Trevor Manuel, minister in die presidensie, het Maandag gesê Suid-Afrikaners moet nie soos hy geld uit politiek probeer maak nie.
Hy het gesê om sy voorbeeld te volg is nie die oplossing nie.
“Moenie na my kyk en sê dat omdat ek my geld uit politiek maak, is ek die oplossing nie. Ek is nie die oplossing nie. Ek dink ons moet anders na die kwessie kyk.”
Hy het Maandag ‘n toespraak by die Universiteit van Stellenbosch se Teologiese Dag gelewer oor die funksie van die Nasionale Ontwikkelingsplan (NOP).
Politici is nie die oplossing vir Suid-Afrika se probleme nie, het hy gesê.
Elkeen moet die verantwoordelikheid vir sosiale probleme op sy eie skouers neem en nie na politici soos hy kyk vir ‘n oplossing nie.
“Al het demokrasie vir elke Suid-Afrikaner die geleentheid gegee om eienaarskap te neem van wat in die land gebeur, is ons grootliks besig om die taak te wil oorhandig aan iemand anders. Ons weet dit gebeur. Ons reageer net nie daarop nie,” het hy gesê.
Volgens Manuel weet Suid-Afrikaners nie hoe aktiewe burgerskap werk nie, en dit lei tot swak demokrasie en uiteindelik korrupsie.
“Pak die probleme self aan,” het hy gesê. “Moenie wag tot met die verkiesing en dan jou skouers ophaal en sê dat jy nou gaan wag en sien wat die party vir jou gaan doen nie. Dis nie demokrasie nie.”
Hy het gesê die NOP beteken dat Suid-Afrikaners aktief betrokke moet raak.
President Jacob Zuma en sy kabinetslede was veronderstel om aan die hand van die “Boerevolk” te sterf tydens die verkiesingskonferensie van 2012 in Mangaung.
Die hof in Bloemfontein het Maandag gehoor dat die ANC-leierskap om die lewe gebring sou word.
‘n Polisiebeampte wat die groep “geïnfiltreer” het – mnr A – het in die Vrystaatse hooggeregshof getuig hoe ‘n groep “regses” beplan het om die land onregeerbaar te maak deur aanvalle op lughawens, stasies en olie-raffinaderye uit te voer.
Dit sou gebeur nadat president Jacob Zuma en sy kabinet vermoor is.
Hy het getuig dat die beskuldigdes, Johan Prinsloo en Mark Trollip, wapens gereël het om die sluipmoorde mee uit te voer. Hulle ontken skuld.
Hy het gesê een van die beskuldigdes in die beweerde komplot, Martin Keevy, het gesê dat iets gedoen moet word, en dat ‘n “aanval [ by Mangaung ] die Boerevolk sou laat opstaan, wat sou volg.”
Keevy, 49, is onbevoeg verklaar om verhoor te word in Oktober , en is tot ‘n pasiënt van die Staatspresident verklaar.
Dié bewerings is gehoor in die verhoor van Johan Prinsloo, 50, aangekla van verraad en terrorisme.
Sapa, wat klaarblyklik slaafs een of ander anti-Afrikaneragenda dien, het dadelik berig dat die “Boerevolk” ‘n los versamelnaam vir “regse Afrikaners is op soek na ‘n onafhanklike tuisland in die ou Transvaal en die Oranje-Vrystaat Republieke” in ‘n poging om etniese Afrikaners te stigmatiseer.
Dié beweerde komplot is duidelik deur staatsagente gereël wat kennelik nie genoeg publisiteit en waarskynlik befondsing uit die Boeremagsaak kon wring nie en toenemend, in navolging van Julius Malema, ‘n voorliefde vir die benaming “Boer” toon.
Die polisiebeampte wat onder dekking was, het voorgegee dat ontevrede voormalige weermaglui die “regse saak” ondersteun, wat hoogs onwaarskynlik is aangesien oud-Weermaglede voorheen saam met swart troepe gedien het en só ‘n plan ewe lagwekkend as enige konserwatiewe Afrikaner sal vind.
Die “regse saak” waarna Sapa verwys is duidelik ‘n gefabriseerde komplot wat daarop gemik is om rassespanning te verhoog.
Ek was nog nooit ‘n groot bewonderaar van inbelprogramme op die draadloos nie. Dis ‘n goedkoop asook ‘n lui manier vir radiostasies om andersins leë lugtyd te vul met dikwels niksseggende bydraes van mense wat baie lief is vir hul eie stemme. Van sinvolle debat tydens sulke programme is daar dikwels min sprake, omdat die aanbieders se eie oortuigings hulle noop om die gesprekke in ‘n sekere rigting te stuur.
In die dae toe Niekie van den Berg dus ‘n omroeper op Radio Sonder Mense was, het ek paar keer per ongeluk na dele van sy program geluister, maar meestal eerder vinnig na die musiek op my MP3-speler/radio oorgeskakel as onse Niekie aan die beurt gekom het. Nie net het sy aanbiedingstyl dikwels as selfvoldaan, bombasties en arrogant oorgekom nie, maar was sy duidelike linkse vooroordele genoeg om ernstige spysverteringsprobleme so kort ná middagete te veroorsaak. Menige inbeller wat ongemaklike punte geopper het, wat heiligskennis gepleeg het deur Niekie se afgode soos Mandela of die NSA te bevraagteken, enige iets wat Niekie se linkse ewewig kon versteur, is summier stilgemaak, en die irritasie in sy stem was dikwels hoorbaar. Sulke vermetele inbellers, wat so met die Groot Niekie se linkse storietjies durf verskil het!
Niekie van den Berg
Dit was dus ‘n blye dag vir radio-uitsendings in Suid-Afrika toe Niekie die dag besluit het sy kop staan parlement toe. Hy sou as DA-kandidaat staan. Die DA, wat destyds nog effens, vêrlangs in Afrikanerkiesers belanggestel het, het sekerlik gehoop Niekie se berugtheid (askies, bekendheid) kon darem, o, ek weet nie, ‘n hele vyftien ekstra stemme vir die DA inwin. En siedaar! Niekie die onbeskofte radio-aanbieder, word Niekie die meer beskofte (is daar so ‘n woord?) LP. Niekie word toe nie net ‘n LP nie, maar sommer ook adjunk-skadu-tweede-in-bevel-agterspeensuier-minister van Kuns, Kultuur, Rieldanse, Klopse en enige ander sake wat vaagweg vir jou gemiddelde DA-lid as kultuur kan deurgaan. Die opwinding was geweldig. Oftewel minstens in Niekie se woonplek se binnekamer.
Nóú kon Niekie ‘n verskil maak! Nóú sou Niekie ou omies wat na Radio Sonder Mense ingebel het, darem maar vir eens en vir altyd op hul plek sit, deur vir hulle te wys hoe hy wat Niekie is, die NSA kon maak kook deur ‘n yster in die Madibatopiese demockracy te word! Maar helaas, toe gebeur daar… absoluut niks nie. Tik ek Niekie van den Berg se naam in Google in, is daar slegs enkele meldings van Niekie die DA se adjunk-skadu-minister van Klopse en Rieldanse. Een is ‘n bedeesde verklaring oor ‘n kleinerige toegewing oor die Talewet, en ‘n ander is Niekie wat die arrestasie van ‘n paar obskure ANC-jeugagentskapslede verwelkom. Niekie se stilte was dawerend toe Dianne Kohler-Barnard soos ‘n viswyf gegil het dat sy eerder Spaans as Afrikaans sou wou praat. Niekie was toe nou nie heeltemal so formidabel sonder sy radiomikrofoon nie.
