Kategorie: Rubrieke

Twee dekades van demokrasie en vryheid?

'n Halssnoermoordtoneel... Met sulke metodes het die ANC-SAKP sy mag in SA gevestig
‘n Halssnoermoordtoneel… Met sulke metodes het die ANC-SAKP sy mag in SA gevestig

deur Leon Lemmer

Verlede naweek, op 27 April, is wyd verkondig dat twintig jaar van demokrasie en vryheid gevier word. Kom ons besin, ten aanvang en agtereenvolgend, kortliks oor “demokrasie” en “vryheid”.

Eerstens, wat beteken “demokrasie” in hierdie konteks? Omdat algemene stemreg in ‘n eenheidstaat aan alle Suid-Afrikaners bo 18 jaar toegestaan is, beteken dit dat die meerderheid kiesers, sonder enige verdere kwalitatiewe oorwegings, besluit watter politieke party(e) die land regeer. Geen vereistes oor ontwikkeling/beskawing, formele onderrig, geletterdheid, ingeligtheid, insig, intelligensie, prestasie, ondervinding, ens, word gestel nie. Ten spyte van ooglopende bewyse van die teendeel, is alle burgers gelyk verklaar. Die gevolg is dat Suid-Afrika sedert 1994 aan die tirannie van die meerderheid uitgelewer is. In die praktyk kom dit daarop neer dat die lot van ons almal in die hande van swart mag is.

In hierdie opsig is daar geen sprake van FW de Klerk se beloofde magsdeling nie. In soverre swartes saamstaan, is die nie-swartes (wittes, bruines, Asiate) grootliks magteloos, bloot omdat die oorgrote meerderheid inwoners swart is; nie omdat swartes bv beter weet nie.

In baie ander lande, bv in talle Amerikaanse state, ontbeer misdadigers tydelik of permanent hulle stemreg. In Suid-Afrika is stemreg ‘n onvervreembare mensereg; ook vir misdadigers, al beteken “misdaad” dat teen die samelewing gesondig is, dus dat die heil van ‘n land in geen mate aan misdadigers toevertrou behoort te word nie. Selfs wat misdadigheid betref, word daar dus by kiesers geen kwalitatiewe onderskeid gemaak nie; heel moontlik omdat so baie van diegene wat tans hoë poste beklee, ‘n misdaadrekord het (bv eufemisties “struggle-“geskiedenis genoem) of dit amptelik behoort te hê. (Die president het die grondwetlike reg om iemand se misdaadrekord uit te vee en hy het hierdie mag al gebruik.)

Soos in die geval van Nelson Mandela is die algemene neiging om demokrasie sonder meer as iets goeds voor te hou. Demokrasie is nie noodwendig goed nie. In die konteks van ontwikkelde/beskaafde lande kan algemene stemreg tot skaflike regering lei. Tradisioneel het dit in die Westerse of eerstewêreldse lande gegeld; nie in die kommunistiese of tweedewêreldse lande nie.

In die derde- en vierdewêreld lewer sodanige demokrasie dikwels onbevredigende resultate. “Some writers have begun to distinguish between the Third World, which they confine to those developing countries with rich natural resources such as the oil-producing states of the Middle East, and the Fourth World, in which are counted all the other underdeveloped countries which have no such resources and little if any prospect of development” (The Fontana Dictionary of Modern Thought, London: Fontana/Collins, 1977, p 635).

Die toenemende onvermoë om weens bv arbeidsonrus natuurlike hulpbronne te benut, laat die nuwe Suid-Afrika die gevaar loop om vierde- pleks van derdewêrelds te word, terwyl die ou Suid-Afrika in baie opsigte eerstewêrelds was. In die ou Suid-Afrika was bv die middestede en -dorpe, asook die blanke woonbuurte, skole en universiteite, onmiskenbaar Europees. Sedert 1994 het alles feitlik onherkenbaar verander en het verval die plek van ontwikkeling ingeneem. Dit is omdat die blankes in hulle geboorteland deur verraad in eie kring ontheem is. Neem gerus waar in watter mate Europese beskawing binne twee dekades plek vir die brutalisering van die openbare lewe gemaak het. Verfynde, beskaafde Europeërs kan onmoontlik so iets vier.

Hoe sien Danny Titus die 1994-verkiesing? “Die regse mobilisering en bomme kon dit nie keer nie, die brutale geweld en slagtings ook nie” (LitNet 30 April). Hy assosieer (blanke) regses met geweld; nie die ANC en PAC wat by uitnemendheid gewelddadige “bevrydingsbewegings” was nie. Hy verwys na die “naakte rassisme” van die verlede. Hy skryf oor “meneer Mandela” en “Madiba” sonder enige sweem van distansiëring; wél met duidelike, ongekwalifiseerde bewondering. Hierdie prulteks is waarskynlik in werktyd gekraam. Dit kom ampshalwe van die hoof van kultuur van die Afrikaanse Taal- en Kultuurvereniging (ATKV). Daardie kultuur was eens Afrikanerkultuur. Deesdae is die ATKV tot hoogstens ‘n Afrikaanse kultuur-instansie getransformeer. Maar waarom sou Titus oor die wondere van die nuwe Suid-Afrika skryf sonder enige verwysing na Afrikaans of die Afrikaanse kultuur? As dít is hoe die ATKV ontaard het, dra dit by tot die gevoel van ontheemding van Afrikaners.

In die konteks van derde- en vierdewêreldsheid kan demokrasie ‘n destabiliserende onding wees. “In 2005, the United States declared it was abandoning its policy of supporting stability at the expense of democracy and that it would now support the democratic aspirations of all people” (Humphrey Hawksley, Democracy Kills: What’s so Good about the Vote? London: Macmillan, 2009, p 2). Demokrasie word dus deur Westerse lande en veral die VSA verabsoluteer, selfs al sou dit teen die belange van minder ontwikkelde lande indruis. “To them, it seemed to be more about creating a mirror of our own societies than solving the problems of the developing world” (p 6). “Much evidence indicates that voting to appoint a government in the developing world can lead to war, disease and poverty” (p 1).

Aan die einde van sy boek vestig Hawksley by implikasie die aandag op die kolossale onnoselheid van Suid-Afrika se skielike (1990-1994) oorgang na ‘n demokratiese bestel: “Building institutions to make a country safe for democracy should be counted in decades not years. The Allies waited ten years after the Second World War before returning sovereignty to Germany and seven years for Japan. It could easily take Bosnia a quarter of a century from the end of its war in 1995” (p 382). In die ou Suid-Afrika is swartes wat aan die regering deelgeneem het, bv op plaaslike vlak, sover moontlik sistematies deur veral ANC-aktiviste uitgemoor. Dit was vir ANC-kamerade ‘n prestige-saak om die politieke mag in die land oor te neem en Suid-Afrika dan sonder enige ondervinding van regering te bestuur, vandaar die klaaglike mislukking. Waaroor ernstig besing moet word, is: Behoort ons trots op ons jong demokrasie te wees? Lyk die regeringsrekord sedert 1994 belowend?

Tweedens, wat beteken “vryheid” in die nuwe Suid-Afrika? Die kern van wat tans plaaslik onder vryheid verstaan word, is dat die land vry van apartheid is. Maar implisiet hierin is die eintlike rede vir die feesviering dat die land van die blanke bewind bevry is. Europese beskawing het plek vir afrikanisering gemaak. Is dit iets waaroor gejuig moet word? Is die bewese rekord van Europa oor baie eeue nie veel beter as dié van Afrika nie? Kan hieruit nie maklik afgelei word dat daar sedert 1990/1994 agteruit geboer is nie?

Onder vryheid verstaan die ANC en sy meelopers dus bevryding van sowel apartheid as blanke oorheersing. In die plek van verpligte rasseskeiding het egter nie vryheid gekom nie maar gedwonge rasse-integrasie. Daar het ook baie ander soorte onvryheid oorgebly. Die land is bv nie bevry van rassediskriminasie nie. Aanstellings en bevorderings word oogluikend op rassistiese en seksistiese gronde gedoen; dermate dat dienslewering deurlopend agteruitgaan. In die grondwet word rassediskriminasie uitdruklik toegelaat, mits dit teen blankes gepleeg word. Die ANC-regering kan glad nie op ‘n nie-rassistiese grondslag funksioneer nie. Regstellende aksie, swart bemagtiging en nie-wit (veral swart) bevoordeling is die kern van die ANC-regering se beleid, wat nie sonder rasseklassifikasie en -diskriminasie uitgevoer kan word nie.

Die land is ook geensins van kommunisme bevry soos FW de Klerk valslik in die vooruitsig gestel het nie. Destyds het De Klerk goeie raad in die wind geslaan en dit wys geag om met terroriste te onderhandel, al het hulle geweier om geweld af te sweer. Die gevolg was dat elke keer wanneer die ANC en sy meelopers nie hulle sin gekry het nie, hulle met die hervatting van hulle terreurbedrywighede gedreig het. Weens hierdie afdreiging is die grondwetlike onderhandelings deurlopend gekenmerk deur toegewings aan die kant van De Klerk en sy onderhandelaars.

Die gevolgtrekking wat hieruit deur die massa gemaak is, is dat geweld/misdaad lonend is. Die ANC se geweldstradisie word tot op hede voortgesit en steeds word die een sukses na die ander behaal, bv tydens of na stakings en diensleweringsbetogings. Dit is dus nog ‘n prominente voorbeeld van onvryheid in die nuwe Suid-Afrika: Die land is nie vry van geweld nie; dit is veel eerder toenemend ‘n gewelddadige misdaadnes.

Is ons vry om die landsvlag van die ou Suid-Afrika in die openbaar te laat wapper? As ek so ‘n vlag na ‘n sportbyeenkoms neem, sal ek nie net dadelik verwyder word nie, maar heel moontlik permanent verbied word om verdere sodanige byeenkomste by te woon. Die land is ook nie vry van korrupsie nie, ens. Behoort al hierdie soorte onvryheid gevier te word?

Maar kom ons kyk hoe instansies wat met Afrikaans gemoeid is en dus sensitief vir Afrikanerbelange en Europese beskawing behoort te wees tydens hierdie twintigjarige viering van demokrasie en vryheid gereageer het. Ek bepaal my aandag (benewens die ATKV-verwysing hierbo) by twee instansies, die Afrikaanse Taalmuseum en -Monument (ATM) en die Afrikaanse Taalraad (ATR), soos gesimboliseer deur Michael le Cordeur as boosdoener.

Le Cordeur is die ondervoorsitter van die ATM en die voorsitter van die ATR. Wannie Carstens is die voorsitter van die ATM en die ondervoorsitter van die ATR. Hierdie twee mense kan dus by uitstek verantwoordelik vir die manewales van hierdie twee instansies gehou word. Carstens is nie ‘n Dopper nie, maar daar is ‘n sterk streep doppertunisme (Praag 13 April) en kastraatmentaliteit (Praag 1 en 8 September 2013) by hom.

Die publiek is uitgenooi om “20 jaar van vryheid” op Sondag, 27 April, by die ATM te vier. Die tema was: “Suid-Afrika: ‘n beter plek om in te leef – ons storie is ‘n goeie storie” (Die Burger, 25 April, p 13). Deel van die program was ‘n uurlange praatjie deur “Drakenstein Transformasie.” Waarop dit neerkom, is dat die ATM hom propagandisties aan die kant van die ANC en sy meelopers skaar; dat wat die afgelope twee dekades gebeur het, volgens hom goed is. Die ATM is egter veronderstel om Afrikaans te bevorder, terwyl die ANC-regering alles in sy vermoë doen om Afrikaans te benadeel. Hoe bring die ATM die kloutjie by die oor?

Volgens die webwerf wil die ATM Afrikaans inklusief in ‘n meetalige konteks by al die bevolkingsgroepe bevorder. Die ATM maak hiermee ‘n bespotting van die Genootskap van Regte Afrikaners (GRA) wat hom ten doel gestel het “om te staan vir ons Taal, ons Nasie en ons Land” (AP Grové, Letterkundige Sakwoordeboek vir Afrikaans, Kaapstad, Nasou, 1964, p 30). Uit die GRA-leuse spreek onverdunde Afrikaner-nasionalisme. Die GRA was sowel ‘n Afrikaans- as ‘n Afrikaner-gesentreerde onderneming. Soos by die ATR is daar by die ATM egter ‘n opvallende skuheid om hom openlik by die (nie-verloopte, dus egte/ware) Afrikaners en Standaardafrikaans te skaar.

Afrikaans is myns insiens die kerneienskap van die Afrikaner. Die ATM is veronderstel om die heil van hierdie Afrikaner-kleinood te bevorder. Die dwaasste manier om dit te doen, is om ANC-gedienstig te wees. Wat soek die ATM ongevraagd op die terrein van ideologie en politiek as hy daardeur klaarblyklik strydig met die beste belange van Afrikaans en Afrikaners handel? Afrikaners behoort weer beheer oor hierdie belangrike deel van hulle erfenis, die ATM, te kry.

Waarmee die voor- en ondervoorsitters van die ATM en ATR, Wannie Carstens en Michael le Cordeur, besig is, is om Afrikaans los van Afrikaner-nasionalisme te probeer maak. Hulle verwag van Afrikaners om vry van hulle eie nasionalisme sonder meer by ‘n geafrikaniseerde nuwe Suid-Afrika in te skakel. Met die oog hierop word Afrikaans gereduseer tot ‘n taal van versoening; dus om ‘n polities korrekte en ANC-gedienstige funksie te vervul. Pleks daarvan behoort Afrikaans erken te word as die onontbeerlike middel waarmee uitdrukking aan die kern, die siel, die kultuur, die identiteit,van die Afrikaner gegee word. Deur die nasionalistiese onafhanklikheidstrewe van Afrikaners te verwerp, word die deur vir die sloping en uiteindelike vernietiging van agbare Afrikaans oopgelaat. Dit is waarom die ATM en die ATR geen woord rep oor die besoedeling van Afrikaans met Engelse woorde nie en waarom selfs sover gegaan word om eerder ‘n mengeltaal soos Kaaps te bevorder.

Laat ek wat hier gebeur met ‘n konkrete voorbeeld illustreer. John Kannemeyer noem in sy biografie oor JM Coetzee dat “the Coetzees of his father’s generation, an Afrikaans riddled with English words” gebesig het (JC Kannemeyer, JM Coetzee: A Life in Writing, Johannesburg: Jonathan Ball, 2012, p 51). Dit het gebeur omdat die Coetzees afsydig teenoor Afrikaner-nasionalisme en -patriotisme, dus wat uit die “volksmond” kom, gestaan het. Dit is dan wanneer ongetemde verengelsing van Afrikaans plaasvind. Die tragedie is dat dit presies is wat by implikasie tans deur sowel die ATM en die ATR nagestreef word.

Soos sy gewoonte is, is Michael le Cordeur se jongste artikel op drie plekke gepubliseer: die ATR-webtuiste, LitNet en Die Burger (26 April, p 11). Ek gebruik laasgenoemde teks. As drie instansies ‘n teks publiseer, impliseer dit seker dat dit goed is. Kom ons kyk watter pêrels die outeur uitrol.

Die hele teks is so naïef pro-Mandela soos kan kom. Daar word 8 keer na “Mandela” verwys (veral aan die begin) en 11 keer word die troetelnaampie “Madiba” gebruik (veral namate die teks vorder en Le Cordeur emosioneel opgesweep raak). Le Cordeur noem Mandela “ons geliefde Madiba,” ‘n “grootse staatsman” en verwys na “die byna histeriese reaksie” na sy dood. Hy onderskei “tussen ‘n vryheidsvegter en ‘n terroris.” Hy regverdig dan Mandela se gedrag met die bekende verskoning “dat die gewapende stryd as ‘n laaste uitweg gekies is.” Daarom verkwalik Le Cordeur, met ‘n uitroepteken, iemand wat Mandela ‘n terroris genoem het.

Maar die terroris-betiteling is nie so vergesog soos Le Cordeur probeer voorgee nie. Dit is immers maklik voorstelbaar dat mense vir vryheid kan veg sonder om hulle tot gewelddadige, misdadige terrorisme te wend, wat onskuldige mense in die slag laat bly en ‘n land afbreek pleks van opbou. Nie net is hierdie nie-gewelddadige vryheidsvegtery voorstelbaar nie, dit is en word wydverspreid in die praktyk aangetref. Daar is baie mense wat nie die geweldsopsie kies nie. Mandela was vry om geweld of nie-gewelddadigheid te kies. Niemand het Mandela gedwing om geweld te kies nie. Desnieteenstaande verwys Le Cordeur na Mandela se “versoenende boodskap;” iets wat Mandela eers begin predik het toe hy in sy doel, naamlik politieke magsoorname deur die swartes, geslaag het.

Mandela was so verknog aan geweld dat hy dit nooit afgesweer het nie. Hy het graag op kenmerkende wyse sy gebalde vuis in die lug rondgeswaai, maar vir sikofante soos Le Cordeur is hy ‘n vredesikoon. Ronnie Kasrils noem dat Mandela persoonlik die ANC se besluit om die Bhisho-slagting aan te hits, bekragtig het (Die Burger, 1 deser, p 11). Hierdie gebeurtenis het op 7 September 1992 plaasgevind, dus meer as twee jaar na Mandela uit die tronk vrygelaat is. 29 mense is gedood. Dit toon dat selfs na die gevangenisstraf van 27 jaar, waaroor Le Cordeur kla, Mandela steeds nie tevrede was dat hy genoeg dood en verwoesting gesaai het nie. Dit staan uiteraard vir Le Cordeur vry om iemand soos Mandela te bewonder as dit met sy moraliteit versoenbaar is. Wat ek ontken, is Le Cordeur se reg om die ATR as voertuig vir die propagering van sy persoonlike politieke oortuigings te misbruik. Dit kan onmoontlik bevorderlik vir die heil van Afrikaans wees.

