volksmoord – Bladsy 13

Aanklagte teen vermeende plaasmoordenaar teruggetrek

Aanklagte teen ‘n vermeende plaasmoordenaar is Donderdag teruggetrek.

Dit is een van drie swart verdagtes wat daarvan beskuldig word dat hulle Sarel Pretorius op die plaas Roodepoort naby Barkly-Oos vermoor het.

‘n Klerk van die hof sê onvoldoende bewyse teen Thandeka Mthiyane (33) het veroorsaak dat die aanklagte teruggetrek is in die landdroshof op Barkly-Oos.

Die saak teen die ander twee beskuldigdes, Bongani Nojokwe (31) en Vumile Dingalibala (28) is tot 13 Februarie uitgestel en die twee sal in polisie-aanhouding bly.

Nojokwe en Dingalibala is in Gauteng vasgetrek na ’n intensiewe ondersoek. Pretorius is twee weke gelede vermoor en sy vrou is in die badkamer toegesluit tydens die aanval.

Mthiyane het saam met die twee verdagtes in die hof verskyn as ’n medepligtige van Gauteng.

Tydens die inhegtenisneming is daar op R74 000 kontant en twee 9 mm-pistole beslag gelê.

VN-amptenaar saai paniek oor ‘volksmoord’ in SAR

‘n Senior VN-amptenaar is besig om paniek te saai oor ‘n “volksmoord” in SAR.

John Ging waarsku dat die risiko van ‘n volksmoord in die mineraalryke Sentraal Afrikaanse Republiek hoog is nadat 8 mense dood is.

Dié toestand is glo geskep deur Franse magte wat strydende faksies ontwapen en hulle dan kwesbaar maak vir uitwissing, het Reuters berig.

Die land het egter ‘n lang geskiedenis van chaos.

Ging, ‘n direkteur in die kantoor vir die koördinering van humanitêre aangeleenthede, het aan die media gesê ‘n internasionale besorgdheid oor die bloedvergieting is nodig.

Ging het gepraat na ‘n vyf-dag besoek aan die streek. Bloedvergieting het die afgelope tyd die lewens van agt mense geëis.

Die voormalige Franse kolonie is een van die armstes in Afrika met verskillende taalgroepe binne sy grense.

Die VN Veiligheidsraad gaan na verwagting die moontlikheid oorweeg om binne die komende maande ‘n VN-vredesmag in die land te ontplooi.

Ging sê dat al die elemente wat voor menseslagtings in plekke soos Rwanda en Bosnië waargeneem is, ook in SAR teenwoordig is.

Hy het die gebrek aan internasionale reaksie op die verslegtende situasie betreur.

Daar is tans ‘n AU-mag met net meer as vyf duisend soldate in die land, wat bygestaan word deur een 1.600 Franse troepe.

Ontleders waarsku egter dat dit onvoldoende is as die grootte van die SAR in ag geneem word.

Die ontplooiing van Rwandese troepe , die eerste wat aan boord van ‘n Amerikaanse militêre vliegtuig Donderdag aangeland het, sal die AU-kontingent hierdie maand na meer as 5000 vredesmagte uitbrei.

Aanslag van multinasionale farma is volksmoord, sê minister

Minister van gesondheid, Aaron Motsoaledi sê ‘n beplande veldtog deur multinasionale farmaseutiese maatskappye teen die voorgestelde Suid-Afrikaanse patentwette is “volksmoord”.

” Hierdie dokument kan baie Suid-Afrikaners ter dood veroordeel ,” het hy gesê. “Dit is geen oordrywing. Dit is ‘n plan vir volksmoord.”

Die Mail & Guardian het Vrydag berig dat die dokument glo opgestel is deur ‘n drukgroep genaamd Public Affairs Engagement ( PAE ) namens ‘n aantal multinasionale farmaseutiese maatskappye wat in Suid-Afrika sake doen.

Die multinasionale maatskappye word deur die Innovative Pharmaceutical Association of SA (Ipsa) verteenwoordig.

Volgens die koerant is die gedeelte van die konsepbeleid rakende gesondheid gemik om die beskerming vir dwelmpatente af te water.

Dit kan pryse vir ‘n verskeidenheid van medisynes, insluitend anti-retrovirale middels en tuberkulose-behandeling raak.

Die Mail & Guardian berig dat PAE poog om die openbare diskoers rondom die beleid te rig deur middel van ‘n massiewe openbare betrekkinge oefening van buite die land .

Die PAE wil Suid-Afrika se beleggingsmoontlikhede daardeur saboteer en ‘n negatiewe ekonomiese en maatskaplike beeld van die land probeer vestig.

Ipsa het glo aan die koerant gesê hulle wil “oop debat” oor die voorgestelde wetgewing aanmoedig.

Vermoorde Rwandese intel-hoof wou glo praat oor volksmoord

KayumbaNyamwasa — Genl. Kayumba Nyamwasa

Die man wat die Rwandese intelligensiehoof vermoor het, is glo bekend by die Rwandese gemeenskap in Suid-Afrika.

Kolonel Patrick Karegeya , 53 , is Woensdag dood aangetref op ‘n bed in die Michelangelo Towers-hotel in Sandton. Hy het Sondag by die hotel sy bespreking opgeneem.

Sy moordenaar, volgens ‘n lid van die Rwandese gemeenskap in Johannesburg, is ‘n Rwandese sakeman wat bekend is onder die naam “Apollo” wat Sondag op die Gautrein se Sandton-stasie aangekom het.

Die Rwandese gemeenskap glo dat Apollo vir die Rwandese intelligensie werk en Karegeya se vertroue gewen het om hom te kan doodmaak.

Apollo het Karegeya by twee vorige besoeke aan Johannesburg ontmoet en het ‘n vergadering met Karegeya by die Michelangelo-hotel vir Dinsdagmiddag belê, ‘n dag voor sy liggaam ontdek is by die luukse hotel.

Die voormalige Rwandese weermaghoof, generaal Kayumba Nyamwasa het geen twyfel dat sy vriend Karegeya op Oujaarsaand vermoor is deur agente van die Rwandese regering nie.

Hy het self twee oënskynlike sluipmoordpogings in Johannesburg in 2010 oorleef.

Karegeya se liggaam is ontdek nadat sy neef die polisie gewaarsku het.

Op Nuwejaarsdag is sy neef na Karegeya se huis in Roodepoort en het opgemerk dat hy nie daar is nie .

Hy is toe na die Michelangelo, waar hy ontdek het dat die hotelkamer waar Karegeya vir ‘n vergadering was, is gesluit.

Die bestuurder wou nie die deur oopmaak nie, want daar was ‘n “Moenie steur nie” -teken op die deur. Die polisie is ontbied en het die deur oopgemaak .

Nyamwasa het gesê drie of vier mans was glo saam betrokke by die misdaad.

Karegeya se vrou Lea woon in die VSA, met hul kinders, want sy het nie veilig gevoel het in Suid-Afrika nie. Sy het drie jaar gelede verhuis.

Die Rwandese opposisie glo dat die Rwandese regering met alle mag wou ontslae raak van Karegeya om te verhoed dat hy getuig oor die dood van die voormalige Rwandese president Juvenal Habyarimana in April 1994.

Habyarimana se dood het gelei tot die volksmoord in Rwanda, waar die bantoe Hoetoes die etniese Toetsie-minderheid uitgedelg het.

Karegeya het aan Radio France International ( RFI ) in Julie gesê dat hy en Nyamwasa bewyse het dat die Rwandese president Paul Kagame agter die skietery van Habyarimana se vliegtuig was terwyl dit besig was om te land by die Kigali-lughawe.

Karegeya en Nyamwasa het aan RFI gesê hulle is bereid om hul getuienis aan die Franse regter Marc Trevidic te oorhandig, wat die ondersoek na die vliegtuigongeluk lei omdat die vlieënier en mede-vlieënier Franse was.

Nyamwasa het gesê Trevidic het hulle nog nie gevra vir die bewyse nie.

Statebondberaad deur volksmoord-kwessie oorskadu

Die menseregte-organisasie, Amnestie Internasionaal, het ‘n beroep op Suid-Afrika gedoen om die beweerde menseregteskendings deur die regering van Sri Lanka te veroordeel. Suid-Afrika is sedert 1994 weer deel van die Statebond.

Sri Lanka het die Britse premier David Cameron intussen gewaarsku dat hy geen reg het om die kwessie van menseregte te opper tydens sy besoek aan die Statebondberaad nie.

Sri Lanka se minister van inligting, het Cameron se “kommer” oor beweerde oorlogsmisdade tydens die konflik met die Tamil Tiere as ‘n foefie om die stemme van Brittanje se Tamil-gemeenskap te trek, afgemaak.

Meer as 100 Tamils was op pad na Colombo om by ‘n Statebondberaad te gaan betoog. Die weermag het egter hul busse voorgekeer om hulle te verhoed om na die in die hoofstad te reis.

‘n Span van die Verenigde Koninkryk se Kanaal 4 TV is verhinder om die voormalige oorlogsgebied in die noorde van die land te besoek.

Die regering beskuldig die TV-kanaal daarvan dat hulle die oud-rebelle ondersteun en konflik in die land wil aanblaas.