En toe word die DA se kandidaatlys vir die 2014-verkiesings vrygestel. Die DA se adjunk-skadu-minister van Klopse en Rieldanse, Niekie, is prakties nêrens nie. Hy sal nie in 2014 verkies kan word nie. Niekie is te wit. Te oud. Te Afrikaans. Te manlik. Hy is veral te wit, oud, manlik en Afrikaans vir die DA, wat halsoorkop besig is om Frantz Fanon na ‘n blanke suprematis te laat lyk, so vinnig skuif die DA na die linkerkant toe, en so desperaat is die DA om homself in ‘n swarter party as die ANC te verander. Niekie is gevolglik deur die DA getransformeer, etnies gereinig, reggestel, oorbodig gemaak, geskors, gerooikaart (of is dit gewitkaart?), skoon uit die parlement uit. Volgende jaar is Niekie dus werkloos.
Ek wil nie leedvermakerig wees nie (goed, ek lieg, ek wil), maar die transformasie en nie-rassigheid waaroor jy so op die draadloos gepredik het, is darem maar ‘n pynlike ding wanneer dit jy self is wat te wit vir die ANC-Lite is, of hoe, ou Niekie? Ek wonder tog – gegewe jou rou transformasiewonde, en jou bittere teleurstelling omdat jou linkse kaartehuis so wreed in duie gestort het, gaan jy daardie ou, blanke omies wat jy so afgejak het oor die draadloos, eendag om verskoning vra? Want sien, Niekie, daardie ou, blanke, “rassistiese”, “regse” omies wat jou wou reghelp op Radio Sonder Mense, was toe al die tyd reg.
‘n Gedeelte van die Afrikaanse Taalmonument in die Paarl
deur Leon Lemmer
Met kultuur mag nie gemors word nie, maar dit kan nogal snaaks wees as ‘n werklik belangrike persoon daaroor skryf; ‘n krummeltjie wat ‘n brood geword het, soos dit onlangs so mooi op praag gestel is. Kort nadat Michael le Cordeur as’t ware die vloer op die hoofbladsye van Die Burger met sy forumartikel oor die klopse gevat het (2 Jan, p 13; Praag 5 Jan), plaas hierdie koerant as ‘n forumartikel sommer nog ‘n teks van hom oor die bruines se kultuur. Die opskrif is: “Verenig deur die riel” (Die Burger, 7 Jan, p 9). Feitlik onvermydelik is albei artikels ook op die Afrikaanse Taalraad se webwerf gepubliseer. Die onderskrif van laasgenoemde koerantartikel lui: “‘n Aand van rieldans het Michael le Cordeur oortuig dié dans is die ideale manier om brûe tussen taalgemeenskappe te bou en alle Afrikaanssprekendes te verenig.” Sy onderwerpe is dus dans, taal en politiek.
Dié artikel verwys na die ATKV se jaarlikse rieldanskompetisie wat verlede jaar die agste keer aangebied is en wel op 7 Desember by die Afrikaanse Taalmonument in die Paarl. Op 15 Desember het ek op Praag beswaar teen die etniese eensydigheid van die aanbiedinge by die monument gemaak en onder meer die bevordering van boeremusiek voorgestel. Op 25 deser het ‘n uitvoering van boeremusiek inderdaad daar plaasgevind. ‘n Mens is uiteraard dankbaar dat daar in hierdie opsig erkenning aan Afrikanerkultuur gegee word. Hopelik dui dit op groter ewewig by wat die monumentbestuur vorentoe oor bruin- en Afrikanerkultuur gaan doen. Die ATKV het die rieldansbyeenkoms finansieel ondersteun, maar nie die een vir boeremusiek nie. Dié boeremusiek het wél ondersteuning van kykNet gekry, sodat hierdie byeenkoms seker verfilm is en later gebeeldsend sal word.
Baie joernaliste het oor die Kerstyd vakansie gehou en die enkeles wat in die “enjinkamer” oorgebly het, het teks gesoek om die wit bladsye van die koerant vol te maak. Le Cordeur is ‘n dosent en het die vakansietyd verwyl deur “akademiese bydraes” te lewer. Wat kan meer gepas wees as dat hy put uit die bruines se kultuur en dit aan die breë publiek bekend maak? Maar hy hoef sekerlik nie in hierdie proses Afrikaners af te kraak nie.
Die Burger het weer ‘n foto van die outeur by sy artikel geplaas en genoem dat Le Cordeur die voorsitter van die Afrikaanse Taalraad én die ondervoorsitter van die Taalmonument is. Ons het dus hier ‘n geval van twee gewigtige poste wat op een mens se skouers rus. Daarby gaan dit om ‘n kulturele saak soos Afrikaans, wat Afrikaners na aan die hart behoort te lê. Dat Le Cordeur hierdie publisiteitskans in ruime mate misbruik om politieke houe teen die blankes in te kry, skeel Die Burger min. Die “bruin stem” moet mos gehoor word en daarom word polities korrek baie dinge oorgesien.
Maar hou deurlopend dop hoe Le Cordeur in sy relaas en heeltemal teenstrydig met sy strewe na inklusiwiteit (dus rasse- en kulturele, insluitende taal-, integrasie) by implikasie en heeltemal onbedoeld ‘n sterk saak daarvoor uitmaak dat bruin- en Afrikanerkultuur liefs apart uitgeleef moet word.
Le Cordeur begin sy artikel op ‘n lekker persoonlike loslitnoot. Hy en sy vrou is nogeens deur die ATKV na die rieldanskompetisie genooi. Hy noem dat mede-bruine Danny Titus die kultuurbestuurder van die ATKV is. Titus “probeer ons reeds geruime tyd daar kry, maar ons program is so vol dat die geleentheid nie daar was nie. Hierdie keer sou niks ons keer nie.” In Desember het Le Cordeur heel terloops opgemerk: “In die onlangse verlede het ek dikwels oorsee gereis” (Praag 5 deser). Gewone mense besef nie hoe sterk die wind is wat deur ‘n werklik hoë boom getrotseer moet word nie. Omdat hy so hoog is, laat so ‘n boom hom ook nie maklik snoei om hom ‘n bietjie aarde toe te bring nie.
Die goeie nuus is dat hierdie dik spyker uiteindelik tyd gevind het om die rieldanskompetisie by te woon. Wie word in Michael se motor gelaai? “Vroulief” Sonia en “my broer Clarence en sy vrou, Jowenen”; dus nie ‘n groepie Afrikaners met flou Afrikaanse name soos Piet en Koos en Anna en Sarie nie. Le Cordeur bely: “Ek slurp die name op soos moerkoffie.”
