Die Bolsjewistiese Rewolusie is nou globaal

Ek hoor nou-die-dag hoe een van M-TV se popafgode, Katy Perry, al singend waarsku dat ons reg moet maak vir die perfekte storm net toe donker stormwolke begin saampak oor Noord-Holland. Nogal toevallig was my gedagtes op daardie tyd, maar ek dink me. Perry se lirieke het ’n dieper betekenis as een of ander puberale liefdesdrama.

In haar musiekvideo sien ons allerlei simbole uit die Egiptiese mitologie, natuurlik met die piramide en sinspeling op die alsiende oog waarmee sy wil aangee dat sy in die binnekringe van die wêreld se skaduregering sit. Die verband tussen Egiptiese mitologie en hierdie okkulte beweging het te make met die feit dat Egipte belangrike genootskappe gehad het waar duistere geheime bespreek was, die sogenaamde mistieke skole.

josephsecreveSodra iemand begin het by hierdie skole so vanaf hul twaalfde lewensjaar moes hulle hul linkeroog met ‘n haarlok afgedek het, en sodra hulle na jarelange studie ten volle ingewy was, kon hulle hierdie haarlok verwyder van hul linkeroog, wat simboliseer dat hulle in die duisternis kan sien. Met die regteroog sien ‘n mens die lig en met die linkeroog die duisternis. Vandaar dat die Oog van Horus, die alsiende oog, die regteroog is, omdat dit goddelike krag en beskerming voorstel. Wanneer Perry en haar kollega-musiekgodinne die linkeroog benadruk in hul musiekvideos, gee hulle hiermee te kenne dat hulle kennis van duistere sake het.

Sonder om nou heeltemaal op sleeptou geneem te word deur ‘n musiekvideo, kan ons egter tot die gevolgtrekking kom dat daar inderdaad dinge tans in die wêreld gebeur wat besig is om ‘n perfekte storm te skep. Dit is asof ons in ‘n tang geneem is en van alle kante bestook word met vyandigheid.

Suid-Afrika is aan die brand, Europa sit met ‘n ekonomie wat nog sukkel om aan die gang te kom met duisende swart vlugtelinge aan die suidgrens, die Verenigde State word so stadigaan ‘n diktatuur, en een van die laaste “wit” lande in die wêreld, Australië, word ook so sydelings onder druk gesit om meer vreemdelinge – veral Moslems en Indiërs – toe te laat.

Laat staan nog dat bewegings soos IS steeds verder op globale skaal begin opereer, ironies genoeg in lande waar Amerika die vorige staatshoofde verwyder het. ‘n Mens wonder of dit te make kan hê met senatore soos John McCain wat saam met IS gesien was dat hulle samesprekings gevoer het.

Dit wil lyk asof al hierdie gebeurtenisse, globale aardverwarming, die belemmering van produktiewe landbou met belaglike grondeise, geneties gemodifieerde voedsel, oop grense, gewetenloosheid, kringtelevisie, facebook en hoër opgeleide radikales wat ‘n hele geslag studente opgevoed het met vals kennis, iewers tot ‘n punt sal kom waar daar geen vrye ontwikkeling na eie keuse meer moontlik sal wees nie.

Een van die bewegings wat hierdie verskynsel moontlik gemaak het is die ondergang van die nasiestaat. Tot op hede word vanuit allerlei oorde geroep dat nasionalisme, wat die ideologiese dryfveer is agter die nasiestaat, die wêreld se nommer een boosdoener is terwyl dit eintlik die oplossing was vir al hierdie ellende. Hoe meer ‘n mens teen tradisie begin agiteer, hoe groter is die kans dat dit iewers in die toekoms tog weer na vore sal tree en rigting gaan gee aan die vreemdes en verlorenes.

Vandaar meen ek dat die slim wêreldheersers ook hiervan weet en alle moontlike middele nou insit om te sorg dat daar geen ideologiese “tuiste” meer sal oorbly wanner die storm verbygeraas het nie, dat die onderhewige volkere geen keuse sal hê as om die moreel bankrotte en geesdodende lewe te aanvaar wat hulle vir ons uitgestippel het nie.