Callum Macrae, direkteur van Channel 4 se bekroonde dokumentêre stuk “Sri Lanka Killing Fields”, het gesê die polisie het gesê hulle moet terugkeer na die hoofstad.

Die tweejaarlikse beraad deur Statebonds-staatshoofde begin vandag in die hoofstad Colombo.

Menseregte-aktiviste het gewaarsku dat die Statebond sy relevansie in gevaar kan stel indien hy nie die kwessie van menseregte-skendings wat tydens Sri Lanka se burgeroorlog gepleeg is, hanteer nie.

Die beweerde skendings teenoor die Tamil-minderheid voor die einde van die burgeroorlog in 2009, duur na bewering steeds voort.

Die bewerings het daartoe gelei dat die Kanadese Eerste Minister, Stephen Harper nie die beraad bywoon nie en so ook nie Indië se eerste minister, Manmohan Singh nie.

Rooi Oktober gee die olifant ‘n naam

deur Manfred Delport

[followbutton username=’ManfredDelport’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Volg Manfred op Facebook.

Rooi Oktober was ‘n dawerende sukses, en net nog ‘n bewys van Gustav Venter se stelling dat Afrikaners se uitnemendheid in ons breinselle, en nie in ons spermselle, gesetel is nie. Alhoewel die opkoms by die Rooi Oktober-optogte nie getalsgewys groot was nie, was die reaksie daarop wel reusagtig. Die maatstaf van ‘n suksesvolle optog is sekerlik hoe dit mense laat praat, en selfs hoeveel omstredenheid dit genereer.

Gemeet hieraan was Rooi Oktober soos ‘n atoombom in die hoenderhok. Al wat ‘n nuusagentskap is, het berigte daaroor gedra. Dit maak steeds vandag opslae. Sekere inbellers na radiostasies is dae ná die aksies steeds woedend. Ek het selfs een op SAFM gehoor wat gemeen het dat Sunette Bridges permanent stilgemaak moet word, en dat die regering “te sag met blankes is”. Sy het nie gesê wat presies sy sou wou sien gebeur nie, maar Zimbabwe is sekerlik nie meer ver nie.

Kontrasteer bogenoemde met jou deursnit-Cosatu-optog: Duisende “wêkkas” wat marsjeer oor een of ander irrelevante grief. Asblikke word omgesmyt. Winkels word geplunder. Niemand gee egter om oor wat Cosatu wil hê nie; die nuusberigte handel eerder oor hoe erg die verkeer ontwrig gaan word. Die aangeleentheid waaroor die mars gehandel het, word bykans nooit verder bespreek nie. Terug na Gustav: Wat 20000 Cosatu-lede nie kan regkry nie, kan wel deur 300 Afrikaners vermag word. Uitnemendheid in aksie.

Rooi Oktober het dit teen ‘n paar probleme gehad. Rassistiese geweld teen blankes was een beswaar. So ook rassistiese regstellende aksie en SEB, wat neo-apartheid is wat ook teen blankes gemik is.

Hierop het Rooi Oktober se kritici die mees belaglike reaksies denkbaar gehad. Van ‘n ernstige poging om Rooi Oktober se griewe aan te spreek, was daar min sprake. En die mees belaglike reaksie van almal? Dit moet sekerlik die breindood stelling wees dat “almal onder misdaad ly.” Ek is baie lus om diegene wat laasgenoemde loutere onsin kwytraak, ‘n dwarsklap toe te dien dat hulle leë koppe daarvan tol, hulle dan te troos met hierdie woorde: “Toemaar, almal ontvang op een of ander stadium ‘n taai klap.” Asof die feit dat ander bevolkingsgroepe mekaar ook teiken met geweldsmisdaad, op enige manier iets doen om die leed aan blanke slagoffers van rassistiese, swart-op-wit geweld ongedaan te maak. Nee, nee, nee! Die feit dat ander groepe rassistiese haatmisdaad as normaal of alledaags beskou en almal daaronder gebuk gaan, is geen verskoning nie. Dit is eerder ‘n bekentenis dat misdaad so buite beheer is dat almal dit maar bloot aanvaar as gewoon.

‘n Ander gunstelingreaksie was om die boodskapper te probeer skiet; om Steve Hofmeyr en Sunette Bridges te probeer stilmaak met die ewe verstandelik-gestremde towerwoordjie van die linkse: “Rassiste!” Ongelukkig vir die linkses beteken die krete van rassisme in hierdie konteks niks buiten dat die linkse se standpunt deur die feite vernietig is nie, en is die term só holrug gery dat dit geen impak meer maak nie.

Nie een van diegene wat hierdie belaglike snert kwytraak, nie één van Rooi Oktober se kritici, het die moed om die ware vraagstukke wat deur Rooi Oktober geopper is, te konfronteer nie.

Hier is die eerste ontbeantwoorde vraag: Wie is dit wat wié op rassistiese wyse aanval?

Buiten vir uiters skaars voorvalle van wit-op-swart geweld, wat dan op histeriese en sensasionalistiese wyse aan die groot klok gehang word, selfs al is daar geen geweld betrokke nie (die Reitzhuis-voorval), is bykans alle rassistiese geweld in Suid-Afrika van die swart-op-wit verskeidenheid, selfs al kontroleer mens vir relatiewe getalle (nog ‘n gunstelingverskoning van die linkses). Blankes word op ‘n daaglikse grondslag deur ander volke aangeval, verkrag, beroof, vermoor en geterroriseer, teen ‘n tempo buite alle verhouding met die geweldsmisdaadkoers in lande waar blankes ‘n meerderheid is. Bykans sonder uitsondering word hierdie rassistiese haatmisdaad teen blankes gemik egter as sogenaamde gewone misdaad afgemaak, en fluit geen voëltjie daaroor nie.

Dit is aan die ander kant nie blanke bendes wat swart plaashuise binneval en die bejaarde bewoners daarvan doodmartel nie. Geweldsmisdaad is ‘n skaars ding in oorwegend-blanke gemeenskappe, vergeleke met Suid-Afrika se koers. Hoe kry die inwoners van Kopenhagen, ‘n metrogebied met miljoene inwoners, dit byvoorbeeld reg om minder as 10 verkragtings per jaar te pleeg (boonop word bykans al die verkragtings daar deur immigrante gepleeg), maar in die bloederige NSA is daar 55000 vrouens per jaar wat verkragtings aanmeld, met sekerlik honderde duisende meer verkragtings wat nooit aangemeld word nie? Gekoppel hieraan: Waarom teiken swart mans blanke vrouens vir verkragting, maar nie andersom nie? Hoeveel blanke mans verkrag swart vrouens? Ek kan aan geen enkele wit-op-swart verkragtingsvoorval in die nuusblaaie oor die afgelope vyf jaar dink nie, maar ek mag verkeerd wees.

Die tweede vraagstuk, wat ook glad nie aangespreek word deur Rooi Oktober se kritici nie, is: Waarom is daar ‘n gewapende stryd teen die vorige regering se rasgebaseerde wetgewing geloods, maar wanneer blankes swart-op-wit rassisme en rasgebaseerde wetgewing soos RA en SEB moet verduur, is dit skynbaar skielik heeltemal in die haak?

Hierop is die reaksies ewe absurd as die flou verskonings wat aangebied word oor misdaad. Een is dat die onregte van die verlede reggestel moet word en daarom is hierdie rassisme glo “nodig.” My reaksie: Dus word die onregte van die verlede reggestel deur dieselfde onregte te herhaal. Geen blanke het enige iemand se grond “gesteel” nie. Geen blanke wat ná 1978 gebore is, kon ooit stem in die vorige bedeling nie. Waarom moet blankes dus op rassistiese wyse geteiken word?

Rooi Oktober was, kortom, hoogs suksesvol, want skielik praat die hele land oor die vrae wat die linksetjies eerder probeer verswyg. Aan die linkses wat Rooi Oktober desperaat probeer stilmaak: Skiet gerus die boodskapper; wees snedig oor Steve of Sunette se persoonlike lewens. Bied gerus absurde en breindood verskonings aan, wat selfs nie eens julle self ernstig kan opneem nie. Julle gaan egter nie die feite wat deur Rooi Oktober aan die groot klok gehang is, laat verdwyn nie. Julle kan nie blankes verhoed om bloot die nuus te lees, of om met vriende en kennisse te gesels, en om ons eie menings te vorm nie. Geen hoeveelheid rassisme-gillery gaan ons skielik laat dink ons woon in ‘n misdaadvrye paradys nie. Geen mooi naampies vir die onverdedigbare rassisme wat ons teiken (“regstellende aksie”, “bemagtiging” of “transformasie”) gaan ons laat dink dat dit nié blote swart-op-wit rassisme is nie.

Welgedaan, Rooi Oktober, dat julle die moed gehad het om die olifant in die hoek op sy naam te noem.

[followbutton username=’ManfredDelport’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Volg Manfred op Facebook.

Warm debat oor ‘Rooi Oktober’ op Al Jazeera- globale TV

Gisteraand om 9.30 nm. SA tyd het ‘n vurige debat op Al Jazeera se sosialemediaprogram, The Stream, plaasgevind en is terselfdertyd op dié Katarrese TV-maatskappy se globale netwerk uitgesaai.

