Kategorie: Rubrieke

Stryd teen anti-rassisme ‘n verkeerde perd om op te saal

Persoonlik dink ek nie dat Afrikaners, of dan nasionalistiese Afrikaners, werklik ‘n stryd voer nie. Ek sien nog geen massamobilisering van Afrikaners wat vir my werklik op ‘n stryd dui nie.

Dink maar hoe die UDF in die tagtigerjare nie gesukkel het om massas saam te bring nie. Waar doen Afrikaners dit rondom ‘n politiek ideaal? Jammer, maar kultuurfeeste tel nie. Ek praat nie nou van pret en partytjies nie, daarmee is ons klaarblyklik heel goed.

Nietemin, laat ons maar vir ‘n oomblik die enkele hofsake wat ‘n paar brawe siele (met hoogste waardering aan hulle) voer beskou as ‘n stryd. Daarby gooi ons sommer ook al die internet gesprekke en verklarings in. Hierdie is die “stryd” waaroor ek vandag skryf. Behalwe dat dit geen noemenswaardig populêre Afrikanerondersteuning toon nie, wat is nóg daarmee verkeerd?

Vir my is dit so sigbaar soos die son in die hemelruim. Dit gaan oor die “stryd teen anti-rassisme”. Vir die oningewyde blyk dit dat die debatvoerder teen anti-rassisme dan juis ten gunste van rassime is. Hierdie is die eerste struikelblok wat die gesprek teen anti-rassisme by die naïeweling nie gaan oorkom nie. Dit herinner my aan die AWB wat ‘n mank-swastika as simbool gekies het. As jy daardie vlag hys, gaan niemand jou as ‘n redelike persoon beskou nie. Vanuit die staanspoor is jy ‘n Nazi.

Wat die debat teen anti-rassisme nog verder kelder is dat dit deur Afrikaners gevoer word. Siende dat ons die argitekte van daardie “misdaad teen die mensdom”, nl. apartheid is, bevestig dit die aanhoorder se ergste vermoedens.

Nouja, as ingewyde verstaan ek heel goed dat die debatvoerder eintlik verwys na die rassisme wat deur anti-rassiste teen die wit minderheid gevoer word. Dit klink soos ‘n paradoks, maar dis ‘n werklikheid. Die oningewyde sal om vorig genoemde redes egter nooit die debat tot op daardie logiese punt volg nie. Dus is die gesprek verlore.

Nou dink ek mos: Waarom die paradoks in stand hou? Waarom nie reguit tot die logiese einde beweeg nie? As die gesprek oor die “anti-rassis” se rassisme teen Afrikaners handel, dan gaan die gesprek mos eintlik oor rassisme. Nie waar nie?

Persoonlik verstaan ek glad nie waarom Afrikaners nie hierdie ooglopende debat voer nie. Die klag van rassisme is so kragtig dat dit enige verweerder skadeloos laat. As linkses glo dat hulle oor ‘n monopolie op hierdie klag beskik, sal ons kaping daarvan eindelose wroeging vir hulle meebring, wat beteken dat hulle rassisme jeens ons in felheid sal toeneem en dus selfs meer ooglopend raak, vir almal om te sien.

Soos ek sê, ek kan nie verstaan waarom Afrikaners nie hierdie kragtige wapen opneem nie. Oral oor die wêreld is dit die oortreding wat die mag outomaties in die klaer se guns swaai.

Wat is die rede dat Afrikaners nie hul onderdrukkers hiermee aanvat nie? Glo Afrikaners daar steek dalk iets in rassisme en dat hulle dit dus ook nie by hul opponente wil aanspreek nie? Dan moet hulle vinnig hul houding verander, want hulle sal niks daarmee vermag nie. Of glo Afrikaners dat die groeiende Europese regse beweging ook die stryd teen anti-rassisme voer en dat die gety dus aan’t swaai is ten gunste van hierdie argument? Vergeet daarvan! Wat in Europa plaasvind, is wel ‘n stryd teen die onverdraagsaamheid van instromende Moslems, maar Europese regses het nog lank nie meerderheidsondersteuning nie. Boonop, gegewe dat Afrikaners mos “Nazi’s is”, sal enige poging deur ons om dieselfde standpunt in te neem, nie geduld word nie.

Maar waarom sou ons so ‘n argument in elk geval wou voer? Ons is nie ‘n meerderheid wit mense wat ‘n eerste-wêreldmoondheid in Europa bestuur nie. Ons vrees nie dat ons land deur donkeres oorgeneem gaan word nie. Nee! Ons het rééds alles verloor en ons ís ‘n oorheerste en teen gediskrimineerde minderheid. Ons hoef géén gekompliseerde gesprekke oor “anti-rassiste” of “kulturele marxiste” te voer nie. Nee wat, ons benodig nie sulke gevleuelde sosiologiese terminologie wat jan-alleman in elkgeval nie verstaan nie. Ons is “gelukkig”! Ons situasie is so sleg dat ons sommer die groot kanon kan uitruk. Daardie klag, ‘n ware wapen van massavernietiging wat die ganse wereld verstaan: Rassisme!

Revolusie van die sedes: Steve, ek en die walgpop

Gister se sirkus by die Randburgse Landdroshof het vir my een ding bevestig: Suid-Afrika het ‘n algehele laagtepunt bereik wat norme van openbare debat en selfs die howe betref. Net soos by die Malema-haatspraakverhoor in 2010 het ek met verbasing geluister hoe die advokaat vir die verweerder ‘n argument daarvoor uitmaak dat daar geen beperking bestaan op wat Chester Missing alias Conrad Koch van Steve Hofmeyr mag sê nie of die skade wat hy hom finansieel en beroepsgewys mag berokken nie.

roodt_fbfotoDie stuk wetgewing waaroor dit gegaan het, Wet 17 van 2011 wat teistering verbied, is gewoon geïgnoreer terwyl advokaat Steven Budlender verklarings van die Verenigde Nasies se Algemene Vergadering oor apartheid in 1989 voorgelees het. (Terloops is Budlender die seun van die bekende advokaat Geoff Budlender wat in die sewentigerjare ‘n leier van die Engelse studente-organisasie NUSAS op die kampus van die UK was.)

Steve Hofmeyr het ook oor die afgelope paar uur verklaar dat dit nou “oop seisoen” is wat openbare uitlatinge in Suid-Afrika betref. Voortaan is ons almal gewikkel in ‘n semantiese oorlog in “‘n wêreld sonder grense”, om nou ‘n Afrikaanse boektitel uit die tagtigerjare aan te haal.

Soos ons ook met die Renate Barnard-geval gesien het, weet ek nie meer of ons veel geregtigheid van die howe kan verwag nie. As jy wit, Afrikaans of behoudend is – een van die drie is al genoeg – kan jy aanvaar dat die dobbelsteen teen jou gelaai is.

Sowel Steve Hofmeyr as PRAAG word geteiken. Waarom? wonder ‘n mens. Ek en Steve kom al ‘n lang pad saam, sedert ons in 2003 of daar rond saam teen die beoogde Pretoriase naamsverandering betoog het. Een van ons grondtekste is Pascal Bruckner se boek Die tirannie van (wit)skuld. Ons glo eenvoudig nie aan witskuld nie en wil gelyk met elke ander inwoner van die land behandel word.

Ons word geteiken omdat ons die afgelope paar jaar doeltreffend begin het om witskuld en van die meer groteske leuens oor die Suid-Afrikaanse geskiedenis af te takel. Sowel Koch as sy advokaat argumenteer dat vorige Afrikanerregerings in ons land met dié van die Nazi’s gelykgestel moet word en dat dit, soos in Duitsland, voortaan onwettig behoort te wees om hoegenaamd iets oor apartheid te sê behalwe om dit verdoem weens die “ontelbare” (of miljoene) mense wat doelbewus vóór 1994 vermoor is! Om so iets te bevraagteken, word “apartheidsontkenning” genoem, wat kwansuis ewe aanstootlik as “holocaust-ontkenning” is.

Ander “apartheidsontkenners” waaraan ek onmiddellik kan dink, is prof. Hermann Giliomee en Ilana Mercer wat albei aspekte van apartheid gerelativeer of vergoeilik het.

Die ironie is dat diegene van ons wat weier om die mite of fiksie van Afrikaner-nazisme (met ses miljoen vermoorde swartes?) te aanvaar, geensins die vorige Nasionale Party ondersteun het nie. Mnre. FW de Klerk, Pik Botha en al die ander afgetrede ministers sê nie boe of ba nie, terwyl ons wat destyds in botsing met die regerende Afrikanerkliek was, nou die kastaiings uit die vuur moet krap!

Wat nou aan die gang is, is geen wit-swartstryd nie. Die meeste swartes in ons land kan geen flenter omgee oor wat daar van apartheid of “rassisme” gesê word nie. ‘n Klein groepie (blanke) kulturele Marxiste in Johannesburg en Kaapstad is egter daarop uit om Afrikaners en selfs Afrikaanse konserte aan te val omdat hulle nie tevrede is om die land se bates te stroop soos wat tans gebeur nie, maar enige gevaar van verandering op die horison wil neutraliseer.

Die linkse, Marxistiese kliek wat die werklike mag agter die troon van die ANC is, het die land met naakte propaganda, verguising, laster, beledigings en uitskeltegnieke in die tagtigerjare verower. In die vroeë negentigerjare het FW de Klerk en die res van die NP eerloos voor hierdie aanslag gekapituleer en vandag pluk ons die vrugte van hul oorgawe. Nou die dag sê ‘n Engelse dame vir my hier in Johannesburg: “Yes, the Nats sold us out. And we had voted for them for years.”

Ons land is met leuens, halwe waarhede, intense laster en verguising verower. Maar belangrik: dit word steeds op dié manier beheer! Die enigste verskil is dat dit nou veel erger as in die verlede is. Benewens dat jy iemand vir ‘n “Nazi”, “fascis” en  “rassis” kan uitskel, kan jy nou sommer toevoeg dat hy ‘n “moroon” en “idioot” is wat aan ‘n geslagsiekte ly. Jy kan ook ‘n volskaalse heksejag teen iemand voer, hom finansieel of ekonomies probeer benadeel, hom by sy werkgewer gaan verkla of sy Facebook- of Twitter-rekening deur middel van vals klagtes gesluit probeer kry.

Wat is die uiteindelike doelwit van dié semantiese oorlog? Maak geen fout nie: Die ekonomiese marxisme wat in Rusland tot die dood van tienmiljoene mense gelei het, het nou oorgeslaan in kulturele marxisme wat grootliks van die VSA afkomstig is. Wesentlik is die twee egter dieselfde. Een van die mees beroemde kulturele marxiste, Susan Sontag, het haarself só uitgedruk:

The white race is the cancer of human history; it is the white race and it alone—its ideologies and inventions—which eradicates autonomous civilizations wherever it spreads, which has upset the ecological balance of the planet, which now threatens the very existence of life itself.

Blankes moet die skuld dra vir alles wat in ons land en in die wêreld verkeerd loop. Hierdie groteske leuen verseker nie net die mag van ‘n klein linkse kliek – die nomenklatoera – nie, maar gee hulle ook geredelik toegang tot die staat met al sy hulpbronne. Die staat is die grootste maatskappy van almal en deur tenders, korrupsie en doodgewone diefstal en plundery word die linkse kliek met hul “humanitêre” beginsels al hoe ryker.

Hierdie toestand herinner my baie aan die 1920’s in Duitsland tydens die sogenaamde Weimarrepubliek toe wanorde en ‘n sedelike revolusie die hele land in ‘n krisis gedompel het.

Indien ons toelaat dat ons deur propaganda, asook ‘n gevloek en geskel, geheel en al oorheers en gemarginaliseer word, is daar net een voorland vir ons: ‘n Zimbabwe. Alles wat ons besit, sal op ‘n dag van ons afgeneem word: elke plaas, elke huis, elke voertuig, alles wat ons het. Soos iemand vandag op Facebook opmerk: ons is nou terug tot voor die Groot Trek.

Agter al die grappe, beledigings en “satire” wat met groot mediafanfare uitgesaai word, lek die kulturele marxiste hul lippe af vir die dag wanneer ‘n volk se hele erfenis soos ‘n ryk appel in hul skoot gaan val…

Verstaan ons mense dit? Marxisme het baie groter lande as Suid-Afrika op hul knieë gedwing en hele volksmoorde is in die naam daarvan gepleeg; vra maar enigeen in Oos-Europa. Die kulturele tipe is nie minder skadelik as die ekonomiese tipe nie. Inteendeel.

Die stryd is fel. Ons gaan nog baie houe vat. Daarom is ons meer as ooit van u steun afhanklik.

 

 

Afrikaans was eens ‘n koninklike en handelstaal in Europa

Dis nogal opvallend watter prominente rol Nederlanders, maar ook deesdae taalkundiges van die Potchefstroomkampus van die NWU, speel om die “kombuistaalteorie” van Afrikaans te bevorder! Eers was daar Valkhoff wat met sy boekie New light on Afrikaans and Malayo-Portuguese in die sewentigerjare die eerste skoot geskiet het. Toe ene Hans den Besten wat insgelyks beweer het dat die struktuur en woordeskat van Afrikaans aan Maleis en Koikoi ontleen is.

roodt_dan_wikiAlles dui egter daarop dat Afrikaans oor baie eeue heen “suiwer” gebly het, asook dat die taal eens ‘n hoë status as handels-, regs- en hoftaal in Noord-Europa geniet het.

Die geskrewe tradisie van Afrikaans is min of meer 800 jaar oud. Hoewel daar vandag na ons taal wat in die Middeleeue gepraat is as “Middelnederlands” verwys word, moet ons onthou dat nóg die staat Nederland nóg die taal “Nederlands” destyds bestaan het. Daarom het ons Middeleeuse digteres en briefskryfster Hadewijch die volgende in ‘n brief geskryf sonder om veel te wonder wat haar taal genoem word:

“Maer die rechte gheloeveghe hi sal weten dat die goetheit sijns liefs meerre es dan sijn sneven.”

In moderne Afrikaans lui dit so: “Maar die regte gelowige hy sal weet dat die goedheid van sy liefde meer is as sy dood.” Ons kan onmiddellik aflei dat “sneven” iets met doodgaan of sterf te make het. Trouens, die woord “sneef” as sinoniem vir “sneuwel” bestaan steeds in moderne Afrikaans en kan in die HAT opgekyk word.