In die meeste van hierdie wêreldoorheersende ideologieë kom daar voortdurend een bestel na vore, naamlik die Republiek soos voorgestel deur Plato. Of dit nou kommunisme, globalisme, nasionaalsosialisme of fascisme is, albei stelsels streef na ‘n hoër adelstand van geleerdes, gevolg deur verskeie werkers -en soldateklasse onderaan.

Die filosoof Plato het vir dertien jaar lang gestudeer in hierdie mistieke skole. Volgens die geleerde esoterikus Manly Palmer Hall was Plato die hoogste Illuminatus, en dit mag ‘n verklaring bied hoekom die kommuniste en die Verenigde Nasies stilletjies werk om sy Republiek ‘n werklikheid te maak. Die einddoel is dat almal werkers en soldate moet wees, met slegs ‘n klein kliek bo-aan wat weet wat gebeur. Dit klink verdag veel soos Marx se oproep dat die werkers van die wêreld hulself moet verenig.

Selfs hier in Nederland sien ons hierdie tendens hoe kinders in graad 7 die cito-toets moet aflê wat bepaal waarvoor hulle aanleg het, en na watter hoërskool hulle moet gaan. In die hoër beroepslewe is ‘n passie vir jou vak ook ‘n vreemde verskynsel. Alles is afgebreek tot banale nommers en syfers en om dosente aan te tref wat met ywer hulle kennis wil deel aan hul studente sien ‘n mens nouliks. Die enigste wat hier geld is resultate. Oor die meer subtiele aspekte van menswees word geen aandag aan bestee nie, terwyl daar juis die belangrikste prosesse plaasvind wat ons mens maak.

Daarbenewens sien ons in die Europese welsynstate steeds meer ma-dominante en pa-afwesige gesinne. Die kerngesin word kleiner en kinders word al op baie jong leeftye vanaf enkele maande oud in kinderdagverblywe ondergebring.

Soos Marx en Plato wou, word kinders dus steeds minder deur die kerngesin opgevoed, en lyk kinderopvoeding eerder soos ‘n fabriek as ‘n verheuging in hul ontluikende talente soos net ‘n gesonde kerngesin kan waarborg. Die eindresultaat is dat mense nie geleer het om volwasse te word nie, en ‘n samelewing van kleuters ontstaan wat nie meer met wysheid en persoonlike insigte op hul eie bene kan staan nie. Daardeur word hulle afhanklik van die staat en regverdig op hierdie manier ‘n diktatuur.

Ek vermoed dat die kommuniste se obsessie om mense saam te dwing, of uitsprake dat die groep belangriker is as die indiwidu juis te make het om mense tot konfirmiteit te dwing. As hulle te indiwidualisties is, gaan hulle vir hulself leer dink, en dit is die ergste wat die magshebbers kan oorkom. In ‘n konformistiese groepsverband is mense juis geneig om met die groep saam te praat om nie hulself te vervreem nie, soos Solomon Asch se bekende konformiteitseksperiment uitgewys het.

Die ou orde moet vernietig word voordat die nuwe een uit die as kan verrys. Die chaos wat ontstaan gaan verder help om die magtigste titane van die wêreld se greep te versterk en al doende sorg dat die mens geen vrye ontwikkeling het buiten die paaie wat hulle vir ons gebaan het nie. Waar die kommuniste se vlag rooi was, die kleur van bloed en rewolusie, is die kleur van die EU se vlag blou, wat onderduimsheid en subtiliteit voorstel, die stadige, koel rewolusie. Elke land met ‘n Westerse inslag ervaar nou hierdie sluimerende rewolusie op sy eie manier.

Soos Nikita Kroesjof vir Kennedy destyds gewaarsku het, sal Amerika (en die Weste as geheel) een oggend opstaan en besef dat hulle in ‘n kommunistiese staat leef, nie-wetende wat hulle oorkom het nie, en snaaks genoeg het Verwoerd juis hiervoor gewaarsku met die vrylating van Mandela.

