skryf nie hierdie brief omdat ek ‘n openbaring gehad het oor hoe om alle Afrikanerprobleme op te los nie. Ek skryf dit eerlik uit my hart uit omdat ek sien hoe ons verval sonder dat ons dit besef, en hoe ons almal en alles blameer vir die Afrikaner se agteruitgang. Dit is tyd dat ons ophou saggies trap om ego’s en sensitiewe emosionele onderwerpe en mense. Dis tyd dat ons ophou lieg vir onsself.

Ons het so n ryk geskiedenis van mense wat die onmoontlike verrig het om te kry wat hulle wou hê. Sterk, trots en standvastige mense met ‘n onwrikbare wil om voort te dryf. Daar diep binne jou kleef nog van dit vas aan jou DNS, jy moet dit net gaan uitkrap. Met elke plaasmoord waaroor daar verslag gedoen word op Facebook en Twitter sê almal: Genoeg is nou genoeg en skel en vloek……en more gebeur dit weer en so herhaal elke dag hom en niks verander nie. Die rede: Omdat dit nog te goed met die Afrikaner gaan, ons eet lekker, slaap warm, kyk TV en ry waar ons wil wees. Ons vertel vir almal hoe kwaad ons is maar doen verder niks nie, want dis nie ons direkte familie wat vermoor is nie. Dis nog vêr van ons gemaksone af, so dis aanvaarbaar. In dieselfde asem moet ek sê daar is regtig mense en instansies wat uit hul pad gaan om betrokke te raak. Sunette en Steve en Afriforum reël optogte en almal sê ja ons is daar en op die dag daag daar ‘n paar mense op want ons is altyd te besig of ons hou nie van die een of daardie groep nie. Die vraag wat ons moet vra is: Hoe betrokke is onsself dat ons die reg het om ‘n vinger te wys na dié wat wel iets doen. Dit maak nie saak wat jy dink wat hulle motiewe is nie, wat doen elk van ons wat ons beter maak as hulle.

Daar kort iets, iets waarna ek hunker. Ons kort ‘n leier, ‘n leier wat visie en passie en persoonlikheid het. Iemand wat my bors laat swel van trots, wat nie van ‘n papier af hoef te praat nie, maar uit sy hart uit. Iemand wat staan by dít wat vir sy mense belangrik is en nie by wat vir sy ego en sak belangrik is nie. Alle respek aan die huidige politieke leiers, julle werk hard om stemme te wen, en daarin lê een van die probleme: julle wen stemme maar nie mense se harte nie. Julle is so vêr vooruit dat julle volgelinge wonder waar en wie julle is.

Omdat die Afrikaner nie ‘n prominente leier het nie probeer elke partyleier op die groot stoel sit en almal trap op mekaar, kraak mekaar af omdat elkeen die Messias wil wees wat die Afrikanervolk gaan red. Intussen word ons al hoe meer verdeeld en negatief vir die moontlikheid dat daar wel n toekoms vir die Afrikaner in Suid-Afrika is. Ons stry oor die verskil tussen ‘n Boer en ‘n Afrikaner terwyl die algemene Afrikaner/boer op straat hunker na ‘n groep waar hy ook kan inskakel sonder om te moet besluit of hy ‘n Boer of Afrikaner is. Ons mense verraai mekaar sonder om ‘n oog te knip vir ‘n pot lensiesop, jammer nie ‘n pot lensiesop nie, die moontlikheid van ‘n pot lensiesop.