Hadewijch het in die Hertogdom van Brabant gewoon wat dele van teenswoordige België en Nederland ingesluit het; vandaar die benaming “Brabants” wat aan die taal van daardie streek gegee is. As ons egter verby die verskille in spelling kyk, kan ons sien hoe min ons taal oor 800 jaar verander het!

Trouens, min ander tale ter wêreld kan hulle daarop roem dat hulle oor soveel eeue hul “reinheid, sterkte en hoogheid” behou het. Laasgenoemde drie terme verteenwoordig die opdrag van die Sweedse Akademie wat die wêreldberoemde Nobelpryse uitdeel, om die “Sweedse taal se reinheid, sterkte en hoogheid” (Svenska språkets renhet, styrka och höghet) te handhaaf.

Soortgelyk aan die verskille in spelling tussen Hadewijch se Middeleeuse Brabants en Afrikaans, verskil die Sweedse spelling ook van Afrikaans, maar ons kan sien dat al drie woorde (reinheid, sterkte en hoogheid) presies dieselfde is.

Ongeveer 95% van die woordeskat of leksikon van Afrikaans stem ooreen met dié van Nederlands, daarom is die twee tale onderling verstaanbaar. Afrikaans is egter geensins “vereenvoudigde Nederlands” nie. Vele Afrikaanse woorde kom ooreen met terme in Duits en die Skandinawiese tale, soos ons so pas vanuit die Sweedse voorbeeld kon aflei. Meer nog: Hoewel die eerste taalbeweging Afrikaans ter ere van ons vasteland vernoem het, kon ons dit ewe seer “Eurokaans” of “Nederduits” genoem het, want min mense besef watter merkwaardige ooreenkomste daar tussen die grammatika, idiome en woordeskat van verskeie Nederduitse dialekte en dié van Afrikaans bestaan.

Die woordjie “vir” wat ons aanmekaar gebruik, is afkomstig uit die Holsteinse dialek van Nederduits waar hulle dit “ver” spel (die Nederlanders sê “voor” en in Hoogduits is dit “für”). Net so bestaan die term “dörnat” in Holsteins (“deurnat” in Afrikaans), terwyl Hoogduits “durchnaß” gebruik.

Waarom staan die NG Kerk van Afrikaners as die “Nederduitse Gereformeerde Kerk” bekend en nie as die “Nederlandse Kerk” nie? Waarskynlik het die kerkvaders in die sewentiende eeu gevoel dat “Nederduits” ‘n beter beskrywing van die oorsprong van hul lidmate was as bloot “Nederlands”. Die Duitse dialek wat in die noordoostelike hoek van Duitsland, die deelstaat Mecklenburg-Voorpommere, asook die eiland Rügen, gepraat word, toon juis die grootste ooreenkomste met Afrikaans.

Op die Noord-Duitse eiland Rügen word selfs die beroemde Afrikaanse dubbele ontkenning aangetref! Die ongelukkige is egter dat die Nederduitse dialekte van Noord-Duitsland met hul fassinerende sleutels tot die herkoms van Afrikaans as gevolg van die tweede wêreldoorlog grotendeels uitgesterf het. Ongeveer driemiljoen mense praat nog Nederduitse dialekte, vergeleke met honderdmiljoen wat Hoogduits, die taal van die Suide, magtig is.

Daarom verteenwoordig Afrikaans nie net die taal van byna 400 jaar se geskiedenis in Suid-Afrika nie, maar ook ‘n voorafgaande 300 jaar se Europese geskiedenis toe Nederduits die lingua franca en handelstaal van die Hansa-stede was. Nederduits of dan Proto-Afrikaans, is in die 1300s reeds as regstaal deur die Deense konings gebruik. Tot en met die uitbraak van die vernietigende dertigjarige oorlog in Noord-Europa (1618-1648), was Nederduits ‘n groter taal as Engels, Frans, Russies of Spaans, tale wat vandag as wêreldtale gereken word.

Afgesien van J. du P. Scholtz en Edith Raidt, was daar oor die afgelope aantal dekades feitlik geen taalkundiges met insig in die verwikkelde Europese herkoms van Afrikaans nie. Boonop het hulle hul navorsing verrig in die tyd voor die internet toe al die inligting oor die Noord-Europese dialekte nie so geredelik soos vandag beskikbaar was nie. Die woord “mooi” word in die Hamburgse dialek gebruik (terwyl in Hoogduits “schön” gangbaar is) en selfs in ‘n intensiewe vorm as “mooi-mooi”.

Sulke herhalings (“plek-plek”, “gou-gou”, ens.) noem taalkundiges “reduplikasie”. Dit is een van die elemente van Afrikaans wat die kreoliste aanvoer om te beweer dat Afrikaans ‘n kreoolse taal is, wat so ‘n neiging vanweë “taalkontak” met Khoisan, Xhosa, Maleis, Portugees of wat ook al ontwikkel het. Dít terwyl die V.O.C. sy amptenare verbied het om inheemse tale aan te leer! Intussen is reduplikasie ‘n algemene verskynsel en is daar ‘n Kanadese taalkundige aan ‘n Amerikaanse universiteit wat voorbeelde van regoor die wêreld versamel. Veral in Nederduits en die Skandinawiese tale wemel dit van reduplikasie. Die Sweedse woord vir “ouma” is “mormor”, letterlik “moedermoeder”.

Weens Afrikaans se “eenvoudige” grammatika, vergeleke met Nederlands en Duits, word daar ook aangevoer dat dit ‘n teken van kreolisme sou wees. Weereens is die grammatika van Sweeds feitlik ewe eenvoudig as dié van Afrikaans, ‘n Noord-Europese taal wat nooit in kontak met Afrika of Maleisië was nie, maar wel met Nederduits (ook Platduits genoem), wat die groot aantal Afrikaans-Nederlandse woorde in Sweeds verklaar.

Sover ek weet, is geen fonologiese studie nog onderneem om presies vas te stel hoe Afrikaans in die Noorde van Europa in die ou Hanse-handelsgebied inpas nie. Afrikaans val heelwat sagter op die oor as Nederlands of Hoogduits, sonder ‘n geleende Franse “R” vanuit die keel en klink daarom meer soos Nederduits of Sweeds.

Nog ‘n opvallende verskil tussen Nederlands en Afrikaans is die woord “baie” wat ons gedurig gebruik en wat glo uit Maleis afkomstig is. Die Hollanders sê “zeer” en “veel”. Dis een van die trofeë in die kreolis se ornamentekas. Ongelukkig vir kreoliste het ‘n redelik onlangse PhD-proefskrif in die VSA, Apperception and Linguistic Contact between German and Afrikaans (2011) bewys dat twee soortgelyke woorde in sowel sewentiende-eeuse Nederlands as Nederduits bestaan het. Daarom het die Afrikaanse woord deur appersepsie – en nie soseer ontlening nie – onmiddellik aan die Kaap inslag gevind.

Daar is geen faset van die Kreoolsteorie wat nie in een of twee akademiese artikels met verwysing na Nederduits of sewentiende-eeuse Nederlands vermorsel kan word nie. Want Afrikaans verteenwoordig ‘n samesmelting van Noord-Europese dialekte wat langsaam oor honderde jare plaasgevind het.

As sodanig is Afrikaans ‘n kleinood vir sowel Suid-Afrika as Europa. Gegewe die afgang van Nederduits, veral ná die tweede wêreldoorlog toe sprekers van Noord-Duitse dialekte deureenvermeng is, verteenwoordig Standaardafrikaans vandag ‘n lewende monument aan daardie verskeidenheid dialekte wat in die provinsies van die Lae Lande, maar ook die prinsdomme en stede van Noord-Duitsland, gepraat is.

Afrikaans is nóg ‘n “gemorstaal” soos die Potchefstroomse dosent Hans du Plessis in 2006 daarna verwys het, nóg ‘n “bastertaal” soos die nie-taalkundige Breyten Breytenbach in 1973 tydens sy marxistiese fase kwytgeraak het. Veel eerder is dit ‘n taal wat na vorm en struktuur veel suiwerder as Engels of vele ander Europese kultuurtale gebly het.

Nie verniet nie het die Australiese taalkundige en self ‘n kenner van Germaanse tale, Bruce Donaldson, opgemerk:

Because of a perceived threat to the separate identity of Afrikaners vis-à-vis their English-speaking compatriots, there is a longstanding fear of those international loanwords with cognate forms in English such that they are now regarded as dispensable anglicisms with preference being given to indigenous synonyms. This phenomenon has lead to an overall impression of the vocabulary of Afrikaans being more Germanic than that of Dutch. Many ingenious neologisms, but above all loan translations from English, further contribute to the overall puristic impression of the vocabulary, lugreëling ‘air conditioning’, rekenariseer ‘to computerize’, toebroodjie ‘sandwich’; droogskoonmaak ‘dry cleaning’, muurpapier ‘wall paper’, paneelklopper ‘panel beater’. (König, E., red. The Germanic languages, bl. 503)

Die feit dat Afrikaans vandag onder uiters negatiewe politieke omstandighede en die oorheersing van ‘n Engelse staatstaal oorleef, getuig verder van sy adellike grootsheid wat van die 1300s tot vandag toe voortleef en nog wag om deur skrywers en veral taalkundiges ontdek te word.


Karakterisering van Amerikaanse swartes

Jared Taylor is aan Praag-lesers bekend as die outeur van White identity: racial consciousness in the 21st century (2011). Hy is ook die redakteur van die webtydskrif American Renaissance. Taylor skryf gesaghebbend oor rasse-aangeleenthede. Hy erken dat sy kennis grootliks op studeerkamerinligting gegrond is. Ten einde ‘n groter mate van balans te verskaf, bestaan sy jongste boek, Face to face with race (Oakton: New Century Foundation, 2014, 172p; Amazon Kindle $7.92), uit 14 essays wat voorheen in American Renaissance gepubliseer is. Daarin boekstaaf blanke Amerikaners hulle eerstehandse ervaring van veral swartes. Weens owerheidsmaatreëls en teistering voel die meeste outeurs verplig om skuilname te gebruik, gevolglik verwys ek dan bloot na “die outeur”.

FaceCoverOm die Amerikaanse opset te verstaan, is dit nodig om te besef dat daardie swartes demografies ‘n minderheid is (dikwels op 12% gestel), dus soortgelyk aan dié van blankes in Suid-Afrika. Swart Amerikaners geniet oordadige minderheidsregte, terwyl letterlik geen sodanige regte aan Suid-Afrikaanse blankes gegun word nie. Hierdie verskil in behandeling kan toegeskryf word aan die feit dat die meerderheid blanke Amerikaners gebreinspoel is om skuldig oor die destydse verslawing en segregasie van swartes te voel, terwyl die swart meerderheid in Suid-Afrika (en die klein groepie blankes wat mandaatloos namens al die blankes oorgegee het) geen grondwetlike erkenning gegee het aan die positiewe bydrae wat blankes oor eeue gelewer het nie.

Soos in Amerika word slawerny voortdurend in Suid-Afrika misbruik om blankes moreel te veroordeel, terwyl die voorouers van die plaaslike swartes in werklikheid nooit slawe was nie. Die era van kolonialisme, rasse-segregasie en apartheid word voorgestel asof dit net so erg, of erger, as slawerny was. Dat slawerny destyds ekonomies voordelig vir Amerika was, kan nie ontken word nie. Die hedendaagse swart Amerikaners is egter glad nie trots op die positiewe bydrae wat hulle voorouers destyds gelewer het nie. Hulle verwyt hedendaagse blankes vir die wyse waarop hulle wit voorouers destyds ledigheid by swartes bestry het en die swartes eis buitensporige vergoeding vir wat hulle voorouers glo destyds nie ontvang het nie.

Amerika het deesdae ‘n multi-etniese bevolking by uitnemendheid. Die blankes is ‘n vinnig krimpende meerderheid. Voor die middel van hierdie eeu sal die blankes ‘n minderheid in die Amerikaanse bevolking wees, “by replacing the founding stock of Europeans with an Afro-Asiatic-Mestizo mix” (Kindle 74). Dít vanweë “natuurlike” aanwas en die voorkeur wat aan nie-wit immigrante gegee word. In voorbereiding op blanke minderheidstatus word soveel moontlik regte aan etniese minderhede toegeken in die (ydele) hoop dat blankes vorentoe, wanneer nie-wittes in die meerderheid sal wees, ook so sagkens behandel sal word. Die voortreflikheid van die staatkundige bestel wat die Amerikaners wêreldwyd propageer, naamlik demokrasie (in die sin van een mens, een stem), met sy veronderstelling van gelykheid (bv dat alle mense ewe goed is), word steeds nie algemeen deur blanke Amerikaners bevraagteken nie.

In die Weste is die era waarin ons leef met liberalisme deurweek. Die skade wat swart Amerikaners in die samelewing aanrig (in hulle eie etniese groep en daar buite) word meesal nie net nie verreken nie, maar ingevolge politieke korrektheid doelbewus verdoesel. “The propaganda mill is always working to show things as they are not” (310). Op ‘n soortgelyke manier word die “vergrype” van kolonialisme beklemtoon, maar die weerslag van kolonialisme, naamlik die toestroming van immigrante uit die Derde Wêreld na veral Europa, met uiters destruktiewe gevolge vir Europese kultuur en beskawing, word grootliks verswyg. Van Amerika word gesê: “Popular music, movies, sports and television are largely black oriented” (225). In Suid-Afrika word dit duidelik in die massamedia weerspieël.

Wat van swart Amerikaners gesê word, geld nie noodwendig Suid-Afrikaanse swartes nie, soos ek hierbo met verwysing na slawerny aangetoon het. Elke leser moet maar self besluit in hoeverre wat hier volg op plaaslike swartes van toepassing is. Die uiteensetting steun noodwendig op veralgemening. Alle swartes is nie sleg nie. Insgelyks is alle wittes nie goed nie. As iets wat negatief is deesdae van ‘n etniese groep (veral swartes) beweer word, word dit stereotipering genoem. Die waarheid wat onder oë gesien moet word, is dat sodanige veralgemening op ‘n beduidende getal gevalle kan berus en in daardie mate geldig is.

In Taylor se boek word beweer dat Amerikaanse swartes geneig is om bv meer luidrugtig, uittartend, aggressief, gewelddadig en misdadig as ander etiese groepe, soos blankes, Latynse Amerikaners (bv Meksikane), Asiate en Indiane, te wees. “Blacks are different by almost any measure to all other people. They cannot reason as well. They cannot communicate as well. They cannot control their impulses as well” (2011). “Blacks are, in many ways, childlike, and this is illustrated by the often superficial quality of their emotions. They are easily provoked into violence and mayhem” (2430). Al die nie-wit etniese groepe is geneig om dislojaal teenoor die Amerikaanse staat te wees.

