African Bank en sy nuwe kurator, Tom Winterboer het hulself haastig gedistansieer van opmerkings wat deur ‘n voormalige uitvoerende beampte, Tami Sokutu gemaak is.
In ‘n skrikwekkende blik hierdie week in die donker hart van ongesekureerde lenings in Suid-Afrika, het Sokutu, ‘n kru boodskap vir die armes gehad: “Fuck the poor!”
Sokutu, wat rekeninghouers se agtergrond nagegaan het voordat hulle vir lenings goedgekeur is, het na wat berig word gesê hy voel niks vir diegene wat nie hulle lenings kan terugbetaal nie. Hy het bygevoeg dat hy in weelde leef en oor niks spyt is nie.
Sokutu het blykbaar meer as 50 miljoen rand in aandele-opsies en 35 miljoen rand as salaris ontvang voordat hy in Februarie bedank het.
Die president van die Reserwebank, Gill Marcus, wat deurentyd bewus was van die wanbestuur as toesighouer, het die bank eers verlede week onder kuratorskap geplaas en eerder belastingbetalers en spaarders gestraf vir African Bank se groteske bestuursfoute.
In reaksie op hul kliënte se lot, het Sokutu gesê: “Fuck them, fuck them.”
Toe hy gevra is of hierdie mense reg is om hom te blameer dat hy nie die risiko behoorlik bestudeer het nie, was Sokutu se antwoord eenvoudig: “Hulle sal reg wees om te sê, ‘I’m fucked’.”
Sokutu is op “siekteverlof” sedert September, wat beteken dat hy nie meer aktief betrokke is by die bank nie, Suid-Afrika se grootste mikrolener, ‘n poging van Marcus om hom te beskerm.
Die ineenstorting het rimpelings deur die hele finansiële stelsel gestuur. Dit het gelei tot verliese in pensioen beleggings – Coronation onder hulle – en 0,3% van Absa se geldmarkfondse uitgewis.
Maar Sokutu wys geen teken van berou oor die roekelose uitreik van lenings aan miljoene Suid-Afrikaners wat dit nie kon bekostig nie, en wat gelei het tot African Bank se ondergang.
Sokutu, ‘n voormalige direkteur-generaal van die Departement van Openbare Werke, is verlede jaar afgedank as voorsitter van die Suid-Afrikaanse Instituut vir Biodiversiteit toe hy in Londen, waar hy veronderstel was om gaste te verwelkom, dronk aangekom het by die Chelsea blommeskou.
Sokutu het verlede week ingestem tot ‘n onderhoud met die Sunday Times. Hy het gestruikel en op die grond geval toe hy die koerant se verslaggewer na sy huis in ‘n omheinde kompleks in Centurion, Pretoria, ingenooi het.
Tydens die onderhoud het hy herhaaldelik gespog oor hoe hy miljoene gemaak het en nou ‘n wêreldburger is.
Hy het drie huise in Suid-Afrika, insluitende vakansiehuise in Port Alfred en Kaapstad, en ‘n ander een in Portugal. Hy het gesê hy het nie nodig om ooit weer te werk nie.
Sokutu het ook gespog oor die besit van ses motors waaronder ‘n Porsche, ‘n Hummer H2, ‘n turkoois Bentley, ‘n BMW M6, ‘n Mercedes-Benz A-Klas en ‘n Mercedes S500. Die Bentley staan in sy dubbelmotorhuis.
Hy het gesê leners moes nie aansoek gedoen het vir lenings as hulle geweet het hulle kon dit nie terugbetaal nie.
Eerder as om bekommerd te wees oor die bank se ineenstorting, het Sokutu gesê sy fokus is op ‘n komende gholfvakansie in Skotland. Daarna is hy van plan om op ‘n plesierbootrit te gaan.
Gill Marcus, president van die Reserwebank, sê ‘n konsortium wat die groter banke in Suid-Afrika insluit sal ‘n reddingsboei van R10 miljard aan die beleërde African Bank voorsien.
Die bank sal oopbly vir sake.
Die Reserwebank sal R7 miljard se slegte skuld van die R17 miljard onderskryf.
Dit beteken in wese dat die belastingbetalers sal moet opdok vir swartmense se skuld.
Marcus sê die “invordering van lenings sal voortgaan om enige koste vir die belastingbetaler te vermy”.
Die konsortium bestaan uit Absa, Capitec, FirstRand, Nedbank en Standard banke en sluit ook die Openbare Beleggingskorporasie in. Die banke het ingespring om die beeld van Suid-Afrika se sterk banksektor in ere te hou.
Vroeër het Marcus aangekondig dat die African Bank onder onmiddelike kuratorskap geplaas word. Die besluit is geneem na samesprekings met die Minister van Finansies.
African Bank se “goeie bank” wat alle deposito’s en invorderbare lenings insluit, sal herkapitaliseer word met ’n regte-uitgifte van R10 miljard wat gesamentlik deur Suid-Afrika se grootste banke onderskryf gaan word. African Bank het ’n leningsboek van R26 miljard as die swak skuld uitgesluit word.