Groepe baklei vir ‘n volkstaat. Hoe gaan dit ooit realiseer? Daar is groepe wat reeds vêr in die pad af is wat dit betref. Praat jy egter hieroor met die groepe kom jy dadelik agter dat elke groep glo die ander groepe wat daarmee besig is mors hul tyd want elke groep het n onfeilbare meesterplan wat hooggeleerdes van hier tot in England aan werk. Elke groep se plan is die beste, en te verstane werk mense al jare aan hierdie selfbeskikkingsplanne en as jy elke dag deur jou plan werk en lees raak dit al hoe meer haalbaar in jou geestesoog tot jy bo alle twyfel glo dat jy die beste plan het en dat jy jou posisie in daardie nuwe Volkstaat met alles sal beskerm, dit is immers jou plan en jy het die ure ingesit. Hoekom kan alle groepe wat na dieselfde mikpunt werk nie om ‘n tafel sit, alle planne saamgooi en een meesterplan uitwerk nie en na die tyd mekaar bedank vir die ongelooflike werk wat elke groep gedoen het vir ‘n hele volk nie? Of is almal se ego’s en ideologieë so groot dat jy dit eerder sal laat stof opgaar voor jy dit sal deel met ander groepe. En intussen floreer Orania so stil-stil op hul eie. Selfbeskikking is maar een punt, kyk jy om jou rond in ons daaglikse lewe sien jy dieselfde: Afrikaners gun mekaar geen plekkie in die son nie. Alles draai om persoonlike sukses, hoe goed ek is en hoe groot my huis en my kar is. Ek weet dis baie veralgemeen maar elke persoon wat hier lees ken so ‘n persoon of twee in die sirkel waarin hy beweeg.

As jy die sosiale netwerke volg is elke liewe stelling negatief oor die Afrikaner, almal baklei, almal is kwaad vir FW, almal fokus hul elke greintjie energie op ANC en alle negatiewe dinge wat hulle doen. Die rede: Want dit laat ons lekkerkry om te sê hoe sleg hulle is en hoe goed ons WAS. Die klem op WAS, want ons is lankal nie meer so sterk en goed soos ons was nie. Ons hardloop rigtingloos rond en gryp na elke halmpie wat uitsteek. Ons is soos Superman wat aan cryptonite gevat het. Ons kan nog onthou hoe dit voel om te vlieg, maar as ons ons arms uitsteek gebeur daar niks nie.

Ek het nog nooit gehoor van enige volk wat opgebou is deur te fokus op die negatiewe van sy teenstanders en volksgenote nie. Al hoe hierdie Afrikanervolk weer enigsins ‘n skaduwee van sy vorige trots en glorie kan wees is om te fokus na binne. Ons moet fokus op onsself, niemand kan homself oprig deur iemand anders af te breek nie. Dit het nog nooit gewerk nie. Elke Afrikaner het die verantwoordelikheid om positief te wees oor sy Afrikanerskap en dit uit te leef na sy mede-Afrikaners. Ons gee al ons energie aan ons teenstanders, want dis al waaroor ons praat en hulle floreer in al die aandag wat hulle kry. Ons moet stil raak sodat ons teenstanders wonder wat gaan aan. Dan sal ons hul aandag kry. Nou lag hulle want hulle kan deur elke beweging wat ons maak sien.

Ons Christenskap wat die hoeksteen van ons geskiedenis en waardesisteem was word nou op die agtergrond geplaas sodat ons mekaar en ander kan beswadder en verneuk. Maar ons bid steeds elke aand en verwag dat God ons sal lei en beskerm. Hoe verwag ons dat God na ons sal luister as ons nie eers probeer om nederig ons hoofde voor Hom te buig nie, maar steeds glo dat ons hierdie Supervolk is wat alles kan reg skiet. Bloedrivier is lankal verby en die ander ouens het nou ook gewere. Dit maak nie saak hoe goed jy kan skiet en hoe sleg hy skiet nie, vir jou een geweer is daar honderde wat terug wys. Ons kan nie n volk bou met vrouens en kinders nie. So kom ons hou op windmakerig wees oor wat was en fokus eerder op wat is.