Die onderwerp was die Rooi Oktober-veldtog wat deur Sunette Bridges georganiseer is en deur die sanger Steve Hofmeyr en dr. Dan Roodt van praag ondersteun is. Daar was vier deelnemers: Bridges, Roodt, wat die saak teen volksmoord en swart-op-wit geweld gestel het, met aan die ander kant die Naspers-rubriekskryfster Christi van der Westhuizen en die filmmaker Sipho SIngiswa.

Sowel Bridges as Roodt het die standpunt gestel dat die vlakke van geweld in die land, asook aanvalle op blankes, onaanvaarbaar hoog is. Bridges het insgelyks na regstellende aksie verwys wat blankes van hul werksgeleenthede ontneem en veroorsaak het dat daar slegs 1,2 miljoen poste in die land oor is wat deur blankes gevul word.

Beide Van der Westhuizen en Singiswe het die twee ander deelnemers van “rassisme” beskuldig omdat hulle na die ras van die aanvallers verwys. Van der Westhuizen het egter erken dat “daar hoë geweldsvlakke in Suid-Afrika bestaan”, maar dit aan “komplekse rasse- geslags- en sosio-ekonomiese faktore” toegeskryf. Sy het ook voortdurend beklemtoon dat blankes gemiddeld ryker as swartes is en dat geweld deur dié ongelykheid veroorsaak word.

Dr. Dan Roodt het na die gruweldade teen kinders en oumense verwys, asook die geval van Willemientjie Potgieter genoem as ‘n voorbeeld van sadistiese en patologiese geweld wat deur jong swart mans gepleeg word. Christi van der Westhuizen het ook erken dat “meeste misdaad onder jong swart en bruin mans voorkom”, maar dat hulle ook ‘n groter kans staan om vermoor te word.

Wat die begrip volksmoord betref, het Van der Westhuizen en Singiswa ontken dat so iets tans in die land plaasvind. Bridges het egter daarop gewys dat ontkenning die finale stadium van volksmoord is. Roodt het gesê dat dit nie oor die getal mense gaan wat vermoord word nie, maar die bedoeling en die aard van die beserings. Die skending van slagoffers se liggame dui op kliniese sadisme. Omdat Afrikaners juis vanweë hul etniese afkoms, ras, taal en kultuur geteiken word, pas die volgehoue plaasmoorde en gruweldade wel die definisie van volksmoord soos dit in die internasionale reg, onder meer in die 1948-konfense teen volksmoord van die Verenigde Nasies, gebruik word.

Van der Westhuizen het die Rooi Oktober-veldtog as ‘n “politieke projek wat op blanke oorheersing (white supremacism) gemik is”, beskryf. Sy meen dat die reg van swart groepe om oor blankes te regeer, daarmee “gedeligitimeer” word, met die implikasie dat blankes hulself sou wou regeer, wat volgens haar op “blanke oorheersing” neerkom.

Ná afloop van die debat op TV, het dit na Twitter en Facebook oorgespoel, met Steve Hofmeyr wat insgelyks aktief deelgeneem het.

Misdade teen die beskawing

deur Leon Lemmer

Ons lewe in ‘n tyd waarin ons wys gemaak word dat alle mense gelyk en selfs wesenlik eenders is; of só behoort te wees. Dit dien as die grondslag van een mens, een stem. A weet na bewering net so goed soos B wie moet regeer, gevolglik het albei stemme dieselfde gewig. Ek sou eerder die teenoorgestelde beweer: Dat geen twee mense eenders is nie; dalk selfs nie sogenaamde identiese tweelinge nie.

Dit lyk vir my sommige mense is intelligenter as ander. Sommige is beter ingelig as ander. Sommige het meer as ander gedoen om iets wat die moeite werd is tot stand te bring. Andersom kan ‘n mens beweer dat sommige meer afgebreek het as ander, ens. Die werklikheid is dat sommige mense ‘n bate en ander ‘n las vir die samelewing is. Net die batiges behoort toegelaat te word om ‘n land se lot te bepaal.

Veralgemenend is dit ook moontlik dat sommige groepe mense gewoon beter as ander is. Dit kan op bv verskille in kultuur dui, terwyl die gelykwensers van ons almal bv Afrikane of wêreldburgers wil maak.

In die nuwe Suid-Afrika mag ons nie diskrimineer op grond van ras/kleur nie, behalwe as dit ten gunste van nie-wittes, en veral swartes, en ten koste van wittes is. Dan staan dit bekend as “billike diskriminasie”. Maar om praktiese redes moet ons liewer ons onderskeidingsvermoë behou. Byvoorbeeld, wanneer groepe mense beoordeel word, is dit in die openbare belang om tussen presteerders en nie-presteerders te onderskei. Ek verwys na “prestasie” in die positiewe of konstruktiewe sin; nie in die negatiewe of afbrekende sin van bv terroriste wat ‘n suksesvolle bomplantveldtog gevoer het nie.

Dit lyk vir my asof gesê kan word dat bv die Duitsers hulle (in sommige opsigte) as presteerders bewys het. Die kort tydperk van naziisme (1933-1945) kan nie alle Duitsers van alle tye vir sodanige huldiging diskwalifiseer nie. ‘n Mens hoef natuurlik ook nie oorboord te gaan en daarom naziisme (of fascisme of nasionaal-sosialisme) of sosialisme (of selfs kommunisme), of watter staatkundige ideologie ook al, in elke opsig te verdoem nie.

Insgelyks kan die blankes of die Afrikaners as presteerders gereken word op grond van wat hulle in Suid-Afrika tot stand gebring het. Die vier dekades van apartheid (1948-1989) diskwalifiseer blankes nie vir sodanige erkenning nie, onder meer omdat apartheid nie in iedere opsig sleg was nie.

Ook is dit ‘n wanvoorstelling om alles oor die politieke boeg te gooi. In die tydperk 1933 tot 1945 was daar baie nie-naziïstiese verskynsels in die Duitse samelewing. In die versmaaide apartheidsera het dit ook om baie meer as bloot apartheid gegaan. Die lewe en die geskiedenis behels baie meer as die politiek.

Wanneer erkentlikheid teenoor ‘n groep mense se prestasies openbaar word, impliseer dit nie dat jy noodwendig van hulle hou nie. Die Jode kan as voorbeeld dien. As die Jode (of die Romeine) vir Jesus se dood verantwoordelik gehou word, behoort ‘n mens nie daarom alle Jode (of Romeine) te verdoem nie. ‘n Mens hoef nie van Jode te hou nie, maar dit is onteenseglik waar dat hulle ‘n lang geskiedenis van buitengewone prestasie het. Daar is baie Duitse Jode wat weens anti-semitisme uit Europa gevlug en ‘n belangrike rol in die ontwikkeling en voorspoed van bv die VSA gespeel het.

Ek het onlangs ‘n omvattende boek oor die Armeniese volksmoord gelees. Die Armeniërs het hulle lank voor die Turke in wat nou Turkye genoem word, gevestig. In vergelyking met die Turke was die Armeniërs presteerders, onder meer omdat hulle meer ontwikkeld (of beskaafd) was. Armenië was sedert die 4de eeu ‘n Christelike staat; die eerste in die wêreld. Die Turke was jaloers op die Armeniërs se groter welvaart en vyandig teenoor hulle omdat hierdie Turke die Moslem-geloof fanaties aangehang het. Turke het uit sentraal-Asië na Turkye gestroom en die Armeniërs getalgewys verswelg.

Ingevolge John Stuart Mill (1806-1873) se tirannie van die meerderheid het die Turke meer as ‘n miljoen Armeniërs vermoor of in kampe laat sterf en die res uit die land gedryf. In die klein hedendaagse staat Armenië (aangrensend aan Turkye) is daar skaars 3 miljoen Armeniërs, terwyl sowat 8 miljoen van hulle hulle in ander lande bevind. Dit is ‘n klassieke voorbeeld van wat kan gebeur as ‘n beskaafde minderheid dieselfde grondgebied met ‘n minder ontwikkelde meerderheid moet deel; ‘n meerderheid wat die land regeer.

Die Armeniese volksmoord voor en tydens die Eerste Wêreldoorlog was in talle opsigte ‘n kleedrepetisie vir die Joodse holocaust tydens die Tweede Wêreldoorlog. In Duitsland en Oostenryk was die Jode presteerders en welvarend. Sedertdien het baie Jode hulle in Israel gevestig. Daar doen ‘n situasie soortgelyk aan die Armeniërs teenoor Turke hom voor, naamlik Jode teenoor Palestyne. In Israel is die Jode in die meerderheid maar in die omliggende Palestynse en oorwegend Moslem-gebiede is die Jode ‘n beskaafde minderheid.

In die geval van sowel die Armeniërs/Turke as die Jode/Palestyne is daar parallelle met Suid-Afrika. Geen wonder dat daar hartlike samewerking, bv militêr, tussen die “apartheidsregime” en Israel was nie. As eerste minister het DF Malan Israel in 1953 besoek en ongekwalifiseerd sy bewondering vir die land uitgespreek.