By die monument loop Le Cordeur, naas Titus, die volgende swaargewigte raak: Japie Gouws, die uitvoerende hoof van die ATKV, Ria Olivier, die projekkoördineerder van die Afrikaanse Taalraad, en Danie van Wyk, die uitvoerende hoof van die Stigting vir Bemagtiging deur Afrikaans. Afgesien van Gouws is hulle almal bruin. Le Cordeur noem hierdie uitgelese groepie, waarby hy homself insluit, “die ‘Wie is Wie’ van Afrikaans”. Dalk eerder die “krummeltjies”? Pleks van Standaardafrikaans te bevorder, word dit as ‘n witmanstaal geëtiketteer en steun aan ‘n getransformeerde Afrikaans verleen. Le Cordeur verwys ook na die twee bruin aanbieders van die verrigtinge: Lynette Francis en Elias Nel.
Dan begin Le Cordeur met sy stekies na Afrikaners.
“Daar is ‘n lekker vibe in die gehoor. Niemand is te styf of te bang om te glimlag en te gesels nie. Jy ervaar ‘n heerlike inklusiewe gevoel; anders as by ander Afrikaanse feeste waar die gehore – ongelukkig – dikwels eksklusief wit is. Selfs die direksies – met die uitsondering van die Suidoosterfees – gaan mank aan verteenwoordiging uit die bruin en swart gemeenskappe.”
Wat Cordeur sê, is dat wanneer daar hoofsaaklik bruines teenwoordig is, hy tuis by so ‘n “inklusiewe” samekoms voel. Afrikaners word deur hom negatief, as “styf” en “bang”, gestereotipeer. Hulle word gekontrasteer met wat Jakes Gerwel in sy doktorale proefskrif (1983) die “jolly Hotnots” genoem het. Le Cordeur: “Jy voel dit aan die kielie op jou rug en die loslitgeit in jou tekkies [nie veldskoene nie, Praag 19 deser]: Hier kom ‘n ding!”
Die Suidoosterfees is ‘n Naspers-uitvindsel ten bate van die uitlewing van veral bruin kultuur. Daar is geen Naspers-teenhangerfees vir wittes nie. Die soort “inklusiwiteit” wat vir Le Cordeur by die jaarlikse Suidoosterfeeste sal aanstaan, is die mengsel van Afrikaans en (al hoe meer) Engels in die aanbiedinge. Volgens die webtuiste is dié feesbestuur nie in Roggebaai of op die Kaapstadse strandgebied gesetel nie, maar op die “Foreshore”.
Ons word vervolgens ingelig dat die Le Cordeurs, soos dit seker hoort, hulle in die voorste gestoeltes bevind. Met verwysing na die stof wat letterlik deur die rieldansers opgeskop word, skryf Le Cordeur: “Om heel voor te sit het ook sy nadele.” Uit die name van die rieldansgroepe blyk dit dat hulle, synde van die platteland, Afrikaanse name het; dus anders as die klopse wat uit die stedelike of halfstedelike gebiede van die Wes-Kaap kom en Engelse name verkies. Vanweë sy etnies gedrewe geesdrif oorskat Le Cordeur waarskynlik die verdienste van die rieldansgroepe: “Dit sal my min verbaas as een van hierdie name eendag gehore in die Kunstekaap vermaak.” Die Kunstekaap was vooheen die Nico Malan-teater, maar Afrikanername word mos deesdae uitgevee.
“Dis die mooi van dié fees. Afrikaanse woorde en Afrikaans as taal herleef soos selde tevore.” Maar dit is blykbaar nie vir Le Cordeur moontlik om sy opmerkings tot taal en dans te beperk nie. Hy móét eenvoudig sy anti-Afrikaner-sentiment lug:
“En anders as in 1975, toe die Taalmonument ingewy is en bruin en swart mense uitgesluit was, het die knap leierspan van die ATKV en die inspirende bestuurspan van die Taalmonument gewys dat Afrikaans in sy nuwe inklusiewe gedaante die basis vir nasiebou en versoening kan vorm.”
Le Cordeur noem dit nie hier nie, maar die “nasiebou en versoening” waarna hy verwys, het onder meer ingesluit dat hierdie byeenkoms aan sy held Nelson Mandela opgedra is; nogal deur die ATKV se Japie Gouws (Praag 15 Des). Hoe ver kan verloopte Afrikaners agteroor buig? En dit het gebeur by die Afrikaanse Taalmonument, ‘n plek wat vir tradisionele Afrikaners heilige grond is. Anders as die verloopte Afrikaners is dit die tradisionele Afrikaners wat (in die woorde van NP van Wyk Louw) “nie kon gebuig word soos húl [die ANC se] geweld dit wou.”
Le Cordeur verkies ‘n ander Van Wyk Louw-aanhaling:
“Afrikaans is die taal wat vir Wes-Europa en Afrika verbind; dit vorm ‘n brug tussen die groot helder Weste en die magiese Afrika – die soms nog so ón-helder Afrika; wat daar groots aan hulle vereniging kan ontspruit – dít is miskien wat vir Afrikaans voorlê om te ontdek”
Dit is moeilik om vas te stel in hoe ‘n mate hierdie woorde ter ondersteuning van Le Cordeur se standpunt vertolk kan word. Die kern van wat Van Wyk Louw sê, is dat Afrikaans wesenlik ‘n Europese taal is wat in Suid-Afrika ontwikkel het. Dit is onwaarskynlik dat daar veel ruimte vir groot nie-blanke (bv Khoi- en slawe-) invloed op Standaardafrikaans gelaat word, maar Wannie Carstens (Praag 17 Nov) is fanatiek begeesterd om juis dit te boekstaaf.
“Die rieldans is die ideale geleentheid om brûe tussen taalgemeenskappe te bou en alle Afrikaanssprekendes te verenig.” Dit kom neer op die bekende voorskrif dat wittes, veral Afrikaners, moet verander en ander se kultuur, bv rieldans, moet omarm, maar dat bv bruines nie hoef te verander en entoesiasties oor bv boeremusiek hoef te raak nie. Le Cordeur verwys na “alle Afrikaansprekendes”, maar voorts dink hy (veral) aan bruines:
“Diegene in die suide op die Kaapse Vlakte en diegene in die noorde van Namakwaland en Boesmanland. En dalk, wie weet, kan ons begin om die magiese krag van die enigste taal wat die naam van ons vasteland dra te herontdek.”
Hoekom herontdek? Le Cordeur dink seker aan die talle bruines wat vanweë apartheid hulle rug op Afrikaans gekeer het. Tradisionele, dus nie-verloopte, Afrikaners hoef nie op so ‘n herontdekkingsreis te gaan nie. Afrikaans was en is wesenlik deel van regte of ware Afrikaners. Dit is in hulle geledere dat die “Wie is Wie” van Afrikaans in 1875, in 1975 en ook op 7 Desember 2013 gevind kan word; nie by diegene wat met ‘n mengsel van lojaliteit en dislojaliteit vorendag kom nie. Lees bv Danny Titus se rubriek oor “ons taaltjie” (Beeld/ATR 23 deser).
Le Cordeur borduur soos volg voort:
“In daardie opsig [nasiebou en versoening] is die Rieldanskompetisie dus ‘n fees wat die ware vryheid van Afrikaans vier. Maar dan Afrikaans met al sy variëteite, kleure en geure. En anders as in 1975 het die Taalmonument nou, bykans 40 jaar later, eers waarlik die doel bereik waarvoor dit aanvanklik opgerig is.”
Waarom die politieke term “vryheid” hier insleep? Daar is nie groter of “ware” vryheid vir Afrikaans in die nuwe Suid-Afrika nie. Afrikaans is die enigste van die elf amptelike tale wat in die nuwe Suid-Afrika baie aan status ingeboet het en wat deur die ANC-regering waar en wanneer enigsins moontlik benadeel word.