Columbus Day word in nie-wit geledere geminag “because Columbus was a ‘genocidal racist'” (170), maar van alle Amerikaners word verwag om Martin Luther King Day te gedenk. Aan blanke Amerikaners word daar nie erkenning gegee of respek betoon nie. “I cannot remember even once being thanked or complimented by a black client” (1839). Daar word selfs op blankes gespoeg. Wittes het skynbaar ‘n besondere kapasiteit om uittarting en vernedering met passiwiteit te verduur. Swartes voel vere as hulle oortredings begaan en sal nie verskoning vra nie. Daar is by hulle geen skaamte nie. “They cannot view things from the perspective of others … They do not understand the pain they are inflicting on others” (1961). “It was never their fault” (1805). “It is aways someone else’s fault” (1843). Blankes word gehaat, “the hatred of those who blame the white race for every failure of their own race” (1624).

Blykbaar distansieer al die ander nie-wit groepe hulle van die swartes. Dit is eintlik net blankes wat swart-gedienstig is of aan hulle lippediens bewys. “I have seen whites go on their knees before blacks – and apologize for slavery, white privilege, blacks in prison, the poor state of black neighborhoods, AIDS, drugs in their community, etc” (162). “It seems that ‘white privilege’ is an extremely powerful concept that makes some people believe they deserve humiliation. It leads to a bizarre form of cultural suicide, and an inability to defend one’s own interests” (229). Blankes wat hulle in swart woongebiede begewe, kan in lewensgevaar wees, want swartes beskou dit as uitsluitlik hulle terrein. Baie swartes verkies segregasie: “Keep Harlem Black” (208). “Most blacks believed that segregation on equal terms was better than integration” (544).

Die outeurs van die essays was in baie gevalle aanvanklik polities verlig maar dure ondervinding het hulle gefrustreerd gemaak en tot ander insigte laat kom. In hierdie sin kan kritici beweer dat die boek ‘n eensydige beeld voorhou. Ek beperk my aandag tot ‘n aantal hoogte- of laagtepunte in Taylor se boek. Van die inligting, bv oor toestande in Amerikaanse tronke, is van so ‘n bedenklike aard dat ek nie kans sien om daaroor op ‘n openbare forum soos Praag te skryf nie. Wat nie algemeen besef word nie, is die mate waarin blanke Amerikaners daagliks (bv op straat) aan verbale rassisme deur swartes blootgestel word, terwyl blankes in Suid-Afrika dadelik van rassisme beskuldig word as hulle sekere benaminge vir swartes, bruines of Asiate gebruik. Daar is egter geen benaming vir blankes wat nie maar geuiter mag word nie. Dubbele standaarde geld nie net in Amerika nie, maar ook in Suid-Afrika.

Amerikaanse swartes word uitgebeeld as werksku. Hulle kom dikwels laat by die werk aan, verdwyn gedurende die dag of gaan vroeg huis toe. In werktyd word geëet, gesels, geraas, geslaap. “By their very presence, blacks upset the rhythm and flow of work” (728). “Then there are the guys who claim to have had deaths in the family, but who forget, and claim multiple deaths for the same person” (716). “For most of the blacks, work of any kind was an imposition to which they submitted as seldom as possible. They never took the slightest interest in it, and had no concept of taking pride in what they did. Their lack of concern for what might happen out in the ‘white man’s world’ was breathtaking” (423). Later verwys hierdie outeur na swartes se “God-given right not to work” (457). Die redes hiervoor is dat werk op ‘n raskwotastelsel aan swartes toegeken word en dit weens owerheidsmaatreëls uiters moeilik is om hulle te ontslaan. Sy gevolgtrekking: “So long as there are enough whites to maintain standards and set the tone, we can continue to be a First-World country despite a certain number of non-whites. But past the tipping point the jungle rushes in” (461).

Verskeie van die outeurs verwys na swartes se onvermoë om toelatingseksamens te slaag. Daar word dan onderrigprogramme net vir hulle ingestel en selfs dan word die eksamen wat nie-swartes moet slaag, omseil. “The ironworkers test has been completely watered down” (749). Wat soms in die praktyk gedoen word, bv in die boubedryf en weermag, is om swartes in andersins nie-swart groepe te versprei. “With a mixed pair, the white or Indian guy has to do all the thinking and most of the work” (707). “Many of the blacks have a chip-on-the-shoulder attitude about the job and about whites. In my opinion, they strike a pose to hide the fact that they don’t have what it takes as a group to do the work. I can’t imagine what their day must be like, always walking around wondering if someone doesn’t like them, never able to lose themselves in the work. This work has so much to offer, but it’s up to each man to get out of it what he can” (758). Sy nogal optimistiese gevolgtrekking is: “People are fed up with all this nonsence and slowly they will first take back the workplace and then their society” (770).

“Affirmative action always has costs. Usually, they are lower standards, poor performance, bad morale, and lost profits” (773). Dit is ‘n geval van mense “hired and promoted beyond their capabilities” (790). “Diversity destroys trust” (1359). “Nearly every major problem, accident, or scandal I saw in the service had a black or Hispanic at the bottom of it” (1305).

In America word buite-huwelikse kinders “outside kids” genoem. “Black men are good at making children but not at supporting them, and this can be a terrible burden under laws written with white people in mind” (1856). “The average black client will not pay child support unless it is deducted from his paycheck. Many refuse to work, or leave a job to avoid paying. Job turnover is very high among blacks, and the court system has a hard time keeping up with them. Some blacks quit on purpose, and move to another job so as to keep one step ahead of the collections” (1865).

Naas die twee hoofstukke oor tronktoestande is die een oor New Orleans, toe die orkaan Katrina in 2005 daar skade aangerig het, die ontstellendste. Min mense besef dat twee-derdes van die inwoners van hierdie stad swart is. Namate sake-ondernemings en die huise van blankes ontruim is, is hulle gepunder. Swartes het hierdie natuurramp aangegryp as ‘n maklike misdaadgeleentheid. Hulle het ook die reddingspogings in die wiele gery deur brande te stig, skuilings af te breek en op reddingsvliegtuie en -bote te skiet.

Die laaste hoofstuk in die boek handel oor Suid-Afrika. Die outeur was 12 jare lank ‘n dosent aan universiteite in Papoea-Nieu-Guinee en swart Afrika voordat hy hom in Johannesburg gevestig het. Van swartes as individue sê hy: “I do not dislike them” (2344). Ongelukkig is hierdie essay reeds in 1998 gepubliseer. Die inligting is dus verouderd, want dit weerspieël toestande in die nuwe Suid-Afrika toe Nelson Mandela die president was, dus voor die groot inploffing plaasgevind het.

Die outeur vestig die aandag op die agteruitgang van die hospitale: “Prior to 1990 … they were vastly superior to anything you would find in black Africa” (2456). Ook: “The black schools under apartheid were infinitely better than the general chaos and mayhem that passes for ‘black education’ now” (2477). Die Universiteit van die Witwatersrand “has traditionally been the leading university in South Africa, and deservedly so. But the push, for at least the last ten years, has been to turn it into an African university, that is to say, one with no standards, very little teaching, no significant research, and that issues meaningless paper degrees. The paradox is striking. Blacks go to Wits because it is white. Yet these same students (or at least a very vocal minority among them) and the black government are doing their best to turn white universities black, which they cannot fail to know means their ruin. Indeed, one suspects that it is the very contrast between white success and black failure that they wish to eliminate” (2494).

Daar word gepoog “to manipulate (unjustified) white guilt” (2464). “Nelson Mandela recently told international investors that industrialized countries ‘owe us that support, not as a question of charity, but because we are entitled to it. Our region was subjected to the most brutal form of exploitation in the colonial era which robbed us of our recources'” (2469). Ek wei nie uit oor die ander sake waarmee alle Praag-lesers bekend is nie. Die outeur het waargeneem en tot hierdie gevolgtrekking gekom: “My own view is that South Africa will gradually sink towards the level of the rest of the continent, though it is unlikely to reach the same depths, given a continuing white presence” (2532). Hy wys op “the common black failure to understand the nature of wealth creation: To them it is just sitting there waiting to be taken, not something that requires sacrifice, hard work, discipline and foresight” (2549).

Die outeur haal ‘n swart Amerikaanse sielkundige soos volg aan:

“Black people are inclined to regard the white man as superior … they do indeed feel that the white man is intrinsically better” (2357). Die outeur skryf: “One discovery I made living in black Africa is that virtually all blacks unaffected by liberal egalitarian ideology not only recognize this inequality but are not in the least bothered by it!” (2362). “Perhaps because of this, among themselves, blacks often seem consumed by a need to feel superior and to achieve ‘status.’ From a black point of view, the best way to do this is to make someone else (feel) inferior to you, since if he is inferior you must be superior. This helps explain much of the callous and often brutal behavior of black[s] …When they find themselves in even the most petty positions of authority, many blacks lord it over their underlings in the most extravagant manner” (2366).

“Black criminal propensities were previously held in check by slavery, segregation, apartheid, and strict tribal custom. Remove these constraints and pathologies assert themselves” (2389). “Blacks have a sheep-like mentality, are overawed by authority, and are therefore easily cowed” (2426). “In general, Africans simply cannot manage. They are incapable of running any large establishment and lack the discipline, organization and cooperation necessary to control crime. Although this may sound harsh I believe they also lack the necessary morality. Police will obviously be more effective if they are morally outraged by crime and feel, viscerally, that it is bad. I would doubt there are many African police, at any level, who feel this way” (2397).

“South Africa should, of course, be a lesson for America. Both countries are making the same mistake, which is to assume that there is no such thing as racial differences. It is a mistaken assumption that prevents recognition of the fundamental paradox of black-white relations. Blacks want to live in white neighborhoods, go to white schools and hospitals because they are white. Yet these objects of their desire will remain desirable and superior only as long as they remain white. A few blacks can live in a white neighborhood or go to a white school without seriously affecting it, but as soon as their numbers approach predominance, the very things that made the blacks want to go there cease to exist and blacks find themselves in the very situation they sought to flee: black slums, broken-down black schools, hell-hole hospitals, etc. Blacks can enter into these white structures only if their numbers are controlled; but that is impossible so long as everyone assumes that the very idea of fundamental racial differences is somehow shameful and morally abhorrent” (2574).

As die outeur se hipotese, dat rasse (bv wittes en swartes) verskil, korrek is, hou dit in Amerika nie dadelik of gou sulke ernstige nadele in as in Suid-Afrika nie. Die nie-wittes sal oor sê drie dekades in die meerderheid in Amerika wees, maar die swartes sal steeds ‘n minderheid in daardie nie-wit komponent wees. In Suid-Afrika vorm die swartes reeds ‘n alles verswelgende en vinnig groeiende meerderheid. Weens die beleid van gedwonge integrasie en sosiale manipulasie, waarvolgens die demografie oral op elke gebied en iedere vlak weerspieël moet word, is daar geen moontlikheid dat enige entiteit, hetsy skool, universiteit, woonbuurt, sake-onderneming, ens, wesenlik wit mag wees nie. Die toekoms is dus swart, oftewel: Dit is nag. Dit is die prys wat Afrikaners betaal vir algemene, ongekwalifiseerde stemreg in ‘n eenheidstaat weens die verraad van ‘n klein groepie blanke Afrikaanssprekendes.

Laastens bespreek ek die mooiste opstel in die bundel. Denis Ruiz het in idilliese omstandighede grootgeword in die blanke woonbuurt Fairview Village in Jersey. Sedert die sestigerjare mag Amerikaanse woonbuurte nie uitsluitlik wit gehou word nie. Die regering subsidieer swartes om dit vir hulle moontlik te maak om daar te woon. Die resultaat is dat hierdie buurt 45% swart geword het. Saam daarmee het verval ingetree en is dit nie meer veilig om daar te woon nie. Eiendomswaardes het getuimel. “The neighborhood where I grew up is now a wasteland” (2045).

Oor die blanke inwoners sê Ruiz:

“They wanted to live among their own people. They wanted to live in a white community. Now, I see this as the highest form of self-determination: people defining their own community, deciding what comes into their collective lives, determining their own standards. It doesn’t matter if their standards don’t seem rational or moral to someone else. People have a right to decide who they will live with. This is not a matter of rationality or of morality. It is simply human. It’s not that they have ill will toward anyone; it’s just that they know what atmosphere they like” (2036).

Ruiz woon nou op ‘n ander plek. Toe hy daar ingetrek het, was dit ‘n blanke gebied. Sedertdien was daar transformasie en is hierdie omgewing ook geruïneer.

“I have to either stay and feel trapped or get out” (2083). Dan spreek hy tot die siel van Afrikaners: “I feel that I am all the time planting and that I am never going to get the harvest, that I am never going to live in a true community” (2087).

Watter Afrikanerbeeld?

Ek meen Brakpan en Danville is sinoniem met “Afrikaners”, sover dit die buiteland aangaan

Die afgelope week was gevul met die absurde holdersteboldergebeure wat ‘n kenmerk geword het van die land wat eens bekend gestaan het as die “Republiek van Suid-Afrika”. ‘n Land wat gesien is as ‘n stabiele en wetsgehoorsame staat gemeet aan die hand van wat die res van Afrika kon vermag. ’n Land waar etiket, die navolg van reëls en beleefde debat die botoon gevier het, nieteenstaande die gehate apartheidsbeleid. Selfs mev. Helen Suzman het erken dat sy altyd goed in die “apartheidsparlement” behandel is. Die affêre wat hom tans in die land afspeel, vergelyk goed met ‘n stuk absurde teater uit die pen Ionesco of veral Alfred Jarry, skrywer van Koning Ubu.

Metropolitan Opera New Production Premiere of Richard Wagner's "Voorbeelde hiervan is: Die chaos in die Parlement en die Gautengse Wetgewer, die EFF se kongresse in die Noord-Kaap en Gauteng wat ontaard het in straatgevegte, Tshwane wat R15 miljoen se belastinggeld aan kitskos bestee, die ANC Yoof Leek wat relevant probeer voorkom deur Steve Hofmyer aan te val met populistiese kwaksalwery dmv ‘n verwarde witvelletjie lank nadat die stof gaan lê het, Naspers en ander media se gekwetter oor “wit rassisme” terwyl hulle sirkulasiesyfers in vryval verkeer en dan natuurlik Afriforum wat ‘n salvo gevuur het in die rigting van Dan Roodt en “randeier”-Afrikaners wat onder andere “die beeld van Afrikaners in die buiteland skade aanrig”.

