Rubrieke – Bladsy 31

Leon Lemmer: Bittereinders, hendsoppers en hanskakies

Min dinge is verniet, maar een van die merkwaardigste boeke wat ooit geskryf is, kan gratis bekom word: die Engelse vertaling van Christiaan Rudolf de Wet (1854-1922) se boek, Strijd tusschen Boer en Brit, naamlik Three years’ war (New York: Charles Scribner’s Sons, 1902, 416p; Amazon Kindle $0). De Wet het bitter min skoolonderrig ontvang. Ek kan kwalik glo dat die meeste van hierdie oorlogsherinneringe binne drie weke in Hollands aan boord van ‘n skip geskryf is, toe De Wet, Louis Botha en Koos de la Rey in Augustus 1902 na afloop van die Anglo-Boere-oorlog (ABO, 1899-1902) onderweg na Engeland en Europa was. Hulle missie was om geld vir die ABO-slagoffers in te samel (Albert Blake, 2016-boek hier onder, Kindle 2941). Daarna is die teks vertaal, geset en gedruk, op die primitiewe maniere van destyds, via kommunikasiemiddele wat net so primitief was, en in Desember van dieselfde jaar in Engels gepubliseer.

Heel vroeg in sy boek verwys De Wet na diegene wat uit die Boeremag gedros het as die “Hands-uppers” (Kindle 297), die hen(d)soppers. Hy was een van diegene wat so lank moontlik, dus tot die bitter einde, in die ABO geveg het. So iemand word ‘n bittereinder genoem. Hy het die hendsoppers geminag wat die eed van neutraliteit teenoor die Britte afgelê het en hulle daarna heeltemal aan oorlogsdeelname onttrek het. Maar De Wet se hoon of smaad of veragting was veral gemik op daardie hendsoppers wat trou aan die Britse kroon gesweer en daarna saam met die vyand teen die Boere geveg het; dus oorlopers: “we utterly despised them” – 1024). Deesdae word diesulkes verloopte Afrikaners genoem.”It was far easier to fight against the great English army than against this treachery among my own people” (1369). Die oorlopers is joiners genoem, of hanskakies omdat hulle toe Britse kakie uniforms gedra het (Blake 2419).

De Wet noem die geval van ‘n hanskakie wat “Stellenbosched” is (2627). In ‘n eindnota is daar hierdie verduideliking: “This was the word the English applied to officers, who, on account of inefficiency, or for other reasons, had to de dismissed. Stellenbosch was a place where only very unimportant work was performed” (7493). Deesdae word die geskiedenis herhaal deurdat talle Afrikaanssprekende blankes die voortou in die afskaling en selfs afskaffing van Afrikaans ten gunste van Engels neem. Die Universiteit Stellenbosch kan tans kwalik as ‘n plek beskou word wat op ‘n uitnemende manier sy geskiedenis as ‘n (of dié) bakermat van die Afrikaner en Afrikaans voortsit. De Wet was van mening dat sulke mense nie tot ander insigte gebring moet word nie: “I was of opinion that a coerced burgher would be of no real value to us, and would besides be untrustworthy” (2017). Ek het hedendaagse diesulkes in vorige rubrieke dikwels hanskakies genoem. Die Boere, daarenteen, het die moed van hulle oortuiging gehad om van die Britte te eis: “Equal rights for the English and Dutch languages in the schools” (3914).

Die roemlose, mandaatlose, politieke oorgawe aan swart mag in 1990/94 is uiteraard selfs groter verraad as wat tydens die ABO gepleeg is en herinner aan die volgende woorde van De Wet: “One could gnash one’s teeth to think that a nation should so readily rush to its own ruin!” (1641). Later verwys hy na “the burial of my Nation!” (4110). Tydens apartheid is plaaslik en internasionaal luidrugtig beswaar teen die blanke bewind gemaak. ‘n Mens sou dink dat diegene wat so hoog oor moraliteit opgee, beswaar sou maak teen die toestand waarin die nuwe Suid-Afrika verval het, insluitende die blatante rassediskriminasie teen blankes. Dít is skynbaar ‘n ydele hoop en herinner aan De Wet se volgende woorde: “We hope, and still are hoping, that the moral feeling of the civilized world would protest against the crime which England is now permitting in South Africa … we were still firmly determined that, should our hopes not be realized, we would exert our utmost strength to defend ourselves” (3257).

‘n Ander e-boek wat gratis beskikbaar is en aansluit by De Wet se boek, is John Daniel Kestell (1854-1941) se ABO-herinneringe: Through shot and flame (London: Methuen, 1903, 406p; Amazon Kindle $0.). Sedert 1990/94 kan nuwe betekenis aan die volgende woorde van Kestell geheg word: “I could not believe that it was all over with our South African Cause, but if it were so, then it would be owing to our unwillingness. God would have wished to establish for us our independence, but we should have refused to earn it” (Kindle 1028). “Our poor Africander people could never, since the days of Piet Retief, recognise or follow a hero when he arose amongst us. But Christia[a]n de Wet was a strong man, and what he willed came to pass” (1334).

Soos De Wet het Kestell dit teen die hanskakies gehad: “What made everything still more sad was the great service rendered by traitorous Africanders as guides to the enemy” (2456). Jan Smuts (1870-1950) het reeds gedurende die ABO van sy na-oorlogse hanskakie-eienskappe geopenbaar: “General Smuts … sent a telegram in which the state of affairs was represented in as dark a light as possible” (2215). In sy ABO-herinneringe is Smuts egter baie krities oor Christiaan de Wet se broer, Piet, en noem hy Piet se oorlopery na die Britte “treachery” (Blake 1984). Kestell het groot waardering vir die bittereinders gehad: “It is true that it was only a minority that were still able to continue the struggle, but the heart of the nation, as a whole, was still always faithful” (2667). Kan ons dit vandag nog veralgemenend van Afrikaners sê? Reeds in 2008 het Jaap Steyn tereg gevra: “Wat het geword van die gees van [Christiaan] de Wet?” (Blake 1740).

Ek wil eintlik oor Albert Blake se jongste boek skryf: Broedertwis: Bittereinder en joiner: Christiaan en Piet de Wet (Kaapstad: Tafelberg, 2016, 314p, R240; Amazon Kindle $16,01). Blake is ook die outeur van Boereverraaier: Teregstellings tydens die Anglo-Boereoorlog (Kaapstad: Tafelberg, 2010, 368p; Amazon Kindle $11,96); Boerekryger: ‘n Seun se hoogste offer (Kaapstad: Tafelberg, 2012, 219p; Amazon Kindle $16,67), gebaseer op die dagboeke van Henning Viljoen; en Ontsnap: Boerekrygsgevangenes se strewe na vryheid (Kaapstad: Tafelberg, 2015, 386p; Amazon Kindle $16,67).

Christiaan de Wet was ‘n bittereinder in die ABO en het sy gesindheid (bv “patriotisme en nasionalisme” – Kindle 45) in die 1914-rebellie voortgesit. Sy jonger broer, Pieter Daniël (Piet, 1861-1929), daarenteen, was ‘n hanskakie, dus iemand wat weens “volks- of landsverraad … universeel verafsku” behoort te word (7). “Volgens hierdie uitgangspunt moet hy [Piet] in dieselfde liga as liberale Afrikaners soos Bram Fischer en Beyers Naudé geplaas word” (14). (Oor Fischer en Naudé kyk Praag 22 Julie.) In die voorwoord verwys Blake na die verpligting wat op die historikus rus om ewewigtig en so objektief moontlik met die verlede om te gaan. Piet het sy hanskakie-aktivisme egter dermate oordryf dat dit in die teks baie duidelik is dat die outeur se simpatie by Christiaan lê. Blake verwerp ondubbelsinnig die ANC-regering se gewoonte om “‘n politieke agenda in te sleep by sy vertolking van die geskiedenis” (89).

In sy nawoord kry Blake egter ‘n hou in teen “sekere regse Afrikanerkringe” wat Piet verguis: “Dalk is die verskynsel die laaste stuiptrekkings vanuit ‘n minderheidsgroep wat grootliks betekenisloos geword het” (3737). “Afrikaners van vandag kan nie by ‘n Christiaan de Wet se Afrikanernasionalisme van 1900 aansluit nie” (3760). Christiaan word “die verpersoonliking van Afrikanerheldedom” genoem, maar sy “onverbiddelike onbuigsaamheid en onaanpasbaarheid by veranderde omstandighede, sowel as sy onvermoë om te vergewe,” word deur Blake veroordeel. Dit klink asof hierdie outeur in FW de Klerk se toegeemodus is. Soos bv Afrika-swartes het Afrikaners voor en na die ABO en veral sedert 1994 myns insiens steeds die onvervreembare reg op nasionalisme.

Met sy kritiek op Christiaan bevind Blake hom op dun ys. Hy het immers self geskryf: “Christiaan se waardes en oortuigings oor nasionalisme, patriotisme en godsdiens was reeds teen die uitbreek van die Anglo-Boereoorlog só gevestig dat dit vir hom letterlik ononderhandelbaar was … Hy was ook ‘n verbete stryder vir sy moedertaal. Reeds voor die oorlog was hy as volksraadslid in die 1890’s betrokke by pogings om sy moedertaal te handhaaf. Ná die oorlog sou hy by die taalstryd betrokke bly” (1740). “Die moedertaalvraagstuk [het] op ‘n diep geestelike en ononderhandelbare vlak gelê. [Alfred] Milner [1854-1925] se doelbewuste verengelsingsbeleid was eenvoudig onaanvaarbaar” (3138). Christiaan “het sy lewe lank konsekwent in sy oortuigings gebly” (1756). Hy was “‘n onkreukbare nasionalis, ‘n verbete optimis, beginselvas en onverleibaar” (1782). FW de Klerk sou hom nie ‘n rat voor die oë kon draai nie.

Die historikus AJ van Rensburg het oor die Afrikaner geskryf: “Ek het die oorlog verloor, maar my siel gered” (3781). Jaap Steyn het geskryf dat die ABO “gehelp het om aan die Afrikaner selfrespek, ‘n selfbeeld en toekomsverwagtinge te gee” (3789). Hoeveel van daardie selfrespek het in die nuwe Suid-Afrika behoue gebly? Hoe lyk die selfbeeld en toekomsverwagtinge van Afrikaners deesdae? Die hedendaagse hanskakies probeer baie hard om hulle selfbeeld en toekomsverwagtinge in bv Afrikanisme of ‘n holle, identiteitslose internasionalisme te verwesenlik. Daarteenoor onderskryf ek hierdie woorde van NP van Wyk Louw (1906-1970): Die Afrikaner “nie skaam hoef te wees om Afrikaner te heet nie” (3789). Christiaan het in 1902 gesê (en Afrikaners kan dit myns insiens steeds sê): “Wanneer ons ons oë vestig op die verlede, dan het ons meer grond vir geloof as wat ek ooit verwag het, dan het ons grond om in vertroue voort te gaan” (1748).

Voorspelbaar was dit die bobaas dwarsneuker Max du Preez wat in 2005 met die bewering gekom het “dat Piet se optrede geregverdig was toe hy die stryd versaak en later by die Britse magte aangesluit het … Du Preez meen Piet de Wet moet eerder in dieselfde liga as liberale Afrikaners soos Bram Fischer en Beyers Naudé beskou word en behoort daarom in die geskiedenis ‘gerehabiliteer’ te word … historici was dit eens dat Du Preez se gevolgtrekkings onhistories is en nie aan die standaarde van wetenskaplike geskiedskrywing voldoen nie … Wat in die verlede verraad was, kan nie vanuit die hede skielik ongedaan gemaak word nie – dit bly verraad” (3745). Dus, dit is om ‘t ewe of daardie verraad in 1899-1902 of in 1990-1994 gepleeg is. Verraad bly onverdun verraad.

Kom ons gaan ‘n bietjie na presies wat hedendaagse hanskakies, soos Max du Preez, probeer goedpraat. “Al twee broers sou binne ‘n verstommende drie maande ná die aanvang van die oorlog deur [Vrystaatse] pres MT (Marthinus) Steyn as generaal aangestel word” (325). “Die De Wet-broers se fenomenale vordering tot generaalskap is waarskynlik ook daaraan te danke dat pres Steyn hulle voor die oorlog as volksraadslede goed leer ken en vertroue in hulle gehad het” (691). Maar Christiaan is op 18 April 1900 as die opperbevelvoerder van die Vrystaatse magte aangewys (1102). “Vanaf hierdie punt sou Piet de Wet in sy broer se skadu leef. Hy moes Christiaan se bevele uitvoer” (776; ook 1626), gevolglik “het Piet … tekens van jaloesie teenoor sy ouer broer begin toon” (325). Piet het “‘n grief teen sy broer met hom saamgedra … Dit is opvallend dat Christiaan Piet en sy burgers hoofsaaklik in ondersteuningsrolle aanwend en hulle nie soseer gebruik in direkte aanvalle waarby hy self betrokke is nie” (776).

Piet “was ‘n sterk voorstander van stellinggevegte, maar ook dat wanneer die vyand teruggedryf word, die sukses onmiddellik opgevolg moet word deur ‘n aggressiewe agtervolgingstaktiek om die finale nekslag toe te dien” (784). In die tweede deel van die ABO, toe van konvensionele na guerrilla-oorlogvoering oorgeskakel is, het Christiaan waarlik tot sy reg as krygsman gekom, maar Piet kon hom dit nie nadoen nie. “Hoewel Piet aanvanklik ‘n verdienstelike bydrae tot die republikeinse oorlogspoging gelewer het, was hy nie ‘n strateeg van formaat nie en kan hy ook nie as ‘n uitstaande taktikus beskou word nie” (832). Piet “het self erken hy sou homself nie as een van die dapperste soldate beskryf nie” (1675, 2011). Christiaan, daarenteen, het “in die oorlogsituasie gefloreer” (1608).

Later in die ABO wou die Transvaalse Boere, bv Paul Kruger en Louis Botha, die stryd gewonne gee, terwyl die Vrystaters, bv MT Steyn en Christiaan de Wet, wou voortveg (857). Piet was met president Paul Kruger bevriend (850). Dit het ‘n rol gespeel “in Piet se onwilligheid om met die stryd te volhard” (429). Daar was by Piet ook “materiële oorwegings en sy klaarblyklike kommer oor sy finansiële toestand” (866). Voor die ABO het Piet perde en vee aan die Transvaalse owerheid gelewer, maar gesukkel om ten volle daarvoor vergoed te word (866). “Volgens familie-oorlewering het Piet se diep gegriefdheid oor die behandeling wat hy van die republikeinse owerhede ontvang het, daartoe bygedra dat hy die republikeinse stryd uiteindelik die rug toegekeer het” (890).

Nadat Kroonstad “op 12 Mei 1900 deur die Britte ingeneem is, het dit vir hom [Piet] die einde van enige sinvolle gewapende verset beteken” (808; ook 899). Hy het “in die geheim met die Britte oor ‘n moontlike oorgawe begin knoei” (832). Later noem Blake dit “Piet se gekonkel met die Britte” (965). Lord Frederick Roberts (1832-1914), die Britse opperbevelhebber, weier “om Piet se aanbod te aanvaar en dring … aan op sy onvoorwaardelike oorgawe. Piet se voorwaarde dat hy nie as krygsgevangene weggestuur word nie en na sy plaas kan terugkeer, was vir Roberts onaanvaarbaar” (948). Piet het “nog langer as twee maande bly voortveg, al was dit meestal halfhartig” (971). “Toe Piet boonop ‘n ongemagtigde wapenstilstand van ses dae met die Britte sluit sonder om sy broer daarin te ken, was dit die laaste strooi … Toe die nuus oor Piet se ongemagtigde skietstaking Christiaan se ore bereik, is dinge op die spits gedryf. Hy was woedend” (1042). Christiaan sou “sy broer inderdaad trompop loop en ‘n verduideliking van sy optrede eis” (1012). “Christiaan het sy broer, wat fisiek groter as hy was, voor almal ‘n genadelose mondelinge skrobbering gegee. Dit moes vir Piet diep vernederend gewees het” (1052).

Op 26 Junie 1900 is ‘n krygsraadvergadering gehou (1060). Piet “het ‘n striemende aanval op [pres MT] Steyn gedoen en hom daarvan beskuldig dat hy Christiaan twee maande tevore, in April 1900, sonder ‘n behoorlike verkiesing as opperbevelvoerder van die Vrystaatse magte aangewys het” (1069). Generaal Jan Olivier het “ook sy ontevredenheid met die leierskapkwessie by Steyn aangeroer. Christiaan wou eens en vir altyd ‘n einde maak aan die onenigheid oor wie die opperbevelhebber van die Vrystaatse magte was deur ‘n verkiesing te hou” (1094). “Van die 32 offisiere het 26 vir Christiaan gestem, drie vir Olivier, twee vir [Marthinus] Prinsloo en slegs een vir Piet de Wet. Waarskynlik het Piet die enigste stem wat hy kon trek, vir homself uitgebring” (1134).

Piet het hom op 26 Julie 1900 aan die Britte oorgegee (1218). Hy het parool gekry (1261) en dadelik met die Britte begin sosialiseer (1252). Later is besluit om hom nie na ‘n krygsgevangekamp te stuur nie (1363). ‘n Boerekryger, GJ Joubert, se kommentaar hierop was: “Party groot manne word al groter en ander word al kleiner tot hul verdwyn” (1227). Christiaan “having heard of his [Piet’s] wish to surrender, sent a message to him that as soon as ever he laid eyes om him he would blow out his brains” (1252). Hierna was die De Wet-broers in ‘n stryd soortgelyk aan dié van die Bybelse Kaïn en Abel gewikkel (647). “Christiaan het die dreigement dat hy sy broer soos ‘n hond sal doodskiet indien hy hom in die hande kry, later openlik herhaal” (1486).

“Piet het sy samewerking onmiddellik aan die Britte gegee om ‘n einde aan die oorlog te probeer bring. Hy was in ‘n besonder gunstige posisie om hulle van wesenlike militêre inligting oor die omstandighede by die vegtende Boere te voorsien” (1309). “Op militêre gebied sou afvallige Afrikaners se steun vir die Britse oorlogspoging die grootste skade aanrig” (2328). “Christiaan de Wet het geglo die verraaierkwessie is die eintlike rede waarom die Boere die oorlog verloor het” (2588). “Teen die einde van die oorlog was … 5 464 voormalige burgers in Britse diens” (2604). Daarteenoor was daar 17 000 tot 20 000 bittereinders (2604).

Piet het selfs “die Britse magte se wreedaardige optrede ten opsigte van die verskroeideaardebeleid probeer verdedig” (1684). “In die latere fase van die oorlog sou Piet toenemend die aanspraak herhaal dat die Britse oogmerke edel is en dat die bittereinders die skuld vir die verwoesting en lyding van die oorlog moet kry” (2096). Christiaan het die teenoorgestelde standpunt gehuldig: “In ‘n toespraak in die konsentrasiekamp by Kroonstad ‘n week ná die vredesluiting [1902] het hy die hendsoppers [eintlik spesifiek die joiners/hanskakies] as die moordenaars van die vroue en kinders in die konsentrasiekampe uitgekryt” (2892).

In ‘n brief, wat in die wêreldpers gepubliseer is, het Piet sy broer probeer oorreed om oor te gee (1244, 2003). Christiaan het as krygsman egter toenemend wêreldroem verwerf (1353, 1600). FW Reitz (1844-1934), MT Steyn se voorganger as Vrystaatse president, wat in selfopgelegde ballingskap in die VSA was, het van Piet gesê: “He disgraced a name that his brother sought to make synonymous with loyalty and bravery” (1494). “Die Britse opperbevel was besonder naïef om te glo dat ‘n brief van dié aard [Piet s’n] die onwrikbare Christiaan tot ander insigte sou bring. Om enige neerslagtigheid onder sy burgers teen te werk het Christiaan verduidelik die oorgawe was eintlik ten goede: ‘Dit is die wil van God wat deur hierdie oorlog ‘n sifting onder ons bring. Die lafhartiges en ontroues moet afgeskei word; hulle is geen groot verlies nie. Van die ander is ons seker.’ Die bittereinders het deurentyd geargumenteer dat die ontroues eintlik ‘n hindernis was en dat dit ‘n goeie ding was om van hulle ontslae te raak” (1344). Veral sedert 1994 vind ‘n soortgelyke sifting weer in Afrikanergeledere plaas.

“Christiaan de Wet se absolute renons in enige vorm van afvalligheid tydens die oorlog was nie tot sy broer beperk nie, maar het vir alle troueloses gegeld. Volgens een van sy biograwe [MCE van Schoor] sou Christiaan gesê het hy hou vyf patrone vir vyf verraaiers* in sy Mauser. Sy diepe minagting vir verraaiers blyk deurgaans in Die stryd tussen Boer en Brit” (1504). Van ‘n oorloper, Hans Smit, skryf Christiaan: “Sy naam sal gebrandmerk bly deur elke eerlike man” (1504). Op 28 Julie 1900, dus twee dae nadat Piet oorgegee het, het Christiaan gesê: “Elke man wat na ons toe kom, moet by ons bly tot die einde. Trou moet hy wees, trou en rein van gewete … Wie voortaan nie trou bly nie, moet doodgeskiet word” (1512). “Volgens MCE van Schoor … kon sy gevoel [Christiaan s’n] jeens verraaiers as niks anders dan as haat nie beskryf word … Hy het self as hoof van ‘n krygshof by minstens twee geleenthede die doodstraf oor verraaiers uitgespreek” (1522). “Christiaan sou sy broer selfs ná die oorlog steeds ‘n ‘swart verraaier’ noem” (1563, 2932).

[* Piet was een van hierdie vyf verraaiers, maar wraak het Christiaan nie toegekom nie. In 1990/94 was daar ook vyf hoofverraaiers, wat ek die Klein Vyf genoem het. Vir hulle kom die wraak van Afrikaners ook nie toe nie, maar hulle verdien ongetwyfeld ons onverdunde minagting. “Gedurende die [AB-]oorlogsjare (ook vooraf en daarna) was daar onder sekere Afrikaners ‘n soort [kulturele] minderwaardigheidsgevoel teenoor Engelssprekendes … Gevolglik is ‘n soort kruiperigheid te bespeur onder die lede van die vredesbeweging in hul onderhandelinge met die Britse hooggeplaastes” (2549). Dieselfde kruiperigheid ten gunste van Engels word tans by verloopte Afrikaners in die taalstryd gevind. Soortgelyke kruiperigheid was by blankes te bespeur tydens die 1990/94- onderhandelinge met terreurgroepe. Tydens laasgenoemde gespreksrondtes het daardie verraaiers heeltemal verkeerdelik aan selfwysgemaakte morele minderwaardigheid gely.]

“Teen Desember 1900 het hy [Piet] geglo ‘n georganiseerde vredesbeweging kan van stapel gestuur word met genoegsame ondersteuning van vooraanstaande Afrikaners in die Vrystaat” (1370). Verskeie Burgervredesbewegings is gestig (1475). Piet het Christiaan se vrou, Cornelia, besoek “om haar te oortuig om haar man te beïnvloed om die stryd te staak” (1377). Sy was egter, soos Christiaan, “onverbiddelik in haar oortuiging dat daar met die stryd volhard moet word” (1377). “Cornelia is herhaaldelik deur Britse offisiere genader met ruim geldelike aanbiedinge indien sy haar man kon oortuig om die wapen neer te lê. Haar reaksie het elke keer met soveel veragting gepaardgegaan dat sy haar die gramskap van die Britse owerhede op die hals gehaal het” (1889).

Piet het weer met perde en vee begin spekuleer (1475) en sy “enigste ware klant was die Britse besettingsmag in Kroonstad” (1443). Hy het ook “melk aan die militêre hospitaal in Kroonstad voorsien” (1443). “Piet word as die kontrakteur aangestel om gras al langs die spoorlyn en blokhuislyn in die Kroonstad-omgewing te sny en die hooi aan die superintendent van die konsentrasiekamp in die dorp te lewer … Die hooi is hoofsaaklik as voer vir die konsentrasiekamp se trekdiere gebruik. Hierdie diere is onder meer gebruik om vroue en kinders na die konsentrasiekamp te vervoer” (1468). Piet sou “ook in ‘n gevegsrol vir die Britte optree en soldy en ander voordele ontvang” (1475).

In ‘n onderhoud met ‘n Britse koerant het Piet selfs beweer “die Boere het imperialistiese motiewe met hul invalle in Natal en die Kaapkolonie gehad: ‘We … made war, intending to take the two British colonies'” (2088). Die Britse soldate, daarenteen, het volgens Piet van die begin van die oorlog af onberispelik opgetree (2556): “The soldiers had not done the slightest damage, had stolen nothing, and had treated all the people with kindness and respect” (2572). Piet het ongetwyfeld aangedik. “Sy aansprake gaan lynreg in teen die magdom opgetekende ervarings van Boerevroue oor Britse onmenslikheid” (2572).

Piet se “hartvogtigheid teenoor die bittereinders en hul gesinne [het] ná die oorlog voortgeduur” (3052). Hy het die Britse bewind versoek om teen die bittereinders op te tree (3113). “Daar is nie ‘n aanduiding dat Piet ná die oorlog ‘n voorstryder vir die Afrikaanse taal en kultuur was nie” (3253). Toe die Eerste Wêreldoorlog in 1914 uitbreek en die Suid-Afrikaanse regering hom by Brittanje skaar, was daar groot ontevredenheid by die nie-jingoïstiese Boere. “Louis Botha en Jan Smuts is reeds weens hul pro-Britse houding deur baie Afrikaners gewantrou” (3353), maar Piet het hulle gesteun (3377). Christiaan was een van diegene wat in die Rebellie in opstand teen die Britsgesinde regering gekom het. Hy het dit as ‘n geleentheid beskou om die onafhanklikheid van die Boere-republieke te herower (3353, 3377). Christiaan is aan hoogverraad skuldig bevind (3461) maar na ‘n jaar op parool vrygelaat (3477). Oor die Rebellie het NP van Wyk Louw geskryf: “Opstand is net so noodsaaklik in ‘n volk as getrouheid. Dit is nie eens gevaarlik dat ‘n rebellie misluk nie; wat gevaarlik is, is dat ‘n hele geslag sonder protes sal verbygaan” (3493). Daar word gesê elke 30 jaar is daar ‘n nuwe geslag. Is die huidige geslag Afrikaners nie besig om sonder daadwerklike protes verby te gaan nie?

“Na die Rebellie van 1914 … sou Piet ook ‘n leidende rol speel in die veldtog om die Afrikanerrebelle onder kerklike sensuur te plaas” (263; ook 3504). JD Kestell was nie hiertoe bereid nie (3543). Piet het hieroor ‘n griefskrif opgestel (3549). “‘n Mens kan … nie wegkom van ‘n element van nydigheid in sy [Piet se] optrede nie” (3512). ‘n Resultaat was “die doelbewuste uitskakeling van enige regeringsgesindes in kerkraadsverkiesings” (3573). Piet het “sy laaste jare as ‘n uitgeworpene binnegegaan” (3643). Van sy kant af het hy probeer om met Christiaan te versoen, maar Christiaan was nooit daarvoor te vinde nie. Christiaan se oorskot is by die Vrouemonument ter ruste gelê (3672). Die destydse regering was eintlik anti-Boer gesind. Die volgende klink deesdae bekend: Abe Bailey (1864-1940) het “in die Unieparlement gevra dat Afrikanergedenktekens soos die Nasionale Vrouemonument afgebreek word omdat dit versoening kwansuis in die wiele sou ry” (3724).

Die hanskakies het “ewigdurende politieke selfmoord gepleeg. Geen joinerleier kon ooit ná die oorlog ‘n leiersposisie in Afrikanerpolitiek beklee nie” (2811). Selfs in die finale vredesonderhandelings het hulle geen rol gespeel nie (3161). “Die joiners was in ‘n politieke doodloopstraat … die joinerleiers se aansien [het] binne ‘n paar jaar selfs by die Britse owerhede [ge]kwyn” (3277). Aan die hendsoppers en veral die joiners is na die ABO baie beter skadevergoeding as aan die bittereinders en krygsgevangenes uitbetaal (2990, 3013, 3029, 3089). Hierdie onreg het “‘n belangrike stimulus vir Afrikanernasionalisme gebied” (3170). Selfs die nie-joiners onder die hendsoppers het na die ABO stukrag aan die bittereinders en krygsgevangenes se Afrikanernasionalisme gegee (3177), want hulle is, anders as die joiners, mettertyd meer geredelik vergewe (3180). “Verraad sou nie eenklaps ná die oorlog verdwyn nie. Dit het in werklikheid permanente letsels gelaat” (3301). Piet is deur die Britse owerheid materieel bevoordeel (3044). Daar is ‘n beroep op almal gedoen “om mekaar te vergewe en hande te vat” (2827) ten einde die samelewing te “normaliseer” (2967). Woorde soos “vergewe”, “hande vat” en “normaliseer” word dikwels in die nuwe Suid-Afrika gehoor.

Pleks van Piet de Wet te verontskuldig, soos Max du Preez verlang, sou dit veel meer gepas wees om te beweer dat Piet en Max voëls van eenderse vere is. As Du Preez minder skryf en meer lees en besin, sou hy Blake se boek van voor tot agter bestudeer en dan in ‘n rubriek sy onregverdigbare verering van Piet terugtrek.

Dan Roodt: Ons mis jou al klaar, geliefde ‘Riempies’…

Met hierdie rubriek wil ek graag hulde bring aan een van PRAAG se getrouste ondersteuners wat op 25 Julie 2016 skielik aan ‘n hartaanval oorlede is. Ek het dit per sms van een van haar dogters verneem: “Goeiemôre, dit is Leonie se dogter. Sy het so baie van jou gepraat en daarom het ek dit goedgedink om te laat weet dat sy die 25ste Julie oorlede is aan ‘n hartaanval. Ons harte is baie seer.”

