Die Britse eerste minister, David Cameron, gaan volgens kenners sy stryd verloor om die aanstelling van Jean-Claude Juncker as president van die Europese Kommmissie te verhoed.
Die kwessie sal vandag tot stemming gebring word en na verwagting sal Juncker, ‘n Luxemburgse burger, wel aangestel word omdat hy die steun van die meeste Europese staatshoofde geniet.
Die Britse eerste minister poog om aansien in sy eie land te herwin ná die opkoms van die euroskeptiese party, Ukip, tydens die onlangse Europese verkiesings. Gisteraand het Cameron verklaar dat samesprekinge vandag “reguit” gaan wees waar dit gaan om die vasstelling van Europese prioriteite oor die volgende vyf jaar.
“Daar gaan gestem word en laat ons sien wat die uitslag is. Maar dis van die allergrootste belang dat mense weet dat ek doen wat ek sê,” het David Cameron teenoor die BBC verklaar. “Ek het belowe dat daar weer onderhandeling sal plaasvind en dat die Britse volk oor ons Europese toekoms sal besluit… Dis die eerste stap in ‘n lang veldtog om te verseker dat verandering plaasvind wat ‘n beter plek vir Groot Brittanje in Europa sal verseker.”
Volgens Cameron is Juncker “nie die regte persoon om dié instelling te lei nie” en het hy ‘n beroep gedoen op ander Europese leiers wat met hom saamstem om saam te staan.
Jean-Claude Juncker staan buitengewone behandeling vir Brittanje teenoor ander Europese state teen. Hy is egter so te sê verseker van ‘n sege teenoor die Britte vandag en sal hoogs waarskynlik president van die Europese Kommissie word. Juncker was voorheen eerste minister van Luxemburg en ‘n vorige hoof van die maatskappy Eurogroupe.
48 Europese parlementsleden uit 19 lidstaten van 7 politieke formaties veroordelen ‘plaasmoorde’ op blanke boeren in Zuid-Afrika
Philip Claeys (VB) dankt Louis Michel (MR) voor zijn steun
Alleen de Groene fractie met daarin N-VA weigert te tekenen voor de veiligheid van de Zuid-Afrikaanse boeren
Op initiatief van Philip Claeys (Vlaams Belang), Andreas Mölzer (FPÖ) en Fiorello Provera (Lega Nord) werd aan het Europees parlement een verklaring voorgelegd als protest tegen de golf aan ‘plaasmoorde’ in Zuid-Afrika, waarbij al duizenden blanke boeren vermoord werden. De verklaring benadrukt de bekommernis van het Europese parlement, wijst op het systematische karakter van de aanvallen op blanke boeren, en vraagt de regering van Zuid-Afrika om dringende maatregelen om hun veiligheid te verhogen.
De verklaring werd ondertekend door 48 Europese parlementsleden uit 19 lidstaten van 7 verschillende politieke formaties: socialisten, liberalen, christendemocraten, niet-ingeschrevenen, de eurocritici van EFD en ECR en zelfs een lid van de communistische fractie. ‘Het protest tegen de onaanvaardbare Zuidafrikaanse ‘plaasmoorde’ klinkt zo in het Europese parlement over alle lands- en partijgrenzen heen’, stelt Europees parlementslid Philip Claeys tevreden vast.
Het Vlaams Belang dankt in het bijzonder Louis Michel (MR) voor zijn opmerkelijke steun aan dit initiatief.
Opvallend is dat de enige politieke formatie waarvan geen enkel lid steun gaf, de fractie van de Groenen is, met daarin Frieda Brepoels van N-VA. Het Vlaams Belang betreurt dat de Groenen en de N-VA het uitmoorden van blanke Afrikaanstalige boeren in Zuid-Afrika dus volstrekt geen probleem vinden…
Soos wat die tyd aanstap sien ons hoe Westerse lande nog baie kan leer van die Afrikanerleiers van weleer. Wie onthou nog Verwoerd se boodskap dat sodra Mandela president word, sal die bakens van die Weste ten gunste van daardie gevaarlike ideologie van kommunisme val? Of PW Botha se waarskuwing van die totale aanslag sodra kommunisme oorneem? In daardie opsig funksioneer Suid-Afrika soos ’n mikrokosmos vir die res van die Westerse wêreld. Net soos die Sowjet Unie ’n eksperiment was om te sien hoe suksesvol kommunisme uitgevoer kan word na die res van die wêreld, is Suid-Afrika ’n laboratorium om te sien hoe Westerse volkere omgaan met hul eie kulturele ondergang.
Hierdie Nuwe Wêreldordetsoenami wat besig is om die Weste te oorspoel is egter nie net van die onlangse tyd nie, maar het geleidelik ontwikkel oor honderde jare vanuit verskillende oorde. Een van die eerste belangrike aanwysings in hierdie verband was die Skot John Robison se Proofs of a Conspiracy uit 1797. Uiteindelik sal hierdie verskillende strominge by mekaar uitkom, met soos gewoonlik slegs ’n klein groepie ingewydes wat die volle oorsig het van wat presies gebeur.
Om hierdie totale aanslag meer oorsigtelik te maak sal dit ’n goeie idee wees om na ’n aantal verskillende onderdele te kyk waaruit dit bestaan. Ek het dit saamgevat onder ’n aantal kriteria om te probeer om meer helderheid op die saak te werp. Die onderwerpe wat hier ter sprake sal wees is wetgewings, kultuur en geloof.
Internasionale wetgewing. Op hierdie stadium is daar rofweg gestel twee soorte regstelsels wat geld in die wêreld, naamlik wette op land en wette op see. Die wette op land verskil uiteraard van land tot land, maar die wette op see is min of meer universeel. Die mees uitgebreide wetstelsel op see is afkomstig uit die admiraliteit, en is al grotendeels opgeneem in die landswette van die meeste handelslande. In stede soos Amsterdam, Londen, New York en ander sien ’n mens op belangrike historiese geboue allerlei standbeelde en ornamente wat die dakke en voorgewels versier. Een van hierdie ornamente wat op die hoogste punt van die dakke pryk is ’n brons of geelkoper seilskippie. Daardie skippie beteken iets. Dit gee aan dat in daardie gebied koopvaardywette geld. Koopvaardywette is gebaseer op admiraliteitswette, aangesien die admiraliteit die eerste beheerliggaam op see was wat ’n uitgebreide regstelsel ontwikkel het. Omdat die meeste handel oor see gaan, is tot op vandag die admiraliteitswette die basis waarop koopvaardy- en handelswette geskoei is.
Soos enige regsgeleerde kan beaam is wette gebaseer op ’n bepaalde gees. Die Franse grondwet is gebaseer op die gees van vryheid, gelykheid en broederskap, dié van Amerika op die gees van vryheid en indiwidualisme, en die gees van die admiraliteitswette berus op eer. Die bemanning op ’n skip is verplig om alles wat gebeur aan die kaptein te vermeld. Hulle moet hul eie belange opsy sit ter wille van die groep, anders kan die hele missie gevaar loop, vandaar dat eer die belangrikste deug is in die admiraliteit.
Die afbraak van landsgrense soos byvoorbeeld in die Eurolande gaan gerieflik help om die admiraliteitswette te bevorder. Hierdie wette mag dalk belangrik wees op see, maar as dit elke faset van ons lewens gaan oorheers kan dit ’n probleem word. Waar wette op land oor die algemeen ingestel is om persoonlike vryheid te waarborg, is wette op see slegs gebaseer op resultate. Dit kom daarop neer dat jou eie persoonlike ontwikkeling niet tot sy reg kan kom nie en dat diegene wat in beheer is van jou alles van jou moet weet. Daar is geen privaatheid meer nie en geen persoonlike ontwikkeling nie. Alles is onderhewig aan die groot loerbroer en enige afwyking kan gestraf word. Die uiteinde is dus nie veel anders as slawerny nie. ’n Mens kan dit duidelik ervaar in ’n seevarende moontheid soos Nederland waar die bemoeisieke regering alles van sy inwoners moet weet. Enigiets privaat en persoonlik word met agterdog bejeen. Dit is daarom belangrik dat ons landswette moet respekteer en moet waak teen oormatige admiraliteitswette wat orals ingevoer gaan word.
Kultuur. Dit word deesdae al hoe kranksinniger wat mense as esteties kwalifiseer. Opvattings wat nie in tradisie gewortel is nie word opgehemel terwyl alle andere opvattings wat oor honderde jare ontwikkel het as agterlik of onvanpas beskou word. In Swede word dit ook steeds meer die norm om nie meer na mans en vroue in die derde persoon (‘han’ of ‘hon’) te verwys nie, maar met die neutrale ‘he’. Hierdie jarelange droom van die universele mens het ’n belangrike ideaal gevorm by die Swede, en nou sit hulle met ’n onwerkbare situasie, ’n uitgeputte welsynstaat en minderhede uit Moslemlande wat Swede ’n reputasie gegee het as die land met ’n verkragtingsyfer wat twintig keer hoër is as die Europese gemiddelde.
Andersyds het ons almal die wenner van die afgelope Eurovisie Musiekfees gesien, naamlik ’n bebaarde transseksueel uit Oostenryk. ’n Vrou of iets met ’n baard wat ’n soort afgesaagde James Bond deuntjie gesing het moet ons as ’n monumentale prestasie beskou. Let wel, die kompetisie se naam is “Eurovision”, met ander woorde “visie van Europa”, oftewel dit waarheen Europa oppad is. En dit is ’n goeie vraag. Waarheen is Europa (en ipso facto die Weste as geheel) oppad met hul patologiese ophemeling van alles wat afwyk? Voorlopig lyk dit in elk geval asof die Weste met die EU as beliggaming op ’n chaotiese toestand afstuur.