Mandela wou selfs hê dat 14-jariges moet kan stem. Hier was sy uitgangspunt heel moontlik die bekende feit dat veertienjariges uitstekende terroriste kan wees. As sulke jeugdiges kan help om die (kommunistiese) ideaal van politieke verandering te bewerkstellig, is dit uit hierdie oogpunt onbillik om hulle stemreg te ontsê. Soos sy geliefde Mandela, is Le Cordeur ook radikaal gesind. Nadat sy skool, die Hoërskool Bergrivier in Wellington, in 1976 afgebrand is, het Le Cordeur net die hoogste lof vir hierdie terreurdaad gehad. Feitlik al sy mede-opvoedkundiges sal sodanige onbeskaafde gedrag as anti-opvoedkundig beskou; dat dit teen die grein van opvoeding gaan; dat dit iets is wat nie met opgevoedheid versoenbaar is nie.

‘n Mens moet nie oorspronklike denke by Le Cordeur verwag nie. Twee keer verwys hy na ons “jong demokrasie.” Ons word opgeroep om van demokrasie en nasiebou ‘n sukses te maak. Ons moet “die spoke van die verlede [dus apartheid, die slegte wittes] verjaag en as ‘n nasie begin saamstaan.” Le Cordeur betreur die feit dat dit die eerste “Vryheidsdag” is wat ons sonder Mandela moet vier. Hy doen aan die einde van sy teks ‘n beroep dat ‘n nuwe Mandela moet “ontluik” of “opstaan,” klaarblyklik om die goeie vorige een te (probeer) vervang.

Reëlreg teen wat ek hierbo oor vryheid geskryf het, haal Le Cordeur goedkeurend iemand aan wat beweer dat Mandela 27 jaar in die tronk was “sodat ons kan vry wees.” Hy noem natuurlik nie dat Mandela sy tronkstraf aansienlik kon verkort het as hy bereid was om geweld af te sweer nie. Pleks daarvan borduur Le Cordeur soos volg voort: Mandela “het ons geleer om saam met hom te droom van ‘n nuwe Suid-Afrika waarin almal vry kan wees en elke mens hierdie land sy eie kan noem.” Vir wittes is dit steeds ‘n droom en dit sal ‘n droom bly so lank daar bv rassisties teen hulle gediskrimineer word en hulle geen sekerheid oor bv hulle eiendomsreg en selfs hulle reg op lewe het nie.

Wat ek buitengewoon narsisties vind (dus as ‘n uiting van selfliefde), is dat Le Cordeur homself tot ‘n navolgenswaardige toonbeeld verhef. Hy het al verskeie kere vertel hoe goed hy was om ‘n swarte te help om aan die Universiteit Stellenbosch te studeer. Nou doen hy ‘n beroep op ons gewone of mindere siele om iets soortgelyks te doen. Le Cordeur se gebaar sal by my groter trefkrag hê as sy filantropie of ubuntu’s wittes insluit. Dit sal mos in ooreenstemming wees met die “inklusiwiteit” waartoe die ATM en die ATR hulle geroepe ag.

My grootste beswaar teen Le Cordeur se skrywe is dat hy sy uitgesproke pro-ANC-propaganda in die naam van sy ATR-voorsitterskap bedryf: “As voorsitter van die Afrikaanse Taalraad ag ek dit my plig om die naasbestaandes van Madiba verskoning te vra dat 99,9% van alle negatiewe, en soms blatante rassistiese kommentaar, in Afrikaans gespreek is. Dit maak al ons werk om Afrikaans as ‘n taal van versoening te bevorder, ongedaan.” Myns insiens behoort die ATR onverwyld teen die blatante politiekery van sy voorsitter op te tree.

Soos gebruiklik het Le Cordeur dit teen “die stereotipe dat Afrikaans deur sommige steeds as ‘n witmanstaal gesien word.” In die voorwoord by Christo van Rensburg se So Kry Ons Afrikaans (Pretoria: LAPA, 2012), spreek Le Cordeur die hoop uit dat “die nou byna afgesaagde gesegde dat Afrikaans ‘n witmanstaal is, finaal in die kiem [ge]smoor” sal word (p 10). Wat Le Cordeur in woord en daad doen, is om ‘n wig tussen Afrikaners en Afrikaans te probeer indryf. Dit behoort nie geduld te word nie.

Wanneer Le Cordeur met swartes en die ANC saamspan ten behoewe van “ons jong demokrasie” en “nasiebou,” en wanneer hy “inklusiwiteit” by die ATM en ATR bedryf, gaan dit om eenheid, uitgaande van die veronderstelling dat daar in eenheid krag is. (“Eendrag maak mag.”) Wanneer Le Cordeur egter by Afrikaans kom, dan predik hy verskeidenheid, noem hy Standaardafrikaans “maar net een van die variëteite van Afrikaans” en probeer hy alles in sy vermoë om Engels-besoedelde Kaaps te bevorder. Hier breek hy dus die moontlikheid van eenheid af, wat realisties net in Standaardafrikaans gevind kan word.

Le Cordeur se vyandigheid teenoor en/of geringskatting van Standaardafrikaans is myns insiens geleë in die feit dat dit die trotse produk van hoofsaaklik blanke arbeid is. Terselfdertyd verduidelik Le Cordeur se etnisiteit sy fanatieke voorkeur vir Kaaps, wat egter geen skild teen toenemende verengelsing bied nie. Hy behoort hom ten minste van Kaaps te distansieer in soverre onnodige Engelse woorde gebruik word. Inklusiwiteit moet grense hê. Byvoorbeeld, dit lê sekerlik op die weg van die ATM en die ATR om hulle vir ordentlike oftewel Standaardsafrikaans op kykNET, RSG en in Afrikaanse koerante, tydskrifte, boeke en op webwerwe soos LitNet te beywer.

Wat by Le Cordeur ontbreek, is ewewig. Hy gee gemaklik erkenning aan die hoofsaaklik swart “vryheidsvegters” wat die nuwe Suid-Afrika tot stand gebring het. Waarom nie insgelyks erkenning gee aan Afrikaners wat tereg op Standaardafrikaans as een van hulle prestasies aanspraak kan maak nie? Aanvaar die historiese feit dat die arme slawe nie Afrikaans in ‘n kits in die kombuise van wittes geskep het nie. Die slawe het Nederlands bloot skeef en krom gepraat. Dit kan een van die faktore wees wat aanleiding tot die ontstaan van Afrikaans gegee het, maar dit was nog nie Afrikaans nie; hoogstens voor- of proto-Afrikaans.

Die nuwe Suid-Afrika is polities grootliks ‘n ANC-produk waarvoor Le Cordeur net lof het. Standaardafrikaans is ‘n prestige-produk van hoofsaaklik Afrikaners, waaraan Le Cordeur gerus welwillende erkenning kan gee. Hy en sy etniese groep behoort met die nodige dankbaarheid van Standaardafrikaans gebruik te maak. Iemand sonder hierdie elementêre erkentlikheid hoort nie in die ATR nie.

20 jaar van onvryheid

danr2deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Vandag “vier” ons 20 jaar van Afrikaneroorgawe- en verraad. Gisteraand ry ek laataand deur die strate van Johannesburg en daar sien ek die mees groteske Beeld-plakkaat nóg: Bylae oor 20 jaar van vryheid.

Vandaar dus my titel. Dit is selfs irriterend en onjuis om van “twintig jaar demokrasie in Suid-Afrika” te praat, want stem mense van alle rasse, maar veral blankes, nie al jare lank in ons land nie? Sonder die demokratiese persvryheid en akademiese vryheid van die Afrikanerregering tussen 1948 en 1989, sou die totalitêre kommuniste en liberale wat uiteindelik die land ingepalm het nooit in hul doel geslaag het nie. Hulle het juis die demokrasie en verdraagsaamheid van vóór 1989 misbruik om hul huidige dwingelandy te vestig!

En wat beteken die stem in elk geval vir die gemiddelde swarte in ons land? Soos een of ander Fransman gesê het: “Die swartman vra brood en ons gee hom stemreg.” My vriendin Ilana Mercer in die verre Idaho, VSA, het al etlike kere opgemerk dat universele stemreg soos dit in Suid-Afrika toegepas word juis ‘n anti-demokratiese, massa-oorheersing verseker. Op Engels word dit mob rule genoem. Ek herinner my in een of ander Hollywood-film – ek meen dit was The gladiator – word daar van imperiale Rome gesê: Rome is ruled by the mob.

Die massa, die terroris, die bende, die betoger wat brand en plunder, regeer in Suid-Afrika. Net mense wat van gesonde verstand ontdaan is, om van insig in die staatsleer en filosofie nie te praat nie, is so dom om dit “demokrasie” te noem. Onder PW Botha was hierdie land veel nader aan ‘n liberale demokrasie in die Westerse sin as tans.

Om soos die Beeld-plakkaat egter na die afgelope 20 jaar van moord, roof en verkragting as “vryheid” te verwys, is méér as grotesk. Dit gaan die verstand te bowe. Dis eenvoudig kranksinnig: die ylende, sikofantiese geprewel van half-Engelse napraters van die Anglo-Amerikaanse ryk en hul plaaslike, korrupte oligargie.

In vandag se Rapport word daar in ‘n hoofartikel insgelyks gepraat van “ons morsige… demokrasie”. Nee, die demokrasie is nie morsig nie; hy bestaan eenvoudig nie. Verder verklaar die Sondag-dooieboomorgaan so ewe:

Rapport huldig alle Suid-Afrikaners, ryk en arm, wit en swart, “links” en “regs”, wat in die naam van grondwetlike demokrasie veg vir hul regte om skoon water te drink, hul eie taal te praat en te weet waarheen staatsgeld gaan.

Is dit nie pragtig nie? Met ander woorde, solank daar skoon water sou wees en ons nog iewers maar Afrikaans mog praat – net nie op skool, universiteit of in die openbaar nie – en weet ons staatsgeld gaan na Nkandla of allerlei tenderpreneurs met staatskontrakte, is als reg! Welkom in Suid-Afrika: die diktatuur met skoon kraanwater en die AWS (Afrikaanse woordelys en spelreëls)! Maar selfs dít is ons nie beskore nie. Die water is vol riool en die spelling is vrot.

As die Afrikaner nie binne die volgende jaar of twee homself regruk en opstaan nie, gaan toekomstige geslagte na 27 April 1994 as ‘n rampspoedige datum verwys. Iets soos die plundering van Rome deur die Wesgote op 24 Augustus 410, die Arabiese verowering van Spanje in die agtste eeu of die val van Konstantinopel op 29 Mei 1453.

Praatjies dat die alternatief in 1994 “burgeroorlog” was, is loutere twak. In die 1980s het die ANC-SAKP – met die steun destyds van Swede, Oos-Duitsland, Kuba en die Sowjetunie – herhaaldelik gepoog om ‘n burgeroorlog en gewelddadige revolusie in Suid-Afrika te ontketen, sonder sukses. Sonder hul Sowjet-grootbroer sou hulle geen hond haaraf teen die destydse republiek met sy weermag, polisie en kommando’s kon maak nie. Die Rooivalkhelikopter, wat tans deur Jacob Zuma gebruik word om die magsbalans in die hele Afrika in sy guns te laat swaai, het op 15 Januarie 1990 sy eerste vlug onderneem en daarmee was die doppie van Suid-Afrika se vyande geklink. Enige verdere pantseraanvalle vanuit Angola sou met gemak gestuit kon word. Ons was besig om die mees gedugte mobiele verdedigingsmag in Afrika te raak wat selfs nie eens die VSA sonder kernwapens sou kon aandurf nie. Die gemak waarmee Poetin onlangs Amerikaanse dreigemente oor die Krim getroef het, toon dat Amerika ook nie destyds maklik die land sou aanval nie. Dink aan die politieke onrus wat dit destyds in die VSA sou veroorsaak het indien Amerika ‘n bondgenoot in die Koue Oorlog militêr sou aanval om ‘n kommunistiese regering in daardie land aan te stel, met lede soos Tokyo Sexwale en baie ander wat steeds op die VSA se amptelike terreurlys verskyn het!

Benewens die luidrugtige Britse linkervleuele en die destydse Oosbloklande, word die SAKP-ANC se destydse internasionale steun gruwelik oorskat.

Miltêr was die ANC-SAKP nog nooit vir ons ‘n bedreiging nie en lede van die SAKP het selfs ruiterlik erken dat die hele sogenaamde “struggle” of militêre stryd teen die Afrikaner ‘n klugspel was. Die aanval vanuit Lusaka op Voortrekkerhoogte sou nooit kom nie. Ná die verbrokkeling van die Sowjetunie en met Rusland onder Boris Jeltsin was die kanse vir so iets nog minder as nul. Al wat die ANC-SAKP kon pleeg, was lukrake terreur, net soos die huidige kriminele “vryheidsvegters” wat oumense, vroue en kinders aanval, steeds met so ‘n “strategie” besig is.

Chris Louw skryf in een een van sy boeke dat FW de Klerk ná die aanvaarding van dier sogenaamde “Rekord van verstandhouding” teenoor Roelf Meyer uitgeroep het: “Maar my God, Roelf, jy het ons mos nou uitverkoop!”

Die mengsel van verraad en onnoselheid waarmee De Klerk, Meyer en die hele Afrikaner-elite destyds gehandel het, verteenwoordig ‘n frats van die geskiedenis. Daar was niks onvermydeliks aan die ANC-SAKP se oorname van Suid-Afrika nie. Rooi Joe Slovo en Rooi Ronnie Kasrils kon nie hul geluk glo toe die eens trotse, geharde Afrikaners soos lafaards kapituleer nie!

Op daardie oomblik toe FW, die vrome Doppertunis (sien Leon Lemmer se rubriek oor dié term), die Here se naam ydellik teenoor Roelf Meyer gebruik het om sy geknoei by Kodesa beskryf, het ‘n lot ons getref wat veel erger as die Vrede van Vereeniging was toe Chris de Wet en ander huilend hul Mausers moes stukkend slaan en trou teenoor die Koningin van Engeland moes sweer.

Ten minste is daar by Vereeniging ooreengekom dat ons weer op ‘n stadium selfbeskikking oftewel “selfregering” sou ontvang. In 1994 is die Suid-Afrikaanse nagmerrie van heel die twintigste eeu en waarteen PW Botha hom ook telkens verset het, bewaarheid: die diktatuur van getalle. Massa-oorheersing. Die “massamens” waarvan die Spaanse filosoof Ortega y Gasset gepraat het, het oorgeneem, aangevuur en gerig deur ‘n klein, geslepe (en merendeels blanke) kommunistiese minderheid. In die agtste hoofstuk van sy boek oor Massas en mag, getitel “Waarom die massa by alles inmeng en waarom hulle altyd gewelddadig inmeng”, skryf Ortega:

“Eens en vir altyd, aanvaar [die massamens] die arsenaal van gemeenplase, vooroordele, halfbegrepe idees of gewoon holle woorde wat lukraak in sy verstand opgestapel het, en met ‘n stelligheid wat slegs deur sy geslepenheid verklaar kan word, is hy bereid om hulle oral af te dwing. Dis wat ek in my eerste hoofstuk as die kenmerk van ons tyd neergelê het; nie die vulgêre wat glo dat hy supervoortreflik en nie vulgêr is nie, maar dat die vulgêre die reg op vulgariteit verklaar en afdwing, of vulgariteit as ‘n reg.”

Vulgariteit as ‘n reg. Dis ‘n moontlike definisie vir die Suid-Afrikaanse pseudo-demokrasie. Om deur histeriese propaganda (veral rondom die gewaande begrip “apartheid”) en rassekwotas oral jou wil af te dwing: die reg om alles tot die laagste gemene deler te laat daal. Soos Leon Lemmer ook erg apropos verduidelik, gaan dit selfs by sport nie meer daaroor om te wen nie:

In sport word die term “ontwikkeling” met swartes geassosieer. Dít word ‘n prioriteit gemaak pleks van om te wen. Mahatlane se aandag is op swart spelers toegespits. Wit spelers word glad nie genoem nie.

Solank daar nog iewers iets “ontwikkel”, selfs al is dit van die wal af in die sloot, op pad na groter vulgariteit, is dit binne die massadenke van die kommunis en Afrofascis, voortreflik.

Vir die voorstander van massa-oorheersing wat tans binne die globale Anglo-Amerikaanse imperialisme moet geskied, is die verlies aan orde, waardes, standaarde, skoonheid en voortreflikheid – die “morsigheid” waarvan Rapport vandag praat – niks. ‘n Einde aan die klugspel van die ANC-SAKP se “burgeroorlog” en militêre oëverblindery of die blote verskuiwing daarvan na ‘n ander retoriese verhoog, is al wat saak maak.

Orde, waardes, standaarde, skoonheid en voortreflikheid is nie kwantifiseerbaar nie. Selfs Rapport se “skoon water” is ‘n relatiewe begrip. Maar die ekonomiese bates wat Roelf Meyer iewers in 1992, soos met die “Rekord van verstandhouding” (Record of understanding) op 26 September, met ‘n pennehaal weggeteken het, is wel kwantifiseerbaar en kan in syfers omgeskakel word. Vele van die Afrikaner se kulturele bates wat oor die afgelope twintig jaar verlore gegaan het, kan insgelyks na waarde geskat word. Indien enigiemand nog nie begryp watter ontsaglike ramp die “Nasionale Demokratiese Revolusie” verteenwoordig nie, soos die ANC-SAKP heel korrek daarna verwys, sal die onderstaande lys dalk help om helderheid te bring.