Teen hierdie agtergrond kan Kevin Bloom se boek, Hating Goldstone: the Jewish community against the judge (Johannesburg: Parktown Publishers, Mampoer Shorts, 2012, $2.99 – slegs elektronies beskikbaar), beoordeel word. Op die Mampoer-webwerf word Bloom se objektiwiteit in leserskommentaar bevraagteken, maar hierdie kritiek moet myns insiens eerder toegeskryf word aan die verdeeldheid wat daar oor hierdie saak binne die Joodse gemeenskap bestaan. Ek het die outeur se uiteensetting ewewigtig gevind, behalwe dat, soos deesdae die gewoonte is, apartheid sonder meer verdoem word.

Verdeeldheid is ‘n relatiewe term. As daar ‘n enkele kenmerk van die Jode is wat Afrikaners gerus kan navolg, is dit Jode se vermoë om hulle groepsverwantskap te behou. Al woon hulle verspreid oor die aarde klou baie van hulle aan hulle geskiedenis en kultuur (bv taal, godsdiens en ander gewoontes) vas. Hulle integreer dikwels hoogstens in ‘n mate met ander groepe. Sedert 1948 het die Jode ‘n tuisland wat internasionaal as ‘n staat erken word.

Is daar naasteby dieselfde mate van samehorigheid by Afrikaners? Sal die Afrikaner-diaspora met verloop van tyd in dieselfde mate as die Jode hulle identiteit behou? Waar is die Afrikaner-tuisland? Orania kan ‘n begin in hierdie rigting wees. Lees gerus Leanne George se redelik positiewe kommentaar oor Orania: Koeksister Commerce: Rebranding the White Homeland (Johannesburg: Parktown Publishers, Mampoer Shorts, 2013, $2.99 – slegs elektronies beskikbaar).

Vir jou waardes kan ‘n mens ‘n geestelike tuiste binne jouself skep. Maar ‘n konkrete, fisiese tuisland waarin jy jou in veiligheid en vrede saam met kultuurgenote kan uitleef, is sekerlik ook nodig. Dit moet ‘n ruimte wees waarmee jou hart se punt spontaan aanklank vind; iets waarop jy trots is en wat moeiteloos jou lojaliteit verdien.

Dit moet nie ‘n land wees wat feitlik onherkenbaar verander het en waarin jy ‘n tweederangse burger geword het weens die verradelike gedrag van enkele politici nie. Die Armeniërs en Jode het elk net ‘n klein landjie wat hulle hulle eie kan noem, maar hulle was en is bereid om vir die behoud daarvan te veg. Hulle sal, soos ek, sekerlik nooit die kolossale onnoselheid van ‘n De Klerk & kie aanvaar wat ‘n groot, ontwikkelde en potensieel voorspoedige land aan ‘n myns insiens immorele bende grypsugtiges verkwansel het nie.

Richard Goldstone (gebore in 1938) is in 1980 as regter aangestel en het in 2003 as regter in die Grondwethof afgetree. Hy het bekendheid verwerf as die voorsitter van die Goldstone-kommissie, wat die plaaslike geweldpleging van 1991 tot 1994 probeer uitpluis het. Daarna was hy betrokke by die ondersoek van menseregteskendings in Joego-Slawië en Rwanda (1994-1996) en Gasa (2009). Dit is sy verslag oor die gebeure in Gasa wat groot ontevredenheid in Israel en verdeeldheid in die Joodse gemeenskap in Suid-Afrika en elders veroorsaak het.

Goldstone het sowel die Israeli’s as die Palestyne aan growwe menseregteskendings skuldig bevind. In 2011 het hy teruggekrabbel oor sy skynbaar oordrewe veroordeling van die Israeli’s deur te beweer dat verdere inligting intussen aan die lig gekom het. Eintlik was Goldstone se aanvaarding van hierdie missie van die Verenigde Nasies (VN) kortsigtig, want as hy in die guns van Israel beslis het, kon daar gesê word: Dit is wat van ‘n Jood te wagte is. Daarenteen was die verwagting by die VN se Menseregteraad dat Israel veroordeel moet word. Goldstone se opdrag was om net die gedrag van die Israeli’s te ondersoek. Hy het egter albei partye se dade beoordeel.

In die konteks van bv Israel/Palestina is gevra in hoeverre daar “misdade teen die mensdom” gepleeg is. Laasgenoemde is ‘n mode-frase wat hom tot die uiterste misbruik leen. Terugverwysend na wat ek hierbo oor die kwalitatiewe verskille tussen mense geskryf het, moet ek dit in die midde lê dat ek veel eerder “misdade teen die beskawing” vir beswaar sou uitsonder. Pleks van ‘n kwantitatiewe benadering, waarvolgens die getal mense wat na bewering “benadeel” is van deurslaggewende belang is, verkies ek ‘n kwalitatiewe uitgangspunt.

Dwarsdeur die geskiedenis is dit begaafde indiwidue en klein uitgelese groepe, en nie die massa nie, wat positiewe dinge tot stand gebring en die voortgang en vooruitgang van die beskawing bevorder het. Andersins vra ek my af in watter mate ontwikkelde mense se lewensgehalte weens negatiewe gebeure afgeskaal is; beskawing dus blatant ondermyn is. In Turkye, Palestina en Suid-Afrika is onvergeefbare misdade teen die beskawing gepleeg.

Wat Suid-Afrika betref, sal anti-blanke elemente akkoord met “onvergeefbare misdade” gaan deur te beweer dat die blanke bewind plaaslik agtereenvolgend deur slawerny, kolonialisme en apartheid gekenmerk is en dat dit vreeslik onbeskaafd daaraan toe gegaan het. In werklikheid het die ANC en PAC se terreurveldtogte die agteruitgang van Westerse beskawing in Suid-Afrika ingelui. Plaaslik word hierdie “bevrydingsbewegings” se geweldstradisie tot op hede in die vorm van bv plaasmoorde voortgesit. Die ruggraatlose en mandaatlose magsoorgawe van 1990/1994 was myns insiens onmiskenbaar en onvergeeflik ‘n “misdaad teen die (Westerse) beskawing”.

Wat die destydse plaaslike slawerny betref, moet besef word dat die inheemse bevolking nie verslaaf is nie. Die slawe is ingevoer. Die rede hiervoor is dat die Khoisan, wat in die suide en weste aangetref is, nie bruikbare arbeiders was nie. Die swartes, wat uit die noorde en ooste die land binnegestroom het, was ook nie gretig om arbeid te verrig nie. Hoewel daar ‘n ooraanbod van swart werkloses was, het die owerheid dit dikwels eerder gerade geag om arbeiders vir die myne uit buurlande en Oosterlinge uit Indië vir die suikerplantasies in te voer.

Diegene wat die blanke bewind kritiseer oor slawerny, kolonialisme en apartheid skreeu ten hemele oor beweerde “misdade teen die mensdom”. Te midde van al hulle oordrywing kry hierdie kritici dit nie reg om die blankes van die ou Suid-Afika van volksmoord te beskuldig nie; iets wat wel tydens kolonialisme elders in die wêreld ten koste van die inheemse bevolking voorgekom het. Met verwysing na bv plaasmoorde is volksmoord dalk veel eerder ‘n potensiële kenmerk van die nuwe Suid-Afrika.

Om klaarblyklike redes beklemtoon ek eerder verskille as ooreenkomste tussen mense. Sodra ‘n presteerder aan ‘n gelykwenser erken dat alle mense gelyk behoort te wees, word daar onmiddellik met die waarneming gekom dat daar groot ongelykhede in die praktyk is. Die volgende stap is om met die verwyt te kom dat hierdie ongelykhede aan die marginalisering, benadeling, uitbuiting, ens, van nie-wittes toe te skryf is. Blankes kry dan die skuld hiervoor.

Bloom vertel hoe hartlik Goldstone met die hoëlui van die “apartheidsregime” gesosialiseer het. Ook dat Goldstone as regter noodwendig gehelp het om die apartheidstelsel aan die gang te hou. Hy was sekerlik nie ‘n anti-apartheidsaktivis nie. Goldstone beweer deesdae dat hy probeer het om apartheid van binne af te hervorm. In hierdie verband word dan verwys na sy uitspraak dat diegene wat ingevolge die wet op groepsgebiede verskuif word van alternatiewe huisvesting voorsien moet word. Die indruk wat die teks by my gewek het, is dat Goldstone nie van opportunisme vry te pleit is nie.

Enkele jare gelede is ‘n onderhoud met Goldstone op BBC-televisie gevoer. Hy noem toe dat hy hom in Amerika gevestig het. Die rede waarom hy uit die nuwe Suid-Afrika verkas het, is glo omdat sy kinders en kleinkinders in Amerika woon. Dit laat my dink aan die oorverligte Jodin wat ek as ‘n kollega gehad het. Sy het alles wat van die ANC se kant af gekom het skynbaar as manna beskou. Sedertdien het sy en haar gesin hulle sak en pak in Australië gevestig.

Vanselfsprekend verkwalik ek mense wat hulle met woord en daad vir ‘n ANC-regering beywer het maar nie kans sien om te woon in die omstandighede wat hulle help skep het nie. Maar daar is lastige vrae wat periodiek by my opkom: Is dit nie dalk deel van die briljantheid van Jode dat hulle weet wanneer om ‘n sinkende skip te verlaat nie? Is Suid-Afrika nie onmiskenbaar vir altyd opgedonder nie? Het die tyd vir blankes in Afrika nie onherroeplik uitgeloop nie? Ek wil nie so dwaas soos bv JP (Silwerrandjie) Landman wees om die donker wolk doelbewus mis te kyk nie.