Vir ons almal by PRAAG was dit ‘n groot skok om te verneem. Ek weet nie presies hoe oud Leonie was nie, maar ek skat iewers in die laat vyftiger- of sestigerjare, dus word sy voortydig van ons weggeneem. “Riempies” soos sy op PRAAG se kommentaarafdeling bekendheid verwerf het, het jare lank feitlik elke dag op nuusberigte en rubrieke kommentaar gelewer.

Trouens, sy was verreweg die topkommentator op PRAAG wat vanaf 2010 toe ons na die Disqus-kommentaarstelsel oorgeskakel het, nie minder nie as 15 441 keer hier op berigte of rubrieke gereageer het (sien skermskoot hier bo)! Dié webblad het ‘n ewe groot rol in haar lewe gespeel as ons wat dit elke dag met inhoud moet bywerk.

Eendag het Leonie my per e-pos gekontak en gevra ek moet haar help om haar skuilnaam op Disqus te verander. Ook die skildery met blomme wat sy as profielfoto gebruik het, moes deur iets anders vervang word. ‘n Dag of twee later kry ek weer ‘n e-pos waarin sy sê dat sy nou ‘n “identiteitskrisis” beleef en dat sy weer die naam “Riempies” en die profiel met die blomme terug wil hê. Ek het haar toe vertel hoe om dit weer terug te verander.

Dikwels het sy ook per e-pos vir my voorstelle gestuur oor onderwerpe vir rubrieke of artikels, dinge wat sy meen verklaar of belig behoort te word. Gewoonlik was dit goeie voorstelle, en het ek die pen opgeneem en daaroor geskryf.

Ons het mekaar nooit in lewende lywe ontmoet nie, net per e-pos gekorrespondeer. Sy het vroeg opgestaan, want dikwels kon sy al vyfuur soggens kommentaar lewer of een of ander vraag of wenk per e-pos aanstuur. Ek weet ook dat sy baie trots op haar kinders en kleinkinders was, en af en toe oor hul prestasies laat weet het.

Riempies het elke boek gekoop wat PRAAG ooit uitgegee het, en soms uit eie vrye wil haar maandelikse debietorder verhoog sodat ons nog harder teen die huidige orde met sy heersende ideologie kon baklei. Sy was onbeskaamd pro-Afrikaans, patrioties en het tot haar dood vir FW de Klerk kwalik geneem dat hy in 1994 aan die ANC en SAKP oorgegee het.

Riempies was die teenoorgestelde van ‘n linkse maatskaplikegeregtigheidskryger (“social justice warrior”, oftwel SJW), ‘n konserwatiewe voorvegter wat daagliks op die internet vir volk en vaderland, maar ook vir Afrikaans, in die bres getree het. Eenkeer (op 5 Maart vanjaar) het sy vir my Eitemal se bewoording van “Die lied van jong Suid-Afrika” aangestuur en gemeen sy wil dit op Disqus plaas. In haar e-pos skryf sy:

Vanoggend het ek met hierdie lied van Eitemal in my kop wakker geword – met ‘n diepe weemoed dat ons nie tred gehou het met die moontlikheid van verraad deur ons leiers nie.

Sy haal die lied aan, tesame met die skakel na ‘n YouTube-video met die volgende kommentaar aan die einde:

Die lied word hier gesing deur ons Afrikanerweermagkoor wat in ‘n donker hotelkamertjie weggegee is aan Umkhontu we Sizwe wat nou sing Kill the farmer kill the boer.

Ek dink dit sal ‘n gepaste huldeblyk aan Riempies wees om weereens Eitemal se lied hier onder te plaas, tesame met die YouTube-video wat vir haar soveel beteken het.

Haar laaste bydrae op Disqus was op 23 Julie, dus twee dae voor haar dood, by ‘n berig oor die Universiteit van die Vrystaat wat teen die Hooggeregshof se uitspraak ten gunste van Afrikaans gaan appelleer.

Ons mis jou al klaar, Riempies! Dankie vir jou deelname en mag dit ander inspireer om ewe harstogtelik vir ons vryheid te pleit, soos jy dit so onverbeterlik gedoen het.

Die lied van jong Suid-Afrika

Woorde: EITEMAL; gewysig: P. MCLACHLAN

Musiek: HUGO GUTSCHE; verwerk: DIRKIE DE VILLIERS

En hoor jy die magtige dreuning?
Oor die veld kom dit wyd gesweef:
die lied van ‘n volk se ontwaking
wat harte laat sidder en beef.
Van Kaapland tot bo in die Noorde
rys dawerend luid die akkoorde:
Dit is die LIED van Jong Suid-Afrika,
dit is die LIED van Jong Suid-Afrika,
dit is die LIED van Jong Suid-Afrika.

Die klop van die Voortrekkerwawiel
het die eeue se rus verstoor;
die klank van die voorlaaierskote
het klowe en kranse gehoor.
Die diere het stil staan en luister,
die bome het bewend gefluister:
Dit is die KOMS van Jong Suid-Afrika,
dit is die KOMS van Jong Suid-Afrika,
dit is die KOMS van Jong Suid-Afrika.

Waar songloed in glorie die berge
oor hul fronsende voorhoof streel,
waar ruisende wind oor die vlaktes
met grassaad kerjakker en speel,
die land wat ons vaders gekoop het,
met bloed tot ons eie gedoop het:
Dit is die LAND van Jong Suid-Afrika,
dit is die LAND van Jong Suid-Afrika,
dit is die LAND van Jong Suid-Afrika.

Die golwende veld is ons woning
en ons dak is die hemelblou;
die Vryheid alleen is ons koning,
sy wagwoord is: “Handhaaf en bou”.
Die stryd wat ons vaders begin het
sal woed tot ons sterf of oorwin het.
Dit is die EED van Jong Suid-Afrika,
dit is die EED van Jong Suid-Afrika,
dit is die EED van Jong Suid-Afrika.

Dan Roodt: Marlene van Niekerk, die FW de Klerk van die letterkunde

As iemand wat nou presies twee dekades lank by die taalstryd betrokke is, van daardie fatale eerste oomblik af toe ek ‘n ietwat huiwerige praatjie oor taalregte doer in 1996 by die Franse Instituut in Johannesburg op uitnodiging van Johann Rossouw gelewer het, moes ek eers my Linux Ubuntu-rekenaar herlaai om seker te maak dat daar nie ‘n onbekende virus daarop toegesak het en ‘n Trojaanse boodskap daarop laat flits nie: In ‘n Engelstalige artikel op LitNet spreek Marlene van Niekerk haar ten gunste van die behoud van Afrikaans op universiteit uit. Kan dit waar wees?!

Verkeer haar naam nie op die lys van meer as 200 US-akademici wat hulle reeds by wyse van petisie ten gunste van ‘n Engelse Stellenbosch uitgespreek het nie? Aangevoer deur ene Sandra Liebenberg, as ek reg onthou. Ek bewaar die lys hier iewers op my rekenaar, vir die dag wanneer ons hulle almal summier gaan afdank en wegjaag soos hulle al soveel kere met ons gemaak het. Dink maar aan hoe dr. Piet Croucamp die jong Nietzsche-kenner, Louise Mabille, verneder en by Tukkies laat verdryf het, bloot omdat sy die werklikheid van verkragtings in ons land durf noem het. En “moontlike kulturele faktore” wat aanleiding daartoe mag gee.

Ek weet nie of LitNet dié sal publiseer nie, want doer in 2000 toe ek aan die KKNK op Oudtshoorn ‘n ewe huiwerige, versigtige pleidooi vir taalregte gegrond op die 1996-grondwet gelewer het, is ek vir ‘n “Nazi” uitgeskel en letterlik met Adolf Hitler vergelyk. ‘n Nog amusanter element was die berig wat iewers in ‘n Nasperspublikasie verskyn het – dit kon die ontslape Insig gewees het – dat ek by die einste KKNK “in die geselskap van ‘n jong man met blou oë en wat Afrikaans met ‘n Duitse aksent gepraat het” gesien is… Stel jou voor: ‘n jong man met blou oë! En dan die “Duitse aksent”. Dat ek nie onmiddellik na die naaste heropvoedingskamp gestuur is nie, is ‘n raaisel. Ek dank altyd die sterre dat my kinders, anders as hul vader, een en almal bruin oë het, dus sal hulle seker nie deel uitmaak van die eerste golf suiwerings van “fasciste” as die Rooiwagte, Stellenbosse professore en ander progressiewe linkses uiteindelik op skerppuntaksie besluit nie.

Vanweë my oogkleur en pro-Afrikaanse standpunt, asook kritiek op die uitverkore party, die ANC, het Peet Kruger, toenmalige redakteur van Beeld, jare lank ‘n verbod geplaas op enige artikel of selfs brief uit my pen. Marlene van Niekerk was mos self deel van die groep antifa’s wat my met geweld gedreig het tydens 2005 se Woordfees toe ek ‘n onskuldige bekendstelling van my roman Moltrein, nie eens op die kampus van Stellenbosch nie, maar in ‘n privaat boekwinkel wou bywoon, nie waar nie? Soveel mensliewende verdraagsaamheid, soveel waardering vir spraakvryheid. Maar die grusame verhale van Stalin, Pol Pot, asook Mao se kulturele revolusie, moes ons seker voorberei het op wat uit Joe Slovo se gebalde vuis sou ontspring (sien foto hier onder).

Onder die verskriklike apartheid kon ‘n sogenaamde “dissident” soos André P. Brink elke Sondag in Rapport, mondstuk van die Nasionale Party, skryf terwyl hy luidkeels in Brittanje en Frankryk gekla het oor die sensuur waaronder hy gebuk gaan. Ai, die arme man. Hoe het hy nie gely nie.

Stadigaan het ons, die taalstryders en “fasciste” wat vir Afrikaans omgee, egter gewoond geraak aan linkse sensuur. Dis ‘n sensuur wat hom in die naam van “vryheid” en “progressiwiteit” aanbied, ‘n bietjie soos Oos-Duitsland wat as die “Duitse Demokratiese Republiek” (DDR) bekendgestaan het. Jy was baie vry en het reeds in die paradys gelewe, behalwe as jy probeer het om die “anti-fascistiese skandmuur” oor te steek. Ja, dis wat dit genoem is! Die Muur is gebou, nie om mense binne in hul “progressiewe, linkse, bevryde” utopie te hou nie, sien, dit het bestaan om hulle teen die slegte invloede van buite – die “fascistiese” Wes-Duitsland – te “beskerm”. En as jy jou nie aan dié beskerming wou onderwerp nie, dan is jy met ‘n masjiengeweer neergevel. Al was jy nou ongewapen en sonder uniform. Want die revolusie is die revolusie en die onderskeid wat tussen soldaat en burgerlike in die Geneefse Konvensies staan, geld mos nie vir linkses nie. Nes vir die ANC-SAKP wat bomme in ons land gestel het, op straat of in winkelsentrums. Diegene na wie strate vernoem is of waarvan die name met eerbied geprewel word: Joe Slovo, asook Winnie en Nelson Mandela. As u vergeet het hoe hulle lyk:

Moontlik wil LitNet professor Van Niekerk – ‘n hoogleraar sonder ‘n doktorsgraad, helaas – ook teen my slegte invloed beskerm en sal dié skrywe nie geplaas word nie. Maar, raai wat, tot verdere kennisgewing, geld daar vryheid van spraak op die internet. Miskien nie in ons land nie, maar in die VSA waar daar iets soos ‘n “eerste wysiging” aan hul grondwet bestaan, kan jy sê wat jy wil. Jy mag selfs die N-woord gebruik, soos vele swart kletsrymers gereeld doen. Is dit nie skokkend nie? Dis seker waarom Amerika gereed maak om hul eie “Adolf Hitler”, Donald Trump, tot president te verkies, tot die konsternasie van linkse progressiewes wêreldwyd.

Maar kom ons los maar die Amerikaanse verkiesing; my punt is bloot dat die internet selfs iemand soos ek wat van meet af aan geëtiketteer en verguis is omdat hy dit durf waag het om die oppermag van Engels in Azanië te bevraagteken, van ‘n spreekbeurt voorsien. Want Engels is mos die taal van die nasionale demokratiese revolusie en alle revolusies wat nog kom, waaronder #RhodesMustFall, #AfrikaansMustFall, #KillABoer en wat nog. Professor Van Niekerk noem dit “fallisme”. In my studentedae het ek gelees van “fallogosentrisme” en sulke dinge, dus wonder ek nou hoe die twee bymekaar uitkom.

Ek kan sien hoekom professor Van Niekerk nie ‘n doktorsgraad nodig had om in die universitêre hiërargie te vorder nie: sowat van ‘n opeenstapeling – nogal in die Rooitaal – van kultuurmarxistiese, postmoderne gemeenplase het ‘n mens lanklaas in Suid-Afrika gesien. Dit bring vir my slegte herinneringe aan Yeoville of ‘n vervalle huis in Parktown, Johannesburg waar een of ander jong Duitse dosent en haar Griekse man “seminare” oor die (((Frankfurt-skool))) aangebied het.

Nou gaan ek seker reguit by die Menseregtekommissie verkla word, met die gebruik van die “altregse” drie hakies om die Joodse etnisiteit van die here Marcuse, Horkheimer, Adorno et al aan te dui. Benewens woorde, kan selfs punktuasie deesdae “haatspraak” verteenwoordig. Maar die hakies kan ook ironies gebruik word, en daar is sommige wat dit deesdae op hul Twitter-profiele rondom hul name aanbring, regs, links of in die middel van die spektrum. Professor Van Niekerk is blykbaar ‘n boorling van Leeu-Gamka of iewers in die Karoo en hoewel sy, soos dit elke linkse betaam, ‘n verbete Nazi- en fascis-jagter is, is sy kennelik nie Joods nie. Sy dig darem een of ander Semitiese identiteit aan die Universiteit van Stellenbosch toe, want dit mag nie Christelik wees nie, dog wel moslems:

I find it extremely unfortunate, for example, that currently some pro-Afrikaans groups are once again clamouring for a Christian Afrikaans university at Stellenbosch. This is just not okay. They must go and build their own university somewhere else. Many of the people in the Western Cape who speak Afrikaans are Muslim or agnostic. Public universities are secular institutions and should remain so. That does not mean that religion as a phenomenon of social cohesion cannot be studied and discussed in anthropological or sociological or philosophical academic contexts.

Sou mens wel ‘n departement van Joodse studies aan die Universiteit van Stellenbosch kon verdra, wonder ‘n mens? Dit klink vir my soos ‘n benadering wat ewe gemaklik by die DDR sou kon gepas het: amptelike marxistiese ateïsme, maar Judaïsme en Islam is darem welkom. Ek wil nou nie te diep in die geskiedenis van linkse revolusies ingrawe nie, maar onder Lenin is Christene by die miljoene doodgemaak, terwyl daar in Moskou ‘n spesifiek Joodse teater opgerig is. Ook aan die Universiteit van Kaapstad bestaan daar die Kaplan-sentrum vir Joodse studies waaroor die volgende op sy webblad gesê word:

The centre seeks to stimulate and promote the whole field of Jewish studies and research at the University with a special focus on the South African Jewish community. Multi-disciplinary in scope, scholars are encouraged to participate in a range of fields including history, political science, education, sociology, comparative literature and the broad spectrum of Hebrew and Judaic studies. The centre is engaged in research and acts as a co-ordinating unit in the University.

Dr. Max Price, die rektor van die Universiteit van Kaapstad, het ook so pas die Deense joernalis, Flemming Rose, verbied om ‘n lesing oor akademiese vryheid op sy kampus te lewer, vanweë sy betrokkenheid by die spotprente oor Mohammed wat in die Jyllands-Posten verskyn het. Oor die Christendom en Christus kan enigiets gesê word, maar wee diegene wat dit waag om sonder eerbied met Islam en Mohammed om te gaan.

Dus: ons salueer u, professor Van Niekerk. Hou koers! U het verstaan dat Christelike fasciste of fascistiese Christene uitgesluit moet word. Maar wat nou van die agnostiese fasciste, wonder ‘n mens? Hoewel, enige agnostiese fascis is seker per definisie ‘n nasionaal-sosialis, dus kan hulle sommer dadelik Katyn-woud toe vir ‘n skoot in die kop, nie waar nie?

Weereens het u ‘n bondgenoot in dr. Piet Croucamp, die vermaarde linkse metafisiese teoretikus wat aan die “University of Johannesburg” (die voormalige RAU waar Afrikaans helaas volledig gesneuwel het) teen die Christelike godheid as “breindood” uitgevaar het. Darem het hy niks oor Allah te sê gehad nie, want ek is seker u sou aanstoot geneem het.

Ek lag nou hardop as ek dit skryf, maar die gedagte aan ‘n “agnostiese Afrikaanse Moslem” soos u dit voorstaan, vind ek nogal amusant. Terloops, is dit voor of ná Mohamed Lahouaiej Bouhlel se heldedaad in Nice geskryf? Nice, waar die plaaslike dialek hardnekkig gepraat word en die kiesers in die 2014- munisipale verkiesing met 48% vir die sentrumregse kandidaat, Christian Estrosi, en 21% vir Marie Christine Arnautu van die Front National gestem het, is seker te regs en het daarom Allah se woede verdien, soos toegedien met ‘n twintigtonvragmotor… Toemaar, ons weet, blanke lewens het geen waarde vir Links nie. Heteroseksuele Franse gesinne op die Franse nasionale dag – by uitstek ‘n fascistiese ritueel – verdien om uitgewis te word. Only Black Lives Matter. Of Moslemlewens. Die Franse Sosialistiese regering het die publikasie van foto’s wat dalk simpatie vir die kinderslagoffers mag skep, streng verbied. Terwyl die foto van die Turkse of Arabiese drenkelingseuntjie op die strand tot vervelens toe gebeeldsend is om die “hartelose” Europeërs te laat skuldig voel dat hulle nie onmiddellik hul grense oopgooi nie. En natuurlik Hector Pieterson se foto wat al om die twee dae voor ons koppe gegooi word. Terwyl die horde Afrikanerkinders wat in die onlangse verlede deur swartes vermoor is (Willemientjie Potgieter, Danielle Esterhuizen, Kayla Meyer, Wiehan Botes, om maar enkeles te noem), in die vergetelheid bly.

Soos Van Niekerk ook vir ons suggereer, is alle blankes kollektief skuldig aan al die wandade van die geskiedenis, asook die “cultural damage wrought by European colonialism”, soos sy dit stel. Skuldig, skuldig is ons almal, aan onnoembare oortredings, soos Josef K. in Kafka se Die verhoor. Aan die ander kant dra Mohamed Lahouaiej Bouhlel of die APLA-moordenaars wat goedsmoeds met outomatiese wapens op die gemeentelede van die St. James-kerk op 25 Julie 1993 losgebrand het, geensins tot die “kollektiewe skuld” van onderskeidelik Moslems of swartes by nie. In elk geval is die APLA-“kaders” – ja, dis hoe hulle genoem word, die Franse woord vir ‘n “middelvlakbestuurder” – deur die Waarheidskommissie (WVK) kwytgeskeld. Dis nou dieselfde WVK wat soos Robert Creig bevind het dat die blanke Afrikaanssprekendes oor ‘n “outoritêre persoonlikheid” à la Theodor Adorno beskik (sien hier onder). As ons nie heropgevoed kan word nie, moet ons seker maar van kant gemaak word, want ons dra die “fout” van ons herkoms, taal en kultuur.

Kennelik verteenwoordig professor Van Niekerk se wêreld ‘n postmoderne, diverse, identiteitsondermynende soort trans-belewenis waar gewone logiese kategorieë opgehef word. Dis die mengelmoes, die menigte, die oplossing van die persoonlikheid wat Herbert Marcuse vir ons so welsprekend in An essay on liberation beskryf het. Of in daardie opstelletjie van Michel Foucault waarin hy ingeslyks die voortreflikheid van die dwelm besing en waarin Gilles Deleuze in ‘n voetnoot bygevoeg het: “Wat sal die mense van ons dink?” Dwelms help natuurlik mee om die “persoonlikheidsoplossing” en saambestaan van logies uitsluitende kategorieë te bewerkstellig. In die Kaap is daar glo geen tekort aan dwelms nie, hoor ‘n mens. Trouens, dis een van die gevolge van die De Klerk-Mandela-revolusie: ‘n dwelmsmous of twee naby elke skool. Baie “progressief”.

Maar dis deel van my beswaar teen die geagte professor Van Niekerk: sy is vir my so ‘n… outydse linkse. Het Koos Kombuis nie iewers iets oor “ou hippies” gesê nie? Dit ruik na die uitskot van Mei 1968 en die ver-linkse buitensporighede van die sewentigerjare. Anargisme, Kropotkin, ai. Hoe sleg het ons nie aangetrek toe sulke idees destyds by partytjies bespreek is nie.

Soos ek al so dikwels gesê het, het die Berlynse Muur nog nie in Suid-Afrika geval nie, want die kritiek op marxisme soos dit in Europa en veral Frankryk in die sewentigerjare gelewer is, het nog nie by ons plaasgevind nie. Veral die deel wat ‘n noodwendige verband tussen die idees van Marx en Lenin en totalitarisme, massamoord, konsentrasiekampe en alles wat daarmee saamhang, vaslê.

Vermoedelik het professor Van Niekerk in haar onsamehangende epistel van 7000 woorde vir ons alles neergeskryf wat sy weet of waarvan sy al gehoor het. Dis ongelukkig nie veel nie. As sy 22 was, sou dit miskien destyds in 1977 of iewers “potensiaal” getoon het. Hier in die nuwe millennium, met die ontploffing van idees en inligting op die internet, doen dit as intellekuele tuiste net so verslete en ghwarrerig soos die huisie in Triomf aan wat sy in haar fameuse, gelyknamige allegorie van die Afrikaner beskryf. Daardie herhalende teks waarin haar Boerehaat-onderrok so ver uithang. En waarvoor die Engelse resensente en elkeen wat die “bloedskandelike, ingeteelde Afrikaners” minag, haar só tot teen die plafon aangeprys het.

In dié opsig sou ‘n mens professor Van Niekerk as die FW de Klerk van die letterkunde kon beskryf: eers het sy sonder huiwering verraad gepleeg, maar nou ontwikkel sy so ‘n mosterd-na-die-maal-sentiment vir Afrikaans. Spyt kom altyd te laat. Of het sy en dr. Theuns Eloff van die FW de Klerk-stigting haar “verklaring” saam gekoukus? So ‘n rammelende, “progressiewe” – haar gunstelingwoord wat sy nie minder as tien keer gebruik nie! – ode aan veeltalige, anti-wit, antifa-, agnostiese, Moslem-Nie-standaardafrikaans. ‘n “Bevryde”, “fynsinnige”, soos sy dit noem, Afrikaans maar wat nogtans sy hidjab dra. Dit sou seker by die Duitse politieke stigtings groot byval vind! Dis iets wat mev. Angela Merkel, gebore in die DDR en voormalige lid van die Kommunistiese Jeugbeweging, self kon uitgedink het. Die jongste spruit van die Germaanse taalfamilie wat nou, gepas vermeng en met ‘n paar Fred Astaire-passies deur die riel gestuur, met trots die hidjab of dalk bietjie later die boerka begin dra. Hier in Johannesburg in al die streng eentalig Engelse winkelsentrums sien mens al hoe meer die dames in hul swart kleding waarvan net die oë sigbaar is. Islam is seker die nuwe feminisme.

Aan die ander kant is ek van mening dat dit nou te laat is om vir Afrikaans uit die kas te klim, by wyse van spreke. In 2000 toe dit nog gewaagd was en jy maklik as ‘n fascis, ‘n rassis en ‘n Nazi uitgeskel is as jy die Grondwet van 1996 aangehaal het, sou dit sin gemaak het. Dr. Leopold Scholtz het ‘n hele loopbaan daarop gebou en sodoende mense laat vergeet dat sy pa, G.D. Scholtz, Verwoerd se biografie geskryf het en hyself ‘n ywerige NP-propagandis was. Maar noudat die Rooiwagte van die revolusie en #AfrikaansMustFall die arme blanke bloedjies uit die biblioteke by Tukkies verjaag met gepaardgaande doodsdreigemente, wonder ‘n mens of daar nie ander motiewe daaragter skuil nie?

Eie belang, byvoorbeeld. Akademici krap mekaar se oë uit vir poste en logies is professor Van Niekerk – die hoogleraar sonder ‘n Ph.D. – nie eintlik opgelei vir enigiets behalwe die doseer van Afrikaans en Nederlands, tesame met ‘n pot-pourri van geykte linkse idees nie. Indien #AfrikaansMustFall sou slaag en die US môre geheel en Engels en Afrosentries word, dink ek nie daar gaan meer plek vir Afrikaans wees nie, selfs nie eens in die “Department of Afrikaans and Dutch” nie. Al begin professor Van Niekerk ‘n hoofbedekking of selfs ‘n boerka dra. Dis in die aard van politieke korrektheid dat dit toeneem tot op die punt waar slegs die mees ekstreme en “suiwer” gedrag aanvaarbaar is. Dit het al die revolusies sedert 1789 bewys. Jammer om u ore seer te maak met ‘n Franse aanhaling – daardie fascistiese land waar ‘n derde van die bevolking die verregse mevrou Marine Le Pen en haar ewe fascistiese niggie, Marion Maréchal-Le Pen, ondersteun – maar soos die beroemde woorde van Pierre Victurnien Vergniaud lui:

“La Révolution est comme Saturne : elle dévore ses propres enfants.”

Ten minste het die Linkerbond en die Broederbond dít in gemeen dat hulle altyd oor hul eie posisies begaan is. Vandaar dus die nuwe “konsensus” rondom die red van “veeltalige, anti-wit, antifa-, agnostiese, Moslem-Nie-standaardafrikaans”. Want terwyl die gewone Afrikaanssprekende lankal sy “grondwetlike reg om sy eie kultuur uit te leef” kwyt is, geniet die oorblyfsels van die ou Afrikanerelite steeds daardie voorreg, tesame met die kultuurmarxiste op die kampusse. Voor ons oë sien ons dus ‘n nuwe alliansie verrys, maar wat op die duur Standaardafrikaans wil vernietig ter wille van ‘n nuwe “variëteit” of kultivar wat onder die druiwepriële van Stellenbosch tot stand moet kom. Die byna Lisenkoïstiese taalkundige, dr. Gerda Odendaal, is mos onlangs by die WAT aangestel, waar die taal van binne af gerysmier gaan word, net soos hy reeds van buite af gesensureer, onderdruk en gemarginaliseer is.

Wat die heer Robert Greig betref, het ek sy onsterflike woorde gerig aan mev. Samuel elders hier op Litnet aangehaal, ‘n klassieke stukkie Boerehaat wat sleg afsteek by sy huidige pleidooi vir Afrikaans:

“I suppose this is why, when Afrikaans writers get all steamed up — as Antjie Krog does — about ‘the land’, and equate being steamy about the land or ‘belonging’ with virtue, I want to gag. It’s foreign and seems spurious …

Play it is not, and at the risk of being impertinent, one of the reasons is that Krog is not interested in individuals. The Afrikaner nationalists, horrifyingly, spoke and acted as if human beings were only members of groups, with no inherent value or interest as individuals. Their view of the human being resembles that of the Stalinists, the fascists, the Nazis. (The African ubuntu notion that “a man is only a man in relation to others” at least makes the individual the subject of the sentence.)

Krog, on the evidence of this work, and parts of Country of my Skull, does not care much for individuals — her own psyche apart — except as representatives of a class or group. To that extent she is an Afrikaner nationalist waving a new flag. The authoritarian personality remains intact.”

Wel, daar het ons dit: mev. Samuel alias Antjie Krog is ‘n fascis! Net soos die res van ons: fasciste en Nazi’s almal. ‘n Mens kan amper simpatie vir haar kry, totdat jy onthou dat sy óók ten gunste van verengelsing is, die verstek-linkse standpunt in Suid-Afrika. Krog, Max du Preez, Piet Croucamp, Anton van Niekerk, selfs Neels Blom die hengelrubriekskrywer van Business Day wat in standerd sewe my koshuiskamermaat aan die Hoër Seunskool Helpmekaar was, is almal ten gunste van uitsluitlik Engelse kampusse vir almal. Die “nuwe lords” en ‘n “lady”, sou mens hulle kon noem.

As ‘n mens nou so onder die woordryke en dikwels pretensieuse boerka van professor Van Niekerk se epistel – ‘n betoog sou ek dit nie noem nie, weens die gebrek aan enige logiese samehang – inloer, sien ‘n mens die sentrale teenstrydigheid raak. Sy probeer ‘n apologie vir die taal of dan “veeltalige, anti-wit, antifa-, agnostiese, Moslem-Nie-standaardafrikaans” konstrueer, maar sonder om van haar sentrale marxistiese veronderstellings ontslae te raak. Ten minste is ons “fasciste” konsekwent: die taal is tegelyk vir ons ‘n estetiese kleinood à la Nietzsche en ‘n wesentlike deel van ons identiteit. Skakel die Wagner aan, of Mimi Coertse wat “Heimwee” in haar pragtige sopraanstem sing.
Daarteenoor is Marlene van Niekerk soos ‘n Sowjet-tenkbestuurder in Estland wat marxistiese internasionalisme op die singende, nasionalisties begeesterde skares tydens daardie land se “sangrevolusie” probeer afdwing. Omtrent al die voorbeelde van “minderheidstale” of -kulture wat sy opnoem, het al intense tydperke van nasionalisme beleef, soortgelyk aan Afrikaans tydens die twintigste eeu. “Elke vrou is lief vir ‘n fascis”, het Sylvia Plath gesê. Geen van die kleiner kulture het nog ooit oorleef sonder ‘n saambindende nasionalisme nie. Hier is ‘n kort YouTube-video oor die Estiese sangrevolusie:

In ‘n wesentlike sin teer elkeen van ons steeds op Afrikanernasionalisme. Daarsonder sou daar geen standaardtaal, geen letterkunde, geen tradisie gewees het nie.