Die waarheid is dat ons Afrikaners nie meer die hoofrol speel in Suid Afrika nie, en dat dit die bitterste pil is om te sluk. Ons is in ‘n tyd waarvoor ons geen verwysingsraamwerk het nie, want ons regering was altyd in beheer. Ek sê spesifiek regering want ons as volk het tog te lekker gelewe. “Pretoria sal voorsien” was die wagwoord in die ’60s tot ’80s en behalwe vir die grensoorlog hoef ons nooit te baklei het binne ons huise vir ons oorlewing nie. Ons het in ‘n beskermde tyd gelewe waarin die regering en staatsdiens so goed gewerk het vir ons dat ons in ‘n utopie gewoon het. Ja daar was mense wat swaargekry het en werkloos was, maar nie soos nou nie en daarom draai ons in die rondte want ons weet nie hoe nie. Die laaste Afrikaners wat moes veg vir oorlewing was Voortekkers en dié se kinders is al oorlede. En dit is die rede waarom die Afrikaner nie saamstaan nie, want ons weet nie hoe nie, want ons hoef nog nooit nie. Nie in die geslagte wat nou leef se tyd nie, in elk geval nie. Ons voorouers en ouers het aan ons oorgedra hoe om suksesvol en vol selfvertroue te wees, nie hoe om te oorleef in ‘n gemeenskap waar daar op jou getrap word nie. Werk word al skaarser en ons mense steek mekaar in die rug net om bo uit te kom. Ons is in ‘n geestelike stryd gewikkel tussen dít wat ons was, dít wat ons steeds wil wees, die realiteit van wat ons nou is en hoe ons God se woord kan aanpas dat dit geoorloof is om ander te haat.

Ons kan nog steeds ‘n sterk volk wees, maar deur nie te fokus op politiek nie maar ons kultuur, dít wat ons trots maak om ‘n Afrikaner te wees. Die FAK wat dié Afrikanerkultuurliggaam is moet nuwe lewe ingeblaas word. Dit het ‘n enorme taak om te verrig: Afrikanerskap moet positief bemark word onder diegene wat deel vorm van die Afrikanergemeenskap en as die FAK nie meer weet waar hul inpas nie moet daar n nuwe liggaam gestig word om die funksie te verrig. Ons moet ons energie na binne projekteer en ophou om dit op ons teenstanders te mors. Ons weet wie en wat hulle is en wat hulle doen en gaan doen. Die kanse dat ons dit gaan verander is baie baie min. As ons dink dat ons hulle gaan laat skuldig voel oor wat hulle doen en dat dit in ons oë verkeerd is, sit ons die pot totaal mis. Ons moet God terug in ons huise bring en weer aandgodsdiens hou, om ‘n tafel sit en eet en dankie sê vir kos wat ons kan geniet. Ons moet terugval op die basiese dinge om ons krag en energie weer op te bou, dan kan ons begin om vorentoe te gaan. As ons bou op dít wat nou ons basis vorm gaan ons nêrens kom nie. Elke Afrikaner het die hart van ‘n leeu, ons voel ons kan die wêreld aanvat en oorwin maar dink tog realisties en wees eerlik met jouself, kan jy dit man-alleen doen? Want as jy wil baklei is dit hoe jy dit op dié stadium gaan doen: Man-alleen. Ons moet wakker skrik en ophou droom en fantaseer oor ‘n verlede wat lankal verby is. Voor ons enigsins weer kan dink om ‘n eenheid te wees moet alle rolspelers hulle ego’s by die huis los en om ‘n tafel gaan sit om Afrikanereenheid en samehang te bewerkstellig anders is dit waarop ons trots is en was net stof in die wind.