Toe Suid-Afrika se eerste swart president – FW de Klerk – aan bewind gekom het, was dit in feite die begin van die einde gewees, en nou moet ons toesien hoe die Weste soos ‘n kaarthuis stadig maar seker instort, terwyl ons geen idee het wat van ons mooi land geword het nie.

Ek dink die volgende stap sou wees om te kyk na wat die groot Joodse vermaaklikheidsfabriek in Hollywood nog vir ons te biede het. Daardie filmtrilogie “The Hunger Games” is een wat ons ter harte moet neem, en dalk kan die argitekte van hierdie Nuwe Wêreldorde ons tog ‘n paar dinge leer hoe om hierdie perfekte storm te oorleef.

Nuwe boek oor DF Malan belig eietydse Afrikanerprobleme

deur Christo Landman

Lindie Koorts het pas ‘n indrukwekkende boek van 492 bladsye oor die lewe en denke van dr. D F Malan, in lewe eerste minister van die Unie van SA van 1948 tot 1953, geskryf. Daar is gebruik gemaak van 2127 verwysings uit 117 boekbronne, 24 tydskrifartikels en 12 proefskrifte.

Dr Christo Landman
Dr Christo Landman

Dr. Malan was ‘n boorling van Riebeeck-Wes op die plaas Allesverloren! Hy was ‘n buurseun van Jan Smuts wat 4 jaar ouer as Malan was. Hy slaag sy teologiese admissie-eksamen in 1896 en verwerf daarna sy meestersgraad in die Filosofie (p. 28). Hy het oor die filosofie/denke van Immanuel Kant geskrywe (p. 30). Hy doen sy doktorsgraad onder Hugo Visscher (p. 63). Eers was hy predikant van die NGK in Heidelberg en later (1906) Montagu (p. 70). In 1915 het hy redakteur van Die Burger geword (p. 134). Hy gebruik dan ook Die Burger om vir die volk te preek (p.164). Malan was die minister van binnelandse sake in die Hertzogregering (p.222) en na 1948 eerste minister van die Unie.

Titel: DF Malan en die opkoms van Afrikaner-nasionalisme
Skrywer: Lindie Koorts
Kategorie: Biografie: Histories, polities en militêr
ISBN: 9780624055853
Datum Vrygestel: 27 Februarie 2014
Prys (insl. BTW): R 350.00
Formaat: Sagteband, 496pp

Ideologies was Malan Calvinisties en Gereformeerd, alhoewel hy nie sin in die Neo-Calvinisme van Abraham Kuyper gehad het nie. Lg. het die Bybel as die absolute Woord van God gesien, terwyl Malan geglo het dat God allegorieë, legendes en mites gebruik om sy boodskap aan die mens oorgedra te kry. Hy het in die rigting van die Duitse Idealisme oorgeleun (p. 30). Hy onderskryf die denke van Johann Gottlieb Fichte wat taal as die uiting van ‘n sielshoedanigheid tipeer (p. 61). Hy was ook ‘n student van Georg Berkeley (Ierse Biskop) se Idealisme (p. 63). Die taalaktivisme van Gustav Preller het hom beïndruk (p. 68). Hy beskou godsdiens en politiek as teenstrydig (p. 52). Die stryd in SA is een van (p. 68):

  • Afrikanernasionalisme teen;
  • Britse imperialisme en teen;
  • Swart barbarisme.

Wat treffend van die lewe en geskiedenis van Malan is, is dat, alhoewel elke tydsgewrig uniek en eiesoortig verloop, elke eerste minister van SA sedert 1910 enorme probleme op sy sopbord gehad het. Malan se fokus was grootliks op die Afrikaner gerig en wat dit betref het die Afrikaner sedert die volksplanting ‘n lewe van stryd en oorlewing gevoer.