Die Reserwebank het tot dusver agter die skerms probeer om African Bank Investements Limited (Abil) om te keer.
Abil se blootstelling aan Ellerine Holdings word uitgesonder as ’n faktor wat die bank blootstel aan miljarde se slegte skuld.
“Die probleme wat African Bank teister, kan, na ons mening, grootliks aan hul huidige sakemodel toegeskryf word, wat nie ’n gediversifiseerde stel produkte en inkomstestrome insluit nie, en ook nie transaksionele bankdienste insluit nie. Dit het African Bank en Abil as geheel uniek kwesbaar gemaak vir ’n veranderende of uitdagende sake-omgewing, soos wat tans heers.”
Die Reserwebank plaas African Bank in kuratorskap, wat onmiddellik van krag is. Die direksie van Abil het dit nie teengestaan nie, sê Marcus.
’n Hulplyn gaan geskep word vir kliënte met navrae.
Die kuratorskap gaan probeer verseker dat African Bank se bedrywighede voortgaan en dat die invorderbare lenings en bates in ’n “goeie bank” volgehou word.
Wat die herkapitalisering van R10 miljard betref, gaan bestaande aandeelhouers die kans kry om daarin te deel.
“Die maatstawwe wat geneem is, is, na ons mening, in die beste belang van alle belanghebbendes, insluitend deposante, aandeelhouers, krediteure en kliënte,” sê Marcus.
Marcus lê klem daarop dat African Bank se bedrywighede sal voortduur.
Marcus sê dat spaargeld by African Bank veilig is. Kleinhandeldeposante verteenwoordig minder as 1% van African Bank se krediteure.
Die geld gaan nié gevries word nie en sal ook nie verlore gaan nie en mense sal steeds rente daarop verdien. Hulle het volle toegang tot hul geld “in die gewone gang van sake”.
Die plan is dat die houermaatskappy van die goeie bank mettertyd op die JSE genoteer word.
Die kurator gaan na verwagting die betaling van alle rente opskort, met die uitsondering van gewone deposante.
Marcus sê die Reserwebank is “geweldig bemoedig deur die aktiewe en toegewyde reaksie van die private sektor om ons vennote te word in ’n soeke na ’n oplossing vir African Bank”.
“Die rol van die banktoesighouers is om alles moontlik te doen om te verseker dat Suid-Afrika se banke voldoende kapitaal, likiditeit en hefboomkoerse het, sowel as gesonde beheer en toepaslike beleid.”
Duidelik het die ideologiese projek wat African Bank is tot hier gevorder sonder die Reserwebank se toesig.
Die Reserwebank het die repokoers met ‘n kwart van ‘n persentasiepunt verhoog.
Gill Marcus, die president van die Reserwebank het die koers tot 5,75 persent opgeskuif.
Sy het inflasie as rede vir die verhoging aangevoer. Die hoër koers beteken dat banke hulle prima uitleenkoers tot 9,25 persent sal verhoog.
Marcus sê die swak rand en uitgerekte stakings hou ‘n risiko vir inflasie-vooruitsigte in. Sy het bygevoeg dat die land vanjaar na verwagting swakker ekonomiese groei sal toon.
Sy sê vooruitsigte vir ontluikende markte, insluitende Suid-Afrika, Rusland en Brasilië bly steeds onder druk.
Marcus sê ondanks die slegte vooruitsigte, het verbruikersvertroue verbasend genoeg verstewig.
Die president van die Reserwebank, Gill Marcus, het gewaarsku dat die land self verantwoordelik is vir sy ekonomiese probleme.
Die Financial Times het Marcus geprys dat sy “eerlik” oor die ekonomiese malaise is wat Afrika se mees ontwikkelde land teister.
Fitch en Standard&Poor’s sal waarskynlik Suid-Afrika se kredietgradering Vrydag vrystel. S&P het reeds Suid-Afrika op ‘n negatiewe uitkyk geplaas en met nog negatiewe nuus skyn die risiko van ‘n afgradering ‘n nuwe bekommernis te wees vir Marcus.
Marcus het tydens ‘n sake-ontbyt erken dat “die plaaslike ekonomie enorme wind van voor gekry het, waarvan baie ons eie maaksel is.”
Dit was die ergste prestasie sedert die 2009-resessie weens die staking in die platinum-sektor, ‘n sleutel in die mynbedryf.
Marcus het gesê Suid-Afrika se uitvoersyfers sal benadeel word indien die staking in die platinumsektor voortduur.
Sy het in Johannesburg gesê die staking het reeds ‘n negatiewe invloed op ekonomiese groei gehad, maar het nog nie ‘n invloed op uitvoerdata gehad nie omdat mynhuise aansienlike platinumreserwes het.
Sy het egter gesê die voorraad word nou uitgeput en hoe langer die staking duur, hoe gouer gaan die nadelige uitwerking op uitvoere gevoel word.