Elke huidige leier wat veg vir sy of haar klein groepie Afrikaners se toekoms planne en ideale moet stilraak en vir n tydjie buite gaan staan en na binne kyk. Vra jouself of jou party of groep regtig in die belang van honderde duisende Afrikaner mense wat smag na leierskap en eenheid optree? As jou groep tot nou net n handjie vol mense kon trek, wat gaan verander dat jy skielik oorval gaan word deur nuwe lede? Is daar nie sin daarin om deel van n groter groep te word nie? Of is dit jou eie selfsugtige ideale wat jy nastreef omdat jy voel dat jy die Messias is van die Afrikanervolk wat op die groot stoel moet sit.
Ek voel n splinternuwe Afrikaner groep moet tot standkom, ‘n nuwe leier moet gekies word deur die mense uit alle belange groepe. En dis nie noodwendig die persoon met die meeste grade nie maar n natuurlike leier. Ons het n leier nodig wat vir ons kan wys hoe n mens jou knieg voor God buig en hoe om nederig voor Hom te staan want ons is te arrogant soos dinge nou staan. Ons is dit aan ons nageslagte verskuldig om ons geskiedenis en erfenis staande te laat bly. Ons kyk met trots na ons leiers en helde uit ons verlede. Wat gaan ons nageslagte sê as hulle na ons kyk……of sê ons ons gee om maar laat maar Gods water oor Gods akker loop.

Op die ou einde is hierdie net my opinie en gaan nie die loop van Afrikanergeskiedenis verander nie want ek beweeg nie in die kringe van die volksvaders en selfverklaarde uitverkorenes nie. En almal kan oordeel soos hulle wil, onthou net eendag staan elk van ons voor God en dit sluit myself in want ek is net ‘n doodgewone sondige mens.

Ek het hierdie brief voor die verkiesing geskryf en as ek na die uitslae kyk, kan ek nie vêr verkeerd wees nie.

Wit EFF-leidster vry na Afrikanersteun

Kim Heller (48), die EFF se wit Joodse kommunikasie- en mediastrateeg,
en voormalige lid van die ANC, sit glo agter die plan om ‘n
aanhitsende advertensie vir die SAUK in te dien.

Die SAUK het pas die EFF-advertensie wat vir die “fisiese
vernietiging” van e-tolhekke vra, afgewys.

Keller hoop dat die opsetlike en openlike aanhitsing vir die EFF
waardevolle publisiteit sal skep.

Die EFF het sy advertensie wat deur die SAUK afgewys is, ook op
YouTube geplaas, maar tot dusver baie min aftrek gekry.

Intussen het meer as ’n halfmiljoen mense reeds na die ANC Ayisafani
op YouTube gekyk.

Die EFF beplan om ’n protesoptog op 29 April na die kantore van die
SAUK te hou as die advertensie nie uitgesaai word nie, het Malema
gesê.

Heller het glo na die skietery by Marikana besluit om nie meer ANC te
stem nie en het onlangs by die EFF aangesluit.

Sy het in Johannesburg aan die Universiteit van Witwatersrand (Wits)
gestudeer, waar sy Dali Mpofu, toe president van die Black Students
Association, ontmoet het.

Heller, wie se naam op die EFF se Gautengse en nasionale kandidatelys
verskyn, is “beïndruk” dat Afrikaners, waaronder ook boere, by die EFF
aangesluit het.

Sy meen wit steun vir die EFF “groei”. Heller sit duidelik agter
Malema se jongste poging om witvoetjie te soek by Afrikaners en boere.

Malema het glo gesê die EFF sal vir meer wit mense grond gee.

Hy het tydens ’n mediakonferensie in Johannesburg gesê wit mense met
landbougrond in die land is “nie eens meer as 7% nie”.

“Die grond word deur vyf families beheer. As dit verdeel word, kan
meer wit mense daardeur bevoordeel word.”

Ná ’n opmerking van ’n joernalis dat hy hom dikwels teen wit mense
uitlaat, het Malema gesê hy kan Suid-Afrika nie sonder sy wit mense
voorstel nie.

“Ons knoop onderling verhoudings aan en trou en sommige wit en swart
mense het gesins- en familiebande.

“As jy teen wit mense wil baklei en hulle see toe dryf, gaan dié
families ook begin kla en gaan ons steun verloor. Ons is nie so dom
soos die apartheidsregering nie.”

Hy het gesê veral Afrikaners het een paspoort. Hulle is burgers, is
lojaal, patrioties en lief vir Suid-Afrika.

Dit is nie duidelik waarom Heller skielik so naarstiglik na Afrikaners
en boere vry of namens hulle probeer praat nie. Sy het voorheen geen
belangstelling in Afrikaners of landbou getoon nie.