Die sielkundige Kurt Lewin se konsep van fluïditeit kan ons hiermee help. Met fluïditeit word bedoel dat daar ’n georganiseerde chaos moet plaasvind om mense te verwar en te reduseer tot ’n toestand soortgelyk aan ’n vroeë kindertyd. Dit word onder andere gekenmerk deur gebrek aan selfdisspiliene, oppervlakkige vermaak wat tradisionele kultuur en tradisie verdring, en onderwys wat deesdae eerder bestaan uit beroepsopleiding as opvoeding. Blykbaar is selfs die inhoudlose pubertelevisiekanaal M-TV se naam kripties vir “Empty TV”, wat weereens wys dat hierdie ophemeling van sotheid doelbewus georkestreer word.
’n Wêreld soortgelyk aan Jose Ortega y Gasset se La Rebelion de las Masas is die gevolg, aangesien almal iets te vertelle het in hul hiperdemokrasie maar niemand werklik iets te sê het nie. Hulle het ook nie die integriteit om op te volg wat hulle sê nie, terwyl geleerde en ervare mense se menings net so swaar weeg soos iemand wat onkundig is en dus verdring word. Die chaos wat hieruit gaan ontstaan sal ’n despotiese gesag iewers in die toekoms ’n noodsaak maak soos wat mense op soek gaan na iemand wat orde in die chaos kan bewerkstellig.
Om die waarheid te sê is hierdie chaos selfs in beton gegiet. Die Europarlementgebou in Strasbourg is ontwerp om soos die Toring van Babel te lyk, en interessant genoeg is die parlementêre setels in sewe halfrond rye gedeel sodat dit lyk soos ligstrale. Die getal sewe het ’n belangrike esoteriese betekenis. Van oudsher uit die mitologie word sewe ligstrale beskou as ’n samestelling tussen verskillende opvattings om die mensdom in ’n hoër staat van perfeksie te stuur, volgens die leerstelings van die teosofie en New Age bewegings altans. Die bedoeling van die EU is nie net om handel te bevorder nie, maar om ’n nuwe tydgees in te lui.
Wat nog ’n verdere aanwysing is dat die EU nie deur praktiese politiek bestuur word nie, kan ons kyk na die swaargewigte binne hierdie unie. Soos die nie-verkose voorsitter van die EU, Herman van Rompuy self toegegee het is hulle almal Jesuïete. Die belangrikste funksies binne die EU word beklee deur die Seuns van Loyola. Die uitsondering is natuurlik die dominee se dogter Frau Merkel, wat ’n gerieflike teenwig bied om die ware gesig van die EU effens te verdoesel.
Seker die vernaamste kenmerk van hierdie bedugte orde is dat die doel die middele heilig. Volgens die Eed van Inwyding wat elke prominente Jesuïet moet onderteken is alles geoorloof, van moord, marteling, lieg, bedrieg tot verkragting, vergiftiging, lis en bedrog ensovoorts, solank die doel maar bereik word.
Ons kan duidelik sien dat die Jesuïete die ware stigters is van kommunisme. In elk geval het hulle van alle groepe die meeste ervaring met infiltrasie, sabotasie, konkel agter die skerms en wêreldheerskappy, en is daarom die perfekte kandidate om die Unie te lei.
Vir diegene wat dink ek oordryf, kan ons na die eerste belangrike EU referendum in 2005 kyk. Nederland en Frankryk het tesame massaal ‘nee’ gestem teen ’n nadere samewerking binne die EU, maar met allerlei geknoei het die elite desondanks die samewerkingsverband deurgedruk, waarmee die Nederlanders en Franse nog ’n stukkie van hul soewereiniteit moes prysgee, teen die wil van die burgers in. ‘n Ander aanwysing sien ons tans met die krisis in Oekraïene. Volgens Poetin is die ware verkose Oekraïense president Janoekowietsj uit die saal gelig omdat hy nie met die EU wou saamwerk nie, met ander woorde sy beleid het te veel berus op soewereiniteit in plaas van onderworpenheid aan daardie korrupte beheerliggaam genaamd die Europese Unie. En nou moet daardie land dit bekoop met ’n kleinskalige burgeroorlog.
Ons sien nou by die afgelope verkiesing dat mense massaal hul misnoë begin wys teenoor die Unie, veral noudat Marine le Pen se anti-EU Front National ’n belangrike oorwinning behaal het. In Nederland het Geert Wilders se PVV nie so vooruitgestreef nie, waarskynlik oor sy onlangse “Minder Marokkane” uitlating wat baie kiesers van hom vervreem het. Ek dink egter nie dat hierdie ruk na regs ’n invloed sal hê nie. Dis hooguit slegs een stappie terug, maar die EU sal sy wil hoe dan ook aan sy onderdane opdring.
Ons is geneig om te vra hoekom hierdie behoefte om massaal te integreer belangrik is vir hulle. Selfs die bekende Britse teenstander van die EU, Nigel Farage het al tereg gevra hoekom hulle hierdie obsessie het om die EU ten alle koste te laat slaag. Uiteraard speel mag en materiële gewin ’n rol, maar dit is nie al nie.
Die ware antwoord hierop is eintlik net so sinies as wat dit eenvoudig is, naamlik die uniewording het niks met die gewone burger uit te waai nie! Die argitekte agter die eenwording volg bloot instruksies op wat al honderde jare oud is. Die beginsel om so veel moontlik mag te konsentreer in die hande van ’n klein groepie ingewydes is al so oud soos die mensdom self. Interessant genoeg dink sommige van die meer okkulte figure selfs in terme van siklusse wat oor duisende jare strek waaraan hulle gehoor probeer gee, en ons moet beslis nie die fout maak om hul mag en toewyding te geringskat nie.
As ons werklik wil weet wat die toekoms van die Weste en die EU gaan wees, sal dit ’n goeie idee wees om te kyk na twee parallele strominge, te wete die konsep van Sinargie, soos ontwikkel deur die Fransman Joseph Alexandre Saint-Yves, en die teosofie van Helena Blavatsky en haar opvolger Alice Bailey.
Sinargie het te make met die ontwikkeling van ’n rigide burokrasie bestaande uit ’n heersersklas wat meen dat hulle voorbestem is om te regeer. Hulle het totaal geen boodskap aan demokrasie of persoonlike vryheid nie. Dit het ontstaan as ’n reaksie op die anargie van die laat negentiende eeu en dat mense self nie in staat is om te weet wat goed is vir hulle nie. Vandaar meen hierdie ingewyde heersers dat hulle die septer moet swaai omdat hulle weet hoe om te sorg vir hul onderdane. Die huidige chaos wat ons nou sien is waarskynlik ’n poging om dieselfde anargie na te boots sodat die EU se bestaan verder geregverdig kan word.
Sinargie was egter nie volledig uitgedink deur Saint-Yves nie, maar het volgens hom ’n tradisie wat honderde jare oud is. Die Republiek van Plato was immers ook ’n bestel wat op sinargie berus het. Die belangrikste draers van die geheime van sinargie was – soos gewoonlik – die bekende verdagtes naamlik die Tempelridders gewees, en mag dalk die rede wees waarom die moderne Tempelridders – die Jesuïete – die taak op hul geneem het om die EU te lei.
Die ander belangrike stroming wat die EU vormgee is terug te vinde in die leerstellings van die teosofie. Hierdie benadering is baie abstrak en misterieus maar ons kan die uitwerkinge daarvan aanvoel. Wie sou byvoorbeeld in die tagtiger jare kon dink dat popsterre soos Ke$ha openlik satanisme, kannibalisme en om jonk te sterf sou ophemel? Of dat Richard Dawkins ’n platform gegee word om sy ateïsme rond te basuin terwyl sy formidabele opponente soos Rupert Sheldrake, Jonathan Black of Rodney Stark se stemme skaars gehoor word?
Die antwoord het te make met die Vistydperk wat nou begin afloop en die Waterdraertydperk (“Age of Aquarius”) wat nou aan die daeraad hang. Dit mag ’n verklaring bied hoekom daar ’n vyandige ingesteldheid teenoor Christendom heers, terwyl gedagtegoed wat tiperend is van die Waterdraertydperk soos die New Age Beweging, astroteologie en teosofie nou steeds meer aanvaar word. Die konsep van eenheid en die sewe ligstrale soos hierbo vermeld vorm ’n belangrike hoeksteen in die Waterdraertydperk. Dit kan egter ook verwys na die sewe gode van chaos soos uitgebeeld in die Nag Hammadi of die sewe geeste van Olympus wat elkeen oor ’n bepaalde gebied heers.
Hoe dit ook sy, die EU is vormgegee deur mense wat ’n gedeë kennis van die mistieke en okkulte het. Dit is hulle wat uiteindelik gaan bepaal waar Europa en die Weste as geheel oppad is. Ons is aan hulle oorgelewer, net soos wat hulle glo dat hulle aan kosmiese instruksies onderhewig is.
Egter, die voordeel van die Waterdraertydperk is dat alles wat in newels verhul was gaan uitlek aan die publiek, en die gewone mens gaan uiteindelik sien wat werklik aangaan, altans dit is wat die kenners beweer.
Kom ons hoop dat daar nog genoeg energie en solidariteit bestaan onder Westerse volkere om ons ware vryheid en soewereinitiet terug te eis en om nie opgesluk te word in hierdie kranksinnigheid van ’n paar magsbehepte imbesiele nie.
Dan kan ons werklik weer voortbestaan in geregtigheid.
Die Sweedse Demokrate, wat saam met die Franse Front National, die Vlaams Belang en ander partye deel van die regse groepering in die Europese Parlement gaan uitmaak, het twee setels in Straatsburg, waar die parlement geleë is, ontvang. Dié kleiner Sweedse party het in die pas afgelope Europese verkiesing sy steun vanaf 5 persent tot bykans 10 persent verdubbel.