1. Die verlies van soewereiniteit

De Klerk het iewers in 1998 in Londen gesê dat die aflegging van die Afrikaner se soewereiniteit en selfregering wat hy tesame met Engelssprekendes sedert 1910 geniet het, “geen maklike besluit was nie”. Hiervoor het 30 000 vroue en kinders in die konsentrassiekampe gesterf. As ons in ag neem dat vele ander volkere bereid was om hul lande deur oorloë te laat verwoes, hele ekonomieë prys te gee in die stryd om hul soewereiniteit te behou, dan wonder mens watter monetêre waarde om daaraan toe te ken? Die nasionale begroting is tans een triljoen rand. Wat sou Afrikanersoewereiniteit werd wees? Vyf triljoen rand? Tien? ‘n Triljoen dollar? Soos Cyril Ramaphosa en ander by Kodesa laggend gesê het: “Die Boere het die plaas weggegee!”
My konserwatiewe beraming: R5 000 000 000 000

2. Verlies van die Reserwebank, geldeenheid en ons goud- en ander reserwes

Gill Marcus glimlag breed, asof sy wou sê: R2 vir julle en R5 miljoen vir my! Foto: GCIS
Gill Marcus glimlag breed, asof sy wou sê: R2 vir julle en R5 miljoen vir my! Foto: GCIS

Tans is die revolusionêre “transformasie” van ons voormalige Reserwebank onder me. Gill Marcus – iemand wat blykbaar nou bande met die SA Kommunistiese Party hadhaaf – in volle swang. Presies wat van ons goudreserwes geword het, weet niemand nie. Die totale waarde van die land se buitelandse reserwes staan tans op ongeveer $50 miljard oftewel R550 miljard.
My beraming: R500 000 000 000

3. Verlies van die vyf Afrikaanse en een tweetalige universiteit

Sedert 1994 woed ‘n konstante polemiek rondom Afrikaans as universiteitstaal en die toegang van Afrikaners tot die universiteite wat hul voorouers opgebou het. Danksy die aanhoudende verraad van sowel konserwatiewe as linkse akademici, is dié stryd grotendeels verlore en het Afrikaners heeltemal beheer oor die US, die VS, die PUK, die voormalige RAU, die UP en UPE verloor.

Volgens internetbronne kos dit ongeveer $35 miljard om ‘n groterige universiteit te bou. Dus ongeveer R400 miljard per Afrikaanse universiteit, wat die grond, geboue en toerusting sou insluit.
Vervangingswaarde van ons universiteite: R2 400 000 000 000

4. Verlies van staatsmaatskappye

Tydens die twintigste eeu het die Engelse in ons land beheer oor die Brits-koloniale mynmaatskappye behou, wat in privaat- en dikwels ook buitelandse besit was. Hierteenoor het die Afrikaner staatskapitaal aangewend om nywerhede en openbare maatskappye soos Eskom, Telkom, Transnet, PetroSA (die ou Mossgas en Soekor), Yskor, Sasol en baie ander te vestig, waarvan enkeles intussen ook geprivatiseer is. Die NOK en die Openbare beleggingskommissaris het ‘n sleutelrol by die aandeelhouding in sommige van dié maatskappye gespeel en daarom het die ANC-SAKP in hul triomfantelike plundertog deur Suid-Afrika besondere aandag aan dié instellings bestee.

Afrikaners, wat in groot getalle in dié openbare maatskappye as werknemers saamgetrek was, moes die spit afbyt en is binne enkele jare etnies uit dié maatskappye gereinig.

Weereens is dit ‘n konserwatiewe beraming, maar die vervangingswaarde van dié maatskappye wat nou geheel en al onder die revolusionêre beheer van die SAKP-ANC verkeer, is die volgende:

Eskom: R1 000 000 000 000
Telkom: R20 000 000 000
Transnet: R500 000 000 000
Yskor: R100 000 000 000 (Yskor is gratis aan Lakshmi Mittal, ‘n vriende van Tony Blair, weggegee)
PetroSA: R18 000 000 000 000 (volgens 2012-jaarverslag)
Sasol: R381 000 000 000
Openbare beleggingskommissaris: R1000 000 000 000
NOK: R96 000 000 000 (volgens 2013-jaarverslag)
Denel/Krygkor: R1000 000 000

TOTAAL: R3 116 000 000 000 (R3,116 triljoen)

5. Verlies van Afrikaanse skole

Daar was ‘n verlies van meer as 1000 Afrikaanse skole. Teen vandag se pryse kos dit ongeveer R50 miljoen om ‘n skool te bou, dus:
R50 000 000 000

6. Verlies van Afrikaans as kultuurtaal

Sedert 14 Augustus 1875, is daar miljoene der miljoene man-ure in die Afrikaanse taal deur Afrikaners gestort. 300 woordeboeke is opgestel en tienduisende boeke in Afrikaans geskryf. Dít alles verkeer tans in die weegskaal. Hoeveel is Afrikaans as taal werd, ‘n bate wat ons geheel en al sal moet afskryf indien die verengelsingsproses wat met die Nasionale Demokratiese Revolusie saamgaan, voortduur?
My konserwatiewe beraming: R1000 000 000 000

7. Verlies aan grond en grondgebied

Nie net het Afrikaners alle staatsgrond verbeur wat deur vorige geslagte met belastinggeld in die algemene belang verkry is nie, maar is ook deur grondrestitusie, grondhervorming, grondeise, ens., benadeel, ‘n proses wat tans radikaliseer.

Indien Afrikaners ‘n nuwe land iewers sou moes koop, wat sou dit kos? Al argumenteer dat slegs die helfte van Suid-Afrika ons toekom, dus 600 000 vierkante kilometer, sou so ‘n koopsom teen slegs R5000 per hektaar gemiddeld = 600 000 x 100 x R5000.
Grondwaarde: R300 000 000 000

8. Verlies van munisipaliteite en infrastruktuur

Munisipale korrupsie en wanbestuur is een van die hooftemas van die sogenaamde “Nuwe Suid-Afrika”. Onder andere skuld die munisipaliteite byna R100 miljard aan Eskom. Paaie en infrastruktuur wat voorheen ten duurste gebou en onderhou is, is toegelaat om te verval en verkeer onder die revolusionêre beheer van die SAKP-ANC wat na willekeur munisipale grense trek, sy kaders na munisipale besture ontplooi, ens.
Geraamde waarde: R500 000 000 000

9. Verlies van buitelandse ambassades

Die republiek van vóór 1994 het van die beste ambassades in al die groot Westerse hoofstede beskik, wat op sigself aansienlike waarde het. Maar die simboliese waarde van daardie ambassades op skouspelagtige plekke wat die soewereiniteit van die land en sy rang tussen ander lande vergestalt, sal nie maklik weer verkry kan word nie. Slegs Suid-Afrika en Kanada beskik oor ambassades op Trafalgarplein in Londen, byvoorbeeld.
Geraamde waarde: R2 000 000 000

10. Verlies van die staatsadministrasie, weermag en polisie

Afrikaners word tans deur geweldsmisdaad, plaasmoorde, verkragtings, huisaanvalle en bedrog geteister. Hul enigste antwoord op dié toestand is die organisasie van buurt- en plaaswagte, asook privaatveiligheidsmaatskappye met personeel wat dikwels swak opgelei is en self aan korrupsie skuldig is. Voeg hierby organisasies soos die WNNR, Landbounavorsingsraad, Raad op Geowetenskappe, SABS, en ons kan sien dat die oorhandiging van die staat tydens die Nasionale Demokratiese Revolusie ‘n geweldige slag vir ons was. Voeg hierby ook die staatsgeboue waarvan sommige historiese geboue in die hart van die ou Boerepublieke en Kaapstad is, en ons kan sien watter geweldige kulturele en materiële verlies dit vir ons verteenwoordig.

Geraamde waarde van die staatstruktuur: R1000 000 000 000

Dus, die Afrikaner se totale verlies weens die 1994-revolusie, in triljoene (miljoen miljoene) rand uitgedruk:

Soewereiniteit R5,0
Reserwebank R0,5
Universiteite R2,4
Staatsmaatskappye R3,116
Skole R0,05
Kultuurtaal R1,0
Grond R0,3
Munisipaliteite R0,5
Buitelandse ambassades R0,002
Verlies van staatsadministrasie R1,0

Totale verlies: R13,868 triljoen oftewel R13 868 000 000 000.

Indien ons veronderstel dat daar steeds 3 miljoen Afrikaners bestaan wat ná die revolusie oor die aardbol versprei is, verteenwoordig dit ‘n verlies van:

R4,6 miljoen per Afrikaner!

As elke Afrikaner vandag begin spaar om die bedrag terug te kry wat Roelf Meyer en FW de Klerk in 1994 aan die SAKP-ANC oorhandig het, sal dit ons die volgende aantal jaar neem om dit weer op te maak:

Indien ons elkeen R1000 per maand spaar: 383 jaar.
Indien ons elkeen R2000 per maand spaar: 191 jaar.
Indien ons elkeen R5000 per maand spaar: 77 jaar.

In hul huidige verarmde, werklose toestand, sou Afrikaners waarskynlik gemiddeld nie meer as R2000 kon spaar vir ‘n nuwe staat, universiteite, infrakstruktuur, ens. nie. Die SAKP-ANC gaan ons ook nie van belasting vir hul revolusionêre staat kwytskeld om so ‘n spaarpoging aan te wend nie. Inteendeel, die huidige maghebber sal aanhou om ons uit te buit, ook met tolgeld op ons eie paaie. Daarom kan ons realisties aanneem dat dit ons byna 200 jaar gaan neem om van die terugslag van 1994 te herstel, indien ooit.

As ‘n mens in ag neem dat dit die twee verloorders tydens die tweede wêreldoorlog, Duitsland en Japan, ongeveer tien jaar geneem het om die finansiële en ekonomiese verliese van daardie verwoestende oorlog te bowe te kom, dan is die “vrede en versoening van 1994” erger as 20 wêreldoorloë ná mekaar!

Veg terug! Sluit aan by praag.

Oor krieket en kwotas

Hierdie dames (30 Augustus 1963 in Johannesburg) is soos rolbalspelers aangetrek, maar dit was eintlik vir pistoolskiet, want hulle was bekommerd dat swartes uit die res van Afrika die land sou aanval en wou paraat wees. Tussendeur was daar 'n pouse vir tee en toebroodjies.
Hierdie dames (30 Augustus 1963 in Johannesburg) is soos rolbalspeelsters aangetrek, maar dit was eintlik vir pistoolskiet, want hulle was bekommerd dat swartes uit die res van Afrika die land sou aanval en wou paraat wees. Tussendeur was daar ‘n pouse vir tee en toebroodjies.

deur Leon Lemmer

Tydens apartheid het die Indiese regering jaarliks in die Verenigde Nasies oor Suid-Afrika se rassebeleid gekla en strafmaatreëls voorgestel. Later het onafhanklike Afrika-lande saam in dié koortjie gesing. Plaaslik was die verweer dat Indië met sy kastestelsel nie die vinger na ons moet wys nie, want hier is geen onaanraakbares nie. Verder is Afrika-lande se binnelandse ellende en agterlikheid met die (relatiewe) voorspoed van en ontwikkeling in Suid-Afrika gekontrasteer.

Die onaanraakbares (Dalits) was die laagste van die laes in die Indiese kastestelsel, wat ruim voorsiening vir uitgeworpenes (“outcasts”) gemaak het. Die Indiese subkontinent was lank ‘n Britse gebied (die Raj, 1858-1947) wat so belangrik geag is dat die regeringshoof die status van onderkoning (“viceroy”) gehad het. Met onafhanklikheid in 1947 is diskriminasie teen Dalits verbied, maar hierdie gevestigde praktyk het uiteraard nie dadelik tot ‘n einde gekom nie. Regstellende aksie het gevolg, wat van die onaanraakbares bevoordeeldes gemaak het. Meer as 16% van die kolossale Indiese bevolking is Dalits en ‘n half miljoen van hulle het ‘n heenkome in Brittanje gevind.

‘n Vorige Britse Konserwatiewe Party eerste minister, John Major (1990-1997), het ‘n boek geskryf, More than a game: The story of cricket’s early years (London: Harper, 2008, 433p). Die boektitel is ontleen aan Thomas Hughes (1822-1896) se roman, Tom Brown’s schooldays (1857), waarin Tom van krieket sê: “It’s more than a game. It’s an institution” (p 174). Soos dit ‘n politikus betaam, beweer Major: “Of all empires, the British was the most benevolent and bequeated the most enduring legacies” (p 357).

Robert Mugabe het in 1991 van krieket gesê: “It civilises people and creates gentlemen” (p 8). Mugabe het óf nooit krieket gespeel nie óf sy stelling is vals. Samuel Johnson (1709-1784) het krieket in sy woordeboek (1755) gedefinieer as “a sport of which the contenders drive a ball with sticks in opposition to each other” (p 66). Vanweë die tradisionele Britse beleid van rassesegregasie kon Indiërs voor onafhanklikheid nie lid van ‘n krieketklub vir Europeërs word nie (p 194).

Indiërs was self nie vry te pleit van rassediskriminasie nie. “Inter-racial rivalry was fierce … Both Parsees [Zoroasters/Mazdaists] and Hindus restricted membership of their clubs to the upper-classes. Low-caste Indians were not welcome. Snobbery and exclusivity were not solely the prerogative of the British” (p 195). ‘n Uitsondering is met Palwankar Baloo (1876-1955), ‘n onaanraakbare, gemaak omdat hy ‘n uitstekende draaibalbouler was. Hy is as lid van ‘n Hindoe-klub toegelaat, “although caste taboos meant that he was left to eat and drink outside the pavilion. Indian caste restrictions mirrored Victorian social exclusion in an extreme form” (p 198). Baloo is nooit toegelaat om kaptein van ‘n span te wees nie.

In die Wes-Indiese Eilande is krieket van die begin van die 19de eeu deur klubs gespeel wat eksklusief vir wittes was (p 204). ‘n Kritikus het dit “illiberalism” genoem (p 206). Hulle eerste buitelandse kriekettoer was na die VSA en Kanada in 1886. Die Wes-Indiese span het uitsluitlik uit wit spelers bestaan (p 205). ‘n Aktivis, Pelham Warner, het daarop aangedring dat “any touring side going to England must include ‘four or five’ black players” (p 206). In 1900 is vyf swartes (p 207) en in 1906 ses swartes (p 208) in die toerspan ingesluit. Deesdae is die span heeltemal swart en geen aktivis opper beswaar nie. Major veroorloof hom die volgende opmerking: “Warner’s brave and far-sighted advocacy of racial inclusion is a refreshing example of the kind of enlightened attitudes that allowed Britain to rule its Empire with dexterity, and to give up its colonial possessions so deftly when the time arose” (p 206).

Wat in die Wes-Indiëse Eilande gebeur het, word in die nuwe Suid-Afrika vordering met transformasie en met die toepassing van die kwotastelsel genoem. In volgende rondtes moet daar elke keer meer (en in elk geval nie minder nie) nie-wittes in die span wees, anders word dit as ‘n terugwaartse stap beskou. Demografie word gou bygesleep, wat in die nuwe Suid-Afrika beteken dat alle sportspanne eintlik 80% (of minstens Fikile Mbalula se 60%) swart moet wees. Hieruit moet nie afgelei word dat spanne 20% nie-swart moet wees nie. Die openingswedstryd in die plaaslike 2010 Wêreldbeker-sokkertoernooi is gespeel sonder ‘n enkele wit Suid-Afrikaanse speler op die veld. Daar word suiwer rassisties verwag dat die getal nie-wit (en veral swart) spelers in ‘n sportspan progressief meer en die getal wit spelers al hoe minder moet word. As ‘n span een keer ‘n nie-wit (en veral swart) afrigter gehad het, moet die volgende een ook nie-wit (en verkieslik swart) wees, anders word dit as ‘n terugwaartse stap en as ‘n transformasieramp bestempel.

Die blanke Ray Jennings, wat jare lank as paaltjiewagter en kolwer met eer in die nasionale krieketspan diens gedoen het, het minder as twee maande gelede as afrigter groot sukses behaal deur die Suid-Afrikaanse onder-19-krieketspan tot sege in die Wêreldbekertoernooi te lei. By sy terugkeer was sy vergoeding nie, soos verwag kon word, dat hy outomaties in sy pos heraangestel is nie. Nee, hy is aan die vernedering onderwerp dat hy heraansoek om sy pos moet doen. Erger, sy aansoek was nie suksesvol nie.

Immer transformerend het Krieket Suid-Afrika (KSA) Lawrence Mahatlane as afrigter aangestel; ‘n mens wat slegs pigmentasiegewys bo Jennings uitgestyg het. Daarby het KSA die grenselose vermetelheid gehad om amptelik te verklaar “dat dit heeltemal onregverdig sal wees om te sê dat politiek ‘n rol daarin gespeel het” (Die Burger, 24 deser, p 28). KSA sou dit myns insiens nie waag om ‘n swarte te behandel soos met Jennings gedoen is nie. Van blankes word eenvoudig verwag om na die groter prentjie te kyk. Daardie prentjie is nie swart-en-wit nie. Daar word veronderstel dat wittes daarmee vir lief mee moet neem dat die prentjie eintlik net swart is.

Christo Buchner onderskei hom van ander sportjoernaliste deur nie altyd polities korrek te wees nie. Oor Jennings se ontslag skryf hy dat dit “verregaande is … om te wil beweer politiek het geen rol in die besluit gespeel nie .” Buchner lys dan sommige van Jennings se afrigtingsuksesse. “Sou die gerug ook waar wees dat Jennings uitgewerk is omdat hy enkele jare gelede nie die seun van ‘n senior krieketadministrateur, wat deel is van die sogenaamde Kaapse kabaal, gekies het vir die o.19-span nie, sal dit net nóg ‘n aanklag wees teen administrateurs wat eie belang bo dié van die spel plaas” (Die Burger, 25 deser, p 19).