Dit is ‘n wanindruk by Le Cordeur dat daar na die “bevrydingstryd” vryheid in die nuwe Suid-Afrika is. Gedwonge etniese segregasie het plek vir gewonge etniese integrasie gemaak. Le Cordeur se voorliefde vir inklusiwiteit en hibriditeit is deel hiervan. Mede-bruine Jonathan Jansen vereis van studente aan die Universiteit Vrystaat dat hulle ten gunste van gedwonge integrasie (bv van al die koshuise) moet wees en ook homoseksualiteit moet omarm (Die Burger, 20 deser, p 3). Is dit “ware vryheid”? Wat sou Jansen en Le Cordeur se reaksie gewees het as die “apartheidsregime” ideologiese vereistes aan studente aan die Universiteit van Wes-Kaapland gestel het toe hulle daar studeer het?
“Afrikaans met al sy variëteite” is die frase wat Le Cordeur keer op keer in sy geskrifte ophaal. Dit is deel van die inklusiwiteit wat hy voorstaan. Maar hy is selektief oor waar hy die klem lê. Hy is ‘n geswore apologeet vir Kaaps en het op LitNet neerbuigend na Standaardafrikaans as “maar een van die variëteite van Afrikaans” verwys. Hierdie dik spyker oor Afrikaans ag Standaardafrikaans dus nie hoër of belangriker as Kaaps nie. Daarby doen Le Cordeur nie eens die moeite om te onderskei tussen idiomatiese, eiesoortige, vindingryke Kaaps soos Bo-Kaaps (en bv Griekwa-Afrikaans) en die morsige mengeltaal Kaaps wat met Engelse woorde besoedel is en die voortbestaan van Afrikaans bedreig nie. Klaarblyklik veroorsaak etniese hibriditeit dat bruines maklik ten prooi van taalhibriditeit val. Die onderliggende probleem is ook dat Le Cordeur se etniese verknogtheid meebring dat hy alle taalvariëteite wat bruines voortbring onkrities aanprys en propageer.
Die struktuur van die monument toon ‘n realistiese bewustheid van die bydrae wat nie-wittes tot Afrikaans gelewer het, maar nie ‘n oordrewe entoesiasme daarvoor nie. Dit is te betwyfel of Le Cordeur die doel waarvoor die monument aanvanklik opgerig is, korrek vertolk. Dit is onwaarskynlik dat in 1975 voorsien is dat rieldanskompetisies daar aangebied sou word. Die verband tussen Afrikaans en rieldans is immers nie danig direk nie. Taal en dans verskil.
Maar daar word ‘n politiek gemotiveerde poging aangewend om die bron van sowel rieldans as Afrikaans op dieselfde plek en by dieselfde mense te soek, naamlik aan die Kaap by die Khoi-San. Eerstens word veronderstel dat die Khoi-San altyd hier sou gewees het. Tweedens dat rieldans by die Khoi-San ontstaan het. Derdens dat Afrikaans ingevolge die kombuistaalhipotese simbioties-osmoties by die Koi-San en die slawe ‘n aanvang geneem het. Daar is min historiese getuienis hiervoor, maar dié soort redenasie munt uit in politieke korrektheid. Dit word dus deesdae graag in linkse geledere as die waarheid aanvaar. Waarom hierdie beweerde vindingrykheid van bruines nie ook op ander terreine weerklank gevind het nie, kan sulke apologete nie verklaar nie; of die wittes word soos gebruiklik verwyt dat hierdie bruines se inisiatiewe deur wittes weens rassediskriminasie (segregasie, apartheid) gesmoor is.
Kom ons veronderstel dat rieldans as ‘n kulturele uitdrukking van sommige Afrikaanssprekendes indirek ook Afrikaans kan dien, onder meer omdat die invloed van Afrikaanse lirieke en boeremusiek in sommige gevalle by rieldans waarneembaar is, waarmee rieldans dan inklusiewe oftewel hibriditeitstatus verwerf. Boeremusiek se verband met Afrikaans is meer direk as dié van rieldans, want daar is eksplisiete Afrikaanse lirieke wat daarmee saamgaan en Afrikaners is meer ingebed in Afrikaans as bruines; dus, Afrikaners is meer Afrikaansgetrou. Die Afrikaanse Taalmonument is myns insiens dus ‘n meer natuurlike tuiste vir boeremusiek as vir rieldans. Tog word veel eerder rieldans as boeremusiek daar aangebied. Dit dui op ‘n etnies gedrewe voorkeur by die “inspirende bestuurspan” van die Taalmonument.
Maar Le Cordeur sleep politiek by. Hy wil Afrikaans en die monument vir bv nasiebou en versoening benut; ideale waaraan die ANC lippediens betuig. Dit was sekerlik nie die doel waarvoor die monument aanvanklik opgerig is nie. Die monument het veral in die vorige eeu Afrikanernasiebou onderskraag. Die bedoeling was sekerlik nie dat hierdie monument van 1994 af ‘n bydrae moes lewer tot die bou van ‘n (fiktiewe) nasie wat deur swartes oorheers word nie. Voorheen en tans kon die monument moontlik wél ‘n bydrae lewer deur alle Afrikaanssprekendes saam te snoer.
Rieldans is volgens Le Cordeur ‘n bruikbare instrument vir sowel nasiebou as versoening. Ek dink nie boeremusiek leen hom tot sodanige politieke gebruik in die nuwe Suid-Afrika nie. Dit is waarom Le Cordeur die monument se rieldans- en ek die boeremusiekbyeenkomste bywoon. Ten spyte van al die propaganda oor inklusiwiteit, nasiebou en versoening, is daar wesenlike verskille tussen mense, insluitende etniese en kulturele (dus ook taal-) verskille. Ons moet realisties genoeg wees om dit te erken.
Die premier van Noordwes, Thandi Modise, het die watertekorte wat deur swak munisipale bestuur veroorsaak word, aan “sabotasie deur wit rassiste” toegeskryf.
‘n Boer wat na bewering ‘n waterklep laat sluit het, is te blameer vir die probleme met die watertoevoer in Swartruggens en die Boroleiodorp, het Modise Sondag gesê.
“Daar word beweer dat die boer, vergesel deur ‘n polisiebeampte, opdrag gegee het om nie water te pomp wat sy diere stroomaf kan bereik nie.”
Alhoewel sy steeds wag op ‘n skriftelike verslag oor die voorval, het sy nie op haar laat wag om die rassekaart te speel nie.
“Ons doen ‘n beroep op ons gemeenskappe om nie uitgelok te word deur woede na hierdie vermeende daad van sabotasie en rassisme wat deeglik ondersoek moet word nie.”
Vroeër het die premier se woordvoerder , Lesiba Kgwele gesê dat die watertoevoer in Mothotlung naby Brits herstel is nadat oproer tot die dood van drie mense gelei het.
Twee betogers is doodgeskiet – na bewering deur die polisie – en nog ‘n man is dood nadat hy na bewering uit ‘n bewegende Nyala-polisievoertuig gespring het in ‘n poging om te ontsnap.
Die familielede van laasgenoemde sê hy is uit die bewegende voertuig gestamp nadat die polisie hom aangerand het.
