kommunisme – Bladsy 2

Joernaliste proe hulle eie sensuur-medisyne

Die SABC se bestuurshoof, Hlaudi Motsoeneng, ook beskou as president Jacob Zuma se bondgenoot, stel nie belang om die skorsing van joernaliste met hul verteenwoordigers te bespreek nie.

Die groep joernaliste wat self graag sensuur toepas teen afvalliges, proe nou van hul eie medisyne.

‘n Afvaardiging wat die Media Workers Association of South Africa (Mwasa), verteenwoordigers van Primedia en Independent Media, en die Right2Know Campaign (‘n Soros-front) insluit, wou met Motsoeneng vergader oor die skorsing.

Hulle eis dat Motsoeneng die skorsing ophef en “intimidasie van joernaliste” by die SABC staak. Die partye is almal verbind tot die voortgesette “nasionale demokratiese rewolusie”.

Dit laat kommer ontstaan dat hulle ook betrokke mag wees by die oproer wat hulle graag wil verfilm en uitsaai.

Hulle het ‘n beroep op die nasionale uitsaaier gedoen om die redaksionele beleid te hersien, wat ‘n kombersverbod plaas om oor oproer te berig.

Motsoeneng het eers ingestem, maar later gesê hy sal voortgaan met dissiplinêre optrede teen die betrokke personeellede wat hulle nie aan beleid steur nie.

Special Assignment se uitvoerende vervaardiger Busisiwe Ntuli, SAfm aktuele sake se uitvoerende vervaardiger Krivani Pillay en senior ondersoekende joernalis Jacques Steenkamp staar aanklagte wat verband hou met die onwettige optrede in die gesig.

Hulle het hul kommer oor die uitsaaiverbod in ‘n brief aan Motsoeneng verklaar en ‘n veldtog op sosiale media begin teen die skorsing.

Hulle straf volg op die skorsing van ‘n verdere drie redaksielede, wat Radio Sonder Grense se uitvoerende redakteur Foeta Krige en senior joernalis Suna Venter insluit.

Ironies genoeg was Foeta Krige self ‘n sensor van formaat wat reeds ‘n dekade lank sorg dat geen “regse” mening ooit op RSG gelug word nie en self die ANC se gewillige ideologiese vuilspuit.

Die joernaliste, insluitend parlementêre verslaggewer Lukhanyo Calata, se dissiplinêre verhore sal na verwagting op Vrydag plaasvind.

Karel Combrinck: ‘n Babelse verwarring

Die mens leef nou maar eenmaal volgens idees. So weet ons seker almal, of vermoed minstens, dat die rasbeheptheid van ons tyd ook sy oorsprong en voedingsbron in ‘n idee het.

Daar is talle oorwegings wat by hierdie verskynsel ‘n rol speel, soos die begeerte om in die mode of politiek korrek of fatsoenlik te wees, of ‘n blote gekondisioneerde Pawlof-brakhond te wees, of die behoefte om alles wat primitief en beskawingsvreemd is te omhels. Maar die vernaamste beweegrede tot rasbeheptheid op die vlak van idees is die humanisme. As ‘n mens dus die haters van die wit ras wil beveg, moet jy in die eerste plek die filosofie en ideologie beveg wat dit ten grondslag lê. Die filosofiese onderbou van antiwit haat is die humanisme. En soos ons weet, die vernaamste haters van die wit ras is die wit ras self.

Daar is seker vele mense wat meen dat humanisme ‘n ander naam vir filantropie is en dat dit die een of ander bybelse oorsprong het en as sodanig iets met naasteliefde te make het. Dis nie die geval nie.

Ons begin met ‘n kort, hopelik werkbare definisie:

Die humanisme is die verwerping van enige mag of morele gesag wat verhewe is bo die mensdom, en behels as sodanig die ontkenning van ‘n godheid ten gunste van ‘n geloof in die vooruitgang van die mens wat deur sy eie krag en inspanning bewerkstellig word.

Kortom stel die humanisme die mens dus voorop. Dit het veral met die Renaissance tot sy reg gekom toe daar teen die mag van die kerk en van die godsdiens opgestaan is en teruggegryp is na die klassieke antieke (dus voorchristelike) filosofie en kultuur. In dié opsig het die humanisme op sy tyd ‘n waardevolle rol gespeel om die mensdom van bygeloof en redelose vrees vir die onbekende te verlos. Terselfdertyd het die humanisme die oorhand verkry oor ‘n Katolieke kerk wat vir eeue lank die algemene bevolking uitgemergel en doelbewus in die duisternis van onkunde vasgeketting het tot voordeel van die adel en die prinse van die kerk. Maar soos die meeste ander menslike maaksels het die humanisme ook met die tyd ontaard, oorryp en suur geword.

Hoewel die Bybel vanselfsprekend nie ‘n humanistiese strekking het of kan hê nie, word wel in die Bybel met die humanisme as idee geworstel. Die term “humanisme” word natuurlik nie gebruik nie, maar die stryd tussen godsdiens en die humanisme is duidelik herkenbaar so vroeg soos Adam en Eva. By implikasie wou Adam en Eva, deur van die boom van kennis te eet, hulleself gelykstel aan God. In stede daarvan om hulle te onderwerp aan God se opdragte wou hulle self alwetend word en self besluit wat hulle mag doen en wat nie.

Nog ‘n oudtestamentiese voorbeeld van dieselfde verskynsel is die bou van die toring van Babel, toe die volk besluit het om ‘n toring op te rig waarvan die toppunt tot in die hemel moes strek. Weereens ‘n situasie waar die mens hom deur sy eie inspanning en vernuf tot op ‘n vlak gelyk aan God wou verhef.

In die moderne teologie het daar sedert die vroeë twintigste eeu ‘n neiging ontstaan om godsdiens en die humanisme te probeer versoen. Die gedagte was dat godsdiens in die eerste plaas daarmee gemoeid moet wees om na die mens se stoflike welvaart om te sien en sg. maatskaplike geregtigheid na te streef. Soos dikwels gesê word, het teoloë en die kerke die klem begin plaas op die horisontale dimensie van teologie, naamlik die verhouding tussen mens en mens eerder as op die verhouding van mens tot God. Aangesien ware godsdiens en ware humanisme onversoenbaar is, moes een van die twee voor die ander swig. Die een wat geswig het, was die godsdiens.

Die klem op die sosiale en politieke funksie van die teologie het veral vorm aangeneem in die Social Gospel-beweging van die vroeë twintigste eeu, hoofsaaklik in die VSA en Kanada waarvandaan dit na die res van die Westerse wêreld versprei het. Die beweging het die Christelike etiek op sosiale probleme soos ekonomiese ongelykheid en rassekonflik probeer toepas. Op meer teologiese vlak het hulle verkondig dat die Wederkoms nie sou kon plaasvind nie voordat die mensdom van sosiale ongeregtigheid ontslae geraak het.

Hierdie horisontale benadering het in ons tyd so ver gevorder dat daar vandag sprake is van teoloë en kerke wat God hoegenaamd nie meer in berekening bring nie en dat daar selfs begrippe bestaan soos ‘n ateïstiese teologie en politieke teologie.

Hoe bring dit ons dus nou by rasbeheptheid ? Op twee maniere:

Eerstens is die nuwe humanistiese teologie gerig op maatskaplike geregtigheid. Of dit nou moontlik is om maatskaplike geregtigheid te verwesenlik, is nie ter sake nie. Wat ter sake is, is dat maatskaplike geregtigheid ‘n teologiese doelstelling is wat daarop gemik is om alle mense in te sluit.

Tweedens bestaan daar die gevoel, miskien ten regte, dat die Westerse mens in groot mate sy potensiaal verwesenlik het. Die Westerse wêreld is sinoniem met die «ryk lande» van die wêreld wat op die een of ander manier iets aan die ander verskuldig is. Of daar nou inderdaad nog baie miljoene arm witmense ook is, maak hieraan nie veel verskil nie. Die wit samelewings van die Weste is nou eenmaal die rykes. Aangesien die wit samelewings van die aardbol reeds hulle ontwikkelingspotensiaal verwesenlik het, beteken dit dat die «teoloë» van die humanisme genoodsaak voel om die res van die menslike potensiaal ook tot dieselfde vlak te ontwikkel. ‘n Teologie vir wie die mens die hoogste waarde in die heelal verteenwoordig, kan nie toelaat dat ‘n groot gedeelte van die mensdom van hierdie verheerlikte status uitgesluit word nie. Vandaar bv. die obsessionele beklemtoning van ‘n begrip soos inklusiwiteit of sy teendeel eksklusiwiteit.

Daar is in hierdie proses van «insluiting» en gelykmaking ‘n duidelike utopiese element te bespeur wat ook onderliggend was aan die internasionale kommunisme. In elk geval was die proses van insluiting en gelykmaking ‘n rookskerm vir iets anders, in die geval van kommuniste om hulle magsgreep op die massas te versterk en in die geval van die Westerse samelewings om die mark en verbruikerspoel uit te brei ten einde die superrykes in staat te stel om nog groter winste te kan maak. Dit behoef ook geen besondere betoog nie om in te sien hoe hierdie denkbeelde inskakel by die internasionalisme met sy uitwissing van nasionale identiteite en grense.

In suiwer vorm is daar ‘n duidelike onderskeid tussen die humanisme en naasteliefde soos ons dit ook in die Bybel aantref. Waar die naasteliefde in die eerste plek gerig is op die verheerliking van God, is die humanisme gerig op die verheerliking van die mens. Dis wanneer hierdie twee begrippe begin deurmekaarloop dat ‘n besonder toksiese produk onstaan in die vorm van wat in Engels bekendstaan as humanitarianism. Humanitarianism is ‘n vorm van naasteliefde wat onder invloed van die humanisme, die verloopte kerk en die kommunisme ontwikkel het in ‘n gesistematiseerde ideologie van eendersheid wat meer met politiek te make het as met godsdiens.

Daar het ook in die loop van de negentiende en twintigste eeue ‘n gedagterigting ontwikkel wat hier ‘n rol speel, naamlik dat hoewel God nie meer ‘n werklikheid is nie, daar tog nog iets oorgebly het van die Christelike etiek waaraan mense kan vasklou. Dis nie die bedoeling hier om ‘n teologiese relaas te lewer nie, maar dit is nou maar eenmaal so dat die Christelike etiek sonder Christus weinig meer is as ‘n leë dop.

Die verheerliking van alles wat swart is, so kenmerkend van ons tyd, is ‘n gesamentlike brousel van die humanisme en van politieke «teologie» , ‘n brousel wat gretiglik opgeslurp word deur goedgelowige drommels in kerke wat lank gelede reeds nie meer rigting kan aandui nie omdat hulle self hulle kompas verloor het.

Beteken dit nou dat die Bybel voorskryf dat swart mense vir altyd verdruk moet word? Tog sekerlik nie. Dit beteken wel dat die verheerliking van swart mense, soos trouens van enige ander menslike wese, nie tot die vlak van ‘n godsdiens, of liewer afgodsdiens verhef mag word nie.

Leon Lemmer: Dominique Venner, ‘n regse Franse historikus

In Europa is daar skuldgevoelens omdat die twee wêreldoorloë daar ontstaan het. Daar is ‘n diepe besef van die ontwrigting en verwoesting wat tydens oorlogvoering aangerig word. Daar is gevolglik groot begrip vir vlugtelinge en ontheemdes uit gedestabiliseerde gebiede. Dit is waarom daar so sagkens teen die invloei van immigrante opgetree word. Hoe groter die skuldgevoel, hoe meer die empatie. Dit is waarom die Duitse regering die grootste toevloei van immigrante verduur. Dit is ook waarom regse politiek na die Tweede Wêreldoorlog stadiger in Duitsland as in Frankryk ontwikkel het.

In Frankryk het die Nouvelle Droite (Nuwe Regses) onder die leiding van Alain de Benoist (gebore in 1943) en GRECE, ‘n navorsings- en studiegroep oor Europese beskawing (gestig in 1968), tot stand gekom. Een van die medewerkers was Dominique Venner (1935-2013). Hy was ‘n nasionalistiese, anti-kommunistiese aktivis. Hy noem kommunisme die vyand van Europa (bron hier onder, Kindle 304). Hy is uit die skool geskors omdat hy ‘n kommunistiese plakkaat verwyder het (310). Hy vergelyk die rolle wat nasionaliste en kommuniste in die Franse weerstand teen die Duitse besetting in die Tweede Wêreldoorlog gespeel het:

“Venner stresses the degree to which traditional French nationalists played heroic roles in this struggle, in contrast to the French Communists, who went from collaborating with the invaders to killing their enemies after the German evacuation” (88).