Mahatlane is die soort afrigter wat KSA behaag, want “hy wil die ontwikkeling van die spel ‘n prioriteit maak … ‘Ek kan identifiseer met die uitdagings wat daar is om swart spelers na vore te bring'” (Die Burger, 25 deser, p 20). Opvallend is Mahatlane se gebruik van die geliefkoosde ANC-woord “uitdaging.” In sport word die term “ontwikkeling” met swartes geassosieer. Dít word ‘n prioriteit gemaak pleks van om te wen. Mahatlane se aandag is op swart spelers toegespits. Wit spelers word glad nie genoem nie.

Die gewraakte Engelse krieketspan uit 1968 waarvan die toer afgestel is. Die gekleurde speler Basil d'Oliviera sit voor, heel links.
Die gewraakte Engelse krieketspan uit 1968 waarvan die toer na Suid-Afrika afgestel is. Die gekleurde speler Basil D’Oliviera sit voor, heel links.

Na die oorlye van Basil D’Oliveira (1931-2011) is tot vervelens toe melding gemaak van hoe sleg hy deur die “apartheidsregime” behandel is. Hy was van Indies-Portugese oorsprong, het in Kaapstad krieket gespeel, maar in 1960 na Engeland uitgewyk. In 1968 is hy as ‘n plaasvervanger vir die Engelse toerspan na Suid-Afrika gekies. Die Vorster-regering het hom egter toegang geweier en die Engelse het toe die toer afgelas. In die nuustydskrif Time (4.12.2011) het Trevor Manuel na D’Oliveira se dood uitgevaar teen die “oppressive apartheid regime” en die UDF/ANC-slagspreuk herhaal: “No normal sport in an abnormal society.”

Die vraag kan gevra word: Is die nuwe Suid-Afrika ‘n normale samelewing? Is dit waar, soos die ANC so graag en so dikwels beweer, dat ons nou ‘n nie-rassige samelewing het? Is swart bevoordeling en die gevolglike wit benadeling normaal? Is sport- en ander kwotas normaal? Is dit wys om die doel van mededingende plaaslike en internasionale sport te verydel deur te verwag dat minder verdienstelike swart spelers suiwer op grond van ras of kleur bo meer verdienstelike wit spelers ingesluit moet word? Dit is ‘n waarheid soos ‘n koei dat mense as indiwidue en as groepe verskil. Waarneming dwarsoor die wêreld toon dat party groepe in sommige sportsoorte beter as ander vaar: swartes in bv hardloop en boks, wittes in bv tennis en swem. Dui die sosiogeniëring van die ANC op normaliteit of ideologiese irrasionaliteit?

Oor die Indiese gene van D’Oliveira is daar meer te sê. In Engeland was daar ‘n Indiese krieketspeler, KS Ranjitsinhji (1872-1933), wat in 1896 uit die Engelse span vir die eerste toets teen Australië gelaat is omdat geredeneer is dat hy nie ten regte Engeland kan verteenwoordig nie (Major, p 318). In hierdie verband was daar ook druk van die Britse regering. Toe hy wel vir die tweede toets gekies is, het hy sportief verklaar dat hy sal speel mits die Australiese span nie beswaar het nie. Hulle was tevrede en hy het vir Engeland gespeel. Hierdie billikheid het in die geval D’Oliveira ontbreek. In 1899 was daar weer ‘n poging om Ranji uit die Engelse span te hou. Major noem die voorsitter van die keurkomitee “pig-headed” (p 328).

Oor die Kaapse afkoms van D’Oliveira is daar ook meer te sê. Charles Lawrence het in 1868 ‘n krieketspan bestaande uit uitsluitlik Australiese inboorlinge na Engeland gebring vir wedstryde teen klub- en graafskapspanne. Hulle “amused spectators with exhibitions of how to throw a boomerang” (p 221). In 1878 het die eerste amptelike Australiese krieketspan Engeland besoek. Die toeskouers was verbaas dat dit ‘n eksklusief wit span was (p 226).

Vir Suid-Afrika se eerste kriekettoer na Engeland in 1894 is Krom Hendricks, ‘n bruin snelbouler, as spanlid gekies. Die Britsgebore eerste minister van die Kaapkolonie, Cecil Rhodes (1853-1902), het Hendricks se insluiting geveto “on the spurious grounds that he didn’t want Hendricks to be subjected to insulting native stereotyping, such as the endless requests for demonstrations of spear-throwing that had beset the Australian Aboriginal tour of England a quater of a century before. He was quoted as saying, ‘They would have expected him to throw boomerangs during the lunch interval’ … Rhodes’s real intention was to enable an all-white team to travel, and Hendricks was excluded” (p 202).

Wit Suid-Afrikaanse rugbyspanne was in die apartheidsera nie in Nieu-Seeland welkom nie, maar eksklusief Maori-spanne word in die nuwe Suid-Afrika toegelaat. Die verskil is glo dat eersgenoemde politiek- en laasgenoemde kultuurgebaseer is. In die vorige eeu het internasionale sportliggame venynig met woord en daad teen wit Suid-Afrikaanse sportspanne te velde getrek. Deesdae is daardie selfde liggame stil oor diskriminasie teen wit sportmanne. Daar word met verskillende mate gemeet.

Die jongste is dat die bruin en gewese Springbok-vleuel, Chester Williams, “glo Suid-Afrika kan transformasie aanhelp met ‘n aparte span soortgelyk aan die Nieu-Seelandse Maori’s” (Die Burger, 23 deser, p 18). Dit is die ou storie: wittes moet inklusief wees en mag nie ‘n aparte span vorm nie. Nie-wittes, daarenteen, mag eksklusief wees deur wittes uit te sluit. Apartheid word ‘n misdaad teen die mensdom genoem as dit wittes bevoordeel. As soortgelyke rassediskriminasie ter bevoordeling van nie-wittes toegepas word, ontvang dit goedkeuring en lof. Dan word na rassediskriminasie met mooi woorde soos “regstelling” en “bemagtiging” verwys. Die gediskrediteerde woord “apartheid” word dan nie gebruik nie.

Die voorafgaande toon dat daar heelwat skynheiligheid in die politiek en sport is, dat rasse-segregasie nie ‘n Afrikaner-uitvinding is nie, dat rassediskriminasie nie net by wittes voorkom nie, asook dat raskwotas in sport en die geval D’Oliveira nie uniek is nie. As aktiviste oor meer agtergrondinligting beskik het, kon hulle verkieslik minder oor ‘n geval soos D’Oliveira gekraai het. In die bedryf waarin aktiviste hulle bevind, word woord en daad egter nie maklik deur feite gekniehalter nie.

Toekomsscenario’s: Adamastor en Raka

adamastor 2deur Leon Lemmer

In die vorige eeu is talle toekomsscenario’s oor Suid-Afrika gepubliseer. In daardie stadium was daar rede om te dink dat die land ‘n blink toekoms kon hê. Maar daar was ook pessimiste wat pleks van ‘n utopie ‘n distopie voorsien het. Ek het reeds Arthur Keppel-Jones s’n bespreek (Praag 16 Maart). Vandag gaan ek die aandag op nog twee voorbeelde, Adamastor en Raka, vestig omdat pessimisme deesdae meer vanpas as optimisme is.

Beskawing in Suidelike Afrika dank sy begin aan die ontdekkingsreise wat Europese seevaarders onderneem het. Die Portugees Luis Vaz de Camoëns (1524-1580) het in 1572 sy epos Os Lusíadas (Die seuns van Lusus) gepubliseer; dus 80 jaar voor die aankoms van Jan van Riebeeck aan die Kaap. Lusus is volgens oorlewering die held van Lusitania (die Romeine se naam vir Portugal) van wie alle Portugese afstam. Sowat ‘n tiende van hierdie verhalende gedig (kanto V, stansas 37 tot 60) handel oor die suidpunt van Afrika. Dit verwys na Vasco da Gama (1469-1524) se wedervaring met die mitiese figuur Adamastor toe Da Gama in 1497 om die Kaap van Storms gevaar het. Die konteks is die Portugese ontdekkingstogte. Camoëns het self in 1553 in stormagtige weer om die Kaap na die Ooste gereis en by sy terugkeer van 1567 tot 1569 noodgedwonge tyd in Mosambiek verwyl.

Camoëns was bewus van die teenspoed wat sommige seevaarders getref het. Bartholomeu Dias (1450-1500) het in 1488 om die Kaap gevaar. Die weer was op sy heenreis so stormagtig dat hy die Kaap eers op sy terugreis gesien het. Hy het dit Cabo Tormentoso (Stormkaap) genoem. Dias het as lid van Pedro Alvares Cabral (1457-1520) se ekspedisie na die Ooste naby die eiland Tristan da Cunha in ‘n storm verdrink. Francisco d’Almeida (1450-1510) het saam met 57 ander Portugese tydens ‘n skermutseling met inboorlinge in Tafelbaai gesterf. Die Portugese skip Sao Joao het in 1552 op sy terugvaart van Indië aan die Natalse suidkus gestrand. Meer as 100 van die meer as 600 mense aan boord het verdrink. Manuel de Sousa de Sepúlveda (1505-1553), sy vrou, hulle twee kinders en ander oorlewendes het besluit om na Delagoabaai in die noorde te stap. By die Komatirivier is hulle deur inboorlinge van al hulle besittings beroof. Net sowat 200 van die opvarendes het die tog oorleef. Sepúlveda en sy vrou is onder diegene wat omgekom het. Van vroeg af het Europeërs dus nie lewenssekerheid in Suidelike Afrika gehad nie.

My uiteensetting is gebaseer op OJO Ferreira se boek, Adamastor, Gees van die Stormkaap (Hatfield: Die outeur, 1995, 64p). Vir Camoëns was die gierende wind die stem van die grusame Adamastor. Nadat die seenimf Thetis geweier het om Adamastor se liefde vir haar te beantwoord, het die gode hom “in ‘n skurwe berg aan die suidpunt van Afrika verander, waar hy die suidelike see moet bewaak en die dood moet bring aan die seuns van Lusus [dus die Portugese] wat hom wou omseil. Dit is Adamastor se lot dat hy vir ewig omring word deur die see, tegelyk die ryk wat hy wou verower en die tuiste van sy geliefde wat hom verwerp het” (p 27). Dit herinner aan die lot van Afrikaners wat deesdae verworpe voel al het hulle eeue lank hierdie land lief gehad.

Adamastor het “die beliggaming geword van die gevare en verskrikkinge waarmee seevaarders te kampe gehad het” (p 7). Camoëns was intens bewus van “die magte en gevare wat die Portugese kultuur in die vreemde bedreig het … So het die reus Adamastor waarskynlik in sy ontstelde gemoed gestalte gekry” (p 7). Afgesien van die klaarblyklike verwysing na Adam kan die naam Adamastor afgelei word van die Griekse woord adamastos wat “ongetem” of “wild” beteken. Hierdie monster word “die verpersoonliking van die gevare van die see” (p 17) en ook van die kontinent.

“Wanneer Vasco da Gama en sy vloot die Kaap van Storms nader, steek ‘n donker en vreesaanjaende wolk bo hulle hoofde op wat die vorm van ‘n gespierde en monsteragtige wese aanneem … In ‘n lae en vreesaanjaende stem het hierdie reus die seevaarders verwyt wat op die see vaar waar hy so lank geheers het … Hy voorspel dan ook onheile, strandings en lewensverlies vir diegene wat die Kaap van Storms sou omseil” (p 19). Daar word gewag gemaak van “‘n duister toekoms” (p 35), dat “paal en perk” aan die Afrika-vasteland gestel word en “my rampspoed sou ewig duur” (p 36).

Hieruit volg die siening dat “die binneland van Afrika boos, donker, wraaksugtig en ongeskik vir menslike bewoning is” (p 47). Volgens sommige is Adamastor “‘n simbool van die mens se uittarting van die natuurelemente” (p 48). Volgens ander is hy ‘n “simbool van al die rampspoed en gruwels van die Portugese seevaartgeskiedenis” (p 49). Wat duidelik is, is dat Europeërs kwalik kan verwag om ‘n veilige tuiste in (Suidelike) Afrika te vind.

Soos verwag kon word, het Camoëns se epos neerslag in die Suid-Afrikaanse letterkunde gevind. Roy Campbell (1901-1957) het ‘n bundel Engelse poësie, Adamastor (1930), gepubliseer terwyl hy in Engeland gebly het. Later het hy lank in Spanje en Portugal gewoon. In die Afrikaanse poësie maak Dirk Opperman (1914-1985) in sy bundel Negester oor Ninevé (1947) melding van “Adamastor, wat skuil in die wier, in die mis, bruin mensies en eenhoring-dier” (Ferreira, p 31). “Eenhoring-dier” verwys na die mitiese aard van Adamastor. Hoe ‘n mens by “bruin mensies” kon uitkom, word deur André P Brink in sy novelle, Die Eerste Lewe van Adamastor (Kaapstad: Saayman & Weber, 1988, 78p), aangetoon. Die Kaapse slawe van eeue gelede is seker Brink se voorkeuronderwerp; nie ‘n aktuele onderwerp soos plaasmoorde nie.

Brink noem dat verwoesting, wanhoop en dood deel is van die skipbreuke en ander katastrofes in Camoëns se “somber profesie” (p 3). Camoëns maak melding van Adamastor se swart mond en geel tande. Dit gee aanleiding tot verontwaardiging by Brink, wat toe nog in sy oorverligte stadium was: “Liewe Here, ek protesteer teen die blatante rassisme” (p 2). Brink borduur voort deur te skryf dat ‘n mens “vandag swaar sluk aan die verwronge rassevooroordeel wat spreek uit daardie bepaalde beeld van die magtige Kaap, geheim en groots, met sy negroïede skedel en boosaardige swart liggaam” (p 4). (Van Wyk Louw se beskrywing van Raka is veel erger, soos ek hieronder aantoon.)

Brink se novelle neem die vorm aan van wat hy noem ‘n “oerteks” waarmee hy Camoëns se “16de eeuse, Europees gesentreerde weergawe” met ‘n (Suid-Afrikaanse) 1980’s-weergawe wil vervang (p 4). Dan volg sy verhaal van ‘n swart Adam, T’kama Grootvoël, en ‘n wit Eva, wat Khois deur T’kama genoem word. Nou is die tafel vir Brink gedek om oor een van sy gunstelingonderwerpe te skryf, naamlik seks oor die kleurgrens heen. In haar resensie maak Joan Hambidge melding van die “snydende kommentaar op kolonialisme en die witman se onbegrip vir die Afrika-kultuur” (Beeld, 18.07.1988, p 8). Brink haal TS Eliot (1888-1965) aan: “This is the use of memory: for liberation … from the future as well as the past” (p v). Maar ‘n mens kan byvoeg: daar moet liefs nie selektief onthou word nie.

Brink se storie begin in Algoabaai (deesdae dikwels, na aanleiding van die metropoolnaam, verkeerdelik Nelson Mandela-baai genoem). Daar word gemaak asof die Kwaaimense, of Xhosas, soos die Khoi en San, reeds “ontelbare tye al daar” is (p 5). Die verhaal is Khoi-San-gesentreerd. Hulle het glo “meestal goed klaargekom” met die Xhosas (p 35). Vir hulle lyk wittes “almal eenders” (p 6). Die wittes kom met skepe en gee dan rook-, kou- en drinkgoed aan die inboorlinge om hulle sag te maak, maar “die vreemdelinge nie net tevrede is met presente gee nie: hulle wil ook hê. En eerste wat hulle wil hê, is vrou” (p 9). Hulle wil ook vee hê.

Die inboorlinge word positief en die wittes negatief uitgebeeld. Wanneer die inboorlinge die wittes gewaar, sit hulle hulle pyle eenkant sodat die wittes moed kan skep (p 8). Die wittes is dom of bang of albei (p 8). Wanneer ‘n wit vrou haar alleen en kaal in die water was, tel T’kama haar klere op met die edele doel om dit vir haar aan te gee: “ek is mens nes sy” (p 13). Sy vlug na ‘n roeiboodjie maar sy kom nie weg nie. Hy dra vir haar geskenke aan en vat aan haar skouer “om haar tot bedaring te bring” (p 16). Sy takel hom met die roeispaan, waarop hy dit uit haar hande pluk “en haar ‘n hou teen die kant van die kop moker” (p 16).

T’kama sien niks verkeerd daarin om hierdie vrou vir hom te eien nie, want die wittes “het toe mos al hoeka van ons s’n gehad” (p 16). Spoedig skiet die wittes nie net op die mans nie, maar ook op die vroue en kinders (p 17). Wanneer ‘n witte skrams met ‘n pyl getref word, “het hy soos ‘n bobbejaan tekere gegaan” (p 21). T’kama is so voorbeeldig dat hy keer as sy mense die wittes se lyke wil stroop (p 21). Die vier skepe vertrek sonder die wit vrou. Maar “dat dit nog lank nie die end was van bloed nie” (p 19).

Hierna trek T’kama met die wit vrou, Khois genoem, en sy volgelinge die binneland in. “Hier sal ons nie kan bly nie. Die kus is aangerand, ‘n jongvrou is ingeneem. Ons moet oppak en trek die land in” (p 24). Die inboorlinge is skepties oor die wit vrou se teenwoordigheid. “Sy is nie van ons nie” (p 27). “Jy moet ‘n vrou onder jou eie mense uitsoek” (p 38). T’kama se taak of probleem is: “Hoe ek haar makgemaak sou kry” (p 26). Die storie draai om T’kama se bynaam, Grootvoël: “Dit was agter hom aan dat ek geloop het” (p 34). Heelwat later sê die wit vrou: “Ek verstaan niks van jou of jou mense of hierdie godverdomde land nie. Waar kan ek heen? My eie mense is weg … Wat soek ek hier?” (p 58). ‘n Kulturele verskil wat uitgewys word, is: “Onder ons was daar niemand wat kon swem nie, dis nie ons aard nie” (p 63). [Waar gaan Fikile Mbalula 60% swartes vir die nasionale swemspan kry?]

