Kategorie: Rubrieke

Die gewetenloosheid van links

Deur Joseph Secrève

Bestaan daar so iets soos om die regte ding te doen en dan gehaat te word daarvoor?

Helaas is die antwoord op hierdie vraag ’n pertinente “ja”.

Daarvoor hoef ons nie verder te kyk as ons eie geskiedkundige erfenis nie.

Ek bepeins die ander dag hierdie eintste vraag en dit was nie lank nie of die antwoord word duidelik.

In hul geskiedenis het die Afrikaners eintlik alles goed gedoen volgens die linkse resep, en nie net skoorvoetend nie, maar dikwels met ywer. Kom ons kyk na ’n aantal van hierdie fasette:

Die Boere het die eerste anti-Imperialistiese oorlog in Afrika gevoer, en as dank daarvoor in konsentrasiekampe en later as armblankes in die stede opgeëindig.

Met die bekragtiging van die belangike steen des aanstoots van die ANC, die Land Act van 1913, het die Afrikanergesinde regering van Hertzog heelwat meer grond aan swartes gegee as die Engelsgesinde regerings van Smuts en Botha. Laat staan nog die wysiging van hierdie akte in 1936 toe die Afrikanergesinde regering 9 miljoen hektaar land onvoorwaardelik aan swartes oorhandig het. Hulle het selfs blankes ontruim van hul plase in hierdie gebiede aan swartes te oorhandig. As dank daarvoor word hulle beskuldig dat hulle land gesteel het. Laat staan nog dat die ontwikkeling van die tuislandbeleid suiwer antikoloniaal is waarvan die meeste swart stamme heelhartig mee ingestem het. Hulle het ’n tuisland onder andere beskou as ’n basis om hulself te kan verset teen moontlike imperialistiese grondgrype in die toekoms.

Die klein apartheidwette wat ingestel was deur die Engelse onder andere die dompaswette, was juis versag gewees sedert 1948 toe die Nasionale Party van Malan oorgeneem het. Sedert 1948 hoef swartes in blanke gebiede geen dompas te dra as hulle minder as 24 uur in blanke gebiede sou wees nie. Daarvoor, min of meer onder die Engelsgesinde regering moes dompasse ten alle tye aan hul persoon wees.

Tydens die Verdrag van Versailles het Smuts juis gewaarsku om Duitsland nie te veel te verneder nie ten einde ’n latere oorlog af te wend. Die res is geskiedenis. Desondanks het 160 000 Afrikaners hulself ingespan om teen die oprukkende Nazi’s in Europa te baklei en het meegehelp om die Jode asiel te gee in Suid-Afrika. In feite was hierdie optrede teen die Nazi’s ook ‘n antikoloniale oorlog gewees. Waar die ander Europese moonthede buite Europa grond gesoek het om te koloniseer, het Duitsland dit binne Europa gedoen. Alweer het Afrikaners hulself teen hierdie snaakse vorm van interne kolonialisme teëgesit.

Die Afrikaners het ’n einde gemaak aan apartheid, die enigste keer in die moderne geskiedenis het ’n volk afstand gedoen van sy magsposisie sonder dat hulle in ’n oorlog verslaan was.

Die Afrikaners is tot dusver die enigste kernmoontheid ooit wat sy kernprogram ontbind het. Dit is ook die eerste keer in die moderne geskiedenis dat ’n progressiewe volk homself aan die derde wêreld onderwerp het.

Anders as hul kontinentale Europese stamvolkere het Afrikaners nooit geglo in rassesuperioriteit nie. Afrikaners het geglo dat God alle mense gelyk geskape het, wat duidelik ooreenstem met die Kommuniste se universele gelykheidsbeginsel. Desondanks kan die woede en frustrasie vanuit die ANC rondom dr. Wouter Basson nie gesus word nie.

Die Engelse het in die vyftiger en sestiger jare 90 000 Keniane vermoor en nog 160 000 in konsentrasiekampe aangehou. Die Franse het indertyd ongeveer een en ’n half miljoen Algeriërs vermoor, die Katolieke kerk in Kanada het 50 000 Indianekinders gemartel en vir Mengele-eksperimente gebruik, en in Australië was dit tot 1956 wetlik toegestaan om op hul inboorlinge te skiet. Eers so onlangs as Maart 2013 het die Australiese regering die inboorlinge as inwoners met grondwetlike regte (lees: mense) erken. En dan kla almal oor Sharpeville wat nie eens 70 lewens geëis het nie toe die polisie uit noodweer moes optree.

Vanuit bogenoemde voorbeelde blyk duidelik dat van al die verskrikkinge en misdade wat gepleeg was indertyd, registreer die misdade wat begaan was onder die Nasionale Partybewind nie eens op die radarskerm nie. Afrikaners daarenteen het alles gedoen wat geoorloof was by linkse proteste. Op wreedheid en volksmoord na, het hulle alles presies uitgevoer soos die linkse draaiboek wou, maar in plaas van ’n internasionale “dankie” of voorbeeld wat ander lande hieruit geneem het, word Afrikaners beloon met volksmoord en mediastilte.