Dit is hierdie laaste gebeurtenis wat my aan die dink gesit het oor die Afrikaner se beeld in die buiteland. Blykbaar het ons “leiers” (al is hulle werknemers en aangesteldes van ‘n organisasie) niks geleer uit die geskiedenis nie – of hulle is heeletmal werklikheidsvreemd.

As hulle iets geweet het, sou hulle benadering en gedagtegang rondom hierdie buitelandse beeldgedoente heel anders daar uitgesien het. Ná jare van negatiewe persepsies wat deur elke Jan Rap en sy maat oor Afrikaners geskep is – of hulle nou joernaliste, Progge, anti-apartheidsaktiviste of wat ook al was – is die beeld van Afrikaners in die buiteland maar redelik kisboude.

Die publiek in die buiteland is nie ‘n opgevoede massa mense wat alles bevraagteken nie. Hulle sal eerder glo wat aan hulle voorgehou word as waarheid, as om self ‘n vinger te verroer om uit te vind wat werklik aan die gebeur is.

Politici, daarenteen, is soos ‘n weerhaan: draai in die rigting waarin die wind waai. En die wind het jare laas in die rigting van die Afrikaner gewaai! Die media was baie suksesvol met hul gefabriseerde konsensus en dit is in die buiteland se houding jeens Afrikaners te bespeur. Nodeloos om te sê, staan die status quo hulle aan want dit is tot voordeel van die multinasionale maatskappye wat Suid-Afrika sien as ‘n vetgemaakte skaap reg om geslag te word; hou net die onbeholpe kleptokrasie van ‘n Afrika-regering in stand en moet niks daaroor sê nie.

In my ervarings met buitelanders is dit vir my opvallend dat alle blankes in Suid-Afrika as Afrikaners gesien word – diegene wat nie as Afrikaners gesien word nie, maak deel uit van die Kwien se “expat”-klub wat net tydelik hier vertoef. Om aan hulle te verduidelik – soos ek menigmaal gepoog het – dat die blankes in Suid-Afrika uit verskillende etniese groepe bestaan, is sinneloos.

Dit is veral waar van die Asiate wat alle blankes sien as “gweilo” en minder as niks kan omgee oor wat die “gweilo” gister of eergister gedoen het of aan watter stam hy behoort nie. ‘n Ruk gelede was ek saam met ‘n groep Suid-Afrikaners in Seoel vir ‘n konferensie. Daar vertel een Koreaan vir my in gebroke Engels dat ons almal dieselfde lyk. Hoe gee die persoon om wat ‘n Afrikaner se beeld is – hulle lyk dan almal dieselfde?

Hier moet ek nou eers stilstaan by die “beeldskendingtameletjie” soos dit deur Afriforum verwoord is. Hoe is dit moontlik om die beeld te skaad van ‘n etniese groep wat nie in die buiteland geken word nie? Hoe skaad jy ‘n beeld waar die definisie en karaktereienskappe van die etniese groep Afrikaner konstant van beide binne en buite die groep ondergrawe word? Wanneer die Afrikaanse media die begrip “Afrikaanses” in die buiteland bevorder – daardie neologisme van oorlede Jakes Gerwel wat soveel inslag gevind het by Naspers, Russel Botman, Jonathan Jansen, hulle dwepers en by die liberale kliek wat saamkoek in Mellville en Kaapstad se modieuse koffiekroeë?

Wanneer die media intern die beeld bevorder van Afrikaners wat almal rassistiese, vrouehatende, patriargale, klippies-en-coke-suipende boeppense is wat hulle vrouens en kinders vir die pret slaan terwyl elkeen ‘n 3-liter-Ford Cortina ry en die enjin in die sitkamer opknap op ‘n Saterdagmiddag wanneer hulle vir die Blou Bulle skree?

Ek meen Brakpan en Danville is dan sinoniem met “Afrikaners”. Dit dien as ‘n gemaklike spotnaam, maak nie saak waar die persoon regtig vandaan is, wat sy taal is en wat sy herkoms is nie. Hoe skaad jy ‘n beeld wanneer ‘n “Afrikaner”-burgerregteorganisasie multi-etnisiteit voorstaan en die etniese groep Afrikaner misken? Dit is mos dan Jakes Gerwel se “Afrikaanses” is dit nie? Hoe skaad jy ‘n beeld wanneer iemand wat juis die definisie en aard van die etniese groep Afrikaner wil beskerm in self-geregverdigde polities korrekte morele uitbarstings tot ketter verklaar word?

Gesien aan die hand daarvan dat buitelanders nie die verskil tussen ‘n Engelse Suid-Afrikaner, ‘n Italiaanse Suid-Afrikaner, ‘n Portuguese Suid-Afrikaner en ‘n Afrikaner verstaan nie, is dit dan nie logies dat die gedrag van alle blanke Suid-Afrikaners die beeld van die Afrikaner in die buiteland óf poets óf skaad nie? Sekerlik moet Conrad Koch se kru en gekruide taal op ‘n openbare forum soos Twitter – wat regdeur die wereld gesien kan word – ook kwalifiseer daarvoor dat dit die Afrikaner se beeld skaad? Of miskien John Vlismas en Casper de Vries met hulle onverkwiklike gespot met Afrikaners en hulle geloof op sosiale media? Wat van blanke polisiemanne wat saam met ander SAPD-lede die parlement gestorm het ten aanskoue van miljoene TV-kykers? Wat sonder Dan Roodt uit dat hy die Afrikaner se beeld skaad maar geen van hierdie ander nie?

Dink Afriforum regtig dat Dan Roodt die Afrikanerbeeld skade aangerig het deur ‘n piepklein gerdigeerde TV-segment wat aangebied is deur ‘n persoon met die reputasie van ‘n amusante baksteen maar die knaende gekerm van ‘n Conrad Koch teenoor ‘n baie groter gehoor het niks gedoen nie? Of dat die chaos in die parlement waarby blankes betrokke was en oral in nuusmedia verskyn het – om nie eens te praat van YouTube-kykersgetalle – nie skade berokken het aan die “Afrikaner”-beeld nie?

Wanneer ons buitelandse beeld, wat nie eens deur die oorgawe en verraad van ‘n hele regering gepoets kon word nie, ‘n kwessie word, dan herinner die hele gedoente my sterk aan die psigotiese gebrabbel van ‘n Weskoppies-inwoner wat aan vervolgingswaan ly.

Saul Alinsky, Godwin se wet en Afriforum

Baie is al geskryf oor die taktiek wat liberale en sosialistiese organisasies gebruik om hulle agendas te bevorder maar geen een enkele geskrif verskaf meer gestalte aan hierdie taktieke as Saul Alinsky se 1971-boek Rules for Radicals: A Pragmatic Primer for Realistic Radicals nie. Dit is 10 hoofstukke van advies oor hoe om ‘n agenda te bevorder ten enige koste en kan maklik verkort word tot 13 eenvoudige reëls wat gevolg kan word deur selfs die naïefste en onkundige van radikale wat ‘n seepkissie iewers uitgesleep het.

Metropolitan Opera New Production Premiere of Richard Wagner's "Die term radikaal se betekenis is deurspek met woorde soos “fundamenteel, ekstreem en drasties” en is nou verwant aan militansie van enige aard. In 1971 was hierdie twee woorde – radikaal en militansie – verbind aan byvoorbeeld die Weather Underground, Black September, PLO, Symbionese Liberation Army en ‘n horde ander organisasies wat sosialisme en “anti-kultuur” voorgestaan het. In 2014 beteken dit egter dat enige funksionerende moroon met ‘n opinie wat toegang tot die internet het ‘n radikale aktivis kan wees. En dit is waar Alinsky se reëls tot hul reg kom – juis omdat dit so maklik is om te gebruik maar terselfdertyd so moeilik is om die hoof te bied. Slegs indien ‘n deelnemer aan die gesprek vertroud is met Alinsky se reëls kan dit terselfdertyd teen die teenparty aangewend word en sodoende verslaan word. Alinsky se reëls maak ‘n bespotting van wat intelligente en opgevoede mense  as noodsaaklik vir enige debat of ingeligte gesprek ag deur bloot net die noodsaaklike te ignoreer. Rede, logika, feite, geskiedenis, begronding vir ‘n uitgangspunt – alles raak van nul en gener waarde as Alinsky se reëls toegepas word terwyl ad hominems en betekenislose neologismes die botoon voer.

Enige persoon wat al ooit met ‘n liberaal in gesprek – of debat – getree het, sal weet dat hierdie ‘n definiërende kenmerk van so ‘n gesprek is. Daar is selfs ‘n begrip om die verloop van so ‘n gesprek mee te beskryf – Godwin se wet. Godwin se wet het as kernbegrip dat in enige gesprek met iemand wat Alinsky se reëls toepas dit net ‘n kwessie van tyd is voor woorde soos “rassis, homofoob, islamofoob, seksis, Nazi, ad infinitum” geslinger word as aanklag teen die opponent se veronderstelde skynheiligheid. (Ander terme wat parallel met Godwin se wet beweeg is reductio ad Hitlerum, reductio ad absurdum en non audi alteram partem). Of daardie veronderstellings enige rugbare steun geniet is nie ter sprake nie – die beskuldiging is gemaak en die teenparty in die gesprek moet liefs maar die aftog blaas aangesien die party wat die veronderstelling maak die morele hoëgrond beset.

Godwin se wet hou nou verband met die voorkoms van politieke korrektheid en in die hedendaagse samelewing is daar geen gesprek waar politieke korrektheid nie die gesonde verwisseling van idees en standpunte versmoor nie. Dit is tirannie wat in goeie maniere geklee word.

Gegewe dat Alinsky ‘n sosialistiese gemeenskapsorganiseerder was (en volgens oorvertelling ‘n groot gees in die lewens van beide Barack Obama en Hillary Clinton was, asook ‘n tydgenoot van Bill Ayers) is dit dan geen verrassing dat sy taktiek deur soortgelykes aangegryp is en in die praktyk toegepas word nie. Maar deesdae is die gebruik van Alinsky se reëls nie meer beperk tot ver-linkse organisasies nie – selfs organisasies wat voorheen as behoudend of konserwatief beskou is, het Alinsky se reëls aangegryp deurdat hulle geswig het voor politieke korrektheid.

En so was dit ook die geval die afgelope week waartydens Afriforum vir Dan Roodt – en “randeier”-Afrikaners – voor die bus ingegooi het na aanleiding van ‘n vier jaar oue TV-insetsel op die ver-linkse Daily Show met die beskuldiging van “rassisme”. Liefs sal ek nie raak aan die meriete van hierdie insetsel of sy waarde nie – daar is meer as genoeg hieroor geskryf en gepraat die afgelope paar dae.

Wat wel interessant is, is dat Afriforum gebruik gemaak het van Alinsky se reëls in hul poging om polities korrek en toeganklik vir alle rasse te wees terwyl hulle poog om nie hulle kernbasis van Afrikaners te vervreem nie. Was hulle bewus daarvan dat hulle ‘n sosialistiese begrip gebruik om ‘n mede-Afrikaner en -aktivis te marginaliseer? Sonder twyfel. Niks gebeur by Afriforum voordat daar nie ‘n rits vergaderings was om op benaderings te besluit nie. Hierdie hele fiasko is duidelik nie die resultaat van ‘n besluit wat op die ingewing van die oomblik geneem is nie.

Reël 13: “Pick the target, freeze it, personalize it, and polarize it”

En dit is presies wat Afriforum met Dan Roodt gedoen het. Hulle het selektief juis hom geteiken om hom uit te sonder en as sondebok te dien. Ek verstout my dat die Daily Show se insetsel slegs die perfekte verskoning gebied het vir die aksie en dat hy al ‘n wyle in hulle visier is om te verloën. Hulle het hierby “randeier”-Afrikaners ingesleep wat volgens Kallie Kriel ‘n minderheid ekstremiste is – weereens is hierdie Afrikaners al ‘n wyle ‘n teiken. Hulle eie Facebookblad en sosiale media het egter van hulle verskil en navrae deur verskeie Facebook- en Twittergebruikers oor wat ekstremisme in Afriforum se boeke beteken, is deur ontwykende halwe antwoorde begroet. Die beste wat Ernst Roets mee vorendag kon kom, was ‘n teksboekdefinisie wat meer as die helfte van Suid-Afrika se bevolking as “ekstremiste” uitsonder. Dit is dan ‘n begrip wat soos rassisme oop is vir vertolking deur wie ook al die kat binne die badkamer aan sy stert rondswaai.

Vrae oor wat presies as “rassisties” beskou kon word wat Dan Roodt in die insetsel gesê het (gegewe dat dit geredigeer is om iets uit te beeld wat nie so is nie), is met ysige stilte begroet. Die blote feit dat wat hy gesê het aan die hand was van kommentaar deur swart joernaliste en die resultate van akademiese bevindings is vir Afriforum van geen waarde nie. In polities korrekte terme is hy ‘n ketter en basta met die res.

Reel 8: “Keep the pressure on with different tactics, and actions, and utilize all events of the period for your purpose”

Daar was dan dus geen groot verbasing dat Afriforum probeer het om van taktiek te verander deur na ‘n vergete en totaal en al onverwante gebeurtenis in Mei 2000 te verwys waarby verskeie persone en organisasies hulle onttrek het van ‘n beoogde organisasie wie se oogmerk die behoud van Afrikaans en minderheidsregte was nie. Wat hulle gerieflik nalaat, is dat die organisasie gekaap is deur politieke demagoë; selfs Chris Louw het dit beskryf as “Broederbondisme”. Die afleiding wat Afriforum hieruit probeer maak is dat Dan Roodt eers van Links en dan van Regs die Afrikanersaak skade doen. Lanklaas moes enigiemand so ver agteroorbuig om die wiskunde agter die gevolgtrekking te verstaan. Die hele eierdans is dan in konflik met Afriforum se oorspronklike sienswyse dat Dan Roodt ‘n onrehabiliteerbare “rassis” is. Dit laat mens onwillekeurig wonder wat is volgende? Dan Roodt se graad-een-Afrikaansetoetsuitslae om aan te voer hy is nie rêrig Afrikaans magtig nie? Die absurditeit skreeu ten hemele.