Van Niekerk se stuk verbale vertoon vol logiese teenstrydighede is nie veel meer as ‘n prul nie. ‘n Ewe groot prul is haar Stellenbosse geesgenoot, Gerrit Olivier, se doktorale proefskrif waarin hy die argument uitmaak dat N.P. van Wyk Louw ‘n Nazi-simpatiseerder was. Dieselfde digter waarna Robert Creig op Engels verwys as “one of the great world poets”, was dus ‘n fascis, volgens die Stellenbosse kliek van kultuurmarxiste en “laat postmoderniste”. Hulle ontdek alles ‘n bietjie “laat”, selfs die taalstryd wat al twintig jaar lank woed.

Ironies genoeg is “nasionalistiese liedere” in Estland en ander Oosseestate aan die einde van die kommunistiese tydvak verbied, net soos Steve Hofmeyr en ander Afrikaners tans verbied word om C.J. Langenhoven se “Die Stem” te sing… Gaan die Groot Verseboek wat reeds onder André P. Brink se bedenklike polities korrekte smaak deurgeloop het, voortaan geheel en al van Langenhoven en ander patriotiese, dus “fascistiese”, digters gesuiwer word? Of is “Die Stem” op papier aanvaarbaar, mits dit nie gesing word nie? Daar is altyd soveel taboes en voorskrifte as die linkses regeer, nè? Amper soos ‘n godsdienstige owerheid, kardinale of ajatollas. Nietzsche het gewaarsku dat die mens op die troon van God geplaas sou word. Toe is dit nie die witmens nie, maar die swartmens. En wee jou as jy teen jou nuwe gode sou laster… Om nie van holokos-ontkenning te praat nie, dan is dit sommer reguit tronk toe met jou, ten minste in die voorbeeldige Duitsland.

Dieselfde mense wat Steve Hofmeyr wil vervolg omdat hy C.J. Langenhoven in die openbaar met musiekbegeleiding aanhaal, het op hul gewone histeriese stemtoon gegil dat “apartheidsontkenning” tot ‘n misdaad verklaar moet word. Dit sal ons nog ‘n tree verder op die pad na ‘n totalitêre samelewing plaas, waar jy nie meer rasioneel en onbevange oor die geskiedenis mag redeneer nie, maar bloot die neergelegde waarheid, die pensée unique, soos die Franse sê, klakkeloos moet herhaal.

Ek veronderstel as ‘n mens links is, lees jy net die een helfte van alle letterkunde, filosofie, biologie, noem maar op. Die negentiende eeu, die Romantiek, Céline, Ezra Pound, Van Wyk Louw, C.M. van den Heever, die hele vroeë tydvak van Afrikaans, dít alles is “fascisties” en dus verbode. Dink maar aan Van Melle se simpatieke uitbeelding van die Rebellie in Bart Nel. Die grootste deel van die Afrikaanse letterkunde, trouens, moet brandstapel toe, behalwe nou vir ‘n handjie vol skrywers wat hulle as genoegsaam links en anti-Afrikaner onderskei het. Die triomf van Triomf, want slegs uiters negatiewe en karikaturale voorstellings van die Afrikaner sal voortaan op skrif toegelaat word.

Die “fasciste” aan die ander kant, lees alles. Dit verbaas my altyd hoe min die nuwe geslag van “gereformeerde marxiste” – wat so glad die oorskakeling van Calvinisme na kommunisme gemaak het – van hul eie helde (Marx, Engels, Lenin, Lukács, Gramsci, ens.) af weet. Ek het al gedink ek kan begin geld verdien deur klasse in marxisme op die kampusse aan te bied vir diegene wat lyk my met die grondbegrippe sukkel en moontlik hul poste gaan verloor as hulle “uitgevang” word.

Op die gevaar af dat hierdie teks nog méér onpubliseerbaar gaan raak, as ons nou regtig na die regterkant van die intellektuele spektrum toe beweeg, het ek nou die dag ‘n fassinerende stukkie raakgelees in Alain de Benoist se Vu de droite (“Vanaf Regs gesien”) oor die “oorsprong van kommunisme”. Nog ‘n eienskap van fascistiese Frankryk is dat selfs liberale politici hulself geredelik as “regs” tipeer, terwyl “links” natuurlik vir sosialiste en kommuniste uitgehou word. Só anders as hier by ons in die “Demokratiese Republiek van Suid-Afrika”, die reïnkarnasie van die DDR, waar “regs” en “regses” so ‘n konnotasie van die ontoelaatbare en sensureerbare het, nie waar nie? Is daar enigiemand behalwe ‘n paar ou omies in die HNP wat die moed sou hê om te bely: “Ek is regs”? Ek twyfel.

Die Franse skryfster Elisabeth Lévy het ‘n soort negatiewe definisie gemunt deur te sê: “My enigste politieke identiteit is dat ek nie links is nie.” Wat seker ook kan beteken: “Ek is regs.” Dis seker ‘n skandelike erkenning, binne ons konteks, maar nie in haar land, die fascistiese Frankryk nie. Enigeen wat hom vandag aan ‘n SA universiteit as “regs” tipeer, sal seker net daar deur die veiligheidsdienste van die kampus af begelei word, met sy afdankingsbrief wat per e-pos sal volg.

Nietemin moet ons erken dat elkeen wat hom vir Afrikaans beywer, eintlik binne die groter prentjie wel “regs” is. Marx en Engels se Kommunistiese manifes eindig, soos ons weet, met die woorde: “Werkers van die wêreld, verenig u!” Die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty het nog altyd die standpunt ingeneem dat Engels as internasionale taal al medium is waardeur stamgebondenheid en verdeeldheid in “die nasie” beveg kan word. Maar dit strek veel dieper as dit, as mens nou Alain de Benoist se opsomming van ‘n Franse boek uit die dertigerjare deur Gérard Walter lees. Dit heet Les origines du communisme.

Walter het later ‘n heel deeglike geskiedenis van die Franse Kommunistiese Party geskryf en het dus iets van die onderwerp af geweet, weereens só anders as ons “gereformeerde marxiste” wat hulle somaar deur die tydsgees laat meesleur. Volgens hom – en hou maar die vlugsout byderhand, want dit mag skokkend wees – het die kommunisme sy oorsprong in die Ou Testament en die Talmoed, dus in die Judaïsme, maar ook in sekere apokriewe Joodse én Christelike boeke.

Dwarsdeur dié geskrifte loop die gedagte dat die armes en eenvoudiges van gees die enigstes is wat guns in die oë van God vind, asook die idee dat daar wraak op die rykes in die hiernamaals gaan wees, “wanneer die laastes eerste gaan wees, en die eerstes laaste”. Dis maklik om te sien hoe kommunisme bloot die sekulêre toepassing van daardie “wraak van die armes” in die hier en nou kan wees.

Professor Van Niekerk spreek haar teen die idee van ‘n Christelike Afrikaanse universiteit uit, terwyl universiteite in die Middeleeue juis uit die kloosters ontstaan het. Maar haar hele argument en dweepsug met die “agtergeblewenes” en “voorheen benadeeldes” spreek van ‘n besliste links-kommunistiese inslag, wat terug te voer is na die oudste godsdienstige geskrifte. Ook haar afwys van privaatbesit (anargisme), tegnologie en kapitalisme – terwyl sy waarskynlik ‘n rekenaar met ‘n bedryfstelsel van Microsoft of Apple gebruik – behoort tot dieselfde oer-godsdienstige ideologie wat hom in die negentiende en twintigste eeue as die kommunisme gemanifesteer het. Nietzsche het dit baie mooi in Der Antichrist opgesom:

Was ist schlecht? Aber ich sage es schon: alles, was aus Schwäche, aus Neid, aus Rache stammt. – Der Anarchist und der Christ sind Einer Herkunft…

Swakheid, nyd, wraak… Ons het gesien hoe lyk die “wraak op die blankes” in Zimbabwe, en waartoe dit lei. (Hoewel, die New York Times se korrespondent in Suid-Afrika tot onlangs, Lydia Polgreen, het gedink dat Zimbabwe ‘n klinkende sukes is. Dis net “regse” vooroordeel wat ons laat dink dat Zimbabwe nie geslaag het nie.) Die wraak wat die linkse Afrikaner insgelyks teen die meer republikeinse, onafhanklikgesinde Afrikaner sedert 1994 gepleeg het, is nie minder verskriklik nie. Voeg daarby hul leedvermaak en bose verkneukeling in alles wat ons oorkom: verengelsing, verkragting, moord, vernedering deur naamsveranderings, uitsluiting uit die stelsel, sensuur, heksejagte, strawwe vir allerlei beuselagtige ideologiese oortredings…

Van Niekerk vind ook die “Afrikaner nationalist overtones of some of the advocacy groups extremely offensive”. Ek veronderstel die blote gebruik van die “A-woord” (Afrikaner) soos Fransi Phillips dit al genoem het, “gee aanstoot”. Ons moet verdwyn, oplos in die groot menigte van agtergeblewenes, self agtergeblewene word, na die model van haar argetipiese “Afrikanerfamilie” in Triomf.

Wel, ek het nuus vir u, professor Van Niekerk. Ons “mense van die Noorde” – en ek gebruik dit om sowel ons ligging hier in die PWV as ons afkoms vanuit Noord-Europa met ons Wes-Frankiese taal aan te dui – gaan nie verdwyn om dit vir u makliker te maak om by Kylie Thomas en haar plaaslike weergawe van die Amerikaanse Black Lives Matter-beweging te flikflooi nie. Ons gaan aanhou om onverbiddellike Standaardafrikaans te praat en te skryf. Ons gaan nie die riel dans nie. Miskien sal ons volkspele doen, met ons tradisionele drag wat insgelyks aansluit by soveel ander volkere in Noord-Europa, nasies waar daar besig is om ‘n herontwaking plaas te vind en wat hulle nie langer deur aardig besoldigde, globalistiese burokrate in Brussel laat oorheers nie.

Dink ook daaraan dat ons u politieke korrektheid, u oerlinkse en onnosele konformisme, asook u ellendige gekruip by die jeugmilisie van die EFF, die sogenaamde “Student Command” op die kampusse, ewe aanstootlik vind. U en die NP-Broederbond is vinkel en koljander; u dislojaliteit en verraad is van dieselfde gehalte.

Ons droom daarvan dat die kampusse van alle vyandelike kultuurmarxiste gesuiwer sal word. Ons is siek en sat vir die gedweep en gesanik oor apartheid wat vergeleke met die 500 000 gewelddadige sterftes en die vyf miljoen aan Mbeki se “alternatiewe vigshipotese” sedert 1994 ‘n vulletjie was. Om nie te praat van die astronomiese bedrae wat verduister of gewoon gesteel is nie. Totdat ‘n wet gemaak word om “apartheidsontkenning” strafbaar te maak, sal ons dit sê. En miskien selfs daarna, vanuit ons tronkselle, terwyl ons Solsjinitsin en Arthur Koestler lees.

‘n Mens wonder: Waarom kan al die anti-blanke en anti-Afrikaanse revolusionêre nie bloot die Limpopo oorsteek en hul in die bevryde Zimbabwe gaan uitleef nie? As die utopie bevry van koloniale, rassistiese blanke invloed reeds bestaan, waarom nog talm? Waarom doseer Achille Mbembe by Wits te Jan Smutslaan 1, Milnerpark, en nie aan die Universiteit van Harare nie? Een van daardie Smutsskilderye wat deur die “progressiewe” studente aan die Universiteit van Kaapstad aan die brand gesteek is, was mooi en het ongeag die man se status as Boeregeneraal wat koloniale agterryer geword het, verdien om vir die nageslag bewaar te word. Maar Max Price het net sy handjies gewring en die “nuwe intellektuele” toegelaat om hul gang te gaan.

Daar word reeds ‘n streng soort “apartheid” tussen Regs en Links in Suid-Afrika en onder Afrikaners gehandhaaf, daarvoor sorg die linkse uitsluiting, sensuur en aggressiewe onverdraagsaamheid, amper ‘n soort gebiedshandhawing. Ons bevind ons in twee kampe; dalk praat ons binnekort soos die Serwiërs en Kroate twee verskillende tale: Kaaps en Afrikaans. Waarom nie maar in twee aparte lande woon nie, soos Serwië en Kroasië of die twee Koreas? Of die voormalige BRD en DDR? ‘n Linkse Zimbabwe en ‘n regse Suid-Afrika, siende dat elke hektaar van dié “wye en droewe land” onherroeplik en onherstelbaar deur apartheid vergiftig of beskadig is… Dit was so min of meer my insig in Moltrein: dat Suid-Afrika vir altyd deur apartheid, soos deur radioaktiwiteit, besmet is. Dis nie ‘n politieke probleem nie, maar veel erger: ‘n semantiese probleem. Ons hou daarvan hier, in ons besmette land met al sy besmette Afrikaanse name, boerewors, koeksisters, melktert, vellies (ek besit twee pare en dra dit met perverse genoegdoening; dalk word ek binnekort gearresteer vir my “rassistiese skoene”), ons fascistiese digters en skrywers uit die bose verlede, alles dinge wat aan u “aanstoot gee”.

U het die Afrikaanse tradisie afgesweer en dit vir ‘n papiersakkie gemorskos uit die VSA verruil: feminisme, “witheid”, die blanke man as boosdoener, metafisiese rassisme in al sy gedaantes, die hele vervelige, voorspelbare litanie.

Ek hou daarvan dat u u in Engels uitdruk. Doe zo voort. Mev. Samuel het reeds die wonderskone van Engels ontdek; hoekom het dit u so lank geneem? Om van u ressentiment teen alles vanaf 6 April 1652 tot nou toe ontslae te wees, is reeds vir Afrikaans ‘n besondere aanwins.

Karel Combrinck: Goldman Sachs, die seekatvampier

Om die Goldman Sachs-leviatan bevredigend te beskryf sou al die biblioteke ter aarde beslaan, want daar is geen aspek van menslike aktiwiteit wat nie deur Goldman Sachs bestryk en bestier word nie. Daarom sal daar seker lesers wees wat hierdie kort artikel as vereenvoudiging sal ervaar. Dis hulle goeie reg en miskien is dit so. Maar artikels van hierdie aard stel hulle in elk geval net ten doel om lesers te stimuleer om die waarheid in sy kompleksiteit self na te vors as hulle wil.

‘n Kommentator het Goldman Sachs iewers beskryf as ‘n seekatvampier wat die ganse mensdom in in sy tentakels omhels en wat sy slagtande meedoënloos inslaan oral waar daar geld uit te suig is.

Bruikbare idiote in die media en elders het die manier om, onderhewig aan gekondisioneerde reflekse, enige bespreking van die kragte en invloede wat inderdaad die wêreldorde beheer, as “samesweringsgteorieë” af te maak. ‘n Samesweringsteorie sou dus wees enige poging om die nuwe wêreldorde rasioneel te probeer verklaar, d.w.s. op ‘n manier wat nie steek hou met denkbeelde wat die belange van die groot internasionale finansiële instellings doelbewus, of uit onkunde vooropstel nie. Dit alles onder die dekmantel van welluidende formules en slagspreke soos “inklusiwiteit”, “gelykheid”, “wêreld sonder grense”, “internasionalisme” en “nie-rassigheid”.

In ‘n vorige stuk Luister na Bernie op Praag van 17 Februarie vanjaar (lees gerus) het ek dit onder meer só gestel:

“Die werklike beheer berus die wêreld oor by groot kapitaal en dus by die handjievol oligarge aan die kop van die monster, met die beheer, uiteindelik, in die hande van die banke. Ons weet almal dat ongeveer 1% van die wêreld se bevolking soveel rykdom besit as die ander 99% altesaam. En soveel rykdom beteken natuurlik net een ding: onbeperkte mag.”

Simon Johnson, voormalige ekonoom van die Internasionale Monetêre Fonds, stel dit in sy boek, 13 bankers (11/01/2011) dat Goldman Sachs en die ander groot banke se aktiwiteite so ineengestrengel geraak het met dié van regerings dat die VSA inderwaarheid ‘n oligargie geword het, waar politici deur groot finansiële ondernemings gekoop en betaal word. Hy sê voorts oor Europa:

“What you have in Europe is a shared world-view among the policy elite and the bankers, a shared set of goals and mutual reinforcement of illusions.”

Amerikaanse presidente, Republikeins en Demokraties, het veral ‘n besondere voorliefde daarvoor om voormalige amptenare van die bank Goldman Sachs in die Federale Reserwebank en ander senior posisies aan te stel van waar hulle die land se ekonomie kan manipuleer en hulle eie belange kan bevorder.

Hierdie voormalige amptenare van Goldman Sachs en ander groot banke was onder meer in 2008 en daarna intiem betrokke by die program van die Amerikaanse regering om hierdie einste banke ten bedrae van miljarde dollar uit die verknorsing te help, met die belastings van gewone Amerikaners natuurlik, ‘n verknorsing wat die banke self doelbewus geskep het om daaruit munt te slaan. Groot gedeeltes van hierdie “reddingspakkette” aan Goldman Sachs is in 2009 as bonusse aan senior amptenare en aandeelhouers van die bank betaal – bonusse as vergoeding daarvoor dat hulle die wêreldekonomie byna op sy knieë gehad het.

Daar is ‘n duidelike kruisbestuiwing tussen regerings en die bank Goldman Sachs ten spyte daarvan dat die bank sedert die ineenstorting van 1929 aan die wortel was van bykans elke ekonomiese krisis wat die Westerse wêreld getref het. Een van die bank se besondere prestasies was om voor die jaar 2000 te help om die toestand van Griekse staatsfinansies so te kamoefleer dat Griekeland tot die EU toegelaat is, iets wat andersins nooit moes gebeur het nie. En nog ‘n onlangse prestasie is die feit dat Goldman Sachs die sentrale rolspeler in die subprimaskandaal was wat tot die finansiële en ekonomiese krisis van 2008 gelei het.

Dit is dus so dat geen samesweringsteorie nodig is om te verklaar hoe die nuwe wêreldorde inmekaarsit nie. Selfs ‘n oorsigtelike blik op die wisselwerking tussen die groot finansies en staatsregerings sal duidelik maak wie en wat die werklike mag agter die troon is… Daar is letterlik honderde voorbeelde in die VSA en Europa, maar kom ons kyk na ‘n paar gevalle, in geen bepaalde volgorde nie:

José-Manuel Barroso, tot onlangs President van die Europese Kommissie, is pas deur Goldman Sachs aangestel om hulle “oor Europese sake te adviseer”. Selfs President Hollande het in sy onlangse nasionaledagtoespraak op 14 Julie die aanstelling van Barroso as “immoreel” bestempel.

In Mei 2006 het pres Bush Henry Paulson, wat van 1966 tot 1992 verbonde was aan Goldman Sachs en uiteindelik besturende direkteur van die bank was, aangestel as minister van finansies. Paulson het gedurende sy ampsgtermyn konsekwent die belange van Goldman Sachs gedien, selfs bo die belange van die Amerikaanse volk.

Robert Rubin, was van 1966 tot 1992 verbonde aan Goldman Sachs en was by sy uittrede hoofbestuurder van die bank. Ná ‘n loopbaan van 26 jaar by Goldman Sachs is hy deur pres Clinton aangestel as minister van finansies. Ook hy het ‘n sentrale rol gespeel in die subprimafiasko van 2008 wat uiteindelik die bank verryk het.

Voordat Robert Zoellick opeenvolgend Amerikaanse onderminister van buitelandse sake, hoofuitvoerendebeampte van die Federale Reserwebank van New York en van 2007 tot 2012 president van die Wêreldbank was, het hy ‘n senior posisie beklee by … Goldman Sachs.

Die Australiese eerste minister, Malcolm Turnbull, was van 1997 tot 2001 direkteur vir Australië van… Goldman Sachs.

Die President van die Europese Sentrale Bank, Mario Draghi, was van 2002 tot 2005 visepresident vir Europa van …. Goldman Sachs.

Die voormalige Italiaanse president, Romano Prodi, was in die negentigerjare senior adviseur van … Goldman Sachs

Mario Monti, wat van 2011 tot 2013 Italiaanse eerste minister was, was voorheen adviseur van … Goldman Sachs.

Verskeie Griekse ministers wat by die geknoeiery betrokke was om Griekse finansies bedrieglik te verdoesel ten einde EU-toelating te verkry, was voorheen werknemers van … Goldman Sachs.

Mark Carney, goewerneur van die Bank van Engeland, die Britse sentrale bank, was tevore vir dertien jaar senior amptenaar van … Goldman Sachs.

William C Dudley, voorsitter en hoofuitvoerendebeampte van die Federale Rewerwebank van New York is ‘n voormalige vennoot en hoofbestuurder van … Goldman Sachs

Peter Sutherland word beskou as die vader van die mondialisme of globalisme (wêreld sonder grense). Hy is onder meer spesiale verteenwoordiger van die sekretaris-generaal van die VN oor internasionale migrasie. Hy is ‘n sterk voorstander van onbeperkte massa-immigrasie na Europa en is ook oortuig dat multikulturisme nie net onvermydelik is nie, maar ook wenslik. Hy is hy ook voormalige lid van die Europese Kommissie en stigter en sekretaris-generaal van die Wêreldhandelsorganisasie (1993 – 1995). Van 2005 tot 2015 was hy voorsitter van … Goldman Sachs Internasionaal.

In 2010 is Antonio Borges deur die president van die Internasionale Monetêre Fonds, Dominique Strauss-Kahn, aangestel as direkteur van die Europese department van die Fonds. Dis nou voor Strauss-Kahn, wat waarskynlik president van Frankryk sou geword het sy naam alie gemaak het deur ‘n swart poetsvrou in ‘n hotelkamer in New York te molesteer. Nietemin, voor sy aanstelling in die IMF het Borges ‘n senior posisie beklee by … Goldman Sachs.

So kan ons aangaan en aangaan. En dit is die storie van net een bank. Daar is nog veel meer banke om maar te begin met Rothschild: nog ‘n seekat waar dieselfde gedragspatrone vaardig is en nog meer politici betrokke is. En natuurlik, wat ons hier genoem het, is persone wat inderdaad senior posisies by Goldman Sachs beklee het. Daar is nog vele ander wat, hoewel hulle nie direk vir GS gewerk het nie, tog na die bank se pype dans.

Nou kan ‘n mens wel vra waar kom die demokrasie in die prentjie, d.w.s regering deur die mense vir die mense, wanneer “verkose” verteenwoordigers konsekwent deur banke en ander groot finansiële instellings gekoop en betaal word? Die gewone mens dink hy stem vir iets of vir iemand terwyl hy weinig meer doen as om ‘n rubberstempel te plaas op ‘n kandidaat wat deur gekonkel agter die skerms aan hom opgedring word. Al wat die gewone kieser inderdaad kan beoordeel, is die kandidaat se haarstyl en die aantal kolletjies op sy das en in Suid-Afrika natuurlik … die kleur van sy vel.

Die Europese Unie is so te sê volledig ‘n maaksel van bankiers vir bankiers en die ekonomiese en finansiële strukture van die EU is ten volle toegespits op die verryking van die banke, danksy natuurlik die teenwoordigheid van bankiers in alle EU-organismes. Een van die reëls van die EU is dat lidlande nie ‘n groter begrotingstekort mag hê as 3 % van hulle BNP nie. Wanneer dit wel gebeur, is Europese lande verplig om die tekort aan te vul met lenings van banke teen buitensporige rentekoerse natuurlik. Voorheen kon die Sentrale Banke van soewereine Europese state hulle tekorte rentevry aanvul, maar dit mag nou nie meer nie want Goldman Sachs en die ander banke wil dit om vanselfsprekende redes nie so hê nie. En wat die banke wil hê, dít doen die burokrate in Brussel.

Tipies van die manier waarop die finansiële kragte agter die skerms in Europa die politieke toneel manipuleer en selfs bepaal wie eerste ministers en staatshoofde moet wees, is die geval Silvio Berlusconi. Mnr Berlusconi was altesaam vir nege jaar eerste minister van Italië. Op 16 November 2011 is hy, na ‘n politieke geknoei, as Eerste Minister afgesit sonder ‘n demokratiese verkiesing en sy opvolger deur die Italiaanse Staatspresident benoem weereens sonder ‘n verkiesing. Sy opvolger was Mnr Mario Monti ‘n voormalige konsultant van … Goldman Sachs.

‘n Voormalige Amerikaanse minister van finansies, mnr Tim Geithner beweer in ‘n onlangse boek Stress Test: Reflections on Financial Crises gepubliseer 5 Mei 2015 dat amptenare van die Europese Unie die Amerikaanse regering genader het met voorstelle van hoe om van Berlusconi, ‘n verkose politikus, ontslae te raak. “They wanted us to refuse to back IMF loans to Italy as long as he refused to go.”

Die weiering van die IMF om ‘n lening te verstrek aan Italië terwyl mnr Berlusconi eerste minister was, het gevolg op ‘n soortgelyke weiering van ‘n lening aan Italië deur die Europese Sentrale Bank. Die presidentskap van die Europese Sentrale Bank was (en let mooi op die datums) vanaf 1 Nov 2011 in die hande van Mario Draghi, voormalige visevoorsitter van … Goldman Sachs.

Wie het ‘n samesweringsteorie nodig?

Leon Lemmer: Bram Fischer, dié verloopte Afrikaner

Daar is talle hedendaagse Afrikaanssprekende blankes wat skynbaar meeding om as dié verloopte Afrikaner, dus as bv die hoof-ANC-kruiper, erken te word. Van hulle name word later in hierdie teks genoem. Na die Anglo-Boere-oorlog het veral Louis Botha en Jan Smuts uitgemunt as jingo’s, dus as Engelsgesinde blankes, hoewel albei van huis uit Afrikaanssprekend was. Albei kwalifiseer dus as verloopte Afrikaners. Sedert die roemlose, mandaatlose, verraderlike politieke magsoorgawe aan swartes in 1990/1994* is daar veral twee mense wat meeding om as dié verloopte Afrikaner beskou te word, naamlik Bram Fischer (1908-1975) en Beyers Naudé (1915-2004). Albei stam uit voortreflike Afrikanerfamilies. Naudé het terroriste en aspirantterroriste bv gehuisves, vervoer en van geld voorsien, maar hy was opmerklik onwillig om mede-verantwoordelikheid vir hulle bose dade te aanvaar. Wat Naudé se aanspraak op die titel van dié verloopte Afrikaner benadeel, is dat Fischer, anders as Naudé, ‘n kommunis en tot sy dood ongekwalifiseerd selfs ‘n Stalinis was. Daarmee het Fischer hom in die ideologiese kern van die ANC gevestig, wat vir Naudé nie beskore was nie ten spyte van al die loftuitinge wat vir hom uit die ANC-kraal opgeklink het. [* Die volgende woorde van Malcolm X (1926-1965) kan op FW de Klerk van toepassing gemaak word: “He got the peace prize; we got the problem. If I’m following a general, and the enemy gives him rewards, I tend to get suspicious” (Frank S Pepper, Contemporary biographical quotations, London: Sphere Books, 1986, p 184).]

In die nuwe Suid-Afrika is daar mos ‘n onfeilbare manier om ‘n argument te beklink, naamlik om jou op Nelson Mandela te beroep. In sy outobiografie verwys Mandela net ‘n enkel keer na Naudé deur bloot sy naam as lid van ‘n afvaardiging te noem (Long walk to freedom, London: Abacus, 1995, p 693). Na Fischer is daar baie verwysings en ook lof, bv: “Although he could have been prime minister of South Africa, he became one of the bravest and staunchest friends of the freedom struggle that I have ever known” (104). In werklikheid was Fischer nooit naasteby ‘n politikus nie. In etlike toesprake het Mandela vir Fischer “lof toegeswaai” (Haasbroek, bron hier onder, p 325). Mandela het met ‘n absoluut akkurate beskrywing van ‘n verloopte Afrikaner vorendag gekom: “Bram was a … man who fought against his own people” (Mandela, 562). Op Mandela-dag (18 Julie) vanjaar het ek my goeie daad ter nagedagtenis aan Mandela gedoen deur baie meer as 67 minute te gebruik om hierdie rubriek te skryf.

Hannes Haasbroek het ‘n verdienstelike boek oor Fischer gepubliseer, ‘n Seun soos Bram (Kaapstad: Umuzi, 2011, 368p). Die titel sinspeel op Fischer se ma, Ella (1884-1964), wat “haar seun altyd ondersteun en liefgehad” het (p 10). Dit is soortgelyk aan Josef Stalin (1878-1953) se ma, Keke, wat van haar seun gesê het: “I am happy that he has achieved his goal and become a benefactor and patron of all oppressed people” (Keke Jughashvili, My dear son: The memoirs of Stalin’s mother (Amazon Kindle Singles, 2012, 31p, $2,27, 490), al word hy vir na beraming tussen 30 en 40 miljoen mense se dood verantwoordelik gehou (Simon Sebag Montefiori, Stalin: The court of the red tsar (London: Phoenix, 2012, 720p, p vii).

Voordat ek by Haasbroek se beskrywing van die Fischers kom, moet ek hierdie juweel uitlig: Herbert Morrison, Britse minister van buitelandse sake in die Arbeidersregering, het in 1951 “die onafhanklikheidswording van kolonies in Afrika vergelyk met ‘n tienjarige kind aan wie ‘n voordeursleutel, haelgeweer en ‘n bankrekening gegee word” (201).

Ella was “in hart en siel ‘n ‘vurige Afrikaner'” (51). Na die Anglo-Boere-oorlog het sy “haar mes vir die veroweraars en hul meelopers … in gehad” (69). Al het Bram en sy vrou se kommunistiese bedrywighede teen die grein van Ella se politieke en godsdienstige oortuigings ingedruis, het moederliefde voortgesette harmonie in hulle verhouding moontlik gemaak. Sy het bv “haar waardering uitgespreek dat Bram en Molly soveel vir die onderdruktes doen, veral die insameling van kos” (186). En teen die einde van haar lewe: “Die matriarg sou haar steeds daarvan weerhou om in te meng en te poog om haar seun en skoondogter van hulle politieke oortuigings te laat afsien” (234).