Weereens is hierdie ’n bewys dat die groot helde by linkse bewegings geen gewete het nie. Standbeelde van Boerehelde word afgebreek, ongeag hul goedgesindheid na swart stamme terwyl ander bekende figure wat min of meer volksvreemd is, soos Voorsitter Mao en Gandhi beloon word met standbeelde en straatname. Die ironie is natuurlik dat Mao die grootste massamoordenaar is wat nog ooit geleef het, en Gandhi se kort oomblik van verset teen apartheid gevoed was deur die misnoeë wat hy gehad het dat die apartheidregering die hoër kaste Indiër wou reduseer tot die vlak van “rou kaffer” (sy woorde). Hy het in feite geen beswaar gehad dat wittes oor swartes heers nie en het dit selfs verwelkom.

In al hierdie optredes is daar tog ’n silwer draad wat deur hierdie verwarrende opvattings loop. Lenin het dit goed verwoord toe hy gesê het dat die beste rewolusionêr is ’n jeugdige sonder moraal. Soos in die geval van die Khmer Rogue, die Baltiese state onder Stalin, die Rooi Chinese en die “Comrades” in Soweto in die tagtiger jare is dit die bedoeling dat daar ’n geslag gewetenlose kinders op die wêreld gebring moet word om alle vorme van ordelikheid en goeie funksionering af te breek. Hulle is perfek, want hulle is dom, onderontwikkel, vol hormone en ideale, maar tog gehoorsaam aan hul meesters. Dit mag ook ‘n verklaring bied vir die aangemoedigde massa-emigrasie van Moslems na tradisionele Christelike lande soos in Wes-Europa. Waar die politiek van die dag ons jarelank probeer voorhou het dat sulke vreemdelinge soomloos sal integreer in Europa, kan enigiemand sien dat dit nie sal gebeur nie.

Europa het uiteindelik wakker geskrik, maar nou is dit al eintlik te laat. Die skade is gedoen, en die demografiese skuiwe die komende tyd sal sorg vir die res. Die Islamitiese jeug in Europa is die moderne variant van Lenin se “beste rewolusionêre”.

Maar goed, voordat iemand my van rassisme beskuldig wil ek net gou uitwys dat hierdie tendens ook vanuit die Amerikaanse rioolmedia aan wit kinders opgedis word. In al hierdie TV-programme soos Teen Mom, Jersey en Geordie Shore sien ons bykans net wit gesigte. Is dit toevallig?

Om maar te swyg oor die jong vrou, Emily Letts, wat opslae gemaak het toe sy enkele maande gelede haar aborsieprosedure op youtube gesit het. In hierdie film kan ons sien hoe sy al optimisties, singend en glimlaggend op die operasietafel hierdie prosedure ondergaan en opgelug was toe dit eenmaal afgerond was, so asof sy van ‘n tumor verlos was. Sy het selfs die sonar as aandenking bewaar. Die gedagte dat sy ‘n lewe vernietig het, kom glad nie by haar op nie. Haar hele houding is dat hierdie ‘n terloopse kleinigheidjie is. Sommige bronne meen dat sy ‘n aktrise is en twyfel dus oor die egtheid van die film, maar dit is nie die punt nie: Die skaamtelose minagting van ‘n menselewe is die beeld wat op ons netvlies agterbly. As hierdie slegs ‘n charade was, is die sieklikheid daarvan nog erger. Onder die dun slenter van feminisme en ‘n vrou se reg tot keuse, steek die onderrok van gewetenloosheid baie ver uit.

Al hierdie gebeurtenisse help om mense geestelik swak en rigtingloos te laat, tot soverre mate dat hulle geen keuse het as om na buite te kyk om te weet wat hulle moet doen nie, en die akademici van die dag gaan soos gewoonlik verder die mite verder aanwakker dat hul pa-dominante, Christelike ingesteldheid die rede is hoekom hulle so is. In werklikheid het hierdie tradisionele instellings juis ontstaan om sulke abjekte toestande te voorkom.

‘n Mens wonder net hoe lank hierdie ellende gaan aanhou totdat mense hierteen in opstand gaan kom.

Dalk kan die Chinese ons nog iets leer: Hulle is massaal besig om tot Christendom te bekeer, weg van die ellende wat kommunisme veroorsaak het. Selfs belangrike partylede begin van hul ou leerskool af te stap en die Christelike geloof te aanvaar, waarskynlik omdat Christendom die beste geloof is wat inskakel by industrialisering en moderne kapitalisme. Die voorspelling is dat oor vyftig jaar sal China die nuwe Christelike moontheid in die wêreld word terwyl Europa stagneer onder Islamitiese wetgewings.

Wie weet, dalk kan ons in ‘n vreemde wending hoop dat die Chinese ons eendag sal verlos van die gemors waarin ons verkeer, aangesien dit lyk asof die wit volkere nie meer hulself uit hul moeras kan trek nie.

Die tyd sal dit leer.