In die jare vyftig, kort na die begin van die Algerynse Oorlog, het Venner twee jaar lank teen die Moslems geveg. Toe die Hongaarse opstand in 1956 deur Sowjetmagte onderdruk is, was Venner een van diegene wat die kantore van die Franse Kommunistiese Party in Parys aangeval het. In 1961 het hy deelgeneem aan ‘n mislukte staatsgreep teen die regering van Charles de Gaulle, wat die belange van die blanke Algeryne versaak het. Van De Gaulle sê Venner: “He severely lacked any noble-mindedness himself” (356). Venner het 18 maande tronkstraf uitgedien. Van 1971 af het hy sy aandag eerder op geskiedkundige navorsing en publikasie toegespits. Hy is onmiskenbaar ‘n Franse geskiedkundige, soos wat Hermann Giliomee, volgens eie erkenning, ‘n Afrikaner- (maar nie-regse) historikus is.

Venner was ongetwyfeld ‘n man van entoesiastiese aksie, al het die verlangde resultate dikwels agterweë gebly. “I do, however, believe in the positive effects of radical thought” (368). Kenmerkend van sy lewe was verset teen Franse identiteitsvernietiging en intense besorgdheid oor die toekoms van Europese beskawing. Hy het dit teen die toename van immigrante in Frankryk gehad; immigrante afkomstig uit die Derde Wêreld in die algemeen en Moslems uit Noord-Afrika (veral Algerië) in die besonder. Hy het gefabriseerde multikulturaliteit as ‘n onding van veral Amerikaanse oorsprong beskou. In Algerynse stede, soos Algiers en Oran, word die werkloses en leeglêers wat in die openbaar rondstaan “muurleuners” genoem. Baie van daardie muurleuners kan deesdae in Franse stede gesien word. Dit is nie ‘n resep vir voorspoed en vooruitgang nie.

Venner was die trotse pa van vyf kinders. Kort nadat wetgewing in Frankryk goedgekeur is wat selfdegeslaghuwelike* toelaat, het hy as ‘n teken van openbare protes selfmoord in die katedraal Notre Dame gepleeg deur homself in die kop te skiet. Van hom kan gesê word: “He refused to live in a degenerate society” (1083). Ook: “He was in discord with the era he lived in” (1180). “It often takes great courage to stay alive, but it also take great courage to detach ourselves from the temptation to prolong our life despite both its degradation and the machinations of fate” (1214). Al drie hierdie aanhalings kan op my en my verhouding met die nuwe Suid-Afrika toegepas word. [* Naas die twee tradisionele geslagte word ‘n derde of oorgangsgeslag of tussentoestand met minstens sewe variasies, LGBTIQA (lesbies, gay, biseksueel, transgender, interseksueel, queer en aseksueel), deesdae erken. Kinders word egter steeds en feitlik uitsluitlik op die tradisionele, natuurlike manier verwek.]

Myns insiens is daar ‘n beletsel op selfdood. Venner se selfdood is moontlik geïnspireer deur die voorbeeld wat deur die Japanese outeur Yukio Mishima (1925-1970) gestel is (1083). “Death is preferable to a life not worth living” (1108). Maar ‘n mens moet besef dat “the right to suicide” (1173) die betrokke subjek van alle moontlikhede (denke, handelinge, belewing) in die sintuiglike werklikheid ontneem. Selfdood is ‘n nie-herhaalbare, dus eenmalige, protesaksie en dus in daardie sin onbevredigend. Ek verkies om eerder nog voort te veg teen bv onreg, immoraliteit en ondoeltreffendheid.

Sommige van Venner se boeke is in ander tale vertaal, maar nie in Engels nie. In 2011 is hy gevra om ‘n oorsig van sy werk te skryf vir publikasie in Engels. Dit het hy ongelukkig nie gedoen nie. Daar is, wat hom betref, op ‘n makliker opsie besluit. Die joernalis Pauline Lecomte het sogenaamde onderhoude met hom gevoer. Die resultaat is ‘n teks wat veronderstel is om ‘n inleiding tot sy denke te wees: The shock of history: religion, memory, identity (London: Arktos, 2015, 160p; Amazon Kindle $5,13). Die boek is in 2011 in Frans gepubliseer en deur Charlie Wilson in goeie Engels vertaal.

In die boektitel word na religie verwys, maar Venner het voorkeur aan die heidense idees van die antieke Grieke gegee: “Paganism in no way previewed our present multicultural, feminist culture” (76). Hy dateer die Europese beskawing terug tot by veral Homerus (8ste eeu vC). Wanneer hy na religie verwys, het hy egter dikwels bloot hedendaagse manies in gedagte, bv: “The opiate of the masses for whom football games serve as the high mass. This religion’s tablets of law are human rights, or the right to zombification, which becomes man’s moral obligation. The dogmas are those of humanitarianism, whose secular arm is NATO, national, and international courts. Its witchhunters seek out and destroy difference, individuality, love of life, nature, the past, critical thinking, and those who refuse to be martyred before the almighty deity of humanitarianism” (1540).

Uit die teks is dit duidelik dat daar nie konvensionele onderhoude met Venner gevoer is waarin hy spontaan mondeling gereageer het nie. Dit was blykbaar veel eerder soos die onderhoude wat via die internet gevoer word. Venner noem dit “a dynamic method of presenting my works and thoughts” (224). Vir my bly die resultaat onbevredigend omdat die onderwerpe nie grondig en sistematies aangespreek word nie. Die publikasie is nogtans glad nie sonder verdienste nie.

Daar word baie gekerm en geskryf oor kolonialisme asof die gevolge daarvan net sleg was en is. Een van die redes vir hierdie oorvloedige afkeer is omdat net blanke lande op hierdie manier gediskrediteer word. Oor die weerslag van kolonialisme, naamlik die grootskaalse invloei van wettige en onwettige immigrante uit die Derde Wêreld na voormalige koloniale lande, is tot onlangs meesal geswyg. In hierdie neo-kolonialisme neem die verskuiwing van mense groter afmetings aan (of kan groter afmetings aanneem) as tydens die kolonialisme van destyds. Histories het kolonialisme die kolonies ten minste in sekere opsigte, bv met die skepping van infrastruktuur, bevoordeel. Neo-kolonialisme, daarenteen, lei tot die oorvoorsiening van armlastiges wat parasiteer op welsynstelsels en die kwaliteit van die gasheerlande se lewenswyse ondermyn. Dit is ook ‘n feit dat dit nie net mense uit vorige kolonies is wat hulle in die betrokke koloniale land (probeer) vestig nie; dese en gene (vlugtelinge asook ekonomies-kansvattende immigrante) maak in groot getalle hulle selfgoedgekeurde opwagting. Venner praat van “the colonisation of Europe by extra-European migrants” (522). Wat feitlik deurgaans verswyg word, is dat dit ‘n misdaad is om sonder ‘n geldige paspoort (en dikwels ook ‘n visum) ‘n landsgrens oor te steek.

Die “shock of history” in die boektitel het betrekking op hierdie massa-immigrasie. “Europeans are now in the process of being colonised in the name of the very same principle against which they do not know how to defend themselves: if all men are brothers, nothing can stop the arrival of others on our doorstep … Europe has been thrown, naked and defenceless, into a world aching to vengefully humiliate her” (187). “The key word here is identitarian. In this way, Islam is not simply a religion. It is in fact much more than that: it is ‘a community, a law, a civilisation'” (200). Moslemkultuur word oorheersend deur Islamreligie bepaal, wat op sy beurt geen ander religie duld nie en dus ook geen ander kultuur (bv Westers/Europees) nie.

“In order to zombify the once rebellious European people, mass immigration has proved most useful. This has allowed the importation of cheap foreign labour, all the while destroying national identities. The installation of non-native living areas further accelerates the proletarisation* of European workers. Deprived of the protective powers of a coherent nation, they become ‘naked proletariats’, zombies in power, as they are blamed for imaginary crimes attributed to their ancestors, such as colonisation. An unexpected difficulty, however, has come from the immigrants themselves. Strangers to European social conduct, they have built Islamised communities in the ghettos. Entire regions of sovereign territories are now breaking free from the laws of the republic in favour of self-government, policed by the ‘older brothers’ of their communities” (1527). [* Proletariaat: “Klas sonder besittings; onderste laag van die samelewing” (HAT).]

Sekularisasie/verwêreldliking het veroorsaak dat die christelike godsdiens nie meer ‘n samebindende mag in Europa is nie; in elk geval nie in dieselfde mate as voorheen nie, al bly Europese moraliteit breedweg op christelike waardes geskoei. Europa moet saamstaan teen die kulturele bedreiging van veral Islam en is gevolglik op soek na nuwe bande: “Ties capable of uniting Europeans with each other and arming them morally so that they may confront the impending threat of complete disappearance into the great void of the universal melting pot and of ‘brazilisation'” (218). “Brazilisation” verwys na die grootskaalse etniese verbastering wat daar reeds eeue lank in Brasilië plaasvind.

“We must rise above political and denominational variables and rediscover the permanence of tradition, which has permeated our founding poems for millennia” (224). Daardie “founding poems” van Europese beskawing is veral Homerus se Ilias en Odyssee: “My holy texts are the Illiad and the Odyssey, the founding poems of the European soul” (380). “We are tasked with recovering the spiritual continuity of our primordial tradition” (387). “The ancient Greek city-states … were founded upon the ethnic homogeneity of their citizens. Remember too that their fate, like that of all states, was dependent upon the quality of the leading class” (1958). “Like plants, men cannot exist without roots” (1744). “My stated intention was to lay the groundwork for a reformation through the discovery of our origins” (1789). “With Homer, the future takes root in the memory of the past” (2536).

As ‘n polities regse verwys Venner na die “Hyperborea” van die antieke Grieke (245), wat eintlik maar ‘n sinoniem vir die blankes of Ariërs is. Hy verwys na “the kinship between the peoples of the Indo-European language group, who I refer to as ‘Boreans’, in reference to the legendary Hyperboreans whom the ancient Greeks saw as their ancestors” (2176). Maar etnisiteit is nie al wat in die spel is nie. “Birth alone is insufficient; it is our consciousness that makes us who we are. I exist solely through my roots, a tradition, a history, and a territory” (263). Iedere mens word kultuurloos gebore en word dan mettertyd deur ervaring (van bv die omgewing en opvoeding) ‘n kulturele wese. Met ander woorde iedere mens is geskool in ‘n bepaalde lewenswyse. “The distinctive feature of all humans, regardless of race, is the aspect of their culture that transcends their animalistic nature. In other words, people are the sum of their heredity, culture, and archetypes” (1307). Daar kan diepgewortelde kulturele verskille tussen etniese groepe wees. “I do not believe in the homogenisation of cultures, even in Europe, despite what certain corrupt elites would like us to believe” (588). Wat Venner betref moet Franse kultuur onmiskenbaar Frans bly. Hy identifiseer die ondergrawers/”moles” van daardie kultuur as “showbusiness, teaching, academia, medicine, law, and the prison system” (1552). ‘n Vorige Franse president, Nicolas Sarkozy, het gesê: “I believe that none should live in France without respecting our culture and values” (1754).

Tipies Frans (en soos De Gaulle) het Venner sy mes in vir die Amerikaners, bv (dalk vergesog): “As confirmed by secret documents posted to Wikileaks in 2010, American elites have favoured extra-European and Muslim invasions of Europe by immigrants in order to break and undermine the European people” (599). “A great historical paradox has willed that the United States be both the extention of Europe and also its negation” (1577). “The American pretention to refuse their country’s European legacy is excessive. That said, the split is undeniable” (1583). Die Amerikaners sien hulleself as “the perfect society that must impose itself upon the world” (1608). Anders as die res van Amerika, die “old South retained much of its European character” (1344). Dit is juis die suidelike state van Amerika wat dikwels polities met die blanke bewind in Suid-Afrika vergelyk word. ‘n Ander raak opmerking van Venner is: “High-risk sports … has become a sort of substitute for warfare” (1382).

“I had a feeling that the Algerian War* [1954-1962] was far different than what those naïve champions for French Algeria, with whom I did not share the dream of a multi-ethnic utopia, thought. My sympathy lay with the Europeans under threat” (278). Nasionalisme en patriotisme was vir Venner van deurslaggewende belang. In Suid-Afrika sou hy hom ongetwyfeld by die blankes geskaar het. Die verkwanseling van ons land, wat blankes sonder ‘n eie grondgebied gelaat het, sou hom rasend verontwaardig gemaak het. Hy het dit teen “the general regress of the White world” gehad (510). [* Ek onthou dat AM van Schoor, die redakteur van Die Vaderland, kort na die begin van die Algerynse Oorlog in sy radioprogram “Wêreldgebeure” voorspel het dat wat in Algerië met die blankes gebeur ‘n aanduiding sou gee van wat die lot van blankes in Suid-Afrika gaan wees. Vier dekades later is hy reg bewys.]