Reel 5: “Ridicule is man’s most potent weapon”

Te midde van hierdie hele orgie van self-geregverdigde moralisering deur Afriforum daag Dan Roodt hulle uit om hom dan aan te kla by die Gelykheidshof. Miskien moes ‘n uitdaging om Dan Roodt by die SAMRK aan te kla ook gemaak gewees het – sekerlik met die selfminagtende resultaat vanaf Afriforum. Die antwoord vanaf Ernst Roets is teksboek-Alinsky. Een: Dan Roodt is nie belangrik genoeg dat Afriforum hulle ledegeld moet mors op litigasie teen hom nie. Twee: Julias Mallema is ‘n persoon met invloed en is dus werd om Afriforum se aandag te geniet, maar Dan Roodt is onbenullig. Vreemd dan dat Afriforum ‘n snars van hulle belangrike tyd aangewend het juis om Dan Roodt te marginaliseer as hy so onbeduidend en onbelangrik was. Sou stilte vanuit Afriforumgeledere dan nie meer gepas gewees het nie?

Reel 1: “Power is not only what you have but what the enemy thinks you have”

Afriforum beroep hulle daarop dat hulle ‘n magtige organisasie is wat ledegeld ter waarde van nagenoeg R10 miljoen per maand vorder. Hulle is ‘n kollosus wat namens alle Afrikaners praat gesien aan hulle “enorme” ledetal. Indien Dan Roodt en “randeier” ekstremistiese Afrikaners nie na hulle deuntjie wals nie sal hulle op die brandstapel geplaas word in die moderne weergawe van die Spaanse Inkwissisie. Suiwer hubris tekenend aan soveel organisasies wat in hul kern die dogma van die Broederbond en Nasionale Party volg.

Reel 9: “The threat is usually more terrifying than the thing itself”

Deur aan te voer dat Afriforum hulself distansieer van Dan Roodt en “ekstremistiese” Afrikaners, kom neer op die dreigement dat so ‘n groep nie meer deel gaan wees van die hoofstroom-Afrikaner- sosiale groep nie en verstote gaan wees aangesien Afriforum die maatstaf is van wat hierdie hoofstroomgroep aanvaarbaar vind en wat nie. Soos melaatses sou die groep in die woestyn moes wandel sonder die hoop om ooit weer aanvaarding in die samelewing te vind. Juistement het ‘n Facebookgebruiker – en klaarblyklike Afriforumsikofant – kwetsend opgemerk dat Dan Roodt “uit die samelewing verban moet word”.

Reel 12: “The price of a successful attack is a constructive alternative”

Deur Dan Roodt en “randeier”-Afrikaners te verloën, poog Afriforum om hulself meer toeganklik te maak vir minderheidsgroepe in ander bevolkingsgroepe (spesifiek kleurling- en Indiërgroepe). Hiermee, nes die VF+ vroëer vanjaar gepoog het, probeer hulle ‘n groter ledetal te ontsluit. Meer lede, meer maandelikse inkomste en meer aansien onder ander bevolkingsgroepe. Miskien, net miskien, sal die regerende elite meer ag op hulle slaan en hulle ernstiger opneem. Die teenkant hiervan is dat Afrikaners wat aan die organisasie behoort hulle al te vinnig aan die verkeerde kant gaan bevind waar daar van hulle verwag word om net te befonds en verder stil te bly alvorens hulle ook tot ketter en “rassis” verklaar word. Dit is slegs die logiese uiteinde van gebeure wat deur Afriforum ontketen is.

Of hierdie taktiek vir Afriforum enige nut en waarde gaan inhou, is bedenklik. Reaksie op sosiale media dui daarop dat Afriforum die kuns om jouself in die voet te skiet, vervolmaak het. Daar sal wel langdurige nagevolge vir al die betrokke partye wees – een daarvan dat daar weereens tweespalt in Afrikanergeledere gesaai is. Alreeds word daar kante gekies – ander “onbenullige” persone met “geen invloed” soos Sunette Bridges het klaar skerp teenoor Afriforum uitgevaar.

Die korttermynuitslag is egter dat Afriforum hulle masker laat val het, dat die skyn dat hulle ‘n Afrikanerorganisasie juis net dít is. Daar word gegrawe in hulle verbintenisse met ander organisasies waarvan verbintenisse met die FW de Klerk-stigting en NUMSA d.m.v Solidariteit maar net twee is. Laastens dat hulle – en nie Roodt en “randeier”-Afrikaners – die ekstremiste is juis deur hulle gebruik van ‘n taktiek wat deur ekstremiste dwarsdeur die wêreld aangewend word. Hulle ekstremisme is gegrond op hulle absolute geloof dat die “reënboognasie” wel bestaan, dat dit geregverdig is om ander op die altaar van politieke korrektheid te offer, dat multikulturele samelewings hierdie keer sal slaag en dat hulle suksesvol sal wees om die regerende elite tot ander insigte te dwing deur nodelose hofsake en die gebruik van die Grondwet.

Gebeure die afgelope week in die parlement moes juis vir hulle ‘n wakkermaakklap gewees het om die mite te ontbloot vir wat dit is. Sou hulle minder ideologies (en ekstremisties) gewees het, sou hulle besef dat Suid-Afrika lank nie meer net op die rand van ‘n Absurdistan staan nie maar pens en pootjies binne-in lê. Daarvolgens geld Westerse reëls van reg en geregtigheid nie. Maar dis seker “rassisties” om dít te sê.

Die ondergang van die kultuurmens

Deur Joseph Secrève

Een van die interessante eienskappe om in Europa te woon is dat ‘n mens die kans gegun word om te sien hoe samelewings gevorder het van die kultuurfase na die beskawingsfase. Sommige volkere het al die beskawingsfase bereik en ander sit nog in die kultuurfase.

Ek handhaaf hierdie terme soos die geskiedkundige Oswald Spengler dit genoem het, en om ons huidige dilemma te verstaan kan ons baie leer van sy beskouing. Selfs al het sy befaamde werk Untergang des Abendlandes sowat ‘n honderd jaar gelede verskyn is die akkuraatheid van sy analises vlymskerp en tot op hede seker meer aktueel as toe dit eers verskyn het.

Spengler sien beskawings as iets wat uit verskillende fases bestaan. Elke beskawing het ontkiem, groter geword, ouer en wyser geword en val uiteindelik weer uitmekaar, net soos enige ander lewende wese. Daar is dus eindelose sikli van opkoms en ondergang.

Die interessante gedeelte is dat Spengler se werke nie meer gedoseer word nie. Iemand waarmee ek gesels het met ‘n beperkte kennis van Spengler het my gevra of sy skrywes “nie rassisties is nie”. In alle eerlikheid kon ek geen teken van enige superioriteit of minderwaardigheid in sy teorie bespeur nie, bloot opgang en afgang van beskawings, met al die nodige verwikkelinge daaromheen.

Dit was egter in die sestiger jare noodsaaklik gewees om sy werke weg te steek, en watter beter manier as om die etiket “rassisme” op te plak.

In daardie tyd het ons die kulturele Marxiste in volle opbloei gesien. Die akademiese bedrog van Margaret Mead en Franz Boas het Spengler se standpunte verdring en die Frankurt Skool het dit probeer herskryf om by hul sienswyses in te pas. Die mens het geen inherente kultuur nie, maar is ‘n skoon lei wat eindeloos maakbaar is deur invloede vanuit die samelewing. Jean-Paul Sartre se argument dat die mens eers bestaan en dan agterna sy wese bepaal, het nog verder krag gesit by hierdie standpunt. Die tydsgees het bepaal dat mense op soek gaan na ‘n vorm van sosiologie of antropologie met ‘n toepassingswaarde.

In die tyd waarin ons nou leef is die bogenoemde “maakbaarheid van die mens” uitgedien en sien ons Spengler se idees weer terugkom, en veral die penarie waarin die Afrikaner verkeer kan ons hieruit leer.

Die kultuurfase in Spengler se analise is wanneer die beskawingsfase nog nie aangebreek het nie. Mense is dikwels gelowig, die tydsgees word gekenmerk deur ‘n hoogbloei van kuns, literatuur, wetenskap en die uitbreiding van die kulturele siel van die betreffende volk. Dink maar aan Nederland in die Gouden Eeuw met meesters soos Rembrandt, Vermeer, Van Gogh en baie ander of die Duitsers met Goethe en Schiller.

Sodra hierdie fase ‘n sekere wasdom bereik het begin die beskawingsfase in te tree. Die beskawingsfase is die begin van die einde. Die kern binne-in begin atrofeer en die skors moet nou die kwynende lewe dra. Alle kragte wat ooit opgeleef het, is uitgekristaliseer oor die land, al die paaie bewandel, die gewoontes begin verstyf in bestaande praktyke. Geloof begin te taan en die mense verloor hul spirituele dryfkrag. In die plek van die kultuur begin geld, sekularisasie en ateïsme oor te neem, en word nou die belangrikste kenmerke van ‘n beskawing. Daar is konstante krisisse, oorloë, massa-emigrasie, die stede loop oor, die platteland ontvolk, en hierdie megaverstedeliking vernietig die krag, siel en intellek van die betreffende volk.

In hierdie verstedelikte gebiede sien ons die opkoms van die identiteitlose massa: Naamloos, sielloos, goddeloos en materialisties, slegs uit om te geniet van oppervlakkige brood en spele. Dit is die mense waarna Oom Jaap Marais verwys het as die “lopende lyke” en NP van Wyk Louw na die “mensebredie”. Hierdie fase word verder gekenmerk deur geld en mag, en hul wapens is massa media en demokrasie. Geld heers oor die chaos en slegs geld profiteer hiervan.
Die kultuurmens vorm die grootste bedreiging vir die geldmag. Hulle belange staan direk teenoor mekaar. Die mense wat nog in hul kultuur en hul siel glo word tot verstotenes gereduseer en die geldmag is ter wille van sy eie oorlewing genoodsaak om die kultuurmens te vernietig. Vandaar dat die geldmag sy identiteitlose massa (oftewel “fellaheen” soos Spengler na hulle verwys) inspan om die kultuurmens te bespot en verketter.

Soos wat hierdie fase voltrek, die chaos wat opstapel, begin die fellaheen ook steeds meer rigtingloos te word. Die graad van vulgariteit wat die geldmag veroorsaak het begin hulle ook nou aan te tas, en dan begin mense massaal op soek te gaan na ‘n leier wat hulle kan verlos uit hierdie ellende. In hierdie laat beskawingsfase sien ons ‘n herintrede van die Keiserryk, bestaande uit ‘n charismatiese leier wat orde in die chaos belowe. Demokrasie het tot niet gegaan en nou begin die keisers onder mekaar te baklei vir oorheersing. Dit lei vervolgens tot ‘n ontvolking van die stede en ‘n herbevolking van die platteland. Mense word weer gelowig en probeer soos vanouds die draad van hul vergane kulture weer op te vat. En so is hierdie sirkel voltooi.

Ek dink nie dat dit enige verklaring behoef oor watter fase die Afrikaners (en Westerse volke oor die algemeen) onsself in bevind nie.

Die narigheid is egter dat, streng gesproke, bevind Afrikaners hulself nog steeds in die kultuurfase. Dit kan ons ook sien aan die hand van hoe dit gons by uitgewers van Afrikaanse literatuur en dat sosiale media in Afrikaans verre van dood is. Hierdie vuigheid wat tans oor die land heers is doelbewus veroorsaak deur die geldmagte juis om die Afrikaners te breek en Suid-Afrika te reduseer tot ‘n put van sieklikheid. Dit is daarom ook verstaanbaar dat hulle so fel teen apartheid geskop en geslaan het, aangesien aparte ontwikkeling ‘n tipiese hoogstand is van ‘n volk in sy kultuurfase.

Die kultuurmense wil nie in hul ontwikkeling versteur word nie en ook nie ander versteur nie. Integrasie sou aldus Spengler ook lei tot pseudomorfose, oftewel ‘n haat tussen kulture omdat hulle unieke uitdrukkingsvorme belemmer word deur die invloede van ander kulture.

Weereens sien ons hoedat hierdie ophemeling van vermenging van volkere geen inherente waarde vir die volkere self het nie. Uiteraard is dit belangrik dat mense kennis neem van mekaar, maar nie tot soverre mate dat hulle geen eie tuiste meer het nie. Die enigste mense wat uiteindelik baat vind by grootskalige amalgamasie van volkere is diegene wat die grootgeld beheer. Hierdie figure, waaronder die Nuwe Wêreldordeprofeet Henry Kissinger is grootliks beïnvloed deur Spengler se werk en gebruik dit as ‘n bron om die wêreld klaar te maak vir ‘n globale keiserryk. En vanuit die Sowjet Unie – daardie proeftuin van globale oorheersing – het hulle geleer hoe om hierdie verlamde staat van nihilisme in hul guns om te buig. Na alle waarskynlikheid het hulle al lankal geloofskrifte en derglike iewers in argiewe weggebêre vir die dag dat hulle hierdie spirituele leemte gaan vul met hul eie lekkergelofie wat die mensdom net verder gaan wegstuur van sy hoër indiwiduele bewussyn.

Soos gewoonlik is daar helaas baie Afrikaners wat hulle siel verkoop het aan hierdie geldmagte. Dat selfs Kallie Kriel nou hulle taal begin praat en vir selfs meer verdeeldheid begin sorg is ‘n kommerwekkende gebeurtenis. Dit is nogal verbasend om te sien hoe maklik intimideerbaar hulle geword het.

Dit is hoog tyd om die alternatiewe media aan die publiek te bring. Slegs dan – en met ‘n bietjie genade van bo – kan ons weer begin insien dat bo-op Majuba die lig nog brand.

Afriforum kla Solidariteit van rassisme aan!

Nou die dag is Skoppensboer uitgenooi na Afriforum se multimiljoenrandhoofkantoor in Centurion. Buite lyk dit soos ‘n motoruitvoerterminaal in Europa, soveel splinternuwe luukse Duitse motors is daar wat in die Hoëveldse somerson staan en skitter.

Binnekant is dit net marmer en graniet waar jy kyk. Skoppensboer wou-wou nog sy donkerbril afhaal met sy oë wat nog herstel van die skerp lig op silwer BMW’s toe moet hy hom staal teen ‘n nuwe aanslag op sy kykers: oral wals mooi, jong blondines in kort, stywe rompies rond. Mens sou sweer jy is by Hugh Hefner se Playboy Mansion iewers in Beverly Hills of Malibu, Kalifornië. Hulle kort nog net effens laer halslyne, haasore en die bekende Playboy-handelsmerk.

skoppensboer_251_150Maar Afriforum het darem ‘n handelsmerk, wat oral groen en oranje vir jou glimlag. Twee sulke androgene figuurtjies langs mekaar wat lyk asof hulle hande vashou.

“Het u ‘n afspraak, meneer?” vra die ontvangsdame, wat seker ook deeltyds diens as Bloubulmeisie by Loftus doen. Maar vandag dra sy groen en oranje.