Absurditeite is ons daaglikse brood

In ‘n wêreld waar dit nie juis meer ‘n prioriteit is om sin te maak nie, is absurditeite van aller aard ons daaglikse brood. (Om sin te maak is mos ‘n “cultural construct” en “white male prejudice”). Geen wonder dat die teater van die absurde in “ons” (20ste) eeu sy beslag gekry het nie. Die teater van die absurde neem gewoon sy materiaal uit die daaglikse lewe en watter groter bron van absurditeite is daar nie as juis die daaglikse lewe nie. In wat volg kyk ons na ‘n paar voorbeelde, sommige waarvan selfs amusant kan wees as hulle nie so tragies was nie. (Dis natuurlik juis die kern en wese van die teater van die absurde – lag vir die tragedie van ons bestaan.) Die voorbeelde en dus die paragrawe hou nie juis met mekaar verband nie en is eintlik meer op die geaardheid van ‘n lys. Hulle het natuurlik dít in gemeen dat hulle almal, in groter of kleiner mate, met absurditeite te make het.

In ‘n absurde samelewing sit die absurditeite bont en kleurvol aan elke boom, net ryp vir pluk. Wat kan meer absurd wees as ‘n universiteit wat dosente en studente keur op grond van rassekwotas? So’n “universiteit” is net nie ‘n universiteit nie. En wat van ‘n” demokrasie” waar mense werk kry of nie werk kry nie op grond van hulle ras en op grond van ‘n situasie wat meer as twintig jaar gelede opgehou het om te bestaan? En ‘n terroris wat ‘n bom in ‘n vermaaklikheidsplek vir jongmense gooi en dan in ‘n senior polisiepos aangestel word? Of ‘n hoof van die SABC wat haas geen kwalifikasie het nie en ‘n Staatspresident nie juis beter nie? En dan is daar die geval van ‘n maansiek voormalige minister van die “Nasionale” Party wat terroriste se voete was in belang van “waarheid” en “ versoening”. Hierdie laasgenoemde behoort egter tot die kategorie van superabsurditeite of totale vreemdhede. Mens kan aanhou en aanhou, die vrugte is volop.

In Amerika is daar ‘n filosofiese skool bekend as die “Death-of- God theologists”. En hulle neem hulleself ernstig op. Erger nog, hulle word deur ander ook ernstig opgeneem!

In Frankryk het ‘n dokter onlangs ‘n geslagstimulant voorgeskryf vir ‘n gevangene wat besig was om tronkstraf uit te dien weens verkragting en dit enkele dae voor sy vrylating! Onnodig om te sê, binne ‘n week na sy vrylating het hy weer verkrag.

In Engeland word gratis vrugbaarheidsbehandeling gegee aan kinderlose onwettige immigrante terwyl hulle wag vir die afhandeling van die formaliteite vir hulle naturalisering – soort van om die tyd om te kry. Intussen moet Britse burgers wat jare reeds op ‘n waglys is vir vrugbaarheidsbehandeling maar net hulle beurt afwag. En hulle is revrede daarmee, ja hulle is tevrede.

‘n Ou tradisie in Frankryk is jaarlike varkfeeste (festivals de porc) wat in dorpies oral in die die land gereël word. Hierdie feeste is baie algemeen in die Kanadese provinsie Quebec waar hulle deur derduisende mense bygewoon word en selfs in Suid-Afrika is varkfeeste nie onbekend nie. Trouens, so ‘n varkfees is ‘n maand gelede op Heidelberg in die Transvaal gehou. (Miskien kan lesers ons ietsie meer omtrent sulke feeste vertel.) Hoe dit ook al sy, onlangs het die burgemeester van ‘n Franse dorpie die klip behoorlik in die mediabos gegooi toe hy die datum vir die volgende varkfees daar aangekondig het. Dit sou dan naamlik die Moslembevolking te na kom. Te duiwel met die gevoelens van Franse wat hulle reg wil uitoefen om bloot ‘n ou tradisie voort te sit. Hulle moet terugstaan vir die gevoelens van Moslems waarvan baie selfs onwettig in die land is.

Koningin Elizabeth (Mrs Windsor soos oom Jaap haar genoem het) is die rykste vrou in Engeland. Sy betaal egter net belasting op ‘n “vrywillige” grondslag op die winste wat sy op haar landgoedere maak. As groot grondbesitter ontvang sy ook reuse- “landbou”-subsidies van die Europese Unie. Sy het geen erfbelasting betaal op die 20-miljoen pond wat sy van ou Mary geërf het nie.

In Frankryk is prostitusie onwettig, maar word wel geduld. (Tipies Frans). Maar nou, soos ons weet, is prostitusie ‘n heel lukratiewe bedrywigheid wat vroeër of later die belangstelling prikkel van, ondermeer, die Ontvanger van Inkomste. (Miskien is dit juis die rede waarom dit geduld word.) Maar hoe nou gemaak, dis dan onwettig en ‘n belastingpligtige kan mos nou nie “prostitusie” as beroep op die belastingvorm invul nie? Wel, die eenvoudige oplossing is dat sy of hy dan maar enige ander bedrywighed as beroep moet invul, net nie “prostituut” nie. Die feit dat die belastingpligtige aan die einde van die vorm plegtig moet sertifiseer dat die inligting verstrek waar en juis is, pla skynbaar niemand nie. Wie is dan ooit besorg oor die waarheid waar harde kontant betrokke is?

Dis waar, daar is baie voorbeelde uit Frankryk, maar dan is dit ook nie verniet dat die teater van die absurde in Frankryk ontstaan het nie!