Enigeen wat vir blankes in die bres tree, word van rassisme beskuldig. “Accusations of ‘racism’ lead to social and civic death. Hunted down by a pitiless inquisition, the accused will be convicted by the long ‘secular arm’ of the law” (1570). “We reject the egalitarian lie, and we bow before the hierarchies established by nature” (949). “Men exist only by what distinguishes them” (1744). Later kom hy hiernatoe terug: “We exist only by that which distinguishes us and by what is unique to us: clan, lineage, history, culture, and tradition, all of which are things we need as much as oxygen in order to truly be alive … tradition … is not the past, it is that which does not pass away. It comes to us from that which is most distant, but always present. It is our interior compass, the benchmark of all the norms that suit us and that have survived all that has tried to change us” (1819). “If a tradition survives over time, it is because it rests upon the hereditary dispositions of related peoples, and a spiritual heritage whose origin reaches back into prehistory, through the long and mysterious period that led to the emergence of the Indo-Europeans” (1844). “When it comes to European tradition, Homer is the very source itself” (2165).

Daar is ‘n tradisionele Franse kultuur en ook ‘n breër Europese kultuur. Die onderskeibare kulture wat in die verskillende Europese lande aangetref word, kan dus as subkulture van die omvattende Europese kultuur beskou word. Venner noem dit die “hidden Europe” (777). Die kultuurverskille in die tradisionele Europa was nie van so ‘n diepgaande aard dat dit as “multikultureel” gekarakteriseer kon word nie; altans nie in dieselfde sin as wat hierdie woord deesdae graag gebruik word nie. Die kultuur van immigrante uit die Derde Wêreld verskil fundamenteel van die Franse en ander Europeërs se lewenswyse. Multikulturaliteit het dus ‘n negatiewe betekenis vir Europeërs. Hulle voorspoed, lewenswyse en selfs voortbestaan word deur selfaangemelde vreemdelinge bedreig. Die meeste Europeërs begeer hulle eertydse monokulturaliteit.

Al het gebeure Venner tot selfmoord gedryf, was hy nogtans optimisties. “Signs of popular awakening are arising all over Europe, evidence that Europeans are regaining their sense of self-awareness” (528). “I do not wish to join the chorus of pessimistic ‘declinists'” (549). “The European Union seems to be losing its political weight, and European governments are losing their faith in economic globalism and the moral code of human rights” (542). “One can clearly see the signs that guilt-ridden attitudes towards European history are fading. The fact that this immoral system of economic predation needs to criminalise our past in order to maintain its pretention to purity, has become all too obvious” (1806).

SAKP weier anti-kommunis Waluś se parool

Janusz Waluś sal Dinsdag weer poog om die politieke stryd om op parool vrygelaat te word, aan te pak.

Die minister van justisie en korrektiewe dienste, Michael Masutha, gebruik die verskoning dat “dialoog” met die Hani-familie en die SAKP nodig is om Waluś se vrylating te verseker.

Die 63-jarige Walus is reeds parool toegestaan deur die paroolraad, maar die minister dwarsboom die proses.

Die Pools-gebore anti-kommunis Waluś het al byna 23 jaar in die tronk deurgebring nadat hy skuldig bevind is aan die moord op Chris Hani.

Pole het as buurstaat van die Sowjetunie voor 1989 swaar gely onder die verskriklike juk van kommunisme.

In 1946 is ‘n bekookte nasionale referendum gehou wat gelei het tot die nasionalisering van medium- en swaar nywerhede, en toegelaat het dat die kommuniste ‘n beslissende rol in nasionale sake speel. Dit het tot grootskaalse armoede en ellende gelei.

Waluś is saam met die voormalige politikus, Clive Derby-Lewis, tot lewenslange tronkstraf vir moord op die SAKP-leier gevonnis.

Hani is buite sy huis in Boksburg in 1993 doogeskiet. FW de Klerk het dadelik ‘n boodskap van meegevoel aan die SAKP gestuur waarin hy die dood van Hani betreur het.

By Hani se begrafnis het sy medekommuniste hom egter geloof dat hy juis nie ‘n “man van vrede” was nie.

Waluś gaan die hof versoek om die minister se besluit te hersien nadat hy die parool geweier het, en met ‘n hofbevel probeer dwing om hom vry te laat soos die paroolraad aanbeveel het.

Waluś en Derby-Lewis is albei skuldig bevind op aanklagte dat hulle beplan het om die kommunis Hani te vermoor.

Derby-Lewis het verlede jaar mediese parool ontvang ná ‘n bitter stryd met die SAKP, maar moet sy laaste dae onder huisarres deurbring.

‘n Vorige minister van korrektiewe dienste, Nosiviwe Mapisa-Nqakula, het Waluś se paroolaansoek in 2011 afgekeur.

Waluś is aanvanklik die doodstraf opgelê, maar dit is tot lewenslange tronkstraf gewysig toe die doodstraf ná die ’94-verkiesings afgeskaf is.

Karel Combrinck: Die A-woord!

Max Du Preez maak die bewering dat «wit Afrikaners» «ongemaklik» voel oor sg. Portugees-Maleisiese invloed op ons taal. Wat Portugees-Maleisies beteken, weet die hemel alleen. Of liewer, die hemel weet, bygestaan deur Max Du Preez.

Maar hierdie versinsel het ons reeds elders bespreek. Wat my persoonlik veel meer ongemaklik stem as vreemde invloede op ons taal, is die onophoudelike geteem oor apartheid, en veral apartheid soos dit deur linksdekadente propaganda aan die wêreld opgedis word.

Een van die onsinnighede wat herhaaldelik deur die linksliberale media kwytgeraak word, is dat apartheid ‘n vorm van nazisme sou wees, ‘n vergelyking wat, objektief beskou, net nie opgaan nie

Soos die Naziperiode vir die Duitsers, is apartheid nou eenmaal ‘n doring in die vlees van Afrikaners wat ons waarskynlik nooit sal kan verwyder nie, maar waaraan ons van tyd tot tyd net ‘n bietjie salf kan smeer. Benewens hierdie aspek en die feit dat daar oor die Naziperiode net soveel, of selfs meer, onwaarhede verkondig is as oor apartheid, is daar werklik weinig ooreenkoms tussen die twee stelsels.

Wat meer sinvol sou wees, is ‘n vergelyking tussen die gedragspatroon van die Duitse volk in die tydperk na die beëindiging van nazisme en dié van die Afrikanervolk na die bëeindiging van apartheid, want in daardie opsig is daar wel raakpunte.

Beide die Duitse en die Afrikanervolk het as verloorders uit die stryd getree. Beide probeer om werklike of vermeende onregte van die verlede goed te maak deur skuldgevoeloens, selfblaam, kruipery en boetedoening van allerlei aard en selfs ‘n mate van selfhaat. Maar daar hou die vergelyking ook op. Die Duitse volk het weens sy groter getalle en ‘n homogene bevolking minstens die kans gehad om as volk te herlewe, as hulle wou, terwyl die kanse vir die herlewing van die Afrikaner as volk so te sê nul is.

Miskien omdat dit moeilik sal wees om oor die Nazirekord veel positiefs te sê, uit watter oogpunt ‘n mens dit ook wil beskou, neem die Duitsers in die algemeen die houding in om hulle nie teen linkse propaganda te verdedig nie. Hulle het die krag, die kennis, die argumente en die finansiële vermoë om dit te doen en sou ‘n leierskapsrol kon speel om die versinsels van die linksliberale media hok te slaan, maar hulle verkies om dit nie te doen nie. Dis jammer.

‘n Paar jaar gelede het ‘n Duitsvervaardigde rolprent oor die tweede wêreldoorlog die rondte gedoen: Das Boot. U onthou nog? In ‘n stadium sing die duikbootbemanning «It’s a long long way to Tiperary». Matrose wat in die Naziperiode «It’s a long long way to Tiperary» op ‘n Duitse duikboot sing ! So reg na die hart van DimWim van Stellobotomie. En natuurlik, het die Duitse media in die na-oorlogse jare nogal kans gesien om ook hier en daar ‘n klip op apartheid te gooi, al is dit dalk net in ‘n poging om sodende in «respektabele» geselskap te verkeer.

Eersdaags verskyn nog ‘n Duitse rolprent getiteld, «Fritz Bauer, ‘n Duitse held». Die rolprent het die subtitel : «As jy jou land wil red, moet jy hom verloën». Die opsomming van die rolprent lui soos volg: In 1957 verneem regter Fritz Bauer dat Adolf Eichmann in Buenos Aires skuilhou. Die Duitse howe verkies om die aangeleentheid oor die hoof te sien. Fritz Bauer besluit om die Israeliese geheimediens, die Mossad, se hulp in te roep…

Het ons as Afrikaners al net so laag gedaal? Sekerlik staan Adriaan (vrotvisverstand) Vlok se
voetewasuitstappie en die heksejag op dr Wouter Basson nie ver terug nie.

Nazisme het ongekende lyding en ellende oor die Europese beskawing gebring wat met niks anders in die geskiedenis vergelyk kan word nie, behalwe miskien met die prestasies van Kameraad Josef Stalin en Mao TseDong. Dit gaan nie net om die lotgevalle van die Jode nie, hoewel dit die aspek is waaraan die linksliberale media die meeste aandag gee. Dit gaan oor ‘n beraamde 60 miljoen militêre slagoffers wat in hierdie bloedige stryd hulle lewens ingeboet het. As die slagoffers van oorlogverwante oorsake soos siektes en hongersnood bygetel word, is die syfer 80 miljoen. Duitsland self het ongeveer 10 miljoen mense verloor. Europa is deur hierdie rampspoedige oorlog op sy knieë gebring en militêr, polities en moreel, onherroeplik verswak sodat dit vandag weinig meer is as ‘n Amerikaanse skoothondjie. Die twee wêreldoorloë, maar veral die tweede, het inderwaarheid die siel uit Europa geruk.

‘Watter soort «apartheid» is dit wat swartes aankarwei na plekke waar hulle nooit tevore was nie, plekke waar hulle nou, op grond van hulle nambas alles opeis waarop hulle hulle hande kan lê?’

Tagtig miljoen slafgoffers. Daarenteen staan die syfer wat die linksliberales graag noem vir die aantal mense wat sedert sy ontstaan in 1948 tot met die oorgawe van 1994 «as gevolg van apartheid» dood is, op 30 000. Tydens die verhore van die Waarheids- en Versoeningskommissie van 1997 is getuienis deur die Menseregtekommissie (Human rights Commission-HRC) voorgelê dat tussen 1948 en 1989 toe die ANC amptelik «ontban» is en waarna daar nie meer sprake van apartheid was nie, 7 000 mense hulle lewens «weens apartheid» verloor het. In die tydperk na 1989 tot en met 1994, d.w.s. na die beëindiging van Apartheid is 14 000 mense in politiek verwante geweldpleging oorlede waarvan 95% die gevolg was van swart-op-swart geweld. Dit kan ook maar vergelyk word met die bykans 40 000 witmense wat sedert 1994 op plase en in stedelike gebiede vermoor is, maar soos dinge is, raak die wêreld nie juis daaroor opgewonde nie.

Duidelik was apartheid nie die skrikbewind wat anti-Afrikaanse propaganda die wêreld wou laat glo nie, in elk geval niks wat in graad of omvang met die Nazibewind vergelyk kan word nie. ‘n Boek sal nodig wees om die redes vir hierdie beeld omtrent die Afrikaner volledig te ondersoek. Sekerlik is onder die oorsake skynheiligheid, anti-Afrikanerpropaganda oor ‘n lang tydperk, veral deur die Engelse pers en die Engelse kerk, politieke muntslanery, sondeboksoekery, eie-gewete-sussery, perverse, sieklike en selfvernietigende humanisme, gedienstigheid aan modes en ideologie, afguns, ens, ens. ‘n Suksesvolle, witbeheerde staat midde-in Afrika was ‘n situasie wat die linksliberale engeltjies net nie kon toelaat nie

In teenstelling met sy drogbeeld het die Nasionale Partyregering toegelaat dat derduisende swartes vorige blanke gebiede binnesypel as plaasarbeiders, huisbediendes en wat nog. Watter soort «apartheid» is dit wat swartes aankarwei na plekke waar hulle nooit tevore was nie, plekke waar hulle nou, op grond van hulle nambas alles opeis waarop hulle hulle hande kan lê? Op die lang termyn was hierdie tweeslagtigheid van die Nasionale Partybewind ons ondergang. Die ondergang van apartheid was nie die onmenslikheid daarvan nie, maar die lukraak manier waarop dit toegepas is. ‘n Amerikaner het my op ‘n keer probeer beledig deur die apartheidsregering te beskryf as «a bunch of wonky Nazis». (Lamlendige Nazi’s). Die beskrywing was nie van alle waarheid ontbloot nie.

