Kategorie: Rubrieke

Dan Roodt: Die ‘nie-rassige’ haarontploffing

Die tragikomedie wat as die “nuwe Suid-Afrika” bekenstaan, sorg elke dag vir vermaak. Dit is óf grusaam van aard, in die vorm moord en doodslag, óf dit is klugtige krete van “rassisme” rondom haarreëls vir meisies, byvoorbeeld. Ek verwys hier natuurlik na die debakel by die Pretoria High School for Girls waaroor heelwat ink al gevloei het, onder meer in die Londense Guardian en die Washington Post, twee van die bekendste links-liberale koerante in die Engelssprekende wêreld.

Een van die treffendste oomblikke tydens die Pretoriase drama vir my was toe ‘n horde swart skoolmeisies pouse uit die klaskamers van “Girls High” bars en ongeveer ‘n minuut lank onophoudelik gil: “We are tired, we are tired…!”

Maar waaroor was hulle só moeg? Pretoria Girls is oorspronklik in Paul Kruger se tyd as die Staatsmeisjesschool opgerig, waarna dit deur Milner verengels is. Die skool beskik steeds oor ‘n pragtige gebou, toegewyde leerkragte en ‘n hoë slaagsyfer (byna 100% word ons verseker, hoewel met die 30%-slaagkerf deesdae weet mens nie altyd hoeveel dit beteken nie). Opvallend ook is die groot aantal onderwyseresse met Afrikaanse name en vanne… Al weer die “rassistiese” Afrikaner wat hom aan die ideaal van opvoeding vir “moeë” Engelstaliges wy! Of miskien was dit onderliggend aan die “moegheid”, dat die onderwyseresse nie meer eg Brits was nie?

Die gebou van Pretoria High School for Girls
Die gebou van Pretoria High School for Girls

Of dalk was die leerlinge moeg vir “witheid” in die algemeen? Was hulle “moeg” vir die Westerse kultuur self, die las van klokke wat lui, roosters, eksamens, punte, dít wat die radikale linkse filosoof Michel Foucault die “dissiplinêre regime” van die Europese mens genoem het?

Suid-Afrika se linksliberale hoofstroommedia, veral die geselsradio 702 – blykbaar noem mense dit deesdae “Rasradio 702” – het onmiddellik die gewone treurmare oor “rassisme” aangehef, en die skool en sy hoof daarvan beskuldig. Selfs die Verenigde State se ambassadeur in Suid-Afrika, die Kongolees-gebore Patrick Gaspar, het ‘n stuiwer in die armbeurs gewerp:

Die bemoeisieke, antiwit provinsiale onderwysminister, Panayazi Lesufi, is bekend daarvoor dat hy selfs op kleuterskole toesak waar swart kinders verbeelde kwetsinge verduur, soos om enkele sekondes sonder blanke maatjies by ‘n tafeltjie te moet sit, of as hulle sonder ‘n rassekwota uit die bus klim. Dus, toe hy hoor dat ‘n enkele meisie van gemengde Zoeloe-Indiese afkoms, Zulaikha Patel, gevra is om haar weerbarstige afro te tem wat oorle Jimi Hendrix se haardos soos ‘n kort militêre manstyl laat lyk, het hy flink gereageer. ‘n “Antirassistiese” noodvergadering is by die skool belê waar die hoof, ene mevrou Karen du Toit, en haar onderwyseresse gebraai is. Die kleredragreëls van Pretoria Girls High is summier deur Lesufi opgeskort, hoewel skoolbeheerrade veronderstel is om reëls vir individuele skole vas te stel.

Die swart skrywer en meningspreker, Khaya Dlanga, wat ‘n bestaan daaruit maak om soos ‘n Indiese goëlaar witskuld soos ‘n slang vanuit sy mandjie te laat verrys, het gekla dat

“vele van dié voorheen slegs-blanke skole, grotendeels net blanke onderwysers het. Alle gesagsfigure is blankes. Die swart personeel is skoonmakers en veiligheidswagte. Sekere kinders voltooi hul skoolloopbane sonder om ooit deur ‘n swart onderwyser onderrig te word.”

Pretoria_hair_stormOnder die vele paradokse van die Pretoria Girls-hareklowery – die Johannesburgse Star het dit ‘n “haarstorm” genoem – is die feit dat die juppieouers van dié swart meisies met hul hoogs besoldigde regstellende-aksieposte in die staatsdiens of groot maatskappye ure lank toustaan om hul kinders by sodanige skole met blanke onderwyspersoneel in te skryf. Blykbaar is die verhouding van swart tot wit by die skool ongeveer 35%, dus is die meerderheid leerlinge steeds blankes hoewel waarskynlik nie vir lank nie, aangesien die skool in “ou Pretoria” naby die universiteit en middestad geleë is. Soortgelyk aan vele Amerikaanse stede, het “blanke vlug” gesorg dat die stadskern van Pretoria heeltemal verswart het; demografiese druk op die skool sal waarskynlik sorg dat dit in die afsienbare toekoms tot ‘n uitsluitlik swart skool “getransformeer” word, met die huidige omstredenheid wat olie op die vuur werp.

Pleks daarvan om die openbare skole in swart gebiede te verbeter waar dronk of afwesige onderwysers punte vir seksuele gunsies verskaf en selfs verkragting nie ongewoon is nie, fokus die onderwysdepartement op goed bestuurde skole wat onbewus die PK-dogma oortree. Volgens ouers en betrokkenes by die skool, is sowel die hoof as die onderwyseresse verstom deur die mediabohaai rondom die skool, met selfs internasionale koerante wat berigte daaroor plaas, soos hierbo genoem is.

Moontlik is die skool hieraan skuldig: hy het die mynveld van rasseverskille betree deur naïewelik die polities korrekte doktrine te aanvaar dat “alle kinders dieselfde is”. As ‘n mens die sedertdien opgeskorte haarreëls ondersoek, soos dit op Twitter en elders gepubliseer is, poog dit om swart en wit meisies dieselfde te behandel, met slegs subtiele “ont-raste” verwysings na “corn rows” en “dreadlocks”.

pretoria_girlsSelfs die minister van basiese onderwys, Angie Motshekga, wat self swart is, het aan die SAUK gesê dat daar niks “omstrede” aangaande die reëls by Pretoria Girls High was nie. Soos dit deur die nasionale uitsaaier op sy webblad gestel word, het sy selfs verwys na die “mixed breed’s Afro” wat, indien enige blanke so ‘n uitdrukking sou gebruik het, tot histeriese uitbarstings deur die media, asook die hordes liberale en swart aktiviste op Twitter, sou gelei het:

“If you look at those rules you can see that they are standard rules that you find in most codes of conduct. I looked at them. If you look at those rules they look innocent, it’s perhaps in the implementation where difficulties came, that’s why I am saying am glad those girls raised it that I am mixed breed my afro hair is not a wig. They should have raised it through their parents and parents raise it through parents bodies and for me it’s just shows the weakness of our own internal structures. It’s a matter that I don’t think is too controversial. If kids are going to bring fancy dreadlocks to the school then it’s a problem, a school is a school but also we don’t want to infringe on their rights to say Afro is not acceptable.”

Dis taamlik duidelik dat enige meisie wat agter die Zoeloe-Indiese kleurling Zulaikha Patel sit, nie die onderwyseres of die swartbord gaan raaksien nie.

zulu_indian2

Suid-Afrika word nie ‘n oomblik rus gegun as dit by rasseverhoudinge kom nie. Byna elke week word die land deur een of ander rassevoorval geskud wat ondersoek of vervolging verg, met nuwe wetgewing wat voorberei word om “rassisme” wat taalgebruik of gedrag betref, strafbaar te maak.

Ons poligame Zoeloepresident, Jacob Zuma, het eenkeer ironies die sinsnede “slim swartes” (clever blacks) gebruik om na die land se swart elite te verwys; meeste van hulle is waarskynlik deur die gehate blankes opgevoed. Vele van dié “slim swartes” en hul blanke liberale bondgenote skep rasseomstredenheid of buit dit uit as ‘n manier om hul hegemoniese mag oor die politiek, handel en onderwys te versterk.

En so het dit gebeur dat die 13-jarige “Afro-haarrebelle” by Pretoria Girls High oor ten minste een professionele skakelfirma beskik het wat hul mediaveldtug teen die blanke onderwyspersoneel bestuur het, ‘n maatskappy met die gepaste benaming, “PR Powerhouse”.

Ironies meen die swart aktivis Khaya Dlanga:

“This is why black-owned and controlled private schools are the way forward.”

Het die wiel dus nou heeltemal gedraai? Stel ons “slim swartes” voor dat ‘n vorm van welwillende apartheid of segregasie die enigste uitweg uit die huidige kookpot van rassekwessies is wat ons elke week via skreeuende opskrifte of oorverhitte radiogolwe bereik?

In die naloop van die Pretoriase omstredenheid, het ‘n klomp ander Engelse skole regoor die land “aangesteek”: skole in Kaapstad, Durban en Bloemfontein het dieselfde swart ontevredenheid oor haarreëls vir vroulike leerlinge ervaar.

‘n Swart leerling by die Sans Souci High School for Girls in Nuweland, Kaapstad, het beweer: “Ek moes dit sny en my kopvel brand om dit reguit te kry en sodoende in te pas by die beeld van ‘n ‘behoorlike Sans Souci-meisie’.” Die onderwysdepartement van Kwazulu-Natal het insgelyks ‘n kommando amptenare uitgestuur om Queensburgh Girls’ High te gaan ondersoek, nadat aantygings gemaak is dat swart leerlinge nie toegelaat word om “inheemse speletjies te speel nie” en aangesê is om hul hare te sny omdat dit “slordig lyk”.

Een swart meisie aan die skool in Kwazulu-Natal het haar Engelse onderwyseres ‘n “rassis” genoem omdat sy die swart gebruik van “lobola” gekritiseer het. “Sy wil hê dat ons soos sy moet dink, en verkleineer ons heeltyd,” het sy gesê. Ander het beweer dat hulle deur onderwyseresse ontmoedig word om Zoeloe te praat.

Maar die grootste klug van almal is seker die aanhef tot die SA grondwet van 1996 waarin ‘n “nie-rassige” ideaal gestel word, iets wat by die dag meer wêreldvreemd lyk.

Leon Lemmer: ‘Ons Japie’ en Anna Barry as nie-verloopte Afrikaners

Ons Japie: Die Boereoorlogdagboek van Anna Barry (Pretoria: Protea Boekhuis, 2016, 200p, R220), is onlangs hergepubliseer. Hierdie keer met ‘n voor- en nawoord deur Ena Jansen. Die oorspronklike uitgawe, Ons Japie: Dagboek gehou gedurende die Driejarige Oorlog, is in 1960 deur Afrikaanse Pers-Boekhandel uitgegee. Die onderwerp is die Anglo-Boereoorlog (ABO, 1899-1902) soos weerspieël in Barry se dagboek. Nadat opsigtelike gebreke uitgewys is, gee ek oorsigtelik die inhoud van die dagboek weer, bespreek daarna Jansen se voor- en nawoord, gevolg deur besinning oor die huidige relevansie van die boek.

Opsigtelike gebreke

Die boek is mooi uitgegee, maar nie sonder tekortkominge nie. In die redakteursnota word die termyn van die dagboek as “1899-1902” aangegee (p 6; ook op 25), terwyl die inskrywings van 1899 tot 1903 strek. In die tweede sin van hierdie nota staan polities korrek: “Raspejoratiewe in die teks is ‘n weerspieëling van die destydse samelewing en is daarom nie vir hierdie uitgawe gewysig nie” (6). Dit is egter moontlik dat daar in hierdie opsig wél veranderings aangebring is, bv “naturelle” (99, 131, 135). Jansen se taalgebruik hinder soms, bv die onnodige invoeging van “vir” (7, 8) en “weer” (15, 18, 19, 31). Twee keer kom “hendsoppers” (13, 21) voor, andersins “hensoppers”. Waarom “inskripsies” (11, 176) pleks van “inskrywings”? Waarom “munisipaliteitsgebou” (177) pleks van “munisipale kantore”? (191). Nêrens word die betekenis van die afkorting NALN (7, 178) vir die Nasionale Afrikaanse Letterkundige Museum en Navorsingsentrum in Bloemfontein aangegee nie. Daar is ‘n nederlandisme soos “aangekaart” (9). Onnodige Engelse woorde word gebruik: “issue” (10) en “displacement” (29). Jansen gebruik die woord “moment” (10, 11, 21, 23, 29) terwyl ek liewer van “tydstip” sou praat. Waarom “verbolgenheid” (15) eerder as “woede”?

As die datums wat Jansen aangee, vergelyk word met die dagboek is daar talle foute, bv. soms onderskei sy nie tussen die datum van ‘n dagboekinskrywing en die datum van ‘n gebeurtenis nie: “3 Januarie”, twee keer (p 11, moet 13 Januarie wees, p 23, 167); “15 April” (p 14, moet 9 April wees, p 54); “23 Januarie” (p 14, moet 13 Januarie wees, p 15, 91); “20 November” (p 15, moet 21 November wees, p 84); “10 September” (p 22, moet 13 September wees, p 118); “23 Junie” (p 176, moet 20 Junie wees, p 19, 148); “1987” (p 183, moet seker 1989 wees, p 199). Daar is onnodige herhaling in Jansen se teks. Dit lyk asof die teks haastig en slordig na aanleiding van haar vorige publikasies saamgeflans en ietwat van ‘n kraaines is en daar nie afdoende redaksionele afronding was nie. Daar is tik-, druk- en taalfoute: “Bornmann” (13) pleks van Bornman; “rondttrek” (16); “plaas” (31) pleks van “plase”; “vrouelaar” (105) pleks van “vrouelaer”; “dit” (115) pleks van “die”; “doostil” (116) pleks van “doodstil”; “ons aan” (117) pleks van “ons word aan”; “was was” (124); “onder andere” (178) pleks van “onder meer”; “besluit” (184) pleks van “sluit”; “publieklik” (189) pleks van “openlik”. Een van die voorname van een van die Barry-susters word weergegee as Catharina en die ander een s’n as Catherina (10), wat dalk op nog ‘n fout dui. Die titel van Emily Hobhouse se 1927-boek word verskillend op bladsy 31 en 198 weergegee. In die bibliografie moet “Grundlingh … 1996” voor “Gundlingh … 2002” (198) gelys word; ook “Schoeman … 1987” voor “Schoeman … 1989” (199). Verkeerdelik word die inskrywing “Schoeman … 1980” herhaal (199).

In die dagboek is daar ook taalfoute, bv “tydtafels” (53) pleks van tydroosters; “afkeur in” (69) pleks van “afkeer van”; “as volg” (77) pleks van “soos volg”.

Anna Barry se dagboekinskrywings

Anna Reitz (1884-1964) was die oudste dogter van Thomas en Johanna (gebore De Villiers) Barry. Hulle oudste en enigste seun is die “Ons Japie” (1883-1900) waarna in die boektitel verwys word. Met die uitbreek van die ABO het hulle op die plaas Abrikooskop vyftien kilometers noord van Ficksburg en digby die Basoetolandgrens gewoon. Thomas was aanvanklik ‘n veldkornet in die ABO, is in Mei 1900 gewond en het later moedeloos geword, die eed van neutraliteit afgelê en daarmee ‘n hensopper geword. Hy is in Augustus 1900 terug plaas toe waar hy en sy gesin voortgegaan het om die vegtende Boere te ondersteun deur bv kos aan hulle te voorsien. Die Britte het dit as ‘n verbreking van Thomas se neutraliteitsbelofte vertolk.

Thomas is gevange geneem en is verplig om in September 1900 in Basoetoland te gaan woon. Hy het spoedig begin twyfel of hy ooit die eed van neutraliteit moes afgelê het (80). Sy gesin het hom later na Basoetoland gevolg omdat hulle plaas in September 1901 deur die Britte gewoes is. Na die vredesluiting op 31 Mei 1902 is hulle in Junie 1902 terug na Abrikooskop. Thomas het hierna alles in sy vermoë gedoen om sy medeburgers in hulle na-oorlogse ellende by te staan.

Japie het as 17-jarige entoesiasties aan die ABO deelgeneem en graag dapper in die voorste linie geveg. Hy is in April 1900 gewond maar het so gou moontlik terug na die gevegsfront gegaan. “Al is daar ook nog vier burgers in die veld oor, wil ek een van hulle wees” (64). Japie is deur een van sy ooms, Paul de Villiers, sy ma se broer, aan wie se sorg hy as minderjarige deur sy pa toevertrou is, verplig om in Augustus 1900 saam met ander Boere oor te gee. “Japie … wou nie oorgee nie, maar ek [Paul de Villiers] het hom belet om saam met Generaal Paul Roux deur die berge te ontsnap en het van hom geëis dat hy sy belofte van gehoorsaamheid aan my gestand doen” (76). Paul de Villiers het soos Thomas Barry tydelik in Basoetoland gaan woon.

Japie is as krygsgevangene na Ceylon verban. Daar het hy op 23 Desember 1900 aan ingewandskoors gesterf. Anna se dagboekinskrywing op 24 Desember 1900 lui: “Moeder het ons vannag wakker gemaak, want sy het ‘n afskuwelike droom gehad, waarin sy Japie op ‘n lyksbaar gesien het” (88). Dié doodsberig het hulle egter eers op 13 Januarie 1901 ontvang. Dit is duidelik dat eerder Japie as Thomas in die gesin as die held beskou is. Volgens Anna het sy die dagboek in ‘n leesbare vorm oorgeskryf “sodat ons familie dit as ‘n nagedagtenis aan my broer [Japie] kon hê” (40). Jansen skryf: “Japie is die enigste helder baken in Anna se onheroïese familiegeskiedenis” (14), onder meer omdat daar ook ander hensoppers in hulle nabye familie was, hoewel een van die ooms, Jan de Villiers, Johanna se broer, wat die eed van neutraliteit afgelê het dit later verbreek en voortgeveg het (109).

Oor Japie se Afrikanerskap kan daar geen twyfel wees nie. Sy ideaal was om by Danie Theron se spioenkorps aan te sluit (60). Na sy teensinnige oorgawe skryf Anna: “Ons weet hoe ongelukkig hy is want al sy drome om verkenner te word, is verydel” (74). Oor die Barry-gesin skryf Anna in Oktober 1899, dus aan die begin van die ABO: “Ons het almal besluit om alles in ons vermoë vir ons land en volk te doen” (45). Kort nadat Thomas die eed van neutraliteit afgelê het, skryf Anna in Augustus 1900: “Vader vertel dat daar van ons boervrouens is wat brood, beskuit, botter en eiers aan die Engelse troepe verkoop. Vir ons is dit onbegryplik, want hulle verskaf mos daardeur kos aan die vyand!” (74).

Omdat Jansen in haar kommentaar poog om die Afrikanerskap van Johanna en Anna verdag te maak, soos ek hier onder aantoon, word die teenoorgestelde vervolgens met aanhalings aangetoon. Anna se vertolking is dat haar ma, Johanna, as “Boereheldin uit die verhaal [van haar dagboek en die ABO] te voorskyn … tree” (40). Anna skryf: “Met hierdie wrede stryd lê die fleur van ons nasie al in hulle grafte, en die vraag is: word hierdie kosbare lewens verniet opgeoffer? Moeder is vol vertroue. Sy sê ons veg vir ons onafhanklikheid” (99).

Ter onderskrywing van Anna se Afrikanerskap: “Ons saak is reg; ons veg vir ons vryheid en ons volksbestaan” (66). “Die Engelse wil ons nasie uitdelg” (94). “Hulle beleid is om ons as ‘n nasie uit te roei” (97). Anna hoor “dat die Engelse die konsentrasiekampe ‘refugee’ of vlugtelingkampe noem. Daardeur wil hulle voorgee dat die vrouens by hulle kom veiligheid soek het, ipv die waarheid, dat hulle die vrouens met geweld van die plase weggevoer het” (103). Die konsentrasiekampe “sal altyd ‘n skandvlek op die naam van die Engelse nasie bly” (132). Na die vredesluiting skryf Anna: “Dit is vir ons vernederend om ‘n pas te dra, maar ons is nou onderdane van die Britse Ryk” (145; ook 155, 165).

Hensopperskap gaan eintlik in teen die grein van die Barrys. “Ons het ‘hensopper’ … verag toe ons hulle eers [voorheen] teengekom het” (109). Al is haar pa ‘n hensopper skryf Anna dat “ons getroue Afrikaners is” (112). “Hermaans Theron was gister hier en volgens hom noem die burgers Vader ‘n ‘hensopper’ en ons Engelsgesind. Dit is ‘n skok en dit maak ons baie seer” (84). “Ons voel nou selfs verlate en verstote deur ons eie mense” (85). Anna beklemtoon dat haar vader die eed van neutraliteit afgelê het, dus dat hy onderneem het om nie voort te veg nie, en nie die eed van getrouheid aan die Britse kroon gesweer het nie (84). Laasgenoemde is wat die verraaiers of joiners gedoen het wat saam met die Britte teen die Boere geveg het.

By die hensoppers bemerk Anna graadverskille. Thomas en Japie het geveg en die Barrys het in dié proses groot verliese gely. “Die oorlog het ons van soveel beroof, wat ons nooit sal terugkry nie” (131), insluitende hulle geliefde Japie. Anna kontrasteer hulle hensopperlot met dié van die De la Harpe wat nooit aan die oorlog deelgeneem het nie en aan die begin van die ABO na Basoetoland verkas het en dus nie lewens- en materiële verliese gely het nie. Die Barrys en De la Harpe “verskil hemelsbreed in ons opvattings tov die oorlog en ons onafhanklikheid” (133). “Dit is wonderbaarlik hoe ons burgers nog in die verwoeste land weerstand bied en staande bly” (140).

Vir die joiners is daar net veragting. Anna vertel hoe die Britte een van haar ma se broers, Paul de Villiers, hierby wou betrek. “Dit is ‘n belediging want dink hulle dat enige ordentlike Afrikaner die wapens teen sy eie mense sal opneem!” (128). ‘n Offisierskap onder die joiner Piet de Wet is vir Paul aangebied. “Hy het dit beslis geweier en ek dink dit is voorwaar beledigend dat hulle kon aanvaar dat hy hom tot so ‘n lae daad sou leen” (143). “Dit is vir ons vreeslik dat burgers teen hulle eie mense wil veg” (130). Kommandant SG Vilonel het later as een van die berugste joiners ontpop “wat teen ons eie mense veg. Dit is ongelooflik en skandelik” (136). ‘n Ierse parlementslid het gesê “dat hy Vilonel as ‘n lae verraaier beskou. Ek is nie verwonderd dat Vilonel selfs die veragting van die buitewêreld op hom gehaal het nie” (142).

Ena Jansen se vertolking

Ena Jansen is ‘n predikantsdogter wat in Afrikaans skoolgegaan en daarna aan die Universiteit Stellenbosch studeer het. Sy noem haarself ‘n linkse student; só links dat sy tydens die blanke politieke bewind nie haar voete by die Afrikaanse Taalmonument in die Paarl wou sit nie (LitNet 26.08.2015). Van 1974 tot 1984 het sy in Nederland studeer maar eers in 1992 ‘n doktorsgraad aan die Universiteit van die Witwatersrand verwerf.

In 2003 het sy haar intreerede as hoogleraar in Amsterdam gelewer. Dáár gaan dit vir haar nie bloot om Afrikaanse letterkunde nie, maar om Suid-Afrikaanse literatuur, waarin daar uiteraard meer ruimte vir die uitlewing van haar politieke oorverligtheid gebied word. Verlede jaar het sy ‘n boek oor Suid-Afrikaanse stedelike huiswerkers gepubliseer. Jansen is klaarblyklik militant feministies en het boonop ‘n vrou van Indonesiese herkoms, Pamela Pattynama (195), as lewensmaat. Sedert die aanbreek van die nuwe Suid-Afrika het Jansen haar huis in Melville verkoop (LitNet 13.05.2015), wat seker daarop dui dat sy vorentoe eerder in die buiteland as in die ANC-utopie wil woon. Jansen sou myns insiens geen behae daarin hê om op nie-verloopte Afrikanerskap aanspraak te maak nie.

Dit behoort nou duidelik(er) te wees waarom Jansen woorde soos “ons” en “nasie” graag tussen aanhalingstekens plaas (11); ook “Afrikaner-‘volk'” en “nasie” (20), “sogenaamde ‘swart gevaar'” (181, ook 182), “rasseprobleem” (182), “‘eie’ groepe” (190). Sy skryf van “wapenneerlêers (die sogenaamde ‘hendsoppers’)” en van “Britse dryfkragte en opruimingsoperasies” (17); nie van Britse plundertogte en sy beleid van verskroeide aarde nie. Let op die gebruik van aanhalingstekens in hierdie sin van Jansen: “In vergelyking met soveel ‘volksmoeders’ wat in die meeste Boere-oorloggeskrifte na vore kom as martelaarsfigure wat ‘bittere lydingskelke’ geledig het, is dit duidelik dat Anna Barry met moeite ‘n helderol vir haar moeder bymekaar kan skraap” (26). Nêrens laat Jansen deurskemer dat sy persoonlik simpatie het met die Boere of Afrikaners nie.

Ten spyte van haar feminisme het sy selfs nie simpatie met Afrikanervroue in die ABO nie; eerder die teenoorgestelde: “Die illusie van ‘n kollektiewe martelaarsgeskiedenis vir alle Afrikanervroue is gevoed deur … ‘n voorgeskrewe stramien” (31). Myns insiens slaan daar hier erge vyandigheid deur. Daar is weinig aanduiding dat die feminis Jansen simpatie met die lyding van Boervroue in bv die konsentrasiekampe het. Sy verwys na “die status van lyding wat aan Boerevroue toegeken is wat konkreet gekonsolideer is in die Vrouemonument” (21). ‘n Afrikanerlojalis sou die laasgenoemde sin anders verwoord het. Is die Vrouemonument nog ‘n Afrikanermonument waarin Jansen geen erg het nie? En die Voortrekkermonument? Jansen skryf bv “van die dominante vertoog van helde- en martelaarsverhale uit die Anglo-Boereoorlog” (189). Jansen erken openlik haar “agterdog oor die blinde lojaliteit aan groepe” (190).