Volgens die invloedryke politieke kommentator van die Londense Financial Times, Gideon Rachman, sou dit ‘n “fatale fout” wees om die swaai na regs in Europa te ignoreer. In gister se Financial Times skryf hy:
Dit is hoogs waarskynlik dat Europa se leiers gaan poog om die uitslae van die Europese verkiesings af te lag en hul toevlug tot alledaagse politiek gaan neem. Dit sou ‘n groot, moontlik fatale, fout wees.
Nie net verwerp ‘n toenemende aantal kiesers in al die EU-lande die immigrasiepolitiek van die Europese en Brusselse elite nie, maar ook hul ekonomiese beleid en die oorgawe van nasionale soewereiniteit aan die supranasionale instelling wat die Europese Unie verteenwoordig. Ongeveer ‘n kwart van Europese kiesers stem nou vir “nie-tradisionele” partye of partye wat buite die hoofstroom van die politiek staan en dus sonder enige werklike politieke mag is.
Terwyl die tradisioneel linkse Sosiaal-Demokratiese Party in Swede 24,5 persent van die stem op hom verenig het, het die Groenparty ook sterk vordering gemaak met 15,2 persent van stemme.
‘n Nuweling in Swede is die Feministiese Insiatief wat ‘n enkele setel in die Europese Parlement met 5,3 persent van die stemme verower het.
Hierteenoor het die Gematigde Party in Swede ‘n daling in steun ondervind en 13,5 persent aangeteken. Die voorheen gewilde “Rowersparty” het slegs 2,2 persent ontvang en moes albei sy huidige setels in die Europese Parlement afstaan. Swede is ook die tuiste van ‘n internetroofkykkultuur met die wêreldberoemde en berugte “The Pirate Bay” waar gebruikers gratis musiek en rolprente kan aflaai.
Swede het 20 verteenwoordigers in die Europese Parlement teenoor Frankryk se 74 of Duitsland se 99 LEP’s (Lede van die Europese Parlement) in Straatsburg. Dit beteken dat daardie 20 setels nou onder 9 Sweedse partye verdeel moet word, terwyl daar voorheen 8 partye in die Europarlement verteenwoordig was.
Die volledige uitslag van die Europese verkiesing in Swede lyk so:
Linkse Party 6,3 persent
Sosiaal-Demokrate 24,4 persent
Groenparty 15,3 persent
Liberale (Folkpartiet) 10,0 persent
Christen-Demokrate 6,0 persent
Gematigde Party 13,6 persent
Sweedse Demokrate 9,7 persent
Rowersparty 2,2 persent
Feministiese Inisiatief 5,3 persent
Sentrumparty: 6,5 persent
Deesdae is dit in die mode om ANC-gesind of swartkruipend of dan ten minste handevat-geöriënteerd te wees. Om regsgesind in die politiek te wees, is taboe, want die ANC en sy meelopers hou nie daarvan nie. Dit is mos die ANC wat ons met die hulp van FW de Klerk se versiende staatsmanskap van ‘n burgeroorlog gered het. Sedertdien word alles mos reggemaak/getransformeer wat weens apartheid verbrou is. Daarom behoort almal glo die ANC goedgesind te wees of hulle ten minste ‘n kans te gee om die land uit die apartheidsmoeras te bestuur.
Almal wat regs is, word as verregs geëtiketteer, asof daar aan daardie kant van die spektrum geen nuanses moontlik is nie. In werklikheid is daar enersyds regses wat kompromieë aangaan en die ANC met die heuningkwas benader en andersyds regses wat ‘n euwel of kanker herken wanneer hulle dit sien en kompromisloos op koers en in die kol, dus eintlik nóg links nóg regs, bly.
Onlangs is op Praag (16 deser) berig dat die Vryheidsfront Plus samewerking, eintlik enige assosiasie, met Europese regse partye verwerp. Geert Wilders se Partij voor de Vrijheid (PVV) en Marine de Pen se Front Nationale (FN) word spesifiek genoem. In November het hierdie twee partyleiers ontmoet en Leopold Scholtz het ‘n berig daaroor geskryf wat in Die Burger (16 Nov, p 11) gepubliseer is.
Scholtz noem dat die PVV 21% steun in Nederland en die FN 24% steun in Frankryk geniet. “Dit maak albei in hulle onderskeie lande tans virtueel [hy bedoel: in werklikheid] die grootste party. Le Pen se besoek aan Wilders het te make met die Europese parlementsverkiesing van Mei. Die Europese parlementêre reëls bepaal dat partye wat saam minstens 27 setels met verteenwoordigers uit minstens sewe lande het, saam één koukus kan vorm. Dit beteken meer spreektyd en veral subsidie uit die parlement se begroting. Dus het Le Pen en Wilders afgespreek om met die oog op die verkiesing saam te werk. Hulle soek ook die steun van ander ekstreem- of uiters regse partye soos Vlaams Belang in Vlaandere, die Oostenrykse Vryheidsparty (ÖVP), die Deense Volksparty (DFP), die United Kingdom Independence Party (Ukip), ens.”
Let op Scholtz se frase: “ekstreem- of uiters regse partye.” Daarna erken hy egter variasies by hierdie sogenaamde verregses: “Die probleem van die Europese regses is dat hulle oor talle sake verskil.” Byvoorbeeld, Wilders is pro-Israel en anti-Nazi en -Islam. Le Pen se party, daarenteen, het ‘n anti-semitiese en pro-fascistiese oorsprong, terwyl Le Pen sê “sy het niks teen die Islam of Moslems nie.” Later water Scholtz die verregse-etiket verder af: “Die demokrasie het egter die manier om ekstremiste te slyp. En, in ‘n poging om die gros kiesers te bereik, het die meeste regse groepe die laaste tyd juis na die politieke midde beweeg. Vroeër of later word hulle ook deel van die establishment.”
Wat Scholtz eintlik uitwys, maar nie uitdruklik sê nie, is dat demokrasie (veral in sy uiterste vorm van een asem, een stem, soos in Suid-Afrika) ‘n onding is; dat politieke partye in so ‘n opset hulle beginsels en waardes moet prysgee en al hoe meer identiteitsloos word, dermate dat politici se persoonlikheid (bv hoe hulle op televisie vertoon) en nie beleid nie deurslaggewend die getal stemme bepaal wat hulle op hulle verenig. Vir politici gaan dit eerder om den brode en nie om die behoud van gesonde beginsels of die beste belang van die land nie. Die DA as die ANC lite versamel al hoe meer Afrika-gewig. Dit is verkieslik om eerder ‘n eerbare gideonsbende of selfs ‘n een-mens-beweging te wees wat rigtingvas marsjeer. Die regse partye in Europa het wesenlike besware teen identiteitsloosheid. Daarom is hulle teen die Europese Unie (EU) en teen die euro-geldeenheid gekant. Hulle wil die EU van binne af afbreek, sodat bv Nederland weer Nederland en Frankryk weer Frankryk kan word.
Scholtz se skrywe het my belangstelling in so ‘n mate geprikkel dat ek sedertdien ‘n halfdosyn boeke oor die Europese “regse” politiek gelees het. In hierdie skrywe beperk ek die aandag tot ‘n enkele boek, wat na bewering die eerste boek is wat in Engels oor hierdie onderwerp gepubliseer is. Dit is die Kroaat Tomislav Sunic se Against Democracy and Equality: The European New Right (London: Arktos Media, 3rd edition, 2011, 236p; Amazon Kindle $10.99). Die vorige uitgawes is in 1990 en 2004 gepubliseer. Die teks is op die outeur se doktorale proefskrif (University of California, Santa Barbara, 1988) gebaseer.
Aan die term “regs” kleef daar veral sedert die Tweede Wêreldoorlog ‘n geurtjie. Jean-Christian Petitfils stel dit soos volg: “Inasmuch as the label ‘Left’ seems flattering, the label ‘Right’ sounds like an insult” (Sunic, Kindle 768). Alain de Benoist versag die bedenkinge oor “regs” soos volg: Die European New Right (ENR) “are on the Right, but they are not necessarily of the Right” (876). Talle denkers met uiteenlopende idees word onder die sambreelnaam ENR betrek. Dalk sou die term “neo-konserwatisme” ‘n beter algemene aanduiding van hulle opvattings gee.
Enersyds word die benaming ENR gebruik om hierdie Europese denke van dié in veral die VSA te onderskei. Amerikaanse regsheid word deur religieuse fundamentalisme, kapitalisme en soms naakte anti-swart rassisme (swart = sleg) gekenmerk. Andersyds word die woord “New” ingevoeg om assosiasie met fascisme en veral naziïsme te vermy. Die ENR het hom die beste in Frankryk gevestig. In Duitsland vat dit stadiger pos, juis vanweë daardie land se nazi-verlede. In Duits word die ENR eerder “Neue Kultur” genoem (4866, 4876). Dit is uiters moeilik om die verskillende sienings binne die ENR sowel veralgemenend as sinvol te verwoord. Ek poog om dit na die beste van my vermoë te doen.