Disse op die Malan-spyskaart was, onder meer:

  • Die oorlewing van die Afrikaner en die opkoms van Afrikaner nasionalisme;
  • die Republikeinse ideaal;
  • die armblanke-vraagstuk;
  • onderlinge verdeeldheid en wantroue in Afrikanergeledere;
  • die verhouding Afrikaner-Engelssprekendes en Britse imperialisme;
  • opkoms van die Bolsjewisme.

koorts_df_malanDie oorlewing van die Afrikaner en die opkoms van Afrikaner nasionalisme

Die vereniging van Afrikaners was die hoofdoelwit van Malan. Die volkskerk speel ‘n belangrike rol in die skep van nasionalisme (p. 59). Hy het geglo dat die kerk ‘n bindende faktor moes wees om van die Afrikaners ‘n hegte eenheid te maak (p. 127). Daarom was hy ‘n voorstander van aparte eredienste (1857) vir wit en bruin (p. 59). Die mens het ‘n roeping om die Here binne eie kulturele ruimtes te dien (p. 59).

Malan het geglo dat nasionalisme onkeerbaar was … ja, so onkeerbaar as om die water van die Zambezi met ‘n hand te keer, òf om die vloed van die oseaan met ‘n besem terug te vee, òf om die oostewind met ‘n sif te tem.

Die mislukking van die Afrikanereenheidskomitee (p. 378) was vir Malan ‘n onaangename gebeurtenis. Hierdie liggaam sou raadgewend wees, aksies koördineer, onenigheid besweer en samewerking bevorder. Persone wat hierdie aksie laat misluk het, was, onder meer drs. Piet Meyer en Nic Diederichs (p. 378). Volgens Malan is die pad van SA bestrooi met versoeningspogings (p. 381).

Die Republikeinse ideaal

Onder Malan het die (Herenigde) Nasionale Party ‘n onderskeid gemaak tussen (p.173):

  • onafhanklikheid as beginsel en
  • republikanisme as regeringsvorm

Malan wou die grootste afstand moontlik tussen die Afrikaners en die Britse kroon bewerkstellig (p. 177). Hierdie afstand het behels dat die Afrikaner sy eie regeringsvorm moes kon kies (p. 178).

Armblanke vraagstuk

In die politiek van Malan moes die verstedelikte armblankes na die platteland teruggaan en grond gegee word (p. 166). Dit moes geskied deur middel van staatsgrond, maar ook onteiening.

Malan steun op die Carnegieverslag insake blanke Afrikanerarmoede en bevorder die ideaal van geskeie woonbuurtes (p. 327).

Onderlinge verdeeldheid en wantroue in Afrikanergeledere

Malan het dikwels gekla oor die gebrek aan dissipline in Afrikanergeledere (p. 171).

In Utrecht waar hy studeer het, het hy met president Paul Kruger kennis gemaak (p. 50). Ander besoekers na Nederland was: generaals Louis Botha, Koos de la Rey en Christiaan de Wet. President Steyn wat ook Nederland besoek het, het ‘n groot indruk op hom gemaak (p. 62).

Malan se verhouding met JBM Hertzog was gespanne. Hertzog het bv. Afrikanerskap en Suid-Afrikanerskap as wisselterme gebruik (p. 104). Hertzog was so diplomaties soos ‘n weermagtenk en taktvol soos ‘n kanon (p. 105). Hertzog het tevergeefs probeer om Malan by die Smeltersinisiatief tussen die Nattes en Sappe te betrek. Malan verset hom ook teen Louis Botha se konsiliasiepolitiek (p. 121).

Oor Jan Smuts het Malan geen goeie woord nie. Toe Malan en andere ‘n petisie insake die begenadiging van die doodsvonnis vir Jopie Fourie aan Smuts wou oorhandig, het Smuts in sy huis weggekruip (p. 125).

Ironies genoeg het Malan ‘n nouer samewerking en vertroue ervaar met minister Klasie Havenga (leier van die meer gematigde Afrikanerparty) as met die politieke heethoofde van Transvaal (J G Strydom en andere).
In Malan se betrokkenheid by die politiek van verdeeldheid in verskillende instellinge, is gepoog om aansluitende samewerking te bewerkstellig tussen (p 369):

  • Nasionale Party
  • Reddingsdaadfonds
  • Handhawersbond
  • Die Ossewabrandwag (leier: JFJ van Rensburg)
  • Die FAK

Volgens Malan was verraad om elke hoek en draai te vind (p. 372). Disinformasie was aan die orde. Die Malaniete is dikwels voorgestel as Malanazi’s. Malan wat nooit pro-Hitler was nie het by geleentheid verklaar dat sommige Afrikaners so pro-Hitler geraak het, dat geoordeel is dat Hitler ‘n pro-Afrikaner-simpatiseerder was (p. 374).