Wêreldwye Rooi Oktober-protes Donderdag

Op 10 Oktober 2013 gaan Suid-Afrikaners regoor die land optogte en byeenkomste hou om ons misnoeë met die huidige situasie in Suid-Afrika aan die wêreld bekend te maak en dit duidelik te maak dat ons genoeg gehad het!

Ons sal nie langer stilbly oor die onderdrukking van blanke Suid-Afrikaners nie! Ons sal nie langer die uitmoor van ons mense op plase en in ons dorpe en stede in stilte verduur nie!

Ons kan nie meer in stilte aanskou hoe die bejaardes en kwesbares, die moeders, vaders en kinders van ons etniese minderheidsgroep, verkrag en gemartel word nie

Ons is moeg vir korrupsie, nepotisme, rassistiese Swart Ekonomiese Bevoordeling en “Regstellende Aksie”, wat nie net ons mense uitsluit uit die arbeidsmark nie, maar dit onmoontlik maak vir sake-ondernemings om skenkings te maak aan derduisende verarmde blankes in plakkerskampe, bejaardes, gestremdes en kinders in weeshuise.

Ons kan nie langer die vernietiging van ons infrastruktuur, die walglike toestand van staatshospitale, die patetiese onderwysstelsel, vuil damme en riviere, ontoeganklike parke en openbare gebiede, gevaarlike woongebiede, vuil strate en vervalle padnetwerke verdra nie. Die tekens van verval is oral sigbaar en alles wat ons voorvaders met moeite en opofferings opgebou het, is nou vervalle en vernietigen ons het genoeg gehad daarvan!

Ons is, as ‘n etniese minderheidsgroep en belastingbetalers, ook geregtig op die beskerming van ons regte soos vervat in die Grondwet van Suid-Afrika.

Ons het die reg om in beheer te wees van ons eie skole waar ons kinders opgevoed word volgens die standaarde waaraan ons gewoond is en in ooreenstemming met ons kultuur, taal en geloof.
Ons het die reg om aan te dring dat die huidige regering ‘n veilige omgewing waarborg waarin ons ons kinders kan grootmaak.
Ons het die reg om veilig te voel in ons huise, op ons plase en in ons woonbuurte en dit is die verantwoordelikheid van die regering om hierdie reg bo alles te verseker.
Ons kinders het die reg tot tersiêre onderrig in loopbane van hulle keuse sonder om benadeel te word deur ‘n rassistiese kwotastelsel wat dit vir hulle bykans onmoontlik maak om toegang tot verdere studie te bekom.
Hierdie regering het ‘n grondwetlike plig om ons grense te bewaak en te verseker dat ongewenste indringers nie ons land binnestroom, ons mense aanrand, vermoor en beroof nie.
Die Grondwet van Suid-Afrika waarborg die reg van ‘n Suid-Afrikaanse burger tot ‘n spoedige en regverdige verhoor. Dit waarborg ook beskerming teen marteling tydens aanhouding en aanhouding in onmenslike omstandighede. Die regsreel dat ‘n persoon onskuldig is totdat die teendeel bewys word, word ook deur die grondwet gewaarborg. Hierdie regte word egter telkens geskend
Die Grondwet van Suid-Afrika maak voorsiening vir die reg op selfbeskikking vir enige groep wat dit sou verkies. Verskeie pogings om met die regering hieroor te vergader word bloot geïgnoreer. Dit is die regering se plig om groepe wat selfbeskikking eis te woord te staan.

Hierdie regte is van toepassing op alle minderheidsgroepe in Suid-Afrika en ons eis hierdie regte van die regering. In hierdie eis en protesaksie word ons ook ondersteun deur ander minderheidsgroepe wat ontevrede is met die huidige toedrag van sake en die totale versuim van die huidige regering om ons regte te beskerm en ons te verseker van ‘n regverdige, veilige land waarin ons almal kan leef en vooruitgaan.

Ons geniet steun vir hierdie protesaksie van regoor die wêreld en daar word op 10 Oktober in alle uithoeke van die wêreld rooi ballonne in die lug opgestuur om almal bewus te maak van die onderdrukking en uitmoor van die blanke minderheidsgroep in Suid-Afrika!

Dit moet stop! Ons sal dit nie langer in stilte verduur nie!

Plaasmoorde toring bo misdaadkoers uit

Dit is ‘n donkere dag vir ‘n land as sy Nasionale Kommissaris beweer dat misdaad onder beheer is as die moordsyfer styg tot 16 259 gevalle per jaar. Dit beteken dat byna 2 moorde per dag ekstra gepleeg word om die totale aantal moorde op byna 45 per dag te staan te bring!

Plaasmoorde toon ‘n nog meer onrusbarende prentjie. In dieselfde tydperk het plaasmoorde met 34% gestyg tot 68 in 2012/2013 teenoor die 50 moorde in 2011/2012. Plaasaanvalle het toegeneem van 112 gevalle tot 176 gevalle. Omdat plaasaanvalle gereken word as aanvalle op mense en nie op eiendom nie, kan aangeneem word dat baie van hierdie aanvalle niks anders is nie as poging tot moord, wat suksesvol afgeweer kon word.

“Wat nog meer ontstellend is, is die polisie se oënskynlike argeloosheid oor hierdie situasie. Op die SAPD se amptelike webwerf is die bladsy oor ‘Farm Attack’ onder ‘Crime Prevention’ al vir maande ‘under construction’, wat daarop dui dat hulle hoegenaamd geen erns toon met hierdie misdaad nie,” sê mnr. Henry Geldenhuys, Adjunk-President van TLU SA en Voorsitter van die Veiligheidskomitee. “Omdat die polisie hardnekkig weier om plaasmoorde as ‘n aparte misdaad kategorie te toon in sy statistiek is hy dus nie eens bewus van hierdie onrusbarende toename in plaasaanvalle nie. Daarby moet in gedagte gehou word dat TLU SA se databasis op plaasaanvalle en -moorde waarskynlik onvolledig is omdat ons net aangewese is op die terugvoer van ons lede of wat die media rapporteer, en wat ons dan verifieer. Die prentjie kan dus selfs slegter daar uit sien,” sê mnr. Geldenhuys.

Sedert 1 April vanjaar tot op hede toon TLU SA se databasis 37 moorde in 110 plaasaanvalle. As hierdie tendens sou voortduur tot aan die einde van die huidige verslagjaar, sal plaasmoorde op 74 te staan kom uit 220 aanvalle, wat ‘n verdere styging van 24% sal verteenwoordig.

“Die feit dat die kommissaris reken dat misdaad onder beheer is, dui daarop dat boere geen verhoogde belangstelling in hulle probleme moet verwag van die polisie nie, en gevolglik moet voortgaan met hulle selfbeskermings opleidingsprogramme en opknapping van hulle veiligheidsmaatreëls,” sê mnr. Geldenhuys.

Watter velsorgproduk gaan SA red?

Terwyl die DA se Jeugvleuel onwelvoeglike plakkate in Suid-Afrika opsit om rasvermenging aan te moedig, is Indië se obsessie met ‘n ligte vel goed bekend en deeglik gedokumenteer.

In 1978, het Unilever ‘n velbleikmiddel op die rak gesit, Fair&Lovely, en sedertdien het talle bleikrome gevolg. Van velreiniging, stortseep en selfs vaginale spoelmiddels wat aanspraak daarop maak dat hulle ‘n ligter vel waarborg, is tans beskikbaar op die Indiese mark

In 2010, was Indië se bleikroommark $432m volgens ‘n verslag deur die marknavorsers ACNielsen, en dit groei steeds teen 18% per jaar. Verlede jaar, het Indiërs 233 ton velbleikprodukte aangeskaf, en spandeer tans in ‘n warm land meer geld daarop as op Coca-Cola.

Krieketspelers en Bollywood-sterre onderskryf gereeld hierdie produkte, en sukses is dikwels die resultaat van ‘n ligte vel.

Daar ‘n lang geskiedenis agter die obsessie met velkleur, weens kaste en kultuur, maar die huidige oorsake sê een bekende glanspersoonlikheid, is dat “Indiërs baie rassisties is”.

“Dit is diepgewortel. Maar daar is soveel druk deur die portuurgroep, tydskrifte, advertensieborde en TV-advertensies wat hierdie idee regverdig as die ideale een,”sê Nandita Das.

Das het al dikwels regisseurs en grimeerkunstenaars betig wat probeer om haar ligter te laat voorkom as sy die rol van ‘n opgevoede, ryk vrou vertolk. “Hulle sê altyd vir my ek moenie bekommerd wees nie, hulle sal my vel ligter maak, as ‘n gerusstelling. Dit is ‘n voortsetting van stereotipe dat net ‘n ligte vel opgevoed kan word en suksesvol is.”

In 2005, het die skoonheidsmaatskappy Emami Fair&Handsome vir mans geloods, met ‘n advertensie waarin die Bollywood-ster Shah Rukh Khan ‘n buisie velbleikroom aan ‘n hoopvolle jong bewonderaar gooi. “Shah Rukh Khan sê om suksesvol te wees, moet jy lig wees,” sê Das. “Het hierdie mense nie enige vorm van gewete nie? Jy kan nie naïef wees nie, want jy stuur die boodskap uit wat sê vergeet van harde werk, dit gaan oor velkleur”.