Die verdeeldheid in ENR-geledere kom spoedig na vore. Alain de Benoist, wat die voorwoord geskryf het, is ten gunste van albei die verskynsels (demokrasie en gelykheid) wat in Sunic se boektitel vir verwerping uitgesonder word. Sunic het dit na aanleiding van die standpunt van Vilfredo Pareto (1848-1923) gedoen. In die vorm wat hulle in die nuwe Suid-Afrika aanneem, het ek dit ook teen demokrasie en gelykheid. Demokrasie, wat in baie vorme kan voorkom, is vir De Benoist aanvaarbaar as dit wesenlik deelnemend is. Despotisme, diktatuur en enige totalitêre gesag word verwerp; ook sterk gesentraliseerde regering. Staatsgesag moet soveel en sover moontlik afgewentel word. Voorkeur word herhaaldelik vir “subsidiarity” uitgespreek, dus “devolution of decision-making within the European Union from the centre to the lowest level possible” (Collins World Encyclopedia, 2003, p 884). De Benoist het dit wél teen hoe demokrasie hom dikwels in die praktyk voordoen: “One no longer discusses, one denounces. One no longer reasons, one accuses. One no longer proves, one imposes” (5662).
In die politiek gaan dit vir die ENR enersyds om die erkenning van diversiteit en andersyds om die grootste moontlike mate van groepsoutonomie. Sowel individue as groepe het ‘n bepaalde aard of identiteit, bv kultureel, wat uitdrukking in bv ‘n eie taal vind. Volgens HAT is kultuur: “Die ganse geestelike besitting van ‘n volk of ander groep(ering) op elke terrein; geesteslewe, beskawingstoestand.” Die wêreld is nie ‘n politieke of kulturele eenheid nie, maar ‘n pluriversum: “In a multipolar world, power is defined as the ability to resist the influence of others rather than to impose one’s own. The main enemy of this pluriverse will be any civilisation pretending to be universal and regarding itself entrusted with a redeeming mission … to impose its model on all others” (5314). Die ENR se weersin in veramerikanisering herinner aan die uitgesproke standpunt van die eertydse Franse staatshoof, Charles de Gaulle (1890-1970).
Kontak tussen kultuurgroepe moet nie gedwonge wees nie maar op vrye assosiasie berus. Immigrasie moet ter behoud van groepsidentiteit beperk word. Groepskultuur behoort beskerm te word, maar dit moet volgens die ENR liefs nie tot nasionalisme oordryf word nie. Dit word gesê na aanleiding van die rampe wat oordrewe nasionalisme eeue lank in Europa veroorsaak het. Rassisme word veroordeel, maar daar moet die basiese eerlikheid wees om verskille by mense te erken. ‘n Mens kan nie ‘n wêreldburger wees nie, want die wêreld in sy geheel is nie ‘n politieke entiteit nie. De Benoist skryf: “The abstract man, the universal man, that type of man does not exist” (3305).
De Benoist het dit ook nie teen gelykheid as sodanig nie; wel teen gelykmaking. Hy verwys in hierdie verband na die werk van sendelinge wat oral in die wêreld dieselfde imperialistiese model aan mense opdring om hulle in ten minste religieuse opsig eenders te probeer maak. Hierdie eendersheid word dan tot die bekeerlinge se vernaamste kenmerk verhef. In die politiek vind iets soortgelyk weens veramerikanisering plaas. Die Amerikaanse staatsbestel en leefwyse word deur Amerikaners as die beste aan die res van die wêreld voorgehou. Kultureel word hierdie gelykmaking deur bv rolprente (Hollywood) en televisieprogramme bevorder.
In die plek van religie word sekularisasie/verwêreldliking dikwels deur die ENR bepleit. Een van die besware teen sowel monoteïsme as kommunisme is die totalitêre aard daarvan. Diversiteitsonthalwe word in die plek van monoteïsme eerder politeïsme verkies. “Secular salvation” is aan die orde van die dag (3641). Daar is selfs diegene wat meen dat na sommige heidense praktyke van eeue gelede teruggekeer moet word.
In werklikheid het sowel kommunisme as kapitalisme in hulle strewe na gelykmaking gefaal; veral op ekonomiese gebied, wat aanleiding tot grootskaalse staatswelsynsprojekte gegee het. Dit behoort veel eerder om sinvolle sosiale geregtigheid, gebaseer op heldere denke, te gaan. Gelykheid, insluitende gelyke geleenthede, sal ‘n hersenskim bly so lank mense talentgewys by geboorte, dus geneties, verskillend toebedeel word. Byvoorbeeld, kinders in dieselfde gesin verskil in intellektuele vermoë. Hoeveel te meer nie kinders uit verskillende gesinne en (etniese) groepe nie. Verworwe (eerder as geërfde, bv aristokratiese) status, danksy bv inspanning of toewyding, wat neerslag in elitisme kan vind, behoort nie as verwerplik geag te word nie.
Vir die ENR gaan dit om konserwatiewe beskouings wat Westerlinge reeds vyf duisend jaar lank beïnvloed. Sommige van hierdie retro-sienings sal uiteraard vir hedendaagse gebruik aangepas moet word. In die ENR-visier is veral die liberale demokrate wat bv oorverdraagsaamheid/inklusiwiteit en gelykheid (wat tot eendersheid oordryf word), asook vryheid en menseregte (sonder klem op verantwoordelikhede), predik. As gelykheid tot eendersheid oordryf word, is dit om ‘t ewe of ‘n mens met ‘n man of ‘n vrou trou. Mans en vroue in dieselfde kultuur kan gelyk geag word, maar dit wis nie hulle verskille uit nie. Sunic het dit teen inklusiwiteit as “mobocracy”, dus verswelging deur die massa, wat die ryke Europese kultuurerfenis deur gelykmakende middelmatigheid ongedaan probeer maak. Regering deur die massa, soos wat ons in die nuwe Suid-Afrika het, is ‘n vorm van totalitêre regering. Jean-Jacques Rousseau (1712-1778) het dit “totalitarian democracy” genoem (4024). Die chaos wat dit veroorsaak, lei uiteindelik tot “Caesarisme” (1929), ‘n ander vorm van totalitêre regering.
Die ENR het dit ook teen die Amerikaanse liberalisme waarin dit gaan om materiële vooruitgang, die herverdeling van rykdom en ‘n immer langer wordende lys van menseregte, terwyl moraliteit, wat as die beheermeganisme van bandelose vryheid moet dien, verwaarloos word. In Frankryk sou sodanige gesindheid eerder progressief as liberaal genoem word. In Europa is ‘n liberalis ‘n ondersteuner van individualisme, vrye handel (wat nie deur alle lede van die ENR ondersteun word nie) en die minimum owerheidsinmenging. Europese liberalisme word dus met konserwatisme geassosieer en is die teenpool van Amerikaanse liberalisme, wat ‘n linkse humanistiese of mensliewendheidsgeurtjie het.
Menseregte en naasteliefde word soms dermate oordryf dat dit lyk asof ‘n soort “ander-” of medemensgestremdheid van almal verwag word; jou lewe word oorheers deur die onbillike aansprake, sonder teenprestasie, wat deur onverdienstelikes geëis word. Ons word teen wil en dank verplig om toenemend broerwagters te wees. Claude Polin “notes that modern man’s ideal of ‘tenderness for humanity is also his ability to destroy humanity'” (4240). “According to [Louis] Rougier, man can fully enjoy his rights, and define his liberty, only when he lives in communion with a people sharing the same destiny and the same culture” (3347).
Die ENR dateer uit 1968 toe die “Research Group for the Study of European Civilisation” (GRECE) gestig is. Dié akroniem verwys na antieke Griekeland, die wieg van Europese beskawing. GRECE is bloot ‘n meta-politieke denkskool en nie ‘n politieke beweging nie. Die kern van politiek word deur kultuur bepaal. In daardie sin is die ENR veel eerder ‘n kulturele as ‘n politieke denkskool: “Culture is the most effective carrier of political ideas because culture mobilises the popular consciousness not only by virtue of ephemeral slogans, but also by a genuine appeal to the historical memory of the people” (1346). “Cultural power is a prerequisite of political power … Culture is not just an ornament or a ‘superstructure’ to be delivered piecemeal to the people; it is a vital and indispensable part of human development capable of inducing social consensus and providing a ruling elite with lasting* political legitimacy” (1353). *Hierdie “lasting” klink ooroptimisties en kan betwyfel word.
Die doel van die ENR is nie om linkse en regse menings te identifiseer nie; eerder om valse en juiste idees met die oog latere aksie te onderskei. Teen kommunisme, kapitalisme en liberale demokrasie, veral in die Amerikanse sin, word ewe sterk standpunt ingeneem. Die ENR-denkmodel is nie algemeen Westers nie, maar spesifiek Europees. Wes- en Oos-Europa, wat Rusland insluit, word as ‘n eenheid beskou. Die Europese Unie (EU) is egter ‘n foutiewe model wat mag imperialisties sentraliseer. Die EU word as deel van gelykmakende globalisering beskou. Wat nodig is, is ‘n federale model waarin elke land en kultuurgroep (idealisties: iedere tuisland en nasie) sy identiteit bevestig en uitbou.
Europeërs moet kies: “to be the architects of their own history or to become the subjects of the history of others” (401). Alain Besançon skryf: “A man without memory [or history] is of absolute plasticity. He is recreated at all moments. He cannot look behind himself, nor can he feel a continuity within himself, nor can he preserve his own identity” (4264). Dink in hierdie verband aan bv die oud-Broeders wat verloopte Afrikaners geword het.
Aan die einde van sy voorwoord formuleer Alain de Benoist sy standpunt soos volg: “The ENR makes a great effort to identify its real enemy. The main enemy is, on the economic level, capitalism and the market society [ongebreidelde materialisme]; on the philosophical level, individualism;* on the political front, universalism; on the social front, the bourgeoisie;* on the geopolitical front America. Why capitalism? Because contrary to what Communism preached, capitalism is not only an economic system. It is first and foremost an anthropological system, based on values that colonise the symbolic imagination and radically transform it. It is a system that reduces everything of value to its values in the market, and to exchange value” (434). “It means transforming the planet into a giant supermarket and a gaint civilisation of commerce” (444).