Mettertyd keer T’kama met Khois en hulle kind terug na Algoabaai. In die binneland het hulle swaar gekry. “In hierdie angsaanjaende landskap het selfs die klippe gebars om te groei” (p 61). “Is die hele land nie eintlik been wat maar net effentjies toegemaak het onder ‘n lagie grond en klip en boom en bos nie?” (p 70). Een van die volgelinge se gesig was “soos ‘n landkaart wat gewys het waar hy oral was” (p 66). Die wit vrou is in Algoabaai terug “na die naaste skip” (p 71). “Dis waar sy vandaan kom, dis waar sy hoort” (p 74).

Vergesogte vertolking is, volgens Brink, “wat met die werklikheid gebeur wanneer skrywers dit beetkry” (p 3). ‘n Vergelyking van sy teks met dié van Camoëns toon dat sy vertolking so vergesog is as wat kan kom. Hy kon sy novelle goedskiks sonder verwysing na Adamastor geskryf het. Brink het eintlik maar uitdrukking aan sy destydse oordrewe liberalistiese en humanistiese oortuigings gegee. Wat Brink tog by my as leser tuisbring, is dat daar kwalik van Europeërs verwag kan word om Afrikane te word. Daarvoor is die kultuurverskille te groot.

Die tweede toekomsscenario is in NP van Wyk Louw (1906-1970) se boek, Raka (Kaapstad: Nasionale Boekhandel, 8ste druk, 1958, 32p), wat in 1941 verskyn het. Hierdie epiese gedig vertel die verhaal van Raka en Kokie en hulle stryd, wat by nabaat in sommige maar beperkte opsigte (soos ek hieronder aantoon) met onderskeidelik Nelson Mandela en FW de Klerk geassosieer kan word. Die konteks van Louw se verhaal is swartes in (Suidelike/Suid-) Afrika.

“Raka, die aap-mens, hy was nie kan dink, wat swart en donker is, van been en spier ‘n lenige boog, en enkeld dier … het êrens deur die groot moerasse gekom … Hy was geen boorling van die ruim gebied” (p 5). Hy het “‘n vreemde dans gevoer uit sy land” (p 6). Sy oë is “diep uitgehol, die mondgat uitgegrawe en skewerig vol wit doringtande, en skaamteloos groot die skaamte … ‘Raka, die sterk man’ … tot alles voor Raka se voet gebreek gelê het en trug in die klei geweek waaruit dit gehaal was” (p 11).

Daarteenoor is daar Koki wat “vermoed dat daar veel kwaad in aantog deur die bloed van sy besete mense was” (p 8-9). “En uiteindelik het Koki aan sy hart gewaar dat hy hier aan ‘n grens was, ingeperk teen iets wat donker is en dom en sterk” (p 13). “Tot voor hom op ‘n sestig tree lank en swart, Raka gestaan het … die Swarte het bloed aan bors en bek gehad, en by sy voete ‘n sebra op die vertrapte plaat – die fraai dier van die wit daeraad … toe hy Koki gewaar, het hy aapagtig in die gras baljaar, gebuitel met swart bene in die lug” (p 14).

“Koki het stil die vriendelikheid aanskou en koud geril, en van die ding se sotheid omgedraai – want sonder skild en skerp asgaai het hy die veld gekies -; maar agter hom het hy verwoede snork en voete hoor kom toe hy wegdraai; hy ‘t omgespring – en in sy steë het die groot ding bly steek en grynsend truggetree, verwoed, maar bang, en half verlee oor iets wat so ver buite die begrip van sy swaar brein was, en die swart lip het weggekrul van die wit tande; so ‘t Koki rugwaarts uit die lande van die swart dierlikheid gekeer” (p 15).

Koki het gesê: “Raka, die groot dier, moet dood … Die swart dier sal nie van julle wyk; … tot niemand meer wild is vir sy bot hand; maar dan sal jul hek se rieme en bande op ‘n vreemde nag slap word en los, en Raka sal uit die bose bos kom en tussen ons vure sit en bly. Moet hy hier wees? Ken Raka … ons fyn, fyn net van die woord …? Ken hy die vuurgeheim? Het hy die vaal drade van die katoen leer spin en weef en in die kleurpot week? … Die snel dier moet dood of hy sal heers oor ons, en groot en lang pyn bring” (p 16).

“By die vure was woorde … van ‘Raka is vreedsaam,’ ‘Raka is nie sleg,’ ‘Soos hy gekom het, gaan hy ver weg en geeneen sal weer van hom weet'” (p 18). “Net Koki … het … stil begin gaan die pad wat geen mens terug kan loop” (p 19). “En toe ‘t hy die blink asgaaie se punte oor die gladde slypsteen laat draai … en aanhoudend het hy die sterflied van sy stam, nie die krygslied, gesing, want Raka ‘t hy geweet was ‘n vreemde ding, meer as ‘n dier, maar nog nie mens” (p 23). “Hier ‘t hy die nat spoor gekry in die modder en gevolg en verloor in die poele en weer gekry – die swaar ding se sleepsel waar hy breek en plas en dring deur die hoogste riete … maar toe hy kyk na sy vingers en die yl bloed wat die snyruigtes gelaat het, het die groot dier skielik, geluidloos, uit die warm wier en slik opgestaan en wit gelag” (p 26).

“Dié nag het … Raka … skreeu-skreeu gekom tot kort teen die kraal … sy skreeu was woes van pyn en wraak … digby mekaar langs die wal van die breë water af het die skaar na Koki gesoek. Teen die skemering … ‘t hulle hom gekry in die verskeurde papkuil en die poel waar hy, half in die modder getrap, op die skag van sy stukkende spies gelê ‘t, en die krag en die woede van die swart dier kon hulle sien aan die liggaam en die spore en die pap riet en die skild wat geskeur was en diep ingetrap in die koue klei … maar bloed het ook getap en bruin gestol op waterplant en blaar langs die sleepsel waar die Swarte swaar deur die moeras gebreek het na die digte woud; toe het hulle haastig vir Koki wat koud en styf was soos ‘n bok, op die skouers gelig en die kraal gesoek” (p 27-28).

Die oudste van die vroue het “gesing van die ver tyd toe Koki se vader ‘n sterk man was” (p 28) “en toe ‘t sy die swart dier genoem wat lê in die nag … en Koki se moed … hoe hy uitgedans het om in die swart woud te stry teen iets wat beestelik en magtiger is … van verlore menslikheid; van die klein kraal wat in die swart bome lê en snags straal met sy vure; en sy ‘t gekla: wie hom nou sal red teen die groot dier wat wag, wie sal belet dat hy inkom en heers? … dat die edelste wagter koud lê langs sy vuur, en sy stam lê oop soos ‘n ou kraal in die gras” (p 29).

Terwyl een skreeu van Koki se krag en ratsheid (p 30) het ‘n ander gesê: “Maar Raka was sterker … Die swakste moet buig” (p 31). “Toe was Raka met sy apespring skielik groot in die lae vure se kring: die hek se rieme was slap gebind waar die Swarte reeds in die vrou en kind en die woord van die manne se liedere was … die swart lied is saamgegil met die eerste krete, toe ‘t die bloed geloop … en daar waar Koki se liggaam koud en stil in die gras was, die harder gebrul van die nuwe woede, wat die hutte vul, en die breek en die skeur” (p 31).

“In die môre vroeg het hy naby die hek gelê … en opgestaan later toe dit warm word, en uit die potte die water gedrink en weer by die hek gaan wag” (p 31-32). Later het Raka “hulle maar gedwee en sku om water en kos laat gaan; en Raka, die skelm dier, het opgestaan en hulle laat loop, en self naby gaan jag; maar niemand het gewaag om met een slag die smal hek ooit weer teen hom te sluit” (p 32).

Die Adamastor- en die Raka-verhaal toon talle ooreenkomste. By albei is daar sprake van bloedvergieting, van kultuurbedreiging, van skeptisisme teenoor vreemdelinge. Albei die hooffigure het groot skaamtes. Die kleur van sowel Adamastor as Raka se tande word genoem, maar anders as Adamastor se geel tande wat Brink aanstootlik vind, is dit darem onwaarskynlik dat Raka se wit tande maklik rassisme genoem sou word. Maar die beklemtoning van Raka se swart kleur sal deesdae deur baie as rassisme gebrandmerk word. In die openbare pers word die kleur van nie-wit misdadigers polities korrek tans nooit genoem nie. As ‘n nie-witte presteer, word sy/haar kleur egter uitdruklik genoem: eerste swart man wat dit bereik; eerste swart vrou wat dat behaal, ens.

Die politieke klimaat by Brink en Louw verskil hemelsbreed. Louw het sy teks aan die begin van die 1940’s gepubliseer en Brink syne aan die einde van die 1980’s. Daarby was Louw se politiek (in hedendaagse perspektief) regs en gematig, terwyl Brink s’n links en radikaal was. “Ek glo vas dat geen behoorlike storie ooit vertel kan word sonder ‘n politieke dimensie nie” (André P Brink, ‘n Vurk in die Pad, Kaapstad: Human & Rousseau, 2009, p 226).

Die verskille in die twee tekste is meer opvallend as die ooreenkomste. Die Brink-verhaal stel die wittes as dom voor, terwyl dit in die ander verhaal die swart Raka is wat dom genoem word. In eersgenoemde gaan die witte soos ‘n bobbejaan tekere, terwyl dit Raka is wat aapstreke uithaal. In Louw se teks, anders as by Brink, is daar ‘n duidelike kwalitatiewe voorkeur vir ontwikkelde kultuur, naamlik vir taal en die vermoë om vuur te maak en te weef. By Brink is dit die wittes wat uit die land moet padgee, terwyl die swarte, naamlik Raka, gekom het om te bly. (Die “wit daeraad” verwys na ‘n dooie sebra; nie na goeie vooruitsigte vir blankes nie.)

Meer as sewentig jaar na die verskyning daarvan wil ek nie te veel van die hedendaagse plaaslike politieke werklikheid in Louw se teks lees nie. Maar in daardie opsig bied die teks ongetwyfeld baie moontlikhede. “Oor die vraag wat Van Wyk Louw met hierdie grootse gedig wil sê, is daar heelwat gespekuleer … Louw self het by geleentheid gewys op ‘die biologiese feit dat die vergeestelikte mens wat op ‘n hoër kultuurtrap staan, in die algemeen veel stadiger aanwas as die minderbevoorregte … en dat hierdie proses op die lange duur ‘n groot bedreiging vir die geestelike beskawing van die Westerse mens kan beteken” (JC Kannemeyer, Die Afrikaanse Literatuur, 1652-1987, Pretoria: Academica, 1988, p 139-140). Louw was dus bewus van die swart gevaar en daar was by hom geen sprake van die gelyk- of eendersverklaring van alle mense nie.

Van deurslaggewende belang is dat Raka ‘n dier is en nie ‘n mens nie, sodat ‘n regstreekse analogie uit is. Tog herinner die teks ‘n mens aan die grootskaalse gatswaai wat ons die afgelope twee dekades in die plaaslike politiek, veral onder blanke Afrikaanssprekendes, aanskou het. Byvoorbeeld, hoe baie Broederbonders en soortgelykes nou dieselfde deuntjie as die nuwe heersers sing: “Raka is vreedsaam, Raka is nie sleg.” Daar was aanvanklik ook dieselfde valse optimisme, wat sedertdien selfs by Brink gekwyn het. Bowenal is daar die “verlore menslikheid,” die verlaging of verdwyning van beskaafde standaarde, die naakte geweld en brutalisering van die openbare lewe.

Samevattend kan gesê word dat Adamastor onheil en ellende vir blankes in Afrika voorspel het; dat hier geen veilige tuiste is nie: “My rampspoed sou ewig duur.” In Louw se teks is Koki ‘n gevalle held. In die hedendaagse politiek is FW de Klerk ‘n gevalle anti-held wat toegelaat het dat Nelson Mandela “groot en lang pyn bring.” De Klerk het ‘n pad geloop “wat geen mens terug kan loop.” “Die swakste moes buig.” Noam Chomsky het in 1991 ‘n artikel gepubliseer met die titel: “The weak shall inherit nothing.” Dit is De Klerk wat die rieme eers slap gemaak en daarna die hek heeltemal oop gelos het. Die swart gevaar het die land van Robbeneiland af binnegekom. “Niemand het gewaag om … die smal hek ooit weer teen hom te sluit.” Daar is ‘n noodlottige finaliteit in die laaste sin. ‘n Afrikanerheld sal êrens moet opstaan om te kom help en eerder vroeër as later.

Bevry ons van rugby!

skoppensboer

deur Skoppensboer

[followbutton username=’skoppensbo3r’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Skoppensboer lees ook netnou op praag die artikel oor die nuwe rassekwotas wat die geagte minister van sport, Fikile Mbalula wil afdwing. Daar moet nou 60% swart spelers wees. “Onrealisties!” roep die rugbyskrywers in die koerante uit.

Nou wonder Skoppensboer by sigselwers: Rugby, vriend of vyand? Daai Amerikaanse joernaliste van die Financial Times, Patti Waldmeir, het mos in haar boek Anatomy of a Miracle oor die De Klerk-regering se netjiese kapitulasie aan die ANC geskryf: “Afrikaners swopped apartheid for rugby and they thought they had made a good deal.”

Baie Afrikaners sal seker hul erfgrond, familieplase, voorstedelike huise, asook Versamelde Werk van Langenhoven wat heel bo buite bereik op die boekerak staan, vir rugby verruil. Sommer hul vrouens ook, as dit daarop aankom.

Maar is rugby die prys werd? ‘n Amerikaner het eenkeer vir Skoppensboer gesê om ‘n seiljag te besit, is soos om met ‘n reënjas onder ‘n stort te staan en honderddollarnote op te skeur. Dis ‘n duur plesiertjie.

Is daardie paar oomblikke van gewoonlik drankbenewelde ekstase as die Springbokspan ‘n drie druk of met ‘n skop deur die pale slaag die miljarde rande wat Afrikaners in hul gunstelingsport stort, werd? Want die rugbystadions wat oral in die land pryk en deesdae al hoe meer vir sokker gebruik word, is nie met staatsgeld gebou nie. Nee, dit was kaartjieverkope en skenkings en borgskappe wat dít alles tot stand gebring het.

Geld uit die volk se sakke. Wat nou onder die heerskappy van Fikile Mbalula ressorteer. En al die brandewyn-en-coke-drinkende, hardebaardrugbybase spin deesdae soos klein katjies rondom Mbalula se voete, nie waar nie?

Wat het rugby-administrateurs en Agri-SA in gemeen? Albei is amper méér ten gunste van rassetransformasie as die ANC self! Agri-SA wíl die boere se grond deur “opkomende boere” laat oorneem. Trouens, hulle bied selfs aan om daarmee te help. Net so bestee die rugbybase miljoene van hul Afrikanerondersteuners se geld om swart skool- en klubspanne op te lei, ten einde rugby binne die afsienbare toekoms te verswart.

Elke rugbyspeler kry trane in sy oë as hy die onderbroekvlag sien wapper. Die draers van die Groen en Goud sing Oom Kosie Sukkel in Afrika met stemme wat van emosie bewe!

Daarom dink Skoppensboer dat ‘n swart Springbokspan met ‘n halwe blanke speler wat die demografie van die land weerspieël, onvermydelik is. Dis dan wat almal uit die diepte van hul harte begeer en al jare lank bepleit.

Laat die Blou Bulle maar dan die Swart Bulle in pienk truie word. En laat die Stormers of die Cheetahs onderskeidelik Xhosa- en Sotho-sprekend raak. Ten minste sal dit ‘n verandering wees ná soveel Afrikanerspelers wat al hul Afrikaans voor die kameras vergeet.

Maar dink net aan die bedekte voordeel vir Afrikaners. Die miljarde rande wat ons stadions en seisoenkaartjies en bier en vervoer en parkeerplek en petrol en wat nog bestee het om Rugby te aanbid, sal skielik ‘n ander heenkome vind. Dalk kan ons daarmee Afrikanerbesighede begin om vir ons mense werk en welvaart te skep. As ons net vyf persent van die fondse wat rugby opslurp aan die Afrikaanse kultuur bestee, sal ons weer operasterre, vol teaters, asook weekliks nuwe Afrikaanse films of boeke hê! Nuwe Afrikaanse media op die internet. Beurse vir studente.

Pleks van die Engelse sport rugby, kan ons gerus weer atletiek begin doen waar mense teen tyd of afstand of hoogte meeding en dit moeiliker is om kwotas in te voer. Of ons kan die skermkuns of skaak of yshokkie begin beoefen. Gholf. Niemand het nog ooit vir Ernie Els of Retief Goosen aangesê om swart te word nie. Sporte waarin die ANC-kaders ewe min as in Afrikaanse kultuur belangstel, want daar is nie groot somme geld wat vloei en in die vorm van salarisse of fooie afgeskep kan word nie. Daar is wel groot geld vir beroepsgholfspelers, maar dié word gewoonlik buite die land verdien.

En wat van ‘n eie Afrikaner- Olimpiese Komitee wat by die IOK aansoek om lidmaatskap kan doen? Dan is ons mos vir goed van Fikile Mbalula en sy politieke inmenging in sport ontslae.