Vergeleke met die Westerse wêreld se moderne geskiedenis was apartheid inderwaardigheid ‘n gematigde stelsel. ‘n Belangrike aspek van die apartheidsbestel was dat dit, reëlreg in teenstelling met die Nazi’s, ‘n sterk Christelike onderbou gehad het. Miskien was dit nog ‘n paradoks van die stelsel, maar in elk geval, so was dit. Deur die geskiedenis het die Aftrikaners geglo, ten regte of ten onregte, dat hulle ‘n leierskapsrol en ‘n roeping gehad het om die Christelike beskawing na Suid-Afrika te bring. Hierdie is nog ‘n aspek wat deur die siniese linksdekadentes uitgebuit is : «Julle gee voor om Christene te wees, hoe kan julle al hierdie verskriklikhede pleeg ?» Of die Afrikaner onder enige verpligting verkeer het om die christelike, of enige ander beskawing na die swartes te bring, is ‘n ope vraag. Te oordeel aan die huidige situasie by Suid-Afrikaanse universiteite, het hulle in elk geval hulle tyd gemors.

Ook is dit eienaardige «Nazi’s » wat honderdduisende huise vir swartes landswyd opgerig het. Die huise was ekonomies en eenvoudig, maar was ligjare meer menswaardig as die sinkplaatkrotte wat oor die afgelope dekades op die Kaapse vlakte verrys het, die trotse monument van die ANC-regime wat eufories deur die dekadente Westerse wêreld besing word. Hospitale en klinieke is ook landwyd opgerig waaronder bv. die Baragwanathhospitaal in Soweto, die derde grootste hospitaal ter wêreld. Dieselfde geld derduisende skole vir swartes wat oor die hele Suid-afrika verskaf is, asook ‘n halfdosyn universiteite. Daarbebewens het die apartheidsperiode ‘n reusagtige bydrae gemaak om die land te ontwikkel van ‘n piesangrepubliekie in 1948 tot ‘n moderne nywerheidsland wat werksgeleenthede en ‘n heenkome gebied het aan miljoene.

Die universiteite is ‘n goeie voorbeeld van’n geval waar die Afrikaner gepoog het om ‘n konstruktiewe rol te speel op christelike grondslag en waar hulle inteendeel meegehelp het om hulle eie graf te grawe. So ‘n fout sou die Nazi’s nie maak nie. Die swart universiteite het mettertyd, so te sê sonder uitsondering, tot broeikaste van die rewolusie ontwikkel. Aan die Universiteit van Fort Hare alleen het Nelson Mandela, Robert Mugabe, Oliver Talmbo en Chris Hani gestudeer. Die Universiteit van die Weskaap het met verloop van tyd ontaard in ‘n volbloednes van kommunistiese ondermyning, maar tog het die universiteit, apartheid se skepping, in die apartheidsjare waarskynlik ‘n hoër akademiese standaard gehandhaaf as die Universiteit van Stellenbosch vandag. Maar dit sê natuurlik nie veel nie.

Götterdämmerung: ‘Black Lives Matter’ in Suid-Afrika?

Baie is al gesê en geskryf oor die voortslepende gewelddadige optrede van verskeie studente- en werknemerorganisasies op die kampusse van tersiêre inrigtings in Suid Afrika. Daadwerklik is daar weinig van hierdie instansies wat dit kon vryspring en word onderrig en aktiwiteite lamgelê deur ontwrigtende en gewelddadige optrede. Dit blyk ook hoofsaaklik voorheen “wit” inrigtings te wees wat geteiken word, hoewel die Mafikengkampus van die Noordwes-universiteit gisteraand afgebrand is. Dat liberale inrigtings wat voorheen die blanke ondergrawe het dieselfde mate van ontwrigting ervaar, kan dalk leedvermaak tot gevolg hê.

#RhodesMustFall, #FeesMustFall, #AfrikaansMustFall, #OpenStellenbosch, #ReformPUK – daar blyk ‘n nuwe slagspreuk te wees elke liewe dag wat een of ander grief van die studente en werkers uitdruk. Daar is blykbaar net twee konstante aan die hele sage – die EFF se betrokkenheid (en bereidwilligheid om militante, radikale en gewelddadige taktiek te gebruik om hulle sin te kry) en dat die lys van griewe heel moontlik oneindig is. Daar is ‘n totale afwesigheid van leierskap – bestuurslui in die akademie blyk ruggraatloos en ontman te wees. Dit is wat gebeur wanneer mense ‘n afgesonderde en bysiende lewe handhaaf terwyl hulle agter die mure van akademiese instellings verskans is. Die Minister van Hoër Onderwys is blykbaar AWOL en daar blyk ‘n goeie rede te wees daarvoor – maar nie die rede wat ‘n redelike mens sou verwag nie.

Dít waaroor geween word, blyk op die oog af die kruks uit te maak van die betrokkenes se griewe. Wat mense, met die uitsondering van ‘n klein groepie, nie kan (of wil) waarneem nie is dat die griewe maar net ‘n piepklein gedeelte van die totale strategie uitmaak en dat die mikpunt iets heel anders is. Die Amerikaners het ‘n goeie beskrywing hiervoor: “end game”.

Om ‘n aanduiding te kry van wat hierdie spesifieke mikpunt is, verwys ek na Praag se berig aangaande Reform Puk se brief aan rugbyafrigters verbonde aan die Noordwes-universiteit. Die volgende woorde is prominent op die briefhoof “Black Lives Matter: No Varsity Cup Rugby on Monday”. Hierin lê die sleutel. Hoe afgesonder ons ons ook al ag hier aan die suidpunt van Afrika, gebeur dinge nie in ‘n lugleegte nie. Daar is ‘n duidelike verbintenis tussen wat aan die gebeur is in Suid-Afrika en gebeure in die VSA met die Black Lives Matter-beweging.

Om die verbintenis te verstaan, moet ons begin by die Black Lives Matter (BLM)-beweging in die VSA. Soos ek reeds hier aangedui het, is alles nie pluis met hierdie beweging nie en word baie verskans agter verskeie skynorganisasies. Die volle ontleding en blootstelling van BLM kan hier gelees word. Kortom, het James Simpson, Trevor Loudon en Matthew Vadum die netwerk agter Black Lives Matter oopgekrap en ‘n addernes van kommuniste, linkse radikale en “queer” aktiviste ontbloot. Deur eenvoudig die geld te volg, is die skakels tussen verskeie organisasies vasgestel.

Kenmerkend speel geld en mag ‘n prominente rol in alles wat gedoen en gesê word – veral waar kommuniste betrokke is.

Die oorsprong van Black Lives Matter (BLM) kan so ver as die hippie-tydvak en radikale aktiviste – onder andere die Weather Underground en die Black Panthers – van die 1960’s teruggespoor word. Noel Ignatiev (‘n lid van die radikale Provisional Organizing Committee to Reconstitute the Marxist-Leninist Communist Party (POC) binne die Amerikaanse Kommunisteparty (CPUSA)) is die argitek van verskeie van die slagspreuke en ideologiese tameletjies wat vandag gebruik word deur BLM. “Wit bevoorregting” (White Privilege) en die standpunt dat swartes nie rassisties kan wees nie is sekerlik van die mees wyd verspreide en irriterendste van almal. (Hierin het Ignatiev en Franz Fanon ‘n gelyke sienswyse gehad). Hierdie stellings het geen grondigheid nie maar word vir soetkoek opgevreet deur die lumpenproletariaat.

Figure agter BLM (sien skakel bo) verteenwoordig verskeie organisasies wat sosialisme en/of kommunisme bevorder. Die Freedom Road Socialist Organisation (FRSO), Democratic Socialist America (DSA), Committees of Correspondence for Democracy and Socialism (CCDS), ACORN (wat na verkiesingsbedrog vir Obama in 2008 en 2012 herdoop is onder verskeie name), ACLU en Southern Poverty Law Centre (SPLC) en andere is almal organisasies wat deel vorm van ‘n netwerk wat ten doel het om die Amerikaanse stelsel omver te werp en te vervang met ‘n marxisties-leninistiese tipe kommunisme. Hierdie organisasies speel beide organiseerder en fasiliteerder vir BLM wat die vloei van geld vanaf donateurs beheer. Hierdie donateurs is ‘n diverse klomp – vanaf George Soros tot en met Ford en Kellogs. Soos my goeie vriend ToxiNews al verskeie keer uitgewys het, is daar weinig verskil in die doelstellinge van kommuniste en superkapitaliste (crony capitalists) . Die sienswyse van BLM is om soveel chaos en anargie te bewerkstellig dat ‘n uiteindelike burgeroorlog onafwendbaar is. Om hierdie doel te bereik, word verskeie gewelddadige organisasies o.a. The New Black Panthers en Nation of Islam ingespan.

Die hele BLM is ‘n netwerk van frontorganisasies wat direk teruglei na die POC binne die CPUSA.

Die taktiek wat gebruik word deur BLM, veral by Amerikaanse tersiêre inrigtings, is in pas met dít wat hier by ons aan’t gebeur is. Dis pynlik om te erken, maar slegs Leopold Scholtz het hierdie ooreenkoms waargeneem terwyl die bestuur van universiteite, joernaliste en die algemene publiek blind is daarvoor. Scholtz het selfs melding gemaak van die belaglike eise wat aan Amerikaanse universiteite gestel word. Hierdie eise het ‘n vreemde ooreenkoms met die eise wat die verskeie protesgroepe tans in Suid-Afrika aan ons universiteite rig.

Hoe is die twee dan verbind siende dat dit op verskillende kontinente plaasvind? Eenvoudig – volg die geld en vloei van idees rondom eise, griewe en taktiek.

Dit is ‘n bewese feit dat die leier van The New Black Panthers nie te lank gelede ‘n draai in Suid-Afrika gemaak het om met die EFF te “vergader”. Geen wonder dat die EFF hulle strukture op militaristiese titels grond nie – net soos die Black Panthers. ‘n Bietjie krapwerk op die internet het ook verskeie skakels tussen “Swartmag”-webwerwe en die EFF ontbloot. Die EFF se “Student Command” maak pertinent melding van Assata Shakur (regte naam JoAnna Deborah Byron en voortvlugtige terroris wat ‘n heenkome in Suid Afrika gevind het – nogal in Johannesburg se noordelike voorstede) op hulle Bakkiesblad. Dit is nie verregaande om aan te neem dat daar konstante kommunikasie is tussen Byron, die EFF en BLM in Amerika nie. Voeg by sulke karakters soos Kylie Thomas, Dan Corder, Marcus Hegewisch en Liev Schreiber (en andere) en jy het die breintrust agter ons eie weergawe van BLM – met presies dieselfde oogmerke. Daar is selfs ‘n baie dun verhouding, maar ‘n verhouding al dan nie, tussen al hierdie “Must Fall”-optredes en ‘n Johannesburgse rolprentvervaardiger en sy “lewensmaat”. Op hierdie huidige stadium verswyg ek die name totdat daar meer klinkklare bewyse is. Ek sal onteenseglik graag wil weet hoeveel inset het hierdie persoon in die Luister-“dokumentêr” gehad wat Open Stellenbosch onder die publiek se aandag gebring het.

Julius Malema se onlangse besoek aan die Kwien se Eiland waar hy vergader het met superkapitaliste het befondsing gewaarborg. Moet ook nie vergeet van George Soros se Open Society Foundation nie. Hier het ons met dieselfde tipe donateur te make as waaroor die BLM-organisasie beskiks en dit is weereens nie vergesog om ŉ aanname te maak dat presies dieselfde sakeondernemings daarby betrokke is om geld te voorsien vir ons komende rewolusie nie.

Die ooreenkoms met die status quo in Suid Afrika is egter nie beperk tot universiteite nie, hoewel dit die ooglopendste is. Betogings en optogte – met die gepaardgaande geweld en verwoesting – toon ‘n aansienlike ooreenkoms met BLM-protes in Amerika met dieselfde minagting van wet en orde.

Gaan die huidige vlaag van protes rêrig oor Afrikaans, inklusiwiteit, “wit bevoorregting” en antikolonialisme? Is dit rêrig oor dienslewering? Miskien vir die stommerik wat opgesweep word in die harwar en opwinding van die “nuwe struggle”. Bruikbare idiote is volop.