Die verhouding Afrikaner-Engelssprekendes en Britse imperialisme

Die Jamesoninval van 1895 in Transvaal het Malan met weersin vervul (p. 31). Hy beskou Engelstalige Suid-Afrikaners as pragmatiste sonder funderende beginsels (p. 55). Malan het gemengde huwelike tussen Afrikaners en Engelstaliges teengestaan (p. 94). Malan het aan ‘n twee-spoorbeleid van Afrikaners en Engelssprekendes geglo (p. 105).

Opkoms van die Bolsjewisme

Malan word geskets as iemand wat beide anti-kapitalisties en anti-sosialisties was (p. 27). Die kommunisme is daarop gerig om die christelike beskawing te verwoes (p. 384).

Apartheid en die Bruinmense asook die Swartes

Swart politiek was vóór 1948 klaarblyklik nie ‘n hoofitem op die politieke agenda van Malan nie. Die Burgerkoerant het die begrip die eerste keer in 1943 gebruik (p. 385). Dit sou die Engelse idee van segregasie vervang. Apartheid lê ten grondslag van die NGK se Sendingsbeleid en waarborg lewensruimtes vir alle kultuurgemeenskappe. In 1947 het die NGK ‘n pleidooi vir ‘n omvattende rassebeleid teen verbastering gelewer (p. 394).

Sy standpunt was dat kleur op andersoortigheid dui en nie op meerderwaardigheid nie (p. 390): dit is ‘n God-gewilde orde. Selfbehoud van die groep is die eerste wet van die natuur (p. 393).

Sy houding jeens die bruinmense was paternalisties (p. 93). Hy het die voogdyskapsbeginsel as rigsnoer geneem (p. 93). Die kleurlinge was nie deel van die Afrikanerdom nie, maar dan tog deel van die Westerse beskawing (p. 216).

Dit is in die regeertyd van Malan wat die beleid van industriële segregasie aanvaar is (p. 211). Die behoeftes van swart “onbeskaafdes” en van half-beskaafdes is anders gesien as dié van die witmense (p. 211).

Malan bied apartheid aan as sinvolle alternatief vir die Britse segregasie-idee. Komponente van apartheid sluit in (p. 329):

  • Territoriale grense
  • Politieke afsonderlikheid
  • Industriële geskeidenheid

Ander sake

Ander sake waarmee Malan moes worstel, het ingesluit:

  • Die Mynwerkerstaking 1922 (p. 205)
  • Die Wetsontwerp op Vroueregte 1923 (p.202)
  • Die verkiesingsooreenkoms met die sosialistiese Arbeiders (1924) (p. 222)
  • Die vlagkwessie sonder die Engelse Union Jack waarteen die Engelse in verset gekom het (p. 223)
  • Die Wetsontwerp op Emigrasie van Indiërs terug na Indië (p. 247)
  • Opponering van die sosiaal-sosialistiese Gryshemde (1933).
  • Simboliese Ossewatrek (1938) (p. 246).
  • Inwyding van die Voortrekkermonument (1939) (p. 247)
  • Die Tweede Wêreldoorlog (p. 348).
  • Skeuring van die NP na samesmelting (p. 362)
  • Die Tweede Ekonomiese Volkskongres (1939) en stigting van die Reddingsdaadfonds (1940) (p. 368)

Malan se hoogtepunt was toe hy die Nasionale Party in 1948, met die hulp van Klasie Havenga, na oorwinning gelei het. In daardie verkiesing het die HNP van Malan en Havenga tesame 79 setels en die Verenigde Party van Smuts en die Arbeiders 71 setels verwerf (p. 397). In die 1953-verkiesing het Malan 30 setels meer as die Verenigde Party gekry (p. 417).