Intussen het Agang SA verklaar dat die Jericho-gemeenskap in die Madibengmunisipaliteit ook sonder water is sedert verlede jaar.
Die munispaliteit het volgens berigte sowat 35 persent van sy begroting nie bestee nie.
Die party se koördineerder , Victor Molefe , het gesê inwoners is afhanklik van die grootmaatwaterstelsel vir watervoorsiening nadat hulle die afgelope ses maande reeds sonder lopende water is.
Kgwele het gesê Swartruggens , Borolelo , Derby, Koster, Reagile en Mazista sal voordeel trek uit die implementering van die beplande watervoorsieningsprojekte.
Molefe het gesê inwoners het ‘n vergadering met premier Thandi Modise het reeds in Junie plaasgevind, maar daar is nog geen water in Jericho nie.
Modise het ‘n memorandum van verstandhouding onderteken met die minister van waterwese en alle munisipaliteite waar water skaars is.
Die memorandum sal glo verseker dat water verskaf word.
Jericho is sowat 40 kilometer van Mothutlung.
In Pienaar, oos van Mbombela in Mpumalanga, het inwoners die hoofpad na Nelspruit met klippe en bome versper weens ‘n watertekort.
Hulle beweer dat hulle sedert die begin van die jaar sonder water is.
Inwoners eis dat die Mbombela-munisipaliteit ‘n permanente oplossing vir die probleem vind.
Die Minister van Waterwese, Edna Molewa het gelas dat drie waterpompe by Brits, wat na bewering gesaboteer is, onmiddellik herstel moet word.
Die pompe het glo onklaar geraak weens ‘n gebrek aan instandhouding, sê tegnici wat met die waterwerke gemoeid is.
Die African National Congress (ANC), sal na verwagting ‘n duidelike meerderheid in ses van die nege provinsies in die komende algemene verkiesing inpalm.
Dit is volgens ‘n onlangse opname wat deur die marknavorsingsmaatskappy, Ipsos gedoen is.
Die opname het bevind dat die Demokratiese Alliansie (DA) waarskynlik die meerderheid stemme sal trek om beheer te hou oor die Wes-Kaap.
Die opname het voorts getoon dat die Demokratiese Alliansie (DA) se steun buite die Weskaap slegs in Gauteng en die Noord-Kaap lê.
Ander opposisiepartye mag egter magsdelingsalliansies oorweeg ten einde hierdie provinsies te beheer wat die DA se kanse verder verskraal.
Die Ekonomiese Vryheidsvegters (EFF) gelei deur die voormalige ANC-jeugligaleier Julius Malema, kan die amptelike opposisie na die verkiesing in beide Limpopo en die Noord-Wes word.
Meer as 3000 mense het aan die opname deelgeneem. Die opname is tussen 22 Oktober – 21 November 2013 gedoen.
Dertig lede van die ANC sal vandag in die landdroshof op Nkandla in KwaZulu-Natal op aanklagte van openbare geweld verskyn .
Hulle is die naweek in hegtenis geneem toe hulle die Ekonomiese Vryheidsvegters glo wou verhoed om ‘n huis aan ‘n behoeftige gesin by Nkandla te oorhandig.
Julius Malema, EFF-leier, wou namens sy party die huis neffens Nkandla aan ‘n arm gesin gee.
Ontstoke ANC-lede het hom ook met waterbottels bestook en verskeie polisievoertuie beskadig.
Die ANC in KwaZulu-Natal het die konfrontasie tussen die ANC en EFF Sondag skerp veroordeel.
Senzo Mkhize, ‘n provinsiale woordvoerder, het gesê hulle sal ondersoek instel na die voorval.
“Sommige van ons was nie daar nie, ons was by Mbombela. So nou probeer ons inligting uit hulle te kry. Ons sal die nodige stappe neem, want ons wil nie die indruk skep dat daar geen politieke verdraagsaamheid in KZN is of vrye aktiwiteit nie. “
Hy het bygevoeg dat die ANC wil toesien dat alle partye vryelik veldtogte voer sonder enige inmenging.
Die LUR vir Openbare Werke en Vervoer in Noordwes, Raymond Elisha sê die aankoop van ‘n nuwe motor vir die premier, Thandi Modise is deur die opposisie en sommige lede van Skoor tot politieke speelbal gemaak.
Elisha moes die omstrede aankoop van die voertuig aan Noordwes se Staande Komitee oor Openbare Rekeninge verduidelik.
Die luukse Duitse voertuig ter waarde van R1.3 miljoen is laat verlede jaar gekoop.
Die aankoop is gekritiseer omdat dit strydig is met die besnoeiingsmaatreëls wat die minister van Finansies in Oktober in sy mediumtermyn-begrotingsoorsig aangekondig het.
Die LUR hou vol dat die premier ‘n nuwe voertuig nodig gehad het omdat die vorige een probleme gegee het.
Skoor se provinsiale voorsitter, Patrick Chauke sê egter die prys van die motor is buitensporig.
Chauke sê die motor is eers in November bestel, ná die aankondigings oor besnoeiings gedoen is. – RSG
Die Departement van Basiese Onderwys het woedend gereageer op oproepe van die Demokratiese Alliansie dat ‘n volskaalse oudit van verlede jaar se matriekuitslae gehou word.
Die DA-leier, Helen Zille het gister gesê die regering moet dringend en onafhanklik die geloofwaardigheid van verlede jaar se uitslae en dié van toekomstige matriekeksamens ondersoek.
Die departement voer aan dat die DA, wat die Wes-Kaap beheer, jaloers is omdat ‘n ander provinsie die beste in die eksamen gevaar het.
Die Vrystaat is vanjaar as die beste presteerder aangewys, nadat die Wes-Kaap sedert 2008 die plek beklee het.
Die departement se woordvoerder, Panyaza Lesufi, sê die DA wil nie erken dat arm mense ook goed kan presteer nie. – RSG
Die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty herdenk vandag by die Avalon-begraafplaas in Soweto die dood van sy voormalige hoofsekretaris, Joe Slovo.
Hy is in 1995 ná ‘n lang stryd teen kanker oorlede.
Slovo, wat die minister van behuising in die eenheidsregering was, is 19 jaar gelede oorlede.
Hy het in 1942 by die SAKP aangesluit en ook in die ANC se nasionale uitvoerende raad gedien.
‘n Woordvoerder van die SAKP, Alex Mashilo sê dat die oorgang tot demokrasie nie sonder Slovo moontlik sou gewees het nie, omdat hy belangrike bydraes tydens die 1990-onderhandelings gelewer het toe die samesprekinge vasgeval het.
Mashilo het gesê Slovo was een van die stigterslede van die Congress of Democrats en in die nasionale raadplegende komitee wat die Vryheidsmanifes geskryf het.
Die Vryheidsmanifes bevat sekere klousules om aan die swart massas toegang tot die demokrasie te gee, het Mashilo gesê.
Die Kaapse stadsraad het gedreig om befondsing van die Kaapse Klopse-karnaval te weerhou as hulle die ANC aan Mandela verbind.
Die burgemeester van Kaapstad, Patricia de Lille, het die Klopse gewaarsku dat die stadsraad nie Mandela aan die ANC sal verbind nie.