Die platinumgordel het tot dusver 21 miljard rand aan verdienste verloor terwyl werkers lone van meer as nege miljard rand ingeboet het.
Rustenburg se ekonomie het feitlik tot ‘n stilstand gekom agv die staking.
Nhlanhla Nene, die nuwe minister van finansies, het aan die Financial Times gesê dat die groei vir die jaar sowat 2 persent op sy beste sal wees. Dit is ver onder die groei wat nodig is om ‘n duik te maak in werkloosheid en armoede.
Intussen het die Bapo Ba Mogale-gemeenskap buite Brits in Noordwes ‘n dringende aansoek in die Noordwes Hooggeregshof in Mahikeng ingedien om die platinum-staking te beëindig.
Die gemeenskap het die hof gevra om die drie platinum-maatskappye en die vakbond, Amcu te dwing om ‘n skikking te bereik.
Volgens die gemeenskap raak die staking die gemeenskap sowel as die myne.
Die Bapo Ba Mogale besit die dele van die grond waarop Lonmin platinum produseer.
‘n Woordvoerder sê die hof moet ‘n interdik uitreik wat die betrokke partye sal dwing om ‘n einde aan die staking te maak.
Vandag “vier” ons 20 jaar van Afrikaneroorgawe- en verraad. Gisteraand ry ek laataand deur die strate van Johannesburg en daar sien ek die mees groteske Beeld-plakkaat nóg: Bylae oor 20 jaar van vryheid.
Vandaar dus my titel. Dit is selfs irriterend en onjuis om van “twintig jaar demokrasie in Suid-Afrika” te praat, want stem mense van alle rasse, maar veral blankes, nie al jare lank in ons land nie? Sonder die demokratiese persvryheid en akademiese vryheid van die Afrikanerregering tussen 1948 en 1989, sou die totalitêre kommuniste en liberale wat uiteindelik die land ingepalm het nooit in hul doel geslaag het nie. Hulle het juis die demokrasie en verdraagsaamheid van vóór 1989 misbruik om hul huidige dwingelandy te vestig!
En wat beteken die stem in elk geval vir die gemiddelde swarte in ons land? Soos een of ander Fransman gesê het: “Die swartman vra brood en ons gee hom stemreg.” My vriendin Ilana Mercer in die verre Idaho, VSA, het al etlike kere opgemerk dat universele stemreg soos dit in Suid-Afrika toegepas word juis ‘n anti-demokratiese, massa-oorheersing verseker. Op Engels word dit mob rule genoem. Ek herinner my in een of ander Hollywood-film – ek meen dit was The gladiator – word daar van imperiale Rome gesê: Rome is ruled by the mob.
Die massa, die terroris, die bende, die betoger wat brand en plunder, regeer in Suid-Afrika. Net mense wat van gesonde verstand ontdaan is, om van insig in die staatsleer en filosofie nie te praat nie, is so dom om dit “demokrasie” te noem. Onder PW Botha was hierdie land veel nader aan ‘n liberale demokrasie in die Westerse sin as tans.
Om soos die Beeld-plakkaat egter na die afgelope 20 jaar van moord, roof en verkragting as “vryheid” te verwys, is méér as grotesk. Dit gaan die verstand te bowe. Dis eenvoudig kranksinnig: die ylende, sikofantiese geprewel van half-Engelse napraters van die Anglo-Amerikaanse ryk en hul plaaslike, korrupte oligargie.
In vandag se Rapport word daar in ‘n hoofartikel insgelyks gepraat van “ons morsige… demokrasie”. Nee, die demokrasie is nie morsig nie; hy bestaan eenvoudig nie. Verder verklaar die Sondag-dooieboomorgaan so ewe:
Rapport huldig alle Suid-Afrikaners, ryk en arm, wit en swart, “links” en “regs”, wat in die naam van grondwetlike demokrasie veg vir hul regte om skoon water te drink, hul eie taal te praat en te weet waarheen staatsgeld gaan.
Is dit nie pragtig nie? Met ander woorde, solank daar skoon water sou wees en ons nog iewers maar Afrikaans mog praat – net nie op skool, universiteit of in die openbaar nie – en weet ons staatsgeld gaan na Nkandla of allerlei tenderpreneurs met staatskontrakte, is als reg! Welkom in Suid-Afrika: die diktatuur met skoon kraanwater en die AWS (Afrikaanse woordelys en spelreëls)! Maar selfs dít is ons nie beskore nie. Die water is vol riool en die spelling is vrot.
As die Afrikaner nie binne die volgende jaar of twee homself regruk en opstaan nie, gaan toekomstige geslagte na 27 April 1994 as ‘n rampspoedige datum verwys. Iets soos die plundering van Rome deur die Wesgote op 24 Augustus 410, die Arabiese verowering van Spanje in die agtste eeu of die val van Konstantinopel op 29 Mei 1453.