Malan het op 74 jaar eerste minister geword (p. 400). In sy regeertyd is die volgende apartheidswette op die wetboek geplaas (p. 401):

  • Verbod op Gemengde Huwelike (1949)
  • Ontugwet (1950) wat seksuele verbintenisse oor die kleurgrens ‘n misdaad gemaak het
  • Die Groepsgebiedewet
  • Die Bevolkingsregistrasiewet (1950)
  • Die Wet op die Onderdrukking van die Kommunisme (1950)
  • Die Wet op die Afsonderlike Verteenwoordiging van Kiesers (1951)

Dr. Daniel Francois Malan bedank na veertig jaar in die politiek. Sy grootste ondersteuningsbasis was in die Kaap, waar leiers soos dr. Eben Dönges, Paul Sauer en Eric Louw sy hande gesterk het. Sauer wou hy eers minister maak nadat hy behoorlik gekatkiseer en voorgestel is.

‘n Laagtepunt in die politieke lewe van DF Malan was dat sy keuse van Klasie Havenga as sy opvolger deur die Transvalers (Strijdom en Verwoerd, onder meer) afgewys is en dat JG Strijdom as eerste minister verkies is.

DF Malan sterf op 7 Februarie 1959.

Om regs of verregs te wees

In die jare wat voorlê gaan ons nog baie hoor van regs en verregs, soos wat ons van pienkes en linkses tydens die vorige bedeling gehoor het.

Maar wat beteken die terme en waar kom dit vandaan? Waarvoor staan regse politiek en linkse politiek? Is die een goed en die ander sleg?

In die geskiedenis het die terme regs en links bepaalde unieke politieke nuanses in verskillende lande verwerf. In Suid-Afrika het hierdie terme ook ‘n rassekonnotasie bygekry. Vir die man op straat is regs ‘n sinoniem vir anti-swart, en links vir pro-kommunisties. Dit is ‘n vervlakking van die begrip aangesien enige geldige begrip ‘n teenoorgestelde benodig om te kan bestaan, soos dag en nag, lig en donker, reg en verkeerd, ryk en arm, ens. Anti-swart is beslis nie die teenoorgestelde van pro-kommunisties nie. Die persepsies van regs en links het dus fundamenteel verkeerd in Suid-Afrika posgevat.

In die moderne internasionale politieke retoriek verkondig linksgesindes dat die regses die belange van die adelstand en die hoër middelklas asook individualisme ondersteun. Die regsgesindes beskuldig die linkses weer dat hulle kollektivisme en sosialisme najaag.

In Wes-Europa, waar die terme hul oorsprong het, is daardie begrippe sosialestandgedrewe. Die linkses soek sosiale geregtigheid deur ekonomiese ingryping deur die staat om die samelewing te herorden. Die regses wil privaateiendom en kapitalisme verdedig. Hulle staan skepties teenoor die sukses van die radikale omvormingsplanne wat die linkses op die samelewing afdwing. Regses glo dat dit die ekonomie sal skaad en die invloed van die kerk sal verminder. Hulle glo ook in sterk politieke leierskap wat outomaties die groot standverskille tussen mense sal bylê.

Hierdie siening word egter deur die linkerkant vertolk as ‘n neiging tot outoritêre optrede en maatskaplike verdrukking.

In sy boek getiteld ‘Die Web van die Staat’ (1947) skryf die sosioloog Robert M. MacIver: “Die konserwatiewe regses word altyd geassosieer met die belange van die aristokrasie, die hiërargie deur geboorte of rykdom; die linkses weer veg vir gelyke geleenthede asook vir die eise van die minderbevoorregtes.”

Konserwatiewes beywer hulle derhalwe vir die behoud van die historiese sosiale orde en tradisionele waardes en word aan hul volksnasionalisme uitgeken. Nasionalisme was oorspronklik ‘n republikeinse of linkse ideologie in Frankryk, maar het uiteindelik die hoofeienskap van die regtervleuel geword, veral in die vorm van etniese of kulturele nasionalisme. Laasgenoemde poog om die erfenisse en waardestelsels van vorige geslagte te bewaar.