In die na-oorlogse jare het ‘n menigte lande hulleself as “volksrepublieke” of “demokratiese republieke” voorgedoen. Onder die lande wat hulle so beskryf, of beskryf het, is Die Kongo, Noord-Korea, China, Oos-Duitsland, Pole, Roemenië, Bulgarye, Mosambiek, Angola, Joegoslawië, Albanië, Hongarye, en nog vele meer. Dus: as ek lyk soos ‘n eend, loop soos ‘n eend en kwaak soos ‘n eend, dan is ek ‘n makou.

Op ‘n keer was daar in ons omgewing ‘n man wat geweier het om sy vierwielaangedrewe voertuig te verkoop ten einde sy kinders behoorlik te voed en klee, uit vrees vir wat dit aan sy “image” sal doen. Sy image! Sy “image” as ‘n man wat met ‘n vierwielaangedrewe voertuig ry, was vir hom belangriker as sy “image” van ‘n man wat sy kinders verwaarloos. Ek is nie seker of hierdie ‘n geval is van absurditeit of eerder van obseniteit nie.

In 2000 het die Sosialistiese regering in Frankryk (al weer) gewildheid probeer koop deur wetgewing aan te neem om die werksweek na 35 uur per week te verminder. Vyf-en-dertig uur in stede van die 40 uur per week voorheen – sonder enige vermindering in salaris. Dit het natuurlik reuseproduktiwiteitsverliese vir die Franse nywerheid en die ekonomie beteken, waarvoor die regering moes vergoed as hulle nie wou hê ondernemings moes op ‘n streep bankrot gaan nie. Sedertdien vergoed die Franse regering dus sake-ondernemings teen ‘n bedrag van gemiddeld €22 miljard per jaar. Dus: hulle vergoed sake-ondernemings vir die katastrofiese beleid wat hulle, as regering, in werking gestel het en soos altyd, uit die belastingbetaler se sak.

Maar nog:

Pas is ‘n Amerikaanse toeris in die “Demokratiese Republiek” van Noord-Korea in hegtenis geneem omdat hy sy Bybel in ‘n hotelkamer vergeet het. So ‘n “daad” sou naamlik “onversoenbaar wees met ‘n toeristiese besoek” en word beskou as ‘n “vyandige gebaar teenoor die staat”. Party dinge is so pateties, dis eintlik lagwekkend.

Soos ons almal weet, is ‘n groep Westerse lande tans betrokke by militêre optrede teen ISIS in Irak en Sirië. ISIS staan, soos u weet, vir Islamic State. Maar nou is daar al weer ‘n polities korrekte oorywer om ‘n polities korrekte eufemisme te vind vir Islamic State en het hulle op die woord DAECH gekom. DAECH is die Arabiese woord vir, raai wat, Islamic State.

Die storie van die sg. oorlog teen Islamitiese bewegings grens op sigself ook aan die absurde. Die beste teenwig teen die Islamitiese opmars in Irak en Libië ”en Sirië was die gevestigde leiers daar, Saddam Hoesein, Moammar Gaddafi en Bacher Al Assad, waarvan twee deur Westerse inmenging verwyder is en die derde byna. Maar moenie vergeet nie, voor hulle was dit reeds die geval in Iran waar die Sjah, wat ‘n redelik progressiewe, pro-Westerse en anti-Islamitiese beleid gevolg het, ook deur Westese bemoeienis uit die saal gelig is omdat hy dan nou sg te “outoritêr” was. In die plek van die Sjah het hulle die Ajatolla Khomeini gekry, diktatoriaal, retrogressief, anti-demokraties, anti-Westers en ‘n totale Islamitiese ekstremis. En sy opvolgers is nog steeds aan die bewind en nog steeds dieselfde. Die enigste troos wat uit die situasie te put is: hulle is minstens ‘n doring in die vlees van die Amerikaners.

En dan is daar die semantiese kleitrappery om ‘n gepaste eufemisme te vind vir swartes. In Amerika bv. was swartes voorheen bekend as Negroes as dit nie iets erger was nie. Nou is dit Blacks of “People of colour” of “African Americans”. In Frankryk was dit altyd “Nègres” en later “Noirs”. Nou is hierdie benamings ook nie meer goed genoeg nie en word, selfs in Frankryk, gepraat van “Les Blacks”. Die ironie is dat Negro of Nègre of Noir niks anders is nie as Spaans en Frans vir juis “Black”.

In Suid-Afrika het ons natuurlik ook die paadjie van eufemismes t.o.v. die swartes geloop. Eers was daar die K-woord, later Inboorling, Bantoe, Naturel en nou Swarte. Die K-woord beteken in Arabies “ongelowige”, d.w.s. iemand wat nie aan die Moslemgeloof behoort nie. Niks meer of niks minder nie en die woord is vir die eerste keer in die Engelssprekende wêreld as ‘n naam vir swartmense gebruik, waarvandaan ons dit ook oorgeneem het. Dink maar, die Oos-Kaap was op ‘n stadium bekend as “ British Kaffraria”! Interessant is ook dat Suid-Afrikaanse goudaandele wat op die Londense effektebeurs verhandel word vandag nog bekend staan as “Kaffirs”.