“Ja, juffrou, ek is hier om mnr. Kallie Kriel, die HUB, te sien.”

“Sekerlik, meneer, hy is op die heel boonste vloer. Neem net die hysbak na bo, dáár.”

So gesê, so gedaan. Skoppensboer neem die hysbak wat hom geluidloos na bo katrol.

Daar gekom, ontmoet nog een van die Afriforum-skoonhede hom en sê:

“Mnr. Kriel verwag u. Wil u solank ontklee? Hy het gemeen u kan sommer in die jacuzzi vergader.”

Kyk, dis nou byderwets. Gewoonlik assosieer ‘n mens nie burgerregte-organisasies met jacuzzi’s nie, maar Kallie is besig om die handboek te herskryf. Honderdduisend lede, tien miljoen rand se debietorders per maand wat instroom. En dít alles op die rug van ‘n polisiekapteine, Renate Barnard, wat toe nooit bevorder is nie. En natuurlik die Malema-saak. Dit was bietjie soos die DA se slagspreuk: “Stop Zuma.” Toe sê Afriforum: “Stop Malema.” Dit was ‘n reusesukses. Lugtyd, TV-tyd, koerantvoorblaaie en ‘n ontploffing op sosiale media.

Met al die doedies wat mediaverklarings uitstuur en die ouens by RSG en Naarpers konstant vir onderhoude teister, is Kallie heel tyd besig om onderhoude te voer. Die man is ‘n ster en daarom stroom die debietorders in.

Skoppensboer word na die groot, gemaklike borrelbad geneem waar die water reeds bruis, helderblou en wit met die geur van chloor. Die Afriforum-reklamekonsultant leen vir hom ‘n groen-en-wit Afriforum-swembroek en woerts-warts glip hy in die jacuzzi in.

belly_2
Brian Dennehy as Stourley Kracklite in ‘Belly of an Architect’

Skielik gaan daar ‘n deur van ligte hout aan die oorkant oop, met walms stoom wat uit die opening begin warrel. Dis amper soos daardie toneel in Peter Greenaway se fliek Belly of an Architect, waar die gesette held en ‘n paar ander mans in wit handdoektogas in Rome na ‘n warm openbare bad toe aansweef.

Eers die stoom wat lui-lui na die plafon dryf, toe ‘n stewige wit arm – as dit nou nie ‘n rassistiese beskrywing is nie, bygesê – wat vanuit die deuropening te voorskyn kom, daarna ‘n ietwat toegewasemde bril. En toe: Kallie, die groot man self, die HUB van Afriforum.

Hy gee so ‘n laggie en sê: “Jammer, man, ek het eers gou gesauna.”

Natgesweet kom hy na die borrelbad toe aangestap.

“Môre, môre,” sê hy. Skoppensboer en Kallie Kriel skud blad, ‘n bietjie glibberig van stoombad en borrelbad.

“Het een van ons meisies al iets vir jou te drinke aangebied?” vra hy.

“Nee, nog nie, is ek bevrees. Maar dit maak nie saak nie,” antwoord Skoppensboer.

“Nee, nee, hier doen ons dinge nie só nie,” antwoord hy ferm. “Ons betaal ‘n klomp salarisse hier en daarom verwag ons goeie diens, veral hier op die boonste vloer in die uitvoerende ontspanningsarea. Haai, Véronique, kom neem ‘n bestelling hier.”

Binne sekondes trippel Véronique, die soort Franse meisiesnaam wat deesdae in Centurion gewild is, in haar einarompie en Afriforum-gholfhempie nader.

“Wat sal dit wees, meneer?”

“Wat van ‘n bietjie bruiswater?”

“Sekerlik, meneer. En vir meneer Kriel?”

Kallie dink ‘n oomblik daaroor na, vryf oor sy natgeswete hare, salig na die heerlike sauna.

“Maak dit ‘n bottel van daardie ingevoerde Duitse witbier.” En, terwyl hy na Skoppensboer draai: “Deesdae drink ek omtrent net Duitse witbier, dis lekker lig, nie te veel alkohol nie, veral so vroeg in die oggend.”

Véronique lewer hul bestellings af en Kallie skink sy witbier in ‘n oordadig lange bierglas, waarna hy daaraan begin teug.

“Lekker man, lekker,” sê die Afriforumbaas.

Die water borrel en die witbier vloei, so op ‘n Dinsdagoggend in Centurion.

“So, Kallie, hoe gaan dit met die besigheid?” vra Skoppensboer.

“Lekker man, lekker,” herhaal hy. “Eers het ons gedink ons kan net vir Malema en die ANC-jeugliga van rassisme en haatspraak aankla. Toe hou ons ‘n bosberaad op ‘n vyfsterwildplaas en besluit: ons moet nou kreatief en vernuwend raak. Wie kan ons nog aankla of dagvaar? Wat van die Afrikaanse organisasies wat ons kliënte afrokkel? Toe neem ons ‘n groot strategiese besluit: van nou af aan dagvaar ons sommer almal voor die voet, veral die Afrikaanse organisasies wat nog nie die nuwe bedeling aanvaar het nie. Naarpers is in die hemel daaroor! Adriaan Basson van Beeld het my persoonlik gelukgewens en gevra om sommer die PUK ook by te kom. Die spul Nazi’s. Kan jy glo? Nazi-saluut.”

Hy neem weer ‘n sluk van sy Duitse witbier wat iewers vanuit Beiere al die pad na Suid-Afrika verskeep is.

“Wie is nog op jou teikenlys, Kallie?” vra Skoppensboer versigtig.

“Wel, daar is ou Jaap Kelder van die NBU. Hy pla ons al lankal met sy belastingbetalersverenigings. Ons is juis nou besig om in die munisipale mark in te beweeg, dus kan ons nie langer sulke kleiner spelers in die mark verdra nie. Ons sal hom regsien.”

Weer ‘n sluk witbier, dan gaan Kallie voort: “Ons kyk nou na strategiese vennootskappe van links. Ek vlieg juis aanstaande week Amerika toe om met die Southern Law Poverty Center te gaan gesels. Weet jy hoeveel geld het hulle in die bank? Driehonderd miljoen dollar! Dis drie miljard rand, ou maat. Alles uit anti-rassisme-veldtogte. Daar is groot geld in anti-rassisme, dis die nuwe produk in burgerregte.”

“Maar wat van ‘nuwe vorme van diskriminasie’, dié teen minderhede, Kallie? Ek dag dis julle slagspreuk?” vra Skoppensboer versigtig.

“Kyk, ons is nie téén minderhede nie,” sê Kallie na ‘n oomblik van nadenke. “Maar dis ook nie goed vir ons beeld en ons handelsmerk as ons heel tyd net ‘n klomp wit staatsamptenare se regte verdedig of teen Afrikaanse naamsveranderings skop nie. Die media hou nie daarvan nie. Rassisme is die groot euwel in ons land, daarom posisioneer ons onsself nou ook as sterk anti-rassisties. Ek sê jou: dit gaan werk! Dit werk reeds.”

“Gepraat van wit amptenare,” begin Skoppensboer. “Ek sien nou jul sustersvakbond, Solidariteit, verdedig daardie twee blanke bestuurders wat nou by die Johannesburgse lughawe geskors is omdat hulle die lugverkeerbeampte mnr. Patrick Sithole ‘n tugverhoor wou gee. Blykbaar het Sithole amper twee vliegtuie deur sy nalatigheid laat bots. Nou word die twee wit bestuurders van rassisme beskuldig.”

Kallie bly ‘n oomblik stil, met sy halfvol bierglas wat in die lug huiwer.

“Wááát? Wat vertel jy my nou? Ek het vir Flip Buys en Dirk Hermann vertel dat ons strategie nou verskuif het. Ons wil niks meer met rassiste te make hê nie. Kan jy glo; die twee bevraagteken mnr. Sithole se bekwaamheid en optrede? Hulle verdíén om geskors te word! Véronique, Véronique, waar’s my iPhone?”

Enkele sekondes later kom Véronique inderhaas ingetrippel met Kallie se selfoon en ‘n spierwit, vars handdoek. Die hoof van Afriforum droog vinnig sy hande en sy hare af, neem die iPhone en druk ‘n enkele nommer. Snelbel.

“Hallo, Willie. Ek is net hier in die jacuzzi saam met Skoppensboer. Maak jou reg vir ‘n elfuurvergadering. Kry die hele regspan bymekaar. Ons vat vir Solidariteit Gelykheidshof toe. Het jy gehoor wat het hulle teen mnr. Sithole aangevang? Hulle is rassiste! Verdedig twee verregses wat hom ‘n tugverhoor wou gee oor ‘n klein foutjie daar by die lughawe. Hulle steek ons in die skande. Sulke Nazi’s.”

Dan draai Kriel na Véronique toe om: “Kry vir Anita Visser van RSG op die lyn. Sê vir haar ons reik dagvaarding teen Solidariteit uit weens haatspraak, diskriminasie en erge rassisme. Sy gaan hiervan hou!”

Vir enkele minute ontspan Skoppensboer en Kallie Kriel nog in die borrelbad terwyl Véronique en ‘n hele span skakelbeamptes en kopieskrywers die mediastorm teen Solidariteit ontketen. Kort-kort biep Kallie se iPhone as nog ‘n afspraak op radio of TV in sy digitale dagboek registreer.

“Jammer, ou Skoppensboer,” sê hy oplaas, met ‘n skewe glimlag. “Ek het gedink dit gaan ‘n rustige oggend wees. Maar dankie vir daai wenk oor die lughawebesigheid. As jy ‘n rassis gewaar, moet jy vinnig op hom spring voor iemand anders dit doen. Dis hoe ons rol in die burgerregtebesigheid.”

 

Hibridisering van Afrikaans

Trantraal het die ATKV-poësieprys vir sy bundel Chokers en Survivors ontvang. (Let daarop dat die kortste van die drie woorde in die titel darem Afrikaans is.)

In die akademie het dit my opgeval dat dosenteverenigings geneig was om amptelik meer linksgesind as die deursnee-dosent te wees. Skrywersverenigings ly blykbaar aan ‘n soortgelyke tekortkoming. Dit is waarom die leiding van PEN Afrikaans aan iemand soos Sonja Loots toevertrou is. Dit gaan ‘n mens se verstand te bowe dat iemand wat die spot met die Afrikaanse Taalmonument dryf (Praag 31 Augustus) tot so ‘n amp verkies kon word. Tans is Kerneels Breytenbach, gebore en getoë in die Naspersstal, die voorsitter.

Breytenbach het op LitNet (4 deser) aangekondig dat Danie Marais as die bestuurder van PEN Afrikaans aangestel is. Sy pos word deur Dagbreektrust befonds. Hierdie trust is destyds deur Afrikaners soos Hans Strijdom en Hendrik Verwoerd gestig om die belange van Afrikaans in die mediawêreld te bevorder. Sedertdien het dié trust egter ontaard en word die ANC-geïnspireerde inklusiwiteitsmanie openlik aangehang (Praag 25 Julie). As omroeper by Smile-radio pas hierdie pos Marais soos ‘n handskoen. Ek het reeds oor Marais se oorverligte reaksie op Dookoom se Larney-liedjie geskryf (Praag 9 deser). Breytenbach loof Marais vir sy “onverskrokke nuk om nuwe maniere van dinge doen te besproef.”

Hierna word Marais aan die woord gestel, maar dit is nie duidelik tot waar Marais se teks strek en waar Breytenbach oorneem nie. Die ATKV en Media24 word genoem as instansies wat Afrikaans op dieselfde manier as PEN Afrikaans bevorder. Maar soos verwag kon word, word die heil van Afrikaans, ooreenkomstig die siekte van ons tyd, uitsluitlik op ‘n polities korrekte manier gepromoveer. “PEN Afrikaans staan in diens van almal wat skryf in Afrikaans.” Daarna word dié stelling egter gekwalifiseer. Wat met “Afrikaans” bedoel word, bv die aard of gehalte daarvan, word ook nie gespesifiseer nie.

Oor die politiek-geïnspireerde muilband waarkragtens PEN Afrikaans funksioneer, is daar egter geen onduidelikheid nie. “Ons wil egter graag saamwerk met enige groep of instansie wat ‘n belang in die voortbestaan, bevordering en gebruik van Afrikaans as geskrewe taal het, mits daardie groep of instansie ook inklusiwiteit en nie-rassigheid as beginsels ondersteun. Ek sien dit dus as een van die primêre doelwitte van die bestuur om te werk daaraan dat wit, bruin en swart Afrikaanse skrywers ewe tuis voel by PEN Afrikaans.”

Opsommend kan seker gesê word dat wanneer Afrikaans as medium vir die verspreiding van behoudende, konserwatiewe of regse (politieke) inligting gebruik word, dit op geen steun van PEN Afrikaans kan reken nie; maak nie saak as dit suiwer, ordentlike Standaardafrikaans is soos oorvloediglik op bv die Praag-webwerf aangetref word nie. Daarenteen kan skrywers, soos Nathan Trantraal en Ronelda S Kamfer, wat onder die dekmantel van “Afrikaans” moedswillig en met oorgawe sub-demoties met ons moedertaal mors en dit tot ‘n mengeltaal transformeer om etniese en politieke redes reken op die ongekwalifiseerde steun van PEN Afrikaans. Die eksplisiete identiteitsloosheid van PEN Afrikaans word soos volg verwoord: “Om Afrikaans te bevorder, soos ons dit wil doen, is nie ‘n vasklou aan enige lewensbeskouing of verlede nie.”

Die aanstelling van Marais as bestuurder van PEN Afrikaans is deur Die Burger (6 deser, p 18) aan die groot klok gehang deur ‘n onderhoud te publiseer wat Willem de Vries met Marais gevoer het. Marais begin deur te beweer dit is “baie belangrik dat daar weer ‘n organisasie is wat in die eerste plek belangstel in die bevordering van Afrikaans.” Dit is, soos ek hierbo aangetoon het, ‘n leuen. Vir PEN Afrikaans gaan dit “in die eerste plek” om ‘n politieke oriëntasie wat met dié van die ANC versoenbaar is.