‘n Mens kan dieselfde vra van die DA se obsessie met rasvermenging. Gaan sukses in Suid-Afrika oor velkleur? Moet ‘n mens swart wees om suksesvol te wees?

Ons is lankal verby die punt waar ‘n velproduk transformasie gaan waarborg. Daar is twee oplossings vir witheid om te verdwyn in Suid-Afrika: Rasvermenging of uitwissing. Die eerste opsie lei tot die tweede, dit neem net ‘n bietjie langer.

Boer beswyk ná plaasaanval

‘n Bejaarde boer het die naweek aan sy beserings beswyk nadat hy verlede week op sy plaas buite Vanderbijlpark aangeval is.

Die hoofstroommedia probeer die aanval as ‘n “roof” voorhou en die aanvallers as “rowers”.

Aanvallers het die drie-en-sewentigjarige Hennie Bentley Dinsdag in die bors geskiet. Sy seun, George, is in dieselfde aanval beseer, en sterk steeds in die hospitaal aan.

Bentley en ander familielede is vroeër die week aangeval en erg aangerand is op hul plaas in die Lochvaal-gebied buite Vanderbijlpark.

Die gesin het op die plaas gekuier toe hulle Dinsdagaand net na 20:00 aangeval is. Die familieplaas is sowat 25km buite Vanderbijlpark.

Die aanvallers het ŉ elektriese koord gebruik om die familie mee vas te bind wat hulle van die kragtoevoer afgesny het, waarna die krag afgegaan het.

Die swart aanvallers het sowat R500 en wapens gebuit.

Bentley is na die voorval in die hospitaal opgeneem en is Vrydagaand oorlede. ‘n Ander bejaarde familielid is verskeie kere met ŉ voorwerp oor die kop geslaan en word steeds in die hospitaal behandel.

Die aanval het net sowat 20 minute geduur. “Ons glo dit sou ŉ lang uitgerekte proses gewees het indien hulp nie opgedaag het nie.” Die voorman het dadelik gaan hulp soek toe hy die skote gehoor het.

Die aanvallers was gewapen met ŉ pistool, hamer, kettie en ŉ kous vol klippe. Die polisie kon nie onmiddellik vir kommentaar bereik word nie.

Die Afrikaner-volksmoordontkenners

Volg Manfred Delport op Twitter en Facebook.

Volksmoord verwek, om verstaanbare redes, baie sterk emosies. In Europese lande soos Duitsland is dit ‘n kriminele oortreding om te beweer dat die Nazi’s se moord op Jode, Oos-Europeërs en Sigeuners nie plaasgevind het nie, of selfs te probeer betwis dat die omvang daarvan nie so groot was soos wat deur die historici beweer word nie. Jy kan toegesluit word en in die tronk gaan sit, as jy op ‘n seepkissie in Berlyn sou gaan staan en die werklikheid oor Auschwitz probeer ontken.

Dit sou veral absoluut ondenkbaar wees vir die oorweldigende meerderheid Jode om te probeer ontken dat daar ‘n volksmoord op hulle volk in die 1930s en 1940s plaasgevind het. Veral Jode wat in Israel woon, sou dit ondenkbaar vind.

Helaas moet ons toegee dat daar Afrikaners is wat nie juis van dieselfde stoffasie gemaak is as jou deursnit-Sabra in Israel nie. Hoe dikwels lees mens nie iets in die volgende trant nie, dikwels gepen deur ‘n mede-Afrikaner, wat dronk is op die liberalisme, en wat verwar is deur die hoofstroommedia se nimmereindigende reënboog-propaganda:

“Misdaad het nie ‘n kleur nie. Almal word getref deur misdaad.”

Nee, dan is als reg, hoor, wil ek daardie tipes sarkasties toesnou – omdat mense in dwelmoorloë in Meksiko sterf, is dit gevolglik sommer in die haak dat Afrikaners in SA deur barbare van ander volke vermoor word. Ek vind dit moeilik om my opperste irritasie met so ‘n absurde redenasie te bedek.

Die Nazi’s het immers ook hulle Aktion T4-program gehad, wat gestremdes en sielsiekes uitgewis het. Hierdie was dikwels nie Jode nie, maar rasegte Volksdeutsche. ‘n Apologeet vir die moord op Jode kon presies die argument hierbo, mutatis mutandis, van toepassing gemaak het om die Nazi’s se optrede te probeer regverdig: “Dit was aanvaarbaar om die Jode te vermoor, want die Nazi’s het mos ook hul mede-Duitsers vermoor. Jode en Duitsers het dus beide daaronder gely, dus was Auschwitz in die haak.”

‘n Selfs meer absurde verskoning wat gebesig word deur die libgestremde en linksverkrampte, is die volgende een, wat almal van ons al teëgekom het:

“Dis net gewone misdaad.”

Goed, vir die Markies de Sade was die meeste perversies, maak nie saak hoe grotesk dit was nie, seker ook “gewoon” en “normaal”, en ja, Mandelatopië is weliswaar ‘n sadistiese samelewing. Vir ‘n libgestremde wat ‘n aanhanger van die sadistiese Mandelatopië is, is dit dus moontlik normal en gewoon as ‘n bejaarde met ‘n strykyster gemartel word, of as ‘n driejarige dogtertjie aan die hare opgetel word en deur die kop geskiet word.

Vir die res van ons, wat nie libgestremdes is nie, is sulke optrede egter nie net abnormaal nie, maar wek dit emosies wat alle normale perke van afgryse en woede oorskrei, en soortgelyk is aan dié wat deur Sabras in Israel oor Auschwitz ervaar word. Dis óns mense wat vermoor word. Dit was ek en jy wat sáám Wiehahn Botes se lykie by sy huis in Delmas uitgedra het, soos wat die blanke polisieman huilend gedoen het.

En dan draai die libgestremde Mpumalangase DA-leier, Anthony Benadie, waaragtig om en blameer die slagoffer se volksgenote vir hul hartseer en woede, deur – na die tipiese fatsoen van die libgestremde – histeries “rassisme” te skree, toe die VVK buite die hof in Delmas gaan betoog het. Nee, Benadie, dis nié Afrikaners wat ‘n huis in Botleng (Delmas se lokasie) binnegeval het en ‘n swart baba van vyf maande oud gaan verwurg het nie. Waarom het jy nie rassisme geskree oor die moord op klein Wiehahn nie, Benadie?

Dis moeilik om te besluit wie my meer walg: Diegene wat volksmoord teen my mede-Afrikaners pleeg, of die adders in eie boesem wat hulself skuldig maak aan volksmoord-ontkenning, en rondtas om apologete vir diegene wat volksmoord teen my mense pleeg, te probeer wees.

Volg Manfred Delport op Twitter en Facebook.

Lees ook sy vorige rubriek: ‘Rassisme’: Suid-Afrika se grootste industrie

Nechama Brodie manipuleer misdaadstatistiek om Steve Hofmeyr verdag te maak

Tans woed daar ‘n polemiek rondom Steve Hofmeyr se uitspraak: “My stam sterf. Soos vlieë. Ons sterf teen ’n ongekende tempo. En dít in vredestyd.”

Vandag in Rapport word Hofmeyr aangeval en ‘n artikel op die internet deur ‘n onbekende liberale joernalis, Nechama Brodie, klakkeloos aangehaal. Brodie werk glo vir Africa Check, ‘n organisasie wat sy beginsels soos volg uiteensit:

“Africa Check is a non-partisan organisation that exists to fact-check claims made in the public arena, impartially and fairly, and publish the results. We also aim to spread the culture and enable the practice of fact-checking among the wider journalistic community.”

Onder andere word Africa Check deur mnr. George Soros se Open Society Foundation for South Africa befonds. Ons weet dat George Soros ook van die “kleurrevolusies” in Oos-Europa befonds het en oor die algemeen die buitelandse beleid van die Amerikaanse Demokratiese Party ondersteun.

‘n Mens wonder nou wat die belang van Africa Check en George Soros is om plaasmoorde en haatmisdade wat teen blanke Afrikaners in ons land gepleeg word, as “nie so erg nie” en “eintlik normaal” voor te stel?

Nechama Brodie haal die 2012-slagoffers-van-misdaad-opname aan waarin 35% van alle huishoudings geglo het dat “misdaad sedert die vorige periode gestyg het”.

Kennelik is vrees vir geweldsmisdaad ‘n reële probleem in Suid-Afrika. Maar in haar artikel kom Brodie tot die groteske gevolgtrekking dat: “Public figures like Hofmeyr, who disseminate grossly misleading information about crime patterns, only serve to contribute to this underlying fear. In addition, such misinformation creates or entrenches existing racial divisions and perpetuates an unfounded fear and hatred of other races.”

Met ander woorde: Steve Hofmeyr is eiehandig verantwoordelik vir die vrees vir misdaad in Suid-Afrika! Nie die moordenaars, verkragters en ander geweldenaars waarvan ons elke dag in die media lees nie.