Nog ‘n interessantheid in hierdie konteks van semantiese preutsheid en politiek korrekte absurditeit is die uitdrukking “to call a spade a spade”. Die woord “spade” is in Amerika ‘n pejoratiewe verwysing na Swartes (omtrent enige verwysing na hulle is mettertyd pejoratief) en kom, om vanselfsprekende redes, van die Skoppensboer in kaartspel. Dus, om ‘n spade a spade te noem is politiek onkorrek en daarom praat Amerikaners van “shovel” in stede van “spade”! (Of hulle Skoppensboer ook ‘n “shovel” noem, is onbekend).

‘n Paar dae gelede wou ek so ‘n bietjie meer uitvind oor die woord “anathema”. Ek tik dit toe terstond in op Google en kry onder Wikipedia die verduideliking: “Anathema are a progressive British pop band from Liverpool”. Kyk gerus maar self.

In Washington is daar nou ‘n skool waar kinders niks anders praat nie as Latyn. Die gedagte is dat dit alle leerlinge op ‘n gelyke voet sal plaas en nie een bo die ander bevoordeel nie, aangesien niemand by die huis Latyn praat nie. Die oogmerk is natuurlik om ongelykheid tussen wit en swart uit te wis. Ons sal maar sien hoe dit uitwerk.

‘n Paar jaar gelede was daar (teen hierdie tyd weet ons al waar) ‘n hofsaak waartydens ‘n man vir moord tereggestaan het. In die loop van die saak het die vraag ontstaan of die aangeklaagde geestelik bekwaam was om verhoor te word. Die regter het twee deskundige getuies ontbied wat albei hoofde was van psigiatriese hospitale. Die een psigiater het bevind dat die beskuldigde geestelik normaal was en verhoor kon word en die ander dat hy onbekwaam was. Die regter het die getuienis aanvaar van die psigiater wat bevind het dat die beskuldigde geestelik versteurd was en hom na ‘n psigiatriese inrigting verwys. Hy verwys hom egter na die hospitaal waarvan die hoof die psigiater is wat bevind het dat hy niks makeer nie. Toe hy by die hospitaal opdaag, sertifisieer die psigiater hom as gesond en ontslaan hom. En so is hy dieselfde dag weer op straat.

In die nuus is daar oorsee op die oomblik ‘n storie van ‘n “kunstenares” wat onsigbare kunswerke “skep”. Onsigbare kunswerke! Daar is selfs ‘n museum vir onsigbare kuns in New York bekend as The Museum of Non-Visible Art (MONA) en onsigbare “kunswerke” word vir duisende dollars gekoop en verkoop. Een koerant het soos volg oor ‘n onlangse uitstalling van onsigbare kuns berig:

“The most amusing aspect of the story is the image of snobby art collectors walking through empty studios staring at the blank walls with track lighting illuminating the nothingness on display. Some of the art afficionados actually stop and soak in the lack of art that is not hanging on the wall and tilt their heads in a deeply thoughtful way as if to project their profound understanding of the message sent by the brilliant young artist and her stunning ability not to create anything.”

As ‘n mens ‘n bietjie daaroor nadink is onsigbare kuns eintlik ‘n uitstekende ding. As die meerderheid van moderne en postmoderne kunswerke voortaan maar onsigbaar kon wees. En dink aan die seëning wat dit kon wees as popmusiek ook onhoorbaar word. Salig.

‘n Onlangse beriggie op Praag maak melding daarvan dat die tekenprente Tom and Jerry voortaan vergesel moet wees van ‘n waarskuwing wat lui dat die tekenprent tonele kan bevat wat “rassevoordeel” uitbeeld. Die kennisgewing is snaakser as die tekenprent self!

Ten slotte sou ‘n stuk oor absurditiete onvolledig wees sonder om minstens te verwys na homoseksuele “huwelike”.

Waarheen is ons wêreld op pad!

Soos ek die Openbaringboek verstaan, sal voor die Koninkryk van die Hemele, die koninkryk van Satan eers kom. In Amerika is hy reeds flink in aantog met sy beste wapen in gereedheid: Om die mensdom te laat glo dat absurditeit normaal is.

Waarom wou die vyand ons universiteite inpalm?

Met die jongste nuus in verband met die PUK vandeesweek, is dit helder dat die oorname van die Afrikaanse universiteite nou voltrek is. Iron Rensburg, Botman, Jansen en nou Kgwadi by die Noordwes-universiteit het seker gemaak dat al die Afrikaanse universiteite onder vyandelike beheer verkeer sodat die Afrikanerjeug tegelyk beheer en gebreinspoel kan word. Die armswaaiery van ‘n meisieskoshuis op Potchefstroom was die laaste teken van dissidensie wat nog op ‘n kampus bestaan het, as ‘n mens nou die grapjasse met hul swart gesigte by Tukkies en Maties buite rekening laat.

roodt_fbfotoOok by Tukkies is daar gesorg dat enige dosente wat afwyk van die neomarxistiese dogma in die geesteswetenskappe vasgevat word en summier in die pad gesteek of verdryf word. Die vraag is nou: Maar waarom wou die vyand ons universiteite so graag inpalm? Tradisioneel koester die Engelse marxiste in ons land net minagting vir die Afrikaanse universiteite en erken geen navorsing wat in Afrikaans gepubliseer word nie. Trouens, Wits, Kaapstad, Natal en Rhodes erken skaars enige navorsing wat daar in Engels by ‘n Afrikaanse universiteit geproduseer word, tensy dit deur hul eie alumni is.