Volgens Guillaume Faye “money … has become the ultimate criterion; indeed, the language of Western civilisation” (3624). Mense word tot “happy robots” gereduseer (1119). Die argument teen materialisme word soos volg pragtig verwoord: “To be more instead of to have more” (5643). Dus, geestelik-kulturele diepte is belangriker as materiële besittings, oftewel: Wat help dit as jy alles in die wêreld besit terwyl jou gees skade ly.
* Die wysheid om met sowel individualisme as die burgery/middelklas onvergenoegd te wees, kan bevraagteken word. In albei gevalle is die beswaar dalk dat hulle rol soms oordryf word. De Benoist se onvergenoegdheid met individualisme kan veral aan die buitensporige rykdom van sommige kapitaliste toegeskryf word. Vir my bly die hoeksteen van die ideale politieke bestel die grootste moontlike mate van individuele vryheid in soverre dit met sosiale verantwoordelikheid versoenbaar is.
Wat ek hierbo gedoen het, is om De Benoist se voorwoord en sy “Manifesto for a European Renaissance” (1999), wat ‘n bylae tot Sunic se boek is, te gebruik om struktuur aan my skrywe te gee. Die teks is terselfdertyd verryk met Sunic se opvattings; dié waarna De Benoist verwys, asook ander tersaaklike inligting in Sunic se boek. My uiteensetting is seker ook beïnvloed deur ander bronne wat ek oor hierdie onderwerp gelees het.
Daar is nog baie in Sunic se teks wat in die nuwe Suid-Afrika ter sake is. Byvoorbeeld, Pareto word soos volg aangehaal: “These true believers who clamour for change know only what to destroy and how to destroy it, but are full of illusions as to what they have to replace it with” (2133). “For Pareto, the only language people understand is that of force. And with his usual cynicism he adds, ‘there are some people who imagine that they can disarm the enemy by complacent flattery. They are wrong. The world has always belonged to the stronger, and will belong to them for many years to come. Men only respect those who make themselves respected. Whoever becomes a lamb [bv FW de Klerk] will find a wolf [bv Nelson Mandela] to eat him'” (2146).
“The downtrodden and the weak will always appeal to the sense of justice of those who rule, but the moment they grab the reins of power they will become as oppressive as their former rulers. Moreover, if by chance some nation happens to display signs of excessive humanity, philanthropy, or equality, it is a certain symptom of its terminal illness” (2160). “Deluded by dreams of justice, equality, and freedom, what weapons do liberal democracies have today at their disposal against the ‘downtrodden’ masses worldwide? The New Right observes that the sense of guilt among Europeans in regard to Africans, Asians, and other downtrodden populations has paralysed European decision-makers, leaving them and Europe defenceless against tomorrow’s conquerors” (2167).
In ‘n nuwe politieke bedeling kan misdadigers helde word. Terroriste word dan vryheidsvegters genoem. “Vryheidsvegters” is ‘n term “usually assigned to them by Western well-wishers” (4563). Volgens Sunic is dit nie ‘n term wat in die kommuniste se woordeskat aangetref word nie. Dit is die soort ondergrawing van wet en orde wat deur linkse Westerse elemente gepleeg word.
Die Vryheidsfront Plus wil niks met die ENR te make hê nie. In die ENR is daar egter voortreflike denkers met uiters toepaslike idees wat ons in uitnemende mate kan help om nuwe strategieë vir ons bevryding uit ‘n politieke doodloopstraat te ontwikkel. Die idees van die ENR verg egter plaaslike aanpassing, want die omstandighede in Europa en Suid-Afrika verskil soms hemelsbreed. In Europa is daar bv (nog) nie sprake van ‘n alles oorweldigende verswelging deur swartes nie.
‘n Les wat die ENR my geleer het, is om nie meer Westerse beskawing as ‘n ideaal vir myself en Suid-Afrika voor te hou nie. Die assosiasie met Amerika is dan te sterk. Tydens apartheid is die woord “blankes” met “Europeans” vertaal. Dit blyk nou korrek te wees. Pleks van op ‘n hernude golf van Westerse beskawing te hoop, sal ek voortaan liewer vir die plaaslike hervestiging van Europese beskawing pleit; iets wat in 1652 met Jan van Riebeeck begin het.
Porsche-handelaar in Lagos. Maar misdaadsindikate voorsien veral in Afrika se vraag na luuksevoertuie
Westerse joernaliste popel deesdae aanmekaar oor die “nuutgevonde welvaart in Afrika”. Maar nie al daardie tekens van voorspoed soos selfone en luuksevoertuie word wettig bekom nie. Volgens Interpol word luuksemotors, veral viertrekvoertuie, wat in Suid-Europa en in Brittanje gesteel word hoofsaaklik in Afrika van die hand gesit.
Tesame met Rusland, waarheen Noord-Europese gesteelde motors uitgevoer word, is Afrika die belangrikste afsetgebied vir misdaadsindikate wat in motordiefstal spesialiseer. Suid-Afrika ontvang ook sy kwota gesteelde Britse motors met die stuurwiel aan die regterkant.
Ongeveer ‘n kwartmiljoen motors is die afgelope vyf jaar in Europa as gesteel aangemeld en nie teruggevind nie en daar word vermoed dat ‘n groot aantal van dié motors hul weg na die Afrikavasteland gevind het.
Die hoof van Interpol se spesialiseenheid vir voertuigdiefstal, Sebastian Schmucker, sê voertuie word nou op georganiseerde wyse gesteel. “Geïsoleerde gevalle van diefstal omdat ‘n motor mooi is, bestaan nie meer nie,” meen hy.
“Die smokkel van gesteelde motors is deel van georganiseerde misdaad, dwelms, wapens en selfs terrorisme, wat daardeur gefinansier word. Dit is betreklik eenvoudig en die risiko is laag,” sê hy verder.
Die aantal gesteelde voertuie het afgeneem, maar hul waarde het toegeneem omdat die diewe nou slimmer geword het. Hulle verkies om topklasvoertuie te steel, veral vierwielaangedrewe sportnutsvoertuie.
“Sulke voertuie is baie gewild in Afrika vanweë die toestand van die paaie,” sê Schmucker.
Voertuie word ook op bestelling gesteel. Volgens ‘n bron in Abidjan, die grootste stad in die Ivoorkus, plaas kopers ‘n bestelling by ‘n “invoerder” vir ‘n motor van ‘n spesifieke fabrikaat en model, wat selfs die kleur van die sitplekke mag insluit.
Hierna gaan die invoerder se span diewe in Frankryk te werk deur die geklassifiseerde advertensies in Frankryk vir die voertuig te fynkam. Die niksvermoedende verkoper word geflous deur hom met ‘n vervalste tjek te betaal. As die verkoper die gekrediteerde bedrag in sy rekening gewaar, teken hy die voertuig oor. Teen die tyd dat die banke agterkom dat die tjek vervals is, is die motor lankal landuit.
In Abidjan verkeer die koper onder die indruk dat hy ‘n tweedehandse motor teen ‘n goeie prys bekom het, sonder dat hy weet waar die voertuig vandaan kom.
Die Franse owerheid vermoed dat een Ivoriaanse bende reeds 400 motors in Frankryk gesteel het, maar die bendeleier kan nie vasgetrek word nie omdat hy noue bande met die regering van die Ivoorkus onderhou.
Slegs 160 gesteelde voertuie is in Afrikalande oor die afgelope vyf jaar opgespoor. Maar slegs in Duitsland is daar volgens Interpol in 2012 18 500 voertuie met ‘n waarde van 250 miljoen euro (R3 miljard) gesteel.
Nog Europese lande sal binnekort soldate stuur om die Franse Afrikavredesending in die Sentraal Afrikaanse Republiek te versterk.
Dit is deel van Frankryk se pogings om ‘n Europese mag te skep wat die EU voortaan sal kan verdedig.
Sommige ontleders sê die Franse wil NAVO daarmee troef en kritici sê dis ‘n manier vir Frankryk om sy weermag met ander lande se geld te befonds.
Die Franse minisiter van buitelandse sake, Laurent Fabius het hulp versoek om die geweld in die SAR te probeer keer, het RSG berig.
Frankryk het 1.600 soldate in die S.A.R ontplooi om te voorkom dat die geweld tussen die Christen ekstremiste en grootliks Moslem Seleka rebelle verder uitbrei.
Pole, Brittanje, Duitsland, Spanje en België het hulp aangebied. Intussen het Franse soldate vir die tweede keer vanjaar in Mali ingegryp in ‘n poging om insypelaars in die noorde te stuit.
Intussen het die VN berigte ontvang dat tussen 400 en 500 mense in die jongste geweld in Suid-Soedan dood en tot 800 beseer is.
Die regering in Suid-Soedan sê 10 politici is in hegtenis geneem in verband met ‘n mislukte staatsgreep.
Die regering soek nog na die gewese visepresident Riek Machar wat daarvan beskuldig word dat hy die mislukte staatsgreep aangevoer het.
Geweld tussen twee faksies in die weermag het die naweek uitgebreek en die president Salva Kiir het ‘n aandklokreël ingestel.
Die geweld weerspiëel die ernstige verdeeldheid in Afrika se jongste staat, net meer as twee jaar nadat dit van Soedan afgestig het.
Die VSA het intussen sy burgers aangeraai om Suid-Soedan te verlaat en het werksaamhede by sy ambassade in die land opgeskort.
Usoni is ‘n verhaal oor immigrasie. Die Keniaanse toekoms-TV-reeks speel af in 2062 en skets ‘n beeld van hoe die wêreld sou wees as immigrasie omgekeer word en die Europese vlugtelinge vlug na Afrika.