Die Klopse wou armbandjies dra met Nelson Mandela se gesig en die ANC-kleure en kenteken daarop.
Nelson Mandela was ‘n ANC-lid en na die party se oorwinning in 1994 die land se eerste president. De Lille het nogtans gewaarsku dat die stadsraad nie die karnaval geldelik sal ondersteun as Mandela se naam met die ANC verbind word nie.
Die stadsraad moet verkeers- en veiligheidsdienste voorsien en strate skoonmaak teen ’n koste van R3,5 miljoen.
Die stadsraad en Klopse-organisasies het intussen ooreengekom om die ANC-logo te verwyder en swart armbandjies met Mandela se gesig te dra.
Die Nuwe Suid-Afrika: Toneel in Breestraat, Johannesburg
deur Leon Lemmer
Dit is bekend dat baie Jode sterk oor hulle identiteit voel; dat hulle hulle geskiedenis ken en eer en hulle kultuur, bv godsdiens, bly aanhang al woon hulle seker meer verspreid oor die aarde as enige ander etniese groep. Toe Jode met die vorige Suid-Afrikaanse politieke bedeling gekonfronteer is, het sommige apartheid as die soort rassediskriminasie beskou wat aan naziïsme herinner. Hulle het hulle dus by die swartes in hulle “vryheidstryd” geskaar.
Ander Jode het anders gereageer en besef dat dit vir die blankes en veral die Afrikaners om oorlewing en om die behoud van hulle identiteit en die handhawing van beskaafde Westerse standaarde gaan. Apartheid was nie “a theory of white supremacy” nie, maar eerder”a strategy for survival” (Mercer, bron hieronder, Kindle 1653). Hans Strijdom het bv gedink “white hegemony was indispensable for the good of all” (1658). Hermann Giliomee meen “Afrikaner anxieties were overwhelmingly existential, rather than racial” (1671). “Israel was … perhaps the only friend which the Old, orderly South Africa had” (4013). “The New South Africa is anything but a friend to Israel” (4034), “that small spot of sanity in a sea of savagery” (4280).
Al het sommige Jode se politieke simpatie aanvanklik by die swartes gelê, het die wrede werklikheid van die tirannie van die meerderheid hulle op groot skaal laat emigreer. Ilana Mercer is so ‘n geval. Ek skryf na aanleiding van haar boek, Into the cannibal’s pot: Lessons for America from post-apartheid South Africa(Seattle: Stairway Press, 2011, 340p; Amazon Kindle $11.99). Die boektitel “is inspired by Ayn Rand’s wise counsel against prostrating civilization to savagery” (535), oftewel “putting Ghana over Grandma” (3516). Rand: “In America … the majority of religious people … do not accept on faith the idea of jumping into a cannibal’s pot and giving away their last shirt to the backward people of the world” (535).
Die boek is onder meer opgedra aan “my Afrikaner brothers betrayed.” ‘n Mens kan jou kwalik ‘n boek voorstel wat meer positief Afrikanergesind as hierdie een is, bv: “There are no better farmers than the hardy Boers” (5104). Sy verwys onder meer dikwels na die menings van Dan Roodt, wat op haar webtuiste “South Africa’s finest polemicist” genoem word. As Jodin het sy die verdere voordeel dat sy nie die Engelse of Britte (of selfs die deursnee Amerikaners) ter wille hoef te wees nie. Maar dit was vir die outeur, weens die epidemie van politieke korrektheid, uiters moeilik om ‘n uitgewer te vind, al is die teks uitstekend geskryf en die inligting deeglik nagevors.
In die boek is daar volgens ‘n kritikus glo ‘n “‘unhealthy’ preoccupation with the methodical ethnic cleansing of the Afrikaner farmer” (199), bv “Afrikaner farmers … are being culled like springbok in a hunting safari” (461). “Upward of 3 000 members of this once 40 000-strong community – almost ten percent – have hitherto been exterminated” (466); “slaughtered in ways that would do Shaka Zulu proud” (1241). “This makes farming in South Africa the most dangerous occupation in the world” (1247).
Dié kanker het sy oorsprong in die strydlied van MK, die terreurarm van die ANC, wat deur Nelson Mandela gestig is: “Kill them – kill the whites” (3027). “Problematic too is Mandela’s Orwellian use of the word ‘deracialisation,’ when what he was in fact describing and prescribing is racialization – a coerced state of affairs whereby the economy is forced, by hook or by crook, to reflect the country’s racial composition” (3110).
Ilana Mercer, afgeneem met eksemplare van haar boek, ‘Into the Cannibal’s Pot’
Heel aan die begin verwys Mercer na Richard Goldstone (Praag 13 Okt), wat eens hartlik met die “apartheidsregime” saamgewerk maar hom daarna in Amerika gevestig het. Goldstone: “We now have, I’m proud to say, a working, wonderful democracy in South Africa” (169). Mercer huldig die teenoorgestelde standpunt: “When South Africa was governed by a racist white minority, it was scorned by the West and treated as Saddam Hussein was, with boycotts and sanctions. Now that a racist, black-majority government controls the country; that it is as violent as Iraq, Liberia, or the Congo, and rapidly becoming another Islamist-friendly, failed African state, it is the toast of the West” (389).
“The ‘New South Africa’ is [volgens Robert Guest], after all, not so new. It is being wrecked by the very ‘cronyism that has wrecked the rest of Africa'” (2120). Mercer verwys na ‘n “dying Christian civilization at the tip of Africa” (408). “The Old South Africa could only have improved; the New South Africa can but decline” (422). Andrew Kenny: “If you want to see the future of South Africa, it might not be a bad idea to look at the present in Zimbabwe” (510; ook 3202). Zimbabwe het gevorder van “Africa’s breadbasket” tot “dustbowl” (2807). “Except for Rhodesia before Mugabe, minority-ruled South Africa, with all its depredations, offered Africans more than any other country on the Dark Continent” (3691).
Die outeur is in Johannesburg gebore as die dogter van ‘n rabbi, Abraham Benzion Isaacson, ‘n anti-apartheidsaktivis wie se voorouers aan die begin van die 20ste eeu uit Rusland gevlug het. Isaacson was glo in die jare sestig verplig om na Israel uit te wyk, waar Mercer grootgeword het. Sy het egter in die 1980’s na Suid-Afrika teruggekeer, is hier getroud, maar het in 1995 na Kanada geëmigreer en in 2002 in Amerika gaan woon. Sy het egter baie goed op die hoogte gebly met wat in Suid-Afrika gebeur. Sy skryf oor “the embarrassment that is the democratic South Africa – the crumbling infrastructure of this once First World country, and the out-of-control crime – down to an ongoing mini-genocide” (397), asook die “unparalleled, radical, race-based wealth-distribution policies” (402).
“Hillbrow was then a hip, cosmopolitan, Johannesburg suburb. Today it is South Africa’s Harlem” (822). Daar was “the magnificent five-star Carlton Hotel … It closed in 1997; the safety of the guests could no longer be guaranteed” (829). “South Africa – with its space program and skyscrapers – was not exactly the product of the people currently dismantling it. Instead, it was the creation of British and Dutch colonists and their descendants” (1211). “Some people build; others destroy” (1277).