Bram se oupa, Abraham, was eerste minister van die Oranjerivierkolonie. Hy het die hoop uitgespreek dat “die kleinding ook eendag, net soos sy oupa, sy deeltjie sou bydra om die land uit te bou” (82). Toe Bram “so vier of vyf jaar oud is, was hy ook verontwaardig dat die Boere hom nie tydens die oorlog geroep het om te kom help toe hulle in nood was nie” (84). Tibbie, die vrou van oud-president MT Steyn, het die hoop uitgespreek dat Bram “eenmaal ‘n sieraad vir jou land en volk sal wees bemind en geëerd deur almal” (107). By sy mondigwording het Tibbie geskryf “dat Bram bestem is om ‘n eerbare rol in die Suid-Afrikaanse geskiedenis te speel” (125, 276). “Gedurende sy skooljare en vir ‘n wyle daarna was Bram taamlik nasionalisties gesind” (108). “Bram se optrede in hierdie jare het gewys dat imperialisme hom geensins aanstaan nie” (109). “Bram was voorwaar in die boesem van die Afrikaner-establishment en allerweë is ‘n rooskleurige toekoms vir hom in dié kringe voorspel” (119).

Na sy skoolloopbaan het die Engelse atmosfeer aan die Universiteit Kaapstad Bram glad nie aangestaan nie (120). In 1932 het hy ‘n student aan die Universiteit Oxford se New College geword (131), waar hy met die marxisme (134) en sosialisme (135) kennis gemaak het. Hy het ook drie weke lank deur Rusland getoer (135). Hierna was “hy nie eens meer lus … om ‘n voet in die land [Suid-Afrika] te sit nie. Hy het belangstelling in die ideologie van nasionalisme verloor, veral as hy kyk na die verwronge invloed wat dit in Duitsland en Pole het” (137). In 1933 het hy na Hilter se nasionaal-sosialisme as “kankeragtige en haatlike nasionalisme” verwys. Hy skryf “dat die wêreld net gered kan word as nasionalisme, ook die gees waarin dit in Suid-Afrika beleef word, onderdruk word” (139). Suid-Afrika sou “sy opkomende nasionalisme in toom moes hou” (140).

Haasbroek sê van Bram: “Agter sy vriendelike en besadigde voorkoms het ‘n taaiheid en geslepe vernuf geskuil waarmee hy die strewe na ‘n revolusionêre transformasie van Suid-Afrika volgens kommunisties georiënteerde voorskrifte sou dien” (143). Teen 1938 het Bram homself as ‘n kommunis beskou en daarna, waarskynlik in 1942, ‘n lid van die Kommunistiese Party van Suid-Afrika (KPSA) geword (172). Hy sou hom “meermale … blind hou vir die euwels wat dié stelsel wêreldwyd sou oplewer” (173). “Onder sy kalm, selfs ongeëergde uiterlike het ‘n ysterwil gelê. Bram het ‘n onwrikbare geloof in kommunisme en die Sowjetunie gehad en verbete daaraan vasgeklou. Niks het hom daarvan weggedryf nie; nie eens die bekendmaking van die erg onderdrukkende fasette van die Stalin-regime het hom laat wankel nie” (205).

Bram is in 1937 met Molly Krige getroud (156). Molly was ingelyks “‘n ywerige aktivis en kommunis” en daarby “heelwat meer aggressief as Bram” (174). Bram was van mening: “Elke Afrikaanse organisasie met ‘n Afrikanermentaliteit verteenwoordig ‘n gevaar” (176). “Dít wat in wese die Afrikaner in daardie jare ‘gevorm’ het,” is deur Bram oorboord gegooi: “sy nasionalisme, sy godsdiens en sy taal” (206). Hy loof “Indië vir sy aanvalle teen Suid-Afrika in die Verenigde Volke-Organisasie” en veroordeel “die Weste se giftige propaganda-oorlog teen Rusland as vredeliewende land” en hy verheug “hom in die uitbreiding van kommunisme in China” (180).

Bram en Molly wou hulle oorverligtheid konkreet bewys en het ‘n swart kind, Nora Mlambo, aangeneem. Dit het “vanselfsprekend sy ouers se wenkbroue laat lig, maar selfs dít het geen werklike duik in hul liefdevolle verhouding gemaak nie” (196). Hierdie ubuntu-sage het ‘n loop geneem wat volgens sommige dalk taamlik voorspelbaar was: “Nora het op skool swanger geraak. Molly sou betaal dat sy haar skoling deur korrespondensie voltooi. Met ‘n babaseun en met ‘n man is Nora weer merendeels in haar eie kultuur opgeneem sodat sy en die Fischers vervreem geraak het” (197).

“In 1953 is die nuwe, hoogs doeltreffende, ondergrondse [dus onwettige] party gestig met die naam Suid-Afrikaanse Kommunistiese Party (SAKP) in teenstelling met die ou wettige KPSA” (212). Stalin se dood in daardie jaar was vir Bram “‘n geweldige emosionele terugslag” (212). Bram het mettertyd die hoof van die SAKP, “‘n ondergrondse, revolusionêre, kommunistiese beweging” geword en “‘n leidende samesweerder in ‘n komplot om die regering omver te werp. In hierdie tyd [die jare sestig] was die kommuniste inderdaad ver gevorder in hulle voorbereiding vir ‘n gewapende stryd” (236). Bram sou “meehelp om ‘n nuwe opperbevel vir Umkhonto tot stand te bring” (243) met die “vredesikoon” Nelson Mandela as die eerste hoof van hierdie geweldsvleuel van die ANC. As regsgeleerde het Bram ANC-terroriste, soos Nelson Mandela, in die hof verdedig, bv in die Rivonia-verhoor. Mandela het beweer dat hulle “hoofsaaklik deur Bram van die doodstraf gered is” (318). Teen die einde van Bram se lewe het André P Brink (1935-2015) ‘n brief aan hom geskryf. “As die Afrikanerdom oorleef, het die bekende skrywer gesê, sou dit as gevolg van die liberale en ruimdenkende invloed van iemand soos Bram Fischer wees.” Brink het Suid-Afrika “‘n ónredelike en ónmenslike land” genoem (308).

Haasbroek skryf met verwysing na Stephen Clingman se Fischer-biografie: Bram “is die simbool van kommunisme in Suid-Afrika en word beskou as die grootste kampvegter vir hierdie ideologie wat die land nog opgelewer het” (315). Vervolgens gaan ek Bram as ‘n maatstaf gebruik om te bepaal wie hedendaagse verloopte Afrikaners is. André P Brink het in die vorige paragraaf duidelik laat blyk dat hy sodanige betiteling verdien. Dit was die Universiteit Stellenbosch (US), met Chris Brink as rektor, se besluit in 2004 om postuum ‘n eredoktorsgraad aan Fischer toe te ken wat egte en verloopte Afrikaners duidelik onderskei het. In die motivering vir die toekenning van die eregraad staan daar dat “Fischer baie van die ideale vergestalt waartoe die universiteit verbind is” (317). Dat die nuwe US revolusionêr van die US van weleer verskil, behoef dan geen betoog nie. Die huidige voortgesette snelle verswarting en verengelsing van die US dien as bevestiging hiervan. Die doel en gekoesterde ideaal is dat die US en die dorp Stellenbosch net so vervalle soos die res van Suid-Afrika daar moet uitsien. Dit mag nie beter wees nie.

Diegene ten gunste van die Fischer-eregraad, dus verloopte Afrikaners, is “pro-Bram-stoetbulle” genoem (319), bv Max du Preez, Sampie Terreblanche, Lizette Rabe, Ruda Landman en Koos Bekker. Die “anti-Brammers”, dus egte Afrikaners, sluit in Tertius Delport, Ebbe Dommisse, Jan Sadie, Kobus Meiring, Christo Viljoen, Hermann Giliomee, Lina Spies, Dan Roodt en Ampie Coetzee (320).

Tim du Plessis het geskryf dat die polemiek die beeld van die US dermate “verflenter” het “dat ‘n mens wonder of die kool die sous werd was … Baie wittes sal … glo die Maties wil Fischer vereer om te kruip by die ANC en om politiek korrek te wees” (323). Hy sleep dan die naam van Beyers Naudé naas dié van Bram Fischer by die gesprek in.

Die eregraad is in Desember 2004 toegeken. “Volgens die commendatio is Bram vereer vir die groot vormende invloed wat hy, selfs na sy dood, op Suid-Afrika gehad het vanweë die besondere aard van sy onverbiddelike strewe na geregtigheid en politieke gelykberegtiging vir almal in ‘n tyd toe die meeste van sy ‘eie mense’ blind daarvoor was” (324).

Koos Bekker was uitsonderlik spraaksaam ter regverdiging van Fischer se eregraad. Hy het ‘n heildronk op Fischer se nagedagtenis ingestel. Dit gaan glo om die “herrangskikking van helde en demone” (324). Die Fischer-eregraad was nie ‘n geïsoleerde vergryp nie. Die nuwe US het reeds talle van hierdie akademies waardelose sertifikate aan ANC-“vryheidstryders”/terroriste, bv Nelson Mandela en Thabo Mbeki, uitgedeel. Ek moet sê: Die meetsnoere het in bedenklike plekke geval as mense soos Fischer en Mandela as helde beskou word. Daarenteen het Jonathan Jansen, die rektor van die Universiteit Vrystaat (UV) beweer dat Fischer “waarskynlik die grootste seun” van die UV is (327).

Ten slotte verwys ek na Pieter Kapp se boek, Maties en Afrikaans (Pretoria: Protea Boekhuis, 2013, 261p) waarin daar ook oor die Fischer-eregraadsage berig word. Die toekenning word gesien in die lig van die US se huidige “politieke gedienstigheid” (p 102). Die Burger het agter Koos Bekker aan gekruip en die toekenning van die eregraad verdedig en Fischer om duistere redes “geloof vir wat hy gedoen het om ‘n nuwe begin ter wille van die Afrikaanse taal moontlik te maak” (103). Die name van twee “pro-Bram-stoetbulle” word by die bogenoemde lys gevoeg: Fanie Cloete en Amanda Gouws. “Twee professore wat nie regsteeks op die toekenning kommentaar gelewer het nie, maar eerder Chris Brink as die groot vernuwer van Stellenbosch beskryf het, was Lizette Rabe en Willie Esterhuyse” (103). Daarmee het ons as’t ware ‘n Wie-is-Wie-lys van verloopte Afrikaners van ‘n dosyn jare gelede. Sedertdien is hierdie lys fluks aangevul; dikwels met die name van opportuniste.

Chris Brink het “die debat beskryf as deel van die geboortepyne van die nuwe Stellenbosch” (104). Deesdae is dit vir enige objektiewe waarnemer duidelik aan watter misbaksel geboorte gegee is.

Karel Combrinck: Gruwelikhede vir Allah

Die afgryslike gebeure in Nice waar ‘n Moslembesetene met ‘n 20-ton-vragmotor tien kilometer ver deur ‘n skare gejaag het terwyl hulle na ‘n vuurwerkvertoning kyk, sal enige regskape mens sprakeloos laat. Dit lyk asof daar steeds meer vrae as antwoorde is. Ons het natuurlik in Suid-Afrika ook hierdie soort barbarisme deurgemaak en in sekere sin is ons nog steeds daaraan onderworpe. Want die plaasaanvalle is inderdaad terrorisme. Die selfone en draagbare radio’s wat in die proses gesteel word, is bloot bonusse op die koop toe. Die hoofdoel is om leed aan te doen. Die afgelope jare het ons veel meer mense verloor in plaasaanvalle as wat Frankryk in terroriste-aanslae verloor het sonder dat ‘n haan daarna kraai. Maar kom ons kyk na Moslemterrorisme aangesien dit vir die oomblik in die nuus is.

Sedert 11 September met die aanslae in New York, om by daardie datum maar te begin, is daar min lande wat Moslemterrorisme vrygespring het. Dit sluit ook Moslemlande self in, want daar word meer gruweldade deur radikale in Moslemlande gepleeg as op enige ander plek.

Die onderwerp van Moslemfanatisme is ‘n omvangryke en komplekse aangeleentheid wat met moeite in so ‘n kort artikel hanteer kan word. Dis egter ‘n lewensbelangrike onderwerp wat vir die ganse mensdom daagliks van groter belang word en daarom probeer ons maar.

Die eerste probleem waarvoor ‘n Westerse waarnemer te staan kom, is dat die wêreldbeskouing van die Moslem nie noodwendig vatbaar is vir tradisionele Westerse rasionaliteit en logika nie. Ons verstaan nie die eienaardige manier waarop hulle godsdiens, ideologie, die reg en politiek vermeng nie, ons verstaan nie die breinlose geweld wat die meer radikale onder hulle op religieuse gronde regverdig nie, dikwels selfs teen ander Moslems en ons verstaan nie waarom vroue in ‘n minderwarige posisie vasgeknel word nie, meesal sonder die minimum van menseregte.

Vir lesers wat mag belangstel, plaas ons ‘n nota oor die samestelling van die Moslemwêreld aan die einde. (Nota 1)

Vir ons as Westerlinge is dit vreemd om ‘n godsdiens tee te kom wat so te sê volledig op haat en wraaksugtigheid gebaseer is – haat vir die Westerse kultuur, haat vir mekaar, haat vir «ongelowiges», (kaffir of kouffar), ongelowiges synde almal wat nie die Moslemgeloof aanhang nie. Ons as Westerlinge se blaadjie is natuurlik ook nie van die skoonste nie, maar sedert ‘n tweehonderd jaar of wat maak ons darem nie meer mekaar dood direk in die naam van Christus nie.

Ons doen dit wel in die naam van imperialisme of demokrasie of politieke ideologie wat in sekere sin ook religiëe is.

Dit bring ons dan by godsdiens en geweld. Waarom lyk die Moslemgeloof by die dag meer na ‘n geweldsgodsiens?

Soos in Nota 2 aangedui word, is die die Ou Testament as’t ware in die Moslemgeloof geïnkorporeer. Nou is dit so dat die Ou Testament van hoek tot kant besaai is met gruwelikhede van allerlei aard met geweld op bykans elke bladsy (stenigings, tentpen deur die kop, ens.) om van hoerery, veediefstal, verkragtings, bloedskande en vele ander onhebbelikhede nie te praat nie. Iemand wat sy handelinge rig op die Ou Testament as ‘n soort morele kode, moet noodwendig waansinnig wees of word. In die ou Testament gee «God» byvoorbeeld opdrag om die vyande van die volk van Israel «met die banvloek te tref». Dit beteken man en vrou en kind en dier moes vermoor en vernietig word. In 1 Samuel 18:27 verskyn die sjarmante brokkie dat Dawid opdrag gegee het aan sy manskappe om 200 Filistyne se voorhuide vir hom te bring wat hy aan Saul kon aanbied as betaling vir die vrou Migal. In sy boek «The God Delusion», beskryf Richard Dawkins die God van die Ou Testament as «a vindictive, bloodthirsty ethnic cleanser» . Hoef ‘n mens veel verder te soek vir ‘n ideologiese en religieuse grondslag vir die manier waarop Moslemekstremiste «ongelowiges» met ‘n vorm van banvloek tref ? Daar is in die Koran 109 Soerate (verse) wat opdrag gee tot geweldpleging teen «ongelowiges». Aan die ander kant het dit weinig sin om die Koran te fynkam vir aanduidings van aanmoediging tot geweld, terwyl die Ou Testament daarvan vol lê.

‘n Paar verdere opmerkings:

Die terroriste-aanslag in Nice het plaasgevind terwyl ‘n noodtoestand in Frankryk van krag is wat net weer die nutteloosheid van «noodtoestande» beklemtoon.

Weereens het die geheime dienste en veiligheidsdienste gefaal daarin om die aanslag te voorsien en af te weer.

Die aanslag was die werk van die soort persoon wat in Frankryk bekend staan as “‘n Fransman van Tunisiese afkoms”. Daar is letterlik miljoene sulke “Franse” van Arabiese of ander Moslemafkoms in Frankryk, waarvan enigeen ‘n potensiële terroris is.

Die Franse is baie lief daarvoor om met trots te verkondig dat die Moslemgeloof die “tweede grootste godsdiens in Frankryk” is. Die belangrike verskil is dat terwyl die Moslems meesal toegewyd en nougeset is, daar van die “grootste” godsdiens in Frankryk, naamlik die Christelike geloof, weinig sprake meer is.

Frankryk het geen landsgrense wat hulle kan bewaak en kontroleer nie en potensiële terroriste kan min of meer na willekeur saam met die vloedgolf Moslem-“vlugtelinge” die land binnestroom. Inderdaad bestaan daar geen grense tussen Europese lande hoegenaamd meer nie en die buitegrense word ten swakste beheer. Kyk bv die artikel Meer as tweemiljoen stroom Duitsland binne (Praag 15 Julie).

So te sê elke terroris wat ‘n aanval in Europa uitvoer, is aan die geheime dienste en veiligheidsmagte bekend, maar weens politieke sensitiwiteite word net niks daaraan gedoen nie. Selfs in ‘n noodtoestand! So die een wat ‘n bom in ‘n nagklub van Parys gestel het, was wel deeglik aan die polisie bekend en so ook sy bewegings. Hy het herhaaldelik oor en weer die grens oorgesteek sonder enige kontrole. Met sy laaste binnekoms voor die aanval het hy met sy wapens en al in ‘n trein vanaf België deur Frankryk gereis.

België, waarskynlik weens sy geografiese ligging, maar ook te wyte aan die matelose laksheid en lamsakkigheid van sy politici is tans die senusentrum van terrorisme in Europa Dit is nou bekend dat duisende Moslemfanatici uit België vertrek om vir die Islamitiese Staat in Sirië te gaan veg., d.w.s. potensiële terroriste wat in die hart van Europa woon. Dat mev Merkel bv nog meer Moslems Europa wil binnebring, laat ‘n mens noodwendig saamstem met mnr Trump dat sy stapelgek moet wees. Inderdaad is daar opsigte waarin die Westerse politieke klas net so min vatbaar is vir rasionaliteit soos die Moslems.

En natuurlik het hierdie aanslag, soos genoem, plaasgevind terwyl ‘n noodtoestand van krag is, asof die afkondiging van ‘n noodtoestand, sonder die politieke wil om tande daaraan te gee, op sigself genoeg is om terrorisme af te weer.

Die oorsprong van die stryd tussen Islam en die Christendom word uiteraard teruggevoer na die profeet Mohammed en die leerstellings soos vervat in die Koran. Uit die staanspoor was die Moslemgeloof onder leiding van Mohammed aggressief en militant en teen 620 het hulle reeds die hele Arabiese skiereiland militêr onderwerp. Mohammed het in 632 gesterf, maar sy uitbreidingstrategie is deur sy opvolgers voortgesit totdat die Moslemgeloof teen die einde van die 7e eeu gestrek het van die Atlantiese Oseaan tot in Indië, ‘n gebied van 15-miljoen vierkante kilometer! Met die uitsondering van Spanje, wat ná agthonderd jaar daarin geslaag het om die Moslemjuk af te werp, het hierdie besette lande almal Moslem gebly.

Die grootste twisappel vir baie eeue tussen die Moslems en die Christenbeskawing (ook maar net met tussenposes beskaafd), was die posisie van die heilige stad Jerusalem wat ook in die Arabiese Moslemryk geval het. Vanaf 1096 tot 1291 het konings, ridderordes en pouse agt sogenaamde kruistogte na die Heilige Land onderneem om dit te bevry van wat hulle genoem het, die Sarasene. Die ongeluk is dat hierdie kruistogte snel ontaard het in strooptogte waartydens na hartelus gemoor en geroof en verbrand en verkrag is, wat nou nie juis die harte van die Moslemwêreld gesteel het nie. Een kruistog is selfs onderneem teen die Kathare of Albigensers wie se beginsels veel meer Christelik was as dié van die amptelike kerk. Oor die bloederige geskiedenis van die Christelike kerk het ons reeds elders die een en ander gesê…

Een van die regstreekse uitvloeisels van die kruisvaarte was dat Konstantinopel dermate verswak was dat die Turke (Moslems) geen moeite gehad het om die stad te oorrompel nie en tesame daarmee goot gedeeltes van ‘n eeue oue Christenbeskawing. Die teenwoordigheid en invloed van die kruisvaarders het finaal tot ‘n einde gekom met die val van die kasteel St Jean d’Acre in Mei 1291.

Ná 1291 was daar geen verdere noemenswaardige Westerse teenwoordigheid in die Midde-Ooste, insluitend Israel, nie tot die begin van imperialistiese gekonkel wat gedurende die Eerste Wêredloorlog begin het en uitgeloop het op die beroemde of berugte Balfour-deklarasie van 2 November 1917. Die Balfour-deklarasie was ‘n brief van die Britse minister van buitelandse sake, Lord Balfour, gerig aan Walter Rothschild, bankier en leier van die Joodse gemeenskap in Brittanje.

Die brief het gelui :

“His Majesty’s government view with favour the establishment in Palestine of a national home for the Jewish people, and will use their best endeavours to facilitate the achievement of this object….”

Hierdie verklaring het die saad gesaai vir wat sedertdien die hoofbron is van die Moslemwêreld se wrok jeens die Westerse wêreld. Hierdie vyandiggesindheid word ook van nuuts af aangeblaas telkens wanneer ‘n nuutverkose Amerikaanse president in sy eerste toespraak «onvoorwaardelike steun» aan Israel toesê. Die eensydige simpatie van die Westerse wêreld teenoor Israel is dus ‘n faktor wat in hierdie verband nooit onderskat moet word nie.

Maar daar is ook faktore wat nader aan ons tyd lê. Die destabilisering van die hele Midde-Ooste deur Amerika, Engeland en ander Westerse lakeie het die weg gebaan vir Moslemterrorisme regdeur die gebied en terseldertyd regstreeks die dood veroorsaak van tienduisende mense, mans, vroue en kinders in Libië, Irak en Sirie, ‘n proses wat trouens met die ondermyning van die Sjah van Iran al begin het. Hierdie aanvalle van Westerse lande kan vanuit ‘n sekere perspektief ook as terreurdade beskryf word. Mnr Tony Blair is trouens juis nou in die spervuur in Engeland oor sy aandeel in die ongeregverdigde en illegitieme inval in Irak. In sy verweer sê mnr Blair dat dit verkeerd was om die aanval te loods, maar dat hy dit weer sal doen. Rasioneel?

Terselfdertyd is die Amerikaners diep in die bed met die weersinswekkende regime in Saoedi-Arabië ten spyte van sterk aanduidings dat Saoedi-Arabië terrorisme wêreldwyd steun en moontlik betrokke was by die 11 September-aanvalle.

pastedImage — George W Bush verwelkom die kroonprins van Saoedi-Arabië «Southern style» tydens ‘n staatsbesoek aan die VSA.

Om ‘n gevolgtrekking te probeer waag uit al hierdie faktore en elemente is bykans onbegonne.

Kom ons stel dit so:

In Islam is politiek, ideologie, die reg en die godsdiens onafskeidbaar van mekaar. Voorts is daar ‘n onmiskenbare verband tussen die Moslemgodsdiens, fanatisme en geweld. Dis duidelik dat alle Moslems nie ewe radikaal en fanaties is nie, maar dis ook duidelik dat min of meer alle Moslems in mindere of meerdere mate simpatiek staan teenoor pogings om die oorhand oor die ongelowiges en wangeskapenes te kry en Islam as ‘n politieke mag te bevorder. Die harde kern van Moslemradikalisme verskuif voortdurend van een wêrelddeel na ‘n ander, maar bevind hom tans in Sirië by die Islamitiese Staat of Daesh. Dit gaan hier om ‘n wêreldstryd wat eenvoudig nie vanself sal weggaan nie en trouens toenemend in felheid gaan toeneem. Vir regerings om bv ‘n noodtoestand af te kondig en dan weer te beëindig en dan weer af te kondig is die toppunt van absurditeit en getuig van die soort lamlendigheid wat die Islamitiese Staat meedoënloos uitbuit. Die taak van Moslemektremisme word vergemaklik deur die onkonsekwentheid van Westerse politici, hulle volstrekte weiering om die bedreiging te sien as Islamities geïnspireerd en hulle onbesonne immigrasiebeleid. En ten slotte is dit so en sal dit waarskynlik so bly dat Islam en die Westerse lewenswyse fundamenteel onversoenbaar is.

Nota 1

Die Moslemwêreld bestaan uit ‘n menigte faksies, sektes, verdelings, stamme. Tot betreklik onlangs is die voetstuk van die Moslemgeloof, nl die Arabiere, geregeer deur ‘n duisternis Emirs en Kalifas en prinse en koninkies van allerlei aard. Die huidige grense van die Arabiese wêreld is kunsmatig getrek deur die Franse en die Engelse, soos ook in baie ander wêrelddele, insluitend Afrika gebeur het. Die grense van Arabiese lande omsluit dus dikwels groepe mense wat met mekaar weinig in gemeen het, en trouens mekaar dodelik vyandiggesind is. Kyk maar Sirië, of Afghanistan of Irak of Libië.

Die vernaamste verdeling is dié tussen die Soenniete en die Sjiïete wat dateer van kort na die dood van Mohammed. Ongeveer 85% van die wêreld se Moslems is Soenniete. Die grootste deel van Noord-Afrika (die Maghreb) behoort tot die Soenniete en so ook Egipte, Saoedi-Arabië, Jordanië, Sirië, Afghanistan, Pakistan, Indonesië, ens. Die Sjiïete vorm die meerderheid in Iran, Libanon, Irak, Jemen en Bahrein, en natuurlik, Soenniete en Sjiïete haat mekaar met hart en siel.

Maar daar is ook nog ander subgroeperinge waarvan die belangrikste:

Die Wahabiete, ‘n ortodokse politiek-religieuse organisasie wat die mag agter die troon in Saoedi-Arabië uitmaak. Daar word wyd aangeneem dat die Wahabisme ‘n skepping is van die Britse geheimediens, wat daarop gemik was om die olieryke Arabiese skiereiland te beheer en wat dateer uit die Eerste Wêreldoolog toe T.E. Lawrence (van Lawrence of Arabia-faam) die strydende vorste van Saoedi-Arabië teen die Turkse besetters saamgesnoer en gemobiliseer het. (Lawrence was ‘n Britse geheime agent).

Nog ‘n belangrike fundamentalistiese politiek-religieuse sekte is die Salafiste wat in Aghanistan ontstaan het. Die Islamitiese Staat of Daech in Sirië is’n ekstremistiese faksie van die Salafiste.

Die Moslembroederskap: ‘n Soortgelyke organisasie in Egipte. Die afgesette Egiptiese President Mohamed Morsi was ‘n Moslembroeder.

Maar daar is nog vele, vele meer: Die Soeffiste, die Bahas, die Droese, die Khariïete, ens, ens, ens (na beraming is daar 74 sulke sektes) en almal het die een of ander rede om die ander te haat. Vandaar dan die geweldpleging van Moslem teenoor Moslem wat so algemeen voorkom en waarvoor daar soms met moeite verklarings te vind is.

Nota 2

Islam is ‘n monoteïstiese geloof waar alle oppermag toegesê word aan ‘n een enige God (Allah) en sy laaste profeet is Mohammed, aan wie Hy Homself openbaar het deur die tussenkoms van die Engel Gabriël (Gibril) wat die woorde van die Koran aan hom gedikteer het.

‘n Paar opmerkings hieroor: Die bestaan van Jesus word nie in Islam ontken nie. Talle verse van die Koran (Soerate genoem) verwys na Jesus, maar niks word gesê oor sy leringe nie en boweal niks oor die liefdesgebod nie. Die Godheid van Jesus word ontken, hoewel gesê word dat hy deur die tussenkoms van die Heilige Gees uit die maagd, Maryam, gebore is. Van die Soerate wat op Christus betrekking het, lui:

Jesus is versterk deur die Heilige Gees.

Allah het hom aan Jesus geopenbaar.

Jesus het in die liggaam na die hemel opgevaar.

Jesus se kruisiging word ontken.

Jesus is bloot ‘n boodskapper van Allah.

Jesus het wonderwerke verrig.

Jesus het nie verlang dat hy of Maria aanbid moet word nie.

Allah het die Evangelie aan Jesus openbaar.

Vervloek is hy wat sê Jesus is die seun van God.

Hoewel die Moslems glo dat die finale woord oor die wil van God deur die engel Gabriël aan Mohammed gedikteer is, is hulle geloof so te sê volledig gegrond op die Joodse Ou Testament. Die Ou Testament word nie woordeliks in die Koran gesiteer nie. Daar word eenvoudig aangeneem dat Moslemgelowiges met die Ou Testament vertroud is. Die Moslem en Joodse geloof het dus so te sê identiese grondslae, vreemd soos dit mag klink. Mohammed is die laaste en beslissende profeet in ‘n lang reeks profete wat darem Christus ook insluit.

Volgens die Encyclopedia of Islam leer die Moslemgeloof dat God die Heilige Waarheid deur ‘n reeks profete in die Hebreeuse Bybel geopenbaar het, onder meer Adam, Noag, Abraham, Moses en Dawid. Die profete het hierdie openbarings in heilige geskrifte neergelê. Die Koran verwys na die Hebreeuse Bybel as die Suhuf Ibrahim (perkamentrolle van Abraham), Suhuf Musa (geskrifte van Moses, ens). Die Moslems glo egter dat hierdie ou geskrifte gedeeltelik foutief, onvolledig of selfs deur onsuiwer motiewe van rabbi’s, vertalers, ens., gekorrupteer is en dat God hierdie gebreke in sy openbaring aan Mohammed reggestel het.

Die Allah van die Moslems is gewoon die Joodse JHWH of Jahweh wat in die Christelike tradisie vervorm is tot Jehowa. Meer as vyfhonderd jaar voor Mohammed het die oorgrote meerderheid Jode en Christene in Arabiese lande na God verwys as Allah. Ook die geskiedenis van die Arabiere is identities aan dié van die Jode en so is Abraham (Ibrahim) hulle gemeenskaplike aartsvader en beskou hulle hulself as die afstammelinge van Ismael, die kind wat Abraham gehad het by die diensmeisie Hagar.