Geskep deur Dr Marc Rigaudis van die Verenigde State se Internasionale Universiteit ( USIU ) in Nairobi, kaats die film Afrika as ‘n oase , die enigste plek waar die son skyn . ‘n Jong paartjie begin ‘n gevaarlike reis om die vasteland te bereik.
Maar voor hul droom verwesenlik kan word, moet hulle die ergste van die mensdom en die onmoontlik element van kans oorkom.
TechMoran se produsent Denver Ochieng verduidelik: ” Usoni is eintlik ‘n reeks wat fokus op die reis van ‘n paartjie van die rampgeteisterde Europa na die nou beroemde Afrika in 2062 . Dit is ‘n verhaal wat fokus op die immigrasiehindernisse van swartes na Europa en kyk na hoe dit sou wees as die omgekeerde moes gebeur.”
Die lokepisode is verlede week gekeur op USIU . Nou is dit wag en sien of dit sal opgetel word deur plaaslike of selfs internasionale kanale.
Margarita Simonjan, 33, hoofredaktrise van Russia Today. Sy is reeds op die ouderdom van 25 in dié pos aangestel.
Margarita Simonjan, 33, is die hoofredaktrise van die staatsbeheerde satellietnuusnetwerk, Russia Today. In hierdie onderhoud, wat met die Duitse tydskrif Der Spiegel gevoer is, beweer sy dat Westerse joernaliste steeds verkies om Rusland as ‘n booswig te skilder en dat haar stasie geen uitlaatklep vir regeringspropaganda bied nie.
Die Russiese president, Wladimir Poetin, het ‘n anti-CNN vir Westerse gehore geskep deur middel van die internasionale satellietnuusnetwerk, Russia Today. Hy het die netwerk van stapel gestuur ten einde “die monopolie van die Angel-Saksiese massamedia te verbreek”. Die regering het kennelik in sy doel geslaag, want die netwerk geniet meer kykers in die vernaamste stede van die Verenigde State as enige buitelandse uitsaaier.
In Washington skakel 13 keer soveel kykers op Russia Today in as op sy Duitse eweknie, Deutsche Welle. ‘n Totaal van 2 miljoen Britte volg die program. Op YouTube het Russia Today, wat in Moskou geleë is, onlangs die miljardgrens verbygesteek, die eerste uitsaaier ter wêreld wat dit regkry. Die hoofredaktrise, Margarita Simonjan, 33, sien die uitsaaier as ‘n soort ministerie van mediaverdediging vir Rusland.
U netwerk sien sigself as ‘n teenvoeter vir die vernaamste Amerikaanse uitsaaiers. Hoe het u daarin geslaag om die CNN-legende, Larry King, 79, van alle mense af te rokkel?
Simonjan: U sal hom daardie vraag moet vra, maar ek weet dat hy hoogs tevrede is om weer in spel te kom.
Wat kan Russia Today aan King bied wat ander nie kan nie?
Simonjan: Ek kan uit een van sy onlangse onderhoude aanhaal: “Ek het gedink ek kan aftree, maar ek is versot op my werk. Ek het nie gedink ek sal dit mis nie, maar ek mis dit wel.”
U netwerk word deur die Russiese regering befonds. Wat staan in u missieverklaring?
Simonjan: As u op enige gewone dag op CNN of die BBC inskakel, is 80 tot 90 persent van die berigte identies. Ons wil wys dat daar baie meer stories daarbuite bestaan as die 10-per-dag wat ‘n mens gewoonlik teëkom. Ek sê nie dat mense nét na ons program moet kyk nie, ek sê hulle behoort dit óók te kyk.
Die Russiese media het ‘n ietwat meer dramatiese siening van u doelwitte. Vele vergelyk u netwerk met die departement van verdediging. U het dit self al gesê, as Rusland gaan oorlog maak…
Simonjan: … dan sal ons by die geveg betrokke raak, ja. Dit is op die land se regte, gewapende konflikte van toepassing. Onthou u die oorlog in Augustus 2008? Op daardie tydstip het die meeste Westerse mediahuise gereageer asof hulle Georgië se departement van verdediging was.
In 2008 het Russiese troepe die Georgiese grondgebied binnegeval nadat president Mikheil Saakasjwili die bevel gegee het om Suid-Ossetië aan te val, ‘n separatistiese republiek wat noue bande met Rusland handhaaf.
Simonjan: Al die Westerse uitsaaiers het slegs die Georgiese kant van die verhaal weergegee. Saakasjwili is op al die netwerke vertoon; sy verklarings is op alle programme uitgesaai. Daar is gesê dat Rusland die oorlog begin het. Daar is gesê dat die land se troepe ‘n besige mark in die provinsiale dorpie Gori gebombardeer het. Ons het dadelik ons korrespondente soontoe gestuur, wat geen spoor van hetsy ‘n geskietery, hetsy bombardemente, kon vind nie. Westerse uitsaaiers het hul dekking in die geheel op die lyding van Georgiese burgerlikes gefokus. Daar was geen verwysing na Suid-Ossetiërs nie, wat intussen elke nag artillerie-aanvalle deur Saakasjwilli moes verduur. Dit was suiwer pro-Georgiese propaganda.
Dit was nie só eensydig nie. SPIEGEL het byvoorbeeld vroeg reeds verslag gedoen dat dit Saakasjwilli was wat die eerste skoot geskiet het. ‘n Komitee van die Europese Unie het tot dieselfde gevolgtrekking gekom.
Simonjan: Sekerlik, maar bloot agterna! Hoeveel mense het werklik die EU-verslag gelees? Die meerderheid mense glo tot vandag toe dat Rusland die oorlog geheel en al sonder provokasie begin het. Die bose Rusland bespring arme klein Georgië.
Dis nie ongewoon om Rusland in die rol van aggressor te sien nie.
Simonjan: Daarteen maak ek beswaar! Rusland het geen oorlog met ‘n ander land oor die afgelope 20 jaar begin nie. By hoeveel gewapende konflikte was Amerika in dieselfde tyd betrokke? Aan hoeveel oorloë het Europa deelgeneem?
Hoe verklaar u Rusland se negatiewe beeld?
Simonjan: Die Weste het nog nooit van die Koue-Oorlog-stereotipe afgesien nie. Een ding wat min joernaliste verstaan, is dat Rusland die Sowjetunie van binne af begin afskaf het. Dit was ons wat besef het dat kommunisme ;’n mislukking was. Ons het verstaan dat dit verkeerd was om ons wil op ander volkere af te dwing. Ons het die Oosblok sy vryheid gegun. Vandag is ons ‘n ander land, met ‘n heel anderse mentaliteit — iets wat Westerse joernaliste soms moeilik vind om te begryp. U, byvoorbeeld, het vroeër verklaar dat Rusland aggressief opgetree het sonder om dit met feite te staaf.
Is Russia Today se oogmerk om objektief verslag te doen? Of gaan dit ten eerste en bowenal daaroor om ‘n perspektief te bied wat anders as dié van die Westerse media is?
Simonjan: Het u al baie voorbeelde van objektiewe verslaggewing in die algemeen raakgesien?
Daar word pogings aangewend om objektief te wees. Maar u netwerk dek net een kant, en bied die Siriese diktator Bashar Assad ‘n platform vir sy politieke boodskap aan.
Simonjan: Daar is mense wat na Assad se politieke teenstanders as die “demokratiese opposisie” verwys. Maar selfs die rebelle het vroue verkrag en kinders vermoor. Neem byvoorbeeld vir Saakasjwilli. Hy word deur die BBC as ‘n held voorgehou. Vir ander verteenwoordig hy ‘n verdrukker. Daar is geen objektiwiteit nie – slegs benaderings van die waarheid deur soveel stemme as moontlik.
Die Russiese opposisie word slegs by uitsondering op u netwerk getoon, behalwe as ‘n teiken vir smeerveldtogte. U het selfs die Russiese woernaalskrywer en dissident Roestern Adagamof van pedofilie sonder die geringste bewys daarvan beskuldig.
Simonjan: Waarom het ons oor Adagamof berig? Want hy was besig om hom in die openbaar as ‘n kampvegter vir geregtigheid te posisioneer
Die beskuldigings wat teenoor hom gemaak is, is uitsluitlik gegrond op verklarings deur sy gewese vrou wat sê dat hy baie jare gelede ‘n minderjarige meisie in Noorweë seksueel mishandel het. Die owerheid het weens ‘n gebrek aan getuienis verseg om ‘n klag teen hom aanhangig te maak.
Simonjan: Ons het hom nie vervolg nie; ons het bloot ‘n verslag uitgesaai. Ons het ook gepoog om ‘n verklaring van die vrou en van Adagamof te verkry. Sou die Duitse media versuim om oor ‘n politieke aktivis wat daarvan beskuldig word dat hy ‘n 12-jarige meisie seksueel mishandel het, te berig? Ek het self met die eggenote gepraat, en ek het beslis nie die indruk gekry dat sy kranksinnig is nie.
Hoe het dit gebeur dat u netwerk die eerste was om beeldmateriaal van die inhegtenisname van ‘n CIA-spioen in Moskou gedurende Meimaand te verkry? Hoe nou werk u met die owerheid saam?
Simonjan: Ons het daardie beeldmateriaal van ‘n agentskap verkry op dieselfde manier as wat elke ander Russiese televisienetwerk te werk gaan. Dit was nie eksklusiewe materiaal nie. Ons was eenvoudig vinniger as die ander om dit te publiseer. – Spiegel Online
Eintlik vier ek glad nie ANC-vakansiedae nie en beskou dit net as ‘n rustige werksdag sonder verkeer of onderbrekings waartydens ‘n mens baie gedoen kan kry. Behalwe die polities korrekte banke, is omtrent al die winkels in elk geval oop, dus heers daar ‘n verfrissende gebrek aan toewyding aan “Wimmens day”.