In 1960 (“die ‘laertrek’-jaar” volgens Jansen – 188) bedank CR Swart (“die ruimdenkende oud-OB-er” volgens Jansen – 188), toe die staatspresident, vir Anna na die ontvangs van ‘n gedrukte eksemplaar van haar dagboek. Hy skryf soos volg: “Dit is baie goed dat u die oorlogsdagboek op die wyse vir ons volk beskikbaar gemaak het” (187). Dít is hoogs onskuldige geskrewe woorde, maar die verwysing na “ons volk” het blykbaar argwaan by Jansen gewek, want sy skryf dat Swart hierdie woorde “spreek” (187). Jansen poog om haar verwronge polities linkse beeld van Anna verder uit te bou deur tot die gevolgtrekking te kom dat Anna met die publikasie van haar dagboek “self nie doelbewus die algemene Afrikaanse publiek se guns gesoek het nie” (189). Die dagboekpublisering kwalifiseer dus blykbaar nie as “eerherstel” (29, 179 – kyk hier onder) nie. In die “Woord vooraf” wat Trudie Kestell, dogter van die bittereinder, John Daniel Kestell (1854-1941), op versoek van Anna geskryf het, bespeur Jansen “‘n naïewe toon” (25), dat “haar ‘Woord vooraf’ nogal naïef en sentimenteel” is (184). Jansen kan gerus prontuit sê dat sy nie van nie-verloopte Afrikaners hou nie; veral nie van die bittereinders nie. Soos in die latere stryd teen terrorisme moes Afrikaners tydens die ABO hulle blykbaar liefs nie teen die vyand verset het nie.

Let op hierdie woordkeuse van Jansen: “Nadat die Britse leër in September 1900 verplig was om weens militêre druk van die Republikeinse magte die grensdistrikte Ficksburg en Ladybrand tydelik te ontruim” (17) – die negatiewe “weens”, nie die positiewe “danksy” of die neutrale “vanweë” nie. Jansen hou blykbaar eerder van Thomas wat die stryd teen die Britte gewonne gee het as van iemand soos Japie wat enduit wou veg, want sy skryf dat Thomas, anders as Japie, “duidelik ore het” (14) vir die Britse pogings om die Boere met allerhande dreigemente te probeer ontmoedig om voort te veg.

Die redes waarom Jansen toegelaat is om Anna Barry se teks te vertolk, is omdat sy voorheen oor hierdie dagboek en ook oor die ABO, maar met ‘n sterk feministiese inslag, gepubliseer het (198) en sy ‘n heruitgawe van Anna se dagboek aan die uitgewer voorgestel het (9, 195). Daar is ook die assosiasie met die jeugdige Anne Frank (1929-1945) se Nederlandse dagboek, Het Achterhuis (1947, p 8, 188).

Jansen begin haar voorwoord met verwysing na die postmodernisme (7) en een van sy aanhangers, die aktivistiese Pierre Bourdieu (1930-2002, p 10). Postmodernisme is moeilik definieerbaar maar veralgemenend kan seker gesê word dat dit progressief en globaliserend en (soms) aktivisties en selfs anargisties ingestel is, dat elkeen sy eie ding na goeddunke kan doen, dat niks heilig is nie, dat enigiets gedekonstrueer kan word. Sulke postmoderniste kan doeltreffender afbreek as opbou. Aansluitend hierby beweer Jansen dat identiteit “nie ‘n vasstaande iets [is] wat jy ‘besit’ … nie” (9). Toegepas op Anna is daar die voorstelling van “haar verskuiwende identiteit” (190), dus dat “haar gevoel van identiteit … voortdurend wissel in reaksie op die lotgevalle van haar broer en van haar vader en ooms” (20).

Dan is daar een van die gunstelinggrepe van postmoderniste: Kultuur “verander voortdurend, is ‘n proses en konstruksie” (9). Die werklikheid van ‘n standhoudende kulturele kern by mense word dus ondergrawe en verdag gemaak. Jansen probeer ‘n saak daarvoor uitmaak dat Anna se identiteit (as Afrikaner) weens die ABO “verander” (11) het. In werklikheid het Anna en haar gesinslede dwarsdeur die oorlog in hulle kern Afrikaners gebly; selfs die hensopper Thomas. Wat tydens die ABO en daarna aanvanklik wel moeilik was, was om die hensopperstatus van Thomas veral by die bittereinders en die krygsgevangenes aanvaar- en vergeefbaar te maak. Dit is veel eerder die Barry-gesin se omstandighede en strategie wat verander het en nie hulle identiteit, hulle Afrikanerkultuur, nie. Anna en haar man, Charlie Reitz (1879-1966), wat die neutraliteitseed afgelê het (32) en met wie sy in 1908 getroud is, het gevolglik aanvanklik die na-oorlogse versoeningspolitiek (oftewel “hande vat”, wat in 1994 weer op Afrikaners losgelaat is) van mense soos Louis Botha en Jan Smuts ondersteun.

Voor die republiekverklaring in 1961 was daar ‘n opbloei van Afrikanernasionalisme, wat deur Anna benut is vir die publikasie van haar dagboek in Afrikaans; myns insiens ‘n duidelike aanduiding van haar vereenselwiging met Afrikanernasionalisme en haar republikeinse gesindheid. Jansen verskaf ander redes vir hierdie eerste publisering: “die jaar 1960 toe die wrywing tussen hendsoppers en bittereinders begin wegval het” (21) en dat die publikasie ‘n poging van Anna was om “‘n ander beeld of mite van haar familie” te skep, dus “om eerherstel vir die gesin te beding” (29; ook 179). Die dagboekinskrywings was aanvanklik in Engels, maar toe Japie de Villiers, haar ma se oudste broer, in Januarie 1900 sneuwel “en ná die vernederende behandeling wat ons van die Britse troepe ontvang het, het daar egter by my [Anna] so ‘n bitter gevoel ontstaan dat ek na Nederlands oorgeslaan het” (40).

Jansen beweer Anna se “vyandsbeeld van die Basoeto’s” het tydens haar verblyf aldaar “volledig verander” (18). “Haar groot twyfel oor ‘wie is ek’ is tussen die jare 1899 en 1902 volledig [!] bepaal deur die dramatiese gebeure van oorlog en die tydelike migrasie na Basoetoland” (20). In Anna se eerste inskrywing in Basoetoland staan: “Ek skryf in ‘n stroois … ons nuwe woning” (122). Later: “Wie kon ooit dink dat ons onder naturelle ‘n toevlugsoord sou soek?” (131). Dít dui myns insiens op die groot kulturele gaping tussen Afrikaners en Basoeto’s en nie op gedweë aanvaarding van eendersheid en assimilasie nie. Anna “verlang na ons gerieflike ou huis op Abrikooskop” (139). Anna het ‘n weersin in die “streke” wat die Basoeto’s uithaal. “Hulle jaag met opset Vader se beeste in hulle lande en dan eis hulle skadevergoeding vir hulle gesaaides, wat deur die beeste vertrap is” (135). Kort voor die vredesluiting skryf Anna: “Daar is weer gerugte van vrede. Mag dit waar wees! Dan sal ons na ons geliefde plaas in ons eie land kan teruggaan; dan sal ons weer tussen ons eie mense in ons beminde Vrystaat kan woon en dan sal ons nie meer vlugtelinge in ‘n kafferland wees nie” (141). Dít klink nie soos iemand wat enigsins ‘n identiteits- of kulturele transformasie ondergaan het nie; om van “volledig” nie te praat nie.

Jansen beweer suiwer geografies dat dit “verleidelik maklik” vir Thomas was om die grens na Basoetoland oor te steek (8). Basoetoland is glo “verleidelik naby” (17). Jansen neem glad nie in ag hoe moeilik dit vir Thomas was om sy gesin in oorlogstyd onbeskermd agter te laat en tussen swartes pleks van sy medeburgers te gaan woon nie. Bowenal ignoreer Jansen die kulturele gaping wat baie moeiliker oorbrugbaar as die geografiese gaping is.

In haar nawoord beweer Jansen dat die “negatiewe gevoelens” jeens die Barrys as vlugtelinghensoppers in die na-oorlogse samelewing “gou oorwin” is (176; ook 187) en hulle “volledig” in die gemeenskap heropgeneem is (177). Dit bevestig dat die Barrys grootliks hulle Afrikaneridentiteit behou het, insluitende Anna se latere Reitz-gesin. In 1960 verwys Anna se seun na “the real people of our country” (184), waarmee hy waarskynlik nasionalistiese Afrikaners bedoel. Deur selektief van die publikasies van Karel Schoeman, wat van huis uit eerder ‘n Nederlander as Afrikaner is, gebruik te maak, word die na-oorlogse situasie deur Jansen oorvereenvoudig tot ‘n “bittereinder/hensopper-vete” (180; ook 21, 187). Hier onder spreek ek hierdie kwessie verder aan.

Huidige relevansie

Jansen beweer dat identiteit slegs in krisistye “‘n tameletjie” word (10). Die nuwe Suid-Afrika word sekerlik deur denkende Afrikaners as ‘n krisis ervaar. Soos na die ABO is dit vir Afrikaners sedert 1994 gebiedend noodsaaklik om klaarheid oor hulle identiteit te kry, asook hoe om dit teen verswelging te vrywaar.

Destyds is die Basoetolandgrens “met geskille en gevaar geassosieer” (17). Tydens die “bevrydingstryd” het terroriste uit Lesotho Suid-Afrika binnegekom. Daardie land is ook ‘n bron van baie onwettige inkommers, asook van vee- en ander diefstal. Oorgrensplundering vind steeds op groot skaal plaas, sonder dat dit van owerheidsweë doeltreffend bekamp word. Die kere wat die Boere destyds daarin geslaag het om hulle vee terug te kry, word deur Jansen terugsteel genoem (31).

Oor die na-oorlogse samelewing skryf Anna: “Daar sal wees vegtende of ‘wilde’ Boere [bittereinders], ‘hensoppers’ [lafaards], ‘National Scouts’ [joiners, hanskakies, verraaiers, uitverkopers], vlugtelinge [bv hensopper-Boere wat in Basoetoland geskuil het], bannelinge [krygsgevangenes, bv uit Ceylon] en mak Engelse” [Britte/Engelssprekendes wat hulle voor die ABO as bv boere en handelaars in die Oranje-Vrystaat en Transvaal gevestig het] (147; ook 167). ‘n Gemene greep van die Britte was om van krygsgevangenes in die buiteland te verwag om die eed van getrouheid aan die Britse kroon af te lê voordat hulle na hulle vaderland kon terugkeer (159). Party krygsgevangenes het daarom verkies om nie terug te keer nie en hulle eerder in ander lande te vestig (161). Die getrouheidseed wat Boerekrygsgevangenes onder dwang afgelê het, is ingevolge internasionale reg nie geldig nie (31) en dus glad nie so toerekenbaar soos dieselfde eed wat vrywillig deur joiners afgelê is nie.

Van polities regs tot links was daar na die ABO in Afrikanergeledere veral vier groepe: bittereinders, oud-krygsgevangenes, hensoppers (wat die neutraliteitseed afgelê het) en joiners (wat die getrouheidseed vrywillig afgelê het). Hoe verder links des te beter is hulle na die oorlog deur die Britse owerheid vergoed (Albert Blake, Broedertwis: Bittereinder en joiner: Christiaan en Piet de Wet, 2016, Praag 30 Julie). Met die heropkoms van Afrikanernasionalisme na uniewording in 1910 is die hensoppers al hoe meer geredelik in Afrikanergeledere aanvaar. ‘n Regverdigbare afkeer van joiners het egter baie langer voortbestaan. In die nuwe Suid-Afrika het ons weer te make met die verskynsel van verloopte Afrikaners, wat nie net ander Afrikaners verraai en uitverkoop nie, maar sommer al die blankes. Teen sulke oud-Afrikaners behoort daar myns insiens baie sterker wrewel openbaar te word.

Daar is by my geen twyfel nie dat daar by Jansen ‘n sterk anti-Afrikanergesindheid is en dat daar duidelike blyke hiervan in hierdie boek is. Daarom dink ek dat dit onvanpas was om die heruitgawe van Anna Barry se dagboek aan iemand toe te vertrou wat so onsimpatiek en selfs vyandig met die onderwerp omgaan. Jaap Steyn, oorspronklik van die Fouriesburg-omgewing en dus naby Abrikooskop, sou ‘n baie beter keuse gewees het. Hy het homself as ‘n betroubare vertolker van Afrikaneraangeleenthede bewys. Dít kan nie van Jansen gesê word nie.

Wat is die ‘AltRight’?

Donderdag die 25ste Augustus 2016 kan volgens alle aanduidings as ‘n waterskeidingsoomblik in ons politieke, filosofiese en ideologiese diskoers wêreldwyd gesien word, want Donderdag het Hillary Rodham Clinton legitimiteit aan ‘n voorheen taamlik onbekende ideologiese groepering gegee deur hulle op die naam te noem en daarna te kere te gaan soos ‘n hondsdol straatbrak.

Dat sy tydens haar toespraak haar telkemale moes beroep op die ad hominem van “rassis” en “rassisme” – woorde wat sy herhaaldelik ingespan het – dui eenvoudig daarop dat sy a) nie die groepering verstaan nie en b) dat sy intellektueel nie opgewasse is vir die oorlog wat hierdie groep teenoor haar en enige linkse groepe voer nie. En maak geen fout nie dit is ‘n oorlog… ‘n kultuuroorlog.

Ek verwys natuurlik na die AltRight – ‘n organisasie wat die kuberruim hulle eie gemaak het en beide linkse ideoloë en establishmentpolitici verwar om elke hoek en draai. Die AltRight vind dit prettig om hierdie ideoloë en politici te koggel, om hulle dubbele standaarde uit te wys, om ongemaklike vrae te vra en om die belaglikheid van hulle kernwaardes onder die vergrootglas te sit.

Daarvoor gebruik hulle die linkses se eie taktiek teen hulle – net baie meer suksesvol. Die vaandeldraer is die meem [‘meme’ in Engels] van Pepe die Padda – ‘n figuur wat menige slinkse linkse al aan sy ontbytgraan laat stik het by aanskoue van sy politiek inkorrekte gelaat.

Wat is die AltRight? Dis ‘n moeilike vraag juis omdat die AltRight geen kerngroep verteenwoordig nie. Hulle bestaan uit ‘n losse konstellasie liberaliste (nie liberale nie), paleo-konserwatiewe, traditionaliste, voorstanders van die monargie, nasionaliste ens.

Die AltRight is wat genoem kan word ‘n “groot tent” filosofiese organisasie. Eenvoudig is dit ‘n samevoeging van verskillende ideologiese groeperings met die mantra “geen vyand aan die (my) regterkant nie”. Dit beteken dat solank as wat daar ‘n oorvleueling is van een of ander sleutelgedagte, sal daar saamgewerk word.

Maar, soos in die geval van hoofstroomkonserwatiewe en RINO (Republican In Name Only) binne die GOP, sal die AltRight nie huiwer om hierdie groepe aan dieselfde blootse taktiek bloot te stel wat gewoonlik vir Liberale gereserveer word nie.

‘n Groot beweegrede vir die totstandkoming van die AltRight is dat die hoofstroom konserwatiewe beweging, gegrond in William Buckley se konserwatiewe skrywes en filosofie, vergeet het dat die politiese waardes wat hulle uitdra gesetel is in ‘n kultuur wat hulle in gebreke gebly het om te verdedig.

Om konserwatief te wees is om die goeie te beskerm en te koester en hulle het nie een van die twee gedoen nie. Wat hulle wel gedoen het is om stuk-stuk toegewings te maak aan Sosialiste en Marxiste en het daardeur die Overton-venster te ver links te laat verskuif wat gelei het daartoe dat die Westerse beskawing siek en sterwend is.

Die fout wat linkses, establishmentpolitici en die werfbobbejane van die hoofstroommedia maak is om aan te neem dat die AltRight ‘n Amerikaanse verskynsel is en dat hulle of werklose of lae inkomste blanke “millenial” mans is wat nog steeds by ma aan huis woon en verslaaf is aan Anime-pornografie terwyl hulle Ramennoedels opslurp.

Sommige pratende koppe het die AltRight summier afgemaak as lae-IK wit gemors. Die grootste wanpersepsie is dat die AltRight ‘n eenmalige verskynsel is wat die verkiesing van Donald Trump as President van die VSA as oogmerk het.

Maar die AltRight is ‘n wêreldwye beweging – selfs in Suid Afrika – wat bestaan uit opgevoede, maar nie noodwendig gegradueerde nie, middelklas wit mans en vrouens wat met afgryse toekyk hoe hulle ras, kultuur en lewenswyse afgebreek word, hoe hulle skielik as die grootste euwel in die geskiedenis van die mensdom afgemaak word en pa moet staan vir elke wandaad van ander etniese groepe en rasse terwyl hulle stil moet bly oor duidelike probleme met die huidige Zeitgeist.

Binne die range van die groepe is daar intellektuele denkers, mediapersoonlikhede, vermaaklikheidspersoonlikhede, skrywers, sakelui, akademici, wetenskaplikes en ongelukkig ‘n paar verdwaalde “Stormfags”. Elkeen het ‘n gesamentlike doelstelling waarna toe beweeg word sonder sentrale beheer.

Dit is uniek in die geskiedenis van enige filosofiese/ideologiese/politieke beweging – daar is geen leiers nie, of almal kan leiers wees.

Soos ek hierbo vermeld het bestaan die AltRight uit ‘n groot groep verskillende filosofiese skole maar daar is oorvleuelende idees wat die verskillende groepe in staat stel om saam te werk. Wat is hierdie idees, waaraan onderwerp die AltRight homself as daar geen sentrale tema is om leiding te gee nie?

Eenvoudig: Gelykheid is ‘n hersenskim wat slegs kan oorleef in die delusie wat deur Sosialisme/Marxisme geskep word. Mense verskil vanaf geboorte in intelligensie, vermoë, karakter, durf en dit lei uiteindelik tot die mate van sukses wat ‘n mens beleef. Indien jy meer suksesvol wil wees as wat bg jou toelaat sal jy soveel harder daarvoor moet werk.

Hiërargie is noodsaaklik – daarsonder kan meriete nie as maatstaf gebruik word nie en sal die samelewing uiteindelik ontaard in die orgie van nihilisme wat ons nou aanskou waar ‘n Kakistokrasie – en uiteindelike verval van ons samelewing – die enigste logiese uiteinde kan wees.

Die geslagte verskil – mans en vrouens verskil natuurlik. Hierdie verskille is deur duisende jare van ontwikkeling verfyn. Hierdeur het mans en vroue verskillende kenmerke en vermoë wat gemik is op ‘n veilige en gesonde samelewing waar elkeen sy unieke rol vertolk en waardeur die spesie kan oorleef. Feminisme en die seksuele rewolusie, deur die afbreek van heteroseksuele monogamie, het rampspoedige gevolge ingehou vir die geslagte en die verhoudings tussen die twee.

Daar is slegs twee geslagte en een seksuele oriëntering – die res is nonsens wat die delusies van ‘n geestesieke en losbandige minderheid voed.

Moraliteit is belangrik en afwykende ontaarding bestaan – maak nie saak hoe daar gepoog word om die abnormale as normaal te laat herklassifiseer nie, dit maak geen verskil dat dit verkeerd en onnatuurlik is nie. Die rand van die afgrond is bereik met homoseksualiteit wat deur die hoofstroom as normaal en natuurlik aanvaar is. Hierna was geen taboe meer onbereikbaar nie en ons sien dat daar tans gepoog word om pedofilie as normaal, natuurlik en aanvaarbaar te maak. Wat is volgende? Bestialiteit? Nekrofilie?

Alle kulture is nie gelyk nie en ons is onder geen verpligting om ander se kulture as gelyk aan ons eie te aanvaar nie. Verskillende etniese groepe het vinniger ontwikkel as ander en daar is geen rede om ‘n kultuur wat nooit verby die steentydperk ontwikkel het nie, gelyk te stel aan die Europese of Oosterse kulture nie. Ons erken dat Oosterse kulture duisende jare voor ons eie ontwikkel het en dat die gelykstelling van ons Europese kultuur aan Oosterse kultuur ‘n klap in die gesig is van die Oosterlinge wat hulle kultuur help ontwikkel het.

Die mens is nie inherent goed nie maar inherent sleg. Dit is deur persoonlike ontwikkeling, moeite en harde werk dat die mens homself verbeter.

Daar is meer om voor te lewe as leë materialisme.

Vryheid is ‘n verantwoordelikheid en nie ‘n reg nie. Die vryheid van te veel onbevoegde mense om verkeerde besluite te neem is rampspoedig vir die vryheid van deugsame en verantwoordelike lede van die samelewing.

As ons ‘n demokratiese samelewing moet wees moet die vryheid om daaraan deel te neem ingeperk word. Universele demokrasie is ‘n ramp waar die onbevoegde lui massas die produktiewe minderheid onderwerp aan hulle wil.

Die wit ras is belangrik en is onder beleg. Die linkse leer van rasbeheptheid ten gunste van nie-blankes alleenlik, die produk van dekolonisasie en die oorwinning van die egalitariese oor nasionalisme na die Tweede Wêreldoorlog, moet verwerp word en wittes moet beheer terugneem om hulle eie sake te bestuur.

‘n Bestel waar wittes nie toegelaat word om kollektiewe belange te hê nie, maar elke ander etniese en rasse groep word wel toegelaat, is eenvoudig nie aanvaarbaar nie.

Beskawing is kosbaar. Dit het duisende jare se ontwikkeling geneem om ons beskawing te kry waar hy is, die verwerping daarvan ten gunste van ‘n beskawing, of die gelykstelling daaraan, wat nooit die wiel kon ontwikkel nie is verfoeilik.

Ras en etnisiteit is ‘n realiteit. Dit is gegrond in wetenskap en empiriese waarneming. Dit is nie ‘n sosiale konstruk nie. Vlakke van beskawing, kultuur en morele waardes bepaal sukses.

Die AltRight sal saam met ander rasse en/of etniese groepe werk indien ‘n gemeenskaplike doelwit nagestreef word, maar sal nooit ander groepe insluit binne die beweging self nie.

Die onderdrukking van een groep deur ‘n ander is iets waaraan alle ras en etniese groepe in die geskiedenis op een of ander stadium deelgeneem het. Om wittes alleen verantwoordelik te maak is ‘n bedrogspul. “Wit skuld” en “wit bevoorregting” is intellektueel, moreel en eties oneerlik en moet verwerp word met die nodige minagting wat dit verdien.

In ‘n Suid-Afrikaanse konteks beteken dit dat “Apartheidskuld” verwerp moet word want niemand hou die Zoeloe verantwoordelik vir die Mfecane nie, niemand hou die ANC/SAKP verantwoordelik vir die “People’s War” nie en daar is definitief niemand wat die Britse Koninkryk verantwoordelik hou vir die Tweede Vryheidsoorlog en die konsentrasiekampe nie.

Die Joodse geskiedenis van 3000 jaar se oorlewing moet vir alle praktiese doeleindes oop wees vir bespreking aangesien hulle dit doen vir die oorlewing van hulle stam. Dit sluit vanselfsprekend die invloed wat Jode op die Westerse beskawing uitoefen in.

Die AltRight verwerp alle non audi alteram partum argumente en ad hominem uitdrukkings wat ten doel het om wittes verdag te maak, om patologiese altruïsme onder wittes te laat floreer of om debat te smoor. Die mees betekenislose skelwoorde soos “rassis”, “seksis”, “homofobie”, “islamofobie” en “anti-semiet” maar ook hope ander “kwetsende” woorde word hierby ingesluit.

Die AltRight verwerp politieke korrektheid in sy totaliteit. Politieke korrektheid (PK) is ontwerp om gesonde debat te smoor en die bestaande narratief te beskerm. Dit is outoritêr en verskil geensins van die taal wat voorheen deur Marxisme, Leninisme, Trotskyisme, Fanonisme en Maoïsme afgedwing is nie.

Omdat die AltRight werksaam is in die kuberruim beteken dit dat die leksikon ook vreemd voorkom. Hierdie woordeskat dui op baie spesifieke konsepte binne die AltRight-beweging. Ek sluit ‘n kort lys van die mees algemene terme in, in die hoop dat van die lesers wat wil aansluit by die beweging, nie te vreemd voel nie of dat ‘n ondernemende siel vir ons Afrikaanse neologismes van hierdie woorde kan uitdink.

Cuck
In terme van die woordeboek definisie sou hierdie beteken ‘n wit man wat toekyk terwyl sy vrou gemeenskap het met ‘n nie-blanke sonder om beswaar aan te teken of op te tree om sy waardigheid te beskerm. Vir die AltRight beteken dit enige wit persoon wat nie-blankes bevoordeel ten koste van sy eie ras, etnisiteit, kultuur en beskawing.

Kennelik ly hierdie persone aan patologiese altruïsme en/of ethnomasochisme en het ‘n obsessie met die eie ek (die EGO) en gee nie ‘n duit om oor die toekoms van hulle nasate nie.

Cuckservative
Soos bogenoemde maar doen homself/haarself voor as konserwatief, want ware hoofstroomkonserwatiewes sal hul verantwoordelikhede teenoor hulle kultuur, taal, ras en etnisiteit nie versaak nie. Dink aan FW de Klerk, Roelf Meyer, die VF+ of die oorblywende Broeders by Afriforum en Solidariteit. Die woord is ontwerp om skok en skaamte te veroorsaak.

Normie
‘n Normale persoon wat salig onbewus is van die kultuuroorlog wat rondom hom/haar woed. Só ‘n persoon is verslaaf aan (sekere) beroepspolitici of politieke partye, die heersende Zeitgeist, en elke woord glo wat die hoofstroommedia aan hom opdis om maklik aan indoktrinasie en propaganda blootgestel te word. Hulle is oningelig en wíl nie ingelig word nie. Normies raak kwaad en gooi groente na die TV toe wanneer die jongste en vogue morele uitbarsting sy draai op die skerm maak maar los dit daar sodat dit nie sy huidige bestaan omkrap nie.

Red Pill
Wanneer ‘n Normie blootgestel word aan die realiteit van die onsmaaklike wêreld rondom hom en hy/sy self begin vrae vra oor die status quo en wanneer die narratief bevraagteken word. Meeste Normies sal liewers dood neerslaan as om die Rooi Pil te neem. Dink aan Neo in The Matrix – Red Pill is waarheid, Blue Pill is om voort te gaan asof niks aan die gebeur is nie.

Black Pill
Kom gewoonlik na die Red Pill. Dit gebeur wanneer die persoon vrae begin vra en agterkom dat die narratief een kolossale leuen is, dat alles wat hy dink hy weet, vals is. Dit is op hierdie punt dat die persoon waarlik deel van die AltRight word. Hy/sy doen hulle eie navorsing, lees baie meer en gebruik sy eie intelligensie om sy besluite te maak en sy lewensuitkyk daarvolgens aan te pas. Neem ook aktief deel aan AltRight aktiwiteite.