Ook op skool is die rugbykultuur ongesond. Vele middelmatige onnies wat hul onderrig afskeep, het al as amateurrugby-afrigters jare by skole geslyt. En die hoofseun is mos gewoonlik die kaptein van die rugbyspan. Net soos die eerste span een en almal prefekte word en daardie skrander, skraal outjies wat dalk eendag ‘n Microsoft kon begin of die atoombom weer kon uitvind, afgeskeep en ontmoedig word.

En dan: vanaf ouderdom 13 is al die skoolseuns al op stereoïdes, drink proteïenaanvullings, bou spiere en doen kragoefeninge, alles in die hoop om die eerste span te haal.

Jare later gaan hulle vroeg dood, as hulle nie met krukke moet loop van al die knie-operasies wat hulle moes ondergaan nie. En die stampe en skoppe teen die kop wat hulle opdoen, lei in vele gevalle tot harsingskudding, breinskade en wat nog.

Moontlik het breinskade jou in in die verlede vir ‘n politieke loopbaan in die Nasionale Party gekwalifiseer. Was FW de Klerk ooit ‘n rugbyspeler? Of Pik Botha?

[followbutton username=’skoppensbo3r’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

As posthumaniste eis ons Clive Derby-Lewis se vrylating!

danr2deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Dames en here, vriende en simpatiseerders met Clive, asook lede van die media wat hier teenwoordig is,

Deur vandag hier te vergader om die vrylating van Suid-Afrika se beroemdste oorblywende politieke gevangene te eis, is geen politieke daad nie.

Dit mag na ‘n paradoks lyk. Ná alles is Clive gesoute politikus, staatsman en leidsman van die konserwatiewe beweging in Suid-Afrika

Ons sê: Laat Clive vry! Laat hom nóú vry! Dis die regte ding om te doen!

Wat motiveer ons om dít te sê? As ons nie in die naam van die politiek praat ten behoewe van ‘n konserwatiewe politikus, ‘n voormalige burgemeester van Edenvale en volksraadslid van die Konserwatiewe Party, nie, op grond van watter diskoers of etiek versoek ons sy vryheid?

Ons grond ons appèl op drie dinge: geregtigheid, tesame met God of Christelike medemenslikheid, asook beskaafde waardes. In dié land van haat en geweld, van onverdraagsaamheid en wraaksug, waar mag so dikwels reg is, sal vele sulke beginsels uitjou. Vir so ‘n beroep op die rede en op redelikheid, sal hulle ons as regs tipeer. Of fasciste. Of boerse Boere. Maar ons verwerp alle etikette en slagspreuke.

Net soos wat ons nog ‘n enkele tronkuur vir Clive verwerp, so verwerp ons die gevangenis van taal, van fasiele propaganda. As iemand ons hoegenaamd wil etiketteer, moet hulle ons posthumaniste noem. Die mens is nie ons god nie, net soos wat humanisme nie ons godsdiens is nie!

Clive moes nooit in die tronk gewees het nie, wat nog te sê 21 jaar lank! Soveel ander het klakkeloos kwytskelding ontvang: Aboobaker Ismail, die outeur van die Kerkstraatbom, wat tydens ‘n gruweldaad net ‘n hanetree van hier, 19 mense vermoor en 200 vermink en beseer het. Ook die aanvallers van APLA wat in Julie 1993 goedsmoeds tydens ‘n erediens by die St. James-kerk in Kaapstad ingebars en 11 onskuldige burgerlikes doodgeskiet het, het klakkeloos kwytskelding van die Waarheids- en versoeningskommissie ontvang. Albei gevalle is oorlogsmisdade wat deur die Geneefse Konvensies verbied word!

Kort ná sy bewindsoorname het Nelson Mandela amnestie aan 9000 geharde misdadigers toegestaan, net soos FW de Klerk in 1991 ongeveer 4000 veroordeelde misdadigers vrygelaat het.

Net Afrikanergevangenes moes in die tronk bly sit, waaronder Clive Derby-Lewis die skreiendste geval is, hy wat self niemand gedood het nie!

Is dit geregtigheid? Is dit ewewigtigheid?

Ons weet dat daar in die naam van die mens en van gelykheid tydens die twintigste eeu 100 miljoen mense doodgemaak is. Veral die marxisme-leninisme was vir hierdie reeks volksmoorde verantwoordelik. As ons dus vra dat Clive om menslikheidsredes, as ‘n bejaarde, ernstig siek man vrygelaat moet word, weet ons amper by voorbaat dat ons versoek op dowe ore gaan val. Die mensaanbidder is juis nie “menslik” in daardie sin nie, maar by uitstek wreedaard, met ‘n hart van klip. Vandaar ons beroep op ‘n Hoër Gesag en op Christelike vergiffenis. Indien daar nog ‘n greintjie Christelikheid in Suid-Afrika oor is, vra ons nederig en nou ter elfder ure, dat dit op ons arme Clive uitgestort sal word.

Die derde beginsel waarop ons ons as posthumaniste beroep, is dié van beskaafde norme en waardes. Ons weet dat daar lande bestaan waar gevangenes mishandel en verwaarloos word, waar hulle mediese sorg ontsê word. Hulle kan selfs in die tronk vermoor word, hetsy deur ‘n bewaarder, hetsy deur ‘n medegevangene.

Sulke onbeskaafde lande word deur die internasionale gemeenskap verwerp of gewantrou.

Daarom vra almal van ons wat vandag hier byeen is, die dringende vraag aan hierdie owerheid: Is Suid-Afrika nog ‘n beskaafde land? En: Kan hy dit oor sy hart kry om ‘n konserwatiewe gevangene vry te laat?

Kerkplein, Pretoria, 12 April 2014

Naskrif by my toespraak en die betoging van gister

Wat my gister opgeval het, is hoeveel van die sprekers soos Steve Hofmeyr, Andries Breytenbach, Hannes Engelbrecht en ander na kommunisme verwys het. Dis seker nie toevallig nie, want Clive Derby-Lewis verkeer in die gevangenis as gevolg van sy beweerde aandeel in die sluipmoord op ‘n kommunistiese terroris, Chris Hani.

Elders vandag skryf Leon Lemmer in sy weeklikse, voortreflike rubriek hier op praag: “In die vorige eeu het heldersiende blankes tereg teen die rooi gevaar en die swart gevaar gewaarsku.”

Hy kon ook ‘n ander slagspreuk van PW Botha bygevoeg het: die totale aanslag. Tans is die aanslag van die huidige orde op Afrikaners juis totaal. Ons word op alle vlakke van ons menswees en identiteit aangeval: polities, ekonomies, sielkundig, ideologies, godsdienstig, taalkundig. Selfs sport word nie ontsien nie en so pas het die minister van sport, Fikile Mbalula, strenger rassekwotas aangekondig, maar ook alle opposisie teenoor die ANC-bewind as “fascisties” afgemaak.

Vandaar dus my gebruik van die term “posthumanisme” gister, wat aan die Franse filosofie van die 1970s en 1980s ontleen is. Uit Frankryk het die skerpste kritiek op kommunisme gekom, wat die wortels van kommunistiese wreedheid en totalitarisme tot in die denke en taalgebruik van Marx, Engels en Lenin nagespoor het. Die Franse filosoof, Alain Finkielkraut, het ‘n boek teen totalitêre ideologieë geskryf met die titel, Au nom de l’humanité (In die naam van die mens), wat ook in Engels as In the name of humanity vertaal is. Daarin sinspeel hy ook op die feit dat die ergste massamoorde, volksmoorde en ander vergrype nie meer soos in die dae van die godsdiensoorloë in Europa op grond van godsdienstige idees of verskille gepleeg nie, maar ter wille van “die mens”.

In Suid-Afrika het ons sedert 1994 gesien hoe spesifieke (swart)-mense soos die Mandelas (Nelson en Winnie), Tutu en Chris Hani verafgod word. By die dosyne word boeke oor hulle geskryf en Hollywoodfilms oor hulle gemaak. Ook die swartman as sodanig word verafgod as synde “meer moreel, meer bejammerenswaardig en daarom meer verdienstelik as die blanke”. Hierdie mens-as-afgod-idee is afkomstig uit drie denkstrome:

  1. die teologie van die revolusie wat die marxisme met die Christendom versoen het en waarvoor vele revolusionêre teoloë (soos emiritusbiskop Tutu) voorspraak maak, en wat van Christus ‘n soort “Ché Guevara van die armes” maak;
  2. die kommunisme en liberalisme wat tradisie, godsdiens en alle metafisiese beskouings verwerp en daarom die mens as enigste oorblywende god op die troon plaas;
  3. die wetenskap en die tegniek wat die illusie skep dat die mens volkome in beheer van sy omgewing en sy lotgevalle is en dat hele samelewings deur wetgewing, rasstellende aksie en sosiogeniëring omvorm of “getransformeer” kan word.

Die Afrikanerbeweging van die vroeë twintigste eeu was ‘n tradisioneel nasionalistiese beweging wat merendeels in stryd met Britse kolonialisme en imperialisme verkeer het, maar wat mettertyd ook deur die kommunisme gekonfronteer is. Uiteindelik moes Afrikaners deur onderlinge verraad en verdeeldheid die knie voor die Suid-Afrikaanse Kommunsteparty buig. Nelson Mandela was self lid van die Kommunisteparty en benewens Joe Slovo en Chris Hani, hul grootste held. Die oorblywende Afrikanernasionalistiese mediagroep, “Nasionale Pers” of Naspers, is self tot Mandela-aanbidding bekeer.

Net soos Afrikaners voorheen tussen Nat en Sap, of KP en NP verdeel is, heers daar vandag ‘n nuwe verdeeldheid tussen die oorblywende “stoere Boere” of Afrikaners en die liberale Mandela-akoliete. Maar selfs binne die oorblywende Afrikanerbeweging wat hom op allerlei maniere teen die huidige bestel verset, loop daar ‘n bars tussen die tradisionele Calvinistiese nasionaliste en ‘n meer sekulêre, postmoderne groepering wat hulle op ‘n “Afrikanertradisie-in-wording” beroep.

Danie Goosen het in sy boek “Die nihilisme” (Praag, 2007) die intellektuele grondslag vir ‘n nuwe godsdiensbelewing en ‘n nuwe metafisika gelê wat tot baie Afrikaners behoort te spreek. Volgens Goosen sou die mensaanbidding van die liberale en kommuniste juis ‘n vorm van nihilisme en verval wees. Hy beveel ‘n terugkeer na die idees van die Middeleeuse filosowe soos Duns Scotus, Thomas Aquinas en Willem van Ockham aan.

Globaal, veral in Wes-Europa, maar ook in Rusland, is daar egter ‘n sterk nuwe politieke en intellektuele beweging wat sy wortels in die Duitse denke van die vroeë twintigste eeu het en wat veral deur Nietzsche beïnvloed is. Nietzsche was by uitstek die filosoof wat ingesien het dat die Europese verlies aan ‘n godsdiensbeskouing (die sogenaamde “dood van God”) tot ‘n aanbidding van die mens sou lei, met die gevolge wat ons vandag wêreldwyd, maar veral in Suid-Afrika, beleef. Wanneer die mens, en veral die swartmens, op die troon van God geplaas word, kan daar net funeste gevolge wees.

Van Wyk Louw vra iewers die vraag: “Het ons ooit gemak in ons situasie verwag?” Daar was oomblikke in die sestiger- en sewentigerjare toe Afrikaners hulle wel verbeel het dat hulle ten einde laas gemaklik was, om nie van ‘n gemaksone te praat nie! Dit was egter van korte duur, want vandag bevind ons ons binne ‘n stryd om voortbestaan, ‘n oorlewingstryd met donker magte wat oral om ons opgestapel word.

Net om te oorleef, sal ons ‘n konstante stryd moet stry. Teenoor die totale aanslag, ons totale weerstand. Dit geld op alle gebiede: veiligheid, ekonomies, kultureel, talig, intellektueel, akademies, godsdienstig, filosofies. Soos die Spartane van ouds, wat van kleins af vir oorloë en stryd moes oefen, sal ons moet besef dat ons nie vir ‘n oomblik kan laat slaplê nie. Die swakheid van die gemaksugtige De Klerk-geslag is meedoënloos deur ons vyande uitgebuit tot op hierdie punt waar ons as vreemdelinge in ons eie land beskou word wie se bates na willekeur afgevat mag word, as ons nie soos diere afgeslag word nie.

As konserwatiewe posthumaniste wat nie meer die oppergesag van die mens – selfs die mens in groot getalle en as jillende skares of kiesers – bokant ons erken nie, sal ons ons eie toekoms skep, volgens ons eie tradisies en as organiese volkseenheid wat op selfbeskikking en eie soewereiniteit geregtig is.

Al bestaan die Afrikanerbeweging vandag oënskynlik uit ‘n klein groepie mense, sal die werklikheid van ons omstandighede binnekort groot getalle mense begin wakkermaak. Aan hulle moet ons ‘n omvattende plan en strategie bekendstel wat niks minder as ‘n konserwatiewe revolusie – om nou daardie Oostenrykse term van honderd jaar gelede te gebruik – tot gevolg sal hê nie.

Sodra Clive Derby-Lewis vrygelaat is, moet die volgende doelwit gestel word. En daarna die volgende en die daaropvolgende. Totdat ons van oorheersing vry is en uiteindelik daardie vryheid kan smaak waarna ons voorouers so lank moes streef, kaalvoet oor die Drakensberge.

Van doppertunisme tot kommunisme en afrikanisering

Dopper en Anglikaan deel 'n oomblik saam
Dopper en Anglikaan deel ‘n oomblik saam

deur Leon Lemmer

Eendag, nie so lank gelede nie, was daar ‘n plattelandse prokureur Frederik/Frikkie/FW de Klerk wat ‘n politikus geword het. Hy het konserwatiewe geluide gemaak en op grond daarvan die partyleier geword. Chris Brink het die rektor van die Universiteit Stellenbosch geword omdat hy Afrikaans as onderrigtaal sou bevorder, maar het daarna alles moontlik gedoen om Afrikaans af te skaal (Praag 6 April). Op ‘n soortgelyke wyse is verkeerdelik gedink dat die land veilig in FW de Klerk se hande sou wees. Hy sou kragman speel en met die magte van die bose oor politieke magsdeling onderhandel.

De Klerk het aan die wit kiesers belowe die uitkoms van sy onderhandelinge sou bv eie woongebiede en eie skole wees en niemand sou sy werk verloor nie. Die blankes kon gerus slaap, want die finale ooreenkoms sou aan die blanke kiesers vir goedkeuring voorgelê word. Die boere se kaart en transport sou veilig wees. Daar is nie belowe dat boere nie vermoor sou word nie, want voortgesette wet en orde is as vanselfsprekend aanvaar. Daar sou ook ‘n oorvloed van menseregte wees en die reg op lewe is sekerlik ‘n voorvereistes vir die benutting van al die ander regte. (In die nuwe Suid-Afrika is die boere egter so veilig soos renosters.)

Volgens De Klerk sou hy as’t ware die duiwel se stert knoop. Vir wit en swart sou die nuwe Suid-Afrika ‘n wen-wen-situasie wees. Die groot pluspunte sou wees dat die land vry van rassediskriminasie en die gevaar van kommunisme sou wees. Met van die topposte wat deur geweldenaars beklee word, was die nuwe Suid-Afrika van die begin af sekerlik nie vry van geweld nie. “Geweld is lonend” is ‘n leuse wat goedskiks op die nuwe Suid-Afrika toegepas kan word. Byvoorbeeld, ‘n oudterroris het onlangs ‘n boedel ter waarde van R46 miljoen nagelaat, sonder dat hy ooit ‘n poging aangewend het om die skade te vergoed wat hy aangerig het.

Frikkie het ‘n ouer broer Willem gehad, wat nie so konserwatief soos sy kleinboet wou wees nie. Willem wou graag ‘n uitwaartse en nie-verstokte progressiewe beeld van homself skep. Hy het ‘n onderskeid tussen verligte en verkrampte Afrikaners getref en homself verlig verklaar. Verligtheid het ‘n aansteeklik aantreklike opsie vir Frikkie geword. Die skrywer André P Brink het Frikkie as student op die Potchefstroomse universiteitskampus geken en hom in ‘n Vurk in die Pad (2009) soos volg opgesom. “Sy mees opvallende eienskap was ‘n drang om mense ter wille te wees en ‘n bereidwilligheid, selfs ‘n gretigheid, om nogal laag te kruip om dit te bereik” (p 143-144) en “De Klerk [was] geslepe genoeg as politikus om die tekens van die tye en die luim in die land akkuraat genoeg te lees en daarvolgens te handel … hy het oor die vaardigheid en geslepenheid beskik om dit met styl te doen. Hy was duidelik nog oortuig daarvan dat hy kon voortgaan om die proses te kontroleer en die grense en momentum daarvan te bepaal” (p 441).

As redakteur van Rapport het Izak de Villiers FW de Klerk se grondwetlike onderhandelings eerstehands ervaar: “Volgens my waarneming [het De Klerk] nie eens geweet wat hy aan die bestuur was nie … Die ANC het met hul dreigemente en aksies en charteristiese aanvalle op alle fronte die kitaar geslaan” (Strooidak en Toring, 2009, p 205). Die verloopte Afrikaner Leon Wessels het geskryf: “Die ‘wit saak’ was verlore lank voordat die onderhandelinge begin het” (Die Onvoltooide Vrede, 2010, p 59). De Klerk het te laat tot die besef van die katastrofiese gevolge van sy dade gekom. In 1996, volgens Wessels, “flankeer FW openlik met die gedagte om teen die Grondwet te stem” (p 279). De Klerk het egter sedert 1990 die pad van “onderhandeling” (wesenlik ‘n eufemisme vir toegewings) bewandel en het ook hierdie keer toegegee. Soos De Klerk is Wessels een van diegene wat valslik beweer dat De Klerk ‘n mandaat van die blanke kiesers gehad het om in plaas van magsdeling met algehele magsoorgawe aan die swartes vorendag te kom.