Netnou het ek egter skrams die opskrif van een van Naspers se idiotiese rubriekskryfsters op News24 raakgesien; elke jaar dien “Wimmens day” as voorwendsel om verslete feministiese clichés aan ons op te dring. Daarom voel ek my genoop om, soos ‘n witmens wat ‘n papier op die vloer sien lê, dit op te tel en in die snippermandjie te gooi. Of om die stuk onkruid of kakiebos uit te trek, voordat dit vervuil.
Ek verbeel my ‘n week of twee gelede het die joernalistiekdosent op die Potch-kampus en eertydse Huisgenoot-joernalis, Hannelie Booyens, insgelyks ‘n tirade teen vroue wat kan kook en dalk mooi lyk op Rapport se webwerf gelewer.
Op die keper beskou, was dit ‘n tirade teen die Afrikanervrou as sodanig. Want die meeste Afrikanervroue kán kook en vele is beeldskoon. Naas die Bybel, is die legendariese Kook en geniet deur mev. S.J.A. de Villiers die gewildste boek in Afrikaans wat volgens die uitgewers in verkope al die halfmiljoenkerf verbygesteek het. Trouens, ons Boerekos en Afrikaanse kookkuns vergelyk enige dag met dié van die Franse en Italianers. Met dié verskil dat ons kookkuns nie deur professionele kokke soos die Franse s’n gerugsteun word nie, maar deur ons Afrikanervroue. In elke huis leef daar ‘n groot stuk Afrikanerkultuur in die vorm van al die heerlike disse wat die huisvrou gereeld aan haar gesin voorsit.
Resepte word van geslag tot geslag oorgedra. In my familie is daar ‘n sjokoladekoekresep wat my ouma gemaak het en waarmee ek grootgeword het omdat my oorlede ma dit van kindsbeen af by haar geleer het. My suster maak dit nou en vir seker sal my dogter dit ook aanleer, waarmee die tradisie ad infinitum sal voortduur.
As ‘n besondere sjokoladekoek tiperend van die Afrikanervrou se tradisie in die kombuis is, is ressentiment, domheid en selfs gebrek aan beskaafdheid en goeie maniere kenmerkend van feminisme. Destyds toe feminisme in Suid-Afrika eintlik nog onbekend was, het ek op ‘n keer in die geselskap van ‘n groepie feministe beland wat ‘n soort buitelugvergadering gehou het. Afgesien van die pretensieuse groet wat veronderstel was om ‘n verwysing na die vroulike geslagsdeel te wees, het die res van die vergadering ontspoor omdat daar ‘n hele debat losgebars het daaroor of ek “as man” en as lid van die vyandelike spesie vermoedelik, by die vergadering geduld kon word.
Afgesien van sielkundige afwykings, sadomasochisme en wat nog, is feminisme is vir my sinoniem met domheid, onbeskawing en ‘n soort Stalinistiese onverdraagsaamheid. Vrouens wat nie kan kook nie beskik gewoonlik oor geen smaak nie, ook op ander gebiede.
Die kreet om vrouens “van die kombuis te bevry” verteenwoordig die gromgeluid van barbarisme en ‘n terugkeer na ‘n dierlike toestand toe voedsel rou verorber is. Vir diegene wat nie weet nie, die wortel van die woord “kru” – wat uit Frans afkomstig is – is “rou” of “ongekook”.
Alle illusies wat ek eens oor die intellektuele inhoud van feminisme gekoester het, is vir my uit die weg geruim toe ek in Parys op ‘n stadium die seminaar van ‘n beroemde Franse feminis, Hélène Cixous, bygewoon het. Op ‘n dag sou ek op Frans ‘n referaat oor ‘n taamlik polities korrekte boek, die briewe van ‘n Nederlandse Jodin tydens die tweede wêreldoorlog, Etty Hillesum, lewer. Ek het taamlik moeite gedoen om die twee Franse vertalings van die boek te lees en selfs die oorspronklike van Amsterdam te bestel. Die boek staan nou nog hier op my rak vol boekmerke en papiertjies met my notas wat ek destyds gemaak het.
Ewenwel, die feit dat ‘n manlike idioot soos ek, wat boonop van Suid-Afrika afkomstig was, Nederlands kon lees, was vir Hélène Cixous reeds ‘n bedreiging en daarom het haar gewone neerhalende opmerkings oor “mans” of “‘n man” of “die man” oorgegaan in ‘n onderliggende venyn en onbeskoftheid. Sy het my so te sê ten aanhoor van die hele lesingsaal verneder, verseg om my referaat aan te hoor en ‘n dom, vet Amerikanerin met ‘n dik bril wat haar oë so groot soos visdamme laat lyk het, in my plek ‘n stereotipe bydrae laat voorlees.
Cixous het ook ‘n kwasi-poëtiese roman wat Winnie Mandela verafgod, Manne, gepubliseer. “Manne” in Frans beteken “manna”. Die Mandelas – Winnie en Nelson – is manna uit die hemel. So iets. U verstaan reeds die strekking van die boek.
Elke Afrikanervrou wat ek teëkom en wat nog nie deur die aaklige feminisme vergiftig is nie, is vir my soos ‘n wonderwerk. Ons besef nie watse kleinood ons vroue verteenwoordig nie en die feit dat ons hulle tans nie genoegsaam teen die horde moordenaars en verkragters in ons land beskerm nie, is ‘n skandvlek op ons Afrikanermans.
In vele opsigte is die Afrikanervrou – in die kombuis en in die klaskamer – die draer van ons beskawing. Soos die geskiedkundige, Hermann Giliomee, al aangedui het, het ons Afrikaners van vroeg af aan ons vroue as gelykes behandel en mog hulle luidens Romeins-Hollandse reg eiendom besit het terwyl dit in die meeste Europese lande nie die geval was nie. Ons vroue kon stem lank voor die vroue van Brittanje en dié van vele Amerikaanse state. Terwyl die man buite op die land geboer het, het ons vroue dikwels die beursie gehou en die finansies van die huishouding behartig. Jaap Steyn het elders op dié webwerf ‘n wonderlike beskrywing van ‘n ou Kaapse plaas verskaf:
“Die gevestigde boer het soos ‘n outydse edelman sy groot huishouding ingerig en geregeer…
“Lichtenstein skryf dat so ‘n boerdery meer na ‘n klein, selfstandige en afgesonderde staat lyk, waarvan die lede mekaar bystaan en van mekaar afhanklik is. Uit die opbrengs van die lande en die veetroppe moet die mense onderhou word. Daar is geen handwerk waarin nie minstens een van die slawe bedrewe is nie. Die huisbaas wat van al die soorte werk iets af weet, hou toesig. ‘Ofskoon hy self geen hand aan die werk slaan nie, sou dit nogtans die hoogste onregverdigheid wees om hom van luiheid te beskuldig. Die Afrikaanse landman is inderdaad werksaam en bedrywig sonder dié uitwendige besigheidsgedoente en woelagtige bestellery, waarmee in Europa die luiheid en werkloosheid soms so mooi bemantel word.’
“Die huismoeder met haar dogters en slavinne het die groot huishouding van kos en klere voorsien, botter en seep gemaak, konfyt gekook en dergelike. By feesgeleenthede, soos ‘n bruilof, die verjaardag van die huisvader, ‘n vendusie of as daar kuiergaste is, het die boervrou uitgehaal en ‘n groot oorvloed van lekkernye aan haar gaste voorgesit: gebraaide speenvarkies, pluimvee, kerrievleis, sosaties, blatjang, ingemaakte vrugte.”
Die bedrywige Afrikanervrou wat haar geslagsrol al eeue lank met oorgawe uitleef, staan in skerp kontras met die mannetjiesagtige, venynige skepsel wat die feminisme as “bevryde vrou” aan ons voorhou.
Met hul skeefgetrekte renons in styl, smaak en beskawing, is daar inderdaad ‘n legio dinge waaraan feministe ‘n broertjie dood het en waaroor hulle luidkeels in die media en aan die universiteite beswaar maak, selfs heksejagte voer. Onder andere die mooi woord, “dame”. Dis nog ‘n Franse leenwoord in Afrikaans wat iets van die adellike swier van die Franse howe van die sestiende en sewentiende eeue met hom saamdra. Die Franse ekwivalent van “mevrou” is vandag nog: Madame, letterlik “my dame”.
Afrikaanse vrouens is inderdaad dames. Selfs al is hulle fietsryers of Olimpiese spiesgooiers soos Sunette Viljoen, herken ons in hul houding en grasie daardie adellike verfyndheid wat hulle so besonders maak. Soos Goethe dit in sy drama Faust gestel het:
“Regeringsubsidies in die landboubeleid van sekere lande, plaas onregverdige druk op Suid-Afrikaanse kommersiële landbouers,” het dr. Pieter Mulder, VF Plus-leier en adjunkminister van landbou in Parys Frankryk gesê.
“Hierdie beskermingsmaatreëls maak dit onmoontlik vir Suid-Afrikaanse landbouers om op gelyke vlak met landbouers van hierdie lande mee te ding,” volgens dr. Mulder.
Dr. Mulder het hierdie standpunt gestel by ‘n vergadering van meer as veertig landbouministers wat tans in Parys Frankryk gehou word.
Die vergadering word aangebied deur die Internasionale Organisasie vir Ekonomiese-samewerking en –Ontwikkeling (OECD). Dit is die eerste keer in 12 jaar dat landbou-ministers van al die belangrikste landboulande in die wêreld so vergader.
“Omdat 47% van al Suid-Afrika se landbou-uitvoere na Europa gaan, is dit belangrik dat Suid-Afrikaanse landbouers se standpunte oor billike internasionale kompetisie en handel, by ‘n internasionale forum soos hierdie duidelik gestel word,” het dr. Mulder gesê.