Shitlording
‘n AltRight-aktiwiteit op sosiale media en op hoofstroommedia se kommentaarafdelings waarin skok-en-bewonderingstaktiek gebruik word om mense hardhandig tot ander insigte te bring, om liberale dwepers te koggel of om die absurditeit en huigelary van liberale/hoofstroom “konserwatiewe” aan die groot klok te hang. Dit is baie effektief en het daartoe aanleiding gegee dat die AltRight ‘n beweging geword het waarmee rekening gehou moet word.

Hierdie aksies het direk daartoe gelei dat Hillary Clinton van die AltRight notisie moes neem en daardeur ons by name te noem.

Baie AltRight-lede het ‘n talent hiervoor en dit is al wat hulle doen wat op sy beurt weer aanleiding gee dat die AltRight die reputasie “verdien” het van internettrolle en die mite geskep het van onvolwasse dom kinders wat in hulle ma se kelder woon. Ons lag hierdie af as banaal en sê dis vir die “lulz” (pret).

The Cathedral
Die bestaande establishment. In Amerika is daar geen werklike verskil tussen Demokrate en Republikeine nie. Hulle albei dien dieselfde meester en is maar eenvoudig net twee kante van dieselfde munt. So ook in Suid Afrika waar daar geen regte verskil tussen die DA en ANC is nie. Die beleidsrigtings van alle politieke partye is inklusief (gelykstelling van alle rasse en etnisiteit) en Polities Korrek.

Narratief
Die “aanvaarbare” manier van die wêreld sien en daaroor praat hetsy dit te doen het met rasseverhoudinge, seksuele oriëntasie, die gelykstelling van kulture, morele relatiwiteit of geskiedkundige revisionisme om die huidige Zeitgeist te pas. Baie nou verwant aan PK en word deur Sosialiste en Marxiste voorgeskryf.

Chan Island
Verwys na die 8chan /pol/ (politieke) internetbesprekingsbord. Dit is hier waar die AltRight hulle aksie beplan en uitvoering daaraan gee. Dit is heeltemal anoniem.

Liberale het die wêreld so verfonkfaai dat die AltRight hier is om te bly. Trump se verkiesing sal slegs die eerste veldslag wees in ‘n lang en uitgebreide kultuuroorlog. Om te glo die AltRight sal sommer net verdwyn na 8 November, is iets waarop linkses hoop maar wat nie gaan gebeur nie.

Ons kan nie. Vir 70 jaar het Sosialisme/Marxisme vrye teuels gehad om die wêreld te verander in ‘n vreemde en sieldodende plek wat op die randjie van ‘n afgrond staan. Die AltRight sal alles in hulle vermoë doen om beskawing in ‘n nuwe rigting te lei. Daar gaan baie ongevalle wees, baie politici gaan nog toesprake lewer wat presies soos die van Hillary Clinton klink, baie “burgerregte-organisasies” gaan aanvoer ons is “randeierfigure”. Feit van die saak is, hulle is verantwoordelik vir ons skepping en noudat ons hier is gaan die poppe dans en ons gaan pret hê terwyl ons dit doen.

Om self ondersoek in te stel na die AltRight-verskynsel volg gerus vir Dan Roodt op American Rennaisance (Amren), The Right Stuff, Breitbart, Vox Popoli, Vox Day, Amerika Blog, Danger and Play, Alternative Right Blog, Virginia Dare, Red Ice Radio, American Thinker, Radix Journal, National Policy Institute en nog baie meer.

Hoe linkse politiek geweld in die hand werk

Hillary Clinton nadat sy Libië vernietig het.
Hillary Clinton nadat sy Libië vernietig het.

Die afgelope paar jaar het ons vanuit allerlei hoofstroommediabronne verneem oor dade van agressie wat gepleeg was deur uiteenlopende figure, van geloofsfanatici tot mense wat geestessiek is. Soos dit die gewetenloosheid van die politiek betaam, probeer almal hier munt uit te slaan, hetsy deur strenger wapenwette, hetsy deur die bevolking se gemoedere te bedaar met allerlei praatjies. Sodra hierdie geweld geen politieke doel dien nie, word dit summier doodgeswyg en moet die alternatiewe media hierdie verhale aan die publiek bring.

Ons sien byvoorbeeld na die insident in Nice van afgelope Julie het die Franse sosialistiese premier Manuel Vallis lakoniek geantwoord dat die bevolking maar gewoond moet raak aan terreuraanslae. Dit is nou musiek in die ore van enige geloofsfanaat.

In Swede het een of ander slimkop besluit om armbande aan vroue uit te deel waarop staan “Los my uit” wat blykbaar gaan help om die verkragtingepidemie teen te werk. Tot dusver het daar egter dadels van gekom.

Sodra al die wêreld se geleerdes bymekaar kom en diskussies voer oor hoekom daar sulke geweld plaasvind, word soos gewoonlik verwys na verdrukking, die wit patriargie of ‘n eenling met ‘n geestessiekte wat die rede hiervoor was. Die werklike oorsaak word nie bespreek nie, en enige effektiewe manier om dit te stop, word onder die tapyt van rassisme gevee.

Figure soos Michael Moore probeer ons oortuig dat die Amerikaanse leefwyse die rede hiervoor is en beroep homself op allerlei abstrakte argumente wat nòg kant nòg wal raak, terwyl swart Suid-Afrikaners se geweld tot vervelens toe verklaar word deur die, groot bose wolk van apartheid wat oor hulle hang; iets wat Max du Preez en kie daagliks aan die publiek verkoop.

In die huidige Amerikaanse presidensiële wedloop sien ons presies dieselfde. Die hoofstroommedia probeer hul bes om Trump van al die wêreld se ellende te beskuldig, terwyl al die voornaamste probleme van die wêreld vandag – die mislukte state van Irak en Libië, die oorlog in Sirië, die opkoms van ISIS, die vlugtelingestroom – te danke is aan die beleid wat Hillary Clinton gevoer of gesteun het.

‘n Interessante studie wat onlangs gedoen is bied ‘n verfrissende nuwe perspektief hierop. Die navorser Tage Rai is van mening dat mense in die meeste gevalle tot geweld oorgaan nie omdat hulle geen moraal het nie, of dat hulle een of ander sadistiese behoefte het tot geweld nie, maar omdat hulle juis gehoor gee aan hul moraliteit. Hulle gebruik met ander woorde geweld omdat hulle meen dat dit moreel geregverdig is. Dat mense hulself moreel wil reinig is ‘n tendens wat bekend is by ons, en in baie kulture word dit belangriker beskou as die blote strewe na lewensgeluk. Onder Islamiste is daar heelwat bruikbare idiote wat bereid is om hulself op te blaas vir die “groter doel”, en nie omdat dit vir hulle aangenaam is nie, maar omdat hulle dink dat hulle die regte ding doen.

Deur geweld onder bepaalde omstandighede te gebruik, versterk ook die gevoelens van die lede van die binnegroep onder mekaar. Dit help om hul unieke groepsidentiteit te vorm, en kan ‘n verklaring bied hoe die meesterbrein agter die Paryse Bataclan-slagting vir maandelang in die Brusselse wyk Molenbeek beskerming geniet het van sy mede-geloofsfanate. Geweld werk nie moreel verlagend vir die geweldenaars nie, maar juis moreel verhogend.

Ek is egter nie seker of Rai se bevindinge vir kriminele politici geld nie, maar dit is ‘n hele ander diskussie.

‘n Ander studie wat gedoen was deur Tage Rai en Keith Holyoak het ook gewys hoedat wegrelativering van bepaalde kernwaardes ‘n mens se neiging tot agressie verhoog. In eksperimentele groepe waar mense se opvattings met onbetwisbare kernwaardes “gelaai” was, was hulle minder geneig om bedrog te pleeg op opvolgende toetse as ander proefpersone wie se gedagtes met relatiwisme geaktiveer was.

En dit sien ons in die wêreld vandag. Terwyl die Weste voortdurend die hand in eie boesem moet steek en moet twyfel aan sy eie kultuur, is bewegings soos ISIS besig om met ekstreme barbarisme oor te neem. In die Bataclan teater, byvoorbeeld, het hulle nie net op die konsertgangers geskiet nie, maar ook sommige onthoof en hul ingewande uitgeryg. Laasgenoemde feit was uit die hoofstroommedia verswyg waarskynlik om geen slapende honde wakker te maak oor die ware aard van die slagting nie. Dit lyk soos dieselfde taktiek tydens die Sowjet Unie se Groot Terreur van 1934 – 1939.

Tydens Oujaarsaand in Keulen het sowat 1200 Duitse vroue melding gemaak van seksuele mishandeling en verkragting wat gepleeg was deur ‘n groep van sowat 2000 Islamitiese jong mans, heelwat meer as wat aanvanklik beweer was. Dit het egter George Soros se feministe nie gestop om die skuld te probeer lê by die etniese Duitse mans nie, so asof hulle die daders was. Myns insiens is die enigste “misdaad” wat hierdie Duitse mans gepleeg het om nie met genoeg agressie die vroue te beskerm nie. Dit sou in elk geval weer gelei het tot die narratief van die outoritêre Duitsers wat die arme onskuldige Moslems aangeval het, wat die media weer skaamteloos sou uitbuit.

Hierdie laasgenoemde insident kan ook help dat hierdie vroue, wat nie meer op hul eie etniese volksgenote kan vertrou nie, juis die beskerming van die Islamiste self gaan opsoek, en uiteindelik gedwing gaan word om tot Islam te bekeer wat die oprukkende Islamdemografie ‘n handige hupstootjie sal gee.

Selfs daar in Engeland is die splinternuwe Eerste Minister Theresa May ‘n groot aanhanger van die Koran en haal gereeld strofes aan vanuit daardie geskrif. Tony Blêr lees ook gereeld die Koran en meen dat Mohamed ‘n “enorme beskawende krag” was. Daarbenewens is May ‘n ook voorstander van adopsieregte vir pedofiele. Engeland mag dalk uit die Unie gestap het, maar met so ‘n Jan Salie as Eerste Minister soos sy, is daar in elk geval geen angel in die Angelsakse meer nie.

Dit wil voorkom dat, net soos die gevreeste Zika virus in Brasilië vir verkleining van die hoofde van baba’s verantwoordelik is, het daar ook ‘n soortgelyke “virus” vanuit Suid-Afrika oorgewaai. Ons noem dit die efwee de klerk virus, en dit verklein die breine van wit politici.

Soos Tage Rai ietwat ambisieus stel, dat sodra mense van alle oortuigings besef dat geen geweld goed is nie, sal geweld dan eers begin afneem.

Ons neem aan dat hy ook geweld van linkse aktiviste teen wittes hiermee bedoel.

 

Leon Lemmer: Selfmisleiding weens valse bewustheid en slegte geloof

Ek het onlangs in ‘n Bolandse dorp oornag. Dit het die hele nag deurdringend gereën. Kort na dagbreek het die wolke gewyk en het die son helder geskyn. Die voëls het die hele nag deurnatheid en yskoue verduur maar het teen sonsopkoms pragtig gesing. Dit het my laat dink aan die Bybelvers: “Nogtans sal ek jubel” (Habakuk 3:18). Klaarblyklik het die voëls nie benadeel gevoel of dat hulle waardigheid aangetas is nie. Hulle het nie gedink iemand moet skuiling teen wind en weer aan hulle voorsien nie. Daar was geen sprake van gegriefdheid nie. Hulle was nie hardegat of oproerig nie en het nie gepoog om iemand anders skuldig oor hulle lot te laat voel nie. Hulle sou griefloos voortgaan met sang en hulle neste op hulle manier bou. ‘n Mens kan sê dit is ‘n geval van: “Gaan kyk na die mier [oftewel die natuur], luiaard, kyk hoe hy werk en leer by hom” (Spreuke 6:6).

In die wysgerige literatuur is daar twee frases wat dikwels gebruik word: “false consciousness” en “bad faith”. Eersgenoemde frase word met Karl Marx (1818-1883) en kommunisme geassosieer en die ander een met Jean-Paul Sartre (1905-1980) en eksistensialisme. Die betekenisse van hierdie frases is nie juis voor die hand liggend nie en hulle oorvleuel in ‘n mate. Albei frases kan in uitnemende mate op die politiek en Suid-Afrika toegepas word.

“False consciousness: (1) lack of clear awareness of the source and significance of one’s beliefs and attitudes concerning society, religion, or values; (2) objectionable forms of ignorance and false belief; (3) dishonest forms of self-deception” (The Cambridge Dictionary of Philosophy, 2nd ed, 1999, p 304). Sonder omhaal van woorde kan ‘n mens sê dat in ‘n land met algemene stemreg die meeste kiesers nie ‘n duidelike begrip het waarvoor hulle stem nie; des te meer as baie van die kiesers onderontwikkeld, funksioneel ongeletterd, swak ingelig en maklik misleibaar is, soos in die nuwe Suid-Afrika. Wanneer ‘n politieke party in sulke omstandighede daarop aanspraak maak dat hy die steun van die meerderheid kiesers geniet, maak hy hom skuldig aan (doelbewuste) selfmisleiding, oftewel valse bewustheid.

“Marxists (if not Marx) use the expression to explain and condemn illusions generated by unfair economic relationships. Thus, workers who are unaware of their alienation, and ‘happy homemakers’ who only dimly sense their dependency and quiet desperation, are molded in their attitudes by economic power relationships that make the status quo seem natural, thereby eclipsing their long-term best interests” (ibid). Vir marxiste gaan dit by uitstek om ekonomiese en politieke oorwegings, wie die deurslaggewende mag het en die omverwerping van daardie mag as dit nie in die werkersklas of gepeupel gesetel is nie. “Homemakers”/tuisteskeppers is die feministiese neologisme vir huisvroue. Hier word ook onderdrukking en marginalisering gepredik terwyl óf die man óf die vrou in werklikheid die baasspeler in ‘n huwelik kan wees. In die getransformeerde hede hoef daar selfs nie twee verskillende geslagte in ‘n huwelik te wees nie. Elsabé Brits, wie se biografie oor Emily Hobhouse onlangs gepubliseer is, verwys graag na “haar vrou, Carol” (Die Burger, By, 13 Augustus, p 4).

“Religion is construed as an economically driven ideology that functions as an ‘opiate’ blocking clear awareness of human needs” (ibid). Volgens Marx funksioneer religie soos opium, ‘n dwelm, as dit mense dermate sus dat hulle nie teen haglike aardse omstandighede in opstand kom nie omdat hulle hulle troos met die gedagte aan ‘n beter hiernamaals. Maar religie is nie noodwendig ‘n ontkenning van mense se behoeftes nie. Baie mense het behoefte aan wat hulle glo bonatuurlike leiding is en aan die troos wat geloof in hulle eie en hulle dierbares se onsterflikheid kan bied.

R(obin) G(eorge) Collingwood (1889-1943) “interprets false consciousness as self-corrupting untruthfulness in disowning one’s emotions and ideas ( The principles of art, 1938)” (ibid). ‘n Sprekende voorbeeld hiervan is politieke korrektheid wat dikwels vals en opportunisties is; ‘n manier waarop iemand soms materieel winste kan toon maar dit word ten koste van sy siel, sy diepste wese, gedoen. Hoeveel Afrikaanssprekende blankes het in die nuwe Suid-Afrika die moed van hulle oortuiging om openlik en onomwonde te sê: Ek is ‘n Afrikaner, dus wit en Afrikaanssprekend, en in vergelyking met ander etnisiteite trots op wat die meeste van my mense was en die nie-verlooptes steeds is?

Ek kom nou by die tweede frase, slegte geloof. “Bad faith: (1) dishonest and blameworthy instances of self-deception; (2) inauthentic and self-deceptive refusal to admit to ourselves and others our full freedom, thereby avoiding anxiety in making decisions and evading responsibility for actions and attitudes (Sartre, Being and nothingness, 1943); (3) hypocrisy or dishonesty in speech and conduct, as in making a promise without intending to keep it” (op cit, p 70). (1) is soos die (3) van valse bewustheid hier bo. ‘n Sprekende voorbeeld van die nie-aanvaarding van verantwoordelikheid by (2) is die slegte gewoonte om blankes of die blanke bewind en by name apartheid die skuld te gee vir alles wat in die nuwe Suid-Afrika verkeerd loop. Seker die destruktiefste plaaslike voorbeeld van ‘n verbreekte belofte by (3) is FW de Klerk se versuim om ‘n opvolgreferendum te hou oor sy span se inwilliging tot politieke magsoorgawe aan die swartes pleks van instemming tot ‘n mate van magsdeling.

“One self-deceiving strategy identified by Sartre is to embrace other people’s views in order to avoid having to form one’s own; another is to disregard options so that one’s life appears predetermined to move in a fixed direction” (ibid). Dit is makliker om idees van ander mense oor te neem as om self te dink en eie menings te verwerf. Die oorgrote meerderheid mense verkies om in die mode te wees, om eerder saam met die stroom te dryf as om ferm ‘n minderheidstandpunt in te neem. Byvoorbeeld, vergelyk wat in die hoofstroominligtingsmedia staan met wat op Praag gepubliseer word. In die nuwe Suid-Afrika is Praag noodsaaklik vir geestelike higiëne, dus vir meer ewewigtige ingeligtheid.

Sartre word gewoonlik as die toonaangewende eksistensialis beskou. Een van die uitgangspunte van sy denke is dat ‘n nie-lewende ding, bv ‘n klip, is en dat ‘n lewende ding, bv ‘n mens, word. ‘n Klip bly wesenlik dieselfde terwyl ‘n mens tydens sy lewensloop gevorm word en dus deurlopend verander. As ek ‘n voorwerp, bv ‘n mes, wil maak, besluit ek vooraf hoe dit moet wees en dan maak ek dit. Dus, die voorwerp se wese (of essensie) word bepaal voor sy bestaan (oftewel eksistensie) werklikheid word (dit is ‘n “being-in-itself”). By die mens is dit andersom: eers eksistensie en dan essensie. ‘n Mens word gebore en daarna is sy lewe ‘n aanhoudende proses van wording. Hy verwerf deurlopend die eienskappe wat hom maak wat hy op elke oomblik is (hy is ‘n “being-for-itself”). Sartre beklemtoon die mate van vryheid wat mense het om hulleself te vorm. Hy het sterk linkse politieke oortuigings gehad. Hy het kommunisme selfs in sy uiterste Stalinistiese vorm aangehang. Die nadruk wat Sartre op individuele vryheid geplaas het, sou hom egter kwalik simpatiek kon stem teenoor diegene wat alewig slagofferskap as rede vir hulle gebrek aan prestasie voorhou.

“Occasionally Sartre used a narrower, fourth sense: self-deceptive beliefs held on the basis of insincere and unreasonable interpretations of evidence, as contrasted with the dishonesty of ‘sincerely’ acknowledging one truth (‘I am disposed to be a thief’) in order to deny a deeper truth (‘I am free to change’)” (ibid). Sartre verwerp calvinistiese voorbeskikking en omarm vrye wil. Deur inisiatief, inspanning, toewyding, harde werk, ens, kan ‘n mens bv armlastigheid afskud en suksesvol word.

Wat slegte geloof beteken, behoort nou duidelik te wees: “Bad faith in the existentialist philosophy of Jean-Paul Sartre, a type of moral self-deception, involving our behaving as a mere thing rather than choosing authentically. In bad faith, we evade responsibility and anxiety by not noticing possibilities of choice, or by behaving in a role others expect of us” (The Hutchinson Dictionary of Ideas, 1995, p 45). Ingevolge Sartre se filosofie kan ‘n mens sê iemand wat in sy slagofferskap berus, handel nie soos ‘n mens nie maar eerder soos ‘n nie-lewende ding omdat hy nie sy geleenthede tot wording, verandering of ontwikkeling aangryp nie.

As ons die betekenisse van valse bewustheid en slegte geloof reduseer tot (doelbewuste) selfmisleiding is daar talle voorbeelde hiervan in die populêre, polities korrekte, openbare diskoers in die nuwe Suid-Afrika en tans ook in Westerse lande. Ek gebruik vervolgens die jongste skrywe van Jannie Gagiano in die rubriek “Onder die eik” (Eikestadnuus, 18 Augustus, p 5) as ‘n klassieke voorbeeld van doelbewuste selfmisleiding. Die oorverligte Gagiano, ‘n Dakar-ganger in 1988, was voor sy aftrede ‘n dosent in politieke wetenskap aan die Universiteit Stellenbosch. Ek haal Gagiano se teks in sy geheel aan.

“Die onderliggende probleem wat aanleiding gee tot die soort relletjie wat nou alweer oor die seksualiteit van Caster Semenya in Rio ontvlam het, is dat ons, as ‘n samelewing, daarmee volhard om oudmodiese onderskeidings tussen geslagte teen wil en dank te handhaaf.

“Hoekom kan ons nie vir eens en vir altyd aanvaar dat die geslagstereotipes waaraan ons vaskleef, ‘n produk is van testosteroon-geteisterde koorsdrome wat mans laat hyg na hegemonie nie? Dié perspektief is per slot van sake onderliggend aan die wydverspreide wanopvatting dat mans deur die natuur beter toegerus is om bv vinniger te kan hardloop as vrouens, hoër te kan spring, ‘n spies of ‘n diskus verder te kan slinger, stewiger in ‘n skrum te kan staan of om die wêreld se swaargewigbokstitel te verower. Daar is nou wel oppervlakkige stawende getuienis vir so ‘n bygeloof, maar omdat ‘n dame tot dusver nog nie vir die Springbokspan gehaak het nie, beteken tog nie dat dit vir altyd so gaan bly nie.

“Net vyftig jaar gelede het professore aan vooraanstaande universiteite nog geglo dat die vroulike geslag nie gebore in staat is om bv wiskunde of fisika of selfs so ‘n eenvoudige [!] dissipline soos filosofie op die verhewe peil van mans te bedryf nie.
Hulle kon hoogstens daarna streef om dinge soos kombuischemie of vroedvrou-ginekologie onder die knie te kry. Min mense weet dat vrouepresteerders soos madame Marie Curie ook destyds deur die patriagale priesters daarvan verdink was dat daar heelwat meer Jacks as Queens in die geslagtelike kaartehand was wat moeder natuur aan haar uitgedeel het.

“Maar vereis ons vandag ‘n seksbevestigingstoets voor ons haar bydraes tot die wetenskap na waarde skat? Wat skeel dit ons of ‘n paar skugter wegkruipertjiekliere haar heimlik bly voed het met die stof wat aan die wortels van haar muse gelê het? Newton se inspirasie het uit ‘n appelboom geval, nie uit sy broek nie. Laat mens tog wonder waarmee Archimedes eintlik besig was toe hy met ‘n eureka-kreet uit sy bad gesping het.

“Die oplossing vir dié soort verknorsing waarin Semenya verstrik sit, is dus duidelik. Verwyder die oudmodiese praktyk om mense in geslagsbepaalde kategorieë met mekaar te laat meeding in atletiek of in enige ander mededingende sport. Dan maak dit mos nie meer saak met watter soort fisieke toerusting jy by die wegspringplek opdaag nie. Of jy nou met ‘n tweeslag- of ‘n drieslag-engin voortgedryf word, of jy nou beide die ma of die pa van die kinders kan wees, of jou nou van Venus of van Mars af kom, is neither here nor there.

“Versplinter die glasplafon! Verpletter die testosteroondrumpel! Laat sak net jou kop en wen ‘n medalje vir die reënboognasie.”

Met rubrieke word dikwels gepoog om lesers eerder te vermaak as in te lig. Byvoorbeeld, met sy verwysings na kombuischemie, vroedvrou-ginekologie, Newton en Archimedes poog Gagiano om guitig te wees. Dit word egter deesdae algemeen aanvaar dat vroue geestelik, bv akademies of wetenskaplik, in dieselfde mate as mans kan presteer. Maar dit verwys na geestelike of intellektuele vermoëns. Wat Gagiano doen, is om die geestelike mededingendheid van vroue te gebruik om ‘n saak vir hulle liggaamlike gelykheid of eendersheid uit te maak. Die beduidende fisieke verskille tussen mans en vroue word as “oppervlakkige stawende getuienis” afgemaak. Dat vroue geboorte kan skenk en mans nie, is eerder ‘n fundamentele as oppervlakkige verskil.

Daarom is die liggaamsbou van mans en vroue verskillend. Daarom is mans en vroue se vermoëns om in fisieke sportsoorte te presteer, nie eenders nie. Mans is inderdaad beter as vroue vir prestasie in sommige sportsoorte toegerus. Ten spyte van al die verligtheid en ontkenning van verskille wat in die hedendaagse wêreld bestaan, ding mans en vroue plaaslik en internasionaal (meesal) apart in sport mee. Apartheid in sport is nie saam met apartheidspolitiek afgeskaf nie. Geslagsdiskriminasie word geduld wanneer dit vroue bevoordeel. Daarteenoor is rassediskriminasie net toelaatbaar as dit blankes benadeel.

Gagiano tree as kampvegter op vir Semenya, wat volgens die hedendaagse mode-ideologie in drie opsigte ‘n benadeelde en gevolglik ‘n simpatiespons is: sy is swart, geklassifiseer as vrou en daarby skynbaar seksueel anders, bv moontlik transseksueel. Transseksueel beteken:”Met die liggaamlike eienskappe van een seks maar die ingesteldheid van die ander” (HAT). Iemand wat as vrou, maar gerugsteun deur manlike eienskappe, aan sport deelneem, het ‘n onbillike voordeel bo vroulike vroue. Insgelyks word verwyfde mans benadeel as hulle in sport met manlike mans meeding. Bewustheid van bv liggaamlike verskille by mans en vroue moet nie as oudmodies, as moedswillige stereotipering, of as ‘n wanopvatting of bygeloof afgemaak word nie, want daardie verskille is werklik. Hulle is geanker in realisme. Daarom maak dit sekerlik deurslaggewend saak “met watter soort fisieke toerusting jy by die wegspringplek opdaag.”