Dan Roodt: Volksmoord en die tweede revolusie

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Redelik onlangs was daar ‘n openbare debat in Suid-Afrika oor die ANC/SAKP se tweede revolusie. Binne die marxistiese doktrine, is daar altyd twee opeenvolgende revolusies, waarvan die tweede gewoonlik meer radikaal en bloedig as die eerste is.

Só was dit ook in Rusland waar daar in 1905 ‘n eerste revolusie plaasgevind het en daarna, in Oktober 1917, die tweede en kommunistiese revolusie. Tydens kommunistiese revolusies in die twintigste eeu, is 100 miljoen mense uitgemoor. Hierdie syfer is bereken deur ‘n groep Franse navorsers wat “Die swart boek van kommunisme” (Le livre noir du communisme – crimes, terreur, répression, Robet Laffont, 1997) gepubliseer het.

Vele van die kommunistiese volksmoorde was ook etnies van aard. In Kambodja is veral etniese Chinese deur die Khmer Rouge uitgemoor. In Rusland was dit Christelike Russe, aangesien die leiers van die Oktober-revolusie hoofsaaklik Jode was. (Lenin was geen Jood nie, maar sy vrou, Nadesjda Kroepskaja, was blykbaar Joods.) Solsjenitsin het beweer dat Jode onder Stalin vervolg is, maar dat hulle tydens die aanvanklike Bolsjewistiese oorname massamoorde op Russe gepleeg het of laat pleeg het. Jode was ook oorverteenwoordig in die gevreesde Tsjeka of geheime polisie.

Volgens een van die skrywers van Die swart boek van kommunisme, Stéphane Courtois, het die volgende getalle mense in kommunistiese lande gesterf:

USSR: 20 miljoen dood
China: 65 miljoen dood
Viëtnam: 1 miljoen dood
Noord-Korea: 2 miljoen dood
Kambodja: 2 miljoen dood
Oos-Europa: 1 miljoen dood
Latyns-Amerika: 150 000 dood
Afrika: 1,7 miljoen dood
Afghanistan: 1,5 miljoen dood

Die direkteur van Genocide Watch, dr. Gregory Stanton, het op besoek aan Suid-Afrika sy kommer uitgespreek oor die invloed van kommunisme, ‘n ideologie wat al so dikwels in verskeie lande tot volksmoord gelei het. Die huidige ambassadeur van die VSA by die Verenigde Nasies, Samantha Power, het self ‘n boek oor volksmoord geskryf: A problem from hell: America and the age of genocide (2002). In die hoofstuk oor Kambodja lees ons:

All told, in the three-and-a-half-year rule of the Khmer Rouge, some 2 million Cambodians out of a populace of 7 million were either executed or starved to death.”‘ National minorities were special targets of the regime. The Vietnamese minority was completely wiped out. Of the 500,000 Muslim Chain who lived in Cambodia before Pol Pot’s victory, some 200,000 survived. Of 60,000 Buddhist monks, all but a thousand perished.

Wat egter in Samantha Power se boek opval, is die gebrek aan enige daadwerklike optrede deur die VSA en die res van die internasionale gemeenskap terwyl die volksmoord in Kambodja plaasgevind het. Almal het verkies om te maak asof hulle dit nie raaksien nie. Selfs ná die volksmoord en toe ‘n nuwe regering in die land deur die Viëtnamese aan bewind gestel is, het Westerse diplomate en VN-amptenare verseg om die term “volksmoord” te gebruik vir die miljoene mense wat daar omgekom het.

‘n Afrikaanse roman deur P.J. Haasbroek, Die jaar nul, het die toestand in Kambodja tydens die Rooi Khmer-revolusie baie goed uitgebeeld. Dikwels is fiksie ‘n beter manier om gebeure in die werklikheid of selfs vrae oor die werklikheid aan te bied as koue, joernalistieke feite. Omdat dit ook tot ons emosie en estetiese gevoel spreek, plaas dit die leser binne ‘n situasie terwyl die lesers andersins die blote inligting binne ‘n oordadige stroom kommunikasie sou konsumeer.