Lenin self self gesê:

“We must be ready to employ trickery, deceit, law-breaking, withholding and concealing truth… We can and must write in a language which sows among the masses hate, revulsion, and scorn toward those who disagree with us.”

Maar die groter prentjie dui op iets baie gevaarliker. Net soos met BLM, is die oogmerk ‘n bloedige burgeroorlog wat dan sal lei tot die instelling van ‘n utopiese kommunistiese staat.

Kort gestel, beteken dit eenvoudig dat die dae van vrede bewaar, agteroor buig en die olyftak uithou verby is. Dit is ‘n luukse wat hierdie land nie kan bekostig nie. Kommuniste sien dit as ‘n swakheid wat tot hulle voordeel uitgebuit moet word. Die resultaat daarvan om kommuniste te paai, is eenvoudig – die onafwendbare word net uitgestel terwyl hulle agitators sterker word. Indien daar gekrap word – en daar word gekrap – sal dieselfde netwerk van frontorganisasies na vore kom wat sal teruglei na die SAKP. Geen wonder dan dat Blade Nzimande skitter in sy afwesigheid nie.

Ons moet nie net veg, hand en tand, vir die behoud van Afrikaans en ons kultuur nie, maar ook vir die behoud van ons land. Wanneer kommuniste Lenin se ideologie in die praktyk toepas, beteken dit net ellende vir almal. Selfs diegene wat te dom is om dit te besef.

Meer as 200 plaasaanvalle vanjaar

Meer as 200 plaasaanvalle is reeds vanjaar aangemeld, waarvan meer as 40 in Mpumalanga voorgekom het.

Die TLU-landbou-organisasie het sy kommer uitgespreek oor die toename in plaasaanvalle.

Die TLU-verteenwoordiger op Ermelo in Mpumalanga, Danie du Plessis sê die TLU is van mening dat die polisie nie genoeg doen om landbougemeenskappe te beskerm nie.

Du Plessis sê die styl van die aanvalle het ook verander.

Du Plessis het vroeër gesê: “Dié goed begin nou handuit ruk. Dit kan net nie so aangaan nie.

“Die stelsel is teen die boere gekant en ons is kwesbaar. Die rowers dink dis reg dat hulle mense net kan skiet en daarmee wegkom.”

Hy het enige planne vir landelike beveiliging deur die regering as blote praatjies afgemaak.

“Die planne kom nie op grondvlak uit nie.”

Volgens Du Plessis het die boere hulself nou begin beveilig.

“Niemand anders gaan dit doen nie.”

TLU SA se President, Louis Meintjes sê dit is opmerklik hoe eensgesind die boere op grondvlak is oor beginselsake wat landbou raak, maar daarom soveel meer onbegryplik dat nasionale landbou-organisasies oor dieselfde beginselkwessie verskil.

“Dit voel amper of landbou-organisasies op nasionale vlak voeling met die boer op grondvlak verloor het, en daarom uitsprake maak en beleidsrigtings ondersteun wat beslis nie deur die boere op grondvlak ondersteun word nie.”

Die boere in Suid-Afrika, deur die bank, het die ANC se beleidstandpunt dat boere 50 persent van hulle plase aan swart werkers moet afstaan, in geheel verwerp, het Meintjies gesê.

“Voorts is ek baie bekommerd oor mnr. Zuma se uitlating dat daar geen plek vir besighede in Suid-Afrika is wat nie die ANC ondersteun nie. In ander woorde kom dit daarop neer dat die ANC se goedgesindheid gekoop moet word op welke wyse ook al om te kan sake doen in Suid-Afrika. Sou dit waar wees, maak dit die ANC in wese die grootste misdaad sindikaat in die land,” het Meintjies bygevoeg.

Drukgroepe het reeds hulle kommer uitgespreek en oproepe op die polisie gedoen om plaasaanvalle as prioriteitsmisdaad te verklaar.

Die nasionale polisiewoordvoerder, Solomon Makgale sê die polisie is besig met strategieë wat daarop gemik is om misdade soos plaasaanvalle te bekamp.

Hy sê plaasgemeenskappe en ander landelike gemeenskappe ervaar ‘n toename in misdaad.

Hy sê die polisie is in gesprek met landbou-organisasies wat reeds veiligheidstrukture vir landelike gemeenskappe het, en in oorleg met hulle is ‘n landelike polisiëringstrategie ontwikkel.

Makgale sê dié strategie word tans in werking gestel.

AgriSA ‘verbaas’ oor 50-50-grondvoorstel

Die uitspraak oor die 50-50-voorstel, die naweek tydens die ANC-hoofraadsvergadering, maak nie sin nie.

Dit, volgens AgriSA se Annelize Crosby, wat meen daar is in die verlede goeie vordering gemaak met die bespreking van dié kwessie, waarvolgens boere die helfte van hul plaas met werkers moet deel.

Sy sê die minister van grondhervorming en landelike ontwikkeling, Gugile Nkwinti, het in 2013 met ‘n voorstel gekom wat AgriSA in die geheel verwerp het. Nkwinti het later gevra dat hulle alternatiewe voorstelle op die tafel moet plaas.

Dié voorstelle is volgens Crosby in Maart vanjaar aan Nkwinti oorhandig en hy het ingestem dat die beleid oor ‘n tydperk van vier jaar getoets sou word, deur middel van loodsprojekte.

Crosby sê Nkwinti het egter tydens die naweek se hoofraadsvergadering gesê dat die 50-50 voorstel deur die ANC goedgekeur is.

ANC gevra om in te gryp nadat mediese studente in Kuba bid

Die Kubaanse ambassade in Suid-Afrika het sy kommer aan die regering in Pretoria oorgedra oor Suid-Afrikaners wat hulself tot geloof wend.

Kuba het onder kommunisme alle geloofsuitinge ter wille van Marxisme soos in die Sowjet-Unie, verbied. Die Castro-broers, harde Marxiste wat die eiland soos ‘n privaatfamiliebedryf bestuur, duld steeds geen godsdiensbeoefening nie.

Van die Suid-Afrikaners wat in Kuba medies studeer, gebruik glo geloof om siekes te genees.

Dit het meegebring dat KwaZulu-Natal se LUR vir gesondheid, Sibongiseni Dhlomo, `n beroep op die godsdiensleiers gedoen het om in te gryp.

Dhlomo sê Kubaanse amptenare het hom ingelig dat van die studente tot sewe uur per dag bid en nie genoeg studeer nie.

Dhlomo glo dat dit hul studies sal benadeel.

KwaZulu-Natal het tans 789 studente in opleiding in Kuba en 85 gekwalifiseerde dokters in diens van die departement.

Aan die einde van Augustus, het die departement nog 13 studente ingeskryf en 335 mediese studente sal terugkeer na Kuba.

Dr Dhlomo het vroeër gesê hy sal vir die 26 studente wat nie hul eksamens geslaag het nie, bid. Hulle moet aanvullende eksamens skryf.

Ope brief: Suid-Afrika is op pad na kommunisme, soos Gwede Mantashe sê

Meneer Mantashe,

In die lig van die ooreenkoms wat TLU SA in sy besit het met u handtekening daarop (waarna later in die skrywe meer volledig verwys sal word), waarin u die reg op ons kultuurbeskerming onderskryf het, rig ons hierdie skrywe aan u in ons kultuurtaal, wat ook ŉ wettige landstaal van die land is.

Dit was my twyfelagtige voorreg om namens TLU SA, die landbou-organisasie wat al vanaf 1897 (dus nog voordat daar ŉ gedagte van ŉ ANC was) in diens van die boere en landbou in Suid-Afrika staan, u Afrikaanse beraad by te woon.

Ter wille van die rekord is dit nodig dat ek u tog voorsien van my indrukke van die beraad, veral in die lig daarvan dat u gevra het vir voorstelle.

My eerste voorstel sal wees dat ŉ behoorlike sakelys opgestel moet word waaroor gesprek gevoer moet word. So ŉ oop gesprek rafel uit deurdat die beperkte tyd in beslag geneem word deur instansies wat graag hulle goeie hoedanighede op rekord wil plaas.

Dit is seker teen hierdie tyd gemene saak dat dit nie goed gaan met Suid-Afrika nie. Ten spyte van allerhande regeringsbeloftes ly die land onder werkloosheid, misdaad, korrupsie, gebrekkige dienslewering, kragonderbrekings, dalende onderwysstandaarde en nog vele meer, wat die land se ekonomie laat stagneer, en wat lei tot swak graderings deur gesaghebbende graderingsagentskappe. Bekwame en gesaghebbende ontleders voorspel dat die land tussen twee en vyf jaar van nou af ŉ ongekende krisis gaan beleef.

Terwyl dit die realiteit is, verdoesel u dit met die oogklappe van u politieke retoriek, soos verwoord in die Freedom Charter, die NDR en die ANC se “Strategy & Tactics” – ŉ soort politiek wat ander lande al ten gronde gerig het.

By die beraad het u die Freedom Charter op ŉ baie hoër vlak gestel as die Grondwet van die Republiek van Suid-Afrika. Is u nie besig om die burgers van die land daardeur te mislei nie? Waarom sê u nie reguit en onomwonde waarheen u die land neem nie. Sê reguit en eerlik dat u u nie steur aan die land se Grondwet nie, maar dat u u laat lei deur ŉ revolusionêre partydokument, wat dateer uit die “struggle”-tyd waarin mense omgekom het? Waarom is u nie openlik oor die NDR en die Strategy & Tactics nie, sodat mense kan weet waarheen u op pad is nie? Dit is immer niks anders nie as politieke bedrog?

Die tweede voorstel rondom so ŉ beraad is dat u moet besluit watter hoed u dra as u so ŉ gesprek aanlê. Dalk sal u u kan herinner dat ek u gevra het wie nou werklik in beheer van die land is? Watter status het u as hoofbeampte van die ANC om so ŉ gesprek aan te lê? Beteken dit dat die ANC besluite maak? Maak die SAKP die beleid en besluite? Cosatu en die vakbonde? Of het die President en sy kabinet as regering van die land ook nog iewers inspraak in beleid- en besluitneming?

Van die ander kant gesien: vir wie moet die burgers en die kiesers tot verantwoording roep vir die gemors wat ek hierbo aangestip het? U antwoord dat “almal in beheer” is, is onaanvaarbaar en in terme van ŉ demokratiese bestel belaglik. Die ANC het die stemme gekry: nie die SAKP of Cosatu nie. Die ANC stel die regering saam, en dié behoort die verantwoordelikheid op hom te neem. Nou word verwarring gekweek deur die verantwoordelikheid van die een na die ander te verplaas, sodat uiteindelik niemand verantwoordelik is nie.

Tydens die beraad het ek dit aan u gestel dat dit wil voorkom of die SAKP in wese in beheer is, in die lig van die groot aantal ministers wat Kommuniste is. U sarkastiese antwoord dat ons weer net die Rooi Gevaar sien, is tiperend van iemand wat nie die argument kan voer op grond van feite nie, maar deur snedigheid en vernedering punte wil aanteken. Die feit is dat die Kommunisme ŉ ideologie is wat uitgedien is in die res van die wêreld. TLU SA het noue kontakte met Georgië. Daardie land lek nou nog sy ekonomiese wonde van die vernietigende effek van die Kommunisme onder die Sowjet-Unie. Dit is soms goed om oogklappe te verruil vir ŉ wyer visie, en te leer uit die lesse wat ander al uit dure ervaring geleer het! Ek stel dit duidelik en ondubbelsinnig aan u dat u beleidsrigting en veral die toepassing daarvan vir Suid-Afrika net armoede gaan skep.

Wat die land nou nodig het, is eerlikheid. Juis dit ervaar ons nie, hetsy van die regering, die ANC of enige van sy vennote nie. Aan die een kant meld u by die beraad dat u die boere nodig het aangesien landbou ŉ sleutelbedryf is. Net daarna dreig u ons met grondgrype en onwettige grondbesettings. Is u nou al skoon ŉ propagandis vir die EFF se beleid? Skep u daarmee die klimaat vir verdere geweld en onrus in die land, en is dit u bedekte opdrag dat boere van die plase verdryf moet word, al is dit deur besettings en selfs plaasmoorde? U is besig om die klimaat hiervoor te skep!

Maar as u so bekommerd is oor die landbou, waarom dan al meer en meer stremmende wetgewing op die wetboek plaas? Tans is daar al meer as 16 wette op die tafel wat landbou gaan strem. Trouens, nie net landbou nie: wette wat private besitreg oor ŉ wye spektrum insluit en wat uiteindelik ekonomies katastrofale gevolge vir die land gaan inhou.