Nêrens in enige van Hofmeyr se uitsprake het hy al ooit rassehaat gepredik nie. Ons weet egter dat die Universiteit van die Witwatersrand ‘n instelling is wat oor jare heen Afrikanerhaat gepredik het. Trouens, enkele jare gelede was ek teenwoordig by die Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie se kantore in Parktown, Johannesburg toe ‘n Wits-professor, ‘n Indiërvrou, ten aanhore van die hele vertrek vol mense gesê het: “Afrikaners het miljoene swartes onder apartheid vermoor.”

Miljoene. Omdat ek gedink het my ore bedrieg my, het ek gevra dat sy dit moet herhaal, wat sy toe gedoen het en sommer vir die effek in trane uitgebars het. Vergelyk dit met die 7 000 mense wat die skatting verteenwoordig van ‘n bekende linkse aktivis, Max Coleman, wat in 1997 ‘n verslag by die Waarheids- en versoeningskommissie van Biskop Desmond Tutu ingedien het.

Afrikaners het “miljoene” swartmense doodgemaak, maar nou kom nog ‘n Wits-verbonde instelling soos Africa Check en beweer dat die graad van moord, verkragting en geweld wat ons tans verduur, so min of meer normaal is.

Soos gewoonlik die geval is, het die Nasperskoerant, Rapport in Steve vat ‘n kans oor wit moorde vandag die kant van Brodie en Wits bo dié van Steve Hofmeyr en die Afrikanerslagoffers gekies. Enigiets wat ‘n Afrikaner verdag maak of afkraak, sal altyd simpatie by Rapport wek.

Wat was Steve Hofmeyr se “fout”, indien dit hoegenaamd ‘n fout was? Steve het bloot die aanname wat al die links-liberale kommentators in die land maak, naamlik dat “alle rassegroepe ewe veel misdaad pleeg en ewe veel daaronder ly” eerbiedig! Daarom het hy beweer dat daar min of meer al genoeg blankes doodgemaak is “om ‘n sokkerstadium vol te maak”.

Waarom is dit ‘n billike afleiding om te maak? Indien daar 50 000 mense per jaar sedert 1994 vermoor is, beteken dit ná 19 jaar dat daar bykans 950 000 moordslagoffers in die land was, dus meer mense as wat in Rwanda vermoor is!

Omdat blankes 9% van die bevolking uitmaak, sou dit beteken dat 9% x 950 000 = 85 500 mense. Dis min of meer ‘n stadion vol, miskien nie heeltemal Soccer City se volle kapasiteit nie, maar dis ‘n aardige klomp mense om vermoor te word.

Brodie en ander wil egter beweer dat daar minder as 50 000 mense per jaar vermoor is, waaroor hier onder meer. Maar tot dusver het Steve eintlik bloot die liberale logika gevolg: “Ons is almal dieselfde en pleeg almal moord teen dieselfde tempo.”

In haar artikel kom Brodie met ‘n splinternuwe bewering vorendag en dit is dat die moordsyfer vir blanke slagoffers eintlik baie laer is as vir die res van die bevolking. Trouens, slegs 1,8% van alle moorde word op blankes gepleeg.

Waarop grond sy haar bewering? Op ‘n enkele opname wat deur die Suid-Afrikaanse Polisiediens self – met ander woorde geen onafhanklike liggaam nie – gedoen is! Daardie opname is gegrond op ‘n steekproef van 1378 moorddossiere waaruit die ras van die slagoffers wel duidelik geblyk het. Toe PRAAG egter ‘n jaar gelede saam met ‘n ander Afrikaanse organisasie by die SA Polisiediens aansoek gedoen het om moordstatistiek waarin die ras van slagoffers aangedui word, is daar vir ons gesê dat “sulke inligting nie bestaan nie”.

Word daar vir ons iets weggesteek? Kan ons die Polisiediens vertrou? Ons weet dat vele polisiemanne in die nuwe Suid-Afrika korrup, onbevoeg of selfs krimineel is. Van hulle pleeg misdade in uniform met hul eie dienspistole soos onlangs op Naboomspruit gebeur het! Agterna word hulle nie eens geskors nie; hulle word bloot van ander wapens voorsien.

Dieselfde orgaan vir George-Soros-propaganda, Rapport, skryf egter uit die pen van Zelda Jongbloed die volgende op 30 Maart vanjaar:

“Die afgelope week het ons van die parlement skokkende statistieke gekry, soos dat polisie-geweld die afgelope dekade met meer as 300% toegeneem het; dat een uit elke vyf polisielede by misdadigheid betrek word; dat die polisie betrek word by eise van R800 miljoen wat spruit uit aanrandingsake en R1,1 miljard wat spruit uit skietvoorvalle.

“In die laaste twee jaar het eise in siviele sake teen die polisie verdubbel tot R14,8 miljard.

“Soveel as 41% van burgers sê hulle vertrou nie die polisie nie, terwyl 35% doodbang is vir die polisie, dieselfde mense wat hulle teen misdadige skobbejakke moet beskerm.”

Duidelik is Nechama Brodie een van die 59% van mense wat wel die polisie “vertrou”. Daar is egter omstandigheidsgetuienis wat daarop dui dat die polisie misdaadstatistieke manipuleer of selfs vervals.

Ek het ‘n ruk gelede ‘n gesprek met ‘n vrou in Pretoria gehad wat in haar huis aageval en aangerand is, darem nie verkrag nie. Sy is egter herhaaldelik gedreig dat hulle die snellers gaan trek en dit was ‘n baie traumatiese ervaring. Die vrou het maande lank gesukkel om die saak aangemeld te kry en moes uiteindelik bes gee toe die polisie dit nie wou aanvaar nie. Die rowers het haar ‘n “white bitch” genoem, iets wat die polisie nie in haar verklaring wou sien nie.

Die gebruik van die term “white bitch” kwalifiseer die insidente om in Amerikaanse terme ‘n “haatmisdaad” genoem te word. Dit is ironies dat Suid-Afrika alle Amerikaanse rasseterme soos “regstellende aksie”, “rassisme”, SEB (die plaaslike ekwivalent van “minority procurement”) oorgeneem het, maar nie “haatmisdaad” nie. Is dit omdat haatmisdaad in Suid-Afrika gewoonlik swart-op-wit is?

Ek weet van ten minste een geval waar nog ‘n gewapende roof op ‘n moord uitgeloop het. Toe is dit deur die polisie geregistreer as ‘n huisbraak met ‘n sterfgeval “aan natuurlike oorsake”! Die Vryheidsfront se woordvoerder oor justisie, Pieter Groenewald, sê hy glo nie eens die statistiek wat in die parlement verskaf word nie, “tensy dit geoudit word”.

Maar Nechame Brodie aanvaar die polisie se eie statistiek, asook hul eie steekproef van 1378 moorddossiere as die reine waarheid. Daarmee poog sy, haar George-Soros-ondersteunde vereniging en Rapport om Steve Hofmeyr tot leuenaar te maak.

Die getuienis rondom ons sê vir ons dat die moordkoers baie hoër as die amptelike syfers moet wees. Elkeen van ons ken mense wie se familielede vermoor is of het self sulke vriende of familie. Met gevorderde wiskunde sou ‘n mens seker ‘n opname kon doen om te bepaal hoeveel blankes al deur moord geraak is en dit met die polisie se statistiek vergelyk.

Die regering weier om enige rassestatistiek oor moord bekend te maak; PRAAG het twee jaar gelede daarvoor gevra en die polisiediens beweer hulle het nie sulke statistiek nie. “Ons maak mekaar dood,” dus is “ons” almal ewe skuldig.

Vanoggend het ek probeer kommentaar lewer op Rapport se artikel op die koerant se webblad, maar ná ‘n rukkie is dit verwyder. Wat gaan hier aan? Rapport pas sensuur toe om Steve Hofmeyr swart te smeer en Nechama Brodie te beskerm!

Op dieselfde kommentaarafdeling op die Rapport-werf verskyn die volgende aanhaling deur Sunette Bridges, wat teen elfuur vanoggend nog nie deur Rapport se ywerige sensors verwyder is nie (volgens ‘n meer onlangse twiet van Sunette het Rapport dit wel intussen verwyder):

“In die tydperk 1 Mei tot 27 Junie 2013 was daar 124 “swart-op-wit”-aanvalle op 202 slagoffers!

38 van ons mense is vermoor, 9 is verkrag en daar was 35 plaasaanvalle in 58 dae! …en julle wil in statistieke praat?
Vanaf 1 Januarie 2013 tot 27 Junie 2013 het ek 230 “swart-op-wit”-aanvalle aangeteken.
97 blankes is deur swart mense vermoor.
3 ander het permanente breinskade en 1 is verlam.
17 vroue en 2 mans is verkrag – in meeste gevalle deur ‘n hele bende!
Daar was 102 plaasaanvalle en 30 mense is tydens hierdie aanvalle vermoor! …en dít in 178 dae!”