Omdat Gagiano polities korrek daarop ingestel is om met gelykverklaring en eenderswensing verskille by mense te ontken, beveel hy aan dat mans en vroue saam aan sport moet deelneem en direk met mekaar moet meeding. Op hierdie manier sou die Semenya’s kritiekloos en naatloos geakkommodeer kon word. Daarteenoor erken ek ruiterlik dat mense verskil. Pleks van net twee geslagskategorieë te erken, kon dit dalk beter wees om ‘n derde kategorie in fisieke sportsoorte te skep vir diegene wat nóg vis (mans) nóg vlees (vroue) is. Ek vermoed dat daar min eksemplare van so ‘n tussengeslag is, dus dat hulle uitsonderings is, want daar moet onderskei word tussen mense se aangebore seksualiteit (soos seker in Semenya se geval) en aangeleerde seksualiteit. As tussengeslagtelikes inderdaad ‘n klein groepie is, kan dit onprakties wees om vir hulle ‘n aparte derde kategorie in fisieke sport te skep en moet hulle dan eerder in die mans- as die vroue-afdeling meeding.

In die plaaslike hoofstroommedia is Semenya die afgelope dae sonder meer beskryf as die goue meisie wat pure goud is. Die onbillike voordeel wat sy in vrouesport geniet, is polities korrek en patrioties geïgnoreer of geminimaliseer. Maar dit is ‘n feit dat sy, soos Elsabé Brits, met ‘n vrou getroud is. Semenya se goue medalje laat heeltemal tereg ‘n wrang smaak in die mond van vroulike vroue-atlete. Vir blankes en veral vir Afrikaners is dit deesdae ook bitter moeilik om enigsins so patrioties soos voorheen te wees. Soos Andy Nowicki dit stel, die Afrikaner se “country, in essence, no longer exists” (Praag 19 Augustus). Omtrent niks is meer dieselfde nie. Wat onmiskenbaar skeef was, word deesdae reguit genoem. Dit herinner aan Isaiah Berlin (1909-1997) se boek, The crooked timber of humanity (Princeton University Press, 2013, 372p; Amazon Kindle $16,78). Die boektitel is ontleen aan Immanuel Kant (1724-1804) se stelling: “Out of the crooked timber of humanity, no straight thing was ever made.”

Dit staan Gagiano vry om homself te mislei. Lesers moet egter daarop bedag wees om nie deur sy oorverligte koorsdrome bedot of bedonner te word nie.

Steve Hofmeyr: Antwoord aan Max du Preez oor ‘Die Stem’

Die nuwe Suid-Afrika sal vir altyd aan die oue gemeet word, met of sonder “Die Stem”, Max du Preez. Jy weet, ná so 270 konserte vandat ek by Innibos verban is vir die sing van “Die Stem”, het ek die lewende bewys geword, nie van die dualiteit in Suid Afrikaanse patriotisme nie, maar die enormiteit daarvan. Mense, derduisende mense, soos ek, wat nie kan wag om “Die Stem” te sing nie. Kinders wat vorentoe hol, studente wat opspring en bejaardes wat orentkom en klein artritisvuiste teen hul bors slaan. ‘n Ma wat saggies huil terwyl ‘n Pa maak of hy nie dieselfde doen nie. Skoliere wat minstens afkeurend grinnik as geselekteerde geskiedenis op hul afgedwing word, natuurlik was Mandela nie ‘n terroris, juffrou, en ‘n hele volk wat diep skepties staan teenoor die verskraling van hul taalregte op kampusse en die rasmeriete van hul sportspanne.

Dit pla jou en die EFF geensins dat die volkslied en vlag wat julle oor ons wil, eendag terugskouend met minagting beskou sal word vir die verderf, verdriet en volumes bloed wat dit verteenwoordig het nie. Vir die bejaarde en kleuterverkragsyfer en die nasionale moordkoers onder sy burgers en veral sy plaasboere. Vir die geskiedkundige hoogtepunt in werkloosheid en ekonomiese verval, vir die rekordaantal gewelddadige betogings, skole in vlamme gehul, vir ongekende rassisme en wederkerige haat waarmee die huidige volkslied en vlag geassosieer sal word.

Versoening is skraps en al wat jy moet onthou, Max, is dat jy in hierdie tyd voorgestel het dat “Die Stem” geboikot moet word omdat die “oorweldigende meerderheid” glo dink bogenoemde verval is een hunky dory-standaard en die res ‘n handjievol bitterbekke was. Man, het ek nuus vir jou. Maar dankie Max. Ek skuld jou kommissie. Want daar gaan my telefoon weer…

* * *

Daarom die Kaboemfees. Ek sien jou Vrydag 26 Augustus by my FAK-saamsingaand en Saterdag by my konsert met Bok en kie. Kom ervaar, bo alles, ware kulturele vryheid. Boeresport, biltong en “Bobbejaan klim die berg”. Bring ‘n kombers.

* * *

My pêl laat weet dit pla hom glad nie dat hulle Nkosi Sikelel’ iAfrika uit die volkslied gaan haal nie….

Karel Combrinck: Te veel geweet

Op 22 November 1963 is pres John F Kennedy van die VSA in Dallas, Texas, gedood deur die koeëls van ‘n sluipskutter. Die vermeende moordenaar, Lee Harvey Oswald is twee dae later, dws op 24 November, op sy beurt deur ‘n nagklubeienaar, Jacob Leon Rubinstein (Jack Ruby) doodgeskiet. Het Oswald te veel geweet? Hoeveel mense wat te veel geweet het, is nie in ons moderne tyd gewelddadig, of op “onverklaarbare wyse” dood of met ‘n koeëlwond in die kop aangetref “sonder dat misdaad vermoed word nie”? Dolksteke in donker hoekies is nie ‘n gebruik wat met die Borgias uitgesterf het nie.

Gedurende die drie jaar wat gevolg het op die moord op pres Kennedy het agtien belangrike getuies in die ondersoek na die moord die lewe gelaat – ses deur geweer- of pistoolskote, drie in motorongelukke, twee deur selfmoord, een keelaf gesny, een van ‘n karatekap na die nek, drie van hartaanvalle en twee aan “natuurlike oorsake”.

Ons bly vireers in Amerika, hierdie keer rondom gebeure in die aanloop tot die huidige presidentsverkiesing :

In Julie vanjaar het Shawn Lucas, ‘n regsgeding aanhangig gemaak teen die Demokratiese Nasionale Kongres op grond daarvan dat hulle deur ‘n bedrieglike geknoei 50% van Bernie Sanders se stemme op Hillary Clinton laat oorgaan het. Dit het gevolg op onweerlegbare onthullings van bedrog deur WikiLeaks. Lucas, ‘n gesonde jong man, is op die 2de van vandeesmand dood in sy badkamer aangetref. Die Polisie het geen doodsoorsaak bekendgemaak nie.

‘n Werknemer van die Demokratiese Party, Seth Conrad Rich, 27 jaar oud, is ‘n bietjie meer as ‘n maand gelede dood op pad na die kantore van die FBI waar hy onthullings wou gaan maak. Hy het ook ‘n groot aantal kompromitterende e-posse van die Demokratiese Party aan WikiLeaks verstrek. Die polisie-ondersoek het op 8 Julie bevind dat Rich vermoor is.

Victor Thorn, ‘n vooraanstaande Amerikaanse skrywer wat dit gewaag het om die Clintons te kritiseer, het op die eerste van vandeesmaand selfmoord gepleeg. Interessant genoeg was die titel van een van sy boeke: Hillary (and Bill) : The murder volume. Hy was 54 jaar oud.

Nog ‘n persoon wat ‘n afspraak met die FBI gehad het om getuienis te gaan aflê in ‘n ondersoek na Hillary Clinton en die Demokratiese Party, John Ashe, ‘n voormalige voorsitter van die Algemene Vergadering van die VN, is op 22 Junie dood toe hy sy eie strot toegedruk het terwyl hy besig was om met gewigte te oefen! ‘n Volledige verslag van die nadoodse ondersoek sal egter eers na vier maande uitgereik word.

Mike Flynn, ‘n koerantredakteur, is op 23 Junie in sy huis dood. Sy weduwee wou nie aan die media sê wat die oorsaak was nie. Flynn se laaste artikel is gepubliseer op die dag van sy dood : “The Clintons’ money”. Flynn was 39.

Na hierdie inleidende opmerkings kom ons uiteindelik by Suid-Afrika waar ons blaadjie wat hierdie dinge betref ook nie van die skoonste is nie. Dink maar aan die moord op Dr Robert Smit en sy vrou Jeanne-Cora op 22 November 1977. Waarom? Te veel geweet?

In ‘n onderhoud met die Cape Times vanjaar sê Pik Botha dat hy gehoor het van bewerings dat dr Smit vermoor is omdat hy besonderhede van ‘n “slush fund” in Amerika wou bekendmaak, maar dat ons geen bewyse daarvoor het nie. Pik Botha self weet dus niks van ‘n “slush fund” van Suid-Afrikaanse oorsprong in Amerika nie. “Slush fund” is duidelik ‘n soort eufemisme vir wat werklik ter sprake was.

Ten tye van die moord op dr en mev Smit en daarna was daar wysneuse in die media en elders wat die skuld wou pak op dr Rhoodie se Departement van Inligting. As dr Smit vermoor is omdat hy geweet het van geld wat in die buiteland versteek was, sou dit moes gewees het vir bedrae wat oneindig groter was as dít waarvan die Departement van Inligting ooit kon droom. Ter illustrasie: In ‘n verslag gedateer Oktober 1998 van die Duitse intelligensiediens met verwysingsnommer MZ/HRB/10-10/98 ser. Noj/IBI, geklassifiseer “Uiters Geheim” aan Gerhard Laubscher van die Suid-Afrikaanse Intelligensiediens word melding gemaak word van die “verdwyning” van $223 104 000 008 uit die Suid-Afrikaanse ekonomie deur “swart goud”-operasies. Swart goud beteken smokkelary en ander onderduimse bedrywighede. In die verslag word die name verstrek vn 47 senior lede van die Nasionale Partybewind wat betrokke was.

Dit was natuurlik maklik om iemand te blameer wat deur die Nasperspropaganda reeds in onguns gebring is, maar ten slotte was dit niks anders nie as ‘n rookskerm om die aandag weg te lei. Tot vandag toe is die polisieverslag van die ondersoek na die moord op die egpaar Smit nog steeds nie aan die publiek bekend nie.

Nog ‘n “onverklaarbare” moord is dié op mev Marike De Klerk. Sy is op 4 Desember 2001 in haar wooneenheid vermoor deur die veiligheidswag van die kompleks waar sy in Kaapstad gewoon het pas nadat sy twee maande lank op reis uit die woonstel afwesig was. As die motief vir die inbraak roof was, het die rower dus al die tyd in die wêreld gehad om haar woonstel te plunder sonder dat dit vir hom nodig sou wees om haar te vermoor, soos van haar famililede ook uitgewys het. In elk geval is daar niks uit mev De Klerk se woonstel gesteel nie. ‘n Selfoon was wel weg en het later die polisie gehelp om die moordenaar op te spoor. Tydens sy verhoor het die moordenaar skuldig gepleit en verder niks tot sy verdediging gesê nie.

Waarom op aarde sou iemand mev De Klerk wou vermoor ?

‘n Artikel op die Internet van 8 Des 2001 verwys na ‘n berig deur die joernalis, Freek Swart, wat kort ná mev De Klerk se dood in Rapport verskyn het. (Miskien kan ‘n leser help om die oorspronklike berig deur Freek Swart en die datum daarvan op te spoor. Dit moes iewers in 2001 gewees het.)

Nietemin, in die artikel haal Freek Swart speurders aan wat die saak ondersoek het en wat die mening uitspreek dat mev De Klerk moontlik vermoor is ten einde haar stil te maak, aangesien sy gedreig het om die polisie in te lig oor ‘n diamantsmokkelnetwerk waarby “iemand na aan haar” betrokke was. Daar was ook sprake van ‘n teleks wat sy ‘n dag of wat voor haar dood na Nederland gestuur het. ‘n Teleks aan ‘n uitgewer dalk? En die afwesigheid van twee maande. Waar was sy ? Juis op soek na ‘n uitgewer? Soos ons almal weet, is dit haas onmoontlik om in Suid-Afrika ‘n uitgewer te vind vir enigiets wat omstrede is en wat nie die konvensionele sienswyses van die Naspers weerspieël nie.

Die “mening” wat die speurders in die ondersoek na mev De Klerk se moord uitgespreek het, kan ook maar met ‘n knippie sout geneem word. Dit mag die soveelste rookskerm wees om die een of ander politieke poppemeester se doen en late te verberg. Net die naïefste onder ons sal glo dat die moord op mev De Klerk geskied het om enige ander rede as ‘n poging om die een of ander onderduimsheid van die Nasionale Partybewind te probeer toesmeer. Daarvoor het ons nie juis die “mening” van ‘n speurder nodig nie.

Die persone wie se name genoem is tydens die ondersoek na die moord op die Smit-egpaar is ook dood in omstandighede wat ‘n mens as “vreemd” kan beskryf. Berigte wat in 2006 verskyn het, bespiegel dat Dries Verwey wat in Oktober 1980 oënskynlik selfmoord gepleeg het, inderdaad “tereggestel” is. Phil Freeman is dood in ‘n “skietongeluk” in sy tuin vroeg in 1990.

In ‘n artikel wat op 3 Sept 2013 op Politicsweb gepubliseer is, skryf Roy Allen, ‘n voormalige offisier van die Veiligheidstak en Polisie Spesiale Taakmag wat in 1997 deur Beeld as die “hoofverdagte” in die moorde beskryf is, onder meer soos volg oor ‘n mede-beskuldigde Phil Freeman :

Phil Freeman was a fierce anti-Communist and a true patriot of South Africa and Western values. He was neither a criminal nor a thug!! I personally cannot see him becoming involved in something like this, just for the sake of protecting corrupt members of the National Party who might have been transferring Government monies to off-shore accounts for their personal enrichment. He was vehemently opposed to both the Broederbonders and the Freemasons, who seemed to have a 50/50% following in the SA Police/BfSS at the time.

Allen suggereer dus dat as Freeman by dr Smit se moord betrokke was, sou dit vir ‘n ander rede moes gewees het as ‘n gewone geldbedrogspul van Nasionale Partylede, ‘n praktyk wat skynbaar beskou is as ‘n skadelose tydverdryf.

Allen gaan voort:

In conclusion I am, sadly, of the opinion that the Smit murders will never be solved. This is a pity for their children who would like some closure on the matter – and my heart goes out to them…..The reasons that I believe this are twofold: It was the “perfect murder”, executed by professionals. The perpetrators are all dead.”

Wie is die “professionals”? Die “professionals” wat Allen in sy artikel beskryf en wat reeds dood is, lyk baie na Phil Freeman en Dries Verwey. (Sien ook nota onderaan). Is Freeman en Verwey op hulle beurt stilgemaak nadat hulle dr en mev Smit stilgemaak het ?

Maar om nog verder terug te gaan: Dr. Verwoerd is vermoor deur ‘n bode van die Parlement wat volle bewegingsvryheid in die Parlement en inderdaad in die raadsaal self gehad het, ten spyte van ‘n “wurm in die kop” en ten spyte daarvan dat dr Verwoerd se opvolger, John Vorster in daardie stadium minister van polisie en dus van staatsveiligheid was. Dit wil dus lyk asof “staatsveiligheid” alles ingesluit het behalwe die veiligheid van die eerste minister. Die moord op dr Verwoerd is nog een waarvoor daar weens geheimsinnigheid geen bevredigende verklaring is nie. Ons weet nie of daar iewers geld berokke was nie. Waarskynlik. Wat ons wel weet, is dat die lotgevalle van ‘n land en ‘n volk in die weegskaal was. Ons weet ook dat die man “met die wurm in die kop” nie alleen vir die moord verantwoordelik kon wees nie en dat hy gebruik is deur mense sonder wurms wat goed geweet het wat hulle doen.

Dan is daar natuurlik ook nog die vreemde gebeure toe FW de Klerk op 19 Desember 1992 23 senior weermagoffisiere asook duisende middelrangoffisiere afgedank het. Weliswaar het hy hulle nie vermoor nie, net uitgeskakel. Dit het gevolg op die afdanking van 19 polisiegeneraals enkele maande tevore. Waarom het hy dit gedoen? Die enigste rasionele verklaring is dat hy hulle afgedank het om te verhoed dat hulle ‘n stokkie kon steek voor sy kapitulasieplanne deur ‘n staatsgreep of op ‘n ander manier. Boonop het die weermagoffisiere self ook nooit na my wete ‘n woord oor hulle afdanking gerep nie. Gedweë en misplaaste “lojaliteit” en “pligsbesef”? Van watter “pligsbesef” kon daar na hulle afdanking nog sprake wees? Dalk op die een of ander manier beloon om stil te bly ? Dalk soveel op hulle kerfstok gehad dat hulle dit nie kon waag om iets te sê nie ? Een van hierdie redes sal dit wel wees. ‘n Mens kan maar net jou kop in skaamte laat sak. Waar was mense soos genl De Wet of genl De la Rey in ons uur van nood?

Daar sal seker weer kermkouse wees wat hierdie gedagtes as “samesweringsteorieë” sal probeer afmaak. Feit is egter is dat die aangeleenthede wat hier genoem is, gebeur het en dat iets of iemand daarvoor verantwoordelik was en vir bepaalde redes. By gebrek aan bevredigende verklarings van wat gebeur het, kan ons aan die hand van die beste beskikbare inligting net maar voortgaan om te bespiegel, so redelik en geloofwaardig as moontlik. As iemand ‘n beter verduideliking het, laat hom dit bring, ons sal graag daarvan hoor.

Nota 1

Die volgende is die verslag oor die Smit moorde soos vervat in die Waarheids- en versoeningskommissie waarvan lesers uiteraard met ‘n gepaste dosis skeptisisme sal kennis neem:

425. « Killings were also recorded inside the state by the security forces themselves; the victims were those whose loyalties were questioned or who represented a ‘weak link’ in the chain. A large number of the victims were askaris.

426. Mr Robert Smit, a former government representative at the IMF in Washington and National Party parliamentary candidate, and his wife Jean-Cora Smit, were shot and stabbed to death in what has been described as “an extremely professional hit” on 22 November 1977. The letters ‘RAU TEM’ were painted in red at the scene of the murder. Despite apparent intensive investigations the killings have remained unsolved for over twenty years.

427. During this period there have been persistent allegations that the killings were carried out by the South African security forces. A number of possible motives have been put forward: that Dr Smit had uncovered massive corruption and fraud involving extremely high-level government sources; that he was in possession of information relating to South Africa’s nuclear programme; or that the reason for the killings related to South Africa’s sanctions-busting activities, in which Dr Smit had been involved. Several people confirmed at the time that Dr Smit was in possession of information he had described as “explosive”.

428. Particular suspicion was directed at former members of BOSS’s alleged Z-squad and the SAP’s Special Task Team. Three names, Dries ‘Krullebol’ Verwey, Jack Widdowson and Roy Allen have repeatedly been associated with the killings. Verwey subsequently died in uncertain circumstances; both Widdowson and Allen, identified by two independent sources as having been in the area at the time of the killings, were named in the 1992 Steyn report as being connected to ‘third force’ activities. In addition, it is known that Dr Smit was due to meet with a Mr McDougal on the evening of his death. McDougal was the codename of a former Z squad operative, Phil Freeman, who has been named as a possible suspect in the Rick Turner killing.

429. Further allegations were that the investigation into the killings, conducted by members of the East Rand Murder and Robbery Squad, sought to cover up security force involvement. The investigation was conducted by the same SAP officer later responsible for the cover-up around RENAMO secretary general Orlando Christina’s killing. This officer was part of a joint SAP–SADF committee set up to assess the implication of Christina’s death and which recommended the killing of a number of people associated with Christina’s killing in order to conceal the then covert link between the SADF and RENAMO. Thus, while no evidence exists regarding this officer’s role in the Smit killings, his role in activities amounting both to cover-up and further unlawful actions has been established.

430. The Commission received no amnesty applications in respect of the Smits’ killings. Recent attempts by their daughter Liza to investigate her parents’ death, and her subsequent submission to the Commission, have been associated with death threats and possible attempts on her life. This tends to suggest a contemporary interest in ensuring that the facts surrounding the killings remain hidden, and points to a political agenda or at least one in which powerful – possibly financial – interests are vested.

431. While the Commission did not make significant headway in respect of these killings, it should be noted that the Attorney-General’s investigation confirms a politically motivated killing involving the security forces.

THE COMMISSION FINDS THAT ROBERT AND JEAN-CORA SMIT WERE KILLED BY MEMBERS OF THE SECURITY FORCES AND THAT THEIR DEATHS CONSTITUTE A GROSS VIOLATION OF HUMAN RIGHTS. »

Nota 2

Hierdie artikel is uitsluitlik gegrond op oop en algemeen beskikbare inligting en as daar verwysings is na geklassifiseerde bronne dan is dit verwysings na inligting wat reeds in die openbare media gepubliseer is.

Leon Lemmer: Die kultuur van kultuurvernietiging

‘n Mens kan geneig wees om te dink dat Afrikaners geen vriende in ander lande het nie. In werklikheid is daar al hoe meer ingeligte, denkende mense wat die situasie van blankes in sowel die ou as die nuwe Suid-Afrika goed verstaan. Dit is veral die geval in lande wat reeds lank ‘n aansienlike (oproerige) swart bevolking het, bv Amerika. Sedert die Tweede Wêreldoorlog het die grootskaalse immigrasie uit die Derde Wêreld na Brittanje en die Europese vasteland begrip vir die dilemma waarin Suid-Afrikaanse blankes verkeer aansienlik aangewakker. In tradisioneel (grootliks) monokulturele lande was daar tot enkele dekades gelede geen werklike besef van die sosiale probleme wat die saambestaan van radikaal verskillende etniese denk- en leefwyses veroorsaak nie. Weens dure eerstehandse ervaring het insig hierin in baie Europese lande eers in hierdie eeu merkbaar geword. Heldersiende blankes in Westerse lande besef deesdae toenemend dat dit nie meer net gaan om die behoud van hulle tradisionele kultuur in hulle eie land nie, maar ook om die voortbestaan van die blanke groep as sodanig. Blankes het wêreldwyd ‘n bedreigde spesie geword, soos aangetoon deur bv Lothrop Stoddard (Praag 28.02.2015). Hierdie insig het ongelukkig eers na 1994 werklik in die buiteland posgevat, dus nadat die blanke politieke bewind in Suid-Afrika weens verraad in eie geledere reeds ondergegaan het.

Wat die blanke bewind in Suid-Afrika gedoen het, word deesdae dikwels tot rassesegregasie verskraal. Wat andersins tot stand gebring is en deesdae deur die nuwe bewindhebbers benut en deurgetrek word, word geïgnoreer. In die koloniale era was rassesegregasie die standaardbeleid wat ontwikkeling en vooruitgang in ‘n ordelike samelewing moontlik gemaak het. Apartheid het uit kolonialisme voortgespruit en het as afsonderlike ontwikkeling die potensiaal gehad om verskillende etniese groepe polities en kultureel tot hulle reg te laat kom. Dit is waarom daar groot begrip in veral die suidelike state van Amerika vir apartheid is en toenemend in ander Westerse lande, wat die erge negatiewe gevolge van die invloei van immigrante uit die Derde Wêreld ervaar.

Die huidige energie- en planloosheid van die plaaslike blanke politiek spruit nie soseer voort uit skaamte oor apartheid nie, al is dit wat die nuwe bewindhebbers ons probeer wysmaak, gerugsteun deur “meningsvormers” soos Leopold Scholtz (Praag 29 Mei). Die blankes en veral die Afrikaners is verdwaas en skaam oor die verraderlike manier waarop hulle eie mense hulle mandaatloos aan swart mag uitverkoop het. Dit kan ‘n geruime tyd duur voordat genoeg blankes tot verhaal kom en strategieë bedink en deurvoer wat sowel hulle voortbestaan as die behou van hulle kultuur verseker.

Wat Suid-Afrikaanse blankes (veral Afrikaners) deesdae daagliks in toenemende mate ervaar, is pogings tot kulturele uitwissing. ‘n Sprekende aktuele voorbeeld is die afskaling en selfs afskaffing van Afrikaans. Hierin neem verloopte Afrikaners dikwels die leiding. Wêreldwyd ervaar blankes ook reeds in ‘n mate hierdie kultuur van kultuurvernietiging, maar in die Weste tans nog op ‘n baie kleiner skaal as plaaslik. In die Weste is blanke kultuurvernietiging dus in groot mate toekomsmusiek. Soos in die res van Afrika (Kenia, Zimbabwe, Namibië) is blanke kultuurvernietiging in Suid-Afrika, met sy verswelgende 80%+ swart meerderheid, egter ‘n eietydse dodemars. Veral Afrikaners is hopelik bestem om hierdie doodsmusiek met die uitbundige sing van bv ‘Die Stem’ te verdring.

In hierdie konteks skryf ek vandag na aanleiding van ‘n Amerikaanse publikasie, The great erasure: The reconstruction of white identity, edited by Richard B Spencer (Whitefish, MT: Washington Summit Publishers, 2012, 300p; Amazon Kindle $9,11).

In die inleiding beskryf Spencer die inhoud van hierdie bundel opstelle soos volg:

“Its theme is the deconstruction of European, White identity worldwide – in terms of culture, politics, and historical heritage. It ultimately entails the destruction of Europeans as a unique biological entity. Though it was not planned this way at the outset, South Africa – and the Boer people in particular – serves as a Leitmotif throughout the collection. It seems that in the ghettos and security fences of contemporary Johannesburg, and in plucky Boer ethno-communities like Orania, one sees the worldwide status of the White man laid bare. He faces formidable challenges; the greatest of which is not, in fact, demographic decline, but that he has become the Zeitgeist‘s favorite villian” (Kindle 38).

“Beyond the crisis in South Africa, the experience of European peoples worldwide can be said to be distinctly ‘post-Apartheid’, ‘post-colonial’, and ‘post-national’. The White man lives in a world his race once dominated – and in which Black and Brown are now colonizers, in which European heritage is being taken away piece by piece: cultural heroes, literature, popular icons, identity – ultimately, everything. The Boers themselves can be counted as exceptional in this regard, for … they are actively resisting these trends and have not lost their self-respect and will to survive” (46).

Dít is waar van die regte Afrikaners; nie van die verlooptes nie. ‘n Verloopte Afrikaner is iemand wat bv sy eie mense doelbewus benadeel en ander mense bevoordeel; wat bv sy eie mense onnodig slegmaak en ander mense haas onherkenbaar goedpraat en onvoorwaardelik ondersteun.