Praatjies dat die alternatief in 1994 “burgeroorlog” was, is loutere twak. In die 1980s het die ANC-SAKP – met die steun destyds van Swede, Oos-Duitsland, Kuba en die Sowjetunie – herhaaldelik gepoog om ‘n burgeroorlog en gewelddadige revolusie in Suid-Afrika te ontketen, sonder sukses. Sonder hul Sowjet-grootbroer sou hulle geen hond haaraf teen die destydse republiek met sy weermag, polisie en kommando’s kon maak nie. Die Rooivalkhelikopter, wat tans deur Jacob Zuma gebruik word om die magsbalans in die hele Afrika in sy guns te laat swaai, het op 15 Januarie 1990 sy eerste vlug onderneem en daarmee was die doppie van Suid-Afrika se vyande geklink. Enige verdere pantseraanvalle vanuit Angola sou met gemak gestuit kon word. Ons was besig om die mees gedugte mobiele verdedigingsmag in Afrika te raak wat selfs nie eens die VSA sonder kernwapens sou kon aandurf nie. Die gemak waarmee Poetin onlangs Amerikaanse dreigemente oor die Krim getroef het, toon dat Amerika ook nie destyds maklik die land sou aanval nie. Dink aan die politieke onrus wat dit destyds in die VSA sou veroorsaak het indien Amerika ‘n bondgenoot in die Koue Oorlog militêr sou aanval om ‘n kommunistiese regering in daardie land aan te stel, met lede soos Tokyo Sexwale en baie ander wat steeds op die VSA se amptelike terreurlys verskyn het!
Benewens die luidrugtige Britse linkervleuele en die destydse Oosbloklande, word die SAKP-ANC se destydse internasionale steun gruwelik oorskat.
Miltêr was die ANC-SAKP nog nooit vir ons ‘n bedreiging nie en lede van die SAKP het selfs ruiterlik erken dat die hele sogenaamde “struggle” of militêre stryd teen die Afrikaner ‘n klugspel was. Die aanval vanuit Lusaka op Voortrekkerhoogte sou nooit kom nie. Ná die verbrokkeling van die Sowjetunie en met Rusland onder Boris Jeltsin was die kanse vir so iets nog minder as nul. Al wat die ANC-SAKP kon pleeg, was lukrake terreur, net soos die huidige kriminele “vryheidsvegters” wat oumense, vroue en kinders aanval, steeds met so ‘n “strategie” besig is.
Chris Louw skryf in een een van sy boeke dat FW de Klerk ná die aanvaarding van dier sogenaamde “Rekord van verstandhouding” teenoor Roelf Meyer uitgeroep het: “Maar my God, Roelf, jy het ons mos nou uitverkoop!”
Die mengsel van verraad en onnoselheid waarmee De Klerk, Meyer en die hele Afrikaner-elite destyds gehandel het, verteenwoordig ‘n frats van die geskiedenis. Daar was niks onvermydeliks aan die ANC-SAKP se oorname van Suid-Afrika nie. Rooi Joe Slovo en Rooi Ronnie Kasrils kon nie hul geluk glo toe die eens trotse, geharde Afrikaners soos lafaards kapituleer nie!
Op daardie oomblik toe FW, die vrome Doppertunis (sien Leon Lemmer se rubriek oor dié term), die Here se naam ydellik teenoor Roelf Meyer gebruik het om sy geknoei by Kodesa beskryf, het ‘n lot ons getref wat veel erger as die Vrede van Vereeniging was toe Chris de Wet en ander huilend hul Mausers moes stukkend slaan en trou teenoor die Koningin van Engeland moes sweer.
Ten minste is daar by Vereeniging ooreengekom dat ons weer op ‘n stadium selfbeskikking oftewel “selfregering” sou ontvang. In 1994 is die Suid-Afrikaanse nagmerrie van heel die twintigste eeu en waarteen PW Botha hom ook telkens verset het, bewaarheid: die diktatuur van getalle. Massa-oorheersing. Die “massamens” waarvan die Spaanse filosoof Ortega y Gasset gepraat het, het oorgeneem, aangevuur en gerig deur ‘n klein, geslepe (en merendeels blanke) kommunistiese minderheid. In die agtste hoofstuk van sy boek oor Massas en mag, getitel “Waarom die massa by alles inmeng en waarom hulle altyd gewelddadig inmeng”, skryf Ortega:
“Eens en vir altyd, aanvaar [die massamens] die arsenaal van gemeenplase, vooroordele, halfbegrepe idees of gewoon holle woorde wat lukraak in sy verstand opgestapel het, en met ‘n stelligheid wat slegs deur sy geslepenheid verklaar kan word, is hy bereid om hulle oral af te dwing. Dis wat ek in my eerste hoofstuk as die kenmerk van ons tyd neergelê het; nie die vulgêre wat glo dat hy supervoortreflik en nie vulgêr is nie, maar dat die vulgêre die reg op vulgariteit verklaar en afdwing, of vulgariteit as ‘n reg.”