Die meeste lande wat hulle landbouers so swaar met staatsgeld subsidieer en so die internasionale markte verwring, is in Europa.
Suid-Afrika het reeds in 1997 na ‘n vryer markstelsel in landbou beweeg en meeste beperkende regeringsmaatreëls afgeskaf.
Die ministeriële vergadering word vandag (Vrydag 26 Feb) voortgesit met ‘n bespreking oor die rol van regerings in die oplos van die wêreld se voedselprobleme. Een van die besprekingsessies hieroor sal deur dr. Mulder gelei word.
Die doel met die vergadering is om ‘n konsensus ministeriële verklaring (Communiqué) met landbou beleidstandpunte op te stel wat as riglyne sal dien vir voedselsekuriteit in die toekoms in die wêreld.
Die pessimiste het meer gedoen om die wêreldvrede te bewaar as die optimiste – Aleksandr Solsjenitsin.
As ek sommige skrywes op LitNet lees – ‘n webwerf waar ek deesdae persona non grata is, selfs met die gebruik van skuilname – val dit my op dat ná soveel jare se oer-korrupte ANC-bestuur, die sentimente onder sekere mede-Afrikaners nog oorwegend anti-Afrikaner is. Die gevoelens wat genoem word, is dat Afrikaners (soos gewoonlik) rassisties is, maar ook onbetroubaar, krygslustig, moorddadig, gewelddadig, dom en blykbaar ondankbaar oor die “vryhede” wat Suid-Afrika vandag het. ‘n Skrywer mag selfs stel dat wittes wat ontevrede is doodgemaak moet word, en hierdie persoon kry geen vorm van sanksie opgelê nie, en word juis met ‘n woernaal beloon. Vanweë die totale wêreldvreemdheid van hierdie situasie kan ons slegs konkludeer dat ons hier te make het met ‘n vorm van geloofsoortuiging. Waarskynlik het ons te make met ‘n ideologiese botsing tussen die prakties denkendes en die idealiste. Die idealiste is dikwels geneig om die prakties denkendes te beskuldig van vals idealisme, sonder om kennelik in te sien dat die praktiese denkers geen boodskap het aan politieke lugkastele nie, maar bloot ‘n weg soek wat oorlewing ten beste sou verseker.
‘n Ander kenmerk van die idealiste – en ek verwag ‘n moontlike storm van verontwaardiging vanuit die idealistiese hoek – is dat hulle onbewustelik op soek is na ‘n soort leiersfiguur wat eerder op die gevoelens speel as op die rasionele denke. In Afrika het hierdie leiers meer onlangs hul manifestasie in Robert Mugabe gevind, wat in ‘n golf van infantiele vreugde sy hele land in ‘n staat van ernstige mislukking gedompel het.
Die genoemde skrywer op LitNet plaas hierdie fragment oor François Pienaar se oorweldigende bewondering vir ons swart Engelse heiland, wat nou al twintig jaar gelede die gevangenis verlaat het (en sodoende die hele land in een groot gevangenis omgetower het, wil ‘n mens sommer toevoeg). Daar word egter hoegenaamd geen enkele ag geslaan op die geweld, ellende, stamkonflikte, moord, roof en verkragtings wat hieruit ontstaan het nie. Suid-Afrika en die Westerse wêreld se elite was so verblind dat hulle die nuwe tydsgees wat nou aangebreek het glad nie eens raaksien nie. Enigiemand wat hieroor kla, word summier afgemaak as synde geestelik gesteurd, wat weereens bewys dat die idealistiese naskokke van die moderniteit nog steeds nie uitgedien is nie, aangesien dieselfde verkettering mense te beurt geval het wat in die vorige eeu sekere barbaarse vergrype aan die kaak wou stel.
‘n Filmfragment wat ek in reaksie op LitNet op bostaande wou plaas was egter nie opgesit nie. Dit is ‘n onderhoud met die bekende Duitse propagandafilmmaker Leni Riefenstahl oor haar lewe tydens die Derde Duitse Ryk. Van naderbay betrag, word dit duidelik hoe verskriklik baie ooreenkomste daar tussen die fragment van Pienaar en haar eie gevoelens tydens die opkoms van die Nazi-party bestaan. In al twee is daar ‘n vorm van oorwinning ter sprake. Suid-Afrika het sy apartheidtyd- pariastatus verloor en ‘n optimistiese tyd het aangebreek. Een leier het die eer daarvoor ontvang. Duitsland se skade ná die Eerste Wêreldoorlog was agter die rug, die ekonomie het weer gesond gefunksioneer, eweneens met een leier wat die eer daarvoor toegekom het. Riefenstahl beskryf hoe oorweldigend Hitler se magnetisme op sy honderde duisende volgelinge was. Uiteraard is dit agteraf gesien gevaarlik om dit te sê, maar dit was nou eenmaal so. Die hoë werkloosheid se einde was in sig en die optimisme het enige teenargumente, enige negatiewe waarnemings of gebeurtenisse totaal oorskadu. Die Wehrmacht was ‘n klein weermaggie, en die Hitlerjugend was net so niksseggend, maar die onstuitbare golf van optimisme het ‘n aansteeklike effek op hierdie instellings gehad.
Dit was volgens haar die optimistiese tydsgees wat die militante sy van Nazi-Duitsland gevoed het. Die meeste het egter nie die gevare sien aankom nie, want almal het gedink dat daar nou ‘n tydperk van eindelose vrede aangebreek het. Toe sy die bekende Nazi-propagandarolprent “Triumph des Willens” gemaak het, kon sy nie indink dat dit propaganda was nie, omdat dit so deel van die tydsgees was. Dit was eers agteraf, nadat die volle feite bekend geword het, dat die propagandakwaliteit na vore begin tree het.
Met hierdie wete in gedagte, wonder ‘n mens wat die Afrikanerjeug oor ‘n paar dekades gaan dink as hulle terugkyk na daardie groot oorwinning waar Madiba vir François Pienaar persoonlik gelukgewens het ná die groot Wêreldbekeroorwinning van 1995. Kon hulle nie insien dat dit die begin van die einde was nie?
In die dertigerjare het Joodse intellektuele ook gewaarsku oor die gevare van die opkoms van Nazisme, maar die heersende stemming ná die Eerste Wêreldoorlog het nog te veel invloed op die denke van die Europeërs uitgeoefen. Dit was ondenkbaar om enigsins die wapen op te neem vir wie ook al. Die gevolglike weerloosheid het vir die “ongewenste” minderheidsgroepe ‘n gewisse einde beteken. Dit moet ook genoem word, volgens Hannah Arendt se ontledings, dat die Jode in Duitsland alreeds besig was om die mag in die dertigerjare te verloor. Die belangrikste Joodse instellings – die banke – is in 1933 met Hitler se toetrede al Judenrein verklaar. Dit lyk asof volksmoord juis voltrek word wanneer ‘n groep duidelik magteloos raak, gekombineer met ‘n eindelose optimisme. Dit is asof die gees van optimisme die nodige energie verskaf om af te reken met wie as vyand bestempel word.
Die werkloosheid en algemene afname in basiese gesondheid wat Suid-Afrika ná die ANC-oorname getref het, was miskien juis ‘n stille redmiddel gewees teen dieselfde gevare, en is moontlik die rede waarom geweld in Suid-Afrika eerder as misdaad, pleks van politieke geweld, getipeer word. Die verloop was anders as dié van Nazi-Duitsland, maar met die aanhitsing in swart geledere sal dit baie dom wees om nie die gevare te sien wat daarin opgesluit lê nie. Waarskynlik is dit die groot verskil tussen Europa en Afrika. Europa se moordmasjien was die newe-effek van oorwonne ellende, van optimisme. Afrika se moordmasjien is die produk van wanhoop en afguns. Vandaar dat die konflikte in Afrika voortdurend sluimer waar dit in Europa gepiek het en daarna skielik weer afgeneem het. Die tyd sal leer watter variant gevaarliker is.
Waar Riefenstahl en Arendt gebruik kan word om Europa se patos te ontleed, kan ons waarskynlik die oorlede Jamaikaan Bob Marley se teks gebruik om Afrika se patos te verstaan, naamlik: “A hungry man is an angry man”.
Mense in Europa neig om al hoe ouer te word, maar Suid-Afrikaners se gemiddelde lewensverwagting daal – met Vigs die vernaamste verskil.
Volgens die jongste syfers wat deur die Nederlandse Statistiekburo uitgereik is, is die gemiddelde lewensverwagting van Nederlandse vroue 82,3 jaar, 3,1 jaar hoër as in 1980. Al het mans bietjie op vroue ingehaal is die gemiddelde lewensverwagting vir Nederlandse mans nog 78,3 jaar.
Ook, ten spyte van die hoër neiging, het Nederlandse vroue se gemiddelde lewensverwagting van die sesde hoogste na die twaalfde hoogste in Europa teruggesak. Mans het een plek opgeskuif na die vierde hoogste.
Volgens syfers wat in 1990 gepubliseer is, is Suid-Afrikaners se lewensverwagting nou 47 jaar, ongeveer dieselfde as ‘n oorlogsgeteisterde land soos Afganistan waar dit 44 jaar is.
In 2006 is Suid-Afrika se gemiddelde lewensverwagting nog as 50 jaar aangedui, maar is gewaarsku dat dit nog heelwat sal daal. Toe is aangedui dat Vigs reeds 13 jaar van Suid-Afrikaners se gemiddelde lewensverwagting gestroop het.
Die pessimiste het meer gedoen om die wêreldvrede te bewaar as die optimiste – Aleksandr Solsjenitsin.