“By PEN Afrikaans hoef ons net te wonder of ‘n bepaalde projek of besluit tot die voordeel van Afrikaanse skrywers en lesers strek.” Wat op Praag se Afrikaanse webwerf gepubliseer word, is ongetwyfeld “tot die voordeel van Afrikaanse … lesers.” Sou hierdie Praag-skrywers dus op PEN Afrikaans se steun kon reken? Volgens PEN Afrikaans se uitgangspunt sal dit nie gedoen word nie. Marais stel dit baie duidelik: “In beginsel is PEN Afrikaans bereid om met enigiemand saam te werk wat graag Afrikaans of Afrikaanse skryfwerk bevorder of finansier, mits daardie organisasie erns het met nierassigheid en inklusiwiteit.” PEN Afrikaans se Afrikaansbevordering is dus ononderhandelbaar onderhewig aan sy linkse politieke inslag.

Afrikaans is volgens Marais deur apartheid geïsoleer, terwyl PEN Afrikaans se affiliasie met die internasionale PEN “daardie hele wye internasionale skrywerswêreld oopmaak … Ek dink dis baie belangrik om die groter gesprek te soek en terselfdertyd die rol van Afrikaans binne ‘n meertalige omgewing te bekyk.” Die identiteitsloosheidstrewe, waarna ek hierbo verwys het, vergemaklik hierdie soort wêreldburgerskap. Daardie gemoeidheid met meertaligheid verwater natuurlik die Afrikaansfokus. Om Trantraal en Kamfer se morsige mengeltaal, wat kosbare troetelkleinode vir PEN Afrikaans is, te verstaan, is kennis van Afrikaans glad nie voldoende nie. Meertaligheid, veral kennis van Afrikaans en Engels, maar ook van Kaaps, is noodsaaklik.

In die derde paragraaf hierbo is beweer: “PEN Afrikaans staan in diens van almal wat skryf in Afrikaans.” Maar die meerderheid Afrikaansskrywers was en is blank. Hoe kan dinge geplooi word sodat die heil van Afrikaans nie langer aan blankes toevertrou word nie; sodat wittes ook hier die miskendes en uitgeworpenes word? Marais verander doodeenvoudig sy deuntjie van skrywers na sprekers. “‘n Afrikaanse skrywersvereniging wat ‘n taal wil bevorder waar die meerderheid van die sprekers nie wit is nie, moet eenvoudig in gedagte hou hy het ‘n mandaat om Afrikaans in ál sy variante te bevorder, om hibriditeit [oftewel verbastering] dus te steun. Dit gaan daaroor om sekere ruimtes te probeer terugkry* of opnuut te skep waarbinne mense met Afrikaans kan doen wat hulle wil.”

[*Byvoorbeeld dat Afrikaans, volgens Magdaleen Kruger van RSG, aan die bruines teruggegee moet word, want die wittes het glo Afrikaans van hulle (die Khoi en die slawe) gesteel (Praag 10 Februarie 2013).]

Marais: “Mense met Afrikaans kan doen wat hulle wil.” ‘n Duideliker lisensie vir taalchaos kan nie aan dese en gene gegee word nie: Mors soveel soos julle wil met Afrikaans. Julle sal in elk geval altyd kan reken op die oorverligte steun van PEN Afrikaans. Moenie julle steur aan wat die eertydse volksvaders, met die grys skoene, as Standaardafrikaans voorgeskryf het nie. Kom ons sleep Afrikaans verder deur die modder. Besoedel Afrikaans met Engelse woorde, maar as jy Engels praat of skryf, maak dit ‘n saak van eer om dit korrek te probeer doen. Marais: “Dat mense goed met Afrikaans doen waarvan ander Afrikaanssprekers niks hou nie, is vir my juis ‘n teken van vitaliteit.” Vir my, daarenteen, is dit heiligskennis, want Afrikaans is die medium waarin uitdrukking aan die diepste wese (of siel) van die Afrikaner gegee word.

Wat kon Die Burger nog doen om ‘n mengeltaal soos Kaaps bo Standaardafrikaans te bevorder? Deur die volgende dag ‘n onderhoud van Murray la Vita met Nathan Trantraal te publiseer (7 deser, p 15). Trantraal het die ATKV-poësieprys vir sy bundel Chokers en Survivors ontvang. (Let daarop dat die kortste van die drie woorde in die titel darem Afrikaans is.) Antjie Krog het vanselfsprekend hoë lof vir die gedigte gehad. La Vita verwys na “‘n briljante kortverhaal” van Trantraal wat as grondteks vir ‘n drama, Delilah, gebruik is en op 13 deser op kykNET uitgesaai word. Trantraal se wye belesenheid en perfeksionisme word beklemtoon. Daar is egter geen aanduiding dat Trantraal al ooit iets in bv ‘n Afrikaanse woordeboek of die Afrikaanse Woordelys en Spelreëls nageslaan het nie, wat ten minste in hierdie opsig van sy beweerde perfeksionisme ‘n klug maak.

Pleks van verdere aandag aan Trantraal se mengeltaal te gee, volstaan ek met ‘n enkele aanhaling om aan Praaglesers ‘n aanduiding te gee van die soort taal waarom dit hier gaan. Trantraal sê die volgende oor hom en sy broer: “Ek en André het ‘n baie close [hegte] verhouding, so [dus] dit help as iemand ouer as jou [jy] is wie [wat] klein bietjie vroeër as jou [jy] alles discover [ontdek] totdat jy by daai punt kom dat jy self nuwe goed uit [op] jou eie discover [ontdek].” Diegene wat behoefte aan nog hiervan het, kan Trantraal se rubriek in Rapport lees. Dáár is sy tekste ‘n nog erger vorm van koeterwaals (dus brabbel-, krom- of wartaal).

‘Die polities korrekte stert swaai die Afrikaanshond’

Die voorafgaande opmerkings oor Marais en Trantraal dui op ‘n kanker wat reeds wyd versprei het. Die stryd word teen Standaardafrikaans (en by implikasie teen Afrikaners) en ten gunste van die herstandaardisering, inklusiefmaking, hibridisering, kreolisering en verkaapsing/verbruining van Afrikaans gevoer. Hierdie refrein kom voor by die Afrikaanse Taalraad (ATR), Die Afrikaanse Taalmuseum en -monument, die ATKV, RSG en daar is ook groot simpatie hiermee in Naspers-geledere, waarvan die rioolkoerant Son die toonbeeld is. Mense soos Wannie Carstens en Michael le Cordeur gee die toon aan in hierdie openlike onderbeklemtoning (selfs minagting) van Standaardafrikaans. Die noodsaaklikheid van ordentlike, suiwer Afrikaans as die enigste sinvolle skans teen verengelsing word nooit deur hierdie elemente gepropageer nie. Onlangs het Gerda Odendaal, wat ‘n voorstander van die herstandaardisering van Afrikaans is (Praag 2 Februarie; ook 22 Junie), by die werksaamhede van die ATR betrokke geraak. Sy verpersoonlik eintlik die ATR se skewe benadering van Afrikaans. Die polities korrekte stert swaai die Afrikaanshond.

Verloopte Afrikaners en ANC-kornuite in bv die ATR kan gerus by DF Malan gaan kersopsteek oor wat Afrikaans is. “Die taal is die omhulsel wat alles wat tot ‘n volk behoort, saambind en tot één maak. Dit is die skil om die vrug, die vel om die liggaam, die bas om die boom, dit is nie net daar om saam te bind en in te sluit nie, maar ook om af te sluit teen dit wat buite is en tegelyk om alle gesonde groei en uitbreiding moontlik te maak” (Lindie Koorts, DF Malan en die opkoms van Afrikaner-nasionalisme, Kaapstad: Tafelberg, 2014; Amazon Kindle 1586). “Vir Malan was nasionalisme ‘n lewende, groeiende organisme, met taal as die gom” (1590). “Malan se oortuiging [was] dat die sleutel tot sy volk se oorlewing in sy taal lê” (1098).

Wanneer die ANC en ander linkse elemente gevra word om plaasmoorde te veroordeel, is die geykte reaksie dat alle moorde veroordeel word. Wanneer die ATR en instansies met ‘n soortgelyke polities korrekte of self ANC-gesindheid gevra word om Standaardafrikaans te bevorder, is die geykte reaksie dat al die variëteite van Afrikaans bevorder word. Carstens het as voorsitter van die ATR openlik erken dat dit vir hom primêr om versoening gaan.* Hierdie politieke agenda is deur sy opvolger, Le Cordeur, voortgesit, maar met ‘n duidelike voorkeur vir bruin etnisiteit en die mengeltaal Kaaps. Hy hou van “byderwetse” Afrikaans (Netwerk24, 29 Oktober). Polities korrek is Dan Kgwadi Le Cordeur se jongste held. Le Cordeur glo Kgwadi gaan tot groot seën vir Afrikaans en die Noordwes-universiteit wees (Netwerk24, 3 en 11 deser).

[*Carstens sing steeds hierdie deuntjie. Hy kan nie besluit of politiek of Afrikaans voorkeur moet geniet nie. Wat beskou Carstens as die grootste vyand van Afrikaans? “Ons eie Afrikaanse mense wat begin moed verloor oor Afrikaans en begin oorgaan na Engels.” Maar hy ruk nie Le Cordeur en sy meelopers in die ATR in die bek oor hulle propagering van die mengeltaal Kaaps nie. Dink Carstens dat Steve Hofmeyr Afrikaans bevorder? Sy antwoord is eerder polities korrek as pro-Afrikaans: Hofmeyr “versinnebeeld ongelukkig daardie element wat ons nie meer met Afrikaans geassosieer durf hê nie” (Die Burger, By&Naweek, 15 deser, p 11).]

Le Cordeur sien darem in dat Kgwadi se ideaal dat die swart kind van Ikageng dieselfde geleenthede as die wit kind van Gimmies moet kry nie iets oorspronkliks is wat deur Kgwadi uitgedink is nie. Dit is bloot ‘n variasie op Russel Botman se tema: die bruin dogter van die plaaswerker moet dieselfde geleenthede as die wit seun van die plaaseienaar kry (Praag 20 Julie). Die vordering wat daar is, word nie deur Le Cordeur genoem nie: Botman se dogma is sowel ras- as geslagsgedrewe, terwyl Kgwadi darem seksisme vermy.

Genadiglik het Le Cordeur se ampstermyn as ATR-voorsitter pas tot ‘n einde gekom. Van die nuwe voorsitster kan ‘n verbetering, maar kwalik kitswonderwerke, verwag word. ‘n Radikale heröriëntasie en hersamestelling van die ATR (raadslede en personeel) is noodsaaklik. Anders as wat sy naam aandui, was die ATR nog nooit ‘n egte Afrikaanse taalraad nie. Helena Liebenberg se Taaloord is oneindig meer Afrikaansgetrou. Die Genootskap vir die Handhawing van Afrikaans, as hy sy oogmerk gestand wil doen, lei skade omdat hy toelaat dat hy as ‘n medewerker van die ATR gelys word.

Wat tereg van die nuwe ATR-voorsitster, Anne-Marie Beukes, verwag kan word, is dat sy die Afrikaanse taal (en nie politieke korrektheid nie) vooropstel en veral Standaardafrikaans, wat die beste in die Afrikaansvariëteite verteenwoordig, kompromieloos bevorder. Daar is egter geen rede vir optimisme nie. Beukes wil nie ‘n taalbul wees nie (‘n duidelike teken van halfhartigheid) en eerder versoening bevorder. Afrikaans se voetspoor moet glo vergroot word. Pleks van die heil van ordentlike Afrikaans na te streef, bly groter inklusiwiteit die ATR-ideaal (Netwerk24, 12 deser), insluitende koeterwaals. Red nou ‘n taal met ‘n instansie soos die ATR en ‘n voorsitster soos Beukes. Hoe is dit moontlik dat Karel Prinsloo, ‘n ATR-direksielid en die skoonseun van Piet Meyer (eens die hoof van die Afrikaner Broederbond en die SAUK), hom die miskenning van Standaardafrikaans kan laat welgeval?

Onderliggend aan veral Le Cordeur se destruktiewe benadering van Standaardafrikaans is Nico Koopman se propagering van hibriditeit as die alles-saligmakende transformasiemiddel. Google gerus: nico koopman hibriditeit. Koopman praat selfs van ‘n pedagogie van hibriditeit. Hy stal onbeskaamd sy akademiese vlakheid uit. Vermenging/verbastering van kultuur en etnisiteit word deur hom aangeprys; ook taalverbastering. Koopman spreek hom ondubbelsinnig teen Standaardafrikaans uit. Om van pluraliteit, verskeidenheid, verskeurdheid, diversiteit ontslae te raak, word hibriditeit verheerlik as die wonderkuur om inklusiwiteit, eenvormigheid, gelykmaking, integrasie, assimilasie, kohesie daar te stel. Afrikaners word verwater tot Afrikaanses en verder tot Suid-Afrikaners, Afrikane en wêreldburgers; ‘n resep vir identiteitsloosheid.* Op ‘n soortgelyke manier word die NG Kerk meer inklusief gewens deur samesmelting met die Verenigende Gereformeerde Kerk,** asook verbondenheid met die Suid-Afrikaanse Raad van Kerke en die Wêreldraad van Kerke.

[*Net soos van die erkenning van plaasmoorde en Standaardafrikaans weggeskram word deur ander variëteite te berde te bring, word deesdae graag beklemtoon dat elke mens ‘n verskeidenheid identiteite (of rolle) het. Multi-identiteit en multi-kulturaliteit word aan die orde gestel ten einde veral Afrikanerskap en Standaardafrikaans te verwater. Uit eie keuse is veral ontwikkelde bruines by uitstek identiteitsloos, gevolglik wil hulle deesdae, anders as voorheen, eerder swart as wit wees (dus nie die voor die hand liggende bruin wees nie) en eerder Engels- as Afrikaanssprekend wees. Bruines se identiteitsloosheid strek tot by hulle voorgeslagte deurdat hulle soms op inheemsheid en ander kere op uitheemsheid aanspraak maak. As die nasate van die Khoi-San beweer hulle dat hulle altyd hier gewees het. As die nageslag van die “benadeelde” ingevoerde slawe maak hulle deesdae op bevoordeling aanspraak. Maar dit is juis die medewerking van bruines wat die ATR noodsaaklik ag, gevolglik word enige moontlike pro-Standaardafrikaans- en pro-Afrikaner-aksie by voorbaat in die kiem gesaboteer.]