Vulgariteit as ‘n reg. Dis ‘n moontlike definisie vir die Suid-Afrikaanse pseudo-demokrasie. Om deur histeriese propaganda (veral rondom die gewaande begrip “apartheid”) en rassekwotas oral jou wil af te dwing: die reg om alles tot die laagste gemene deler te laat daal. Soos Leon Lemmer ook erg apropos verduidelik, gaan dit selfs by sport nie meer daaroor om te wen nie:
In sport word die term “ontwikkeling” met swartes geassosieer. Dít word ‘n prioriteit gemaak pleks van om te wen. Mahatlane se aandag is op swart spelers toegespits. Wit spelers word glad nie genoem nie.
Solank daar nog iewers iets “ontwikkel”, selfs al is dit van die wal af in die sloot, op pad na groter vulgariteit, is dit binne die massadenke van die kommunis en Afrofascis, voortreflik.
Vir die voorstander van massa-oorheersing wat tans binne die globale Anglo-Amerikaanse imperialisme moet geskied, is die verlies aan orde, waardes, standaarde, skoonheid en voortreflikheid – die “morsigheid” waarvan Rapport vandag praat – niks. ‘n Einde aan die klugspel van die ANC-SAKP se “burgeroorlog” en militêre oëverblindery of die blote verskuiwing daarvan na ‘n ander retoriese verhoog, is al wat saak maak.
Orde, waardes, standaarde, skoonheid en voortreflikheid is nie kwantifiseerbaar nie. Selfs Rapport se “skoon water” is ‘n relatiewe begrip. Maar die ekonomiese bates wat Roelf Meyer iewers in 1992, soos met die “Rekord van verstandhouding” (Record of understanding) op 26 September, met ‘n pennehaal weggeteken het, is wel kwantifiseerbaar en kan in syfers omgeskakel word. Vele van die Afrikaner se kulturele bates wat oor die afgelope twintig jaar verlore gegaan het, kan insgelyks na waarde geskat word. Indien enigiemand nog nie begryp watter ontsaglike ramp die “Nasionale Demokratiese Revolusie” verteenwoordig nie, soos die ANC-SAKP heel korrek daarna verwys, sal die onderstaande lys dalk help om helderheid te bring.
1. Die verlies van soewereiniteit
De Klerk het iewers in 1998 in Londen gesê dat die aflegging van die Afrikaner se soewereiniteit en selfregering wat hy tesame met Engelssprekendes sedert 1910 geniet het, “geen maklike besluit was nie”. Hiervoor het 30 000 vroue en kinders in die konsentrassiekampe gesterf. As ons in ag neem dat vele ander volkere bereid was om hul lande deur oorloë te laat verwoes, hele ekonomieë prys te gee in die stryd om hul soewereiniteit te behou, dan wonder mens watter monetêre waarde om daaraan toe te ken? Die nasionale begroting is tans een triljoen rand. Wat sou Afrikanersoewereiniteit werd wees? Vyf triljoen rand? Tien? ‘n Triljoen dollar? Soos Cyril Ramaphosa en ander by Kodesa laggend gesê het: “Die Boere het die plaas weggegee!”
My konserwatiewe beraming: R5 000 000 000 000
2. Verlies van die Reserwebank, geldeenheid en ons goud- en ander reserwes
Gill Marcus glimlag breed, asof sy wou sê: R2 vir julle en R5 miljoen vir my! Foto: GCIS
Tans is die revolusionêre “transformasie” van ons voormalige Reserwebank onder me. Gill Marcus – iemand wat blykbaar nou bande met die SA Kommunistiese Party hadhaaf – in volle swang. Presies wat van ons goudreserwes geword het, weet niemand nie. Die totale waarde van die land se buitelandse reserwes staan tans op ongeveer $50 miljard oftewel R550 miljard.
My beraming: R500 000 000 000
3. Verlies van die vyf Afrikaanse en een tweetalige universiteit
Sedert 1994 woed ‘n konstante polemiek rondom Afrikaans as universiteitstaal en die toegang van Afrikaners tot die universiteite wat hul voorouers opgebou het. Danksy die aanhoudende verraad van sowel konserwatiewe as linkse akademici, is dié stryd grotendeels verlore en het Afrikaners heeltemal beheer oor die US, die VS, die PUK, die voormalige RAU, die UP en UPE verloor.
Volgens internetbronne kos dit ongeveer $35 miljard om ‘n groterige universiteit te bou. Dus ongeveer R400 miljard per Afrikaanse universiteit, wat die grond, geboue en toerusting sou insluit.
Vervangingswaarde van ons universiteite: R2 400 000 000 000
4. Verlies van staatsmaatskappye
Tydens die twintigste eeu het die Engelse in ons land beheer oor die Brits-koloniale mynmaatskappye behou, wat in privaat- en dikwels ook buitelandse besit was. Hierteenoor het die Afrikaner staatskapitaal aangewend om nywerhede en openbare maatskappye soos Eskom, Telkom, Transnet, PetroSA (die ou Mossgas en Soekor), Yskor, Sasol en baie ander te vestig, waarvan enkeles intussen ook geprivatiseer is. Die NOK en die Openbare beleggingskommissaris het ‘n sleutelrol by die aandeelhouding in sommige van dié maatskappye gespeel en daarom het die ANC-SAKP in hul triomfantelike plundertog deur Suid-Afrika besondere aandag aan dié instellings bestee.