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

In die sewentiger- en tagtigerjare, toe die NP nog aan bewind was, het die Engelse universiteite die regering fel aangeval. In ruil het die regering niks gedoen om hul aktiwiteite aan bande te lê of selfs om hul staatsbefondsing in te kort nie. Die oorwegend marxistiese Engelstalige universiteite in Suid-Afrika het universitêre outonomie en akademiese vryheid onder sogenaamde “apartheid” geniet. Tans val die regering en die media konstant die Afrikaanse universiteite aan en gil dat hulle moet “transformeer”, waaronder verswarting en verengelsing verstaan moet word. Trouens, soos ek onlangs getwiet het, is “transformasie” in die Suid-Afrikaanse sin ‘n eufemisme vir blanke volksmoord.

Dieselfde mense en groeperings wat in die tagtigerjare die ou regering vanuit die universiteite aangeval het, sit nou in die regering en in sy administrasie. Tans gebruik (misbruik) hulle die staatsmag om ons universiteite te kasty, oor te neem en uiteindelik teen ons aan te wend. Anders as die destydse NP, speel hulle nie volgens die reëls nie.

Baie van die dosente op die kampusse is insgelyks ideoloë wat die klimaat skep vir plaasmoorde en stedelike rooftogte om plaas te vind. Soos ek al voorheen genoem het, werk ‘n organisasie soos PLAAS aan die Universiteit van Weskaapland kliphard om blanke Afrikanerboere te demoniseer, hul eiendomsreg verdag te maak en onregstreeks hul uitwissing te bepleit. Omdat ons vyande so bewus is van die waarde van universiteite as plekke waar ideologie en propaganda geproduseer word, wil hulle enige poging van Afrikaners om op kampusse te hergroepeer, in die kiem smoor. Ook moet die blanke middelklas toenemend van toegang tot tersiêre onderrig ontneem word. Hoe armer ons word, hoe meer blootgestel raak ons, want dan kan ‘n mens nóg privaatveiligheid nóg -gesondheidsorg bekostig en is dit soveel makliker om jou net voor die voet dood te maak, soos wat reeds gebeur.

Dwarsdeur die geskiedenis het die Afrikaner nog altyd die boosheid van sy vyande onderskat. Op die vooraand van die Tweede Vryheidsoorlog het die Transvalers en die Vrystaters gedink dat daar “fair play” sou wees en dat Engeland volgens beskaafde reëls sou oorlog maak. Op die ou end het die Engelse besluit dat, indien hulle nie die Afrikanermans met hul Mausers in die veld kan baasraak nie, sal hulle wel teen ongewapende vrouens en kinders kan wen.

Net so het die Kommunisteparty onder Joe Slovo en Ronnie Kasrils die vuilste en mees moorddadige metode van oorlogvoering – stedelike terreur – gekies, waarmee die NP op sy knieë gebring is. Natuurlik het FW de Klerk se verraad ook ‘n rol gespeel, maar die klimaat vir verraad en propaganda is haarfyn beplan en deur stedelike terreur geskep. Die vier Engelse universiteite met hul hordes marxistiese dosente en “intellektuele” was die uitsaaisentra wat die regverdiging vir stedelike terreur moes verskaf. Net soos hulle tans onregstreeks met hul konstante propaganda van “boere wat die swartes se grond gesteel het” die grondslag vir volksmoord lê.

In sy Calvinistiese naïwiteit, goedgelowigheid en onkunde oor die groteske boosheid van sy vyande, kan die Afrikaner hom nie indink in hoe dit moet wees om die uitwissing van ‘n ander volk of groep te beplan en uit te voer nie. En tog is dit presies wat vandag besig is om met ons te gebeur. Elke faset van ons bestaan word wesentlik aangeval: ons fisieke en ekonomiese oorlewing, ons taal en kultuur, ons skole en universiteite, ons identiteit en spraakvryheid.

Die Franse marxis Louis Althusser het onderskei tussen “onderdrukkende en ideologiese staatsapparate”. Die onderdrukkende staatsapparaat is die weermag en die polisie, wat vroegaan tydens die revolusie deur Umkhonto we Sizwe en die Kommunisteparty oorgeneem is. Die ideologiese staatsapparaat is die media en die opvoedingstelsel wat effens langer geneem het om eers binne te sypel en daarna volkome onder vyandelike beheer te plaas.