Soos tydens apartheid is die ANC-regering besig met “restructuring society around race. With one distinction: more people are murdered in one week under African rule than died under the detention of the Afrikaner government over the course of roughly four decades” (402). “If the sanctity of life is the highest value in a civilized society, then the New South Africa has little to recommend it” (441). “Universal suffrage is not to be conflated with freedom” (412). “A civilized society, ultimately, is one in which the individual can go about the business of life unmolested. If he can’t do that simple thing, of what value is the vote?” (417).
“You’d be hard pressed to find a family in democratic South Africa whose members have not been brutalized … They tell of the lives of good people ruined by rubbish” (593). “Realism is not racism. The undeniable reality is that, a decade since the abrupt transfer of power, the rule of the demos has turned a once-prosperous, if politically problematic, place into a lawless ramshackle” (631). “South Africans are fed up (‘gatvol’ in Afrikaans) with crime” (701). Sy verwys na die 69 swartes wat in 1990 by Sharpeville gesterf het en waarvan so dikwels in anti-apartheid propaganda gewag gemaak word. “In democratic South Africa that’s the daily carnage” (715).
“Few realize that during the decades of the apartheid regime a few hundred Africans in total perished as a direct and indirect consequence of police brutality. A horrible injustice, indubitably, but nothing approximating the death toll in ‘free’ South Africa, where hundreds of Africans, white and black, perish weekly. Nor did apartheid’s casualties come close to the ANC’s during ‘the armed struggle.’ Freedom’s forebears ‘necklaced’ 400 non-combatants, and murdered hundreds more – Zulu opposition, state informers and witnesses, rural headmen, urban councilors” (719). “Under apartheid, on average, 7 036 people were murdered each year, a small number compared to the carnage under the ANCniks: 24 206 annually” (730).
“Clearly, the era of apartheid remains a Golden Age with respect to the sanctity of life, for blacks and whites alike” (750). “Fifty-one percent of victims no longer bother to report crime, given that corruption is rife, arrests rare, and prosecutions and convictions still rarer” (736). “A hardcore criminal … has a ninety percent chance of getting away with murder … the country now has one of the world’s highest murder rates and lowest conviction rates” (840). “Lucky are the outlaws in the New South Africa” (952). Violent crime in the New South Africa is predominantly black on black and black on white. Since the demise of apartheid, it has both increased and spread from slum to suburb” (763).
Tydens die grondwetlike onderhandelings [sommige/enkele] Afrikaners “surrendered without defeat,” volgens Hermann Giliomee (793; ook 4288). Mercer: “Whites ceded mastery over their destiny” (1206). FW de Klerk “acceded to crude majoritarianism, thereby forfeiting equal treatment for white South Africans within a democratic South Africa” (2258). Dít nadat De Klerk die 1992-referendum onder die leuse, “Oppose majority rule” gewen het (4621). Mercer bevestig, soos Giliomee, dat De Klerk geen mandaat van die blanke kiesers vir magsoorgawe gehad het nie (4622).
“One day a white, relatively well-educated minority dominated all institutions; the next a skills-deficient black majority took over” (2383). Dit was ‘n geval van “minute-made democracy” (4947) in sy rouste vorm; dus eerder “idiocracy” (4974) “South Africa now has a political system which, as Mr Ralfe puts it, is ‘run by jailbirds'” (1332). “Europeans are … particularly and uniquely vulnerable within this political dispensation” (1206). “Empowering majorities in Africa has helped, not hindered, the propensity of hostile masses to extract revenge on helpless minorities” (1219). “A small but growing number of blacks [are] experiencing ‘apartheid nostalgia … it was a time when things worked better'” (812).
Die outeur verwys na wat Robert Guest, ‘n Economist-joernalis, “the world’s most extreme affirmative action program” noem. [Lees gerus Guest se uitstekende boek, The shackled continent: Africa’s past, present and future (2004).] Mercer bestempel dit as “a coercive transfer of private wealth from those who create it to those who consume it” (482; ook 2303); “a willingness to ‘sacrifice performance for racial ideology'” (1781). Dit is ‘n geval van “wealth distribution usurping wealth creation” (2282). “All redistribution … involves ‘taking’ from the original owners and/or producers … and ‘giving’ to nonowners and non-producers” (4721).
Hierdie rassisme vind uitdrukking in voorgeskrewe raskwotas; ‘n “quota culture” (2245). Mercer verwys na “race-based wealth distribution” (2091), oftewel “redistributive ‘justice'” (2251), en “racist labor litigation” (2091), bv dat staatskontrakte aan swart maatskappye toegeken word en die werkerskorps die demografie moet weerspieël. “Business must keep paperwork documenting their pigment-driven poaching” (2145). “‘Social justice’ becomes a demand for redistribution and revenge … making the more ‘fortunate’ fork over their fortunes to the less fortunate” (2469). “Bit by barbaric bit, South Africa is being dismantled by official racial socialism” (3159).
Oor grondherverdeling: “It seems to me patent that land that has been farmed intensively and scientifically must never be given to men whose capacity and craving is for kraal life” (2031). Volgens die Bybel mag ons nie begeer nie, maar in die nuwe Suid-Afrika is die reël: “Covet and you shall be rewarded” (2053); ‘n geval van “placate the envious by taking from those they envy” (2464). “In South Africa, the pool of haves is destined to be drained, or shrink to an unsustainable size” (2777). “In the United States, the ratio of voters to taxpayers is approximately two to one; in South Africa it is a stupefying eleven to one” (4738). “We must question the sheer waste and wholesale destruction of wealth which this supposed justice entails” (2058). “The Department of Rural Development and Land Reform has admitted that ninety percent of redistributed farms were ‘dysfunctional'” (2062). Misdaad kan nie sonder meer aan armoede toegedig word nie. “Wealth disparities fail to explain away the sadism invested in the onslaught against white South Africans” (1178).
Mercer het haar boek veral met die oog op Amerikaanse lesers geskryf. Maar daar is vir plaaslike lesers goeie inligting oor “progressiewe” denke in bv Amerika, soos:
“Crimes are caused, not committed.”
“Evil action don’t incriminate, they mitigate.”
“Perp[etrator]s don’t do a crime, but are driven to their deeds by forces beyond their control” (3235).
“The Boer killer is a ‘victim’ of apartheid” (3259).
“Crime is caused by deprivation and not depravity. Therefore, accelerating race-based wealth distribution will remove the reasons for crime” (3264).
“If colonialism was our [die wittes se] original sin, capitalism is our cardinal sin” (3246).
“Liberal intellectuals have made careers out of blaming the West for problems that were endemic to many societies both before and after their experiences as European colonies … The truth is that colonization constituted the least tumultuous period in African history” (3297). “Since the colonial powers decamped, economic conditions have declined across the Dark Continent” (3308). “Labor productivity is the main determinant of wages – and wealth. People in die West produce what they consume – and much more; they don’t remove, or steal it from Third Worlders … The concept of a wealth gap is an extension of the politically contrived construct of exploitation – rich of poor, North of South” (3317).
“Colonists in Africa reduced the state of squalor, disease and death associated with lack of development … once introduced to potable water, sanitation, transportation, and primary healthcare, few Africans wish to do without them” (3361). ‘n Gewilde verwyt is “that the colonial powers plundered Africa and failed to plow back profits into the place” (3373). “The infrastructure in Africa was built by the colonial powers,” maar al wat ‘n mens hoor, is die koloniale lande “got rich on the backs of poor nations” (3380). “The West is what it is due to human capital – people of superior ideas and abilities” (3389). “The colonial powers enchanced, rather than hindered, progress” (3422).