Talle daaglikse Moslemgebruike het ‘n eweknie in die Joodse tradisie. Halal is die ekwivalent van die Joodse kosjer, Moslems en Jode beoefen beide die besnydenis, beide eet geen varkvleis en skulpvisse nie, beide eerbiedig ‘n menigte reëls, wette, rituele, feeste, gebiedinge en verbiedinge.

Dan Roodt: Ná Nice lyk ANC-terreur en NP-oorgawe nóg skrikwekkender

Donderdag se bloedige terreuraanval in Nice deur die Moslemvragmotorbestuurder Mohamed Lahouaiej-Bouhlel het oor die aardbol weergalm. Die aaklige gewetenloosheid van terrorisme is opnuut onder die kollig. Ironies genoeg het die leier van die ANC en president van Suid-Afrika, Jacob Zuma, sy medelye aan die Franse volk betuig.

Ironies, want nie lank gelede nie het die ANC en die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty lustig van dié lafhartige metode van “oorlogvoering” gebruik gemaak. Die Kerkstraatbom, die Amanzimtoti-bom, Magoo’s Bar en baie ander voorvalle is nog vars in ons geheue.

Die enigste verskil met die huidige voorvalle in Frankryk (Parys, Nice) en die VSA (Orlando) is dat die hoofstroommedia terreur afkeur, waar hulle dit nie aan die “beskikbaarheid van wapens” toeskryf nie. Ná Nice sal van die meer liberale en linkse meningsprekers seker argumenteer teen “die beskikbaarheid van gehuurde vragmotors”.

Feit is egter dat daar onder gewone mense ‘n wêreldwye afkeer van terreur aanwesig is. Maar danksy die medepligtigheid van die hoofstroommedia, veral in Londen, met die ANC-SAKP in die tagtigerjare, is daardie terroristegroep se aanvalle op burgerlikes nie met dieselfde afgryse verwerp as wat tans die geval is nie. Selfs koningin Elizabeth II van Brittanje het oor die afgelope paar dae haar meegevoel met die Franse Republiek uitgespreek. Ek herinner my nie dat sy dieselfde meegevoel met die Republiek van Suid-Afrika ná 20 Mei 1983 betoon het toe die ANC die Kerkstraatbom in Pretoria laat ontplof het nie.

Gebeure wat so skokkend en radikaal is soos Nice of verlede jaar se aanvalle op die Bataclan-kafee en ander plekke in Parys, wat ongeveer 130 mense gedood het, verander die geskiedenis. Die hele verhaal van derdewêreldopstand teen die Weste is besig om voor ons oë herskryf te word. Die Westerling, die blanke, is skielik nie meer die dader of booswig nie, maar die slagoffer en lid van ‘n bedreigde spesie.

Wat vir die Franse geld, geld ook vir ons. Die terreur waarmee die ANC en die SA Kommunisteparty die land se futlose leiers destyds oorrompel het, was ewe immoreel en afskuwelik as Mohamed Lahouaiej-Bouhlel wat hele gesinne met hul ewe onskuldige kinders voor die voet met sy vragmotor en vuurwapen afgemaai het.

Mev. Marine Le Pen, die opkomende regse Franse politikus wat aanstaande jaar gaan poog om in die presidentsverkiesing die leisels by die uiters ongewilde Sosialis François Hollande oor te neem, het nie gehuiwer om ‘n baie sterk boodskap uit te stuur dat Frankryk haar met alle mag teen radikale Islamterreur moet verdedig nie. Sy eis dat die minister van binnelandse sake, Bernard Cazeneuve, wat ook met veiligheid belas is, moet bedank. Ook wil sy hê dat die militêre begroting tot 3% van die land se bruto nasionale produk verhoog moet word, dat die inligtingsdienste moet verbeter en dat daar ‘n spesiale polisie-eenheid teen terrorisme in die lewe geroep moet word.

Ons as Afrikaners kan net hoop dat sy, asook mnr. Donald Trump wat hom insgelyks teen Islamitiese terreur uitgespreek het, in hul onderskeie presidentsverkiesings sal slaag. Terselfdertyd kan ons nie anders as om weer die hoofstuk van mnr. FW de Klerk se onbesonne kapitulasie voor ekstremistiese terreur deur die ANC en Kommunisteparty te open nie.

Daar waar ander volkere bereid is om saam te staan en terreur met wortel en tak uit te roei, het die Afrikanerelite onder invloed van linkse buitelandse meningsvormers en die plaaslike media – wat nog altyd anti-Afrikaans en selfs anti-Suid-Afrikaans was – besluit om aan die duiwelse geweldenaars oor te gee.

Daardie oorgawe het geen vrede gebring nie, inteendeel. ‘n Mens kan die afgelope twee dekades van regering deur die voormalige terroristeorganisasie as die “voortsetting van terreur met ander middele” bestempel. In die plek van bomme op straat en in winkelsentrums het plaasmoorde, huisaanvalle en ongebreidelde misdaad gekom. In haar reaksie op die terreur in Nice, het mev. Le Pen ook klem gelê op die deels misdadige element van die terreur wat haar land tans teister sodat Franse gevangenisse “universiteite vir terreur” geword het. Arabiere en swartes wat vir gemeneregoortredings gevonnis word, word in die tronke verpolitiseer en geleer om die inheemse Franse te haat. Mohamed Lahouaiej-Bouhlel is so ‘n geval, wat reeds vir gewone misdaad gevonnis is, maar wat as immigrant nie uit die land gesit is nie en hom toe tot Islamitiese terreur gewend het.

Die uitgebreide bedrog, diefstal, korrupsie en ander misdaad wat die ANC-terroristegroep pleeg sedert hy aan bewind gekom het, spreek van dieselfde “vloeibaarheid” tussen misdaad en politiek in Suid-Afrika. Die rede waarom “regimeverandering” in die vroeë negentigerjare hier by ons moes plaasvind, had min te make met die “politieke regte van gekleurdes” en meer met die wil om die staat, die munisipaliteite en selfs privaat bates na willekeur te kom stroop.

Terreur verteenwoordig ‘n internasionale misdaad, maar terreur werk ook ander soorte misdaad en geweld in die hand wat op die oog af nie polities of ideologies gemotiveer is nie. Dit maak van terreur inderdaad ‘n tweesnydende swaard wat op die duur vir state en volkere vernietigend is. Indien die Afrikanervolk in Suid-Afrika ophou bestaan, sal dit regstreeks aan terreur en die gevolge daarvan te wyte wees.

Anders as die negatiewe beeld wat die hoofstroommedia van haar skets, is mev. Marine Le Pen ‘n uiters bekwame politikus wat met streng logiese argumente poog om kiesersteun te werf. Enigeen wat Frans verstaan, kan haar TV- en radio-onderhoude aanlyn volg en moet onder die indruk van haar bedrewenheid as debatsvoerder kom. Dikwels ontwapen sy haar teenstanders met haar welsprekendheid, kwinkslae en kennis aangaande politieke en maatskaplike kwessies.

Dog mev. Marine Le Pen word gerugsteun deur honderde en selfs duisende Franse intellektuele, skrywers en meningsvormers wat te velde trek teen die dekadente toestand waarin dekades van lakse sosialistiese en hoofstroom- regse regering die land gelaat het.

In dié opsig kan Afrikaners maar net die Franse beny, al het ons nie onlangs onder ‘n massaterreuraanval deur die ANC-SAKP, APLA of ander ekstremistiese organisasies deurgeloop nie. Frankryk staar baie groot probleme in die gesig en word van alle kante bedreig, maar nogtans is daar sprake van ‘n rasionele reaksie by die bevolking en hul leiers.

Hier by ons is Afrikaners, ná twintig jaar van histeriese propaganda deur die einste gewetenlose terreurbeweging, soos slaapwandelaars wat besig is om op ‘n afgrond af te stuur. Van rasionele denke is daar min tekens. Erger, die oorblyfsels van die Afrikanerelite wat nog nie deur die meedoënlose “transformasies” van die ANC-SAKP-terroriste vernietig is nie, het vir alle praktiese doeleindes na die vyand toe oorgeloop.

Waar hulle nie letterlik by die ANC aangesluit het nie, tree hulle as meelopers van die huidige bewind op. Sulke meelopers maak jag op die enkele oorblywende figure of groepe wat poog om nog ‘n kersie van insig in die duisternis al flikkerende te laat brand.

Geen wonder dat die terreuraanval in Nice binne ‘n dag of so vanuit die plaaslike media verdwyn het nie, want ons joernaliste en meningsvormers verkies om as apologete vir terreur niks oor die aangeleentheid te sê nie. Hulle hoop dat niemand die parallel tussen die huidige Frankryk en Suid-Afrika in die tagtigerjare sal trek nie.

Die definisie van terrorisme soos dit in vele internasionale wette en konvensies, asook woordeboeke, opgesom word, is:

“Die gebruik van geweld en dreigemente om te intimideer of te dwing, veral vir politieke doeleindes.”

Tot Suid-Afrika se groot skande, is die land deur lafhartige terreur en intimidasie tot oorgawe gedwing. Sekerlik het die verraad van die Afrikanerelite ‘n groot rol daarby gespeel, maar dit neem nie weg dat ons in die eerste plek – soos Frankryk en ander lande tans – met terreur te kampe gehad het nie.

Daardie joernaliste, skrywers, akademici en meningsvormers wat aanhou om die ANC op te hemel en sy aanhoudende terreur en misdade te verskoon of te regverdig, is as meelopers ewe medepligtig aan terreur as die ANC en sy verwante organisasies self. Max du Preez, Adriaan Basson, Piet Croucamp, Christi van der Westhuizen, selfs meer “gematigde” of “behoudende” figure soos Leopold Scholtz of Tim du Plessis, is almal terroriste of terroristemeelopers. In vele Europese lande bestaan daar deesdae wetgewing wat terroriste en hul apologete of diegene wat terreur verdedig of aanhits, oor dieselfde kam skeer.

Dat ‘n kentering in die Westerse wêreld besig is om plaas te vind, is gewis. Sowel Donald Trump as Marine Le Pen mag dalk nie aan bewind kom nie. Nogtans sou ek uiters verbaas wees indien albei teen die gediskrediteerde links-liberale establishment in die VSA en Frankryk sou verloor, gegewe die tragiese terreurdade wat kort-kort plaasvind.

Die wiel draai stadig, maar hy draai. Die dag is dalk nie meer ver dat ons nie langer in die media gaan verneem dat Joe Slovo, Ronnie Kasrils en Aboobaker Ismail, asook Solomon Mahlangu na wie etlike strate in Pretoria vernoem is, nie blote “anti-apartheidsaktiviste” was nie, maar terroriste soortgelyk aan Mohamed Lahouaiej-Bouhlel.

As daardie dag aanbreek, sal ons ook met die terroristemeelopers afreken, wat elkeen etlike jare in die gevangenis verdien.

Leon Lemmer: Greg Johnson oor blanke nasionalisme

Ingevolge politieke korrektheid mag nie-wittes nie gekritiseer word nie. Een van my besware teen hierdie modeverskynsel is dat dit nie ‘n grondslag vir die verbetering van nie-wittes bied nie. Daar kan nie sprake wees dat as iemand nie-wit is hy/sy volmaak is nie. By alle indiwidue en etniese groepe word positiewe en negatiewe kenmerke aangetref.

Dit volg dat wittes, insluitende Afrikaners, nie volmaak is nie. Die rede waarom ek (meesal) versuim om enigiets negatief oor wittes en veral Afrikaners te skryf, is omdat hulle deesdae onder ‘n stortvloed kritiek deurloop. Sekerlik ook omdat hulle my eie mense is en ek nie so verlig is dat ek medepligtig aan hulle vertrapping wil wees nie. In hierdie land is daar baie dinge, in die verlede en selfs in oorblyfsels in die hede, waarop blankes/Afrikaners met reg trots kan wees.

‘n Ander etniese groep wat baie ondervinding van verguising het, is die Jode. Daar is sekerlik aspekte van Joodsheid wat vir my problematies is, bv besnydenis, wat ook by swartes aangetref word; ‘n primitiewe gebruik wat ek as barbaars ervaar. By die Jode is daar egter veral twee faktore wat my positief beïndruk. Die een is die sterk wil by die Israeli’s om die staat Israel te laat oorleef. Lees gerus Danny Danon se boek, Israel: The will to prevail (New York: Palgrave MacMillan, 2012, 241p; Amazon Kindle $9.11). As daar in die jare negentig plaaslik naasteby dieselfde standvastigheid by blanke en veral Afrikanerpolitici was, sou Suid-Afrika tans baie beter daar uitgesien het. Die ander faktor wat my houding versag, is die talle Joodse individue (filosowe, wetenskaplikes, skrywers, komponiste, skilders, ens) waarvoor ek waardering het.

<br />

In Greg Johnson se boek, New Right vs Old Right and other essays (San Francisco: Counter-Currents Publishing, 2014, 250p; Amazon Kindle $6.83), word die Jode kwaai gekritiseer. Alle “regses” of regse-instansies is egter nie anti-Joods nie omdat hulle onder meer die beskuldiging van naziisme wil voorkom. Geert Wilders en sy Vryheidsparty in Nederland is bv sowel pro-Joods as pro-Israel, onder meer omdat Wilders met ‘n Jodin getroud is. Daar word soms daarop aangedring dat ‘n onderskeid tussen Israeli’s en ander Jode gemaak moet word, maar daar is sekerlik ook oorvleueling. Hoewel daar geldige kritiek teen albei kante in die Israeli’s-Palestyne-konflik uitgespreek kan word, is ek altyd geneig om die beskaafste kant te kies. ‘n Oud-kollega van my, wat periodiek argeologiese opgrawings in Israel doen, beskou die Palestyne as die luiste en slegste mense op aarde. Kortom, pleks van Johnson se kritiek op Jode te herhaal en te probeer onderskei tussen wat daarvan geldig of ongeldig is, vind ek dit meer vrugbaar om my aandag eerder by sommige van sy ander opmerkings te bepaal.

Johnson is die hoofredakteur van Counter-Currents Publishing en die redakteur van die “webzine” North American New Right. Die meeste essays in hierdie bundel is voorheen in laasgenoemde e-tydskrif gepubliseer. Die teks lees maklik, is toegespits op Amerikaanse omstandighede en om verstaanbare redes is daar ‘n mate van herhaling. Daar word na Nuwe Regses verwys om assosiasie of verwarring met tradisionele/historiese regses, bv fasciste, te vermy. Nuwe Regses dui nie op ‘n politieke party nie, maar bloot op ‘n informele netwerk wat veral deur elektroniese kommunikasie, veral oor die internet, moontlik gemaak word.

In die voorwoord verduidelik Kevin MacDonald dat Johnson ‘n metapolitiek van wit identiteit wil skep; dus ‘n teoretiese raamwerk (“non-political preconditions of political change” – Kindle 247) wat latere sinvolle aksie moontlik maak. Johnson verduidelik: “The promotion of political change through the transformation of consciousness and culture is what we call metapolitics” (334). Die uiteindelike doelwit is ‘n blanke tuisland. Amerika, soos hy tans daar uitsien, word beskou as ‘n “unfolding disaster” (104); ‘n land waarin die blankes teen die middel van hierdie eeu na verwagting ‘n minderheid sal wees. Dit gaan vir Johnson dus nie om blanke meerderwaardigheid (“supremacism” – 109) nie, maar om die bevordering van wit nasionalisme (“ethnonationalism” – 252) met die oog op etnies-kulturele oorlewing.

Die Amerikaners van Europese oorsprong is biologies verwant (129); as’t ware ‘n onderskeibare uitgebreide familie met eie gemeenskaplike belange (273, 527). Soos Michael Polignano doen Johnson ‘n beroep op blankes “to take our own side”* (114). Dit is moreel reg, want die alternatief sou blanke volksmoord wees (213). Die blanke Amerikaners staar uitwissing in die gesig weens hulle sentrale regering se aanmoediging sedert 1965 van nie-wit immigrasie (183). Blankes in Amerika en elders is ‘n bedreigde spesie (518, 546). Daar is die wesenlike moontlikheid van die “global subversion” van blankes (608). Hoe kan dit bestry word? Deur blanke eenheid. Blankes moet saamstaan en hulle eie heil bevorder. “The lever by which we will move the world is the pursuit of intellectual and cultural hegemony [heerskappy/leierskap]” (830). [* Die verwysing is na Michael Polignano se boek, Taking our own side (San Francisco: Counter-Currents Publishing, 2011, 206p; Amazon Kindle $6,83).]

Die kern van regse politiek is dat die nivellering/gelykmaking/eendersverklaring van mense as onaanvaarbaar verwerp word. In die praktyk is mense (individueel en groepgewys) sekerlik nie eenders of op dieselfde vlak nie. Objektiewe waarnemers kan ‘n hiërargie by indiwidue én etniese groepe waarneem. Regses besef dat nivellering ‘n slenter is, want sodra (potensiële) gelykheid as politieke dogma aanvaar word, word beweer dat uitsluitlik blankes vir die klaarblyklike ongelykheid van mense verantwoordelik is; dat wittes dit moet erken, herhaaldelik om verskoning moet vra en sonder perk skadevergoeding moet opdok. Dit is waarom gewoonlik net nie-wittes deur bv “regstellings”, raskwotas en -teikens bevoordeel word. In beperkte mate geld dit soms ook blanke vroue, maar nooit wit mans nie. Regstellende aksie is wesenlik die selektiewe bevoordeling van Amerikaanse etniese minderheidsgroepe, te wete swartes, Hispaniste, Indiane en Asiate. Vir bevoordeling word vroue saam met etniese minderheidsgroepe gegroepeer, al is hulle getalsgewys nie werklik ‘n minderheidsgroep nie. Die rede waarom vroue bevoordelingstatus verwerf het, is omdat hulle soos Amerikaanse etniese minderheidsgroepe as slagoffers van diskriminasie, dus as benadeeldes, erken word.

Die ironie is dat hierdie inkleding van Amerikaanse regstellende aksie sonder meer deur die ANC-regering vir toepassing in Suid-Afrika oorgeneem is, klaarblyklik om die meerderheid ANC-ondersteuners, oftewel swart mag, te bevoordeel. In Suid-Afrika is die bevoordelingsgroepe die swartes, bruines, Asiate (dus drie etniese groepe wat tydens apartheid erken is) en vroue. Al word beweer dat daar ingevolge die Grondwet net individuele regte en geen groepregte bestaan nie, bewys regstellende aksie die teendeel. Die groot grief van swartes teen die blanke politieke bewind is rassediskriminasie, maar daardie diskriminasie word in omgekeerde vorm met die beleid van regstellende aksie voortgesit. In Amerika is swartes ‘n egte minderheid. In Suid-Afrika is swartes die verswelgende (80%+) meerderheid. Swartes kan plaaslik dus glad nie op egte minderheidstatus aanspraak maak nie. Daarom verwag/vereis hulle om in die nuwe Suid-Afrika weens beweerde historiese benadeling bevoordeel te word en daarby in baie groter mate as twee egte minderheidsgroepe, te wete die bruines en die Asiate. Anders as die Amerikaanse swartes was die plaaslike swartes nooit slawe nie, maar ook dít word deur hulle nie as ‘n beletsel op buitensporige bevoordeling erken nie. Daarom word allerhande soorte beweerde historiese benadeling graag tot vervelens toe oorbeklemtoon. In Amerika is blankes in die meerderheid terwyl hulle in Suid-Afrika ‘n egte etniese minderheid van minder as 10% van die bevolking is. Dit is hierdie groepie en veral die blanke mans wat in die nuwe Suid-Afrika vir erge benadeling uitgesonder word. En nie net vir benadeling nie, maar ook vir verguising. Ingevolge die Amerikaanse model, wat so graag (wanneer dit hom pas) klakkeloos deur die ANC nagevolg word, behoort blankes as ‘n minderheidsgroep bevoordeel te word; des te meer omdat blankes hulle plaaslik as bv voortreflike beskawers en ekonomie- en infrastruktuurbouers bewys het.

Johnson skryf: “Our ideal is a hierarchical society free of exploitation and injustice” (313). Hy bepleit “gradual and humane programs of territorial partition and population transfer” (334). ‘n Eie tuisland behoort aan iedere etniese groep gegun te word. Binne elke groep is daar ‘n hiërargie, bv: “We need to recognize that, culturally and politically speaking, some whites matter more than others. History is not made by the masses. It is made out of the masses. It is made by elites molding the masses” (391). Hieruit kan afgelei word waarom daar in die nuwe Suid-Afrika dikwels so ‘n groot weersin in elitisme (wat nivellering teenspreek) bestaan en demokrasie (as metoniem, of eufemistiese sinoniem, vir die massa) so sterk aangeprys word. Algemene stemreg (een mens, een stem), met alle stemme wat dieselfde gewig dra, is dié toonbeeld van suksesvolle gelykmaking, wat as voorwendsel gebruik word om mense ook in ander opsigte gelyk te verklaar.

Gelykheid word as geregtigheid bestempel terwyl daarmee in werklikheid die ooglopende verskille by mense ontken word. Daarmee word ook die onreg ontken wat ingebou is in ‘n stelsel waar alle stemme dieselfde gewig dra. Byvoorbeeld, die stem van ‘n armlastige plakker behoort myns insiens nie dieselfde gewig/waarde as dié van ‘n nyweraar te hê nie. Daar is heelwat wat weersin behoort te wek in die soort demokrasie waarmee ons plaaslik opgeskeep sit. In die kommunistiese tradisie word daar vir ‘n politieke party gestem en nie vir individue nie; hoogs uitsonderlik is daar egter soms onafhanklike kandidate. Omdat die oorgrote meerderheid kiesers swart en ongesofistikeerd is (dink aan die mate van oningeligtheid weens bv ongeletterdheid en die glad te baie wat vatbaar vir propaganda en intimidasie is), word grootliks etnies/rassisties gestem en kan die resultaat “soft totalitarianism” (435, 480) genoem word, wat ook in anti-wit brutaliteit uitdrukking vind.

Teen die liberaliste se slagspreuk van gelykheid, vryheid en broederskap moet weerstand gebied word. “Liberalism … generally prefers to kill us softly … the soft dissolution of differences through cultural assimilation” (993). “Ideas shape the world. Bad ideas are destroying it, and only better ideas will save it” (867). In ‘n homogeen gewenste of getransformeerde Suid-Afrika en wêreld sal daar al hoe minder ruimte vir Afrikaners, Afrikanernasionalisme en -kultuur en Afrikaans wees. In ons multi-etniese samelewing behoort diversiteit behou en inklusiwiteit teengestaan te word. Maar die ideaal behoort ‘n Afrikanertuisland te wees wat sover moontlik mono-etnies en -kultureel is. In ‘n multikulturele opset “the abolition of difference is accomplished by violence and cultural assimiliation” (993). Dit is wat tans op al die eens Afrikaanse universiteitskampusse en ook in Suid-Afrika in die breë plaasvind. Taaldiversiteit word vernietig deur Afrikaans af te gradeer of af te skaf. In die naam van inklusiwiteit (dikwels toeganklikheid genoem) word die werklikheid van kultuurverskille ontken. Dit word van blankes verwag om vir lief met onderploeging deur swart/Afrikakultuur te neem, wat dikwels uitdrukking in gewelddadigheid vind, waartydens eise gestel word en waaraan op ‘n dwase manier meesal sonder meer toegegee word.

Volgens Johnson is die onderskeid tussen “ons” en “hulle” van wesenlike belang in die politiek (1215). Dit is die grondslag vir die skepping van ‘n tuisland waarin ‘n etnies-kulturele groep beheer oor sy lot (“destiny”) verkry (1227). In so ‘n tuisland is sowel individuele as groepselfverwesenliking moontlik (1359). “We will cease to exist as a people if we do not have control over our own borders and destinies” (1886). “Ethnonationalism for everyone is noble and good” (1244). “It is natural, normal, and good for all people to love one’s own – to be partial to people and places that are close to you – to have stronger or weaker obligations based on proximity or distance (including genetic distance) from one’s self. These spirited attachments – suitably refined and enlightened by the intellect – are the proper basis of political nationalism” (1359). “Our goal is a white homeland in North America” (2234). Johnson is ‘n voorstander van “ethnonationalism for all peoples … We believe that it can be achieved by peaceful territorial divisions and population transfers” (1829). ‘n Mens kan natuurlik poog om realisties te wees en te vra: Maar sal diegene wat op blanke voorspoed parasiteer vreedsaam toelaat dat die ganse wat die goue eiers lê van hulle weggeneem word en hulle daarna self op eie bene hulle heil sal moet uitwerk?

In die nuwe Suid-Afrika word blankes gekritiseer, verwyt, verguis, gemarginaliseer, ens. Terselfdertyd word daar op hulle voorspoed geparasiteer. Swart ekonomiese bemagtiging is ‘n sprekende voorbeeld van wat ubuntu/medemenslikheid genoem word, waarvolgens van blankes verwag word om te gee en swartes hulleself daarop geregtig voel om die ontvangers te wees. Dit is ‘n situasie wat hom dwarsoor die wêreld voordoen, maar slegs daar waar blankes is. “Nothing is more obscene than exploiting people through their virtues. Thus, at a certain point, it is necessary to demand reciprocity as a condition for further dealings. Since white dispossession involves a host of non-reciprocal moral demands – for instance, only white countries are under the alleged moral obligation to destroy themselves through immigration – simply demanding moral reciprocity would bring many of our problems to a screaming halt” (1394). Byvoorbeeld, boere moet nie gelate toelaat dat die helfte en meer van hulle eiendom gratis aan swartes vervreem word nie. Hulle moet ‘n streep in die sand trek en vra: Wat kry ek in ruil daarvoor? Anders word toegegee aan die “suicide meme” waarvolgens blankes hulle eie ondergang borg met gevolge soos “driving us from our homes, destroying our cultures, and crowding out our posterity” (1568). In Amerika is die voorkeur wat aan nie-wit immigrante gegee word ‘n groot bedreiging vir blanke voortbestaan. Maar blanke oorlewing word wêreldwyd bedreig. “Low white birth rates and the immigration of fast-breeding non-whites threaten white peoples the world over with political dispossession, cultural obliteration, and, if present trends continue, biological extinction” (2008).

Onder die Amerikaanse blankes onderskei Johnson twee groepe: “Liberal Universalists and White Nationalists” (2325). Hy beskou liberalism as “the dominant religion of the West” (2368). In die nuwe Suid-Afrika is oorverligte blankes, wat swartes wil behaag en die belange van hulle eie mense verwaarloos en selfs vertrap, ‘n bekende verskynsel. Johnson maak gewag van “whites who are products of the current system and who work with non-whites to promote anti-white policies: affirmative action, racial integration, non-white immigration, multiculturalism, globalization, miscegenation, white guilt, etc. These people deserve punishment” (1630). “Any race that will not take its own side in racial conflict has no future. I am concerned to preserve my race simply because it is mine, because it is my extended family” (3143).

In Suid-Afrika is demokrasie ‘n eufemisme vir swart mag. Die massa, die meerderheid, het blykbaar nie danige wysheid in pag nie; des te meer omdat daardie massa in baie gevalle onderontwikkeld, ongeletterd, swak ingelig en maklik misleibaar is. Die regering kan verbeter word deur minimum vereistes te stel voordat iemand kwalifiseer om te kan stem. Die stel van minimum vereistes vir stemreg was ‘n positiewe kenmerk van die koloniale era. Sodanige beperkende voorwaardes sal merkwaardige verbetering in die regering meebring, des te meer as minimum vereistes ook vir politici gestel word, bv dat alle politici in die sentrale, provinsiale en plaaslike regering ten minste matriek of verkieslik ‘n graad moet hê. Johnson skryf: “Representative democracy can be improved by increasing the quality and decreasing the quantity of the electorate” (2633).

Johnson maak die volgende onderskeid: “White grandiosity is the view that whites are responsible for all good things … The flip side of white grandiosity is white guilt, the belief that whites are actually responsible for all the bad things in the world” (2385).Vir blankes is dit belangrik om weerbaar te wees teen die voortdurende pogings om skuldvervoelens by hulle te wek. “No healthy people should allow the past to turn into a dead weight impeding them from pursuing a better future” (1980). “I believe that each race and each distinct people [ie white Afrikaans and/or English speakers] should have a nation or nations of its own, in which it can live according to its own identity and values and pursue its own destiny” (3151). Dit impliseer dat so ‘n homogene kulturele groep ook beheer oor ‘n eie geografiese gebied, ‘n tuisland of nasiestaat, moet uitoefen. Ook van ons as Afrikaners kan gesê word: “We are a people who wish to have a future again” (2082).

Karel Combrinck: ‘n Nare nadraai vir Tibhirine

Die verhaal van die monnike van Tibhirine staan in die teken van die soort politiek korrekte geveinsdheid wat as’t ware ons daaglikse brood geword het.

‘n Onbekende korrespondent van Praag het my pas weer aandagtig gemaak op die geskiedenis van die monnike en wat daarmee verband hou. Natuurlik was ek, soos seker baie van ons, reeds in ‘n mate met die gebeure bekend danksy die rolprent «Van mense en gode» van die regisseur Xavier Beauvois wat in 2010 verskyn het.

Die geskiedenis van die klooster by Tibhirine in Noord-Algerië gaan terug tot die jaar 1938 toe ‘n aantal Cistersynse monnike besluit het om ‘n klooster, die Notre dame de l’Atlas (Onse Dame van die Atlasgebergte) daar te vestig. Oor die jare het talle monnike in die klooster gaan woon ten einde die plaaslike bevolking daar van hulp en diens te wees.

Die geskiedenis van die klooster kom, vir die doeleindes van ons verhaal, eers teen die middelvyftigerjare met die Algerynse onafhanklikheidsoorlog en die gepaardgaande binnelandse onrus onder die soeklig. As gevolg van wydverspreide geweldpleging van allerlei aard het die veiligheid van die monnike en die voortbestaan van hulle klooster toenemend onder druk gekom.