As u weer wil gesels, laat ons oor die ekonomie gesels. Ek wil nie weer met u oor politiek praat nie, want ons sal bly by mekaar verby praat. Ekonomie is realiteit: laat ons dit ŉ slag op tafel sit! Indien u erns het met die toekoms van Suid-Afrika sal u besef dat daar met boere gepraat moet word oor kos en die verskaffing daarvan en dat al die ander geykte retoriek wat so vrylik gebruik word en wat veroorsaak dat beleggersvertroue geskend word nie tuishoort by enige verantwoordelike instansie nie. Ek kan ook nie met u oor kultuur praat nie. Ek het u tydens die beraad gewys op die dokument wat deur u persoonlik onderteken is nadat u destydse jeugleier skuldig bevind is aan haatspraak, waarin u die Afrikaner die reg op sy kultuur- en gemeenskapslewe erken het. U het daardie dokument, met u eie handtekening en al, by die beraad van die tafel af gevee.

As ek praat van toekomstige gesprekke, sê ek dit eintlik met huiwering. Dit is nodig dat daar oor die toekoms gepraat moet word, en dat die verlede agtergelaat moet word. Maar as u handtekening in u eie woorde en optrede niks beteken nie, en as u selfs ŉ geskrewe ooreenkoms nie die papier werd maak waarop dit geskryf is nie, wat help gesprekke? Waarom sal ons enige mondelinge stelling, ooreenkoms of onderneming ernstig neem as ons u nie eens kan vertrou met u handtekening op skrif nie? Dit is eweneens politieke bedrog!

Intussen moet u kennis neem dat ons boere in die land is om te bly. Ten spyte van u, die Regering, die ANC, die SAKP, Cosatu of wie ook al se vyandelikhede teen ons, sal ons voortgaan om ons roeping, waarvoor ons ŉ passie het, uit te leef. Dit is om te boer, en om selfs toe te sien dat u elke dag kan smul van die vette wat die boere produseer.

Ons het nie ons grond gesteel nie. Ons was nooit deel van die koloniale stelsel nie. Ons is inheems aan Afrika, ŉ stam wat hier gebore en gevorm is tot uniekheid, net soos enige ander stam. Daarmee sal ons voortgaan, ongeag of u ons ŉ regmerkie daarvoor wil gee of nie.

Dis ons reg, wat ons sal bly opeis!
Louis Meintjes
President TLU SA

Rooi Antjie Krog sê blankes ‘moet toilette in lokasies gaan skrop’

Die digteres Antjie Krog, wat in Engels skryf al is haar Engels baie vrot, het Saterdagaand in ‘n tirade teen Suid-Afrikaanse blankes uitgebars toe sy die Sunday Times-prys vir Engelse poësie ontvang het. Soos ‘n wafferse Rosa Luxemburg, die beroemde Duits-Joodse vrouekommunis van ‘n eeu gelede, het Krog voorgestel dat “blankes toilette in die lokasies moet gaan skrop, geboue moet oppas, onderwys gee en vraestelle merk”, alles sonder betaling as straf vir “apartheid en kolonialisme”.

Sy meen verder dat alle middelklaswoonbuurte vrylik deur plakkers beset behoort te word om van Suid-Afrika ‘n “roereier” te maak en sodoende die gevolge van “apartheid en kolonialisme” ongedaan te maak. “Bevryding bly onvoltooid as die apartheids- en koloniale stad nie geherorganiseer word nie…” het Krog gesê.

Vir ‘n tydperk van twee jaar moet eiendomswette opgeskort word sodat plakkers vrylik plase, voorstede en selfs parke kan beset en oor die ruimtes met eienaars kan “onderhandel”. Dit sal Krog se droom van ‘n “roereier”-Suid-Afrika bespoedig. Die twee jaar van revolusie wat aan Pol Pot se Kambodja of Mao se “kulturele revolusie” in Rooi China herinner, noem Krog die “Tydvak van Radikale Heropbou”. Tydens “Radikale Heropbou” moet “alle energie, hulpbronne, asook elke Suid-Afrikaner, gebruik word om massiewe strukturele verandering te bewerkstellig”. In die praktyk sou dit beteken dat inwoners op die klassieke kommunistiese manier van die twintigste eeu as “slawe van die revolusie” gratis dienste aan die staat en sy revolusionêre leierskap moet lewer.

Volgens Krog het blankes “drie eeue lank skade aan die land aangerig” waarvoor “niks ooit sal vergoed nie”. Sy meen dat dit nou “die tyd vir woede is” en dat swartes rede het om blankes te wil doodmaak. Daar moet meer begrip wees vir waarom swartes blankes doodmaak, verklaar sy. “Ek respekteer woede,” sê Krog. “Woede is dikwels waar belangrike verandering begin. Nie die woede van blinde vernietiging nie, maar die woede wat helderheid van rigting en deurdagte doelwitte bring. As iemand kwaad is en sê: ‘Ons moet die blankes doodmaak sodat…’ dan is dit tyd vir reële reaksies, soos: ‘hoe? of op grond van watter beginsel? of belangriker: en wat dan?’.”

Studente wat afstudeer of mense wat afgetree is, moet ook gratis “in hul geboortedorp of -stad gaan werk om tekorte of agterstande in die howe, hospitale, skole, administratiewe kantore, korrupsie-ondersoeke, kindersorg werk… Sonder salaris. Die dorp sal kos en slaapplek verskaf.”

In kommentaar op sosiale media, het dr. Dan Roodt van PRAAG gesê:

Dit wys jou net hoe die mees idiotiese verloopte Afrikaners deur “die media” tot openbare figure opgebou word, net om agterna in dié kwasi-kommunistiese retoriek te verval.

Weet sy ooit wat sy sê? Sy het nie ‘n benul van ekonomie, politiek, filosofie of enige ander ingewikkelde onderwerp nie. Sy skryf rympies oor “wit Afrikanermans met boepense” waaroor die linkse Engelse (en Beeld) gaande is.

Sy behoort ‘n voorbeeld te stel en al haar besittings en sommer die kopiereg op haar derderangse “digkuns” op te skort sodat die werkersklas dit gratis kan lees.

Kom nou, Antjie, wys vir ons hoe Rooi jy regtig is!

Die Rosa Luxemburg van Kroonstad.

Die Bolsjewistiese Rewolusie is nou globaal

Ek hoor nou-die-dag hoe een van M-TV se popafgode, Katy Perry, al singend waarsku dat ons reg moet maak vir die perfekte storm net toe donker stormwolke begin saampak oor Noord-Holland. Nogal toevallig was my gedagtes op daardie tyd, maar ek dink me. Perry se lirieke het ’n dieper betekenis as een of ander puberale liefdesdrama.

In haar musiekvideo sien ons allerlei simbole uit die Egiptiese mitologie, natuurlik met die piramide en sinspeling op die alsiende oog waarmee sy wil aangee dat sy in die binnekringe van die wêreld se skaduregering sit. Die verband tussen Egiptiese mitologie en hierdie okkulte beweging het te make met die feit dat Egipte belangrike genootskappe gehad het waar duistere geheime bespreek was, die sogenaamde mistieke skole.

Sodra iemand begin het by hierdie skole so vanaf hul twaalfde lewensjaar moes hulle hul linkeroog met ‘n haarlok afgedek het, en sodra hulle na jarelange studie ten volle ingewy was, kon hulle hierdie haarlok verwyder van hul linkeroog, wat simboliseer dat hulle in die duisternis kan sien. Met die regteroog sien ‘n mens die lig en met die linkeroog die duisternis. Vandaar dat die Oog van Horus, die alsiende oog, die regteroog is, omdat dit goddelike krag en beskerming voorstel. Wanneer Perry en haar kollega-musiekgodinne die linkeroog benadruk in hul musiekvideos, gee hulle hiermee te kenne dat hulle kennis van duistere sake het.

Sonder om nou heeltemaal op sleeptou geneem te word deur ‘n musiekvideo, kan ons egter tot die gevolgtrekking kom dat daar inderdaad dinge tans in die wêreld gebeur wat besig is om ‘n perfekte storm te skep. Dit is asof ons in ‘n tang geneem is en van alle kante bestook word met vyandigheid.

Suid-Afrika is aan die brand, Europa sit met ‘n ekonomie wat nog sukkel om aan die gang te kom met duisende swart vlugtelinge aan die suidgrens, die Verenigde State word so stadigaan ‘n diktatuur, en een van die laaste “wit” lande in die wêreld, Australië, word ook so sydelings onder druk gesit om meer vreemdelinge – veral Moslems en Indiërs – toe te laat.

Laat staan nog dat bewegings soos IS steeds verder op globale skaal begin opereer, ironies genoeg in lande waar Amerika die vorige staatshoofde verwyder het. ‘n Mens wonder of dit te make kan hê met senatore soos John McCain wat saam met IS gesien was dat hulle samesprekings gevoer het.

Dit wil lyk asof al hierdie gebeurtenisse, globale aardverwarming, die belemmering van produktiewe landbou met belaglike grondeise, geneties gemodifieerde voedsel, oop grense, gewetenloosheid, kringtelevisie, facebook en hoër opgeleide radikales wat ‘n hele geslag studente opgevoed het met vals kennis, iewers tot ‘n punt sal kom waar daar geen vrye ontwikkeling na eie keuse meer moontlik sal wees nie.

Een van die bewegings wat hierdie verskynsel moontlik gemaak het is die ondergang van die nasiestaat. Tot op hede word vanuit allerlei oorde geroep dat nasionalisme, wat die ideologiese dryfveer is agter die nasiestaat, die wêreld se nommer een boosdoener is terwyl dit eintlik die oplossing was vir al hierdie ellende. Hoe meer ‘n mens teen tradisie begin agiteer, hoe groter is die kans dat dit iewers in die toekoms tog weer na vore sal tree en rigting gaan gee aan die vreemdes en verlorenes.

Vandaar meen ek dat die slim wêreldheersers ook hiervan weet en alle moontlike middele nou insit om te sorg dat daar geen ideologiese “tuiste” meer sal oorbly wanner die storm verbygeraas het nie, dat die onderhewige volkere geen keuse sal hê as om die moreel bankrotte en geesdodende lewe te aanvaar wat hulle vir ons uitgestippel het nie.

In die meeste van hierdie wêreldoorheersende ideologieë kom daar voortdurend een bestel na vore, naamlik die Republiek soos voorgestel deur Plato. Of dit nou kommunisme, globalisme, nasionaalsosialisme of fascisme is, albei stelsels streef na ‘n hoër adelstand van geleerdes, gevolg deur verskeie werkers -en soldateklasse onderaan.

Die filosoof Plato het vir dertien jaar lang gestudeer in hierdie mistieke skole. Volgens die geleerde esoterikus Manly Palmer Hall was Plato die hoogste Illuminatus, en dit mag ‘n verklaring bied hoekom die kommuniste en die Verenigde Nasies stilletjies werk om sy Republiek ‘n werklikheid te maak. Die einddoel is dat almal werkers en soldate moet wees, met slegs ‘n klein kliek bo-aan wat weet wat gebeur. Dit klink verdag veel soos Marx se oproep dat die werkers van die wêreld hulself moet verenig.

Selfs hier in Nederland sien ons hierdie tendens hoe kinders in graad 7 die cito-toets moet aflê wat bepaal waarvoor hulle aanleg het, en na watter hoërskool hulle moet gaan. In die hoër beroepslewe is ‘n passie vir jou vak ook ‘n vreemde verskynsel. Alles is afgebreek tot banale nommers en syfers en om dosente aan te tref wat met ywer hulle kennis wil deel aan hul studente sien ‘n mens nouliks. Die enigste wat hier geld is resultate. Oor die meer subtiele aspekte van menswees word geen aandag aan bestee nie, terwyl daar juis die belangrikste prosesse plaasvind wat ons mens maak.

Daarbenewens sien ons in die Europese welsynstate steeds meer ma-dominante en pa-afwesige gesinne. Die kerngesin word kleiner en kinders word al op baie jong leeftye vanaf enkele maande oud in kinderdagverblywe ondergebring.

Soos Marx en Plato wou, word kinders dus steeds minder deur die kerngesin opgevoed, en lyk kinderopvoeding eerder soos ‘n fabriek as ‘n verheuging in hul ontluikende talente soos net ‘n gesonde kerngesin kan waarborg. Die eindresultaat is dat mense nie geleer het om volwasse te word nie, en ‘n samelewing van kleuters ontstaan wat nie meer met wysheid en persoonlike insigte op hul eie bene kan staan nie. Daardeur word hulle afhanklik van die staat en regverdig op hierdie manier ‘n diktatuur.