Op ekonomiese gebied is daar genoeg boeke daaroor geskryf om ‘n skip te laat sink. Die Bolsjewistiese rewolusie en daaropvolgende oorloë is direk aan linkse denke toe te skryf en die politiek van vandag probeer ‘n goue middeweg tussen regs en links vind. Kirk Russel, een van die groot kanonne van die Amerikaanse konserwatiewes, beweer dat regsgesindes die klem op gelyke geleenthede plaas, eerder as gelyke uitkome soos die linksgesindes wil hê. In beide gevalle verg dit staatsingryping in die ekonomie.

Maar die wesenskenmerk van ‘n linksgesinde regering is groter staatsinmenging in die lewens van mense. ‘n Regsgesinde regering wil die rol van die staat verklein of minimaliseer. Hoe meer links, hoe groter en duurder word die regering, hoe verder regs, hoe kleiner en goedkoper word die regering, soos dit in die dae van die Boererepublieke die geval was, waar elke persoon slegs deur sy vertolking van die Skrif gelei was.

Hierdie stelling is van toepassing op alle lande, ook Suid-Afrika. Dit is dus opmerklik hoe sterk die kommunistiese party se invloed op die ANC se beleidsrigtings is. Met arbeidswetgewing, swart ekonomiese bemagtiging, nasionalisering ens., gryp die staat in die lewens van mense in en word die ekonomie negatief beïnvloed. Min blankes sal waarskynlik hierdie beleid ondersteun, aangesien die begrip van klasseverskille nog in hul gene ingebed is.

Histories het klasseverskille in Suid-Afrika ontaard in beskawingsverskille, oftewel rasseverskille. Dit lei daartoe dat in onstuimige tye, soos gedurende die afgelope twee weke, daardie vooroordele instinktief na vore tree, wat dan in rassepolarisering oorslaan.

In Suid-Afrika is dit dus die regte ding om regs te wees. As regse onderskryf jy die onafhanklikheid van die individu, sy reg om foute te maak of te presteer; om dinge op sy manier te doen sonder inmenging van enige owerheid. As regse onderskryf jy orde, dissipline en Christelike waardes. Dit geld ook so vir regse gemeenskappe. As linkse onderskryf jy die reg van individue om sonder hul geskiedenis te leef, om nie uit te styg nie, om middelmatigheid na te streef – alles begrippe wat vir die Afrikaner vreemd is.

Om verregs te wees beteken dat jy bereid is om ook tot fisieke optrede oor te gaan wanneer jou sosiale en politieke oorlewingsopsies begin min raak.

Regs en links verteenwoordig nie ‘n konstante kontinuum nie, want die gesindhede van die burgery is van week na week aan die beweeg, na gelang van die heersende politieke milieu. Regoor die aardbol beweeg sentimente tans na regs as gevolg van mislukte sosiale eksperimente wat neerdrukkend op veral blanke volke inwerk. Laasgenoemde volke se skole en state word oorspoel deur volksvreemde kulture – deur beskawings wat baie blankes as minderwaardig ag.

Binne hierdie konteks moet mede-Afrikaners hulself afvra waar hulle staan t.o.v. die politieke spektrum. Baie sal verklaar dat hulle in die middelveld staan, nie regs of links nie, omdat die middel verreweg die grootste deel van die politieke spektrum uitmaak en dus die morele hoë grond sou wees. Die middelveld-Afrikaners is egter ‘n sagte teiken vir ‘n stadige beweging na links. Hulle is die legitieme prooi van linksgesindes.

Aan die regterkant word elke beweging wat die regering na links maak soos ‘n tasbare en sigbare verwydering aangevoel wat tot reaksionêre optrede kan lei. Dit verklaar waarom regses se drang na selfbeskikking en onafhanklikheid in ‘n eie staat so sterk is. Regse Afrikaners, met hul unieke sin vir vryheid, wil nie dieselfde sosiale opset, land of vlag met ander volksgroepe deel nie. Sommiges beweer dat regses terughunker na die beskermde apartheidsverlede. Regsgesinde Afrikaners beskou hulself daarenteen as rasegte lede van die Afrikanervolk of Boerevolk.

‘n Mens is die produk van sy geskiedenis.

Hy kan weinig daaraan verander.

Hy wil net homself wees.

гидроаккумулятор киевтопкарго кидалы