Tot en met die ontvoering van die sewe monnike in 1969 (d.w.s. vanjaar 47 jaar gelede) is talle mense wat in Christelike instansies in Algerië werksaam was, in aanvalle van ‘n terroristiese aard vermoor en telkens het die monnike van Tibhirine ook voor die besluit te staan gekom of hulle moes aanbly of padgee.

Keer op keer het hulle besluit om te bly en hulle werk voort te sit, maar die beslissende oomblik het gekom in 1962 toe Algerië uiteindelik van Frankryk onafhanklik geword het. Na intense sielewroeging, het die meerderheid van die monnike by stemming besluit dat hulle sou aanbly al moes hulle dan hulle lewens inboet. In 1969 het hulle inderdaad vir hulle besluit met hulle lewens betaal.

Dit is nie die oogmerk van hierdie artikel om te probeer oordeel of hulle besluit reg of verkeerd was nie. Feit is dat hulle oortuig was van hulle roeping en plig en dat hulle bereid was om ter wille daarvan te sterf.

Die dood van die monnike was nog nie die einde van hulle verhaal nie. Hulle wedervaringe was al erg genoeg, maar daar was ook nog ‘n nadraai. Dit bring ons dan by wat ons kan noem, die nare nadraai.

Sommige van die monnike het voor hulle vertrek na die Tibhirine-klooster in die Atlasgebergte in ‘n buurt (La Guillotière) van die stad Lyon gewoon en gewerk. Een van hulle het hom as geneesheer aan die universiteit van Lyon bekwaam. Hierdie feite het die kerkowerhede van Lyon laat besluit om ná die moord op die monnike ‘n groep van sewe standbeelde (deur die beeldhouer Anne Deltour) op ‘n openbare plein in die buurt La Guillotière te plaas ter herinnering aan die monnike wat voor hul vertrek na Tibhirine daar gewoon het.

Heel gou was die aangeleentheid in politiek korrekte walglikheid gehul. Die buurt la Guillotière is naamlik geleë in ‘n gebied met ‘n groot Algerynse bevolking en daar moes natuurlik ten alle koste en in belang van politieke korrektheid verhoed word dat die Algeryne se “gevoelens” seergemaak word. Vergeet maar van die gevoelens van Christene wat reeds sedert die tweede eeu in Lyon teenwoordig is.

Spoedig was almal op die politiek korrekte wa: Die kerk, die burgemeester, die Algerynse Konsulaat, noem maar op.

Die gevolg was dat die standbeelde van plek na plek geskuif is totdat dit uiteindelik in ‘n kerkkompleks buite sig van die algemene publiek beland het waar dit aan niemand en bowenal nie aan Moslem immigrante aanstoot kon gee nie. In ‘n stadium is die “probleem” van die staanplek vir die beelde oor en weer verwys van die burgemeester na die kardinaal en weer terug, so eg op die ou Kajafas-na-Pilatus-patroon.

Onder die redes wat vir die verskuiwings aangevoer is, was huigelagtighede soos dat daar ‘n gevaar was dat die beelde onthoof sou word soos met die monnikke gebeur het. Die burgemeester het aangevoer dat by een van die posisies waar die beelde geplaas moes word, dit skade sou aanrig aan die bome op die perseel.

Die “Christengemeenskap” het ook geen beswaar aangeteken oor die verskuiwing van die beeldegroep nie ten einde hulle Moslembroers nie te ontstig nie. Die Biskop van Oran in Algerië het die kroon gespan met die standpunt dat die plasing van die beelde as ‘n “provokasie” deur die Algerynse owerheid gesien sou word. In die jongste poging om die beelde gevestig te kry, is aangevoer dat die datum sou bots met die Algerynse onanfhanklikheidsvierings!

Die groot ironie in die aangeleentheid is dat die monnikke, met groot agting, dankbaarheid en liefde bejeën is deur die Algerynse gemeenskap van Tibhirine waaronder hulle gewerk het. Die soort werk wat hulle gedoen het, was meesal gerig op die gesondheidswelsyn van die gemeenskap, maar hulle het ook gehelp met landbou en voedselproduksie. Daar was geen doelbewuste poging van die monnikke om Moslems na die Christelike geloof oor te haal nie (asof dit ‘n sonde sou wees) en die mediese en ander hulp is sonder aansien des persoons aan alle lede van die gemeenskap, insluitend die verskillende strydende groepe, verleen.

Nog ‘n wrange ironie is dat geen Christelike bouwerk of ander sigbare teken van Christelike teenwoordigheid in Moslemlande geduld word nie. Die klooster by Tibhirine was ‘n soort uitsondering aangesien dit voor die onafhanklikheid van Algerië reeds bestaan het. Daarenteen staan daar tien moskees in Lyon, benewens ‘n menigte ander Moslem-instellings. ‘n Salafistiese moskee staan trouens ‘n klipgooi van die plek waar die beelde in La Guillotière opgerig sou word. Volgens statistieke was daar in 2012 ‘n totaal van 2 449 moskees in Frankryk en daar word nou beplan om die getal te verdubbel. Desnieteenstaande word die oprigting van sewe beelde van Christenmartelare as ‘n “provokasie” beskou!

Die moord op die monnikke is nooit beslissend opgeklaar nie. Aanvanklik is gemeen dat dit die werk was van ‘n Moslem-ekstremistegroep, maar mettertyd het ‘n vermoede ontstaan dat die Algerynse geheimediens betrokke was. (Waar daar iets onderduims en smerigs iewers in die wêreld gebeur, is daar altyd ‘n goeie kans dat ‘n geheimediens betrokke is). Een van die redes waarom daar vermoed word dat die Algerynse geheimediens betrokke was, is die feit dat die Algerynse owerhede sedert die moord alle pogings om die aangeleentheid te ondersoek, stelselmatig ondergrawe en bemoeilik. Die aanleiding tot die moord was waarskynlik juis dat die monnike hulp aan almal verleen het, dus asook aan faksies waarmee die Algerynse regering oorhoops was.

In die nag van 27 Maart 1969 daag ‘n geheimsinnige groep gewapendes by die klooster by Tibhirine op en begin die monnike aan te keer. Twee van hulle slaag daarin om te ontsnap, maar sewe ander word afgemarsjeer die berge in en is nooit weer lewend gesien nie. Op 30 Mei word hulle liggaamlose koppe langs ‘n pad in Algerië gevind.

‘n Meer skrille kontras as dié tussen die standvastigheid en moed van die monnike van Tibhirine wat hulle lewens ter wille van hulle geloofsoortuigings op die spel geplaas het en die lafhartige ruggraatloosheid van die stadsvaders van Lyon, wat hulle doodskrik vir ‘n Algerynse konsul, is moeilik voor te stel.

Aan die onbekende vriend wat my attent gemaak het op die twisgeskil oor die beelde het ek min of meer soos volg geantwoord :

«Ek het onlangs weer die rolprent, Van mense en gode gesien en is opnuut diep ontroer deur die suiwer skoonheid en opregte menslikheid daarvan. Dit is onvoorstelbaar dat iemand die geringe eerbetuiging wat die beelde moes bied aan hierdie edel en eenvoudige wesens van hulle wil weerhou. Hoe die oprigting van sewe beelde die Algerynse bevolking kon affronteer, is onverstaanbaar in die lig daarvan dat hierdie monnike deur die Algerynse gemeenskap aan wie hulle naastediens gelewer het, nie net aanvaar is nie, maar met liefde bejeën is. Op ‘n tydstip dat alles wat Frankryk in die verlede verkeerd sou gedoen het, daagliks in herinnering geroep word, hoop ons dat hierdie ware skande vir altyd op die kollektiewe geheue van die Franse gegrafeer sal bly.»

Lesers mag vra wat dit alles met ons te make het. Wat dit met ons te make het, is dat dit deel is van die groot skema om die wit ras en die Westerse kultuur en godsdiens van die aardbol te verwyder. Ons in Suid-Afrika is nie die enigste wat hieraan blootgestel is nie. Dat die Westerse mens so fanaties aan hierdie selfvernietigingsveltog meedoen, soos die verhaal van die monnike van Tibhrine treffend illustreer, bly steeds ‘n raaisel waarop ons geen afdoende antwoord het nie. Een verklaring is dat die Franse bv. groot geld verdien uit wapenverkope, veral aan Moslemlande en dus niks wil doen wat die Moslemlande mag ontstel nie. Maar meer nog is dit miskien omdat ons beskawing as geheel oud en moeg en dekadent geword het – ‘n ou sterwende beskawing wat in sy doodsnikke darem vir oulaas nog ‘n bietjie wins wil maak.

Dan Roodt: Rasseoorlog woed van Dallas tot Pretoria

Ná die swartmagsluipskutter Micah Johnson vyf blanke polisiemanne in Dallas doodgeskiet het, het die rassespanning wêreldwyd verhoog. Volgens die polisiehoof van Dallas, David O. Brown, het Johnson het aan polisie gesê dat hy “onsteld is oor witmense. Die verdagte het verklaar dat hy witmense wil doodmaak, veral wit polisiebeamptes.”

In Suid-Afrika was daar al vele sulke voorvalle van swart moordenaars wat blankes doodgemaak en die ras van hul slagoffer as motivering vir hul misdaad aangedui het. William Kekana, die 20-jarige swartman wat die hele Rawstone-gesin in Pretoria in 2003 vermoor het, waaronder die een jaar oue baba Kayla, het ook gesê dat hy hulle gedood het “omdat hulle blankes was”. Toe ek in my rubriek in die Sondagkoerant Rapport destyds daaroor wou skryf, het Tim du Plessis geweier om dit te publiseer en my dienste as rubriekskrywer beëindig, in ‘n tipiese reaksie van linkse sensuur en onverdraagsaamheid. Daarna het Leopold Scholtz, Max du Preez, Piet Croucamp, Marlene van Niekerk en ander my jare lank vervolg omdat ek glo ‘n “rassis” was, bloot omdat ek die aandag gevestig het op dié nuwe verskynsel: dat swartes blankes begin doodmaak op grond van ‘n rassebewussyn.

In die hof het William Kekana “apartheid” aangevoer as verskoning vir sy moorde. Hierna het die vroueregter, Monica Leeuw, aan hom gevra:

“Het jy gesê dat jy ‘n blanke dame vermoor en verkrag het, asook haar kind doodgemaak het, vanweë apartheid?”

Hierna het Kekana geantwoord:

“Wel, nadat die ou dame (Rawstone) haar selfoon in die motor geantwoord het, is sy geskiet. Daarna het ons alles gedoen wat ons gedoen het omdat hulle wit was.”

The Star het die volgende dag ‘n voorbladberig daaroor geplaas met die titel:

“I killed them because they were white.”

Toe die Berlynse Muur in 1989 afgebreek is en Oos-Europese kommunisme in duie gestort het, het vele meningskrywers en historici gedink dat dit “die einde van die geskiedenis” was en dat die links-regs-konflik van die afgelope twee eeue sedert die Franse Revolusie iets van die verlede was. Daar sou voortaan net ‘n wêreld bestaan wat uit skakeringe van Regs bestaan, van hoofstroomkonserwatisme en liberale demokrasie tot nasionalisme, met slegs gematigde Europese sosialiste en Amerikaanse liberale aan die linkerkant van die politieke sentrum.

Hoe het ons ons nie misgis nie! Want in die plek van die ou revolusionêre marxisme-leninisme of maoïsme het nou ‘n “nuwe Links” gekom: rasgedrewe, radikaal en antiwit. Die marxiste-leniniste het in die naam van “klas” gemoor; die nuwe multikulturele Links dood in die naam van ras.

In Suid-Afrika het ons die revolusionêre politieke party, die EFF, wat openlik teen blankes uitvaar en al hul eiendom wil konfiskeer. Trouens, dit is deel van die party se verkiesingsmanifes dat blankes nie meer grond moet besit nie. Onlangs het die partyleier, Julius Malema, wat ‘n rooi, kwasi-militêre uniform dra, gesê dat “blanke kinders ondergeskik aan swart kinders moet wees”.

By die links-liberale Johannesburgse dagblad Beeld bestaan daar aanhangers van die swart nasionalistiese revolusionêr, Frantz Fanon. Omdat Media24-joernaliste gewoonlik nie baie slim is nie, lees hulle geen boeke nie, ook nie die geskrifte van hul ideologiese profete nie. Onlangs sien ek toevallig ‘n TV-gesprek tussen Bettie Kemp en Pieter du Toit, die “nasionale nuushoof & politieke redakteur: Netwerk24” waarin hy na Fanon verwys het as iemand “wat gelykheid tussen wit en swart wil sien”. Dis nou al ‘n paar dekades sedert ek as student Fanon se boek Les damnés de la terre in Nederlandse vertaling as De verworpenen der aarde by Boekhandel De Jong in Braamfontein gekoop en gelees het, maar nêrens kan ek onthou dat Fanon ooit so ‘n stelling gemaak het nie. Nog minder sou dit as ‘n opsomming van Fanon se radikale antiwit filosofie kon deurgaan.

As ‘n mens “Fanonisme” in ‘n neutedop sou moes opsom, veral soos dit in “De verworepenen der aarde” na vore kom, berus dit op die beginsel dat “die koloniale blanke wêreld deur swart of gekleurde geweld gereinig sal word”. Onder die “koloniale blanke wêreld” kan ons ook die totale Westerse kultuur verstaan. Hoewel Fanon deur Karl Marx beïnvloed is en ook deur die kommunistiese uitgewer in Frankryk, François Maspero, uitgegee is, is hy veel radikaler as Karl Marx. Die vader van kommunisme wou net die ekonomiese stelsel op aarde verander; onderliggend aan Fanon se denke is ‘n soort “totale transformasie” wat alle aspekte van ons bestaan (ekonomie, politieke, kultuur, selfs biologie en ras) raak. Die middel daartoe is geweld, wat ‘n mens selfs terreur sou kon noem:

“Wat is dit geweld dan in werkelijkheid? Dit hebben we gezien; het is het feit dat de gekoloniseerde massa’s intuïtief aanvoelen dat hun bevrijding zich moet, zich alleen kan voltrekken door geweld.” (De verworpenen der aarde, in Nederlands vertaal deur Han Meyer, Bruna Boeken, 1973, bl. 54.)

Verder op dieselfde bladsy praat Fanon van “geweld wat die programpunt van ‘n politieke party kan vorm”.

Op die stadium toe die ANC-SAKP ‘n terreurorganisasie was, was blinde geweld en terreur teen blankes en swart “verraaiers” wat met blankes saamwerk, eintlik die enigste idee wat die party bymekaar gehou het, dit is nou afgesien van Joe Slovo, Ronnie Kasrils en ander se trogloditiese marxisme.

Volgens verskeie berigte, onder andere in die New York Times, is Micah Johnson geïnspireer deur swartmagbewegings soos die Black Panthers. Hy het ook die rooi, swart en groen Pan-Afrikaanse vlag op sy Facebookblad vertoon. Daardie kleure is natuurlik in die “nuwe” Suid-Afrikaanse vlag opgeneem, sodat ons nasionale vlag vandag in wese ‘n swartmagvlag is.

Elders op Facebook het die Black Power Political Organisation ná die skietery in Dallas die volgende boodskap geplaas:

Black Power Political Organization BPPO Sniper assassins in Dallas

Die hoofstroommedia en die universiteite is oral in die Westerse wêreld deur Links gekoloniseer. Ná 1989 het almal van hulle van “klas” na “ras” oorgeskakel en “rassisme” (dit wil sê polities onkorrekte houdings of gedrag by blankes, swartes mag maak soos hulle wil) word as die grootste euwel beskou wat daagliks “beveg” moet word.

‘n Mens kan sê dat Links, wat ten spyte van Donald Trump, Marine Le Pen, Geert Wilders en Brexit, steeds oorheers, se obsessie oor ras ‘n nuwe “verdeel-en-heers”-strategie verteenwoordig. In die VSA baklei die blanke meerderheid en swart of Hispanistiese minderhede onderling; in Suid-Afrika is dit die swart meerderheid wat as rassemassa teen die blanke minderheid gemonster word.

Bokant hierdie rasseburgeroorlog wat daagliks in die media aangehits word, troon die fameuse “een persent”, met miljardêrs soos George Soros (VSA) of Nathie Kirsh (Suid-Afrika), wat politieke bewegings en partye befonds en sodoende die “winde van verandering” in hul rigting laat waai. Na bewering befonds George Soros die BLM-beweging (Black Lives Matter) in die VSA wat gedurig op die aanval is oor Amerikaanse polisiegeweld teen swartes. Dat Amerikaanse swartes, al is hulle net dertien persent van die bevolking vir ongeveer die helfte van alle geweldsmisdaad verantwoordelik is, word natuurlik deur BLM en die media verswyg.

Die (swart) polisiehoof van El Paso het so pas Black Lives Matter as ‘n “radikale haatgroep” beskryf en meen dat “die gevolge van Dallas te wyte is aan hul pogings (om swartes op te sweep)”:

Kirsh, wat in Potchefstroom gebore is, maar wat deesdae ‘n burger van Swaziland is wat maatskappye in belastingvrye eilande en state bedryf, het reeds vir Mamphela Ramphele en Julius Malema befonds.

Die lys van politieke groeperings en individue wat deur George Soros se Open Society Foundation gefinansier word, is te lank om op te noem, waaronder Black Lives Matter en die “kleurrevolusies” in Oos-Europa.

Assata Shakur se naam is ook oor die afgelope paar dae genoem, na aanleiding van die skietery in Dallas. Sy is ‘n voormalige lid van die Black Panther Party en die Black Liberation Army wat ‘n polisieman van die deelstaat New Jersey, Werner Foerster, doodgeskiet het. Sy word steeds as ‘n voortvlugtige in die VSA gesoek en het ‘n tyd lank in Kuba geskuil. Gerugte wil hê dat sy haar tans in Suid-Afrika bevind en die Media24-koerant, City Press, het reeds van haar artikels gepubliseer waarin sy antiwit gevoelens aanhits: Listen up! The European is not your friend. Toe ek by die Persombudsman daaroor beswaar maak, is ek deur City Press geleentheid gegun om daarop te antwoord.

Laat dit insink: Ek as Afrikaanse skrywer mag nie in die blaaie van Media24-koerante skryf nie, of slegs by uitsondering en onder druk van die Persombudsman, maar ‘n voortvlugtige swart terroris soos Assata Shakur, gebore JoAnne Deborah Byron, mag wel.

Soos wat polarisering tussen rasse- en etniese groepe in die VSA, Suid-Afrika en Europa toeneem, gaan die rasseoorlog ‘n werklikheid word. Plaasmoorde en huisaanvalle in Suid-Afrika is deel daarvan.

Micah Johson se aanval op die blanke polisiemanne van Dallas verteenwoordig ‘n verhewiging van die rasseoorlog wat van Links aangeblaas word met begrippe soos “blanke bevoordeling”, “blanke rassisme” en “blanke heerssug” wat volgens Fanon en ander linkse denkers slegs deur naakte swart geweld besweer kan word.

In die VSA blameer Barack Obama en Hillary Clinton reeds die polisie vir die toenemende swart geweld en terreur, net soos wat plaasmoorde en huisaanvalle op blankes in Suid-Afrika aan “die oorblyfsels van apartheid” of “blanke rassisme” toegeskryf word. Op Twitter het mev. Clinton soos volg op die swartmagaanval in Dallas gereageer:

White Americans need to do a better job of listening when African Americans talk about the seen and unseen barriers you face every day.

— Hillary Clinton (@HillaryClinton) July 8, 2016

Links het hul sentrale begrip van klasserevolusie vir die rasserevolusie verruil. Daarom kan ons verwag dat terreur nie net deur radikale Moslems gepleeg gaan word nie, maar ook deur swart nasionaliste. Die media met hul meesterverhaal van blanke rassisme en swart lyding skep die teelaarde daarvoor.

Leon Lemmer: Jack Donovan oor die blanke stam

In 1981 is David Harrison se The white tribe of Africa (University of California Press, 307p) gepubliseer. Dit handel oor die blanke bevolking van Suid-Afrika en die benadering is spesifiek uit die oogpunt van die Boere, oftewel Afrikaners. ‘n Mens ken in die eerste plek jou gesin en (bloed)familie; die huidiges en ook jou voorgeslag(te). Daar is ‘n natuurlike aanvoeling vir die onderskeid tussen diegene wat etnies en kultureel aan jou verwant is en dié wat dit nie is nie. Daar is mense wat emosioneel en andersins na aan jou is en ander wat verder van jou is. Party is so ver dat hulle afwesigheid of onbekendheid jou nie raak nie. Dít is die ons/hulle-onderskeid* wat deesdae as boos afgemaak word deur diegene wat ons probeer wysmaak dat die mensdom een groot familie is; ‘n familie wat glo eerder uitmunt in eendersheid as verskille en wat daarom tot gelykheid gedwing moet word om beweerde onreg uit te skakel. Die ironie is: Daardie mense wat so vreemd is dat hulle afwesigheid jou nie aangaan nie, se teenwoordigheid/aanwesigheid kan as steurend ervaar word; des te meer as dit burokraties opgedring word. Hoe meer dit opgedring word, hoe dieper dit jou persoonlike ruimte binnedring, des te onaangenamer word dit. Dit is ‘n diepe menslike reaksie, wat wedersyds kan wees.

[* Beterweter Max du Preez skryf: “Daar is nie ‘n ‘hulle’ nie” (Die Burger, 21 Mei, p 15). Dus, dit is ons wat universiteitseiendom beskadig, boere se grond onteien, korrup is, ens. In werklikheid hang Du Preez ‘n radikale Max/hulle-onderskeid aan: Hulle (ander wittes) moet luister en hulle bekke hou; nie Max nie. Hulle (ander wittes) moet tussen die swartes gaan woon; nie Max nie, ens. Jack Donovan (2016-bron hier onder, Kindle 727) skryf: “The American government is a ‘them’, not a ‘we’.” Afrikaners kan seker dieselfde van die ANC-regering sê.]

Stamme word soms met primitiwiteit geassosieer. Stamverwantskap kan dan as onbeskaaf, as agter die klip, afgemaak word. Groepassosiasies kan die vorm van bendes aanneem, wat eweneens negatiewe assosiasies oproep. Groepassosiasies kan ook herinner aan geheime verenigings of geslote organisasies waartoe net ingelyfdes toegang het, soos die Vrymesselaars. Primitiwiteit kan voorts as heidens/paganisties getakseer word. Primitiwiteit kan ook vertolk word as ‘n opset waarin mans oorheers en vroueregte vertrap word. Aan die ander kant, as ‘n bepaalde geslag (mans of vroue of alles tussenin) ten koste van die ander gepropageer word, kan dit lei tot die verheerliking van bv homoseksualiteit of militante feminisme. My bedoeling is om al hierdie uiterstes te vermy en net positiewe oogmerke na te jaag.

Die krisis waarin manlikheid verkeer, is by my tuisgebring in literatuur oor Skandinawië, waarin vervroulikte manssoldate met haarnette veroordeel en die versugting deur vroue uitgespreek is dat hulle gerus meer van die kenmerke van hulle strydlustige Viking-voorouers kon behou het. In hierdie verband is daar bv die boek van Liam Gooding, How to become a modern Viking: A man’s guide to unleashing the warrior within (2016, 230p; Amazon Kindle $10,02). Maar manlikheid kan skeefgetrek word sodat dit vroue uitsluit en as homoseksualiteit vergestalt word, soos Jack Malebranche uitwys in sy Androphilia: Rejecting the gay identity, reclaiming masculinity (2012, 252p; Amazon Kindle $6,83), wat deur Jack Donovan heruitgegee is. Simon Sheppard se boek, All about women: What big sister doesn’t want you to know (2015, 69p; Amazon Kindle $3,42), met ‘n voorwoord deur Jack Donovan, handel oor hoe vroue teenoor mans georiënteerd behoort te wees sodat manlikheid tot sy reg kom. Nathan F Miller en Jack Donovan se boek, Blood brotherhood and other rites of male alliance (2011, 244p; Amazon Kindle $6,83), handel oor die soort rituele en mites waarvan ek probeer wegstuur.

Dit is duidelik dat Donovan met manlike geslagtelikheid gepreokkupeer is. Vrouelesers moet asseblief poog om hulle nie van stryk te laat bring omdat Donovan deurgaans net mans aanspreek en feitlik net na mans verwys nie. Daar is heelwat in sy boeke waarvan met vrug kennis geneem kan word. Donovan erken bv “The function of women has always been to unify the tribe from within, to nurture positive relationships” (2016-bron hier onder, Kindle 484). Hy het veral bekendheid met sy boek, The way of men (2012, 192p; Amazon Kindle $6,83), verwerf. Manlikheid verkeer in ‘n krisis, onder meer weens pogings om geslagsverskille, soos ander verskille, by mense sover moontlik te ontken. Hy wil manlikheid weer eerbaar maak. David Benatar, ‘n filosoof aan die Universiteit Kaapstad, oor wie se politiek ek my gunstig uitgelaat het (Praag 3.10.2015), het ‘n boek oor die weerslag van feminisme gepubliseer: The second sexism: Discrimination against men and boys (2012, 305p; Amazon Kindle $20,96). Benatar se boek was uiters nodig, want dit is oorbekend dat die ANC-regering blatant teen blankes en veral blanke mans diskrimineer. Die ANC maak hom dus aan sowel rasse- as geslagsdiskriminasie skuldig.

Jack Donovan het sy baie suksesvolle 2012-boek onlangs opgevolg met die publikasie van Becoming a barbarian (Milwaukie, Oregon: Dissonant Hum, 2016, 107p; Amazon Kindle $6,83) waarin hy waarsku teen modestrominge wat modernisering te ver dryf. Dit is oor hierdie boek wat ek hier skryf, maar dan met inagname van al die voorbehoude wat ek in die derde paragraaf hier bo genoem het. Ek poog om die plaaslike blankes te mobiliseer teen die bose magte wat hulle wil onderploeg. Dit gaan vir my by uitstek om die behoud en heil van alle Afrikaners en die uitbouing van hulle kultuur, wat uiteraard Afrikaans insluit. In hierdie rubriek is die fokus op mans, maar sonder om vroue uit te sluit. Afrikanervroue het immers gehelp om die voorlaaiers te laai waarmee die Boere geskiet het en die vroue wou voortveg toe baie van die mans in die Anglo-Boere-oorlog wou oorgee. Ons moet nie die Maxiste glo wat gebied dat ons deesdae moet oorgee en geen weerstand moet bied nie. Max du Preez sit met ‘n Engelse vrou en ‘n kind in ‘n Engelse skool. Hy is eintlik die teenoorgestelde van ‘n Afrikaner. Die feit dat hy onlangs ‘n akademies waardelose eredoktorsgraad vir (om dit sag te stel) twakpraat en -skryf ontvang het, verander niks hieraan nie. Dit dien eerder as bevestiging van sy onredbare linksheid.

Die barbaarsheid waarna in Donovan se boektitel verwys word, word soos volg verduidelik: “Today, all good, modern, civilized men living in the Western world are all taught to be good global citizens whose racial, cultural and religious loyalties must always be subordinate to a broader and more inclusive commitment to the human race. To say that you care about one group of people more than others is a moral sin in the modern world. It is considered uncivilized – barbaric. And yet, to become the kind of man who can join or start a tribe, that is exactly what you have to be willing to do” (Kindle 48).

Die ons/hulle-onderskeid is ‘n onontkombare werklikheid. “To say that you love every man as your brother is not only a lie, but a resignation to impotence and a forfeiture of manhood” (108). “The love of a man who loves everyone and anyone is spread so thin it is weak and meaningless, but the love of man who discriminates is concentrated, powerful and profound. It gives him direction and purpose” (912). Vir Donovan gaan dit om sosiale of kollektiewe identiteit, dus om kultureel aan ‘n bepaalde groep te behoort; ‘n geval van “belonging” (129). “Identity is a rootedness that provides a rationale for action” (162). “A man who has earned his place in a group of men knows who he is … His personal identity is located within and relates to his social identity” (153). “An identity that can be easily shrugged off or replaced, or which can coexist with competing or conflicting identities fails to stabilize the self-image” (153).

Iets betreffende die plaaslike bruin elite het my tydens die onlangse hewige stryd om die behoud van universitêre Afrikaans sterk opgeval. Die bruines is ‘n tussengroep, nóg wit, nóg swart, met lede wat van swart tot wit strek. Tydens apartheid het hulle gesê/geëis dat hulle as wit (of soos wittes) aanvaar moet word. Sedert 1990/1994 wil hulle swart wees en noem hulle hulleself eerder swart as bruin. (In werklikheid is blankwees myns insiens egter deurgaans die norm waarna bruines heimelik bly strewe; vandaar hulle duidelike voorkeur vir ligte velpigmentasie.) Die klassifikasie wat bruines voorheen begeer het (wit) of wat hulle tans aan hulleself toedig (swart), het selfbevoordeling ten doel; nie bruin identiteitsbevestiging (in soverre so iets moontlik is) nie. Daar word dikwels beweer dat wittes en bruines dieselfde kultuur deel, maar daar is bv Afrikaans-, Kaaps- en Engelssprekende bruines en ook Moslembruines.

In die genoemde taalstryd het ‘n kultuurverskil tussen Afrikaanssprekende wittes en bruines duidelik geblyk en wel betreffende ‘n kernaspek van Afrikaneridentiteit, te wete Afrikaans. As ons verloopte Afrikaners buite rekening laat, kan gesê word dat Afrikaans die kulturele kern van Afrikaners is; dus dat Afrikaans iets is wat onlosmaaklik deel van Afrikaners is. Dit is feitlik net Afrikaners wat hulle in die huidige taalstryd aan die kant van Afrikaans geskaar het. By die bruin elite was dit heeltemal anders gesteld. Feitlik sonder uitsondering het hulle óf verengelsing gesteun, dus geblyk anti-Afrikaans te wees, óf geswyg, dus nie werklik begaan oor Afrikaans gewees nie. Dit beteken dat Afrikaans, soos etnisiteit/velkleur (van wit tot swart of eers wit en nou swart wil wees), nie ‘n kerndeel van bruin identiteit is nie maar eerder iets “easily shrugged off or replaced” (voorlaaste paragraaf hier bo) is.