Alex Kurtagic skryf: “‘Immigration’ is no longer an adequate term to describe the social, political, and racial transformation resulting from mass migration” (57). “Immigration” het ‘n eufemisme vir “invasion” geword. “Guillaume Faye calls it ‘colonization'”* (60). Faktore wat hierdie verskynsel vertroebel, is die omvang, permanensie en nie-assimileerbaarheid van hierdie immigrante. “It is well known that Third World settlers in the West … take advantage of the indigenous’ welfare state and concessionary provisions, and that these benefits are often a reason for immigrating in the first place; indeed, on the whole, these settlers consume more than they produce” (213). [Die verwysing is na Faye se boek, The colonisation of Europe, (2016, 330p; Amazon Kindle $12,53).]

Die frase “settler colonialism” is aanvanklik gebruik vir die baie positiewe dinge (uit die Westerse oogpunt) wat histories voortvloeiend uit blanke immigrasie in bv Suid-Afrika, Israel en Amerika gebeur het. “Among the characteristics of settler colonialism is that settlers come to stay and do not appeal to the established indigenous sovereignty, but rather deny it and seek to remove it in order to replace it with a reproduction or regeneration of their own society” (145).

Hierdie blanke setlaars het die genoemde drie lande dramaties ontwikkel/verbeter. Wat opgebou is, word deesdae deur revolusionêre magte bedreig. Die oogmerk is “to recast European society in their image” (201). Sedert 1990/1994 is Europese beskawing in Suid-Afrika al hoe meer deur afrikanisering verdring. In Israel word die Joodse beskawing aktief deur Palestyne/Arabiere/Moslems ondergrawe. Sedert veral die jare sestig word die blanke beskawing in Amerika deur gewelddadige swartes gyselaar gehou. Anders as die Hispaniste, Asiate en Indiane is die swartes die enigste Amerikaanse minderheidsgroep wat hulle (by voorkeur) tot geweld wend om politieke oogmerke te bereik. Lees gerus John D Skrentny se gesaghebbende boek, The minority rights revolution (Cambridge, Mass: Harvard University Press, 2002, 496p; Amazon Kindle $28,16). Die gewelddadige voorbeeld wat deur Amerikaanse swartes gestel word, is en word steeds slaafs deur swartes in Suid-Afrika nagevolg. Kurtagic beweer selfs: “Indigenous Others are rarely virtuous” (190) en hy vestig die aandag op die “often dysfunctional nature of Third World societies” (236).

In Suid-Afrika het die blankes aanvanklik per skip hier aangekom terwyl die swartes dit ongeveer dieselfde tyd te voet gedoen het. In die Weste (Amerika en Europa) het die swartes ná die blankes daar aangekom. “Most likely, given the multiracial character of settler colonization in the West, is that one ethnicity would gain the ascendancy over all the others, and it would be they who become the new indigenous. The Bantus in South Africa provide a historical example” (265).

Kurtagic sonder Jode, veral “radical Marxist Jews,” uit as diegene “that subjected traditional European identity and institutions to radical critiques. Their effect was die gradual deprecation of European tradition and racial identity and the development of universalism to its logical extreme. Interacting with guilt as the primary method of social control in the West, this made it possible even for genetically distant immigrants eventually to become legislators because it had become impossible for the indigenous to argue against exclusion based on race” (283). Kurtagic dink hier veral aan Brittanje, Wes-Europa en Amerika. Hy noem “changes in legislation that privilege settlers over the indigenous, abdication of indigenous racial consciousness as a morally legitimate cognitive structure, or discrimination policies against the indigenous designed disproportionately to enchance settlers’ access to higher education and the job market” (288).

“Third World settler colonization of the West is possible only as a result of a uniquely Western ideology (egalitarianism) and an autochthonous political system (democracy), both of which morally and ideologically disarm the indigenous against settler ascendancy and predation” (300). “Settler colonization is … a game of erasure: settlers erase or are erased” (318). “The single biggest impediment to Whites’ avoiding erasure is the hegemonic belief in the West in equality as an absolute moral good … Whites in Europe and North America, as well as in former colonies … currently lack a moral theory … with which to justify and secure their continuity. Unless a new moral theory of difference can be formulated to support an ideology and legal framework that both justifies and enables its self-preservation as a unique biological entity in their own homelands, the White race faces complete erasure from the earth” (323).

In sy essay skryf Andy Nowicki: “Compared to the rest of Africa … Blacks actually prospered in Apartheid-era South Africa” (364). Hy verwys na rolprente se “simplistic cinematic morality … with noble and magic Negro/White liberal heroes and hateful, mean-faced, invariably Afrikaner villians” (356). Wat literatuur betref is daar diegene “who want to dethrone the ‘Dead White Male’ Western canon and have us all reading crappy books written by semi-literate Aboriginal Eskimo albino lesbian hunchbacked cripples out of deference to a specious ‘inclusivity'” (376). Sedert 1994 “Johannesburg is newly notorious … as the rape and murder capital of the world” (395).

“Blacks have turned on the Boer nation – their former rulers – with particularly hateful ferocity … The democratically-elected ANC government changes the names of Afrikaans roads and cities in a transparent effort to punish the people who they felt oppressed them in the past, and imposes ruthless and insane racial quotas upon businesses and social services – even to the point where, for example, prospective black doctors in medical school are held to far less rigorous standards than their White counterparts, in order to increase the representation of Black doctors … White farmers (predominantly Afrikaner) are asked to cede ever more of their private property in the interests of agricultural affirmative action; meanwhile, farm murders continue apace in a steady, dreary campaign of terror” (428).

Nowicki verwys na “irresponsible, vindictive anti-White rhetoric and propaganda, creating an atmosphere of hate” (434). Die blankes “accept responsibility” vir wat hulle doen. Die swartes, daarenteen, “replace responsibility” (452). Byvoorbeeld, daar is “mounting Black frustration over unemployment and poverty, which haven’t improved and have in fact largely worsened since Mandela’s election in 1994, but both of which are still commonly blamed on the ‘legacy of Apartheid’ and White racism and colonialism” (476).

Tydens sy besoek aan Suid-Afrika het Nowicki met Dan Roodt, “a distinguished writer and long-standing Afrikaner activist,” gesprek gevoer. Hy haal Roodt soos volg aan: “In South Africa, we have the most violent peacetime society in the world … It’s almost like a low-intensity war” (501). “Roodt blames the ‘climate of hate’ created by an ANC-dominated education system. ‘South African Blacks are more anti-White than any population in the world … It’s a part of this whole “victim” mentality. The ANC has created a fictional past “reality” that feeds the present violence'” (501). “Foremost among the goals of Roodt and others like him is to forge an authentic Afrikaner homeland, a place where the descendents of the historic ‘Boers’ can feel safe and can be assured of their legitimate interests being protected” (538).

Sommige Afrikaners “have staked their hopes on the prospect of seceding from the current wreck of a ‘Rainbow Nation,’ and constructing a kind of Boer ethno-state in its very midst, with the intention of reclaiming their genetic and cultural self-determination, and saving the Afrikaner identity from dilution and eventual extinction” (558). Nowicki verwys na twee konkrete voorbeelde van etniese gemeenskappe: Orania en Kleinfontein (558). Die refrein wat hy daar gehoor het, is “self-reliance” (575) en “self-sufficient” (580).

Daar is sowat 5 miljoen blankes wat 9% van die Suid-Afrikaanse bevolking van meer as 50 miljoen uitmaak (580), “with the untold numbers of non-White illegal immigrants pouring in daily through the porous northern border, rendering the Whites of the country even more racially outnumbered. Of that five million, it’s estimated that around three and a half million are of Afrikaner descent – the rest being chiefly British. With such dwindling minority status, Afrikaners zealous to maintain their heritage must take particular precautions” (587). Hy skryf goed ingelig oor die trotse geskiedenis van die ou Suid-Afrika, maar kom dan tot hierdie gevolgtrekking: Die Afrikaner se “country, in essence, no longer exists” (792).

In sy artikel bevestig Derek Turner wat Nowicki geskryf het: In die ou Suid-Afrika “life for the ordinary people was infinitely better than anywhere else between the Limpopo and the Sahara” (878). Hy meld “the British had introduced laws discriminating against Blacks as early as 1847” (1019). Daar is hierdie verwarrende sin: “In 1994, the world had its way, and White voters voted two to one in favour of power-sharing” (1057). In 1992 was daar ‘n referendum waarin toestemming van die blanke kiesers vir onderhandeling met die oog op politieke magsdeling verkry is. Daar is toe plegtig maar valslik belowe dat enige ooreenkoms in ‘n latere referendum aan die blanke kiesers vir goedkeuring voorgelê sou word. Dit is nooit gedoen nie. FW de Klerk het sy flagrante versuim probeer regverdig met die redenasie dat magsoorgawe en sy belofte van magsdeling eintlik maar dieselfde is. In 1994 was daar ‘n een mens, een stem verkiesing wat nie politieke magsdeling as resultaat gehad het nie maar revolusionêre oorheersing deur swart mag.

“Gallant writers (always too few), like Dan Roodt, Philip du Toit, and Ilana Mercer*, have written powerfully of what had happened since – the increasing inefficiency and corruption of government, the decline in public health, the coarsening of culture, the humiliations visited upon the former masters by the former servants, the symbolic renaming of landmarks – the carjackings, the robberies, the rapes, the drive-by shootings, and, most symbolically of all, the farm murders. The proud pioneers who persuaded the deserts to bloom … are being picked off one by one” (1063). “A few … lounge Lenins are even now attempting to assure Afrikanerdom’s extirpation … Many have already outspanned overseas – strangely enough, often those who decided not to be racists, not to be fools, and so voted for power-sharing. But many others have nowhere to go or cannot afford to leave, and must take their chances in a country which has already changed hugely and will every year become less familiar and less safe” (1080). [* Ilana Mercer, Into the cannibal’s pot (Praag 29.12.2013).]

“Afrikaners … for the foreseeable future exist on sufferance, playing a loaded game by alien rules, swimming in an ocean of Others … For the foreseeable future, they are constrained to do what persecuted peoples have always done in evil times – inspan into Bantustans of their own, look in on themselves and heal their hurts, tend the groves and mend the walls, teach the children and make plans. But howsoever hurt, they still have strengths – their tried and tested faith, their cultural identity, their shared history, their close links to the landscape – and inside the timidest heart subsists something of the psalm-singing corduroy commandos who once set the world at defiance, and may one day ride again” (1085).

In sy hoofstuk skryf KR Bolton: “While Washington pursued its decolonization agenda, the White peoples of Africa simply became collateral damage,” bv vir “the thugs who hold sway today in former Rhodesia and South Africa. Washington not only left the Whites to their fate but actually empowered their Black enemies and usurpers” (1203), bv met studiebeurse uitsluitlik vir swart studente. “The strategy to destroy White rule in Rhodesia [was] … a pincer movement of terrorism from below and economic pressure from above” (1305). “In former Rhodesia, 4 000 farmers have been driven from their land” (1332).

“South Africa, the final redoubt of White rule anywhere in the world, lost its vision after the assassination of Prime Minister Hendrik Verwoerd in 1966” (1317). “Since ‘liberation’ in 1994, over 3 000 White farmers have been killed. The old ANC slogan is again popular: ‘One settler, one bullet!’ ‘Kill the Boer, kill the farmer!’ ‘Maak dood die wit man'” (1332).

Ek verskaf slegs twee aanhalings uit Colin Liddell se opstel. “One of the functions of civilization is to shape its people, to give them a collective set of precepts, a way of looking at the world, and an identity” (2754). Die Weste het sy morele kompas verloor. “The morality of the West becomes the enforcement of the anti-morality: gay rights, the mass murder of fetuses, a culture of divorce and one-parent families, the privileges of the immigrant over the rights of the indigenous, the enforced equivalence of all forms of dysfunction with normalcy; while its identitarianism becomes a negative one of not belonging to the despised groups, the ‘racists,’ ‘neo-Nazis,’ and ‘haters,’ who crave a positive civilizational identity” (2761).

Samuel Francis delf in die geskiedenis van die eerste blankes en gebruik gevolglik die term “Ariërs”. Hy verwys na Jared Taylor se mening: “Every other race tends to think in terms of its own race and group, and, ‘Only whites pretend that pluralism and displacement are good things and that the measures necessary to ensure group survival may be immoral.’ We tend to think that way because we are naturally prone to transcend subjective and particular interests and to idealize what is objective and universal. But this misapplication of a natural and healthy Aryan instinct is not in itself natural but rather the result of ethical and philosophical confusions that have arisen in modern times” (3286). Die “Aryans … never confused honor with equality or sameness” (3308).

“I do not see that such traits as missionary activity, the passion to improve or change the world, the elimination of hereditary class differences, competition according to individual ability, concern for the natural environment are particularly characteristic of Aryans, however. Some of these may be desirable traits, though they have obviously gone far beyond what was really characteristic of early Aryans and what can be useful for white racial survival. Nevertheless, some of them, such as missionary activities and crusading to change or reform society, may well ultimately derive from Aryan dynamism and expansionism, while competition according to individual merit may be a modern form of single combat and a reflection of Aryan individuality. The modern demand to eliminate hereditary class distinctions may be an exaggerated but not very healthy version of this instinct” (3314). Ek is geneig om teen oorgeërfde klasse (soos die koninklikes en aristokrate) te wees, maar die uitwissing van alle klasse, insluitende meriete gebaseerde klasse, is ‘n simptoom van die ongesonde gelykverklaringsmanie.

“What is important to understand, however, is that Aryans, because of their Faustian dynamism and individuality, seem to be especially prone to misapplications of their most ennobling traits, and when the modern ideologies of egalitarianism, leveling, feminism, and universalism are joined to forces such as modern capitalism and technology, the danger of losing contact with and understanding of the natural propensities of our own racial character and of misunderstanding their limits and proper functions is great” (3325). Blankes/Afrikaners moet hulle nie laat intimideer deur diegene wat skynbaar skaam oor hulle etnisiteit is nie. Eeue lank was blankheid die aanvaarde norm waarna ander etnisiteite gestreef het. Ons kan en behoort ons steeds trots op blankheid te beroep wanneer dit ons pas.

Wat plaasgevind het, is “the alienation of modern European man from his natural inclinations and ancient heritage … we can work to correct the misapplications of our talents and traits, to eradicate the confusions and degenerations of modern mass democracy and culture, and eventually to restore or create anew a social, political, and cultural order that incorporates and reflects the healthy and natural instincts of our race” (3330). Dus, “we can make the enduring characteristics of our race serve us again in our endless quest to meet the destiny of European man” (3336).

Sydney Gregan: DA-EFF-koalisie: ‘n Huwelik uit die hel?

Bespiegelinge dat die DA en die EFF moontlik in alliansie sal gaan om sekere munisipaliteite te regeer mag dalk vir baie na ‘n onmoontlikheid lyk, gesien die EFF se radikale standpunte oor sake soos grondonteiening, en so meer. Ook waar die twee partye as onderskeidelik sosialisties en kommunisties geklassifiseer kan word.

Sydney Gregan
Sydney Gregan

James Selfe van die DA het volgens Rapport van 14 Augustus 2016 verklaar dat die DA en die EFF sal kan saamwerk:

Daar was uiteraard skerp ideologiese verskille, maar ons het tog gevind dat daar sterk ooreenkomste is. Nadat ons verskille in taalgebruik in die onderskeie manifeste ontleed het, het ons agtergekom dat daar eintlik merkwaardige ooreenkomste is.

Dr Dan Roodt (op PRAAG se webwerf) skryf dat die keuse tussen die partye die volgende behels het op stemdag:

Die kieser by die stembus het ‘n keuse tussen links-liberale sosialisme (die DA), demokratiese kommunisme (die ANC) of revolusionêre kommunisme (die EFF).

Mens sou wou glo dat daar tog ‘n verskil is tussen die links-liberale sosialisme en die revolusionêre kommunisme. Tog is dit nou duidelik nie die geval nie. Reeds het die DA te kenne gegee dat hulle net oor die metode van grondonteiening van die EFF verskil, en nie oor die beginsel nie!

Feit is dat elke party wat hom binne die raamwerk van die Grondwet bevind, oor grondonteiening saamstem want die Grondwet magtig dit! So ook oor al die ander sake waaroor Parlementslede ‘n eed aflê juis om die Grondwet te eerbiedig! Dis nou aborsie, homoseksualisme, afgodsaanbidding, ensomeer. Daarbenewens is al die partye (die VF Plus inkluis) se politieke beleidsrigtings op mekaar afgestem. Trouens dit word beweer dat selfs die VF Plus by hierdie alliansie betrek gaan word!

Reeds in 1990 het mnr Jaap Marais na die onverkwiklikheid van ‘n grondwet soos dié wat ons tans het, verwys:

In so ‘n stelsel sou die politieke beleidsrigtings van die politieke partye oorbodig wees of ten minste ‘n groot mate aan tersaaklikheid inboet. …. Met die instel [van so ‘n grondwet] word ‘n eenmalige politieke oorwinning behaal. Hierna is liberale dogma en egalitariese beginsels in die posisie van regering: is dit permanent amptelike staatsbeleid. Diegene wat dus ‘n liberale politieke standpunt huldig, se probleem is finaal opgelos. In plaas van gedurig aan die politieke stryd deel te neem en die risiko’s van politieke klimaatsveranderinge te trotseer, moet hulle nou slegs ‘n enkele politieke oorwinning behaal en die nodige kontitusionele strukture daarstel. Sou die politieke klimaat verander en ‘n groep aan die bewind kom wat die idees van die [grondwet] teenstaan en wil verander, word so ‘n groep tot politieke magteloosheid gereduseer. Nieteenstaande hulle oorwinning en nieteenstaande hulle standpunt ten gunste van ‘n ander politieke program is hulle steeds verplig om die liberale idees van die [grondwet] uit te voer.

Sosialisme is die beleidsrigting van die Kommunisme. Die DA se sosialisme en die EFF se sosialisme verskil net oor die metode van grondonteiening; nie oor die beginsel nie. Die DA en die EFF het dan ook reeds in die parlement saamgespan teen die ANC. Nou kan die huwelik amptelik voltrek word. Dit gaan dus nie oor verskil in beleid nie, maar om ‘n opponent te verslaan wat (volgens die DA) korrupter as Malema is! So gesien, kan die DA ewe maklik met die ANC in alliansie gaan. As Zuma verwyder word behoort dit mos geen probleem te wees nie? Opportunisme het die plek van beginsels ingeneem.

Nou wonder ek net of daardie Afrikaners wat DA gestem het tevrede is dat die DA en die EFF vir hulle moontlik “beter dienste” gaan lewer, maar gaan saamspan om die Blanke (hulle mede-Afrikaners) van sy grond te ontneem? En wie gaan in elk geval vir die beter dienste betaal? Het ons politiek so oppervlakkig geword dat dienslewering die einddoel van ons bestaan geword het?

Dit het laat in die dag geword as die Afrikaner se toekomsvisie so kortsigtig geword het. Moontlik het dit te doen met die liberale drukgang waarin die media ons geplaas het waar alternatiewe nie eers meer bespreek word nie uit vrees vir aanklagte van rassisme en om tog net polities korrek te wees.

Enige politieke party wat die Grondwet onderskryf stel homself in vyandskap op teen die Afrikaner. Die Grondwet verklaar die Afrikaner tot misdadiger en lê die basis vir die onteiening van die Afrikaner se grond, werk, taal, kultuur en geskiedenis. Gestroop daarvan moet die Afrikaner dus na strooihalms gryp soos “beter dienslewering”.

Die alliansie tussen die DA en die EFF is ‘n logiese stap tussen partye wat dieselfde uitgangspunte handhaaf juis omdat hulle die Grondwet onderskryf. As jy dus vir die DA gestem het kon jy netsowel vir die EFF gestem het. Afrikaners wat dit doen is onbewustelik besig om hulle Afrikanerskap af te sweer.

Die DA is besig om goedgelowige Afrikanerstemme te misbruik vir sy eie geheime agenda — een wat allermins tot langtermynvoordeel van die Afrikaner strek!

Skoppensboer: Die DA en EFF ‘verskil net in taalgebruik’

Skoppensboer is genoodsaak om te bely: Hy het nie in die pas afgelope munisipale verkiesing gaan stem nie. Hy het dit sterk oorweeg om sy stembrief te gaan bederf, maar toe hy die lang ry mense by die stemlokaal sien, het hy besluit om liewer die ekstra vakansiedag te gaan geniet en inkopies te doen. Hierdie tyd van die jaar is daar mos geen gebrek aan uitverkopings nie en met die ekonomie wat knyp is die winkelgroepe gretig om van hul ware teen afslagpryse ontslae te raak.

Die groot rede vir Skoppensboer se besluit om buite stemming te bly, was egter nie sy kooplus nie – immers kan mens deesdae elke dag, selfs Sondae en vakansiedae gaan “winkel” soos die Hollanders sê – maar die gebrek aan enige geestesgesonde party om voor te stem. Tussen die ANC, EFF, DA en VF Plus wemel dit van soveel teenstrydige uitsprake dat ‘n mens eintlik die geestessiekes – “geestelik gestremdes” klink seker meer PK – beledig deur hulle kranksinnig te noem.

James Selfe
James Selfe

James Selfe (foto hiernaas) het egter nou die kroon gespan op die absurde kaperjolle van ons narpolitici deur te verklaar dat die DA en die EFF tog te lekker gaan saamwerk:

“Daar was uiteraard skerp ideologiese verskille, maar ons het tog gevind dat daar sterk ooreenkomste is. Nadat ons verskille in taalgebruik in die onderskeie manifeste ontleed het, het ons agtergekom dat daar eintlik merkwaardige ooreenkomste is.”

Nou ja, daar het u dit, tussen die marxisme-leninisme en fanonisme – Frantz Fanon was so min of meer ten gunste daarvan dat blanke koloniste voor die voet doodgemaak moet word ten einde die psiges van die “gekoloniseerdes” te reinig – van die EFF en die DA se (pseudo-)liberale “oop samelewing” haper slegs enkele “verskille in taalgebruik”. Een van die dae doseer hulle seker by die “getransformeerde” Suid-Afrikaanse universiteite wat deur die EFF-jeugbevel op horings geneem is, die werke van Karl Marx-Popper. Ná die Groot Versoening het ons agtergekom dat liberale demokrasie en kommunisme eintlik dieselfde ding is, en dat die diktatuur van die proletariaat moes plek maak vir die heerskappy van die holkoppe.

As ‘n mens so daarin dink, was die hele koue oorlog eintlik ‘n geval van “verskille in taalgebruik”. In elk geval glo elke aangehoudene in die groot gestig wat “Suid-Afrika” heet ná jare lange propaganda deur die es-ei-bie-sie en Naarpers dat die koue oorlog maar net “apartheidspropaganda” was. Al die kommunistiese revolusies waarin tienmiljoene mense omgekom het, was net leuens wat Dawie de Villiers, die oud-Springbokkaptein, uitgedink het toe hy die destydse NP-minister van inligting was. Nie dat Dawie de Villiers enigiets sou kon uitdink nie, maar dis wat die gemiddelde “Suid-Afrikaner” en veral joernaliste vandag glo. Die term “joernalis” is seker ook nie meer polities korrek nie; mens moet eerder praat van “mediawerker”, wat iewers aan “sekswerker” verwant is, behalwe dat laasgenoemde tipe werker waarskynlik oor meer beginsels as mediawerkers beskik.

Eendag het Skoppensboer toevallig in ‘n kafee met ‘n Engelse tannie aan’t gesels geraak wat vir ‘n nie-regeringsorganisasie met buitelandse befondsing werk en genoeg kondome in Hillbrow en Berea aan sekswerkers uitdeel om ‘n rubbertekort in Thailand te veroorsaak. Vir diegene wat nie weet nie: Thailand is die wêreld se voorste rubberprodusent wat 3,3 miljoen ton daarvan per jaar lewer. Waarskynlik absorbeer Suid-Afrika ‘n aansienlike gedeelte van dié produksie, dog sonder dat ons bevolkingsgroei hoegenaamd afneem. Want terwyl “die regering” – ‘n mens moet dit tussen aanhalingstekens plaas, want wie kan hulle nou ernstig opneem? – en NRO’s tonne kondome uitdeel, betaal hulle ook kindertoelaes om meer telge te verwek.

Skoppensboer dwaal egter nou van die onderwerp af. Dit gaan oor die klug van Suid-Afrikaanse “demokrasie”. Want net soos die Vryheidsfrontkiesers enkele jare gelede nog vir hul “regse party” gestem het, net om te vind dat Die Leier soos Pieter Mulder se adjudante hom noem, intussen ‘n ANC-adjunkminister geword het, gaan die stomonnosele, armsalige DA-kiesers nou uitvind dat hulle eintlik die opgang van die EFF bevorder. Die EFF wil blykbaar hê dat grondeiening sommer dadelik moet begin. En die DA gaan moontlik daartoe instem.

Daar is mos so ‘n grappie oor politici: “As jy nie van my beginsels hou nie, ek het ander ook.” Die DA wat gister nog gepopel het oor “goeie, korrupsievrye regering”, gaan nou in die bed klim met die EFF wie se leier, Malema, nog laas in Limpopo tereggestaan het op aanklagte dat hy en die On Point-ingenieursmaatskappy ‘n tender van R52 miljoen van die Limpopo-departement van paaie en vervoer ontvang het. Dié saak is uiteindelik in 2015 van die hofrol verwyder omdat die staat gerieflik te lank geneem het om sy saak voor te berei. Vir seker gaan die DA, anders as in die geval van Jacob Zuma, nie daarop aandring dat die duister verlede van sy nuwe “vennoot” ondersoek word nie.

En om James Selfe aan te haal: “Daar (bestaan) eintlik merkwaardige ooreenkomste” tussen die DA en die EFF.

Dis seker net ‘n kwessie van tyd voordat Mmusi Maimane en Helen Zille hulle ook in die Highgate-begraafplaas by Karl Marx se graf met gebalde vuiste gaan laat fotografeer.

Soos ons weet, was Karl Marx soos Karl Popper ná hom, ‘n voorstander van ‘n “oop samelewing” met vrye ondernemerskap.

Net “rassiste” en “dom regses” sou beweer dat Popper in sy tweebandige werk The open society and its enemies felle kritiek op Marx gelewer het, en dat dit om diepgaande politieke verskille gaan wat ‘n konserwatiewe land soos Switserland onderskei van Kambodja of Mosambiek waar kommunisme op rampspoed en selfs volksmoord uitgeloop het. Om nie te vergeet van Rusland, China en al die lande in Oos-Europa wat insgelyks jare lank onder die Rooi ideologie gely het nie.