Ek is daarvan oortuig dat ‘n aansienlik persentasie van Afrikaanse joernaliste in die hoofstroommedia onder beheer van die staat se geheimedienste verkeer. Indien hulle nie regstreeks op die staat se betaalstaat verkeer nie, word hulle deur ‘n staatsagent gehanteer of “beïnvloed”. Ek mag verkeerd wees, maar die gladde manier waarop die Potchefstroom-kampus vanjaar “omgedop” is, vertoon al die kenmerke van ‘n beplande intelligensie-operasie. Eers ‘n bietjie negatiewe publisiteit wat uit niks uit opgewek word. Daarna ‘n wollerige reaksie van ‘n paar bekende Afrikanerverraaiers, omgekooptes of diegene wat graag hul eie mense sou wou uitverkoop en ten slotte die leier van die Kommunisteparty, Blade Nzimande, wat met ‘n suiweringsveldtog van die Potch-kampus begin.

Onthou: die ANC en SAKP het jare lank in Oos-Europa deurgebring. Anders as die destydse NP, verstaan hulle die logika van suiwering soos dit oor en oor deur Stalin en ander leiers toegepas is, baie goed. Afrikaans, maar ook alle andersdenkendes, sál uit die stelsel gesuiwer word. Dit gebeur reeds sienderoë.

‘n Ander vraag sou wees: Wie beheer vir Blade Nzimande? Want hy is heeltemal te dom om die hele komplekse proses waardeur die universiteite van andersdenkendes gesuiwer moet word en die Afrikaner verder op sy knieë gedwing moet word, te verstaan en te bestuur. Agter Blade sit daar duistere manne wie se name en gesigte ons nie maklik sal sien nie. Ons weet dat daar in die departement van hoër onderwys en opleiding ook wit Engelse marxiste werksaam is wat verslae skryf, beleid maak en strategie bepaal.

Indien daar enige twyfel bestaan oor hoe ekstremisties hierdie mense is, dink bietjie daaraan: Is u daartoe in staat om nou uit te gaan en ‘n bom in die naaste restaurant te plaas of ‘n landmyn op ‘n plaaspad waar enigiemand, die boer en sy gesin of selfs plaaswerkers, dit kan aftrap? Die Afrikaner se vyande het dit egter sonder enige gewetenswroeging gedoen. Net soos wat Pol Pot of Mao Zedong miljoene mense gedood het om hul magswellus in die naam van absolute gelykheid te bevredig, is ons huidige maghebbers (en hul meelopers!) tot enigiets in staat.

Soos Paul Kruger destyds met Sir Theophilus Shepstone uitgevind het, bestaan daar mense wat een ding sê en ‘n ander doen. Al die praatjies oor die grondwet en demokrasie, asook die welwillendheid teenoor Afrikaans – wat kastig “een van die elf amptelike tale” is – is blote oëverblindery. Skynheiligheid. Sogenaamde “demokrasie” in Suid-Afrika was ‘n blote set om Afrikaners polities skaakmat te stel. In ‘n regte demokrasie beskik minderhede ook oor regte en is die meerderheid versigtig om hulle openlik te oorheers, te haat en uit te wis. Nie by ons nie. Hier gaan dit oor naakte etniese oorheersing wat deur krete van “rassisme!” en “Julle het ons besteel!” verseker word.

Daarom sou die Afrikaner ‘n fout maak deur hom op sy “demokratiese” en grondwetlike regte te verlaat. Ná agt jaar se hofsake rondom die Renate Barnard-geval, het ons bitter min om daarvoor te wys. Vanuit die marxistiese vestings wat die universiteite geword het, hoon die akademici die “laaste paar wittes wat nog teen transformasie skop”.

Die tyd mag binnekort aanbreek dat geen blanke Afrikaner meer toegelaat mag word om aan ‘n universiteit in Suid-Afrika te studeer nie. Kwotaïsme – ‘n nuwe woordskepping wat iemand nou die dag op Twitter onder my aandag bring – sal daarvoor sorg. Soos wat ons demografies wegkwyn, sal ons vyande sorg dat ons deelname aan instellings streng tot ons persentasie van die bevolking beperk word, indien ons nog hoegenaamd verdra sal word.

Vir elke situasie of penarie – hoe haglik ook al – bestaan daar ‘n plan en ‘n strategie. Die klein minderheid Afrikaners wat nog omgee wat van ons word, sal baie hard moet begin dink.

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Afrikaners: handevat-inskiklik of streep in die sand?

Die Iraeliete was 40 jaar in die woestyn. Die blankes, veral Afrikaners, is reeds meer as 20 jaar in die politieke woestyn. Woestynverblyf in ‘n onbeskaafde woesterny is nie iets waartoe die blanke kiesers ingestem het nie. Die meerderheid blanke kiesers het as misleides ten gunste van magsdeling gestem, wat egter deur FW de Klerk en kie (veral die klein vyf – Praag 27.08) in magsoorgawe getransformeer is. Die vraag is nou: hoe moet blankes, veral tradisionele Afrikaners, op hierdie onverkwiklike situasie reageer? Behoort ons handevat-inskiklik, dus ANC- en swartmag-gedienstig, te wees, of moet ons veel eerder op gesonde weerstand/verset ingestel wees deur ‘n streep in die sand te trek?