Ek vermoed dat die kommuniste se obsessie om mense saam te dwing, of uitsprake dat die groep belangriker is as die indiwidu juis te make het om mense tot konfirmiteit te dwing. As hulle te indiwidualisties is, gaan hulle vir hulself leer dink, en dit is die ergste wat die magshebbers kan oorkom. In ‘n konformistiese groepsverband is mense juis geneig om met die groep saam te praat om nie hulself te vervreem nie, soos Solomon Asch se bekende konformiteitseksperiment uitgewys het.

Die ou orde moet vernietig word voordat die nuwe een uit die as kan verrys. Die chaos wat ontstaan gaan verder help om die magtigste titane van die wêreld se greep te versterk en al doende sorg dat die mens geen vrye ontwikkeling het buiten die paaie wat hulle vir ons gebaan het nie. Waar die kommuniste se vlag rooi was, die kleur van bloed en rewolusie, is die kleur van die EU se vlag blou, wat onderduimsheid en subtiliteit voorstel, die stadige, koel rewolusie. Elke land met ‘n Westerse inslag ervaar nou hierdie sluimerende rewolusie op sy eie manier.

Soos Nikita Kroesjof vir Kennedy destyds gewaarsku het, sal Amerika (en die Weste as geheel) een oggend opstaan en besef dat hulle in ‘n kommunistiese staat leef, nie-wetende wat hulle oorkom het nie, en snaaks genoeg het Verwoerd juis hiervoor gewaarsku met die vrylating van Mandela.

Toe Suid-Afrika se eerste swart president – FW de Klerk – aan bewind gekom het, was dit in feite die begin van die einde gewees, en nou moet ons toesien hoe die Weste soos ‘n kaarthuis stadig maar seker instort, terwyl ons geen idee het wat van ons mooi land geword het nie.

Ek dink die volgende stap sou wees om te kyk na wat die groot Joodse vermaaklikheidsfabriek in Hollywood nog vir ons te biede het. Daardie filmtrilogie “The Hunger Games” is een wat ons ter harte moet neem, en dalk kan die argitekte van hierdie Nuwe Wêreldorde ons tog ‘n paar dinge leer hoe om hierdie perfekte storm te oorleef.

Die wêreld na Rhodes : Wat ons moet weet

Na aanleiding van Dan Roodt se rubriek oor Rhodes se bekladde standbeeld, bespreek Joseph Secreve oudergewoonte op sy skerp en besonderse manier, die proses wat eintlik al sedert die negentiende eeu in die wêreld afspeel.

Wat ons sien, veral die afgelope sestig jaar, is hoe die groot Engelse eugenitici ewe skielik die veld moes voorberei vir ‘n nuwe vorm van oorheersing.

Hoe is dit moontlik dat die Engelse – wat vir soveel eeue oor die wêreld geregeer het met ‘n Doctor Jekyll en Mr. Hyde persoonlikheid – met groot bewondering en gejuig in 1980 toegesien het hoe daardie ander Rhodes-standbeeld in Salisbury met die grond gelyk gemaak is? En nou na alle waarskynlikheid ‘n vreemde behae skep om te sien hoe hierdie aartsimperialis in Kaapstad ook nie meer veilig op sy voetstuk staan nie?

‘n Belangrike aanwysing is die maatskaplike ewolusie wat plaasgevind het sedert die Industriële Rewolusie. Die wêreld was gekenmerk deur verskillende fases van kapitalisme, en die huidige marxistiese variant het blykbaar die meeste sukses behaal en word om daardie rede toegepas.

Kortliks was die eerste fase van Industriële Rewolusiekapitalisme die begin, maar het beperkings begin toon. Baie bedrywe kon nie genoeg kapitaal genereer uit hul winste om hul bedrywe uit te brei nie. Die spoorweë in Engeland en later die Verenigde State het ‘n enorme kapitaalinspuiting vereis om produktiewer en effektiewer te word, en ander moontlikhede moes gesoek word om dit te bewerkstellig. Dit het aanleiding gegee tot aandeelhouers en eienaarskap van bedrywe deur ander finansiële partye. Uiteraard was diegene met die meeste kapitaal – die banke – die nuwe nodus in hierdie spinnerak, en tegelyk het steeds meer bedrywe heil begin vind in hierdie vorm van finansiering, wat aanvanklik baie suksesvol begin word het.

Hierdie ontwikkeling het aanleiding gegee tot ‘n nuwe fase van kapitalisme genaamd finansiële kapitalisme. Banke het steeds magtiger begin word, en vanuit hul aandeelhouersvergaderruimtes het hulle druk begin uitoefen op ander bedrywe om hul eie winste te verhoog. Dit het dikwels rampspoedige gevolge gehad vir die bedrywe self, aangesien bankiers ‘n setel gehad het in hierdie firma’s sonder dat hulle enige ervaring of idee gehad het wat goed is vir daardie maatskappye, maar perfek geweet het wat goed is vir die banke. Uiteindelik het hulle dermate uitgegroei dat hulle selfs regeringsbeleid begin beïnvloed het, en die periode 1850 – 1930 was gekenmerk deur regerings wat swak beleid begin voer het, aangevoer deur die gierigheid van die banke. In hierdie verband het die sekretaris van die Britse tessorier, Wiliam E Gladstone opgemerk dat regerings geen noemenswaardige spelers op finansiële gebied was nie, en dat hulle die geldmagte moes uitlos en geen vrae aan hulle stel nie.

Na die Eerste Wêreldoorlog, die beursval in 1929, die afskaffing van die goudstandaard, die ontnugtering oor die bankwese en bedreigings wat die bankiers in die oë gestaar het, het die wêreld se grootste banke in Londen, Parys en New York besef dat hulle saam moes begin werk as hulle wou oorleef, en het op daardie stadium die Bank of International Settlements in Basel, Switserland opgerig. Hierdie nuwe bank het as ‘n kartel gefunksioneer om enige vorm van bedreiging af te weer, met Londen as sentrum en New York en Parys as tentakels van dieselfde bankgroep, en het sodoende stadigaan bedrywe verder verswelg met hul mag. Aangesien die goudstandaard afgeskaf is, kon hulle geld uit niks produseer en teen rente terugeis. Hierdie fase staan bekend as monopoliekapitalisme.

Onder monopoliekapitalisme het die groot banke eksterne aandeelhouersmaatskappye moontlik gemaak wat van buite-af bepaal watter bedryf die moeite werd is om geld in te belê en watter nie, en op hierdie wyse met sentimente die beursgang beïnvloed, wat verder tot voordeel van die banke gestrek het.

Hierdie gebeurtenisse het veroorsaak dat banke magtiger as hul eie regerings begin word het, en bied ‘n verklaring hoekom imperialisme en kolonialisme “afgeskaf” was in die sestiger jare. In feite was imperialisme nooit afgeskaf nie, maar bloot vervang met ‘n meer onderduimse en onsigbare variant daarvan. Daar is geen sigbare land of koning wat oor ‘n ander moontheid meer heers nie, maar ‘n skadunetwerk van bankiers wat ons nouliks in die media gewaar wat nou die nuwe heersers geword het. Hul imperialistiese arm is die IMF, wat aan lande voorskryf hoe hulle hul ekonomiese beleid moet aanpas en het gelei tot die kranksinnigheid soos wat ons nou sien dat meer geld wegstroom uit Afrika as daarheen, laat staan nog hoe hulle Rusland geplunder het na die val van kommunisme.

In lande soos Wit-Rusland het president Loekasjenko destyds die IMF uitgeknikker en daarna bekendgestaan as die “laaste diktator van Europa”, maar dat sy land sonder te veel pyn deur die krisis in 2008 gekom het, word doodgeswyg. Interessant genoeg noem Loekasjenko sy beleid “sosiaal nasionalisme”: dit het nasionalisme as basis en ekonomie is ondergeskik hieraan, soos dit ‘n gesonde volk betaam.

Dit mag verklaar waarom die EU en hul internasionale bondgenote allerlei planne bekokstoof en wette deurvoer om nasionalisme te stigmatiseer en as boosaardig in ons gedagtes te prent: Die gewone burger word ryker van ‘n bedeling wat op nasionalisme gebaseer is, wat iewers in die toekoms tot die nadeel van die groot geldmagte sal strek. Elke ander poging wat die grootmagte bedink, soos die massa-emigrasie van nie-Westerse volkere, die afbreek van geloof (en dus nasionale identiteit) en die vernietiging van die kerngesin vorm deel van die groter prentjie om die gewone mens te reduseer tot verweesde slawe, slegs onderdanig aan die wil van die geldmagte.

Hierdie monopoliekapitalisme en die neomarxistiese ideologie wat daaruit voortgespruit het, gaan hierdie grypsug slegs verder bevorder. Waar Rhodes gedroom het van ’n wêreld wat Engels praat met ’n Union Jack op elke kontinent, gaan die neomarxiste ’n stappie verder en droom van Marx se werkers van die wêreld wat verenig sal word. Dit is in feite twee kante van dieselfde muntstuk, met die verskil dat die skaduregering weet dat ’n mens moet versigtig wees met simbole en standbeelde, wat die volk kan in opstand kom hierteen as hulle besef dat hulle bedrieg word. Vandaar dat hulle ’n nuwe taktiek het soos gayregte, radikale feminisme, minderheidsaansprake vir sommiges, voortdurende konflik in die wêreld as pogings om dit moeilik te maak om een komponent te isoleer waarop mense die skuld kan pak. “Dit is nou eenmaal die tydsgees”, hoor ons dan van die burgers, wat nie meer weet wat aangaan nie.

Gegewe die toestand in die wêreld, die globale skuif in rykdom en armoede, die stigmatisering van geloof (Jode is Sioniste, Moslems is barbare, Katolieke is pedofiele, Protestante is rassiste ens.), eindelose oorloë sonder ’n werklike vyand, die klem op brood en spele, kan ons net wonder wat ons te wagte staan in hierdie eerste helfte van die een en twintigste eeu.

Al wat ek weet is dat Sipho en Jonas mag gerus Rhodes se standbeeld besmeer, maar hul nageslagte sal seker eendag terugkyk na hierdie onskuldige vermaak en wens dat hulle weer na daardie tye kon terugkeer.

Ten minste het hulle toe geweet wie hul vyand was.

Kultuurmarxisme, linksliberales en die oligargie kop in een mus

Soveel skitterende bydraes word op Praag gemaak wat gevaar loop om in die vergetelheid te raak.

Dr Roodt se videogesprek op Praag van 14 Desember 2014 tesame met die ander stukke oor kultuurmarxisme behoort, saam met die Yuri Bezmenev-onderhoude (Joeri Besmenef op Afrikaans), ons daaglikse brood te wees. Die onderhoude met Besmenof is duidelik gevoer terwyl die Sowjetstelsel nog in plek was, maar die boodskap is nou nog net so relevant as toe, soos dr Roodt se video ook aantoon. Toe die Berlynse muur en die Sowjetstelsel ineengestort het, was die saad van die kultuurmarxisme reeds gesaai en wêreldwyd aan die floreer, d.w.s. oral behalwe in Rusland self. Die Russe het ten slotte eerstehands ervaar wat marxisme in die praktyk beteken. In ‘n BBC-onderhoud op 15 Feb 1979 het Alexander Solsjinitsin gesê : «For us in Russia, Communism is a dead dog, for many people in the West, it is still a roaring lion».

Maar wat in die nuwe opset ná die val van die Berlynse muur, van belang is, is dat die digotomie (verdeling) nie meer is tusssen ‘n vryemark- kapitalistiese ekonomie aan die een kant en ‘n sentraalgeleide totalitêre stelsel aan die ander kant nie. Die hardgbebakte marxisme van die Sowjetunie het nou plek gemaak vir die meer subtiele doktrines van die kulturele marxisme in die Weste met sy klem op die aftakeling van die Christendom, van tradisionele moraliteit, die familielewe, die huwelik, kulturele en estetiese waardes en standaarde, patriotisme, kortom, ons totale waardestelsel. En dus natuurlik ook die manier waarop logika en rasionaliteit en taal en woordbetekenisse verwring en omgekeer word, tot die punt waar iemand soos mnr FW De Klerk in die media as «courageous» beskryf kon word !

Alexander Solsjinitsin:

« As a survivor of the Communist Holocaust I am horrified to witness how America is gradually being transformed into a secularist and atheistic utopia, where communist ideals are glorified and promoted, while Christian values and morality are ridiculed and increasingly eradicated from the public and social consciousness. Under the decades-long assault and militant radicalism of many so-called “liberal” and “progressive” elites, God has been progressively erased from our public and educational institutions, to be replaced with all manner of delusion, perversion, corruption, violence, decadence, and insanity.»