Maar nou ja, sommige mense sê dat die 100 miljoen sterftes onder kommunisme eintlik niks was nie. Dit was maar een van vele maniere om menseregte te laat seëvier. Soos James Selfe en sy DA-libdiote sou sê: “Dis net verskille in taalgebruik.”

Die arme ou Oostenryker, Karl Popper, draai seker vandag in sy graf om. Nie net het George Soros die term “oop samelewing” misbruik vir sy kleurrevolusies en geknoei met markte nie, maar die DA sal dit voortaan aanwend om kommunisme, kollektiewe landbou en nasionalisering in ons land in te stel.

Leon Lemmer: Die boosheid van die Tibhirine-slagting

Karel Combrinck se puik skrywe oor Tibhirine en die treffende foto van die groep van sewe standbeelde in Lyon, Frankryk (Praag 14 Julie), het heelwat emosie in my losgelaat. Maar ek moet noem dat hierdie tragiese gebeure nie in 1969 plaasgevind het nie maar in 1996. In Combrinck se skrywe het hy dit veral teen die politieke korrektheid waarvolgens aan Moslems se gevoelens voorkeur bo dié van christene gegee word. Ek wil daarop uitbrei deur die aandag te vestig op wat daar in Tibhirine en Algerië gebeur het. Ek doen dit na aanleiding van die deeglike studie van John Kiser, The monks of Tibhirine: Faith, love, and terror in Algeria (New York: St Martin’s Press, 2002, 366p; Amazon Kindle $9,11). Die draaiboek van die rolprent, Of Gods and Men (2010), is op hierdie boek gebaseer.

Die sewe Cisterciënser-monnike van die Trappe-orde wat op 21 Mei 1996 vermoor is, was (ek verstrek elkeen se geboortejaar en elkeen se aankomsjaar by die Tibhirine-klooster): die hoof/prior Christian de Chergé (1937, 1971) en Bruno Lemarchand (1930, 1989), Célestin Ringeard (1933, 1986), Christophe Lebreton (1950, 1987), Luc Dochier (1914, 1946), Michel Fleury (1944, 1984) en Paul Favre-Miville (1939, 1989). (Sien groepsfoto hier bo.) Hulle was almal Franse burgers. Hulle aanvanklike verbintenis met Algerië was dat Christian, Célestin, Christophe en Paul hulle militêre diensplig daar gedoen het, Bruno daar grootgeword het en Michel aanvanklik ‘n kommunis was en in sy jeug in Marseilles immigrante uit Noord-Afrika leer ken het. Ook Christophe “flirted with Marxism” (Kindle 1190). Luc het geen vorige verbintenis met Algerië gehad nie, maar hy het hom in Lyon as geneesheer bekwaam en ‘n deurslaggewende rol in die klooster se liefdadigheidswerk gespeel. Hy was ook die kok van hulle vegetariese maaltye. Bruno was in 1996 by ‘n susterklooster in Marokko gestasioneer en was toevallig op besoek aan Tibhirine. Die twee monnike wat op 27 Maart 1996 in die klooster was maar nie ontvoer is nie en dus die dood vrygespring het, is Amédée Noto (1920, 1946) en Jean-Pierre (1924, 1964).

Algerië was sedert 1830 ‘n Franse kolonie. Vanaf 1848 is dit as ‘n integrerende deel van Frankryk bestuur. Na die Tweede Wêreldoorlog is Frankryk, anders as Turkye, in die anti-koloniale klimaat nie toegelaat om grondgebied op twee kontinente te hê nie. Die Algerynse Oorlog om onafhanklikheid het van 1954 tot 1962 geduur. Soos in die geval van Suid-Afrika was die einde van die blanke bewind in Algerië nie die einde van onrus en bloedvergieting nie. Van 1962 tot 1996 is daar 60 000 tot 100 000 mense in Algerië gedood. Die militêre bewind het ‘n hewige stryd gevoer om die terrorisme van rebellegroepe te bekamp. Die rebelle het die ideaal van ‘n Islamistiese staat nagestreef. Soos in die nuwe Suid-Afrika was agteruitgang en verval oral sigbaar.

Oor Christian, die kloosterhoof, se teologie is daar ‘n boek beskikbaar: Christian Salenson se Christian de Chergé: A theology of hope (Collegeville: Liturgical Press, 2012, 225p; Amazon Kindle $13,67). Ek bepaal my egter hier by wat in Kiser se boek staan. As kind het Christian ‘n tyd lank in Algerië gewoon. Oor die Moslems het sy ma by hom ingeprent: “They are godly people and believe in the same God we do. There is only one God” (490). ‘n Deurslaggewende gebeurtenis in Christian se lewe was toe ‘n Moslem-polisieman sy lewe gered het. Christian was met sy militêre diensplig in Algerië besig toe hy met terroriste gekonfronteer is en sy Moslem-gesel hom met sy lyf beskerm het. As gevolg hiervan is hierdie Moslem, die vader van tien kinders, kort daarna deur terroriste vermoor. Christian het gesê: “He changed my life by liberating my faith” (285). Hierna het Christian myns insiens heeltemal oorboord met sy voorliefde vir die Islamitiese godsdiens en Moslems gegaan; dermate dat dit heel moontlik tot sy en sy ses medemonnike se dood gelei het.

Na sy aankoms in Tibhirine Christian “found his new brothers perplexed by his zeal to join hands with Muslims and his obsession with finding ‘the notes that are in harmony’ between the faiths” (771). Christian het twee jaar lank aan “the Papal Institute of Islamic and Arabic Studies in Rome” studeer (785), Arabies bemeester en Islam grondig nagevors. “Islam and the Old Testament … were pretty much the same” (785). Later het Christian gesê: “The Muslim neighbor thinks, he prays, he believes in God, fasts, and gives to the poor. He’s almost like us!” (2256). Daarna het dit van kwaad tot erger gegaan: “Jesus is the only true ‘Muslim'” (2291). Dit herinner aan Willie Esterhuyse se vergesogte, politiek-gedrewe stelling: “As daar ooit ‘n godsdienstige en morele revolusionêr en aktivis was, dan was dit Jesus van Nasaret” (Die God van Genesis, Durbanville: Christelike Media Publikasies, 2010, p 198).

Tydens die Suid-Afrikaanse “bevrydingstryd” het ampsdraers van sommige kerke en moskees terrorisme aktief bevorder. Dink maar aan die rol van bevrydingsteoloë soos Beyers Naudé, Desmond Tutu, Frank Chikane Barney Pityana en Allan Boesak. Léon-Etienne Duval, die Rooms-Katolieke aartsbiskop van Algiers, het ‘n soortgelyke rol in Algerië vervul. Soos in Suid-Afrika is daar in kerklike geledere gesê: “Let us learn to go beyond ourselves and to be enriched by those who are different” (188). Tydens die onafhanklikheidstryd het Duval “justice and self-determination for all Algerians” bepleit (271). “Friendship was not possible if one side viewed itself as superior to the other” (374). “He publicly condemned the violence on all sides, but singled out … the French army” (319). Ook in Suid-Afrika is die blanke bewind se veiligheidsmagte dikwels nie met dieselfde maat as die terroriste gemeet nie.

Duval het gesê: “The basic problem is one of living together, and to assure equality between individuals without one community overwhelming the other” (374). Nelson Mandela het hierdie sentiment gedeel: Een etniese groep moet glo nie ‘n ander oorheers nie. “I have fought against white domination,” wat die waarheid is, maar dan lieg hy as hy sê: “I have fought against black domination” (Long walk to freedom, London: Abacus, 1995, p 438). In die nuwe Suid-Afrika was Mandela hoogs in sy skik met swart oorheersing. Insgelyks het Duval se naïewe standpunt nie tot vreedsame naasbestaan gelei nie maar tot die uittog van 1,2 miljoen blankes uit Algerië, asook derduisende Algerynse Moslems wat hulle in Frankryk gevestig het. Die blankes moes kies: “to leave or to die, the suitcase or the coffin” (423). In koloniale Algerië is die teenwoordigheid van Moslems aanvaar, maar nie dié van blankes in ‘n onafhanklike Algerië nie.

Ek onderskryf Kiser se mening dat Alistair Horne se boek, A savage war of peace: Algeria 1954-1962 (London: Papermac, 1996, 608p; Amazon Kindle $15,95) seker die beste boek in Engels oor die Algerynse oorlog is (5080). Hierdie boek bied sekerlik nie ‘n aangename leeservaring nie; des te meer omdat daar talle ooreenkomste tussen die lot van Algerynse blankes en dié in Suid-Afrika is, bv “they had created the country out of virtually nothing” (p 32). Moontlike maniere wat destyds voorgestel is om Algerië uit sy politieke gemors te red, is Suid-Afrika se apartheidsbeleid (485, 545) of regering onder blanke beheer, soos dié van Ian Smith in Rhodesië (497).

“Duval had nursed the hope that after independence, French and Algerians could live and work together to build a new country based on mutual respect” (409). In werklikheid is die onafhanklike Algerië getransformeer tot ‘n 99% monokulturele Arabier-Berber- Soenni-Moslemland. In die huidige ideologiese klimaat sou geen sodanige etniese suiwering ten bate van blankes toelaatbaar of selfs denkbaar gewees het nie. Soos in Suid-Afrika gebeur het, is die Algerynse blankes deur ‘n blanke, naamlik die Franse staatshoof Charles de Gaulle, uitverkoop. Pierre Claverie, die biskop van Oran, het in ‘n sin reg gehad toe hy gesê het: “If we leave, those who want ethnic and religious purification will win” (201). Hy is in Augustus 1996 vermoor (5055).

“Duval loved the struggle” (388). “Duval was also a revolutionary who believed in the transforming power of brotherly love” (395). Hier onder toon ek egter aan dat hierdie Moslems glad nie getransformeer het nie. “The vast majority of his own clergy within Algiers” het Duval gesteun; ook Christian in Tibhirine. Duval en Christian is in hulle oortuigings gesterk deur die besluit van die Second Vatican Council (1962-1965) dat die Rooms-Katolieke Kerk “culture-free and truly universal” moet wees (572), asook “openness toward other religions” moet openbaar (656). In ‘n transkulturele werklikheid wil die Kerk erkenning aan kulturele, insluitende godsdienstige, diversiteit gee (2334). Met hierdie besluite is die ekumeniese beweging voortgesit, wat reeds in 1948 tot die stigting van die Wêreldraad van Kerke gelei het. Duval is kort voor die begrafnisdiens vir die sewe monnike dood, gevolglik is sy nagedagtenis saam met hulle s’n by dieselfde geleentheid in Algiers gehuldig.

Tibhirine is aan die voet van die Atlasgebergte sestig myl van Algiers en kort anderkant Medea. Hierdie bergwêreld het skuiling aan die Moslem-terroriste teen die Franse en later aan die Moslem-rebelle teen die Algerynse regering gebied. Hulle is daar gejag en gebombardeer. “The bombing in the mountains drove scores of families into the valley. The monks sheltered many of them in their unused buildings, and the Arab men provided them with additional hands to work around the monastery” (409). Voordat Christian in 1984 die kloosterhoof geword het en in 1990 herkies is, was hy in beheer van die klooster se herberg waarheen “fellow seekers of God” (848) kon kom “for rest and reflection” (841). Hy het op die deur ‘n kennisgewing aangebring “that read ‘Muslims welcome for retreats here'” (848). “Christian soon developed a reputation as a man who could help them understand how the cross and the crescent cohabited in God’s house” (848).

Christian “wanted the other monks to share his enthusiasm for seeking God with Muslims. But of all the brothers, he was the only one who had come to Algeria to live in spiritual communion with Islam” (862). “Christian went native, too native for the taste of many of the brothers. During Ramadan … Christian fasted for forty days … He followed the Muslim custom of removing one’s shoes when entering a mosque, taking off his sandals in the chapel. Then he caused a furor by proposing to have an alternative service with an Arab liturgy, a thought that was firmly rejected by the community as divisive” (869).

“One of Christian’s spiritual heros [was] Mahatma Gandhi” (1409). “Christian was a radical. He was always pushing out the frontiers. He was ahead of his time in fighting for a truly universal Christianity of the heart that excluded no one … a Christianity of friendship, trust, and good works … Muslims sing the same song, only in a different key” (1361). Nadat Christian die kloosterhoof geword het, het sy standpunt veld gewen. “His desire to draw closer to God with Muslims and make the neighbors feel part of the extended monastic family gradually took root with the others” (1238).

Christian se ideaal was “to be a living embodiment with all the inhabitants of this country, this City of God where all the frontiers of country, race and religion should one day disappear” (922). “Our Christian identity is always in the process of being born” (2284). Hy het gevra dat christene hulle visie vergroot en nuwe horisonne verken (2284); die “groter prentjie” soos ons plaaslik dikwels moet aanhoor; die globale pleks van eie kultuur. Christian het aansoek om Algeriese burgerskap gedoen maar nooit ‘n antwoord ontvang nie. Duval se aansoek was egter suksesvol. Christian het ‘n Bond of Peace, ‘n ribat-es-salaam, met die Moslems gesluit. “Known in the future simply as the ribat, these Christian-Muslim encounters became semi-annual meetings, beginning in the fall of 1980” (979).

Ab Jean-Georges Tyszkiewicz van Tibhirine se vaderklooster, Aiguebelle in Frankryk, het tydens ‘n besoek gelas “that there was to be no more Islamology inside the cloister” (993). Sodanige aktiwiteite kon voortaan net in die herberg plaasvind. “Christian proposed to the brothers that the unused reception room next to the dispensary be lent to their neighbors for prayer. The building had direct access from the road and local people could come and go as they pleased” (1294). Christian wou hê dat Christophe hom as hoof moet opvolg, dalk omdat Christophe se teologie en politiek die naaste aan Christian s’n was.

“Christophe developed the sense that God is with the poor” (1197), ‘n standpunt wat plaaslik in die Belydenis van Belhar (1986) gehuldig word: “Dat God … op ‘n besondere wyse die God van die noodlydende, die arme en die veronregte is.” Sowel Christian as Chistophe was anti-intellektualisties: “Knowledge puffs up; love edifies” (1225). Christophe se vriend en mede-monnik, Philippe Hérmon, het Tibhirine besoek en gesê: “My visit reminded me of something basic. God is one. They forced me to stretch my understanding of Jesus to create a place for Islam … Christians get lost too easily in dogma and theology. Every conception imposes a limit. Dogma limits. Doctrine limits. What is important is my relation to the other person” (1348).

In 1989 het Algerië ‘n nuwe demokratiese grondwet gekry. Die Islamic Salvation Front (FIS, Front Islamique de Salut) is in dieselfde jaar gevorm met die doel om ‘n teokrasie, ‘n Islamitiese staat, in te stel. In 1990 het die FIS die munisipale verkiesings gewen. Die FIS se slagspreuk was: “A vote for FIS is a vote for Allah” (1624). Die FLN-regering, wat sedert onafhanklikheid in beheer van die land was, het die nasionale verkiesing, wat vir 1992 geskeduleer was en deur die FIS gewen sou word, gekanselleer. (FLN: National Liberation Front, Front de Libération Nationale.) ‘n Landswye staking het gevolg, waarna ‘n noodtoestand afgekondig is. Die FIS is verbied. Op 29 Junie 1992 is die Algerynse president en die hoof van die militêre regering, Mohammed Boudiaf, vermoor (5044).

Vir sommige Moslems was die FIS nie militant genoeg nie. Hulle het in 1993 die Armed Islamic Group (GIA, Groupe Islamique Armé) gevorm met as leuse: “No peace, no truce, no compromise” (2835). Jamel Zitouni, wat voorheen in Afghanistan teen die Russe geveg het, het, nadat sy voorganger deur die Algeriese weermag gedood is, die hoof van die GIA geword. Daarmee was die tafel gedek vir die etniese en religieuse homogenisering van Algerië. Kiser noem die toestand waarin die land verval het “virtual civil war” (3131). In 1993 “the GIA officially declared war on foreigners in Algeria” (2343) en is buitelanders gewaarsku om die land te verlaat of die gevolge te dra. Van sowel binne as buite die Kerk, bv die regering, is aanbeveel en selfs gelas dat kloosters gesluit word; veral Tibhirine, wat in ‘n onrusgebied geleë was.

Hierdie brutale Algeriese werklikheid was in skrille kontras met wat Christian gelees het in die ooreenkoms wat die Israeli Yitzhak Rabin met die Moslem Yasir Arafat aangegaan het: Hulle “committed themselves by their revolutionary handshake to renounce finally the sword and to plow together in peace … moving from hatred toward love” (2306). Christian het ongesteurd voortgegaan as religieuse entrepreneur. Hy het ‘n “new crucifix for the chapel” aangeskaf, “one that was less offensive to the Muslims” (2313). “The crucifix showed Jesus with his crown of thorns removed, his body covered in a tunic of royal purple, the nails transformed into golden points of light, dignified face looking ahead, without suffering. Above Jesus’ head were the words ‘He has risen’ in Arabic” (2320). Daar was ook “the bright yellow-and-blue minbar, the antique Muslim pulpit that occupied a corner of the refectory” (3329).

Die owerheid het beskerming vir die Tibhirine-klooster aangebied. Hulle “proposed that police occupy one of the monastery’s unused buildings. Christian categorically refused. He said that no weapons could be allowed in the monastery” (2356). Hy wou nie kant kies tussen die terroriste (“the brothers of the mountain”) en die veiligheidsmagte (“the brothers of the plain”) nie (2363). Kort daarna is 12 Kroatiese konstruksie-ingenieurs twee myl van die klooster af vermoor; onder meer as vergelding omdat Kroate Moslems in Bosnië vermoor het. Die owerheid het aanbeveel dat die monnike hulleself bewapen en ‘n sirene installeer. Daar was selfs ‘n aanbod van die owerheid dat die monnike op regeringskoste in ‘n hotel gehuisves kon word (2444).

Op Oukersaand in 1993 was die klooster steeds onbeveilig en het die moordenaar van die Kroate, Sayah Attia, daar gewapen opgedaag. Christian het gevra dat hulle buite die klooster gesels. Attia het drie eise gestel: dat Luc gewonde terroriste moet verpleeg, aan hulle mediese voorraad moet verskaf en ook geld. Christian het na oorleg met die monnike ingestem tot die eerste twee eise maar geldelike hulp geweier. Mediese bystand is beskou as “an act of humanity; the other [money] was an act of collaboration” (2533). Deur geld aan terroriste en apirantterroriste te gee, het Beyers Naudé nie hierdie onderskeid gemaak nie. Tot ‘n honderd mense het daagliks om mediese bystand by die klooster aangeklop (2744).

In die Algerynse Rooms-Katolieke Kerk het die ampsdraers konsensus bereik dat hulle nie landuit sou vlug nie. Daar is bv geredeneer dat die weermag hulle dan in die kloosters sou tuismaak. Duval, sedert 1980 die plaaslike aartsbiskop, se raad aan Christian was: “Be steadfast, persevere … Be firm with those people” (2567). Attia het nie weer sy opwagting by Tibhirine gemaak nie en is in Februarie 1994 gedood toe daar al meer as 200 terreuraanvalle en 132 sluipmoorde was. Christian se reaksie was: “I felt I was my brother’s keeper, even of the brother in front of me that night” (2602).

In Maart 1994 het die minister van buitelandse sake geëis dat die Tibhirine-klooster gesluit word. Die regering het tien soldate gestuur om in die klooster gestasioneer te word, maar “the brothers categorically rejected this. ‘If you stay here, you will only attract attention that will compromise our position,'” het Christian gesê (2751). In Moslem-geledere was daar groot verdeeldheid en bloedvergieting. “By May of 1994, over fifty imams had been murdered for condemning the killing of civilians” (2807). Christian het geredeneer: “By refusing to take sides, we are not washing our hands in noncommittal neutrality. That is not possible for us. No, we are protecting our freedom to love everyone, because that is our choice” (2814). “In September, nine brothers met in the chapter room to reconfirm their decision to stay in Tibhirine, something they would do every six months” (2917). Teen Desember was daar in Algerië “an estimated one thousand killings a week” (3017) met “seventy-eight the roll call of foreigners assassinated between September 1993 and the end of 1994” (3168). “Five hundred schools have been destroyed” (3302). Vir Suid-Afrikaners klink die vernietiging van skole bekend.

Om 1-uur die oggend van 27 Maart 1996 het gewapende terroriste sewe Tibhirine-monnike ontvoer. Die oorblywende twee monnike het daarna na Algiers verhuis, want die regering het ‘n verbod op die verdere bewoning van die klooster geplaas. Die GIA wou die sewe gyselaars ruil vir terroriste wat deur die Algerynse regering aangehou is. Daar kon nie tot ‘n vergelyk gekom word nie, gevolglik is die sewe monnike op 21 Mei om die lewe gebring. Ten einde die dooies se identiteit te kon bevestig, is net hulle koppe op 30 Mei uitgelewer. Jean-Marie le Pen van die Front National in Frankryk het toe gesê: “The idea of a peace-seeking Islam is a myth” (3931). Daarteenoor “many wondered how a religion whose Scripture seemed so hostile to nonbelievers could produce in the general population the kind, tolerant, and hospitable souls they all knew from daily life” (972). Huldigingsbyeenkomste is in Frankryk gehou en die staatsbegrafnisdiens van die monnike was in die Notre-Dame d’Afrique in Algiers. Hulle oorskot is in Tibhirine ter ruste gelê. Op 16 Julie 1996 is die hoof van die GIA, Jamel Zatouni, in ‘n hinderlaag gedood (4288).

Die Moslems van Tibhirine was FIS-gesind, maar geeneen van hulle het hulle glo by die militante GIA geskaar nie (2554). Ten spyte van alles wat die Tibhirine-monnike en die Rooms-Katolieke Kerk ten bate van die Moslems in Algerië gedoen het, het iets duidelik geblyk: “It is not a matter of reciprocity” (2270). “Muslims accepted the good works but not the faith. Where was the reciprocity?” (3117). Die christene het gegee en die Moslems het geneem. Dit is soortgelyk aan eg Suid-Afrikaanse ubuntu: Die blankes gee en die swartes ontvang.

Let op wat christene in ‘n Islamitiese land soos Algerië ontbeer. Islam is die staatsgodsdiens. Amptelik is daar godsdiensvryheid maar nie-Islamitiese godsdienste is aan talle beperkings onderhewig. Die kruis as simbool van die christelike religie mag nie vertoon word nie. Kerkklokke mag nie lui nie. Monnike en nonne kan dit nie in die openbaar in hulle tradisionele kleredrag waag nie (894). Hulle mag nie vir die Moslems preek of hulle op enige ander manier tot die christelike godsdiens probeer bekeer nie. “Spreading the Good News is not permitted” (128). Die frase “‘enemies of the Lord’ found in the psalms were being omitted from the liturgy by certain priests in Algiers who were anxious not to offend Muslims” (1936). Daar mag nie meer as 12 monnike in ‘n klooster woon nie (1034). Die Rooms-Katolieke skole is genasionaliseer (881), insluitende die een wat in Tibhirine gebou is (1437, 3370). Die Tibhirine-klooster het ook net 30 van sy oorspronklike 800 akkers grond behou. Die res het staatsbesit geword (1456).

‘n Monument vir die maagd Maria is in 1938 deur die Kerk teen die heuwel bokant die klooster gebou (4390). “Her arms were broken off at the elbow and her stomach had been gouged with a chisel” (1476). Die regter voorarm van die standbeeld van kardinaal Charles Lavigerie (1825-1892) in Algiers is afgesaag omdat daar ‘n kruis in daardie hand was (3124). Vir die beperkte regte van Christene en Jode “living in a society governed by Islamic law” word die term “dhimmi” gebruik (4808). Na bewering is almal in dieselfde mate vry. In die praktyk is Moslems egter baie vryer as nie-Moslems. Insgelyks is almal in die nuwe Suid-Afrika na bewering vry en gelyk. In die praktyk is swartes egter vryer (bv in wat gesê en gesing mag word) en meer gelyk as blankes (bv by die toekenning van poste, grond, ens).

Deesdae is dit polities korrek en in die mode om eerder ooreenkomste as verskille tussen etnisiteite, kulture en religieë te beklemtoon. Gelykmaking en eerdersverklaring is aan die orde van die dag. Let egter op die diepgaande verskille tussen die christelike religie en die Islamitiese godsdiens wat mense soos Duval en Christian gepoog het om te oorbrug. Islam is uit die Joodse en christelike godsdienste ontwikkel omdat hierdie vroeëre openbaringe glo in die Joodse en christelike geskrifte verwring is. “Jesus was not crucified, but Judas, who was substituted for Christ, although Jesus did ascend to heaven, along with Moses and Mohammed” (4862). Feitlik alle praktiserende Moslems is fundamentalisties in dié sin dat die Koran vir hulle letterlik die woord van God is, “spoken by the Angel Gabriel to the Prophet Mohammed. Muslims revere Jesus as a sinless prophet, born of a virgin, but he is not recognised as the Son of God” (5664; ook 4868). “The Three-in-One God does not fit Muslim ideas of God as one” (2320). Christian se teologie kan as idealisties en naïef beskou word. Soos Piet Retief het hy ongewapen vertroue in sy moordenaars gestel.

Die volgende stelling van Kiser oor die sewe monnike, soos ook sy oorsimpatieke ingesteldheid teenoor veral Christian, kan bevraagteken word: “They did not die because they were Christians. They died because they wouldn’t leave their Muslim friends, who depended on them and who lived in equal [?] danger” (108). Die volgende stelling kan ook kwalik ongekwalifiseerd onderskryf word: “The motives for the monks’ kidnapping and the cause of their deaths remain a mystery to this day” (149).

Daarteenoor is daar ook wyse uitlatings in die boek. “How does a community become open to change and evolution without blurring its identity and loosing sight of what it has that is worth preserving?” (4673). “This process of inculturation does not happen without anxiety over losing one’s own monastic identity. To avoid being overcome by this fear, the comunity must deepen and strengthen its own monastic culture” (2263). “The more we connect with those far away, the more we seem to disconnect from those closest to us” (4666). Dít is presies wat ek teen die kultuurvernietigende kultuur van internasionalisering het. Vir bv blankes en veral Afrikaners is die kultuureie in baie opsigte konkreter en belangriker as Afrikanisering en globalisering. Dit is iets wat bv Wim de Villiers nie wil verstaan nie. Afrikanerkultuur is geensins ‘n minderwaardige konteks vir akademiese werk nie; veral nie in Afrika nie.