Afrikaners, wat in groot getalle in dié openbare maatskappye as werknemers saamgetrek was, moes die spit afbyt en is binne enkele jare etnies uit dié maatskappye gereinig.
Weereens is dit ‘n konserwatiewe beraming, maar die vervangingswaarde van dié maatskappye wat nou geheel en al onder die revolusionêre beheer van die SAKP-ANC verkeer, is die volgende:
Daar was ‘n verlies van meer as 1000 Afrikaanse skole. Teen vandag se pryse kos dit ongeveer R50 miljoen om ‘n skool te bou, dus:
R50 000 000 000
6. Verlies van Afrikaans as kultuurtaal
Sedert 14 Augustus 1875, is daar miljoene der miljoene man-ure in die Afrikaanse taal deur Afrikaners gestort. 300 woordeboeke is opgestel en tienduisende boeke in Afrikaans geskryf. Dít alles verkeer tans in die weegskaal. Hoeveel is Afrikaans as taal werd, ‘n bate wat ons geheel en al sal moet afskryf indien die verengelsingsproses wat met die Nasionale Demokratiese Revolusie saamgaan, voortduur?
My konserwatiewe beraming: R1000 000 000 000
7. Verlies aan grond en grondgebied
Nie net het Afrikaners alle staatsgrond verbeur wat deur vorige geslagte met belastinggeld in die algemene belang verkry is nie, maar is ook deur grondrestitusie, grondhervorming, grondeise, ens., benadeel, ‘n proses wat tans radikaliseer.
Indien Afrikaners ‘n nuwe land iewers sou moes koop, wat sou dit kos? Al argumenteer dat slegs die helfte van Suid-Afrika ons toekom, dus 600 000 vierkante kilometer, sou so ‘n koopsom teen slegs R5000 per hektaar gemiddeld = 600 000 x 100 x R5000.
Grondwaarde: R300 000 000 000
8. Verlies van munisipaliteite en infrastruktuur
Munisipale korrupsie en wanbestuur is een van die hooftemas van die sogenaamde “Nuwe Suid-Afrika”. Onder andere skuld die munisipaliteite byna R100 miljard aan Eskom. Paaie en infrastruktuur wat voorheen ten duurste gebou en onderhou is, is toegelaat om te verval en verkeer onder die revolusionêre beheer van die SAKP-ANC wat na willekeur munisipale grense trek, sy kaders na munisipale besture ontplooi, ens.
Geraamde waarde: R500 000 000 000
9. Verlies van buitelandse ambassades
Die republiek van vóór 1994 het van die beste ambassades in al die groot Westerse hoofstede beskik, wat op sigself aansienlike waarde het. Maar die simboliese waarde van daardie ambassades op skouspelagtige plekke wat die soewereiniteit van die land en sy rang tussen ander lande vergestalt, sal nie maklik weer verkry kan word nie. Slegs Suid-Afrika en Kanada beskik oor ambassades op Trafalgarplein in Londen, byvoorbeeld.
Geraamde waarde: R2 000 000 000
10. Verlies van die staatsadministrasie, weermag en polisie
Afrikaners word tans deur geweldsmisdaad, plaasmoorde, verkragtings, huisaanvalle en bedrog geteister. Hul enigste antwoord op dié toestand is die organisasie van buurt- en plaaswagte, asook privaatveiligheidsmaatskappye met personeel wat dikwels swak opgelei is en self aan korrupsie skuldig is. Voeg hierby organisasies soos die WNNR, Landbounavorsingsraad, Raad op Geowetenskappe, SABS, en ons kan sien dat die oorhandiging van die staat tydens die Nasionale Demokratiese Revolusie ‘n geweldige slag vir ons was. Voeg hierby ook die staatsgeboue waarvan sommige historiese geboue in die hart van die ou Boerepublieke en Kaapstad is, en ons kan sien watter geweldige kulturele en materiële verlies dit vir ons verteenwoordig.
Geraamde waarde van die staatstruktuur: R1000 000 000 000
Dus, die Afrikaner se totale verlies weens die 1994-revolusie, in triljoene (miljoen miljoene) rand uitgedruk:
Totale verlies: R13,868 triljoen oftewel R13 868 000 000 000.
Indien ons veronderstel dat daar steeds 3 miljoen Afrikaners bestaan wat ná die revolusie oor die aardbol versprei is, verteenwoordig dit ‘n verlies van:
R4,6 miljoen per Afrikaner!
As elke Afrikaner vandag begin spaar om die bedrag terug te kry wat Roelf Meyer en FW de Klerk in 1994 aan die SAKP-ANC oorhandig het, sal dit ons die volgende aantal jaar neem om dit weer op te maak:
Indien ons elkeen R1000 per maand spaar: 383 jaar.