Wat ek interessant vind, is dat daar ‘n soortgelyke skynidentiteits- of -etniese groep in Amerika is, naamlik die Hispaniste/”Hispanics” of Latynse Amerikaners/”Latinos” (bv Meksikane/Chicano’s en Puerto Ricane). In Amerika is die blankes die meerderheidsgroep en daarnaas word veral die volgende etniese minderheidsgroepe amptelik erken: swartes, Hispaniste, Indiane en Asiate. Die lede van die Hispaniste strek egter van blank tot swart, al word hulle in propaganda as bruin of brons geëtiketteer. Soos die Suid-Afrikaanse bruines het hulle aanvanklik daarop aangedring om as blankes geklassifiseer te word. Sedert die jare sestig word swartes as minderheidsgroep egter so uitermate bevoordeel dat die Hispaniste ter selfbevoordeling hulle aspirasie om blank te wil wees, laat vaar het. Deesdae geniet hulle as minderheidsgroep grootliks dieselfde buitensporige bevoordeling as swartes. By die Hispaniste (soos by Suid-Afrika se bruines) is daar nie absolute taalidentiteit nie. Die meerderheid is die koloniale taal Spaans magtig, maar ander verkies Engels terwyl veral dié van Brasiliaanse oorsprong Portugees magtig is. Vir meer inligting is daar boeke soos G Cristna Mora, Making Hispanics: How activists, bureaucrats and media constructed a new American (University of Chicago Press, 2014, 252p; Amazon Kindle $17,24) en Ann Twinam, Purchasing whiteness: Pardos, Mulattos and the quest for social mobility in Spanish Indies (Stanford University Press, 2015, 554p; Amazon Kindle $15,72).

Terug by Donovan. Dit is wanneer ‘n etnies-kulturele groep hom in ‘n groter konteks, bv as ‘n minderheidsgroep in ‘n land, bevind dat aanslae op sy identiteit gemaak word. “It is in the interest of Empire [die veronderstelde wêreldryk] to discourage exclusive identity, tribalism and … nationalism” (171). Daar is deesdae die neiging om verskille by mense sover moontlik te ontken en almal aan ‘n gelyk- en selfs eendersmakingsproses te onderwerp. “Racial identity, religious identity, nationalism and even sexual identity are becoming increasingly taboo” (179). Dit kom neer op die ontkenning of ten minste afskaling van multikulturaliteit en diversiteit.

Alle mense word as “citizens of the world” geag … “everone is supposed to be their people” (187). Die ganse mensdom word tot ‘n utopiese familie gewens. “Good, modern, civilized men are expected to care about all of humanity. They are supposed to care about everyone’s happiness and protect everyone from suffering and injustice” (187). Dit is die teelaarde van allerhande “menseregte”. Van almal word verwag om sodanige regte, dikwels verskans in wetgewing, te eerbiedig. Dit is in so ‘n opset dat Ayn Rand (1905-1982) gerebelleer en eerder vrywillige altruïsme bepleit het (Praag 23.01.2016). Peter Schwartz het hierdie onderwerp deeglik ontleed in sy boek, In defence of selfishness: Why the code of self-sacrifice is unjust and destructive (New York: St Martin’s Press, 2015, 256p; Amazon Kindle $12,99).

Donovan beveel aan: “Choosing to care completely for a few and refusing to care at all for the many” (641). “That starving kid in Africa with flies on his eyes is still a stranger in some foreign shithole you’ll never go to. He’s not your responsibility, and the only reason you even know about him is because some group of people who would rather help exotic strangers than their own neighbors want you to give them money to continue their elaborate, self-gratifying social display of moral purity … You are not their people. You’re an outsider, and they don’t care if you live or die. You shouldn’t care if they live or die either” (912). “This is not hate. This is selective love, and practiced indifference” (937). “Universalist morality is the hypocritical creed of the Empire, so any alternative morality will necessarily be labeled ‘barbaric’ by the mainstream. It may be ‘barbaric’ to say that some people are more important to me than others, but it is far more honest than pretending I care about everyone equally” (952).

Van suksesvolle mense en by uitstek van blankes word so buitensporig baie ubuntu/medemenslikheid verwag (dus daar word van hulle vereis om so baie mense gelukkig te maak en te hou) dat hulle eie lewens in ongelukkigheid verval. “The … [John] Lennon-ist pipe dream that the whole ‘world should live as one’, [is] so burdened by their inherited white guilt that they’ll put anyone and everyone else’s interests before their own … moral universalism – often persersely called ‘humanism’ – has become a secular catechism of self-denial and spiritual surrender … universalists flail and torment themselves for even having improper or unkind thoughts about their fellow human beings. And like inquisitors, their righteousness drives them to rout or ruin any heretic who dares to speak his sinful thoughts aloud” (253). Dit is George Orwell se “Thought Police” van 1984 in aksie en verduidelik waarom mense nie meer waag om swartes te kritiseer nie.

“Negative information about immigrants and [American] minority groups is covered up by egalitarians or so legally perilous to talk about in some parts of the West that the polite and well-meaning nation of Sweden has become known as the rape capital of Europe. Instead of dealing with the problem, the Swedes obscure and talk around it and many have simply accepted it as the ‘new normal'” (263). “Western men are supposed to ignore all negative information about other ‘underprivileged’ groups and behave as if everything is fine whether it is or not. They are expected to let other groups do whatever they want and smile and pretend everything is getting better. Anyone from any group can move to their neighbourhoods, and if crime and graffiti and property damage increase, then good, modern, civilized Western men are supposed to make up some abstract and conveniently impossible to prove rationale for why it is happening instead of holding the group in question accountable. Anyone from any group – but usually self-hating white intellectuals and professors … – can slander the ancestors of white men and rewrite their history and all good, modern, civilized white men are supposed to agree and apologize and beg for forgiveness. Even rape is reduced to an economic exchange, where the rapist is excused because of his poverty” (290).

Donovan het dit teen “the all-inclusive, culture-erasing universalism that is epidemic in the West and spreading virulently across the globe” (406). Dít is die “culture of cultural erasure” (402). “We are told to accept the unacceptable, to condemn religions that condemn, to share cultures with everyone as if they belong to no one, to deny all racial affinity, to pretend that men and women are interchangeable” (413). “Passionate moral condemnation and public shaming are now reserved for racists, sexists, religious ‘extremists’ and all of the phobes: homophobes, xenophobes, transphobes, Islamophobes and anyone else who limits or excludes or defines by separating or distinguishing” (437). In werklikheid hét mense egte “national, ethnic, religious, racial and sexual identities” (566). “Identity requires you to be someone, and not just anyone” (835).

Aan die einde van sy boek laat Donovan geen twyfel daaroor nie dat “my ‘we'” niks anders beteken nie as “my people” (1555). “Eventually everything is about tribe and identity” (1564).

Dan Roodt: Roof Bezuidenhout se analogiedenke

Andries “Roof” Bezuidenhout skryf vandag op Netwerk24 dat swart nasionalisme dieselfde pad as Afrikanernasionalisme in Suid-Afrika gaan stap. Ek weet nie of dit net dom mense is en of dit deur Media24 voorgeskryf word nie, maar dié soort “analogiedenke” is op niks gegrond nie. In ‘n rubriek met die titel, “Swart woede begin nou eers” verwoord hy dit só:

As die huidige oplewing van swart nasionalisme in Suid-Afrika dieselfde pad volg as wat Afrikanernasionalisme van weleer gevolg het, kan ’n mens dalk ’n beter voorspelling maak van wat moontlik in die toekoms kan gebeur.

Dit beteken ook dat ons eers oor sowat vier dekades weer oor versoening sal kan praat.

Andries Bezuidenhout is ‘n kulturele marxis wat by Wits gestudeer het en daar in Boerehaat en radikalisme gebreinspoel is. Waarskynlik is hy te bang om te sê wat hy regtig dink, want dan sal Netwerk24 hul laaste lesers verloor. Soos Malema sal hy teen ons uitvaar dat ons swartes se grond gesteel het en dat ons net geweld en ondergang verdien.

Pleks van eerlik te wees en sy EFF-ideologie en marxisme te bely, vermaak hy ons met dié absurde analogie: Swartes maak soos Afrikaners.

Hy kon net sowel gesê het: Swartes maak soos Duitsers. Of Japannese of wie ook al. Dus as ons ‘n atoombom op Soweto sou gooi soos die Amerikaners op Hirosjima, sal die swartes begin Toyotas maak en die wêreldmotormark verower. Dalk nog soesji eet ook, hoewel sommiges soos Kenny Kunene eet mos reeds soesji, solank dit van dames se naakte lywe af is.

Engelse het ons plase, huise, kerke en skole afgebrand, toe bou ons nuwes, asook duisende skole, huise en klinieke vir swartes. Geen Afrikaner het, sover ek weet, nog ‘n swart skool afgebrand nie. Wat nog te sê ‘n Afrikaanse skool?! Net vanjaar in Limpopo het swartes al 25 skole afgebrand. Stel jou dit voor: bietjie petrol en ‘n vuurhoutjie, en siedaar!

Dis woede. Woede wat ons moet verstaan, sal Andries Bezuidenhout en sy mede-marxiste sê. Maar daar is niks aangaande swart woede om te verstaan nie: dit lyk altyd dieselfde, of dit nou Detroit 1967, Soweto 1976 of Vuwani 2016 is. Of mens kan dit probeer ontleed, maar dan moet jy van kinderlik sadistiese gedrag begin praat. En niemand gaan dáárdie ontleding plaas of vir ‘n proefskrif goedkeur nie. Dis mos nie polities korrek nie. En nie-PK is rassisties en as jy eers die R-woord sê, dan vlug almal vir hul lewens.

As swartes Toyotas of Volkswagens wou begin bou, sou hulle al begin het. Dus is daar geen analogie tussen die Afrikaan en die Japannees of die Duitser nie. Nog minder met die Afrikaner. Afrikanernasionalisme het oor ‘n taal, kultuur, selftrots, die ontdekking van ons landskap (Pierneef, Opperman, noem maar op) gegaan, nie oor wraak op die Engelse nie. Hoewel, dis ‘n swakheid sou ek sê: ons móés wraak op die Engelse geneem toe ons kon. Maar daardie kans is verspeel en nou is ons weer onder, heel onder, en aan die ontvangkant van Engelse wraak, swart wraak, kleurlingwraak, Indiërwraak, Jodewraak, noem maar op. Dis nog ‘n ironie: die mense wat vir ons die kwáádste is, die stedelike Joodse gemeenskappe in Johannesburg en Kaapstad, is ook die welvarendste. Hulle skel ons uit in hul ontwerpersklere terwyl hulle in hul koerantjie elke week spog met opskrifte soos “Jews hit Sunday Times rich list in force”.

Dieselfde geld die swart elite: hoe ryker hulle word, met ons belastinggeld en staatskontrakte, gratis aandele, ens., hoe meer haat hulle ons.

Andries Roof Bezuidenhout is net ‘n pion, ‘n buiksprekerpop wat die huidige elite se boodskap verkondig en om een of ander rede sien die elite die Afrikanermiddelklas as ‘n bedreiging vir hul mag. Want dalk sien die volk eendag deur hulle, dalk is dit hul grootste vrees…

Dan Roodt: Afrikaans gaan onder weens linksheid van Afrikaner-elite

In die verre verlede toe Beeld nog my briewe geplaas het, was daar ‘n polemiek tussen my en Willie Esterhuyse waarin hy die Afrikaanse taaldebat as “verslane bier” afgemaak het. Op 19 Februarie 2000 het Esterhuyse in sy wysheid geskryf:

“Maar op kultuur-politieke terrein sukkel ons om vordering met debat te maak. Die sogenaamde debat op hierdie terrein, soos die politieke debat onder Afrikaners, is van dieselfde gehalte as ‘n glas bier wat ‘n hele dag in die son gestaan het.

Een van die redes hiervoor is dat ons nog nie die slegte gewoontes van die verlede afgeleer het nie. Byvoorbeeld om van slegsê-tegnieke en skeltaal gebruik te maak en dit as polemiek voor te hou. En dan is daar een tegniek wat ons sedert die dae van apartheid nog nie ontgroei het nie: Verdagmaking.”

Uit hierdie woorde van Esterhuyse, ‘n lid van die (verloopte) Afrikaner-elite, spreek sy minagting vir Afrikaners en ons intellektuele vermoëns helder. Daarom het ek hom ‘n paar dae later op 24 Februarie 2000 met die volgende brief geantwoord:

Afrikaanse denkstorm wóéd

DAN ROODT, Dainfern, skryf:

‘n Mens kan nie anders as om te reageer op een van die mees arrogante en stiksienige artikels wat daar onlangs in Beeld verskyn het nie. Dit is die een onder die opskrif Warm en ou bier deur prof. Willie Esterhuyse wat iewers teen die Simonsberg vaskyk en onbewus is dat daar wel tans ‘n denkstorm in Afrikaans los is soos nog nooit tevore nie.

Die magdom artikels, briewe, konferensies, filosofiekafees, seminare, radiogesprekke, die bestaan van die filosofietydskrif Fragmente, LitNet en ander lewendige webwerwe waarin daar as ‘t ware koorsagtig gedink, geskryf, geargumenteer, gefilosofeer en gedebatteer word, vergelyk hy met “ ‘n glas bier wat ‘n hele dag in die son gestaan het”.

Spesifiek op kultuurpolitieke terrein, waar ons volgens hom “sukkel om vordering met debat te maak”, het mense soos Breyten Breytenbach, Ampie Coetzee, Van Zyl Slabbert, Hein Willemse, Z.B. du Toit, Heindrich Wyngaard, Danie Goosen, Johann Rossouw, Hermann Giliomee, Chris Louw, Deon Geldenhuys, Elirea Bornman, Clinton du Plessis, Joan Hambidge, Koos Kombuis, Peter Louw, Johann Lodewyk Marais, Juanita van Rensburg, Wimpie de Klerk, om maar enkeles te noem, reeds ‘n verskeidenheid insette tot die kultuurdebat gelewer waarin daar heftige meningsverskille bestaan.

Die idee van mense wat mekaar “warm broei en mekaar se ego’s masseer” of “merendeels met mekaar praat” is omtrent so vreemd aan hierdie debat soos goeie ekonomiese bestuur in Zimbabwe die afgelope twintig jaar.

Die ‘gehalte van die debat” mag benede prof. Esterhuyse se eie hoë peil wees, maar dan is dit heel aanvaarbaar vir die invloedrykste lewende filosoof, Jacques Derrida, wat reeds bygedra het tot Fragmente en in Januarie ‘n groepie Afrikaanse denkers in Parys verwelkom het vir ‘n gesprek rondom Heidegger.

Hierdie suurderige afwys van wat ‘n mens eietydse kultuurpolitieke denke in Afrikaans kan noem, sou miskien nog vir onsegbare mistiek kon deurgaan, en kon suggereer dat daar elders gróter woelings van die gees aan die gang was, maar Esterhuyse plaas sy hoop op die sakesektor waar ‘n “lewendige debat” sou plaasvind.

Tensy ons die advertensiespreuk “one nation one beer” as denke beskou, dink ek nie ‘n mens sou debat daar met ‘n mikroskoop kon vind nie.

Ons is al gewoond daaraan dat ekonome die rigting van die aandelebeurs of rentekoerse verkeerd voorspel, dat uitvoerende hoofbeamptes beslissings neem of hofsake voer waarin hul eie ego’s ‘n groter rol speel as enige logika, maar om sakelui as die voorste denkers van ons tyd aan te bied, is ‘n nuwe een.

Vele maatskappyhoofde weet nie eens hoe om ‘n strikdas te knoop nie, wat nog te sê enige Gordiaanse knope van ons samelewing te ontknoop.

By sommige nuutgestigte ondernemings in Johannesburg word daar ‘n verbod geplaas op die woord “bestuur”, omdat dit ‘n gestigmatiseerde term geword het en iets ouderwets en outokraties aandui.

Ek merk dat prof. Esterhuyse verbonde is aan ‘n “Bestuurskool” en dus ewe uit voeling is met die sakesektor as met die Afrikaanse kultuurdebat.

Wat verstommend is, is dat die Afrikaner-elite, waaronder die rubriekskrywers van Beeld, aanhou om hul omhelsing van linkse denke te verdedig deur op die “ou bier” of geyktheid van die argument vir Afrikaans te wys. Intussen is die (sogenaamd “regse”) argument vir Afrikaans en taalvryheid veel meer genuanseerd en intellektueel begrond as die linkse aandrang op Engels en eenvormigheid.

So pas hierdie week het Gerhard van Huyssteen ewe hard as Esterhuyse gekla oor al die artikels ten gunste van die Afrikaanse taalstryd in wat hy “koerante” noem. Blykbaar lees hy nie webblaaie nie, anders sou hy seker nóg moedeloser gewees het, veral as hy Leon Lemmer se uitgebreide reeks artikels oor Afrikaans aan die Universiteit van Stellenbosch sou gelees het. Van Huyssteen gebruik ‘n ander metafoor as Esterhuyse, nie “warm en ou bier” nie, maar “snuiwer as snuif”:

Snuiwer as snuif – só is die universiteitetaalkwessie al getrap. As ek ’n koerant oopslaan en nogmaals ’n analise, artikel, brief of rubriek sien, wil ek weemoedig in my hande ween.

Een van die cliché-besware van Suid-Afrikaanse Engelse teen Afrikaners en Afrikaans is dat ons “parogiaal” is; hulle behoort tot die Empaaier en ‘n universele kultuur, terwyl ons bloot Suid-Afrikaans en plaaslik is. Die Afrikaner-elite het bewustelik of onbewustelik dié beswaar oorgeneem, want in 2000 skryf Willie Esterhuyse in sy Beeld-rubriek:

“In die meeste gevalle behoort die “debatteerders” tot dieselfde kaste. Hulle broei mekaar warm en masseer mekaar se ego’s.”

In dieselfde trant meen Gerhard van Huyssteen in sy Beeld-rubriek vandeesweek:

“Ironie: ’n Groot deel van die huidige taaldebat word in Afrikaans gevoer. Al die slim praatjies en gewigtige argumente is dus in wese ontoeganklik vir die ander partye in die debat.

Ons praat onsself lekker warm.”

Ons weet nie wie “die ander partye in die debat” is nie. Vermoedelik is dit die EFF se “studentebevel” met sy #Afrikaansmustfall-veldtog. Die EFF stel nie belang om te debatteer oor die voortbestaan van Afrikaans nie; die taal moet eenvoudig voor die gebalde swartmagvuis verdwyn. ‘n Debat met die EFF sou neerkom op wat die Franse ‘n “dialoog van dowes” (dialogue de sourds) noem, ‘n gesprek tussen mense wat mekaar nie wil of kán hoor nie. Of dit in Engels of Afrikaans geskied, sou sekerlik geen verskil maak nie.

Ek weet nie in watter sin Van Huyssteen die woord “ironie” gebruik nie, maar sou dit nie soveel te meer ironies gewees het indien ons oor die ondergang van Afrikaans op Engels sou moes debatteer nie? Asof die invloed van Afrikaans so gering geraak het dat ons Engels nodig het om die taal te red, ‘n bietjie soos die Skotte en Walliesers in die Verenigde Koninkryk wat hul vurige nasionalisme meesal in Engels uitdruk omdat die meerderheid van hulle deesdae slegs Engels magtig is en hul moedertale verloor het.

In ‘n opvolgrubriek deur Barnard Beukman beaam hy Van Huyssteen (en Esterhuyse) se mening(s) dat “die taaldebat… uitgeput” is. Die bier is oud en warm, en ons is flou. Beukman gaan steek kers op by die bedenklike Britse leuenaar Tony Blair van “wapens-van-massavernietiging”-faam en die idee van ‘n “derde weg” uit die huidige taalbedeling. Soos dit vir my voorkom, lyk die “derde weg” na ‘n soort draadsittersposisie tussen die stryders vir Afrikaans en die stryders vir Engels. Dit herinner my aan die omie van die FAK wat destyds toe ons Parmalat geboikot het omdat hy Afrikaans van die jogurthouers afgehaal het, geen gelykberegtiging teenoor Engels nie, maar “net ‘n ou klein bietjie Afrikaans” bepleit het. En soos in die handel, sal die “ou klein bietjie Afrikaans” op universiteit al minder en minder word totdat daar uiteindelik niks van oor is nie.

Ook Van Huyssteen, wat hom elders vir ‘n groot kenner van Afrikaans uitgee, is geen taalstryder nie; hy neem bloot aan die taaldebat deel “soos ’n rugbyma wat Saterdag ná Saterdag op die paviljoen sit en brei terwyl sy haar kind se vertoning belangstellend oor die rand van haar bril volg…” Self voel hy hom nie betrokke nie. Amper soos Peter Blum se “rooinekke op Hermanus”

wat koel staan teenoor óns rumoer, kil-vreemd
– nie aanvoel wat óns bedoel, ín ons woel:
hartstog-verleerde, wrok-onbegrypende
sege-moeg, effens geaffronteerde
see-afkykers, agterland-afgekeerdes
wat hoegenaamd niks nie brandelik begeer.

Sekerlik staan die Afrikaner-elite – tans soos in die verlede – onbegrypend teenoor ons “regse harstog” oor ons taal, ons grond, ons land, ons tradisies, ons skole en universiteite wat nou alles voor die onverbiddelike gang van die linkse revolusie moet wyk.

Ná die Brexit-referendum, asook die opkoms van Donald Trump as VS-presidentskandidaat, word daar wêreldwyd gepraat van “die opstand van gewone mense teen die elite”. Self wonder ek wanneer Afrikaners in opstand gaan begin kom teen óns elite wat ons kort-kort en beterweterig teregwys of aansê om in die ry te staan terwyl ons “transformasie” en verengelsing moet ondergaan soos beeste of skape wat gedip gaan word. Dit was Chris Louw se beswaar in sy Boetman-brief, en byna twee dekades later geld dit steeds.

In Beukman se rubriek is daar skielik so ‘n Freudiaanse glips as hy die volgende kwytraak oor diegene wat dalk nie die “derde weg” van iewers in die middel soos ‘n koel en kalm rooinek op Hermanus sou wou inslaan nie:

Volgens die ontleders is dit die ou linkses, want hulle kon nog nooit iets laat werk nie. En die nuwe regses, want hulle kon nog nooit iets doen wat werklik goed is nie.

Hierdie sinnetjie word nie verder omskryf nie, en die leser moet wonder wie die “ou linkses” en “nuwe regses” binne (Suid-)Afrikaanse konteks sou wees. Is Willie Esterhuyse ‘n “ou linkse”? Vir seker het Willie Esterhuyse en ‘n groot deel van die ou NP-Broederbond-elite die marxistiese leerstellinge van Joe Slovo, Harold Wolpe en Rusty Bernstein omhels. Soos Jakes Gerwel, in lewe nog ‘n direkteur van Naspers, keer op keer aan ons verduidelik het, is die Afrikaner bloot ‘n “verbeelde gemeenskap” wat nie in die werklikheid bestaan nie. Trouens, soos die SA Kommunisteparty reeds jare lank argumenteer, is feitlik alles wat Afrikaans is die kunsmatige maaksel van die verderflike Afrikanernasionalisme – ook Standaardafrikaans – en behoort daarom van die aardbol te verdwyn.

Slovo en kie. se revolusie was seker die mees geslaagde in die twintigste eeu, want terwyl die kommunisme in Rusland tot niet is, stoom dit steeds in ons land voort, sy dit dan in ietwat aangepaste, “neo-linkse” gedaante. Ek sou dus reëlreg met Beukman wou verskil en sê dat die “ou linkses” juis die revolusie laat werk het en selfs die Afrikaner-elite oortuig het om hul gewig daarby in te gooi!

Trouens, die “liberale” Beeld is deesdae waarskynlik die mees beginselvaste mondstuk vir marxisme en neo-marxisme in die land, op enkele uitsonderinge soos die Mail & Guardian of die Daily Maverick-webblad na. Wat doen Max du Preez, Amanda Gouws en al die ander “meningsvormers” anders as om ‘n vulgaat-weergawe van Slovoïsme aan die volk op te dring? Lê jou neer by die revolusie en sy verskeidenheid “transformasies”, en aanvaar dit alles as “onvermydelik”, sê hulle. Marx en Engels se idee van die “onvermydelikheid van kommunisme as laaste fase van die geskiedenis” is sedert die val van die Berlynse Muur so effens weerlê, behalwe in Suid-Afrika. Hier volg die revolusie sy eie onverbiddelike logika en wee diegene wat probeer teëstribbel of kritiseer. Hulle sal vinnig die swye opgelê of as “rassiste” gebrandmerk word, wat op dieselfde neerkom.

Die ekstremistiese feminis Christi van der Westhuizen, ‘n vorige redaksielid van Beeld, asook ‘n Beeld-rubriekskryfster, is deesdae – bid jou dit aan – professor van sosiologie aan die Universiteit van Pretoria. In ‘n onlangse artikel wat selfs op die UP se webblad beskikbaar is, sê sy die volgende:

“Hoewel ek die posisie ondersteun dat wit mense, mans en straights in sommige situasies moet stilbly…”

Christi van der Westhuizen en Pierre de Vos: hulle mag maar praat, maar ek en u moet stilbly, synde "wit en heteroseksueel" — Christi van der Westhuizen en Pierre de Vos: hulle mag maar praat, maar ek en u moet stilbly, synde “wit en heteroseksueel”

Ja, u het reg gelees: indien u wit, manlik of heteroseksueel is, moet u liefs “stilbly”. Slegs gekleurdes, vroue en homoseksuele mag praat. Komende van ‘n vorige en dalk huidige verteenwoordiger van die Afrikaner-elite-media, spreek dit boekdele.

Dis nog ‘n ironie: die hoofstroommedia in ons land wat oor “sensuur” by die SAUK begaan is, maar daagliks die strengste moontlike sensuur handhaaf om te sorg dat geen polities onkorrekte mening in druk verskyn of op die lug gehoor geword nie.

Ek dink ons verstaan almal wat “ou links” beteken en dat die Afrikaner-elite hom daarmee versoen het. Maar wie is die “nuwe regses” waarna Beukman verwys?

Ek lei af dat Beukman nie by Wits of Kaapstad gestudeer het nie, dus is hy nie voorgraads met die beginsels van marxisme, in sy klassieke vorm as marxisme-leninisme of in “kulturele” gewaad as feminisme, anti-rassisme en die aftakeling van die blanke, heteroseksuele man, gebreinspoel nie. Soos die meeste ander lede van die Afrikaner-elite, is hy ‘n soort klakkelose linkse, iemand wat “die klok gehoor lui het, maar nie weet waar die bel hang nie”.

Vandaar dan ook sy ietwat lukrake verysing na die “nuwe regses”; dit lyk vir my so ‘n bietjie intellektueel slordig, sonder enige verwysing of selfs heenwysing. Op Twitter het ek hom gevra wat hy hiermee sou bedoel,

@barnardbeukman1 Wie is “die nuwe regses”? Franse “nouvelle droite”, Amerikaanse “alt right” of Pim Fortuyn-genote? pic.twitter.com/trpdK0giiB

— Dan Roodt (@danroodt) July 2, 2016

maar tot dusver geen antwoord ontvang nie.

Die “nuwe regses” kan seker enigiets vanaf die Franse nouvelle droite met die ongeveer 50 boeke wat iemand soos Alain de Benoist geskryf het om denke rondom identiteit, tradisie en gemeenskap te vernuwe, tot die onlangse “alternatiewe regse” of alt right-beweging in die VSA en Brittanje insluit. Om nie van die vermoorde Pim Fortuyn in Nederland te vergeet nie.

Tot my eie verbasing word my naam dikwels in dieselfde asem as dié van sekere “alternatiewe regse” figure in die VSA genoem. Maar soos die Franse skryfster en redaktrise van die tydskrif Causeur, Elisabeth Lévy, dit stel: “Aujourd’hui, ma seule identité politique, c’est d’être pas-de-gauche.” (Wat min of meer vertaal na: “Tans is my enigste politieke identiteit dat ek nie-links is.”)

Hiermee kan ek saamgaan: Daar is vir my niks aantrekliks aan Links nie. Die geskiedenis van linkse volksmoorde (Sowjetunie, China, Kambodja, Ethiopië, noem maar op) tydens die twintigste eeu, asook die terreur en halssnoermoorde van die ANC-SAKP hier by ons, was genoeg om my vir ewig van enige simpatie vir Links te genees.

Vandag, egter, is die Afrikaner-elite – in navolging van sy nuwe “ou-linkse” meesters in die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty – links, selfs erg links… Terwyl die Afrikaner-elite slegs minagting koester vir ons geskiedenis, identiteit, kookkuns, skilderkuns, argitektuur, monumente, selfs Standaardafrikaans, en die volk self, kan ek nie anders as om my juis aan die kant van die verdrukte, verguisde “gewone” Afrikaner te voel nie. En moet my asseblief nie, à la Gramsci, as ‘n “organiese intellektueel” tipeer nie!

Noem dit “Ockham se skeermes” of gesonde verstand, maar die taalprobleem is baie eenvoudiger as wat dit voorgestel word. Soos soveel keer in die verlede tydens tydperke van vreemde of Britse oorheersing, moet ons vandag kies tussen ons moedertaal en dié wat die owerheid met staatsmag op ons probeer afdwing. Die keuse vir Afrikaans is natuurlik en word gerugsteun deur ‘n magdom internasionale beginsels en voorbeelde, selfs deur die swak grondwet waarmee De Klerk en sy mede-elite-verraaiers ons opgesaal het.

Tydens hul stryd teen die Spaanse Ryk, het ons Nederlandse voorouers die skeldnaam “Geuse” naderhand hul eie gemaak. “Geus” beteken “bedelaar”, maar ook “skurk, skobbejak, misdadiger of deugniet”.