Blaise Pascal (1623-1662) het geskryf: “Men never do evil as thoroughly or as joyfully as when they do it in the name of God” (3239). Die sewe monnike is keelaf gesny (3888). Dit is ongekwalifiseerd fundamenteel bose dade. Maar daardie monnike was myns insiens skuldig aan ideologiese dwaling deur, soos dit die mode geword het, eerder hiermaals as hiernamaals georiënteerd te wees, volmaaktheid by onvolmaakte mense te veronderstel en te oop en akkommoderend vir ander religieë te wees. Dit herinner aan die arrogante Desmond Tutu wat die Hemel vir alle gelowiges, afgesien van hulle religie, oopgestel het.

“Experience at killing provided a career ladder for aspiring emirs” (3544). ‘n Emir is ‘n Arabiese krygsowerste. Een van die lesse wat Algerië ons leer, is dat die misdadige leiers van ‘n terroristiese “bevrydingsbeweging,” soos die FLN en daarna die GIA, nie die geskikste mense is om ‘n land te regeer nie. Hoe langer hulle aan die mag klou, des te groter is die skade aan die land. Minderheidsgroepe moet uiteraard ook paraat wees vir die verswelgingspotensiaal van ‘n etniese en/of religieuse meerderheid.

Dan Roodt: Die slegte en die goeie van die munisipale verkiesing

Ek het nie ‘n perd in die resies gehad met dié munisipale verkiesing nie. Toenemend voel ek dat verkiesings eintlik irrelevant raak sover dit die Afrikanerminderheid aanbetref. ‘n Mens kan verkiesings gebruik om bietjie hoofstroompublisiteit te verkry, maar sodra jy werklik deel daarvan word, word jy ingetrek by die onverbiddelike logika van Suid-Afrikanisme en alles wat daarmee saamhang.

Hier in Johannesburg het dit vir my gelyk asof die Engelssprekende blankes taamlik fluks gaan stem het in die waan dat ‘n stem vir die DA ‘n verskil gaan maak om die ANC-hegemonie te verbreek. Uiteindelik het die DA heelwat beter gedoen was wat ‘n mens verwag het sodat daar nou die moontlikheid van koalisieregerings in Johannesburg, Pretoria en Port Elizabeth bestaan. Iewers het ek al voorheen geskryf dat stede in die twintigste eeu ‘n groter rol as lande gaan speel, en daarom is beheer oor ‘n stad ontsettend belangrik. Trouens, die Afrikaner se demografiese besetting van Pretoria, asook die meer as miljoen Afrikaners in Gauteng bly politieke feite wat van die allergrootste belang is.

Sodra ‘n mens egter van “koalisies” praat, is daar maar een ander groterige party naas die ANC en DA, en dit is Julius Malema se EFF. Byna soos in die Franse roman deur Michel Houellebecq, Onderwerping, waar die Sosialistiese Party in 2022 ‘n koalisie met die Moslem-broederskap aangaan om van Frankryk ‘n Islamitiese staat te maak, kom enige samewerking met die EFF insgelyks op ‘n onheilige alliansie neer.

En dit is vir my die slegte nuus van die munisipale verkiesing: dat die Suid-Afrikaanse politiek al hoe verder na links verskuif. Die kieser by die stembus het ‘n keuse tussen links-liberale sosialisme (die DA), demokratiese kommunisme (die ANC) of revolusionêre kommunisme (die EFF). Gaan kyk gerus op die webblad van die EFF wat dié party se beleid is en in welke mate hy hom uitdruklik as “marxisties-leninisties” definieer. Die EFF som self sy beleid só op:

The EFF is a South African movement with a progressive internationalist outlook, which seeks to engage with global progressive movements. The EFF draws inspiration from the broad Marxist-Leninist tradition and Fanonian schools of thought in their analyses of the state, imperialism, culture and class contradictions in every society.

Net soos die kalkoene vir Kersfees gestem het tydens FW de Klerk se fameuse referendum van 1992, het al die Engelse juppies van Johannesburg en die Afrikaanse juppies van Pretoria verlede Woensdag gestem vir samewerking met die marxisme-leninisme! Hoe presies dinge beslag gaan kry, sal ons oor die volgende week of twee verneem. Daar moet binne veertien dae plaaslike regerings saamgestel word of die grootste minderheidsparty sal kan regeer, alternatiewelik sal daar weer gestem moet word. Julius Malema het reeds te kenne gegee dat hy tydens onderhandelinge oor koalisie met sy party wat in die groot stede tussen agt en tien persent van die stemme behaal het, hardekwas gaan wees. Dalk gaan Malema aandring op een of ander simboliese onteiening van blanke grond of bates as voorwaarde om in enige koalisie te dien.

Terwyl daar in die noordelike halfrond ‘n opkoms van Regs te bespeur is, met Donald Trump (VSA), Geert Wilders (Nederland), Marine Le Pen (Frankryk), Frauke Petri (Duitsland), Norbert Hofer (wat binnekort dalk president van Oostenryk kan word) en selfs Jimmie Åkesson (Swede), volg Suid-Afrika die teenoorgestelde glybaan na links en ekstreem-links. G’n wonder die EFF vergelyk ons land met Kuba nie; tesame met Noord-Korea, Venezuela en ‘n paar ander, verteenwoordig ons een van die antipodes van die geskiedenis.

Selfs die Vryheidsfront Plus, wat hom op ‘n stadium geposisioneer het as ‘n regse, nasionalistiese party wat ten gunste van Afrikanerselfbeskikking sou wees, het ‘n liberale, multikulturele party geword wat tans baie gretig is om met die sosialistiese DA in ‘n koalisie te tree, veral in Pretoria. Dit sou geen oodrywing wees om te sê dat die regtervleuel in Suid-Afrika ingeplof het en geen rol meer speel nie. Voorlopig, altans. Want net so min as wat Suid-Afrika kon ontkom aan die nagevolge van die Amerikaanse “burgerregte”-beweging met sy swart onluste, regstellende aksie en gedwonge integrasie, gaan ons die gevolge van ‘n regse beweging in die VSA en Europa ontwyk.

Oor die kort termyn gaan die verskuiwing na links eintlik versnel. Die EFF gaan waarskynlik mag begin proe in die gestalte van deelname aan plaaslike regering en in elk geval geniet die party groot steun onder die land se aartslinkse joernaliste wat feitlik deur die bank anti-blank, anti-Westers en marxisties georiënteer is. Die EFF se publisiteitsmasjien werk reeds oortyd en uit die publisiteit sal die stemme voortvloei. Vandaar ook Malema se huidige houding van: “Kom ons gaan ‘n tweede keer stembus toe!” Hy dobbel daarmee dat die EFF van nou af aan net beter kan vaar.

Ook die DA wat finaal van die oorblywende oud-NP’s in sy geledere ontslae geraak het, is besig om al hoe vinniger na links te beweeg. Indien die party in Johannesburg of Pretoria met ‘n koalisie aan bewind kom, gaan hy baie vinnig moet bewys hoeveel huise vir die “agtergeblewenes” hy kan bou, hoeveel gratis water en elektrisiteit hy kan verskaf en hoe getrou hy aan die “ideaal van Mandela” kan wees, iets wat hy reeds tydens sy verkiesingsveldtog omhels het. Nie veniet nie, het ons ‘n paar jaar gelede al na die DA as die “ANC Lite” begin verwys, iets wat intussen posgevat het, en in die praktyk gaan daar weinig verskil tussen ANC- en DA-beleid wees, ten minste op munisipale vlak. Reeds is Kaapstad, waarop die DA hom roem, se erfbelastings van die hoogste in die land. Die middelklashuiseienaar daar word swaar belas sodat die DA sy (meesal gratis) “dienslewering” in Langa en Kayalitsha kan voortsit.

Die DA onderskat ook hoe vinnig hy van korrupte amptenare in Johannesburg, Pretoria en Port Elizabeth ontslae sal kan raak. “Kaderontplooiing” het in dié stede reeds die volle siklus deurgemaak en waarskynlik is al die metro’s behalwe Kaapstad reeds van bo tot onder met korrupte ANC-lojaliste gelaai. Danksy ons sosialistiese arbeidswetgewing is dit baie moeilik om enigiemand te ontslaan, soos Hlaudi Motsoeneng van die SAUK onlangs uitgevind het toe hy ‘n paar joernaliste wou afdank. Die ANC het waarskynlik steeds groot invloed in die vakbonde. Verwag allerlei rusies en magstryde, ten minste vir die volgende vyf jaar.

Dít alles aan die negatiewe kant. Aan die goeie kant, verteenwoordig die verkiesingsuitslae die eerste tekens van verdeeldheid in die linkse front wat Joe Slovo, Nelson Mandela, Thabo Mbeki en al hanteerders agter die skerms sedert die vroeë negentigerjare gebou het. Nes die NP ineengestort het nie te lank ná die HNP- en KP-skeurings nie, word die regerende party nou deur twee mededingers aan albei kante verswak. Die werklose swart jeug stem vir Malema, veral in die stedelike gebiede, sodat steun vir die radikale swart party net kan toeneem.

Op ‘n manier is die Afrikaner se toekoms twee keer in die twintigste eeu gesteel: een keer toe ons namens die mynhuise en die banke “Bantoe-administrasie” moes toepas tussen 1948 en 1994, asook ‘n tweede keer toe ons in 1994 vir alle praktiese doeleindes ontkieser is. Sedertdien kyk ons hulpeloos toe hoe Links deur die geslaagde monstering van swart rassenasionalisme ons van feitlik al ons regte ontneem: ons eiendomsreg, ons taal- en kultuurregte, ons vryheid van assosiasie, selfs die reg op lewe.

Terugskouend, het ons Bantoe-administrasie – ook op plaaslike vlak – ontsettend goed gedoen, teen ‘n breukdeel van die koste wat nou geld. Afrikaneramptenare het meesal teen baie lae vergoeding, sonder korrupsie en met die minimum aan tegnologie, die miljoene migrante van binne en buite ons land geadministreer, asook van basiese opleiding, mediese en veiligheidsdienste, ens., voorsien. Vergeleke met die huidige opset, was dit ‘n wonderwerk van doeltreffendheid en eerlike regering.

Bantoe-administrasie is – soos soveel ander – nie meer ‘n polities korrekte term nie. Maar die begrip “dienslewering” wat tans feitlik sinoniem met plaaslike regering is, is niks anders nie: dit gaan oor die verskaffing van behuising, water en elektrisiteit aan die swart meerderheid waarvan meeste nie daarvoor kan betaal nie. Ook ID-kaarte, motorlisensies, bestuurslisensies, padwaardigheidsertifikate, ens. Hier in Johannesburg het dit meesal al in duie gestort, daarom ry ek liewers Krugersdorp toe indien ek sulke dienste benodig.

Soos wat die swart bevolking toeneem – ook weens ons oop grense – gaan die behoefte aan “administrasie” en “dienslewering” dienooreenkomstig vermeerder. Goddank dat ons nie meer aan dié burokratiese toring van Babel hoef deel te neem nie, en as verdrukte minderheid met oorlewing besig is.

Ons politieke vyande het hul nou met Bantoe-administrasie opgesaal en ‘n mens kan hulle net alle voorspoed toewens. Gaan besoek die naaste staatshospitaal of die Randburgse lisensiekantore om te sien hoe dit lyk.

Bevry hiervan, asook van politieke invloed of deelname in die algemeen, het daar ‘n hele nuwe ruimte vir ons oopgegaan. Ons kan aan die privaatekonomie deelneem soos nog nooit tevore nie, hier en internasionaal. Teenoor die “konserwatiewe revolusie” (‘n term van Carl Schmitt) wat hom in die noordelike halfrond afspeel, kan ons ons posisioneer as lojale Westerlinge aan wie daar ‘n groot onreg gedoen is en steeds word.

Indien die DA in Pretoria gaan regeer, verstout ek my om te sê dat ons soveel te meer krities en aktivisties met straatnaamveranderings, asook die aaklige term “Tshwane”, sal omgaan. Dalk is die DA ‘n aangenamer vyand om te hê as die ANC! Ten minste verstaan ‘n paar DA’s darem nog Afrikaans, dus sal hulle ons petisies en betogings beter begryp.

Terwyl politieke nasionalisme oënskynlik onder Afrikaners dormant is – anders as in die meeste Westerse lande – bruis kulturele nasionalisme steeds onder ons mense. Die taalstryd is vir ons die belangrikste kwessie wat daar is, asook die opvoeding van ons kinders op skool en op universiteit, juis omdat ons almal besef dat goeie opleiding selfs anti-wit wetgewing en maatreëls troef. Net soos wat Stalin op ‘n stadium sy fabrieksbase moes doodmaak om hulle te kry om nie voorrade te midde van die algemene skaarste in Rusland op te gaar nie, sal die ANC of die DA of die EFF uiteindelik maatskappybestuurders tronk toe moet stuur of moet ophang om hulle te keer om blankes in diens te neem. Ek is ook beïndruk met hoe ons kinders se geslag op die internet woeker, internasionaal vriende maak en dikwels terwyl hulle nog op universiteit is hul eie ondernemings begin.

Die staat en die munisipaliteite kan nie anders as om aanhoudend te verswak nie. Nóg die ANC, nóg die DA beskik oor die vermoë om hul revolusie of sogenaamde “transformasie” deur te voer. Dit is ons behoud. Die ANC en SAKP dreig al twintig jaar vanonder die hamer en sekel met die eerste of tweede revolusies, maar u en ek woon nog steeds in ons huise, ry met ‘n motor, stuur ons kinders na Afrikaanse skole toe, en so meer. Ek wil nie blasé klink nie, maar as dit Europese kommuniste was met wie ons te make had, sou ons nou al lankal les opgesê het.

Wat ons te doen staan, is “metapolitiek”: om ons eie mense, asook die elite, met idees te probeer beïnvloed. Die meeste “altregse” denkers oorsee het tot dieselfde slotsom gekom. Solank as wat die globale media en die universiteite in die hande van die kultuurmarxiste verkeer, is alle gewone partypolitiek tot mislukking gedoem, met die uitsondering van daardie lande waar daar reeds onstuitbare regse of nasionalistiese bewegings bestaan.

Daarmee saam moet ons vlugvoetige nuwe ondernemings bou wat in die skadu van ANC-wetgewing kan floreer, dog nie sonder meer aan die staatsmag onderwerp kan word nie. Voeg daarby die veiligheidskwessie, om fisiek te midde van die geweld en wanorde te kan oorleef, en ons kan sien dat daar baie werk te doen is.

Die Leeus het Saterdag die rugby teen die Hurricanes verloor, en dalk is die uitslag van die munisipale verkiesings nie meer of minder belangrik nie. Maandagoggend gaan ons weer met ons lewens voort.

En dalk is dít rede tot optimisme: dat ons in weerwil van die stortvloed revolusie- en transformasiepraatjies in die media en elders steeds daarin slaag om met ons lewens voort te gaan.

Ons Afrikaanse lewens!

Leon Lemmer: Twee politieke waterskeidings: 1795 en 1994

Die historikus Dan Sleigh (gebore in 1938) skryf soos geen ander outeur nie en dikwels beter as baie van hulle. Sy skryfwerk is ‘n toonbeeld van die seggingskrag van Afrikaans. Om sy werk te vertaal sou nie maklik wees nie. Niemand kan die lewe in bv die Hollandse Kaap herskep soos hy nie. Hy munt uit in die beskrywing van bv die seevaart en krygskunde. Sleigh het bekendheid verwerf met twee lywige romans: Eilande (Kaapstad: Tafelberg, 2002, 757p; binnekort as e-boek beskikbaar) en Afstande (Kaapstad: Tafelberg, 2010, 620p; Amazon Kindle $25). Eersgenoemde handel oor die eerste Kompanjie-jare aan die Kaap en die ander een oor gebeure in Klein-Asië en die Midde-Ooste vier eeue voor Christus. Albei tekste wek die indruk van historiese juistheid. Teen albei kan dalk dieselfde beswaar as teen my rubrieke ingebring word: te lank; of soos van Mozart se komposisie in die rolprent Amadeus (1984) gesê is: “Too many notes.”

Sleigh het hierdie suksesse met ‘n meer beskeie roman opgevolg, Wals met Matilda (Kaapstad: Tafelberg, 2011, 399p; Amazon Kindle $18). Ook hierin is daar “lang, boordensvol sinne” (p 124). Die situasie is meesal die hier en nou. Dit stel die outeur in staat om snydende kommentaar oor die nuwe Suid-Afrika te lewer. Daarin blyk dit duidelik dat Sleigh ‘n Afrikaner in murg en been is en sommer in hart en niere ook. Die outeur se politieke waarnemings is myns insiens van die hoogtepunte in die roman.

“Tussen hulle is die oudpolitici maklik om te herken van hulle dae aan lamppale, maklik om te vergeet, moeilik om te vergewe, minder opreg as hulle honde” (23). “Parlementslede verkies deur halfgeletterdes wat stem oor dinge waarvan hulle geen begrip het nie” (27). Robbeneiland het “‘n sleg versorgde apartheidsmonument en propagandakantoor van die Party” geword (37). “Reg voor ons is Robbeneiland, ons regering se poging tot ‘n toeristiese klaagmuur” (90). In Australië is die inboorlinge geleer: “Niks vir niks, anders wil hulle alles verniet hê” (279). “Onthou altyd, by hond, skaap, perd en mens: bloed tel” (189). “Dit is ‘n snaakse land. Die gevaarlikes speel grootmeneer, die goeies vlug voor die gereg” (254).

“Taal … is … die huis waarin ek woon” (162). “Mense wat nie van gevoeligheid vir taal weet nie, word losgelaat op ‘n medium [radio] wat uit taal bestaan” (304). “As jy opstaan en praat, word jy gestempel, getjap. Ek wil nie ‘n kampvegter of taalstryder of handhawer genoem wees nie, net dat my en my oom se taal ‘n onbesoedelde fontein bly, waar enigeen kan skep. Vir altyd. Dit is ons reg” (306). “My taal is kuns én gereedskap: my tjello, my palet, al my fyn beiteltjies, ek word bang wanneer dom mense daarmee speel” (307). “Sy voel oor besoedeling van haar taal soos hy oor besoedeling van die natuur; vir albei is dit iets om van bang te word” (333).

“Hy vind die gewoonte van volksliedere vóór rugby belaglik … Hy hou van goeie voetbal, maar die gesanik irriteer hom; ‘n onmusikale lied met onsinnige woorde geskryf deur mense wat niks van voetbal weet nie vir mense wat niks van musiek weet nie. Wat in godsnaam het dit met die wedstryd te doen? … Hy vra wat ek van Suid-Afrika se nuwe volkslied dink. Hulle s’n, nie myne nie, sê ek. ‘n Onsimpatieke sameflansing … Ek hoor julle [Australiërs] verkies ‘Waltzing Matilda” (126-127). Ek verkies ‘Sarie Marais’ maar die polities korrekte Rugbyraad en die borge verkies die volkslied.

Sleigh se jongste en, volgens hom, laaste roman is 1795 (Kaapstad: Tafelberg, 2016, 463p; Amazon Kindle $21,33). Die aanvanklike titel was: Die laaste goeie man. Die tema is die oorgang van die Hollandse na die Engelse bewind aan die Kaap. “Geskiedenis bewaar die herinneringe van hoë dade, is getuie van die verlede, ‘n voorbeeld vir die hede en ‘n waarskuwing oor die toekoms” (Kindle 641). “Praat met die verlede, dáár sal jy leer” (Job 8:8 – 860). Daarom is daar duidelike sinspelings op wat in 1994, dus twee eeue later, in Suid-Afrika gebeur het, naamlik die oorgang van ‘n blanke na ‘n swart politieke bewind. “Dié brawe Nuwe Tyd is geneig om die beskawende hand te onderdruk en die verderwende hand te ondersteun” (1618). “Hy, hulle almal, het hul eenvoudige verlede, met alle pligte en verantwoordelikhede so duidelik en onder beheer, gisternag verloor” (464). “Asof ‘n vertroude horlosie gaan staan het, is sekerheid en gerustheid nou verlore” (470). Dit is uitsluitlik vanuit hierdie politieke hoek dat ek oor 1795 in hierdie rubriek skryf. Ek gaan dus nie die storie vertel nie, maar aanhalings gebruik in soverre hulle veral op ons huidige situasie toepaslik gemaak kan word en sonder om noodwendig die presiese verhaalkonteks in ag te neem.

William (Willie, Will, Wil) Ferdinand, baron Van Reede van Oudshoorn, seun van ‘n vorige Kaapse goewerneur, Pieter (1714-1773), is die hoofkarakter in hierdie roman, “die met al zyn magt de Engelschen heeft tragt te weeren” (8). Dit gaan vir William om “sy Kaap” (101), “sy dorp, sy mense” (41). Maar: “Jy kan teen die draak verloor” (636). Sy pa het dit by hom ingeprent: “Ons saak is vir vryheid. Dat ons Jan Kompanjie se greep hier afskud en ons eie vlag hys … Ons land het ‘n toekoms so blink soos Amerika s’n” (205). “Pasop vir ‘n Engelsman wanneer hy beleefd word, het sy pa gewaarsku” (2620). “Die Amerikaner [was] slim genoeg om die Engelsman uit sy land te jaag. Vry en onafhanklik; hulle het ons nou myle vóór geraak. Waar sit ons vandag? Praat van agtergeblewe” (212). Die Kompanjie het hulle gefaal. “Dan moet ons nou maar self. Niemand gaan dit vir ons doen nie. Ons mense gaan veronnosel. Ons gaan bywoners word” (218). Daar is “vervlakking, agteruitgang onder ‘n kultuurarm volk wat in heillose donker wegsak. Almal hier is gestadig aan veronnosel” (288). “Wat tel is wat niemand sien nie: Die bloed in jou are” (311).

William bly koersvas stry vir die onafhanklikheid van die Kaap, van die mond van die Bergrivier tot by die mond van die Breederivier: “Daar het jy die vaderland … Die strook is nie Afrika nie; Kapenaars het lank en hard gewerk om dit anders as Afrika te maak. En dié klein landjie is hy; land, dorp, huis en hy is één. Dis sy lewe, dis sy bloed en asem in hom, waarsonder niemand kan leef nie. Verloor hy dit, word hy niks. Van gisteraand af is dit onder beleg. Hy moet dit vashou, aanhou om dit te besit” (488). “Dit is sy Saasveld [sy huis se naam]. Nou kom onrus hier, met ‘n dreigende oorlog deur sterk, vasbeslote invallers. Geen eerlike gees sal dit duld nie” (499). “Alles was ordelik, bekend, deur lang gebruik gevestig. Daar was gerustheid vir nog ‘n jaar … hy het geweet dat sy omstandighede gemaklik en aangenaam is, hy was in beheer van sy lewe, tevrede met sy vermoë. Waarom kon dit nie so bly nie?” (505).

Die Britse inval geskied op ‘n tydstip toe die distrikte van Graaff-Reinet en Swellendam hulle reeds onafhanklik van die Hollands Oos-Indiese Kompanjie (HOIK) verklaar het. Die versugting was: “Een fatale ding is nodig, messieurs, en dit is verenigde krag … Bring al jul boerestate onder een vlag. Volg die voorbeeld van die Noord-Amerikaanse state” (2940). “Ons moet ‘n Kaapse republiek uitroep, soos Graaff-Reinet en Swellendam” (3560). Die HOIK is op sy laaste bene en staar bankrotskap in die gesig. Daar heers groot politieke verdeeldheid onder die plaaslike bevolking. “Die kern is nie solied nie … Eweredig aan die verskeidenheid is die kanse vir verraad; miskien moet hulle eers saam val soos graan, daarna saam opstaan” (943). Die Nederlandse monarg, prins Willem van Oranje, het weens die Franse inval in sy land na Engeland gevlug en die Britte gevra om die Kaap te beset en teen die Franse te verdedig (1125). Sommige steun die Oranje-monargie en die Britte. Dadelik ontstaan daar hanskakies, bv “Die kêrel klim klaar uit die Kompanjie se sinkende skuit en maak hom diensbaar vir ‘n nuwe baas” (565). Ander verkies Franse besetting, wat sal meebring dat die Kaap ‘n Nederlandse kolonie van die Bataafse Republiek word. Tot 1795 was die Kaap ‘n private HOIK-besitting.

William van Oudshoorn is die laaste goeie man. Hy is eintlik so goed dat hy my herinner aan die ma van die Amerikaanse skrywer Philip Roth, wat graag gesê het dat sy net een fout het, dat sy té goed is. William voer sy pligte as graanskuurbestuurder, Raadslid en kommandant van die Pennistenkorps getrou uit. Hy is ewewigtig in sy oordeel en onbaatsugtig in sy optrede. Danksy ‘n erflating is hy welgesteld en maak hy hom nie aan korrupsie skuldig nie. “Veel mag het korrupsie, selfverryking en vervlakking, wat reeds begin het, bespoedig” (1640). Hy is goed vir sy medemense en wil die twee slawe in sy diens vrystel. “Ons het ‘n fout gemaak deur slawe in te voer. Ons het kundige Europese arbeiders meer nodig” (3993).

Heel aan die begin word William Shakespeare soos volg aangehaal: “Time will come and take my love away” (5). “Daar is tóé en daar’s nóú” (176). Dit som die situasie op waarin Afrikaners in die nuwe Suid-Afrika verkeer. Anders as voorheen, het dit vir ons feitlik onmoontlik geword om werklik patrioties/vaderlandsliewend te voel oor bv die chaos, verval en rassediskriminasie wat ‘n vreemde bewind in ‘n al hoe vreemder land oor ons loslaat. Feitlik alles is omgedop en opgedonder. “Patriotisme kan ‘n smal en vuil gangetjie word” (3492). “Alles hier is in gevaar” (665).

“Makosa [Xhosa] … is onregeerbaar … Hy ken geen god of sy gebod nie en respekteer ook nie andermansgoed nie. Hy glo alleen in die assegaai en gee g’n om vir ander se lewe nie. Nou meen ek dis tyd dat die Kompanjie ‘n sterk man stuur om met hulle te gaan sit en ‘n grens neerlê: Kyk, hier loop die rivier, julle se land is sonopkant. Ons, óns bly sononderkant, dis óns se land” (1568). “Stop ons hom nie, kan jy maar jou pluim in rooi doop en dwarsoor dié hele boel skryf, ‘Land van de Caffres'” (1599). “Moet Christenvolk onder die barbaar vergaan?” (1605).