“South Africa is a microcosm of what America could become” (487). Mario Rantho van die ANC word soos volg aangehaal: “It is imperative to get rid of merit as the overriding principle in the appointment of public servants” (2075). Geen wonder dienslewering in die openbare sektor is so pateties nie. Volgens Mercer moet daar in Amerika teruggekeer word na meriete en individualiteit. In die VSA is daar, soos in die nuwe Suid-Afrika “reverse-racism laws. Being black guarantees special privileges” (2700). “Be it in the US or in South Africa, preferential treatment, enforced by legal fiat and rooted in the characteristics of a group (race) rather than the value of the individual, flouts justice in every respect” (493). “Creedal multiculturalism simply doesn’t admit of the possibility that aptitudes and abilities may vary by culture or ethnicity, as well as from one individual to another” (2708).
Volgens ‘n brief waarvan uittreksels in die Israelse koerant Haaretz gepubliseer is, het die jong Nelson Mandela in 1962 opleiding in sabotasie van dié land se geheimediens, die Mossad, ontvang. Blykbaar het Mandela die Mossad-agente gegroet met “Sjalom” en was “bekend met die probleme van die Jodedom en van Israel en het die indruk gewek dat hy ‘n intellektueel is. Die personeel het [daarom] gepoog om ‘n Sionis van hom te maak.”
Hierdie onthulling, wat ook deur die wêreld se grootste nuuswebwerf, die Huffington Post, oorgeneem is, kom ná enkele weke van intense heldeverering aan Mandela, oënskynlik in ‘n poging van die Joodse meningsvormer, David Fachler, om versoening tussen die ANC en Israel te bewerkstellig ná onlangse meningsverskille tussen die twee. Ná die uitlatings van die voormalige Israeliese minister van buitelandse sake Avigdor Lieberman dat ‘n “pogrom [ etniese vervolging of slagting ] teen die Jode in Suid-Afrika net ‘n kwessie van tyd is”, het die ANC die plaaslike Jode gepaai. Mary Kluk, die voorsitster van die Suid-Afrikaanse Joodse Raad van Afgevaardigdes, het insgelyks die gedagte verwerp dat daar hoegenaamd enige gevaar vir Jode in Suid-Afrika dreig.
Mandela het tydens sy tydperk in die buiteland blykbaar onder andere die skuilnaam David Mobsari gebruik Die aangehaalde gedeelte uit die geheime brief van die Mossad, wat in die Israeliese argief bewaar word, lui soos volg:
Amptelike embleem van die Mossad, die Israeliese geheimediens
Soos u u mag herinner, het ons drie maande gelede die geval bespreek van ‘n kadet genaamd David Mobsari wat by die Israelse ambassade in Ethiopië opgedaag het en van Rhodesië afkomstig was. Eersgenoemde het van die Ethiopiese personeel [wat amper vir seker Mossad-agente sou wees] opleiding in judo, sabotasie en vuurwapens ontvang.
Hy het ons manne met “Sjalom” gegroet, was bekend met die probleme van die Jodedom en van Israel en het die indruk gewek dat hy ‘n intellektueel is. Die personeel het gepoog om van hom ‘n Sionis te maak.
Tans beklee verskeie Suid-Afrikaanse Jode belangrike poste in die ANC-regering en ander instellings, soos byvoorbeeld die president van die Reserwebank, Gill Marcus, haar broer Gilbert wat die meeste van die ANC se belangrike hofsake as advokaat hanteer, asook die minister van handel en nywerheid, Rob Davies, die rektor van die Universiteit van Kaapstad, Max Price, en vele ander.
Jode was eens op ‘n tyd aktief in die Suid-Afrikaanse politiek op elke vlak. Benewens Helen Suzman, is die Progressiewe Party deur die voormalige opposisieleier Tony Leon verteenwoordig, asook Selma Browde en Harry Schwarz. Die African National Congress, die bevrydingsbeweging wat in 1994 die regerende party geword het, het oor ‘n getalryke groep Jode beskik, waaronder Joe Slovo [lees praag se resensie oor sy biografie], Ronnie Kasrils en Dennis Goldberg. Jode was ook prominent in die munisipale politiek. Tydens Johannesburg se 120-jarige geskiedenis, was 22 van sy 94 burgemeesters Jode, volgens die stad se webwerf. Sedert 1907 het Kaapstad reeds oor 13 Joodse burgemeesters beskik.
Intussen het die Nelson Mandela-stigting in ‘n verklaring die brief wat deur Haaretz gepubliseer is, verwerp:
“Die media dra tans die verhaal oor dat Nelson Mandela in 1962 interaksie met ‘n Israeliese agent in Ethiopië gehad het.
“Die Nelson Mandela-stigting kan bevestig dat hy geen getuienis in Nelson Mandela se private argief (wat sy 1962-dagboek en notaboek insluit) kon vind dat hy interaksie met ‘n Israeliese agent gedurende sy toer van Afrika-lande in daardie jaar gehad het nie. Sowel die dagboek as sy notaboek is as getuienis teen hom in die Rivoniaverhoor in 1963-1964 vir sabotasie gebruik.
“In 1962 het mnr. Mandela militêre opleiding van Algerynse vryheidsvegters in Marokko en van die Ethiopiese Onluspolisie te Kolfe buite Addis Abeba ontvang alvorens hy in Julie 1962 na Suid-Afrika teruggekeer het. In 2009 het die Nelson Mandela-stigting se senior navorser na Ethiopië gereis en onderhoude met die mans wat by Mandela se opleiding betrokke was, gevoer – geen getuienis van ‘n Israeliese verbintenis het na vore gekom nie.”
Luidens die artikel in Haaretz was Golda Meir, die toentertydse eerste minister van Israel, ‘n groot ondersteuner van die swart bevrydingsbewegings in Afrika. Eers later in die sewentigerjare, toe die meeste onafhanklike Afrikalande onder Arabiese invloed besluit het om die Palestyne te steun, het Israel sy posisie verander en begin om militêr met Suid-Afrika saam te werk. Samewerking tussen die ANC en die Mossad in die vroeë sestigerjare, gegewe ook die aansienlike persentasie radikale Jode wat die ruggraat van die ANC- en SAKP-leierskap uitgemaak het, sou dus strook met die destydse Israeliese buitelandse beleid.
Die geskorste hoofsekretaris van Cosatu, Zwelenzima Vavi sê die ANC behoort ander beleidsrigitngs te aanvaar wat ‘n verbintenis tot radikale ekonomiese transformasie verklaar.
Hy het in ‘n striemende aanval teen die regering onder leiding van die ANC geloods.
Vavi het gesê President Jacob Zuma se regering het misluk.
Vavi sê die ANC kon nie daarin slaag om die werkloosheidskrisis aan te spreek of om behoorlike werk te skep nie.
Vavi het by die metaalwerkersvakbond Numsa se spesiale kongres in Boksburg aan die Oos-Rand gepraat.
Die kongres moet besluit of Numsa die ANC in die verkiesings in 2014 gaan steun, en of hy wil deel bly van die vakbondfederasie Cosatu.
Die vakbondfederasie is een van die vennote van die drieparty-alliansie.