Indien ons elkeen R2000 per maand spaar: 191 jaar.
Indien ons elkeen R5000 per maand spaar: 77 jaar.
In hul huidige verarmde, werklose toestand, sou Afrikaners waarskynlik gemiddeld nie meer as R2000 kon spaar vir ‘n nuwe staat, universiteite, infrakstruktuur, ens. nie. Die SAKP-ANC gaan ons ook nie van belasting vir hul revolusionêre staat kwytskeld om so ‘n spaarpoging aan te wend nie. Inteendeel, die huidige maghebber sal aanhou om ons uit te buit, ook met tolgeld op ons eie paaie. Daarom kan ons realisties aanneem dat dit ons byna 200 jaar gaan neem om van die terugslag van 1994 te herstel, indien ooit.
As ‘n mens in ag neem dat dit die twee verloorders tydens die tweede wêreldoorlog, Duitsland en Japan, ongeveer tien jaar geneem het om die finansiële en ekonomiese verliese van daardie verwoestende oorlog te bowe te kom, dan is die “vrede en versoening van 1994” erger as 20 wêreldoorloë ná mekaar!
Terwyl die rand en die Turkse lire reeds ‘n derde van hul waarde oor die afgelope drie jaar verloor het, meen groot oorsese banke dat dié geldeenhede nog verder moet val om dié twee ekonomieë mededingend te maak.
Volgens die Switserse bank UBS AG is die Turkse lire 12 persent te duur en die rand 10 persent. UBS het so pas 22 geldeenhede op grond van hul handelsbalanse gewaardeer en vanweë Suid-Afrika se chroniese handelstekorte is bevind dat ons geldeenheid steeds te duur is.
Die politieke en ekonomiese onrus in Suid-Afrika het politieke risiko’s geskep wat die land onaantreklik vir beleggers maak. “Die rand en lire is steeds te duur,” sê Shewta Singh, ‘n ekonoom vir ontluikende markte by Lombard Street Research in New York. “Dié geldeenhede geval nie vanweë die risiko’s.”
Sowel Turkye as Suid-Afrika se tekorte op die lopende rekening het begin daal van hul rekordhoogtepunte, maar hulle is steeds omtrent twee keer soveel soos ander vergelykbare lande, wat verdere valutaverliese aandui. Opsiehandelaars is mees pessimisties oor die lire op ‘n lys van 31 vername geldeenhede wat deur Bloomberg gemonitor word, ná die Argentynse peso. Buitelandse beleggers is egter vir die tweede kwartaal ná mekaar besig om geld vanuit Suid-Afrika se staatseffektemark te onttrek.
Afgesien van die Argentynse peso, is die rand die slegste presteerder teen die dollar op ‘n lys van 24 ontluikende geldeenhede wat deur Bloomberg sedert 14 Maart 2011 gemonitor word, met ‘n daling van 36 persent. In dieselfde tyd het die Turkse lire met 29 persent afgeneem.
Op 30 Januarie het die rand die laagste punt in meer as vyf jaar bereik toe dit teen 11,3909 teen die dollar verhandel het, alvorens dit op 14 Maart tot 10,6711 herstel het. Die lire is omtrent 3 persent swakker sedert die begin van 2014 en het op 27 Januarie ‘n rekordlaagtepunt van 2,39 bereik.
Die Amerikaanse beleggingsbank Morgan Stanley het verlede jaar in Augustus na die rand en die Turkse lire, tesame met die Brasiliaanse real, die Indiese roepee en die Indonesiese roepia, as die “brose vyf” verwys as gevolg van hul afhanklikheid van buitelandse kapitaal om die tekorte op hul lopende rekeninge, die breedste handelsmaatstaf omdat dit beleggings insluit, te finansier.
Turkye se tekort sal vanjaar tot 6 persent van sy bruto binnelandse produk afneem, vanaf 7,4 persent verlede jaar. Dit sal steeds die hoogste in die Groep van 20 wees, gevolg deur Suid-Afrika. Díe land se tekort word vooruit geskat om vanjaar tot 5,5 persent toe te neem.
Enige voordele van valutadepresiasie is moeilik bekombaar aangesien die langsame groei in Europa en China, die lande se vernaamste handelsvennote, die vraag beprek.
Goldman Sachs beraam dat ‘n verswakking van 27 persent in die rand tot 13,50 per dollar nodig is om Suid-Afrika se tekort tot ‘n “volhoubare” vlak van 3,5 persent van BBP te laat afneem. Daardie vlak is laas in Desember 2001 gesien toe die rand tot ‘n rekordlaagtepunt van 13,8401 teen die dollar geval het. Die Turkse lire behoort 13 persent te daal tot sy allerlaagste punt van 2,50 per dollar, volgens die New-Yorkse firma.