“Persoonlik probeer ek om wilde mense en diere te vermy. Dis veiliger hier in my huis” (2053). “Jy is nie gereed vir wat met jou gaan gebeur nie. Jy weet nie hoe jou wêreld gaan verander nie, dat niks weer soos gister en eergister kan wees nie” (937). Byvoorbeeld: “Hoe ver is die Makosas van die Kaap af? … Ek het nog nooit een gesien nie” (2697). Deesdae is daar heelwat van hulle in die Kaap te sien, tot in die parlement, asof hulle hier inheems is. “Hier het net die Hottentot aanspraak voor ons … Ons het gebou. Geeneen voor ons nie” (3566).

Tydens sy besoek aan die Kaap (1771) het kaptein James Cook (1728-1779) na (fiktiewe) bewering gesê: “Is julle nie bang om op hierdie vasteland se uithoek in afsondering, onkunde en korrupsie te vergaan terwyl ‘n nuwe son van verligting oor die aardbol verrys nie?” (346). Die arrogante Britte wou hulle beskawing hierheen bring. Die globaliste redeneer deesdae op ‘n soortgelyke manier. “Die wat hom [Cook] kon verstaan het gebrom: Gaan huis toe, man. Verwaande rooibaadjie” (352). “Wat kom snuffel die dônnerse Engelse weer om die Kaap?” (346). In 1795 was daar skielik skepe van die Britse vloot in Simonsbaai. “Die Engelse het vannag oor sy land neergesak soos die pokke van ’13” (499). “Nege Engelse oorlogskepe met omtrent drieduisend soldate en matrose het gisteraand in ons seewater geanker” (1007).”Die vyand is voor die poort, die geveg om huis en haard begin vandag” (913).

William is oortuig “iemand moet opstaan en die leiding op hom neem … Is hy siek, of is dit skok en ongeloof, dalk angs omdat vreemdelinge sy land eis en oor hom wil regeer? … sy gedagte vermy hede en toekoms en stroom asof op vlug na die verlede, op soek na begrip van gebeure en ervarings wat sy lewe gevorm het én sy aanspraak op dié huis, dorp en stukkie land bevestig. Hy het gekies om met die lewendes te lewe. Hy skaar hom by die dorpenaars en boere, bruikbare, gewillige arbeiders in die ryk land waarop hulle hul tuisgemaak het” (808). “Veg vir die bewys van ons kultuur in die suide van die kontinent” (2684). “Hier ís potensiaal vir grootheid, wat gered moet word” (842). Maar dan moet jy jou aktief verset anders word “jou stilte … instemming, jou instemming ‘n wapen in die teenstander se hand, ewe ondermynend as ‘n landkaart of wagwoord aan die vyand gegee” (1120). “Dié is Afrika, gewelddadig; hier moet jy weerstand bied of ondergaan. Kommissaris [Rijckloff] van Goens [1619-1682] wou die Kaap losspit van Afrika en ‘n eiland daarvan maak om van hierdie donker agterlikheid los te kom: Apart, en vry” (1688).

Kommissaris Abraham Josias Sluysken (1736-1799) is as HOIK-amptenaar in 1795 die politieke hoof aan die Kaap met kolonel Robert Jacob Gordon (1743-1795) as die militêre hoof: “kleinlike skepsels met klein verstandjies” (1054). Sluysken het feitlik sonder slag of stoot aan die Britte oorgegee: “Op ‘n skinkbord aangebied … Hulle word met leuens en agteraf handelings regeer” (3038). Van Sluysken word gesê: “Hy, met ‘n vyand in sy land, kan niks wys wat hy vir die behoud van sy land doen nie … Hy het geen greep op die toestand nie … Waar is die beslissende, hete geveg om sy land” (3044). Vir toepassing op 1994 hou ek van hoe Sluysken se voorkoms beskryf word: “bles bliksem” (1969, 5235, 5279), “eierkop” (5235), “Bles gaan jul land onder julle uitverkoop” (2011), “Ek haat die bles dwaas” (4668). Oorweeg die toepaslikheidvan die volgende sin op 1994 se gebeure: “Nou skel die tyd op hulle oor nalatigheid, oor swak leierskap” (2266). “Die kerslig skitter op sy kaal skedel terwyl hy sy medepligtiges prys” (6036). William voorspel: “Jou geskiedenis gaan aan jou vreet” (6048). “Jy, meneer, gee ons land weg, draai jou rug op ons en vertrek oorsee” (6074). “Jou nalatenskap is ‘n klein kerkhoffie waarin ons volk se grafsteen staan” (6080).

Van die begin af het Robert Gordon “‘n onderhandelde skikking” met die Britte aanbeveel pleks van te veg (1204). “Stille onttrekking in die aangesig van die vyand is waarvan Robert praat. Só ‘n veragtelike daad is seker nog nie in die wêreld gepleeg nie, anders sou dit bekend wees. Kolonel so-en-so het weggekruip toe sy land ingeval word. Is dit nie erger as verraad nie?” (1981). “Robert se beskouing is dat as ons vrywillig wapens neerlê, ons later ons vryheid kan terugeis” (3084). Hy word “‘n lafhartige windsak” genoem (4715). William het ‘n “weersin in dié huigelaar met sy gemaklike selfbedrog” (4792). “Die tweegatjakkals weet hoe om tot die einde verantwoordelikheid en aanspreeklikheid te ontduik” (5011). “Hy het nog nie begin veg nie en Sluysken praat van kapituleer. Het Gordon voorgestel dat Simonsbaai ontruim word, of het Sluysken self die gedagte in die kolonel se naïewe verstand geplaas?” (3091).

William van Oudshoorn, daarenteen, het geredeneer: “Ek glo ons moet die allerbeste verdediging voorberei, en in beheer bly … Engeland sal geen vloot stuur uit liefde vir prins Willem nie, hul saak is alleen eiebelang … Ons wagwoord moet ‘paraatheid’ wees” (1209). Wat is William se doel? “Om oorlog te voer. Om die land en alles wat dit vir my beteken te behou deur die invallers deur aggressie te verdryf. Die nageslag gaan ons dankbaar wees” (2448). “Alles … is ‘n groot geveg werd” (2752). “Vir wat jy hier sien, gee ek my lewe. Dit is die offer werd” (2758). “Die Raad verdaag sonder om sy voorstel van aggressiewe reaksie te bespreek” (2820).

Sluysken gee voorkeur aan “verdraagsaamheid” (2825). Daarna volg bv “die ongelooflike, onnodige prysgee van ‘n bemande, gewapende buitepos … sonder dat een skoot deur hulle of hul vyand afgetrek is” (3050). “Waarom is hulle uit ‘n goeie posisie onttrek?” (3126). “Dit kom vir William voor of beide bevelhebbers [Sluysken en Gordon] ten gunste van oorgawe is en albei na geleenthede soek om die ander daarvoor te blameer … Redes en motiewe mag verskil, maar die twee spit saam aan sy vaderland se graf” (3138). Na die val van Muizenberg het die Kaapse gebrek aan verdediging van kwaad tot erger gegaan.

Daar is ‘n insiggewende bespreking van stemreg. “Een man, een stem is nie geskik vir plekke waar gevestigde meerderhede bestaan nie. Jul sogenaamde demokrate vra mense om hande op te steek, dan tel julle die hande. Die tel van hande sal nooit demokrasie wees nie en word ‘n skuiling vir opportuniste en misdadigers van die ergste soort. Stemme, messieurs, moet nie getel nie maar gewéég word. Dít is ons enigste hoop op regverdigheid. Mense is nie net hande nie, veel belangriker is die siel en die verstand. Ek aanvaar dat elke mens ‘n geboortereg het en deur die natuur met ‘n stem geseën word, maar dieselfde natuur het aan sommige een talent gegee en ander twee of drie. En dié wat harder as ander werk, maak hul soveel méér verdienstelik. Behoort hulle nie soveel stembriewe te kry as wat hul verdien nie?”(2897).

Byvoorbeeld: “‘n Tweede stem vir hoër opvoeding. ‘n Derde vir die hoeveelheid belasting wat jy betaal. ‘n Vierde op die ouderdom van vyftig. ‘n Vyfde as jy kinders tot volwassenheid [en nie-misdadigheid] opgevoed het” (2897). “Daar mag meer wees,” bv “vir [konvensionele, nie-terroristiese] militêre diens van drie jaar of langer. En wat van nog een stem vir besondere kulturele of wetenskaplike prestasie … Enigeen kan dus drie, vier of selfs ses stemme werd wees, teenoor die imbesiel en die straatveër se een of twee … Ja, dit sal inderdaad egte demokrasie wees, na verdienste én regverdig” (2909).

“Bedink terselfdertyd die vernietigende krag van die een-man-een-stem-stelsel. As ‘n talentvolle persoon soos [Thomas] Jefferson [1743-1826] se stem gelyk aan dié van sy tuinier of koetsier geag word, is dit nie langer demokrasie nie maar ‘n aaklige misverstand en skadelike dwaasheid. Jy kan net van demokrasie praat waar die gees se rol openlik erken word” (2915). “‘n Mens kan nie gelyk maak wat God self ongelyk gemaak het nie” (2921). Ek het dit voorheen gestel dat die woord “demokrasie” in die nuwe Suid-Afrika ‘n eufemisme vir swart mag is. “Toe Perikles [495-429 vC] begryp dat demokrasie ‘n veelkoppige monster is, het hy daarvan weggedraai” (3596).

Ten spyte van die verslegtende militêre posisie doen Van Oudshoorn hartstogtelik alles in sy vermoë om die land te probeer red. “Ons is nog geensins verslaan nie. Ons is nog nie eens getoets nie” (5041). “As dit [ons land] verlore gaan, is dit klaar met ons nasie” (3492). Hy bly “glo in die regverdigheid van ons saak” (3499). “Dit kom my en ander met wie ek daaroor gepraat het, voor dat ons regering, of ten minste sekere raadslede, se harte nie in ons stryd is nie en dat hulle nie omgee of ons land behou word of verlore gaan nie. Maar ons Kapenaars het net hierdie stukkie grond, kleiner as Nederland, en as ons dit verloor, word ons staatloos, burgers van nêrens … Ek vra … om julle tot verset teen die invallers aan te moedig … ons daarop geregtig, en soos die Amerikaners wel in staat is om ons self te regeer” (3517).

“As Engeland die Kaap ook neem … sal ons sy wette moet gehoorsaam, produseer wat hy eis, hul taal aan ons kinders leer sodat hulle daarna aan die vreemdeling verantwoording kan doen … Hulle bekom die mag om te gebied en te verbied … Hulle kan belasting hef op wat ons het, ons ontwapen en belet om wapens te besit” (3534). Party redeneer: “Ons pak ons waens en trek landuit … dit word ‘n ontvlugting aan die werklikheid” (3541). “Hulle het ‘n skof te ver getrek” (3560). Dit verskraal die eenheid. Dit sal “‘n onherstelbare ramp wees … Julle verswak ons volk en word nog daar uitgemoor. En as julle tussen die Swartes intrek, is dit ewig en altyd verby met skeiding deur vaste grense” (3547). “Laat ons bymekaar hou. In eenheid is krag” (3541). “Engeland se politiek is ongesond vir ons wêrelddeel … Hulle skep ‘n woestyn en noem dit vrede” (3547). Hulle vind “dit beter om te neem as om te gee” (5880).

“Onafhanklikheid is die basiese vorm van vryheid … Vryheid druk hom uit in wette en reëls wat vir één spesifieke volk beraam is. Vir één besondere volk … Jy het ‘n eie ruimte nodig vir jou vryheid. Binne andermansgrense kan jy nooit vry wees nie. Om vry te wees moet ‘n volk die soewereiniteit oor homself en beheer oor sy grond hê. Soewereintiteit se gesag ontstaan uit die volk, dit kom uit die goedkeuring van die volk en dit moet in die volk se hande bly. Niemand van buite mag dit verruil of wegteken nie. Hoe kan enige persoon sy volk se vryheid wegteken?” (3566). “Ons kan ons nie aan hul getalle onderwerp nie, dit sal selfmoord wees … As ons moet sterf, laat ons nie self die oorsaak daarvan wees nie … Nou moet ons opstaan en ons strate veilig maak, met ‘n verenigde wil” (3578). “Dis asof die Egiptiese plae die Kaap getref het” (4045). “Standaarde verval, sigbaar” (4069).

“William wonder of Sluysken iemand betaal om lawwe verduidelikings te bedink vir sy weiering om aggressief op te tree” (3687). Sluysken: “Dit sal beter wees om niks te doen wat die vyand as aggressiewe optrede kan vertolk nie” (4030). “Dié kêrel het nie die knaters nie” (4189): “Heb je g’n kloten, mijn heer?” (4727). Soos Gordon word Sluysken ‘n “tweegatjakkals” genoem (4959). “Sluysken … verswyg waarskynlik weer meer as wat hy sê. Sy grootste leuens, weet jy, lieg hy in stilte” (5006). “As die man se hart maar in die saak was en sy verstand net so goed soos sy mond gewerk het, hoef hy hulle nie met retoriek te probeer mislei nie. Of dink hy dat hulle onnosel is, en nie die verskil tussen sy praat en sy optrede opmerk en daardeur beledig en seergemaak voel nie?” (4602). ‘n Burger skryf: “Verwag geen hulp nie, maar maak soos die Amerikaners op u eie moed, vernuf en vaderlandsliefde staat” (3741). William sê: “Ons is beleër maar ek sien geen weerstand nie. Ek sien nie eens ‘n wil tot weerstand nie” (4141).

Sluysken sê: “Ek stel voor … dat die Raad ‘n wapenstilstand van agt-en-veertig uur vra, sodat ons voorwaardes vir kapitulasie kan bespreek” (5072). “William staan weer op: ‘Solank ons kan veg is ons nie verslaan nie'” (5072). Sluysken: “Ek het respek vir jou mening, William, maar nee. Om onnodige bloedvergieting te vermy” (5079). “In sy hart bly hy ‘n klerk wat die weg van minste weerstand kies” (5091). “Jy gee oor, kommissaris, maar dit bring geen vrede nie. Ons stryd gaan voort. Hoekom het jy ons nie vertel dat jy wil oorgee sonder om te veg nie? Dan kon ons self die aanval reël. Waarom het jy namens ons gekies en besluit?” (5097). Sluysken: “Ek moes keuses maak en besluite neem … Vir die land se beswil alleen” (5103). Van Oudshoorn: “Onsin. Jy kon veg. Wat van ons volk daar buite? Die onreg, die verraad, die misdaad!” (5103). Sluysken: “Ek het hierdie stad met al sy inwoners gered” (5291). William “kyk in die man se moeë oë: Sluysken lyk hol van binne. As hy ‘n siel gehad het, het hy dit verhandel” (5291). Hy het “aan ‘n onwaardige nasie kapituleer” (5893). “Ons weet dat die oormag én voordeel alles óns s’n was” (5589).

“So kry Sluysken en Gordon hul sin” (5103). “Die wenner skryf die storie” (6307). “Hul wandade word nou die Kaap se geskiedenis en môre se jeug erf die skande van hul vaders … sulke gemene knoeiery, onreg in stilte bewimpel, sulke skelmheid en uitgebreide diefstal, dat ek my beswaarlik ‘n soortgelyke toestand op enige plek ter wêreld kan voorstel” (5127). “Só, korrup, misdadig en morsig, eindig wat die pioniers hier in nederige en getroue werksaamheid begin het” (5206). “Die Kapenaars, verlangend na hul vrede en gerief, sal gou die Engelsman as hul baas aanvaar en gedweë gaan lê met die houding van ‘n hond wat slae gekry het. Almal sal aan die nuwe vlag gewoond word; enkeles sal dit met groeiende haat verduur” (5356).

Die Britte “is nou die wenners; aan hulle behoort die glorie én die mag om leuens te bedink en op amptelike, gestempelde papier en in skoolboeke te versprei en verewig … William loop huis toe met die sekerheid dat hy hierdie vyand nie sal vertrou nie … Hul grypsug oortref die Kompanjie s’n, hul oneerlikheid is minstens ewe groot” (5409). “Groenteplein [word] skielik Green Market Square … Enigiets wat die vreemde inkommer mag behaag het moontlik geword” (5416). “Afrikaners is deur die bank sleg, dis wat jy gaan hoor, jy sal jouself later nie meer ken nie … Die Afrikaner gaan geleer word om homself te skaam. Hy sal nie meer sy taal wil praat nie, want dié is minderwaardig … ons kinders … die skole leer hul in Engels” (5624). “As jy ‘n volk se taal uitroei is sy tong uitgesny … Uiteindelik, net Engels. Maar die verlies, dit bly julle s’n” (5874).

“Die rewolusie het Kaap toe gekom” (4444). “Iets is nou finaal verby” (5054). “Die lewe gaan moeilik word vir diegene wat die waarheid liefhet” (5489). “Algemene wantroue en bitterheid teen Sluysken en Gordon het onder die volk posgevat” (4505). “Hulle het ons ‘n nasie van verloorders gemaak” (5636). Die volk “is uitverkoop, beroof, hul vaderland is verraai, die Kaap is voor die vyand se voete gegooi en hy self is beveel om die burgers daaroor in onkunde te hou asof hulle landsvyande is” (4360). “Nou is daar geen skild meer teen onreg en verraad nie” (4648). “Wat maak ons met die mure van afkeer, agterdog of vrees waaragter ons nageslagte moet bly woon?” (6080).

“Anders as met die pokke van ’13 sal ons nakomelinge nooit, nooit die gevolg hiervan [“die volksramp”] ontkom nie” (5583). “Die ongeborenes sal nie weet waarvan hulle beroof is nie: ‘n Sterk, welvarende volk, onafhanklikheid, selfbeskikking, ‘n eervolle plek in die ry van state” (5630). “Hoe weerloos is die mens teen sy lot” (6351). “Afrika is só gemaak, só laat staan … uit Afrika kom steeds iets monsteragtigs” (6519). “Uit Afrika altyd iets verskriklik” (7157). “Wat lig was, is nou donker” (7105). “Wat kon hulle nie geword het nie! Wat word nou van hulle?” (7151).

Dan Roodt: Vrae aan Johann Rupert oor Afrikaans en ‘Voortrekkerwaardes’, ‘n ope brief

Geagte doktor Johann Rupert,

Uit onlangse mediaberigte blyk dit dat u u negatief oor Afrikaans en die huidige taalstryd sou uitgelaat het. Blykbaar het u gesê: ““Ek is jammer om dit vir julle te sê, maar ons het groter probleme as taal.” Asook die volgende:

“Die studente op die Universiteit Stellenbosch is meer bekommerd oor hul toekoms as oor die taal. Hulle is slimmer as ons, want hulle weet teen wie hulle moet meeding. Hul mededinging is nie in Pretoria en Johannesburg nie. Dit is wêreldwyd.”

Verder was u neerhalend oor “Voortrekkerwaardes”, sonder dat u vir ons omskryf wat u daarmee bedoel. Moontlik is u toespraak nie behoorlik weergegee nie, maar dit bied vir ons in die taalstryd meer vrae as antwoorde.

Waarom is “die jeug gepla oor hul toekoms”? Weens Amerikaanse regstellende aksie wat oorspronklik vir die swart minderheid in die VSA bedink is en in Suid-Afrika klakkeloos op ‘n verarmende blanke minderheid toegepas word; ‘n ideologie wat in Engels ontstaan het. Indien Engels en links-liberale Amerikaanse denke nie so ‘n toenemende groot rol in ons land gespeel het nie, sou ons regering moontlik minder fanaties oor regstellende aksie gewees het, nie waar nie?

Nou moet ons jeug wat van die arbeidsmark uitgesluit word seker verengels om te kan emigreer na “die laaste oorblywende blanke bastion”, Australië. Wat binnekort Chinees gaan wees, indien nie moslems nie, want dit is reg langsaan Indonesië, die grootste Moslemland ter wêreld, met 202,9 miljoen mense wat Islam aanhang.

U praat self in u toespraak van “die bedreiging van toenemende radikalisme”, weereens sonder om dit verder te omskryf. Oor die afgelope week of wat was daar feitlik elke dag ‘n terreurvoorval in Duitsland waarby Moslemimmigrante betrokke was. Salafisme word beskou as ‘n radikale vorm van Islam wat die terugkeer na die waardes van “die gelowige voorvaders” (die salaf) predik. Dit impliseer ‘n terugkeer na die tradisionele waardes van die sewende eeu na Christus toe Mohammed die Koran geskryf het.

U verwerp “Voortrekkerwaardes”. In ‘n sekere sin is “Voortrekkerwaardes” soos ons dit verstaan, ook Westerse waardes wat uit ons Christelike en sekulêre beskawing ontstaan het. Moet ek daarom verstaan dat u daarteen gekant is, en liefs die waardes van radikale salifisme of oer-Afrika wil sien seëvier? Of dalk ‘n soort postmoderne, anomiese dekadensie waar geen wette, reëls of etiese kodes meer geld nie?

As ons dus Voortrekkerwaardes sou moes opsom, kom dit op die volgende neer:

  • Christelike waardes soos naasteliefde, barmhartigheid, die monogame huwelik en respek teenoor menselewens.
  • Die waardes van die Europese Verligting soos gelykheid, waaronder gelykheid van man en vrou voor die reg, respek vir die reg wat ook in ‘n grondwet vergestalt word, republikanisme, selfbeskikking en soewereiniteit soos wat die Transvaalse Voortrekkers teen 1858 aangeneem het.

Volgens twee hedendaagse akademiese kommentators, W A Dreyer & S J Botha (“Kerk, volk en owerheid in die 1858-grondwet van die Zuid-Afrikaansche Republiek”, HTS 51/2 (1995)):

“is (dit) duidelik dat die Transvaalse ‘Afrikanen’ oortuigde republikeine was. Die heel eerste artikel van die grondwet stel dit duidelik dat die regeringsvorm van deze maatschappij zal zyn Republikeinsch. Hand aan hand met die republikeinse ideaal, loop die strewe na staatkundige vryheid wat in verskeie artikels aan die orde kom. Vir die Afrikaner in die Transvaal was selfbeskikking en politieke vryheid die hoogste ideaal. Dit blyk uit die feit dat van die artikels dikwels met die woorde ‘het volk wil’ begin. Die volk, en nie die individu nie, vorm die kern van die Transvaalse Afrikaners se politieke denke, want die yolk is volgens hulle soewerein en die hoogste gesag.”

Dieselfde twee skrywers meen dat die Voortrekkergrondwet van 1858 sterk deur ten minste twee ander elemente beïnvloed is: die Amerikaanse grondwet van 1787, asook die Patriottebeweging aan die Kaap in die 1790’s toe die denke van die Franse Revolusie tot Suid-Afrika begin deurdring het.

Uit u verwerping van “Voortrekkerwaardes”, wat dus sowel die Christendom as die Europese Verligting insluit, blyk dit dat u geheel ander waardes vir ons voorstaan. Watter waardes sou dit wees? Dié van Islam en die hedendaagse Salafisme wat dalk in u eie terme “ekstremisties” sou wees? Of is dit dalk die waardes van die revolusionêre kommunisme wat ook so sterk via die Engelse taal en Suid-Afrikaans-Engelse akademiese kultuur in ons land versprei is en steeds word?

Ek hoef u seker nie daaraan te herinner dat u eie aansienlike bates, waarvan ‘n gedeelte steeds in Suid-Afrika verkeer, deur die revolusionêre kommunisme bedreig word nie? Of is u as globalistiese miljardêr, soortgelyk aan mnr. George Soros, begerig om politieke onrus en onstabiliteit in ander lande, waaronder Suid-Afrika, te saai ten einde voordeel uit finansiële krisisse en dalings in geldeenhede te trek?

Verengelsing van kampusse en radikalisering gaan in Suid-Afrika hand aan hand. Dis nie verbasend nie, aangesien die meeste Engelstalige akademici in ons land – ten minste in die geesteswetenskappe – reeds tot een of ander vorm van marxisme of neo-marxisme verbind is en dit ook met die subsidie van die staat en die belastingbetaler aan hul studente oordra. Dis ongelukkig ‘n feit soos ‘n koei in Suid-Afrika: Engels en politieke radikalisme (“ekstremisme” in u terminologie) gaan hand aan hand.

U praat ook van mededinging in die globale markte. Dit wil voorkom asof u meen dat slegs die Engelse taal ons “mededingend” sou maak. Sou u sê dat die hoof van Volkswagen of Daimler wat Duits praat en in Duits opgevoed is, minderwaardig teenoor Britse motorvervaardigers voel? Sover ek verstaan, is daar nie veel Britse motorvervaardigers meer oor nie.

U maatskappy Richemont vervaardig luukse horlosies in Switserland, in die Genève-omgewing waar mense Frans praat. Sou u sê dat hulle nie internasionaal mededingend is nie omdat hulle nie Engels as enigste taal aanvaar het nie? Watter Britse of Amerikaanse horlosiemaatskappye verteenwoordig vir hulle ‘n bedreiging?

Sou u sê dat die Koreaanse maatskappy Samsung, wat die wêreld se grootste produsent van slimfone is en oor ‘n veel groter markaandeel as die Amerikaanse Apple beskik, ewe seer “onmededingend” is omdat hy Koreaans en nie Engels is nie?

Buite die VSA en die sogenaamde “Silikonvallei” in Kalifornië het Stockholm te voorskyn getree as ‘n stad waar van die grootste innovering sover dit programmatuur en die internet betref, plaasvind. Hoewel baie Swede ook Engels magtig is, is daar geen pogings om Sweedse skole of universiteite te verengels nie. Sweeds is ook nie ‘n baie groot taal nie en as Afrikaanse tweede- en derdetaalsprekers bygereken word, is Afrikaans selfs ‘n groter taal as Sweeds. Sou u sê die feit dat Swede aan hul moedertaal verknog is, maak hulle minder “mededingend”?

In die meeste veeltalige Westerse lande, soos Kanada, Switserland en België, geld federale politieke stelsels wat ook vir taalgelykheid voorsiening maak. Uit u toespraak blyk dit dat u nie so ‘n reëling aanvaar nie en van Engels ‘n soort “oppertaal” in Suid-Afrika wil maak, soortgelyk aan die situasie in die Britse kolonies (Kaap en Natal) tydens die negentiende eeu.

Gegewe dus u verwerping van Westerse waardes, want “Voortrekkerwaardes” is niks anders nie, asook die Westerse beginsel van taalgelykheid, watter waardes staan u self voor?

Ek glo u is aan elke Afrikaner en Afrikaanssprekende in die land ‘n antwoord verskuldig, en ek sien daarna uit om dit verneem.

Hoogagtend die uwe,

Dr. Dan Roodt
Pro-Afrikaanse Aksiegroep (PRAAG)