Die opvatting dat die Rewolusie iets te make het met die stryd van die massas, die werkers en die behoeftiges, soos ons oor die jare verlei is om te glo, kan nie verder van die waarheid wees nie. Nog nooit in die geskiedenis het die Rewolusie iets vir die minder bevoorregtes en verdruktes beteken nie. Die massas armes en werkers is nooit meer vertrap en uitgebuit nie as juis in die Sowjetunie. Solsjenitsin stel die aantal offerandes op die altaar van die Rewolusie op 60-miljoen mense. En hulle was byna uitsluitlik werkers en minder bevoorregtes. As die massas in Suid-Afrika se posisie met 100% verbeter het sedert die kultuurmarxistiese rewolusie hier geseëvier het, dan het die oligargiese elite se posisie met 10 000% verbeter. In alle lande waar die die Rewolusie deurgevoer is, het dit geskied op die rug van goedgelowige massas wat gebreinspoel is om te dink hulle posisie gaan «verbeter». Inteendeel was die massas nog altyd net die slawe van rewolusies ten bate van ‘n handjie vol uitbuiters.

Die marxisme en grootgeld loop reeds ‘n lang pad saam. Soms loop hulle langsmekaar, maar meesal is hulle doelwitte ineengestrengel. Deur die jare het die Westerse demokrasieë Kommunistiese Sjina stelselmatig gesteun teenoor demokratiese Taiwan. Tot vandag het geen Westerse land van betekenis diplomatieke bande met Taiwan nie, terwyl hulle deur die bank betrekkinge het met die Sjinese Kommuniste. Dit verhoed natuurlik nie die Westerse vetkatte om miljarde se winste te maak uit wapenverkope aan Taiwan met wie hulle in die openbaar niks te doen wil hê nie.

Die media word bykans in sy geheel deur grootgeld beheer en hulle roeping is steeds om handlangers en boodskappers te wees van die geldmagte agter die skerms. Dit is sprekend van die gekheid van die tydvak waarin ons leef dat die media nog die vermetelheid kan hê om hulleself voor te doen as die mensdom se morele wagters op die mure. Die enigste moraliteit wat hulle ken, is dié wat deur die oligargie aan hulle voorgeskryf word en dit is die moraliteit van Mammon.

Wêreldwyd word diegene wat durf waag om ‘n stem te verhef teen hierdie nuwe kultureelmarxistiese imperialisme gewoon op die kantlyn geskuif, na die buitenste duisternis verdryf en op die een of ander manier die swye opgelê. Dr Roodt sal hiervan kan getuig. ‘n Mens sou kon vra: waarom word ons dan vervolg en verguis as ons so nietig en onbelangrik is? Die rede is dat die geldmagte ten spyte van alles tog kwesbaar is en die laaste ding wat hulle kan bekostig en toelaat, is elemente wat hulle kritiseer of hulle belange aanval en uitwys dat die koning kaal is.

Die mag wat die internasionele finansiële oligargie in die hande het, gaan die verstand van gewone mense gewoon te bowe. Tydens ‘n vraag-en-antwoord sitting nie lank gelede nie van die Gesamentlike Ekonomiese Komitee van die Amerikaanse Kongres en die goewerneur van die Amerikaanse Reserwebank, Janet Yellen, het aan die lig gekom dat 38% van die VSA se rykdom besit word deur 1% van die bevolking. Die onderste 60% van die Amerikaanse volk besit 2,3 % van die land se rykdom. Een enkele familie, die eienaars van die Walmart-winkelketting besit net soveel van die nasionale rykdom as die onderste 40% van die bevolking, terwyl 95% van alle inkomste in die land verdien of verkry word deur 1% van die bevolking. Anders gestel, beteken dit dat 99% van die Amerikaanse bevolking altesaam 5% van die land se inkomste verdien. En die miljardêrs word jaarliks net al hoe meer, terwyl die minder gegoedes en die middelklas van jaar tot jaar verarm. Senator Sanders wys daarop dat meer Amerikaners vandag in armoede leef as op enige ander tydstip in die geskiedenis. Kyk gerus maar self na die onderhoude ens van Senator Sanders op die internet.

En waar is die aanhoudende gesanik van die media oor «gelykheid»? Net nog ‘n rookskerm wat die rykes in staat stel om hulle ding te doen terwyl die media namens hulle kliphard werk aan die illusie dat iets omtrent die probleem van ongelykheid gedoen word.

Suid-Afrika is waarskynlik een van die beste voorbeelde ter wêreld van die suksesvolle resep van samewerking tussen die linksliberale rewolusie en die geldmag. Dis by uitstek ‘n stelsel wat volledig gebaseer is op die marxistiese ideologie wat niks meer tot stand gebring het nie as die ongelooflike verryking van ‘n handjievol uitverkorenes, ‘n resultaat wat deur doktrinêre kultuurmarxiste in die pers, aan die universiteite en die kerke met oorgawe besing word. Soos in Amerika en Europa geniet die breë bevolking, insluitende die swartes hier, net die skyn van «demokrasie». Die wittes het hier uiteraard geen seggenskap meer nie, dít weet ons, maar die swartes het dit ook nie. Al rol wat hulle eintlik het, is om legitimiteit te verleen aan die vetkatelite deur elke vyf jaar vir hulle te stem sodat hulle hulself nog meer kan verryk. Maar oor wie dit is waarvoor gestem word en wat hulle doen nadat hulle verkies is, het die massas net mooi niks te sê nie.

Die stryd wat ons hiervandandaan vorentoe sal moet voer, is die stryd teen die geldmagte wat saam met, of gesteun deur die linksliberales en kultuurmarxisme, daarop uit is om ‘n nuwe wêreldorde te vestig waar daar vir nasionale identiteit en indiwidualiteit, vir bekaafde waardes en vir Christus net nie plek is nie en waar die allesoorheersende oogmerk is om net nog meer en meer geld vir die superrykes te maak. Die uiteindelike oogmerk is om die totale mensdom te oorheers en te verslaaf. Grootgeld is dít wat ons lotsbestemming en dié van ons beskawing vandag bepaal. Geld en die ywer van hulle voetsoldate, die genoemde nuttige idiote in die media, die universiteite en die kerke. In dieselfde gesamentlike sitting van die Eokonomiese Komitee is dit onomwonde deur die voorsitter, Senator Bernard Sanders, gestel dat Amerika vandag ‘n finansiële oligargie is en dat politici vryelik deur die rykes «gekoop en verkoop» word. Toe hy die vraag aan me. Yellen stel of Amerika vandag ‘n oligargie is, was haar antwoord, sy wil «liewer nie ‘n etiket daaraan heg nie» ! In ‘n onlangse studie van die Princeton- en Northwest-universiteite is bevind dat Amerika geen demokrasie meer is nie maar ‘n oligargie waar die «volksverteenwoordigers» eerder die belange van die handjie vol superrykes probeer dien as dié van die breë Amerikaanse bevolking.

Hoe lank nog gaan 99+% van die Amerikaanse bevolking met hierdie situasie, vir lief neem? Gesonde verstand laat ‘n mens vermoed nie meer te lank nie. Wat hulle tot dusver nog verhoed het om in opstand te kom, is natuurlik die lakeie in die media wat gedienstig aan hulle betaalmeesters nog daarin slaag om die openbare mening te paai met stories van «ongelykheid wat die aflope jare verklein het», ens. Sodra die mediavervaardigde skille van die oë van die Amerikaanse publiek en veral die middelklas begin afval, kan ons verwag dat die poppe gaan begin dans, want ongelykheid tussen ryk en arm was nog nooit tevore in die geskiedenis so groot nie.

‘n Voorbeeld van wat met geld bereik kan word, is die onlangse verkiesing van mnr Jean-Claude Juncker tot president van die Europese Kommissie. In die praktyk beteken dit die president van die Europese Unie. Mnr Juncker was agtien jaar lank eerste minister van Luxemburg. Gedurende daardie tydperk het hy ‘n buitelandse skuld vir Luxemburg van 2 253 000 000 000 euro’s opgebou. Mnr Juncker kon nie die sake bestuur van Luxemburg nie met ‘n bevolking van iets oor ‘n halfmiljoen mense, maar nou gaan hy die sake bestuur van die Europese Unie met ‘n bevolking van meer as 500- miljoen. Hoe het hy dit reggekry? Deur die willose instrument te wees van die rykes en niks anders nie. Hierdie aanstelling is duidelik ‘n beloning vir die dienste wat hy aan die miljardêrs van Europa gelewer het deur hulle uit te nooi of toe te laat om, onwettig, hulle fortuine belastingvry in Luxemburg te belê. En natuurlik is die bedoeling dat hy moet voortgaan om die miljardêrs gedienstig te wees.

Hoe kan die lande van die Europese Unie so-iets toelaat? Maar omdat almal in die geldwêreld en hulle handlangers, die politici, die een of ander belang daarby het of gehad het en voordeel uit die situasie trek. En die media? Dis mos ‘n goeie storie en die publiek het sekerlik ‘n belang om daaroor ingelig te word. Maar nee, die lakeie van die geldmagte is doodstil ten spyte daarvan dat mense soos Marine Le Pen mnr Juncker se kaskenades een na die ander uitwys. Maar natuurlik, Marine Le Pen is mos maar net ‘n «regse». Die speerpunt van Marine Le Pen se stryd is om die mag weg te neem van die oligarge en dit terug te gee aan die volk, daar waar dit tuishoort. Dit is alles behalwe ekstreem soos mnr Leopold Scholtz in Die Burger wil probeer voorgee. Inteendeel is dit die hart en siel van die demokrasie!

Een van die belangrikste metodes wat die kultuurmarxiste en die oligargie aanwend om hulle doelwitte te bereik, is om gebruik te maak van praatpoppe om die openbare mening gerus te stel, amper soos Conrad Koch sy lappop gebruik om linksliberale walglikhede in ons keel te probeer afdruk. Watter beter voorbeeld hiervan as die afgod en ikoon Nelson Mandela wat weinig meer was as die praatpop vir die kommunis Joe Slovo? En mnr FW De Klerk was die praatpop van alles behalwe die Afrikaners wat bankvas vir hom gestem het. So ook is die media, soos reeds genoem, die klakkelose praatpoppe van die geldmagte.

Maar die verskynsel is dekades reeds besig om die internasionale magspolitiek te oorheers. President Franklin Roosevelt was ‘n volslae pop van die internasionale geldmagte en is soos ‘n riet in die wind deur hulle rondgeswaai. Dieselfde met pres Woodrow Wilson voor hom en pres Truman en Eisenhower daarna. Pres Roosevelt was onder druk van linkses en rewolusionêres direk daarvoor verantwoordelik dat die helfte van Europa aan die Sowjette uitgelewer is soos Suid-Afrika ook aan die rewolusie uitgelewer is deur nog ‘n pop van die internasionale geldbelange. Tydens die Jalta-konferensie van 1944 toe Europa opgesnipper is en die buit tussen Amerika, Engeland en die Sowjetunie verdeel is, met die reuse-aandeel aan die Sowjetunie, was verskeie bekende kommunistiese agente, waaronder Alger Hiss, persoonlik teenwoordig by gesprekke tussen pres Roosevelt en Josef Stalin. En gesien in die lig van sen. Sanders se opmerkings, is pres Obama duidelik ook maar net die praatpop van dieselfde magte.

Die miljardêr Bernard Baruch was oor ‘n tydperk van 60 jaar raadgewer van bykans elke Amerikaanse president van pres. Woodrow Wilson tot by pres Dwight Eisenhower, insluitende die periodes van die twee wêreldoorloë. In 1918 is hy deur pres Wilson aangestel as voorsitter van die War Industries Board, ‘n posisie waar hy feitlik die magtigste mens op aarde was. In 1919 het hy saam met pres Wilson deelgeneem aan die vredeskonferensie van Versailles. In 1943 is hy deur pres Roosevelt genooi om hoof te word van die War Production Board en met die uitbreek van die tweede wêreldoorlog is hy deur pres Roosevelt aangestel as spesiale raadgewer van die Office of War Production waar hy die werklike beleidmaker was wie se besluite bloot deur die «direkteur», James Byrnes uitgevoer is. In 1949 het pres Truman hom aangestel in die sleutelposisie van Amerikaanse verteenwoordiger op die VN se kernkragkommissie (UNAEC). Vir die grootste deel van sy lewe was Amerikaanse presidente bloot die praatpoppe van die miljardêr mnr Baruch. Die belangrike punt is egter dat mnr Baruch oor al hierdie jare nooit deur ‘n demokratiese proses tot enige amp verkies is nie. Alles intrige en manipulasie agter die skerms. En dit in die wêreld se «grootste demokrasie» en «oopste samelewing».