Sedert die Turkse sentrale bank die eenweek-repokoers tot 10 persent vanaf 4,5 persent tydens die ‘n nagtelike noodvergadering op 28 Januarie verhoog het, het die lire met 1,8 persent gestyg. Die volgende dag het die goewernante van die Suid-Afrikaanse Reserwebank, Gill Marcus, onverwags die plaaslike repokoers met 0,50 persentasiepunte tot 5,5 persent opgeskuif, wat ‘n 6,1-persentstyging in die rand veroorsaak het.
Sedert Desember het beleggers $954 miljoen vanuit die Suid-Afrikaanse effektemark onttrek as gevolg van die mynstakings, terwyl die Turkse korrupsieskandaal daartoe bygedra het dat $1,7 miljard Turkse effekte in die eerste twee maande van 2014 verlaat het.
Credit Agricole SA skat dat die rand min veranderd teen 10,60 per dollar teen die einde van die jaar sal verander, maar voorsien ‘n verdere 8-persentdaling in die Turkse lire tot 2,4 per dollar.
“Turkye en Suid-Afrika het albei ‘n tekort aan mededingendheid,” sê Sebastien Barbe, die hoof van ontluikende-marktenavorsing by Frankryk se derde grootste bank. “Dis moeilik om te argumenteer dat dié twee geldeenhede al genoegsaam gedaal het.”
Woensdag se rentekoersverhoging – die eerste in vyf jaar – kan dalk net die begin wees.
Die goewerneur van die Reserwebank, Gill Marcus het aangekondig dat die repokoers met ‘n halwe persentasiepunt sal verhoog word tot 5,5%. Die primakoers sal gevolglik klim tot 9%.
As jy R1 miljoen op jou verband skuld, sal dit jou sowat R319 meer elke maand kos, volgens Eerste Nasionale Bank se eiendomsontleder.
Hy het huiseienaars gewaarsku om voorsiening te maak vir die styging.
Die rand se onlangse daling het inflasionêre verwagtinge geskep en die sentrale bank genoop om op te tree.
Die Reserwebank het, soos verwag, sy rentekoers onveranderd gelaat.
Die koers waarteen die Reserwebank geld aan handelsbanke leen, die repokoers, is sedert Julie 2012 op 5%.
Omdat die rand die afgelope paar weke stewiger vertoon het, was Gill Marcus, president van die Reserwebank, nie genoop om rentekoerse te verhoog nie. Inflasie sal moontlik só onder beheer bly en dus keer dat rentekoerse moet styg.
Die plaaslike inflasiekoers was in Augustus op 6,4% – die tweede opeenvolgende maand wat dit hoër as die Reserwebank se maksimum teikenvlak van 6% was.
Die Suid-Afrikaanse ekonomie gaan na verwagting vanjaar met slegs 2% groei, die laagste sedert die resessie in 2009. Die swak rand en hoër inflasie het daarvoor gesorg dat ’n rentekoersverlaging om die ekonomiese groei ‘n hupstoot te gee, nie oorweeg is nie.
Die rand se verswakking van 18% in die eerste agt maande van 2013 het tot ’n skerp styging in brandstof- en voedselpryse gelei.
Christie Viljoen, ekonoom by NKC, verwag dat rentekoerse minstens vir die volgende 12 maande onveranderd sal bly. Hy meen selfs dit mag oor die volgende 18 maande onveranderd bly, het Bloomberg berig.
Gill Marcus, president van die Reserwebank, het dit Dinsdag duidelik gemaak dat die rand nie vasgepen sal word nie en dat die nasionalisering van die instelling “mal” is.
“Ek dink nie ons sal die benadering volg om ’n vlak te teiken nie. Dit is ingewikkeld en daar is baie kwessies rondom dit,” het Marcus gesê.
“Ons het nie eers ’n siening oor wat ’n ideale wisselkoers sal wees nie.”
Marcus het gesê die beroep vir die nasionalisering van die Reserwebank het tot ’n situasie gelei waar ’n aandeelhouer moes probeer om aandele vir die bedrag van R4 600 te verkoop.
“Dis ’n baie interessante vraag oor wat dit doen. Is dit gierigheid? Wie staan nasionalisering van die Reserwebank voor? Dit is malligheid,” het Marcus gesê.
“Hulle skep ’n debat wat ’n vals debat is, dit gebeur nie. Ek sê nie ons moet nie kwessies debatteer nie, maar ek dink nie dit is gesond nie.”
Mnr. Gwede Mantashe, sekretaris-generaal van die ANC, het die party verlede maand gevra om die nasionalisering van die Reserwebank te bespreek.
Sommige meen die ondersteuning van aandeelhouers kan ’n opportunistiese poging wees om vir die likwidasie van die bank te vra, aangesien die Reserwebankwet voorsiening maak dat, in daardie geval, die bank se netto bates na die regering gaan en 40% na die aandeelhouers.
Marcus het gesê dit is duidelik dat sommige Reserwebank-aandeelhouers en direksielede persoonlike belange voor dié van die bank plaas en dat dit ’n “gespanne” situasie geskep het wat hersien moet word