[**Die VGK eis dat samesmelting met die NGK op sy voorwaardes geskied, wat op liefdelose wyse ononderhandelaar is, bv die ongekwalifiseerde aanvaarding van die Belhar-belydenis. Die vereniging van die NGK en die VGK sal die gatslag vir Afrikaans as kerktaal wees, maar geen kerkampsdraer noem dit openlik as ‘n ernstige beswaar teen kerkeenheid nie. Die verengelste verre verlede van die NGK word blykbaar nie as ‘n euwel beskou nie en mag maar terugkeer. Net so eienaardig is dat die NGK nie eerder met die Gereformeerde Kerk en die Hervormde Kerk saamsmelt nie. Dit sou, wat Afrikaans betref, werklike kerklike eenheid wees. Sodanige amalgamasie behoort veel makliker as met die VGK moontlik te wees, terwyl dit finansieel en taalgewys en vir Afrikanerskap nie naasteby so rampspoedig sal wees nie.]

Die onderliggende toonbeeld van Koopman se hibriditeitsleer is bruin etnisiteit, met homself as die voortreflikste voorbeeld. Al word wittes as deurgaans sleg voorgestel, is die getal prominente nie-wit ANC-kornuite wat met hibridiese gevolge met wittes getrou het opvallend. Waar kom Koopman se hibriditeitsleer vandaan? Soos die meeste ANC-retoriek kom dit van Amerika. In Amerikaanse staatslaerskole is daar elke week ‘n verpligte les oor diversiteit, wat gelyk- of eendersmaking as ideaal het. Sentraal-uitgedinkte propaganda, afkomstig van wit liberaliste, word vir iedere kind ingegee. Byvoorbeeld: “Mama is chocolate … Daddy is vanilla … Me (sic) is better … It is a new color. It is a new flavor. For love. Sometimes blackness seems too black for me, and whiteness is too sickly* pale; and I wish every one were golden. Remember: long ago before people moved and migrated, and mixed and matched … there was one people: one color, one race” (Jared Taylor, Face to face with race, Oakton: New Century Foundation, 2014; Amazon Kindle 1138).

[* Daar sal nie gesê word swartes of goues/bruines is “sickly” nie, maar wittes mag maar op hierdie manier te na gekom word.]

In ‘n neutedop: hierdie hibriditeitsleer kan as die kern van Koopman se teologie (wat nie van ANC-politiek te skei is nie) beskou word. Dit is ook waarom Koopman so entoesiasties is oor die diversiteitsweek wat Russel Botman aan die Universiteit Stellenbosch ingestel het. Aan Koopman word deesdae die hoofskap toevertrou van wat ‘n skrale twee dekades gelede die Kweekskool van die NGK was. Die Basters van Rehoboth se benadering van identiteit is stukke beter as dié van Koopman. Hulle is trots daarop om Basters/basters en Afrikaans te wees, streef na staatkundige onafhanklikheid en probeer nie om skyn-Owambo’s te wees nie.

Daar kan geen twyfel meer bestaan oor die afgrond waarnatoe hibridiese taal, oftewel koeterwaals, met die komplimente van die betrokke instansies tans op pad is en watter moeite hierdie elemente doen om eerbare Afrikaans se ondergang te bewerkstellig nie.

Ek hoop om volgende keer in besonderhede oor Jared Taylor se bogenoemde nuwe boek te skryf.

Enkele vrae aan Afriforum en Kallie Kriel

Niks kon my meer verstom as toe ek op 13 November die mediaverklaring van Afriforum met die titel, “Dan Roodt se uitsprake stel Afrikaners in ‘n slegte lig” lees nie. My eerste reaksie op Twitter was:

Agterna het ‘n dame insgelyks vir my getwiet: “Die makste honde byt die seerste.”

roodt_dan_wikiOp Radio Pretoria het ek ook verwys na NP-denke wat ons steeds oorheers: Die NP het gedink die KP is sy grootste vyand, nie die SAKP nie. Vandag regeer die SAKP (en sy bondgenoot, die ANC) die land.

Wat het daartoe aanleiding gegee? wonder ‘n mens. Ek het al gehoor dat daar by Afriforum oor alles vergader word alvorens ‘n besluit geneem word. Het daar dus ‘n ure lange vergadering plaasgevind waartydens Kallie Kriel, Ernst Roets en ‘n paar ander gewik en geweeg het alvorens hulle ‘n verklaring teen my uitreik? Dalk was dit ‘n groot “strategiese” besluit?

Moontlik was Afriforum bekommerd oor al die kritiek wat hulle uit liberale geledere moet verduur, naamlik dat hulle “regs en rassisties” is. Toe staan Kallie Kriel in die vergadering op en sê: “Weet julle, manne, ek het ‘n plan. Ons moet vir die liberale wys ons kan net so polities korrek soos hulle optree. Kom ons gee hulle ‘n nuwe teiken: Ons stoot vir Dan Roodt voor dat hy die slae verduur.”

Two PiranhasIn die Amasonevallei as ‘n boer mos sy vee deur ‘n sytak van die rivier wil lei waarin dit krioel van die piranas, dan slag hy een bees as lokaas vir die aaklige roofvissies. Terwyl hulle die karkas binne ‘n uur of twee kaal stroop, laat hy dan sy kudde rustig hoër op deur die rivier waad.

Was dit die plan? Moes die piranas op my losgelaat word terwyl Afriforum agteraf so ‘n bietjie die kat in die donker knyp, net so sodat die media dit nie agterkom nie?

Van die oomblik dat ek en PRAAG besluit het om vir Steve ‘n klip uit die pad te rol deur die hofbevel teen Conrad Koch alias Chester Missing aan te vra, het daar skielik ‘n horde kritici op my toegesak. Skielik is daardie oneerlike geredigeerde prul van ‘n video weer opgehaal waarin die Daily Show my letterlik woorde in die mond lê deur die verkeerde antwoorde na vrae waarop ek heeltemal anders geantwoord het, in te voeg.

Nou wonder ek: Is dit die soort “slim” taktiek wat julle by Afriforum goedkeur? Dus kan ek maar my videokamera bring en ‘n onderhoud met Ernst Roets kom voer en agterna die onderhoud gaan redigeer soos ek wil? Sou julle toestem tot so ‘n onderhoud, in die Daily Show-styl?

Feit is dat ek deur die Daily Show mislei is om te dink dat dit ‘n ernstige onderhoud sou wees waartydens ek aan buitelandse kykers die probleme in Suid-Afrika sou kon oordra, rondom misdaad, plaasmoorde, asook taal- en rassediskriminasie teen blankes.

Wat is die Daily Show se taktiek? Ek het intussen afgekom op dié kommentaar op Bloomberg wat enigeen afraai om aan die Daily Show deel te neem, omdat hulle so oneerlik is en videomateriaal wysig of manipuleer. Die probleem is dat hierdie artikel op Bloomberg eers vanjaar op 23 September 2014 gepubliseer is, terwyl die kwaadwillige Daily Show die onderhoud met my in 2010 opgeneem en uitgesaai is. Indien ek die Bloomberg-artikel destyds gelees het, sou ek waarskynlik nooit die onderhoud toegestaan het nie.

Nou kan Kallie, Ernst en die res van die Afriforumspan waarskynlik argumenteer dat Bloomberg se mening nie veel werd is nie. Ek sou graag wou vra: Beskou julle Bloomberg as ‘n verregse, “rassistiese” inligtingsbron? Nietemin is dit helder dat hierdie rubriekskrywer van Bloomberg die Daily Show nie as ‘n ernstige nuusbron beskou nie en meen dat hulle oneerlik en onregverdig met hul tegnieke van onderhoude voer en redigering is. Daarom behoort ‘n mens “jou eie kamera en ‘n getuie saam te bring” om seker te maak dat hulle nie dít wat jy sê, verdraai nie. Trouens, sy herhaal verskeie kere die raad dat niemand behoort in te stem tot ‘n onderhoud met die program nie.

Nou kom ons by die politiek van die Daily Show wat grotendeels die standpunte van die Demokratiese Party en Amerikaanse liberalisme in die VSA ondersteun. Dit sluit in regstellende aksie, amnestie vir onwettige immigrante en groter maatskaplike besteding in. Is dit die soort beleidsrigtings wat Kallie Kriel en Afriforum vir Suid-Afrika óók voorstaan? Waarom het Solidariteit, wat aan Afriforum verwant is, dan ‘n hofsaak oor die nie-bevordering van Renate Barnard gemaak as die organisasie hom met Amerikaanse liberalisme en regstellende aksie in die VSA vereenselwig?

Jesse-Jackson-RaceCardTans is daar ‘n kwessie by die Johannesburgse lughawe aan die gang waar twee blanke lugbeheerbestuurders weens “rassisme” geskors is omdat hulle ‘n swart lugbeheerbeampte van nalatigheid wat byna ‘n botsing tussen twee vliegtuie veroorsaak het, beskuldig het. Solidariteit verdedig die twee geskorste blanke beamptes teen wie die “rassekaart” skaamteloos gespeel is. Maar Solidariteit se “burgerregte”-afdeling, Afriforum, speel die rassekaart teen my. Hoe rym dit? Is dit nie ‘n geval van op twee stoele sit nie?

Verskeie mense het op sosiale media die kommentaar gelewer dat Afriforum sekerlik met my kontak kon gemaak het indien hulle ‘n beswaar gehad het teen enige van my standpunte. Waarom het ek geen vooraf waarskuwing hieroor ontvang nie? Of beskou Afriforum my as so melaats vandat ek Steve Hofmeyr teen Conrad Koch probeer help het en deur die liberale piranas aangeval word dat hulle my liefs wil verstoot, asook van ander Afrikaners verwag dat hulle my behoort te verstoot?

Oor die afgelope anderhalf dekade het ek seker meer as ‘n miljoen woorde in boeke, maar veral op die internet, geskryf. Watter van my “uitsprake stel Afrikaners in ‘n slegte lig”? Of gaan dit bloot om die enkele oneerlike video van die Daily Show wat hier aangegryp is om nie soseer Afrikaners nie, maar my in ‘n slegte lig te stel?

Watter van my uitsprake is “rassisties”, wonder ek? Is dit rassisties bloot om na boeke of gepubliseerde navorsing oor etniese en rassegroepe te verwys? Of om ‘n swart rubriekskrywer soos Sandile Maimela aan te haal waar hy skryf oor swartes se swak matriekuitslae omdat hulle te veel partytjie hou? Daar gaan seker nie ‘n dag verby dat rubriekskrywers of meningsvormers in Suid-Afrika nie op een of ander manier na ras of rassegroepe verwys nie. Byvoorbeeld het ‘n rubriekskrywer van die Daily Maverick, Sisonke Msimang, enkele dae gelede ‘n rubriek gepubliseer waarin sy beweer dat blanke mans ‘n groot probleem in Suid-Afrika verteenwoordig. Sy skryf:

Increasingly, as these white male inspired dramas unfold on our pages, I find myself returning to a theme that has preoccupied me since I began writing regularly; the subject of violent, white masculinities. I write fairly frequently about the violent conduct of white men; it is such an under-scrutinised topic. I am also fascinated by the extent to which perverse behaviour – when it is enacted by white male bodies – is quickly explained away.

Is dit ‘n “rassistiese uitspraak”? Sy sonder dan spesifiek blanke mans vir kritiek uit. En indien wel, gaan Afriforum ook ‘n verklaring daaroor uitreik en op RSG tydens spitsuur aankondig dat Msimang Suid-Afrikaners “in ‘n slegte lig stel”? Of beskik Msimang oor spraakvryheid wat ek nie het nie omdat sy swart is?

Terloops, is Afriforum ten gunste van spraakvryheid? Ek het destyds gewaarsku toe julle Malema aangekla het dat dit dalk mag terugkom om by ons te spook, aangesien ons spraakvryheid ook aan bande gelê mag word. Die hofbevel het Malema nie gekeer om weer sy omstrede liedjie te sing nie; dit het ook nie sy politieke opgang gestuit nie.

Saam met vele mense wonder ek nou: Presies wat is Afriforum se “strategie”? Duidelik het hulle ‘n strategie om, tesame met die New Yorkse Daily Show en ‘n hele horde liberale piranas in Johannesburg en Kaapstad – ook in Melville! – my verdag te maak en te verguis, selfs te belaster. Maar hoe lyk die res? Waarheen is hulle as “groot organisasie” met Afrikaners op pad? Wat is die eindbestemming?

Het Afriforum enigiets uit die onlangse Afrikanergeskiedenis geleer? Ek kan onthou hoe die Nasionale Party eers vir Ian Smith van Rhodesië in die rug gesteek het. Dit was ook ‘n geval van: voer die piranas of die krokodil en hoop jy word laaste geëet. Toe is Namibië aan Swapo oorhandig. Daarna het die NP een tuislandleier na die ander verraai en hulle ook aan die revolusie opgeoffer. Voer die krokodil.

Tydens die onderhandelinge het die NP begin om teenoor die internasionale mening te konformeer en selfs die ANC se standpunte oor te neem. Waar het dit ons gebring? Tot hier waar Afriforum en Solidariteit nou taamlik tevergeefs hofsake oor Renate Barnard maak. Wat het ons by al die toegewings aan politieke korrektheid gebaat?

Ná my, watter ander Afrikanerfigure gaan Afriforum nog vir die liberale piranas voer wat van plesier kraai telkens as hulle sien hoe verdeeld Afrikaners is en dat hulle mekaar aanval en in die openbaar beledig? Is daar ‘n teikenlys of was dit net ek?

PRAAG is ‘n pro-Afrikaanse beweging. Dit staan in ons naam. Afrikaans en Afrikaners is vir ons onlosmaaklik verbind. Waarvoor staan Afriforum presies? Het julle nou ‘n anti-rassistiese beweging geword wat saam met Section 27 en ander linkse organisasies “rassiste” gaan begin jag? Gaan Afriforum nou kyk of boere hulle werkers voor in die bakkie laat sit of agter op die bak? Asook dat swart werkers dieselfde toilette as boere gebruik? Gaan Afriforum nou hand om die blaas met die Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie deur die land reis op soek na aparte toilette? Moontlik gaan Afriforum ontdek dat boere en hul swart werkers nie dieselfde toilette gebruik nie… Gaan Afriforum daaruit ook die afleiding maak dat hulle “rassisties” is en hulle by die Menseregtekommissie gaan aankla? En as so ‘n boer nou ‘n betalende lid van Afriforum is, wat dan?

My spraakvryheid, my reputasie en my waardigheid is deur Afriforum geskend. In ‘n sekere mate het Afriforum my lewenswerk en alles wat ek die afgelope twee dekades vir Afrikaners probeer doen het, vernietig. Daardie miljoen woorde wat ek geskryf het, elke betoging waaraan ek saam met Steve Hofmeyr of ander Afrikaners deelgeneem het, elke petisie wat ek opgestel het, lyk nou asof dit alles moeite verniet was.

Met trane in my oë, vra ek: Wat het ek gedoen om dít te verdien?