Gedurende die huidige taalstryd poog die vyand insgelyks om diegene wat vir Afrikaans en Afrikaanse instellings kies as “rassiste”, “Nazi’s”, “wit heerssugtiges” en wat nog te stigmatiseer. Dit is deel van die semantiese oorlog wat tussen Afrikaners en die SAKP, asook die (verloopte) Afrikaner-elite woed. Ons is rassiste en hulle is terroriste. Kom ons kyk wie dit die hardste kan skree.

Ten slotte, nog iets: Oor die afgelope aantal dekades het die Afrikaner-elite nog altyd die Afrikaner self as sy vyand gesien! Ons het oor ‘n weermag, polisiemag, buitelandse diens, inligtingsdiens, ens., beskik om ons vyande soos die ANC en SAKP mee te beveg, maar al daardie “wapens” is meesal ongebruik gelaat, of andersins aangewend om ander Afrikaners – veral diegene wat enige gevoel vir hul afkoms, taal en tradisies koester – mee te kasty.

Het dit nie tyd geword dat ons, na die voorbeeld van ons broers in die meeste Westerse lande, óók in opstand teen ons eie elite kom nie?

Want sonder die listige meelopery van die Afrikaner-elite sou die “ou-linkse” ANC-SAKP kwalik destyds in 1994 die land kon oorneem, wat nog te sê met behulp van die huidige mislukte staat kon aanhou regeer!

Miskien is dit die betekenis van ‘n “nuwe Regs”: om jou teen jou eie elite te verset. Téén Cameron en Merkel en Hollande en Hillary… en Willie Esterhuyse en sy geesgenote wat in 20 jaar geen sekerheid oor enigiets kon bereik behalwe dat Afrikaners behoort te verdwyn nie.

Leon Lemmer: Die koelbloedige reeksmoorde op Afrikaans

Sedert sy diensaanvaarding as rektor van die Universiteit Stellenbosch (US) verlede jaar is Wim de Villiers se slagspreuk: Stellenbosch is nie ‘n Afrikaanse universiteit nie. Hy is toegelaat om sy ondermyning van Afrikaans in woord en daad uit te leef. Ek wonder dikwels: Wat sou sy pa, ‘n behoudende Afrikaner, van US-Afrikaans se laksmannetjie gedink het? Seker nie iets vleiends nie. Voor sy benoeming het De Villiers aan die lede van die aanstellingskomitee egter die versekering gegee dat die posisie van Afrikaans aan die US vir hom ononderhandelbaar is (Eikestadnuus, 19.11.2015, p 1). As US-rektor het Chris Brink met soortgelyke leuenagtigheid weggekom (Pieter Kapp, Maties en Afrikaans, Pretoria: Protea Boekhuis, 2013, p 76-77). Sover bekend is Brink en De Villiers nooit werklik gekonfronteer met die doelbewuste valsheid van hulle aanvanklike versekerings nie. Iets soortgelyks het aan die Universiteit Vrystaat gebeur met Jonathan Jansen wat in sy intreerede as rektor belowe het dat Afrikaans onder sy leiding veilig sou wees. In al drie gevalle het die teenoorgestelde geblyk waar te wees.

Reeds in 2004 het Chris Brink met die storie van die Kaapse groen papegaai gekom. Hierdie voëls se voortbestaan word bedreig omdat hulle leef van die sade van geelhoutbome, wat egter een na die ander uitgekap word. Waarop Brink gesinspeel het, is dat Afrikaners by veranderde omstandighede moet aanpas; dus, om te oorleef, moet Afrikaners van Afrikaans afsien en Engels as hulle stapelvoedsel aanvaar (Kapp, p 101-102, 105). Die geelhoutbome is die Afrikaanse universiteite wat stelselmatig vernietig word en die nuwe dieet wat ter oorlewing gevreet moet word, is Engels. Die veranderde omstandighede is die heeltemal onverdiende swart dominansie wat deur dwase politici aan ons opgedring is. Die reaksie van die eens Afrikaanse universiteite hierop is algehele ANC-gedienstigheid en gevolglik verengelsing. Reeds in 1996 was daar Blade Nzimande “se ondubbelsinnige uitspraak dat hy gekant is teen die bestaan van Afrikaanse skole en universiteite” (Kapp, p 65). In werklikheid het die ANC geen besitreg op Afrikaanse skole en universiteite nie.

Onder Wim de Villiers se leiding het die US-bestuurskomitee, sonder om vooraf US-raadsgoedkeuring te verkry, wederregtelik ‘n nuwe taalbeleid opgestel en sommer met die toepassing daarvan begin. Dit het aanleiding tot duur hofsake gegee, waarin die US skuld erken het. Die vraag is: Waarom word De Villiers & kie nie verplig om in hulle persoonlike hoedanigheid hierdie regskoste te betaal nie? Hulle het immers opsetlik strydig met die wense van die US-raad opgetree. Sodanige geld kan dan gebruik word om studiebeurse vir bv Afrikanerstudente te befonds.

Die US-raadsvoorsitter, George Steyn, het daarna van die US-bestuur die versekering ontvang dat raadsbesluite eerbiedig en dus uitgevoer sou word. Die voorgestelde en sterk verengelste De Villiers-taalbeleid het toe die eufemistiese status van ‘n werksdokument gekry. Maar hierdie werksdokument is na geringe/kosmetiese aanpassings en sonder dat insette tot die teendeel behoorlik oorweeg is, met ‘n oorweldigende meerderheid deur die US-senaat en op 22 Junie ook deur die US-raad as die nuwe taalbeleid aanvaar.

‘n Ideaal wat lank in polities linkse geledere gekoester is, is hiermee amptelik verwesenlik. Hou in gedagte dat die US aanvanklik begin het om Engels as onderrigtaal in te voer om blanke Engelssprekende studente te trek. Eers later is begin om bruin studente te werf. Deur met tweetaligheid te begin, was noodlottig en sal uiteindelik tot die ondergang van Afrikaans aan die US lei.

Die meerderheidsteun ten gunste van verengelsing in die US-senaat kan verklaar word deur die US se gevestigde beleid om dosente eerder op grond van ras- en geslag as akademiese meriete aan te stel en te bevorder. ‘n Belangrike oorweging vir dosente is ook dat tweetaligheid meer werk as enkeltaligheid meebring. Die stemming van 17 teenoor 9 in die US-raad kan enersyds gewyt word aan die sitting wat ANC-gedienstige US-bestuurslede daar het en andersyds aan die heeltemal onnodige en dwase onlangse vermeerdering van 3 tot 5 in die getal raadslede wat deur die ANC-regering, dus deur die kommunis Blade Nzimande, benoem word.

Die slegte gewoonte het ontstaan om sakemanne (of -mense), soos George Steyn (van Pep Stores-faam) aan die US en voor hom Edwin Hertzog (van Mediclinic-faam), as voorsitters van universiteitsrade aan te stel, onder die voorwendsel dat universiteite in die eerste plek sake-ondernemings is. In werklikheid is universiteite veronderstel om oorweldigend opvoedkundig-kulturele inrigtings te wees. Wanneer ideologiese sake (soos die euwel van kommunisme en die ANC-regering) en kulturele sake (soos onderrigtale) ter sprake kom, is die waters heeltemal te diep vir sakemense. Reeds in 2006 het Hertzog gesê: “As US 80% Engels en 20% Afrikaans is, is hy gelukkig” (Kapp, p 152).

Dat hierdie hele skandalige anti-Afrikaansproses eerder polities as akademies gemotiveerd is, behoef geen betoog nie. Dit is eers na De Villiers se diensaanvaarding op 1 April 2015 dat beweer is dat die meerderheid US-studente eerder Engels- as Afrikaanssprekend (of -magtig) is. Dié beweerde meerderheid kan hoogs waarskynlik toegeskryf word aan Afrikaanssprekende bruin studente se bekende neiging tot dislojaliteit jeens Afrikaans. Desnieteenstaande is daar by diegene wat vir Afrikaans veg die wydverspreide gewoonte om in hulle pleidooie die belange van bruines voorop te stel.

My standpunt is dat Afrikaans as onderrigtaal aan tradisioneel Afrikaanse universiteite onverminderd voortgesit moet word omdat Afrikaners dit heeltemal tereg so wil hê. Ook dat eens Afrikaanse universiteite eerder getransformeer moet word om hulle Afrikaanse karakter te herwin as om van nuuts af elders ‘n volwaardige Afrikaanse universiteit tot stand te probeer bring.

Indien so ‘n universiteit blyk suksesvol te wees, loop hy die wesenlike gevaar om ten prooi van die anargie-wekkende swart regering te val; na analogie van die Universiteit Fort Hare wat destyds deur die blanke regering onteien is en sedert 1960 as ‘n staatsuniversiteit funksioneer.

Die statistiek soos amptelik deur die US bekend gemaak, waarvolgens die meerderheid studente deesdae Engels verkies, is nie noodwendig betroubaar nie omdat die US ‘n politieke agenda het wat naarstiglik nagejaag word. Die US doen deesdae alles in sy vermoë om weg te kom van sy trotse akademiese beeld van weleer toe hy ‘n Afrikaanse universiteit vir blankes was. Anton van Niekerk beskou ‘n Afrikaanse en veral ‘n blanke US as tekenend van ‘n “etniese enklave” waarvan glo ten alle koste weggekom moet word (Die Burger, 18 Junie, p 11).

Die ideaal, soos ook gestel deur Russel Botman in sy intreerede as rektor in 2007, is dat die US en die dorp Stellenbosch soos die res van die nuwe Suid-Afrika moet lyk. Maar diesulkes verstaan dan kamma nie waarom daar ‘n nuwe verskynsel kop uitgesteek het nie. Dit word die US se verkragtingskultuur genoem, wat sekerlik (ten minste in ‘n mate) met transformasie in verband gebring kan word. Die historiese US, daardie “etniese enklave”, moet volgens die transformeerders vervang word met die soort beeld wat die nuwe Suid-Afrika oproep en ook in Afrika en die hele wye wêreld weerspieël word. In hierdie konteks sal Europa (as nog te blank) egter nooit by die naam genoem en tot voorbeeld verhef word nie.

Hoekom het die US verengels en verswart? Omdat die US dit sy politieke en nie-akademiese missie gemaak het om nie-Afrikaanse en veral nie-wit studente te werf en te befonds. Hoekom? Om onvoorwaardelik en met oorgawe gedienstig aan die “voorbeeldige” ANC te wees. Edwin Hertzog, wat jare lank die voorsitter van die US-raad was, het erken dat die US die opdragte van die ANC-regering sonder meer uitvoer (Die Burger, 17 Junie, p 15). Ten bate van die kunsmatig gefabriseerde meerderheid studente moes Engels opsluit die hoofonderrigtaal word. Toe Afrikaanssprekende studente in die meerderheid was, is Afrikaans as hoofonderrigtaal egter nie geduld nie en is ‘n beleid van gelyke regte vir Afrikaans en Engels aanvaar. Nou is die taalvoorkeur van die meerderheid studente (dalk) omgekeer, maar gelykberegting van Afrikaans en Engels geld nie meer nie.

In die praktyk is egter al lank voorkeur aan Engels en swart studente gegee. Hoe die wind waai, het onlangs duidelik geblyk toe die pos van US-studentedekaan geadverteer is. Van aansoekers word verwag: “Uitstekende mondelinge en skriftelike kommunikasievaardighede in een of meer van Suid-Afrika se amptelike tale, benewens Engels” (Rapport, Sake, 15 Mei, p 07). Doeltreffende skakeling met studente wat Engels magtig is, is daarvolgens vir die US-bestuur ‘n prioriteit maar nie kommunikasie met Afrikaanssprekende studente nie. Die belange van swart studente weeg vir die US swaarder as dié van wit studente, terwyl blankes juis diegene is wat histories op die US-kampus hoort. Hoekom hierdie voorkeur vir swartes? Omdat die ANC Suid-Afrika gewelddadig “bevry” het en omdat eerder swart as wit studente die bewese potensiaal het om hulle wil gewelddadig af te dwing.

Veral sedert die Chris Brink-era (2002-2007) is dit die gevestigde gebruik aan die US om Afrikaans minder en Engels meer tot sy reg te laat kom as wat die amptelike taalbeleid voorskryf. Oor die werklike taalsituasie op die kampus is die US-raad dikwels doelbewus mislei of in die duister gelaat. Nie net moet onderrig nou in groter mate in Engels as in Afrikaans aangebied word nie. Nee, vorentoe moet alles in Engels beskikbaar wees. Hoekom? Omdat Afrikaans glo sommige studente uitsluit en die koloniale troeteltaal van die myns insiens onwettige ANC-bewind dit glo nie doen nie. Let op hierdie absurde redenasie: Inklusiwiteit word bevorder deur Afrikaanssprekendes se taal al hoe meer uit te sluit. Om die pil van Engels as die hoofonderrigtaal te versuiker, beweer De Villiers nou dat lesings maar ‘n klein deel van die leerproses is. Maar dan kan daardie lesings mos maar ook in Afrikaans wees en is die protes en oproer oor Afrikaans mos heeltemal oordrewe.

Die US het in 1918 danksy ‘n groot skenking van Jan Marais tot stand gekom. Sy uitdruklike stigtingsvoorwaarde is dat Hollands/Afrikaans nie ‘n mindere plek as Engels aan die US mag beklee nie. Die jongste US-raadsbesluit maak Engels amptelik die hoofonderrigtaal met Afrikaans wat ‘n mindere posisie beklee, sonder enige waarborg teen die verdere afskaling en selfs afskaffing van Afrikaans. Maar selfs die onomstootlike feit dat Engels die US se hooftaal is, word steeds nie uitdruklik amptelik erken nie. Daar word eerder doekies omgedraai met holle beloftes van hoe Afrikaans steeds ‘n plek(kie) aan die US het en bevorder gaan word.

Die versuim van die US om Afrikaans sy regmatige plek te gun, word op ‘n skandalige manier gekamoefleer met die mite dat die plek wat Afrikaans vorentoe aan die US gaan beklee, afhang van die mate waarin studente die beperkte getal Afrikaanse klasse bywoon. Tolkdienste van Engels na Afrikaans sal (teoreties en in beperkte mate) beskikbaar wees mits dit afdoende gebruik word; ‘n voorwaarde wat nooit vir tolkdienste van Afrikaans na Engels gestel is nie. Dit is gewoon oneerlik om te belowe dat daar Afrikaanse opsommings aan die einde van Engelse lesings gaan wees, dat Afrikaanse vrae in Afrikaans in die klasse beantwoord sal word, dat studente take en eksamens in Afrikaans kan voltooi, ens, omdat daar sedert die Russel Botman-era (2007-2014) glad nie meer soos voorheen van dosente verwag word om Afrikaans magtig te wees of spoedig te word nie.

Jan Marais se standbeeld staan steeds prominent op die Marais- of Rooiplein op die US-kampus as ‘n daaglikse hoogs sigbare herinnering aan die verraad wat op 22 Junie gepleeg is. Maar nóg die US-raad, nóg Wim de Villiers as rektor en tans die hoofdrywer van die anti-Afrikaansveldtog, nóg die uitgelese etikus Anton van Niekerk wat hom veral sedert 2000 onvermoeid vir die verkleinering van Afrikaans beywer, het (myns insiens) die elementêre integriteit om openlik en onomwonde die etiese implikasies van die jongste US-raadsbesluit met verwysing na die Marais-voorwaarde aan te spreek. Die Marais-aangeleentheid word doelbewus doodgeswyg.

Marais is ‘n dooie, wit, Afrikaanssprekende man, dus iemand wat in die nuwe Suid-Afrika vanweë daardie vier kenmerke maar geminag kan word. Marais was ‘n Afrikaner in murg en been wat hom nooit aan oproer, brandstigting, vandalisme, misdaad, geweld, terreur, ens, skuldig gemaak het nie. Hy kwalifiseer nie vir verering in die nuwe Suid-Afrika nie. Sy standbeeld is opgerig in ‘n era toe Europese waardes plaaslik aangehang is. Om deesdae vir ‘n standbeeld, selfs talle standbeelde, te kwalifiseer, moet jy in ander “deugde” uitmunt, met terrorisme as seker die prominentste “deug”. Marais se sigbare nalatenskap is ‘n universiteit waarin daar ten spyte van al die politiekery steeds prysenwaardige akademiese werk deur sommige individue verrig word. Nelson Mandela se jongste sigbare nalatenskap na meer as twee dekades van “vryheid en demokrasie” is bv die ruïnes van twee dosyn afgebrande skole in Limpopo omdat sommige mense in navolging van Mandela steeds die geweldopsie kies.

Daar is twee Jan Marais-fondse waaruit oor die afgelope eeu miljoene der miljoene rande na die US gekanaliseer is. Hiervoor ontvang Marais nou stank vir dank. Dit is vanselfsprekend dat hierdie Marais-fondse na die jongste US-raadsbesluit heeltemal van die US losgemaak moet word.

Het Jan Marais Nationale Fonds (HJMNF) word deur ‘n raad van trustees beheer. In hierdie raad dien mense (bv die voorsitter, Niel Krige) wat in diens van die US is. Daar is selfs ‘n US-dosent en trustee, Michael le Cordeur, wat openlik ten gunste van die verengelsing van die US is. Dit het noodsaaklik geword dat al die trustees heeltemal vry van enige verbintenis met die US moet wees en dat hulle Marais se wense moet eerbiedig. Die raad van trustees sal dus opnuut saamgestel moet word sodat ooreenkomstig Marais se wense geld nie meer so geredelik aan die US bewillig word nie (verkieslik glad nie), maar eerder aan instansies en individue wat Afrikaans ag en bevorder.

Die ander fonds, Het Jan Marais Fonds (HJMF), word tans heeltemal deur die US beheer; iets wat glad nie meer toelaatbaar behoort te wees nie. Van die eerste take van HJMNF se nuut saamgestelde raad van trustees behoort te wees om HJMF van US-beheer te bevry (bv by wyse van ‘n hofgeding) en daardie geld in die HJMNF te stort. Dit is verblydend om te verneem dat talle donateurs die voortsetting van hulle skenkings aan die US summier beëindig het.

Ek het die US hier as ‘n gevallestudie gebruik. Maar Afrikaans as onderrigtaal is onlangs ook aan die Universiteit Pretoria (UP) en die Universiteit Vrystaat (UV) afgeskaf. Aan die Universiteit Johannesburg (UJ), voorheen die trotse Randse Afrikaanse Universiteit (RAU, die enigste universiteit met Afrikaans in sy naam), oorleef Afrikaans in ‘n uiters beperkte mate. Op Potchefstroom, voorheen die Potchefstroomse Universiteit (PU), word die voortbestaan van Afrikaans met verswelging bedreig weens ‘n polities gemotiveerde beleid waarvolgens die drie kampusse van die Noordwes-Universiteit (Potchefstroom, Mafikeng, Vanderbijlpark/Vaaldriehoek) vereenders (dus oorwegend verswart en verengels) gaan word. Die US was eintlik die enigste universiteit waar daar ‘n realistiese moontlikheid vir die oorlewing van Afrikaans as universitêre taal was, onder meer omdat dit in ‘n oorwegend Afrikaanssprekende omgewing gesetel is. Daardie moontlikheid is nou onder die leiding van misleide Afrikaanssprekende blankes (wat ek voorheen hanskakies genoem het) verydel. Die vyf tradisioneel Afrikaanse universiteite was US, UP, UOV, RAU en PU. Almal het Afrikaans gefaal of is ywerig besig om dit te doen.

Naas die vyf tradisioneel Afrikaanse universiteite was daar drie tweetalige universiteite waar onderrig in sowel Afrikaans as Engels aangebied is. Die Universiteit Port Elizabeth is getransformeer tot die Nelson Mandela Metropolitan University (al was Mandela volgens eie erkenning ‘n vrot student) en het eentalig Engels geword. Die Universiteit van Wes-Kaapland was oorwegend ‘n Afrikaanse universiteit, maar onder die leiding van twee Afrikaanssprekendes, Jakes Gerwel as rektor en Jaap Durand as viserektor, het dit ‘n eentalige Engelse universiteit geword.

Die Universiteit van Suid-Afrika (Unisa) is, anders as die genoemde residensiële universiteite, ‘n instansie wat tradisioneel ‘n suiwer afstandsuniversiteit was en waar iedere student die reg gehad het om in die taal van sy keuse (Afrikaans of Engels) te studeer. Unisa se voortreflike akademiese invloed het sowel landswyd as wêreldwyd gestrek. In ooreenstemming met wat aan die residensiële universiteite in die nuwe Suid-Afrika gebeur, is weens die bedenklike skoolonderrig al hoe meer akademies swak toegeruste studente deur Unisa aanvaar. In afstandstudie is diesulkes in selfs groter mate as hulle eweknieë aan residensiële universiteite verlore in ‘n onredbare situasie. Soos aan die residensiële universiteite het Unisa se akademiese standaarde gedaal. Weens die vooroordeel wat daar teen sodanige studie by werkgewers kan bestaan, kan Unisa so iets akademies glad nie bekostig nie. ‘n Vorige rektor, Samuel Pauw, het destyds van die Unisa van weleer ‘n gerespekteerde akademiese inrigting gemaak deur eerder hoër as laer standaarde van sowel dosente as studente te vereis.

Hierdie groter wordende akademies swak toegeruste studentekorpus het veroorsaak dat Unisa met allerhande maatreëls gekom het wat hom al hoe meer geresidensialiseer het, wat die koste per student opgestoot het terwyl hy per student ‘n owerheidsubsidie ontvang wat minder as dié van die residensiële universiteite is. Soos aan die ander universiteite het studie aan Unisa vir baie mense onbetaalbaar duur geword, terwyl Unisa voorheen seker die goedkoopste tariewe in die wêreld gehad het en sy onderrig wêreldwyd in aanvraag was en sy kwalifikasies terselfdertyd akademies hoog aangeslaan is.

Nadat onderrig in Afrikaans aan Unisa in die nuwe Suid-Afrika al hoe meer afgeskaal is, is daar in April vanjaar besluit om sodanige onderrig heeltemal te staak. Hierdie proses is meegehelp deur die grootskaalse verswarting van Unisa se personeel (doserend en administratief), wat in 1994 in alle erns ‘n aanvang geneem het met die aanstelling van die transformerende Marinus Wiechers as rektor. Transformasie het onder meer behels dat daar nie meer van dosente verwag is om Afrikaans magtig te wees nie. In die vorige eeu het Unisa sy akademiese status te danke gehad aan sy blanke dosente wat oorwegend Afrikaanssprekend was. Dit was ook Afrikaanssprekende blankes wat nie net die tradisioneel Afrikaanse universiteite tot akademiese voortreflikheid uitgebou het nie, maar in baie gevalle ook die Engelse universiteite. Dit is immers algemeen bekend dat Afrikaners veral in die landbou en onderwys uitgemunt het en die Engelssprekende blankes eerder in die handel en nywerheid.

Die kosteprobleem van ons universiteite kom van twee kante af. Enersyds is daar die ANC-regering wat weens ondoeltreffendheid en korrupsie baie geld mors maar elke jaar die toedeling aan universiteite in reële terme verminder* en terselfdertyd van universiteite verwag om al hoe meer studente toe te laat en sertifikate aan hulle uit te deel. Andersyds bestee die universiteite al hoe meer geld aan nie-onderrig- en nie-navorsingsaktiwiteite, bv aan gemeenskapsdiens omdat die staat uitmunt in nie-dienslewering. Maar ook omdat talryke administratiewe poste geskep word wat voorheen nooit bestaan het nie. Die kern van ‘n universiteit behoort sy dosente en navorsers te wees en hieraan moet die oorwig van sy begroting bestee word, maar dit is in al hoe groter mate nie die geval nie. [* Juis daarom behoort universiteite die geleentheid aan te gryp om hulle al hoe losser van die ANC-regering te maak.Daar is egter geen werklike wil tot outonomie nie, wat tradisioneel ‘n gesogte kenmerk van universiteite was.]

In die nuwe Suid-Afrika was daar al gevalle waar ‘n rektor meer vergoeding as die staatshoof ontvang het. Daar was al heftige besware teen die bedrae wat aan rektorswonings bestee is en teen die luukse ampsmotors waarmee hierdie mense rondry. Sulke vergrype word na analogie van die president, visepresident en die ANC-regering se kabinet gedoen. Maar anders as die regering het universiteite in baie gevalle nie net een visehoof nie, maar talle viserektore en elkeen van hulle geniet allerhande duur voordele. Na analogie van wat ANC-ministers hulleself veroorloof, word duur reis- en verblyfkoste in universiteitsbestuursgeledere as ‘n reg beskou. In baie gevalle is daar geen of min sensiwiteit vir die hoë koste van buitensporige luukses; geld wat eerder tot akademiese voordeel aangewend kon word, bv vir laer klasgeld, meer studiebeurse, meer dosente, ens. Die Universiteit Kaapstad is tans besig met ‘n absurde proses waarvolgens dosente verminder en uit diens gestel word sodat werkers/hande-arbeiders teen beter salarisse en byvoordele ingekontrakteer kan word.

Die HAT definieer “koelbloedig” as “sonder tekens van gevoeligheid, onverskillig”. Die afskaling en veral vernietiging van Afrikaans aan ons universiteite kan gesien word as ‘n reeks koelbloedige moorde op bv die hoër funksies van Afrikaans. Soortgelyke reeksmoorde gaan nou met selfs groter aggressie in ons Afrikaanse skole voortgesit word. Afrikaanssprekendes mag glo darem nog onderling met mekaar Afrikaans praat, maar Afrikaners word voortdurend gemaan dat hulle nie hulle harte by bv private vleisbraaivure mag uitpraat nie. Jou terminologie moet polities korrek wees. Praat dus van bv sorghum en suurvye.

Waar het hierdie proses begin? Met die roemlose, mandaatlose “onderhandelde revolusie” van FW de Klerk en sy trawante wat tot swart meerderheidsregering gelei het. Die skuld hiervoor lê myns insiens grootliks by die Klein Vyf: FW de Klerk, Pik Botha, Roelf Meyer, Leon Wessels en Dawie de Villiers. Die ANC het vervolgens besluit dat hy die houvas wat hy as regering op owerheidsbesteding gekry het, gaan misbruik om Afrikaans, die kulturele kern van Afrikaners, te probeer uitwis. Dit word gedoen deur onderrig in net een voertaal te subsidieer en die ANC se taal van voorkeur is die koloniale taal Engels. Dit is waarom Wim de Villiers beweer dat Afrikaanse klasse die US R40 miljoen ekstra (blykbaar per jaar) kos.

Maar waar kom De Villiers aan die opvatting dat Engels deur die staat gesubsidieer word en nie Afrikaans nie? Dit kom van ‘n mede-blanke en mede-Afrikaanssprekende, Willie Esterhuyse, wat met hierdie redenasie in Die Burger (By, 12.05.2007, p 6; Kapp, p 158) vorendag gekom het. Esterhuyse kan ook op die twyfelagtige eer aanspraak maak dat hy die veldtog teen Afrikaanse universiteite begin het met sy artikel in ‘n Britse tydskrif, “Can South Africa afford five Afrikaans universities?” (The Times Higher Education Supplement, 24.02.1995; Kapp, p 63). Ek sou so graag wou verneem of mense soos Willie Esterhuyse, Anton van Niekerk en Wim de Villiers na die bogenoemde reeksmoorde op Afrikaans nou uiteindelik tevrede is. De Villiers beweer dat die druk nou van Afrikaans af is. In werklikheid verkeer hy in die waan dat die druk van militante groepe soos Open Stellenbosch nou van hóm af is. Hy sal vorentoe gou agterkom dat die oorwinning wat diesulkes met die verengelsing van die US behaal het as aansporing dien vir die stel van verdere eise. ‘n Reeks destruktiewe aksies word voorsien waaraan daar skynbaar geen einde gaan wees nie.

Volgens die HAT is ‘n doodsonde ‘n onvergeeflike fout of iets wat ewige straf verdien. Die tradisionele sewe doodsondes is: hoogmoed, hebsug, wellus, woede, vraatsug, afguns en luiheid. Hierdie lysie laat nie genoeg ruimte vir die soort sondes wat sedert 1990 teen Afrikaans en Afrikaners gepleeg word nie. Dit is glad nie heiligskennis om hierdie lysie vanweë veranderde omstandighede aan te vul nie. In die konteks van die Afrikaner se geskiedenis is die berowing van ons politieke mag ‘n kolossale doodsonde waarvan die skadelikheid kwalik oortref kan word. Diegene wat Afrikaners se kultuur ondermyn, soos die hedendaagse hanskakies wat Afrikaans afskaal en probeer vernietig, pleeg ook ‘n onvergeefbare doodsonde. Nêrens in die universitêre uitsprake teen Afrikaans die afgelope tyd is enige poging aanwend om die kulturele waarde van Afrikaans na waarde te oorweeg nie.

Kom ons kyk ter afsluiting na Suid-Afrika se geskiedenis in sy geheel. Watter etniese groep het deurgaans opbouend gefunksioneer? Sekerlik nie die swartes nie, want in menseheugenis wou hulle alles in die land afbreek en vernietig ten einde die politieke mag te bekom. Onder die blankes was daar ‘n soortgelyke afbrekende gesindheid toe die Engelse tydens die Anglo-Boere-oorlog ‘n beleid van verskroeide aarde toegepas het. Alles was onderhewig aan vernietiging ten einde ‘n Britse militêre oorwinning moontlik te maak. Die enigste bevolkingsgroep wat hom deurgaans konstruktief vir die ontwikkeling en verbetering van Suid-Afrika beywer het, is die Afrikaners. Dit is egter juis hulle wat by voorkeur ter benadeling in die visier van die ANC-regering en sy meelopers is. Ons geskiedenis en huidige situasie moet Afrikaners aanspoor tot groter eenheid, meer durf en kreatiwiteit en meer daadwerklike weerstand teen onreg. Ons verdien beter as wat aan ons opgedring word. Soos in Brittanje en Europa moet nasionalisme ook onder Afrikaners hernude momentum kry.