Bridges skryf verder: “In een hele jaar is een swart man deur ‘n blanke man aangeval met ‘n gholfstok by ‘n gholfbaan en vir drie weke moes ons in die media lees en hoor van hierdie rassistiese aanval! Nog NOOIT is daar na ‘n enkele “swart-op-wit”-aanval verwys as rassisties nie! Julle berig nie eers oor 20% van hierdie aanvalle nie, maar gryp na elke moontlike geleentheid om die feite te weerlê. Julle stilswye is een van die grootste redes waarom dit onverpoosd voortduur! Sedert Steve se gewraakte skrywe is NOG 5 van ons mense vermoor en vandag is daar geen enkele berig oor een van hierdie moorde in Rapport nie. Slegs hierdie berig waarmee julle poog om vir ons te vertel die maan is van kaas gemaak! ‘n Mens weet nie of jy moet lag of huil nie… maar ek weet van 5 gesinne wat verseker nie vandag lag nie…”

Oor statistiek en die kwantum van aanvalle kan daar, in die afwesigheid van betroubare en eerlike syfers van die SA Polisiediens, nog lank geargumenteer word. Maar wat is die kwalitatiewe aspekte van hierdie situasie?

Daar bestaan sowel etniese as kriminele geweld in Suid-Afrika. As ‘n groep is die Afrikanerminderheid geklassifiseer as behorende tot die vyfde stadium van volksmoord: polarisering. Dié klassifikasie is deur die onafhanklike Amerikaanse organisasie Genocide Watch gedoen, wat in die monitering van wêreldwye etniese konflikte spesialiseer.

Wat blote geweldsmisdaad betref, is Suid-Afrika waarskynlik die mees gewelddadige samelewing op aarde. Ons moet ook verstaan dat die “moordsyfer” waarvan die polisie praat, net “moord met voorbedagte rade” insluit en nie dít wat in die Suid-Afrikaanse reg as “manslag” bekendstaan nie. In vele ander lande bestaan daar nie so ‘n onderskeid nie en kom dit slegs ter sprake waar oortreders gevonnis word. Moord is moord. In die syfers wat ek hier onder noem, het ek die twee kategorieë saamgevoeg sodat ons, in die gevleuelde woorde van Rapport, “appels met appels” kan vergelyk.

Hoewel ons moordkoers effens laer as dié van Hondurasm, El Salvador en die Ivoorkus is, raak Suid-Afrika egter die swaargewigkampioen van geweld ter wêreld as geweld teen vroue en gewapende roof daarby ook in ag geneem word.

Tans vind daar 27 397 moorde per jaar in Suid-Afrika plaas (Ek tel hier die SAPD se syfers vir moord en strafbare manslag bymekaar.) Daardie reële getal is die derde hoogste ter wêreld. Slegs Indië en Brasilië beskik oor meer moorde, maar hul bevolkings is soveel groter as ons s’n.

Die moordsyfer, in ag genome gevalle van manslag, oftewel moord “sonder voorbedagte rade” – is 54 per 100 000 lede van die bevolking. Dit is veel hoër as enige stad of deelstaat in die VSA. Selfs Detroit, Michigan, wat die gewelddadigste stad in Amerika is, beskik oor ‘n laer moordkoers op 48,2 per 100 000 lede van die bevolking. Suid-Afrika in die geheel vergelyk dus met Detroit, maar met 10% meer moorde. Oor die algemeen word Detroit in die VSA as ‘n stad met abnormale vlakke van geweldsmisdaad beskou, ongeveer agt keer hoër as die Amerikaanse gemiddeld.

As dit by verkragting kom, is ons koers van 127 per 100 000 meer as twee keer die koers van Detroit! Erger nog, volgens navorsing deur die Mediese Navorsingsraad van Suid-Afrika, ‘n regeringsinstelling, word verkragting in ons onderaangemeld met ‘n faktor van 25 teen 1. Die aantal verkragtings per jaar kan dus so hoog wees soos 1,3 miljoen per jaar, oftewel 3600 per dag. Om dit in perspektief te stel: dis amper vier keer hoër as die voorkoms van verkragting in die Demokratiese Republiek van die Kongo, ‘n Afrikaland waar daar ‘n burgeroorlog heers en waar verkragting as “oorlogswapen” gebruik word. Die Veiligheidsraad van die Verenigde Nasies het hom reeds oor verkragting in die Kongo uitgespreek, maar nie oor dieserlde misdade in Suid-Afrika nie.

Vier miljoen mense het reeds tydens die burgeroorlog in die Kongo omgekom. Na sekere beramings, sal 75% van Suid-Afrikaanse vroue ten minste eenkeer in hul lewens verkrag word. ‘n Suid-Afrikaanse vrou beskik oor ‘n groter kans om in haar leeftyd verkrag te word as om matriek deur te kom. Dis die soort “demokratiese” utopie waarin ons leef en wat deur Nechama Brodie en Rapport verdedig word.

Geweld eindig egter nie by moord en verkragting nie. Per jaar vind daar 192 670 gevalle van aanranding met die doel om ernstig te beseer, plaas. Dit verteenwoordig 359 per 100 000 lede van die bevolking. Gewone aanrandingsake wat by die polisie aangemeld word, verteenwoordig 181 670 of 359 per 100 000 lede van die bevolking. Aangesien sulke sake na alle waarskynlikheid óók onderaangemeld word, kan daar maklik ‘n miljoen gevalle van aanranding per jaar in Suid-Afrika wees.

Tesame met rooftogte by huise en sake-ondernemings, kan die aantal geweldsmisdade of ernstige oortredings per jaar miljoene wees, maklik so hoog soos vyf of ses miljoen. Aangesien daar ‘n raps meer as 50 miljoen mense in die land is, beteken dit dat ongeveer tien persent van die bevolking jaarliks die slagoffer van een of ander vorm van geweldsmisdaad is!

Die statistiek wat ek hier genoem het, is die polisie se eie, in welke mate ons hulle ook al kan vertrou. Ten minste weet ons dat hulle nie geweldsmisdaad gaan óórskat nie, eerder onderskat.

Waar laat dit ons?

Ek het my ernstige bedenkinge oor die motief van Africa Check se verdagmakery en openbare aanval op Steve Hofmeyr. Ons beskik eenvoudig tans nie oor genoeg amptelike inligting om presies te sê hoeveel swart-op-wit geweld daar tans plaasvind nie. Die debat oor die moordkoers onder die ou regering is ook kompleks, want vele van die moorde was politieke moorde wat direk uit die buiteland aangehits en befonds is en was dus nooit deel van “algemene misdaad” destyds nie. Brodie wil die konflik wat deur Britte, Swede en ander aangehits is deur wapens en plofstof in die land te versprei, saam met gemenereg-misdaad indeel om sogenaamd “moordkoerse tydens apartheid” met die huidige koerse te vergelyk.

Ironies verwys die skryfster ook na ‘n artikel deur Thomson van 2004 waarin aangedui word dat geweld onder kleurlingmans die hoogste in die land is, gevolg deur swart mans, Indiërmans en heel laaste blanke mans. Toe ek voorheen na dié artikel verwys het, is ek vir ‘n “rassis” uitgekryt. Uit Thomson se statistiek en grafieke wat jare se gegewens verteenwoordig, kan ons sien dat geweldsmisdaad onder blankes inderdaad die laagste van alle rasse is.

Gegewe egter die links-liberale haatveldtog en opstokery wat daar reeds dekades lank teen Afrikaners gevoer word, en waarvan die “Kill-a-Boer”-liedjie maar net die top van die ysberg verteenwoordig, sal dit verbasend wees indien blankes tans hoegenaamd minder aan geweldsmisdaad blootgestel is as die res van die bevolking. Intuïtief – omdat ons reeds die teiken van vyandelike propaganda is – voel ‘n mens aan dat daar méér geweld teen ons moet wees.

Statistieke kan egter nie die verontmensliking wat met plaasmoorde, asook gewapende aanvalle op kleinhoewes en huise, gepaardgaan, uitdruk nie. Die marteling, vernedering en koelbloedige teregstellings kwalifiseer sulke voorvalle om gruweldade genoem te word. Gegewe die omvang wat sulke gruweldade reeds ingeneem het, moet dit as ‘n misdaad teen die mensdom beskou word.

Soos Kevin King nou die dag op die Engelse PRAAG geargumenteer het in White genocide in South Africa: the facts, gaan volksmoord nie oor statistiek nie, maar oor die beginsel dat die dader ‘n bepaalde groep wil vernietig:

“According to the definition of genocide, “an individual criminal may be guilty of genocide even if he kills only one person, so long as he knew he was participating in a larger plan to destroy the group [or part of a group]”

Dit ly geen twyfel dat elemente in die Suid-Afrikaanse samelewing, plaasmoordenaars, maar ook links-liberale joernaliste en akademici, verenig is in hul afkeer van die Afrikaner, asook ons geskiedenis, tradisies, taal, kultuur, letterkunde en alles wat daarmee saamhang nie.

Die metodes wat hulle gebruik om ons uit te wis, verskil, maar die bedoeling stem ooreen: om ons te vernietig. Hetsy volksmoord, hetsy assimilasie, sal hulle goed pas.

Dat daar nou ‘n heksejag teen Steve aan die gang is, spreek boekdele oor die kwaadwilligheid en vyandigheid van diegene wat geweld teen ons wil normaliseer.

Nomalisering kweek aanvaarding, berusting en die soort traak-my-nie-agtigheid wat deur Rapport en ander Naspersmedia gedemonstreer word.

Ons mag nooit die huidige geweld aanvaar en as “normaal” begin sien nie.