Die ondergang van die blanke bewind in Suid-Afrika kan terug dateer word tot ‘n daad van nepotisme in 1954. Toe Hans Strijdom eerste minister geword het, het hy Jan de Klerk, wat geen parlementêre ondervinding gehad het nie maar sy swaer was, as minister in sy kabinet aangestel. Op grond daarvan word soms beweer dat Jan se seuns, Willem en FW, uit ‘n uitgelese politieke familie kom en daarom uitmunt in politieke insig. Dit is soortgelyk aan die storie wat in Amerika oor die Kennedys versprei is. Joseph Kennedy was as die Amerikaanse ambassadeur in Brittanje in baie opsigte ‘n volslae mislukking; dermate dat algemeen besef is dat hy nie die Amerikaanse president kon word nie. Maar sy politieke loopbaan is vir propagandadoeleindes as roemryk voorgestel. Op grond daarvan het sy seuns, John/Jack, Robert/Bobby en Edward/Ted opgang in die politiek gemaak, al was hulle in baie opsigte onetiese opneukers met gevaarlik min politieke insig. ‘n Mens moet lugtig wees vir die beeld wat met politieke oogmerke van iemand geskep word.

Die geskiedenis van die universiteit op Potchefstroom het in 1905 ‘n aanvang geneem toe die kweekskool vir Gereformeerde of Dopperpredikante, wat in 1869 te Burgerdorp begin is, daarheen oorgeplaas is. In 1909 het dit ‘n universiteitskollege en in 1951 ‘n universiteit geword. Sedert 2004 vorm die Potchefstroomse kampus saam met die Mafikeng- en Vaaldriehoekkampus gesamentlik die Noordwes-universiteit. Die Potchefstroomse Universiteit en daarna die Potchefstroomse kampus van die Noordwes-universiteit staan tradisioneel as die Dopperhemel bekend vanweë die leidende rol wat Doppers deurgaans daar gespeel het. Jan, Willem en Frikkie de Klerk het as Doppers op die kampus spore getrap. Oor die diepte van daardie spore gaan ek my nie uitlaat nie.

FW de Klerk het in 1990 met sy inisiatiewe vir die beloofde wonderlike nuwe Suid-Afrika begin. Hy wou wegbreek van alles wat betreurenswaardig in ons verlede was. Naas geesdriftige ondersteuners was daar heldersiende skeptici wat sonder omhaal van woorde gewaarsku het: HKGK. Van die vroegste kritici was ‘n briefskrywer in Beeld (25 April en 21 Junie 1990) wat die neologisme “doppertunisme” gebruik het om na De Klerk se “kansvattende mentaliteit” te verwys. Die term “doppertunisme” word gebruik om die gedrag van De Klerk en sy meelopers te karakteriseer. Die term kan dus ook op nie-Doppers van toepassing wees. Verder sluit “doppertunisme” sekerlik nie alle Doppers in nie. Die term is wesenlik ‘n sinspeling op “opportunisme,” met ‘n dopper, De Klerk, wat hierin die leiding geneem het. Daar kan bv gesê word dat die FAK meer konserwatief en behoudend as die ATKV is, wat agteroor leun en doppertunisties met sy inklusiwiteit, geregtigheid en transformasie is.

Tydens die grondwetlike onderhandelings is daar kort-kort berig oor wonderlike “deurbrake” wat gemaak is. Aan die twee hoofonderhandelaars, Roelf Meyer van die Nasionale Party (wat eers later amptelik lid van die ANC geword het) en Cyril Ramaphosa van die ANC, is selfs ere-doktorsgrade toegeken omdat hulle glo die byna onmoontlike vermag het. Maar toe die stof van al die gunstige propaganda gaan lê het en besef is dat ongekwalifiseerde gelyke stemreg aan almal toegestaan is, is besef dat wat ook al ooreengekom is met ‘n tweederdemeerderheid deur die oorweldigende getal swart kiesers verander kon word.

Wat mettertyd baie duidelik geword het, is dat FW de Klerk, Roelf Meyer, Leon Wessels en (feitlik) al die ander blanke onderhandelaars ruggraatloos ‘n pad van toegewings geloop het. Die punt wat ek wil stel, is dat hierdie doppertunisme in 2014 steeds vaardig op die universiteitskampus in Potchefstroom is. Soos in die geval van die Reitz-insident aan die Universiteit Vrystaat is ‘n onbenullige verskynsel in Potchefstroom, die beweerde gebruik van ‘n Nazi-saluut, opgeblaas tot iets waarmee gepoog is om daardie kampus en veral die kampusbestuur te diskrediteer. Pleks van vas te staan, is doppertunisties aan die ANC se propagandadruk toegegee. Pleks van Dan Kgwadi se aanwysing as rektor te hersien, is hy toegelaat om vroeër beheer oor die universiteit te verkry. Kgwadi is op rekord dat hy die Potchefstroom-kampus wil verswart en verengels. Daarmee gaan die laaste wesenlik Afrikaner- en Afrikaanse kampus van die aardbol verdwyn. Soos aan die Universiteit Stellenbosch (Praag 6 deser) moet apatiese blanke Afrikaanssprekendes hiervoor verantwoordelikheid aanvaar.

Maar kom ons toets die hedendaagse praktyk aan ‘n spesifieke verwagting wat De Klerk geskep het, naamlik dat die nuwe Suid-Afrika vry van rassediskriminasie en die gevaar van kommunisme sal wees. Die aangewese plek om dit te toets is by hoër onderwys. Daar is die sekretaris-generaal van die Suid-Afrikaanse Kommunistiese Party, Blade Nzimande, die minister en nog ‘n kommunis, Gwebs Qoonde, is die direkteur-generaal. Sover bekend het daar nog nooit besware teen hierdie twee kommuniste uit die universiteitsektor opgeklink nie. Maar dit toon ten minste duidelik aan dat anders as wat De Klerk in die vooruitsig gestel het, die nuwe Suid-Afrika nie vry van die gevaar van kommunisme is nie. Ek sal Nzimande nie die “verantwoordelike minister” noem nie, want hy was glo in 1976 so onverantwoordelik om die biblioteek van die Universiteit Zoeloeland af te brand. Sedertdien het sy deuntjie verander: “Destruction of property … is totally unacceptable and should never be tolerated” (politicsweb 1.10.2012).

Malegapuru Makgoba is die rektor van die Universiteit KwaZulu-Natal (UKZN). Hy en Nzimande is albei Zoeloes en albei glo aan toordokters. RW Johnson het hulle “two Frankenstein’s monsters” genoem (The African University? The critical case of South Africa and the tragedy at the UKZN, Cape Town: Tafelberg, 2012; slegs elektronies beskikbaar; geen bladsynommers nie). Albei “hitched a ride on Zuma’s Zulu caravan.” Terwyl Afrikanerkultuur en -nasionalisme deur Russel Botman soos ‘n onding aan die Universiteit Stellenbosch uitgeroei word, word Zoeloekultuur en -nasionalisme sienderoë aan die UKZN vertroetel. Die ideaal is dat Zoeloe en Engels teen 2016 in gelyke mate (dus 50-50) in die administrasie en onderrig gebruik moet word. “The real political point of all this is not actually to achieve anything worthwhile for the Zulu language but to browbeat and bully the non-African faculty.” Alle studente sal bv ‘n kursus in ‘n Afrikataal, Afrikaans uitgesluit, moet slaag voordat hulle kan gradueer.

Volgens Nzimande is die UKZN die universiteit wat “die meeste gedoen het om met ‘diskriminasie-kwessies te worstel'” (Die Burger, 24.01.2013, p 12). Waarvan Nzimande en Makgoba klaarblyklik hou, is dat kennis van Zoeloe aan die UKZN as ‘n uitsluitingsmeganisme vir blanke, Indiër- en bruin studente en personeel gebruik kan word; iets wat Afrikaans aan geen universiteit mag doen nie. Nzimande het dit reeds in 1996 onomwonde gestel “dat hy gekant is teen die bestaan van Afrikaanse skole en universiteite … dat taal gebruik word om wit skole te waarborg (Pieter Kapp, Maties en Afrikaans, Pretoria, Protea Boekhuis, 2013, p 65, ook p 167). Maar dit is baie duidelik dat Zoeloe aan die UKZN ingevoer word met die spesifieke doel om nie-swartes uit te sluit. Die idee is klaarblyklik dat kennis van Zoeloe swart (veral Zoeloe) -studente en -personeel van mededinging met die drie ander etniese groepe moet vrywaar. Daarmee word eintlik erken dat swartes nie akademies op gelyke voet met die ander etniese groepe kan meeding nie.

Myns insiens is dit duidelik dat rassisme hier ‘n rol speel. Toe Makgoba die rektor van die UKZN geword het, was die meeste dosente afkomstig van die Universiteit Natal wit en daarby manlik, terwyl baie Indiërdosente aan die Universiteit Durban-Westville verbonde was. “Makgoba compared the white males who made up the largest proportion of his academics to supernatural apes” (RW Johnson, South Africa’s Brave New World, London: Penguin, 2010, p 587). Wit mans, volgens Makgoba, “were badly in need of ‘treatment and a proper African rehabilitation’. Indeed, he declared, only when they ate, talked, sang and danced like Africans did they have any hope of being readmitted to the human race. This was nothing less than a declaration of a sort of racial war against non-Africans” (Johnson, 2012). Sou die Menseregtekommissie sonder om ‘n bohaai op te skop blankes toelaat om ongestraf soortgelyke uitlatings oor swartes te maak?

Die lakmoestoets vir die rasgebaseerde greep wat die kommuniste van die departement hoër onderwys en Makgoba op universiteite het, is die “race equity index.” “Equity” beteken billikheid, regverdigheid, onpartydigheid. Wat hier as “equity” voorgehou word, is dat die jongste sensusdemografie (2011) wat betref ras en geslag in sowel die studente as personeel van universiteite weerspieël moet word. As die Suid-Afrikaanse bevolking sê 80% swart is, is die ideaal dat sowel die studente as personeel aan elke universiteit 80% swart moet wees. Dit maak nie saak as die bevolking van die Wes-Kaap sê 50% bruin is nie. Volgens die nasionale demografie is daar sê 10% bruines, gevolglik is die “race equity index” vir bruines vir elkeen van die Wes-Kaapse universiteite 10% en nie 50% nie. Hierdie 10% bruines geld ook vir al die ander universiteite.

Die verskil tussen swart en nie-swart is dat daardie universiteite wat demografies te min swartes het aan staatsubsidie gaan inboet. Amptelik is verklaar dat die befondsing van ‘n universiteit afhang van “the proportion which an institution has of students of disadvantaged background” (Kapp p 222). Oor daardie universiteite wat demografies te veel swartes het, bv meer as 80%, sal geen kommunistiese of ANC-haan kraai nie; hulle sal eerder by nog hoër subsidiëring baat. Dat dit vir die ANC-regering in die eerste plek om swartes gaan (en nie om die ander drie etniese groepe nie) is tot sy ontnugtering by Russel Botman tuisgebring toe die Portefeuljekomitee vir Hoër Onderwys die Universiteit Stellenbosch besoek het. Dit is toe baie duidelik gemaak dat neo-swartes soos Botman en ander bruines nie as werklik swart deur die ANC-regering erken word nie (Kapp p 181).

Die spel waarmee die ANC-regering besig is, is kwantiteitgebaseerde sosiale manipulering. Die beginsel waarvan uitgegaan word, is dat kwalitatiewe oorwegings nie mag geld nie. Ingevolge doppertunisme geld ongekwalifiseerde algemene stemreg in die nuwe Suid-Afrika. Dit word misbruik as amptelike erkenning dat alle kiesers gelyk en eenders is. Maar daar is etniese redes wat dit vir die ANC-regering moontlik maak om sommige groepe te bevoordeel (veral swartes) en ander (veral wittes) te benadeel. Van die hoogste tot die laagste vlak word mense uitruilbaar geag. Sonder dat daar ‘n opmerklike verlies aan bv insig, kundigheid, arbeidsaamheid, ens, sou wees, kan swartes glo die hoogste poste beklee en in dieselfde mate as bv wittes uitmuntend presteer. In die nuwe Suid-Afrika ervaar ons daagliks die onbetwisbare waarheid van Lemmer se Wet: Vir elke pos en veral vir dié wat reuseverantwoordelikhede dra en buitensporige vergoeding meebring, is daar ‘n leërskare swartes wat daarop aanspraak maak. Die vergoeding is die aas; nie die verantwoordelikhede nie. Mits jy swart is, is jy ten koste van die land as’t ware op jou Nkandla geregtig.

Die konkreetste bewys van die mag van kommunisme in die nuwe Suid-Afrika en ‘n toonbeeld van onverbloemde rassediskriminasie is die brousel genaamd “race equity index” wat Nzimande en Makgoba opgedis het (Nicola Jenvey, “Race equity index for universities stirs controversy,” University World News Global Edition, Issue 294, 1.11.2013). Die oorsigkomitee oor transformasie

“found that it could take 43 years to achieve racial balance among staff in universities and proposes new admissions policies and funding penalties against untransformed institutions. The report submitted to the parliamentary portfolio committee on higher education late [October] also calculated that it could take more than a dozen years before student enrolments mirrored national demographics … Nzimande … announced the oversight committee last January and called on it to report, among other things, on discrimination in higher education, and to advise him on policies and strategies to combat discrimination and promote positive institutional cultures for staff and students.” Nzimande is dus eerder in ideologie as akademiese gehalte geïnteresseerd.

“The study showed South Africa’s previously advantaged institutions had poor equity indices, but scored well as high-level knowledge producers. Correspondingly, universities of technology and several formerly disadvantaged institutions produced ‘little research, but have a good equity profile’ …North West University Rector Dr Theuns Eloff slammed the report, arguing that the index could not be used as a departure point since crucial factors like the regions that universities served were not taken into account … other factors equally essential but ignored were the quality of higher education offered and sub-standard school education. Some regions also had higher concentrations of certain race groups. Correspondingly, the current equity index approach would land institutions like the historically disadvantaged University of Venda in trouble as it had too few white students, or the University of the Western Cape for having too many mixed-race students.”

Tydens die parlementêre komiteebesprekings het dit geblyk “North West University was the only institution that had questioned the study.” Dalk verklaar dit die veldtog wat sedertdien deur die ANC en sy meelopers, soos Adriaan Basson en Hannelie Booyens, teen die Potchefstroom-kampus gevoer is. Universiteit Stellenbosch (US) “had welcomed the study as a tool showing how bad its situation was and how it could plan to improve.” ANC-kameraad Russel Botman gryp dus hierdie sotlike anti-akademiese voorstelle aan as ‘n instrument wat hy kan misbruik om die US verder en vinniger te verswart en verengels en by implikasie blankes en Afrikaans in selfs groter mate te benadeel.

Reeds in 2004 het Makgoba geweet daar is mense “saying restructuring was a front for an ‘exclusivist Africanisation agenda and the inevitable drop in academic standards … there are people who question the capacity of the restructuring process alone to bring about real transformation in our higher education institutions.'” Met ander woorde, die tyd vir ANC-dwang om te konformeer (bv finansieel, of die oorname van ‘n universiteit deur ‘n ANC-kornuit as administrateur) het heel moontlik aangebreek. Daarom sluit Jenvey se artikel af met hierdie sin: “Can these be considered as prophetic words nearly a decade later?”

Die uitgangspunt van die transformasieproses is klaarblyklik foutief. Soos Allan Bloom tereg opmerk behoort dit te gaan om “better education for the best people” (The Closing of the American Mind: How higher education has failed democracy and impoverished the souls of today’s students, London: Penguin, 1988, p 49). Nzimande, Makgoba en baie van die ideoloë in die ANC is met ras en geslag gepreokkupeer. Die genoemde ondersoek het baie duidelik getoon: Hoe minder getransformeer ‘n universiteit is, des te beter die akademiese prestasie daarvan. Nou wil die ANC-regering juis om rassistiese en geslagsredes versnelde transformasie en al hoe erger verlaging van onderrig- en navorsingstandaarde hê.

Sedert 1994 het die ANC-regering skoolonderrig in die afgrond in bestuur. Hy is vasbeslote om dieselfde met universiteite te doen. In die vorige eeu het heldersiende blankes tereg teen die rooi gevaar en die swart gevaar gewaarsku. Ek voorsien rampspoed soortgelyk aan dié van onderwys by grondhervorming. Onderwystransformasie gaan die gees van inwoners al hoe meer verarm. Grondhervorming gaan hongersnood vir inwoners se liggame meebring. Moontlik sal dít die uiteindelike resultaat van doppertunisme wees, wat op sy beurt die gevolg van ‘n enkele nepotistiese wandaad in 1954 is.

Die Oplossing

berlinwallDeur Johann Theron.

Die Westerse samelewing floreer sedert die industriële rewolusie. Soveel so, dat die Berlynse Muur geval het in 1989 en so die hegemonie van Westerse denke tot stand gebring het. Wat daarna gebeur het is effens onverklaarbaar, in die sin dat die voorkoms van gewapende konflik verhoog het.

Een afleiding is dat hegemonie lei tot oorlog in plaas van vrede.

Op ’n kleiner skaal hier in Suid-Afrika, word die hegemonie van die ANC ook gekenmerk deur die verassende voorkoms van konflik binne en buite die ANC, maar ook in Afrika waar die ANC hulle hegemonie probeer uitbrei, “tot Jesus weer kom”.