Ook toe die Hoetoe’s die Toetsi’s in Rwanda op ‘n massaskaal uitgewis het deur hulle met pangas dood te kap, het die VSA met sy magtige weermag met gevoude arms gestaan en toekyk.

Gustav Venter se romans wat oor die afgelope jaar of wat tot stand gekom het, eers Die amigdala van Alrina Smal en toe sy Bodem-reeks, praat op ‘n gefiksionaliseerde manier oor ongemaklike aspekte van die Suid-Afrikaanse werklikheid: rassegevoelens, rassekonflik, geweld en volksmoord. Ek glo sterk daaraan dat die mens nie net rasioneel is nie; dinge soos intuïsie, groepsbewussyn (Jung se kollektiewe onderbewuste) en -vrese speel beslis ook ‘n rol. So word die tydsgees gevorm, deur rasionele ontledings, maar ook deur vae vrese en voorspooksels wat onnoembaar mag wees, maar daarom nie minder ter sake nie.

Gegewe die geskiedenis van kommunisme met sy vele vele volksmoorde en totalitêre bewinde in die twintigste eeu, is dit net redelik om vrees vir kommunisme te koester. Of ten minste daarvoor versigtig te wees. Want die kommunistiese ideaal van absolute gelykheid kan net met grootskaalse ontwrigting en massamoord tot stand kom.

Niemand kan die punt voorspel waar geweldsmisdaad, plaasmoorde – gepaardgaande met konstante onluste soos ons tans in Suid-Afrika ervaar – eenvoudig omkantel in volskaalse volksmoord nie. Die inploffing van die samelewing soos dit in Bodem I en II beskryf word, met die verval in ‘n apokalips soos dié van Kambodja of Rwanda, is egter in ons land móóntlik. En dit op sigself is ‘n skrikwekkende gedagte wat ons aan die dink behoort te sit.

Soos ek ook vandeesweek in die Business Day geskryf het in ‘n brief wat op die Engelse praag te lese is:

Despite segregation, there was no hatred in the old South Africa and people generally got on well. Today, there exists real hatred between groups, as exemplified by xenophobic violence and farm murders. South Africa ’s sadistic culture of violence with its rampant crime, including child rape, was fostered by the lawlessness of people’s war and surely not by apartheid.

Die skokkende sadisme van plaasmoorde kan net deur etniese vyandigheid en rassehaat verklaar word. Apologete vir die revolusie soos Steven Friedman, waarop ek in dié Engelse stuk geantwoord het, probeer “apartheid” daarvoor blameer. Volgens hom is die land en veral sy mense deur apartheid “beskadig”. Maar met dieselfde logika, hoeveel te meer is Suid-Afrika nie oor die afgelope 20 jaar “beskadig” deur die ongekende geweld, marteling, diefstal, roof, korrupsie en algemene waardekrisis en -verval nie?

In Suid-Afrika bestaan daar die gevaar dat kommunistiese volksmoord deur die appèl op “apartheidskade” geregverdig kan word! Indien Suid-Afrikaanse kommuniste, soos hul eweknieë in soveel ander lande, in elk geval van plan is om etniese suiwering en volksmoord teen Afrikaners van stapel te stuur, bied hul noukeurige apartheidskonstruk mos die ideale regverdiging daarvoor, nie waar nie? Feitlik die hele amptelike, eensydige “geskiedenis van apartheid” soos dit tans daar uitsien, is deur lede van die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty en die akademiese historici in hul dampkring opgestel.

Die vraag is nou nie meer óf daar ‘n tweede revolusie gaan plaasvind nie, maar wanneer. Selfs die linksliberale koerante in die Naspersgroep wat tot dusver die rol gespeel het om vir Afrikaners ‘n idille van die “Suid-Afrikaanse demokrasie” te skep, begin hul tans oor die radikale planne vir grondgryp uitspreek.