Die konflik in die Demokratiese Republiek van die Kongo word nou bygelê met die hulp van Afrikanervervaardigde wapens soos die Rooivalkgevegshelikopter, maar word ook ge-evalueer deur Afrikanergeneraals van die eertydse Angolese bosoorlog wat – ten minste op politiese vlak – skynbaar daardie oorlog verloor het.

Die probleem met konflik is dat dit oënskynlik toeneem met die toename in hegemonie. Daarom is militêre weerstand nie ’n langtermyn oplossing nie, selfs al is dit met uitgesoekte toerusting of personeel. Die Weste se alternatief tot oorlog is om velkleurverskille af te maak as niksseggend en veral die swart velkleur as voordelig voor te stel.

Die politiese agenda hieragter is dat alhoewel diegene weet dat swart velkleuriges agtergeblewe is, verhef hulle bloot hierdie mense deur omgekeerde bemarkingsfoefies soos dat ons sal “help” ens. Aangesien veral Brittanje hieragter sit en maak asof swartvelliges so belangrik is en daarom uitgenooi word om die voor die Koninigin te buig, word hulle desnieteestaande behandel as agtergeblewenes, amper soos ’n ma haar gestremde kind sal behandel.

Die bemarking (lees: sielkundige kondisionering) van multikulturalisme duur onverpoos voort tot so ’n mate dat kinders nie meer opgevoed word met realisme nie, maar in ’n dwaal verkeer oor ons wonderlike multikulturele wêreld waar militêre konflik en Britse hegemonie die norm is.

Swartvelliges word dus grootgemaak met die konsep dat hulle permanent agter sal bly en dat witvelliges “altyd” swartvelliges moet help. Hierdie stand is nie volhoubaar nie. Die waters van bi-polêre en uni-polêre wêrelde is getoets en is vertroebel.

Wat wel sal werk is om kulturele oplossings te soek in plaas van velkleur of militêre oplossings. Neem enige maatskappy en lees die gepubliseerde waardestelsel van daardie maatskappy. Dit is altyd iets soos eerlikheid, harde werk, integriteit en innovasie. Maar wat nie uitgespel word nie, is die negatiewe waardes wat nie geduld sal word nie. Maatskappye sal dus nie op hulle geskrewe beleidsdokumente die waardes van ondeursigtigheid, arrogansie en swak-deelname identifiseer as ongewensde waardes waarteen opgetree sal word nie.

Net so word kinders nie by die huis geleer dat hulle welvaart aan beperkings blootgestel is nie. Skole leer kinders dat om nie te leer nie, nie koel is. Skole behandel lui lamsakke met ’n “ag, toemaar, ons sal jou maar deursit”, wat sulke net onvoortreflikheid verder aanmoedig.

Die universiteite kry hierdie arme kinders, neem die swakkes ook in en verswak die goeies totdat ’n generasie van net swakkes geproduseer word wat daartoe lei dat Suid-Afrika die swakste presteer in vergelyking met sy potensiaal… in die wêreld.

Indien ons almal daardie negatiewe waardes kan identifiseer wat nie wenslik is nie, sal ons in Suid-Afrika beter vaar en sal die res van die wêreld ook beter vaar. Die tyd het dus aangebreek om ons stemme dik te maak.

Ons moet in die openbaar en veral internasionaal, dit uitbasuin dat ons van sekere waardes nie hou nie.

Clive Derby-Lewis een van min sonder sweem van verraad

danr2deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Met die aksie wat Front Nasionaal tans rondom die vrylating van mnr. Clive Derby-Lewis voer, het ek ook onlangs met mev. Derby-Lewis gesprek gevoer. Sy het weer allerlei aspekte van die Konserwatiewe Party se geskiedenis opgediep en selfs beweer dat die Nasionale Party in 1987 verkiesingsbedrog op Krugersdorp gepleeg het. Ook het veiligheidspolisiemanne mede-Afrikaners so gemartel dat hulle agterna in rolstoele geëindig het. Die Nasionale Party se eerste vyand was nie die ANC of SAKP aan wie hy teen wil en dank – niks sou De Klerk en Roelf Meyer in hul selfopgelegde taak stuit nie – wou oorgee nie, maar die Konserwatiewe Party, AWB, Volksfront en ander nasionalistiese Afrikanerorganisasies regs van die destydse regering.

freecliveBetoog saam met Steve Hofmeyr, Dan Roodt en Afrikaanse partye en organisasies môre-oggend om 9:00 te Kerkplein, Pretoria! Teken die petisie vir sy vrylating.

Wat my egter bybly hiervan, is dat Afrikanerverraad oor die afgelope twee, drie dekades hoogty gevier het – ook onder sogenaamde “regses”. Dis asof die totale Afrikanerleierskap ruggraatloos geword het, en dis vandag steeds die geval! In die aangesig van ‘n naakte marxistiese aanslag op grondbesit in Suid-Afrika, poog Agri-SA byvoorbeeld angsvallig om die ANC daarvan te oortuig dat hy “grondhervorming” nog meer geesdriftig as die Zuma-bewind of selfs die SAKP of EFF steun! “Nee” bestaan eenvoudig nie in dié mense se woordeskat nie.

Dis ‘n logika van: “Solank daar nog iemand iewers oorbly wat ek kan verraai om my eie bas te (probeer) red, sal ek dit doen.” Hoe lank nog voordat mense besef dis ‘n vorm van uitgebreide, kollektiewe selfmoord, amper soos iemand wat sy ledemate een vir een afsny?

Wat ‘n mens ook al van Clive en Gaye Derby-Lewis, asook van die hele sage rondom Chris Hani mag dink (en dis baie ingewikkelder as wat algemeen aanvaar word), staan ‘n paar dinge vir my uit: Albei is intelligente, beskaafde, talentvolle politici wat ‘n baie hoë prys vir hul lojaliteit teenoor die Afrikanervolk betaal het. In die geval van mnr. Derby-Lewis, sou dit lewenslange tronkstraf, asook aanvalle in die gevangenis en onthouding van mediese behandeling behels. Blykbaar is Mandela maandeliks deur ‘n dokter ondersoek om te sorg dat hy blakend gesond in die tronk bly! In die geval van mev. Derby-Lewis, ‘n Australiër van geboorte maar wat die paspoort van haar vaderland laat vaar het om haar lot volledig by ons in te gooi en ook uitstekend Afrikaans praat, word sy al jare lank deur die owerheid geteister, by tye onregmatig gearresteer en deur George Bizos en ander belaster. Terwyl 61% van Afrikaners vir die DA, wat in wese ‘n Boerehaatparty is, stem, veg sy vrou-alleen voort om haar man vrygelaat te kry, maar ook teen die sogenaamde “grondhervorming”.

Lojaliteit en patriotisme soos dié van die Derby-Lewisse is onder Afrikaners yl gesaai. Miskien juis omdat hulle sulke atipiese Afrikaners is: mense wat nie maar net Afrikanernasionalisme in hul skoolhandboeke opgedoen het nie, maar wat ‘n bewuste keuse ten gunste van Afrikanerskap en Afrikanervryheid gemaak het.

Albei is reeds bejaard en ons eerste taak is nou om Clive uit die tronk te probeer kry, uit erkentlikheid vir sy jare lange pogings om die oënskynlik onvermydelike oorgawe aan kommunisme en radikalisme in Suid-Afrika te stuit. Hy is steeds ernstig siek en kan moontlik in aanhouding sterf! Die Waarheids- en versoeningskommissie het ‘n onreg gepleeg deur nie aan Clive Derby-Lewis en Janus Walusz, anders as byvoorbeeld die koelbloedige massamoordenaars van APLA wat die onskuldige St. James-kerkgangers tydens ‘n erediens afgemaai het, amnestie te verleen nie.

Ons kan vir Clive en sy vrou van baie dinge beskuldig, maar nie dat hulle ons verraai het nie! Onder Afrikanerleiers uit die onlangse verlede verteenwoordig dit iets van ‘n wonderwerk; juis dít maak hulle só spesiaal. Ná Verwoerd is hulle byna uniek in hul toewyding en lojaliteit aan die Afrikanersaak – terwyl die meeste ander politici omtrent by elke keerpunt teruggedeins het, self net om ‘n konsekwente standpunt te handhaaf!

In die moeilike tye wat vir ons voorlê, kan verraad en dislojaliteit nie meer geduld word nie.

Die geheime oorlog teen geloof, deel 2

religieDeur Joseph Secreve.

As ons ’n kykie neem in die wêreld van vandag is dit moeilik om te ontken dat belangrike konflikte langs die breuklyne van geloof plaasvind.

Die Moslembroederskap, Taliban en waarskynlik nog ’n rits ander ekstremiste is besig om die Midde-Ooste te destabiliseer, die moraliteit van die Christelike Weste het die laaste twintig jaar ernstig agteruitgegaan, die Jode word beskuldig van sameswering teen die Weste en die Ooste, en die Jesuïete word beskuldig dat hulle eintlik die boosdoeners is wat die Jode stilletjies inspan. Die Ismaelimoslemleier, die Aga Khan word beskuldig dat hy die werklike kwaadstoker in die Moslemwêreld is, en die Sabbateaanse Jode word beskuldig van die vyandige effekte van Sionisme.

Met ander woorde, globaal beskou is die wêreld ’n puinhoop wat sy geloofstelsels aanbetref.

Aangesien dit nou eenmaal menslike natuur is om chaotiese situasies te ontrafel om te sien of daar nie dalk ’n metode agter hierdie malligheid skuil nie, sal dit ’n goeie idee wees om dit nou toe te pas.

Ek gaan myself nou gevaarlik begewe binne die wêreld van komplotdenkers en kan daarom nie met sekerheid stel of ek werklik hieragter staan nie, maar die toeval waarmee sommige gebeurtenisse plaasvind maak dit die moeite werd om te bespreek.

’n Vooraanstaande negentiende eeuse Vrymesselaar en Jesuïet, ’n sekere Albert Pike, het volgens sommige bronne ’n brief geskryf na die Italiaanse rewolusionêr Giuseppe Mazzini. In hierdie brief, gedateer 15 Augustus 1871, het hy planne gesmee vir drie wêreldoorloë. Aldrie oorloë moes mekaar komplimenteer om saam ’n hoër doel te bereik.

Die Eerste Wêreldoorlog se doel sou wees om die tsaar in Rusland te vernietig, en daarmee gepaardgaande die Ortodokse Slawiese kerke af te breek. Kommunisme sou die nuwe ideologie word wat stadigaan buurlande sou insluk en sodoende onder beheer te kry.

Die Tweede Wêreldoorlog se doel sou wees om ’n Sionistiese aanwesigheid in die Midde-Ooste te skep. Daarmee gepaardgaande moes kommunisme sterk gemaak word om ’n bedugte teenstander te word van Christendom in die Weste. Sodra die tyd reg is, sou kommunisme in al sy volle kragte die Weste oorweldig. Dit mag ’n verklaring bied hoekom Truman en Churchill gehelp het om omliggende lande by die Sowjet Unie in te lyf.

Die Derde Wêreldoorlog se doel sou wees om Sionisme en Islam teen mekaar uit te speel. Dit is die bedoeling dat albei hierdie partye die stryd moet verloor om vir nog verdere verdeeldheid en verwarring te sorg by hul onderdane. Die uiteindelike wenner moet ateïsme en nihilisme wees. Hierdie stryd moet dus so lank moontlik uitgerek word sodat mense fisies, geestelik, spiritueel en ekonomies volledig uitgeput raak dat hulle hul geloof afsweer, en uit desperaatheid enige godsdiens sal aangryp wat “vrede” belowe.

As die toeval met die werklikheid vandag nie so opvallend was nie, sou dit nie die moeite gewees het om hierdie skrywe van Pike te noem nie. Origens word hierdie brief deur offisiële instansies ernstig in twyfel getrek en baie van hulle ontken dat daar ooit soiets geskryf was.

Die Islamitiese lande in die Ooste is nog uiters onstabiel, met eindelose aanslae wat verder help om mense te traumatiseer en wanhopig te maak, en daar het al gerugte rondgegaan dat ons hier met ’n voorloper van die Derde Wêreldoorlog te make het.

Die probleem is egter dat terwyl almal se aandag afgelei is deur die Midde-Ooste, het Rusland stilletjies opgang gemaak wat sy geloofsituasie aanbetref. Omdat die Russe steeds gelowiger begin word het na die val van kommunisme, kan ’n mens stel dat die doelstellings van die Eerste Wêreldoorlog eintlik besig is om ongedaan te raak.

Die ortodokse geloof het een van die vinnigste groeiende gelowe ter wêreld geword as gevolg van die Russe wat hierna teruggryp, en die belydenis hiervan het ondertussen ’n gevoelige snaar geraak by die Russe. Dit sien ons met die Pussy Riot-insident asook met die walgkunstenaar Marat Guelman wat in Krasnodar ’n stewige paar klappe van die bewoners moes trotseer en uit hul stad weggejaag was oor sy godslasterlike kitsch wat hy as kuns probeer verkwansel het. Om die waarheid te sê, sal dit my nie verbaas as die Russies-ortodokse patriargaat agter die skerms besig is om die verstrooide bloedlyne na te speur om te sien of hulle die tsareryk weer kan herstel nie.

Nou wonder ’n mens: Is hierdie “inval” van Rusland in die Krimgebied – wat eintlik hoegenaamd geen inval is nie – nie dalk ’n poging om Rusland te intimideer en op soortgelyke wyse te belaster soos wat ons tydens die apartheidjare meegemaak het nie? Eers was dit die missielafweer langs die Poolse grens, toe volg die Pussy Riot-sage, daarna die sogenaamde anti-gaywetgewing tydens die Olimpiese Winterspele, en nou met Obama wat dreigende taal jeens Rusland besig oor hul demokratiese referendum wat hulle gehou het terwyl hyself ’n onwettige marionetregering in Oekraïene bewerkstellig het.

Ons eie ervaring in Suid-Afrika het ons daarop gewys dat daar dikwels meerdere redes is om ’n sekere land te laat wankel, hetsy geostrategies, hetsy minerale of ideologiese belange. Suid-Afrika se mineraal- en kapitaalbelange was ’n belangrike rede gewees om die NP regering uit die saal te lig, maar tegelyk het dit ook ’n ideologiese doel gedien, naamlik om die Westers-gesinde kulture wêreldwyd te ondermyn ten gunste van die derde wêreld. Blykbaar het die kommuniste so lank gelede as 1953 planne beraam om van Mandela ’n afgod te maak; iets wat onder die ingewydes as “Plan M” bekendgestaan het.

Die geskiedkundige James Billington se boek Fire in the Minds of Men: Origins of the Revolutionary Faith, word allerweë beskou as een van die mees gedetailleerde werke wat nog ooit verskyn het oor proletariese rewolusies en geloof. Hierin beskryf hy onder andere hoedat die jong rewolusionêre hulself Promethiane genoem het, verwysend na die Griekse god Prometheus, wat vuur van die gode gesteel het om aan die mens te gee. Die Promethiane het hulself soortgelyk as gode gewaan wat oor die mensdom sou hoed, en interessant genoeg is die Prometheus standbeeld in New York se Rockefeller Plaza ’n huldeblyk aan hierdie vurige jong geeste – en nou weet ons sommer ook wie hulle gefinansier het.

Ons het gesien hoe die mitologiese Mandela wêreldwyd die groot Promethiaan geword het van ons tyd, met rockgroepe, strokiesboeke, en natuurlik Hollywoodfilms wat sy lewe besing, soortgelyk aan Sowjetlektuur en operas waarin Lenin en Marx as die groot bevryders opgehemel was. Die soortgelyke denkstrome is ’n goeie aanduiding dat dieselfde invloede heimlik werksaam is.

Dit is belangrik om die volgende te onthou: Iemand wat te streng gelowig opgevoed is het ’n ruggraat maar geen ledemate nie. Iemand wat te ongelowig opgevoed is het ledemate maar geen ruggraat nie. Die een is ’n hark en die ander ’n jellievis. Die beste kompromis sou wees om sowel ’n ruggraat as ledemate te ontwikkel om ’n gebalanseerde lewensvisie te ontwikkel. ’n Stewige ruggraat en stewige ledemate komplimenteer mekaar en is saam die beste manier om waaksaam te wees teen die subtiele kragte wat die mens wil verswelg. Ons noem dit wysheid.

Ons kan immers ’n belangrike les leer uit die mite van Prometheus. Hy was ook die god van ongewenste nagevolge gewees, en verklaar hoekom Mary Shelley se roman Frankenstein se subtitel die moderne Prometheus geheet het.

Net soos Frankenstein se monster baie sterk en slim maar tegelyk afskuwelik was, sien ons hierdie analoog in Suid-Afrika en ander Westerse lande wat nou ten onder gaan: Goeie wetgewings, ekonomie, demokrasie ensovoorts maar tegelykertyd vulgêr, lelik, karakterloos, identiteitloos en nihilisties tot die dood toe. Sonder ’n gesonde volksgees is hierdie eksterne stelsels gedoem om iewers in die toekoms te misluk.

Ons moet die kragte wat geloof wil wegvat nie geringskat nie. Dit is gevaarlik, dreigend, uitputtend en te primitief om die hele menslike belewenis sin en rigting te gee. Dit haal die slegste uit mense en reduseer hulle tot (kudde)diere.

Gelukkig is ons belangrikste volksbesit nie stoflik nie, maar immaterieel. Karakter, deug, versigtigheid en wilskrag is die bronne waarin ons heil lê. As ons hierin volhard is die stryd teen ons Promethiane al grotendeels gewen.

Soos Rusland vandag vir ons geleer het, kan hulle ons uiteindelik slegs oorwin as ons dit toelaat.