Meer as tien jaar gelede het ek in my destydse Rapportrubriek geskryf dat Suid-Afrika op ‘n Zimbabwe afstuur. Toe was Tim du Plessis, die destydse redakteur, maar baie skepties en dis in Naspersgeledere afgelag. Die gemiddelde Naspersredakteur se kennis van die SAKP en die marxisme, dus van die revolusionêre logika wat by ons werksaam is, is uiters beperk. Marx en Engels het gepraat van die politieke revolusie wat deur ‘n maatskaplike revolusie gevolg word. By ons is dit effens aangepas en die eerste revolusie was insgelyks ‘n politieke revolusie, die oorname van die staat deur die ANC en SAKP, met die tweede, ekonomiese revolusie wat voor die deur lê.

Vandag skryf die einste Rapport egter in ‘n voorbladartikel die volgende:

“Nuwe voorstelle vir grondhervorming – waarvolgens alle kommersiële boere gedwing gaan word om die helfte van hul plase aan hul plaaswerkers te gee – sal landbou in Suid-Afrika vernietig en moontlik tot hongersnood lei, sê kritici van dié plan.

Dié radikale nuwe voorstelle is vervat in ’n dokument getiteld “Finale beleidsvoorstelle vir die versterking van die relatiewe regte van mense wat die grond bewerk” wat die afgelope week in Rapport se besit gekom het.”

Die kombinasie van ‘n tweede revolusie, grondgryp, die voorspelde hongersnood en rassehaat weens twintig jaar se apartheidspropaganda wat deur die SAUK en ander massamedia uitgesaai is, mag tot ‘n apokalips van die Bodem-tipe lei.

Ons sal moet besef dat geen ander moondheid of internasionale instelling hom hoegenaamd aan ‘n Bodemtoestand, dus groter wanorde en geweld, selfs massamoorde en volksmoord in Suid-Afrika, gaan steur nie. Dit mag nie eens mediadekking verkry nie, behalwe om te sê dat “dit ons eie skuld is vanweë apartheid of omdat ons nie gou genoeg van ons huise, plase en ander besittings afstand gedoen het nie”.

Intussen tik die tydbom van die revolusie rustig voort.

Ondersteun hierdie blad deur by praag aan te sluit.

Front Nasionaal eis optrede van minister oor plaasaanvalle

Oor die afgelope 12 ure het Boere Krisis Aksie berig van 3 plaasaanvalle: een elk by Doornkraal, Cullinan, by St Francisbaai in die Oos-Kaap en by Morningside. Daar bestaan geen betroubare statistiek oor die aantal mense wat reeds in plaasaanvalle die lewe gelaat het nie, aangesien minister Nathi Mthetwa reeds in 2009 opdrag gegee het dat geen afsonderlike statistiek bygehou word nie.

Plaasaanvalle word van owerheidsweë as gewone misdaad beskou.

Sommige onbesvestigde bronne beweer dat soveel soos 68 000 Afrikaners reeds sedert 1994 vermoor is, wat aan internasionale definisies van volksmoord voldoen. Daar is reeds 3 000 boere vermoor, wat gelykstaande aan 10% van die geregistreerde, produserende komersiële boeregemeenskap is. Die wreedheid waarmee hierdie aanvalle dikwels gepaard gaan, kan beskou word as ‘n klad op die naam van enige regering wat nie sy burgers kan beskerm nie. Die gevolg hiervan op die ekonomie en die moreel van die volk is vernietigend.

Afrikaners word letterlik deur geweld uit die land verdryf.

Front Nasionaal eis nou dat die Minsister van Polisie plaasaanvalle met onmiddelike ingang as prioriteitsmisdaad verklaar en ‘n taakspan in die lewe roep om met belanghebbende organisasies in gesprek te tree ten einde ‘n werkbare oplossing te beding om ‘n einde te maak aan hierdie sinlose geweld en bloedvergieting.

Etiket: Afrikaners