Die geskiedenis toon dat kiesers dikwels deur politici om die bos gelei word. Knoeiery is deel van die “kuns” van regering. Daaruit moet nie afgelei word dat politici noodwendig oor kundigheid of selfs elementêre inligting, kennis en insig beskik nie. Politici neem besluite en voer sommige van hulle op ‘n bepaalde manier uit. Die gevolge word dikwels glad nie voorsien nie. Volgens sy outobiografie het Izak de Villiers as redakteur van Rapport bv waargeneem dat FW de Klerk glad nie die gevolge van sy “inisiatiewe”, propvol fiktiewe “wigte en teenwigte”, besef het nie. De Klerk het persoonlik grootliks skotvry met sy droogmakery en verraad weggekom. Sedertdien sit ons met die gebakte pere. Wat nou gemaak?

Insekte, soos miere en bye, openbaar geykte gedragspatrone. Dit word ook by mense aangetref. Dink aan die ontdekkingsreise wat na bv die poolstreke onderneem is.

“Early Arctic exploration unfold with a certain formal inevitability, in stately, familiar, unvarying stages. The fitting and provisioning of the stout vessel, the gala departure, the fruitless exploration of blind bays and dead islands, the fading hopes, the trapping of the ship in pack ice, the fatal nightmare of cold and starvation. Finally, as an epilogue, a new expedition sets out in search of the first, and the cycle starts again” (Lev Grossman, Cold comfort, Time, 18.08, p 48).

By politici word soortgelyke geykte gedragspatrone aangetref. Alles moontlik word deur die kandidaat gedoen om ‘n gunstige indruk by die kiesers te wek. In verkiesingstyd is hy hoogs sigbaar en toeganklik. Aan beloftes is daar geen einde nie. Sodra hy verkies is, geniet hy sy buitensporige vergoeding en byvoordele, word hy onsigbaar en ontoeganklik en raak die verkiesingsbeloftes gou in die vergetelheid. Wanneer die volgende verkiesing aanbreek, begin dié siklus van voor af.

Dit gaan hier om kenmerkende herhalende gedrag by mense. Wat ons “die geskiedenis” noem, handel hoofsaaklik oor menslike handelinge. Vir toepassing in die hede is daar dus lesse te put uit wat voorheen gebeur het. Maar ‘n mens kan vir plaaslike toepassing ook met vrug kennis neem van wat op die oomblik elders in die wêreld gebeur. Die Midde-Ooste kan as voorbeeld dien. Ek maak gebruik van Aryn Baker se artikel, “Unholy choices” (Time, 21.04, p 18-23). Let voorts op hoe die posisie van christene in Moslemlande ooreenkomste vertoon met die situasie van blankes in oorheersend swart Suid-Afrika.

In gebiede onder die beheer van fundamentalistiese Moslems word christene voor ‘n drieledige keuse gestel: bekering tot die Islamitiese geloof, betaling van hoër belasting, of die swaard, dus die dood. Dit was die geval in die Ottomaanse Ryk (1300-1920) en dit kom steeds voor in bv dele van Sirië en Irak waar fundamentalistiese Soenniete in beheer is. Wat die christene ter selfbeskerming in Sirië doen, is om die bewind van Bashar Assad, ‘n lid van die Alawitiese Moslemminderheid, te steun, terwyl chistene in Irak die Sjiïtiese meerderheidregering ondersteun. Vir hierdie christene gaan dit eerder om oorlewing as om morele beginsels. Daarom huiwer hulle nie om ‘n outoritêre bewind te ondersteun nie. Dié christene se lewens word gekenmerk, selfs oorheersend beïnvloed, deur sulke keuses en kompromieë.

In Egipte hang die oorspronklike inwoners, die Kopte, ‘n vroeë vorm van die christelike religie aan. Sedert die Arabiese Moslems Noord-Afrika in die 7de en 8ste eeu ingeneem het, is die Kopte ‘n minderheid (deesdae slegs sowat 5% van die bevolking) wat ter wille van oorlewing geneig is om die owerheid, selfs al is dit ‘n militêre diktator, te steun.

“In backing these authoritarian regimes, those [Christian] leaders and their supporters have failed to help their countries develop into states where justice, the rule of law and tolerance are applied evenly” (p 20).

‘n Mens kan sê dat die Kopte se situasie in Egipte soortgelyk is aan dié van die Khoi-San, die oorspronklike inwoners van Suid-Afrika. Sedert die politieke mag in 1994 onregmatig aan die swartes oorgedra is, maak die swartes asof hulle altyd hier was en op die land in sy geheel geregtig is. Daar word graag na die blankes as setlaars verwys, maar die werklike historiese verskil tussen wit en swart is dat die wittes oor die see uit Europa in Suid-Afrika geland het en die swartes oor land uit Afrika hierheen gekom het. In landsbelang behoort dit egter nie soseer te gaan om wie eerste hier was nie, maar veel eerder om watter etniese groep die meeste tot die land se ontwikkeling en voorspoed bygedra het. Die ou Suid-Afrika was opvallend beter as ander Afrika-lande. Groot dele van die land het toe onloënbaar die stempel van Europese beskawing gedra. Na 1994 het die nuwe Suid-Afrika binne twee dekades onmiskenbaar ‘n Afrikaland geword. Deur dit te noem, deel ek nie ‘n kompliment uit nie.

“Some Christians in Syria have defied church leaders and called for Assad’s downfall, in the hope that fighting for the rights of all Syrians will strengthen the place of Syria’s minorities in the future” (p 20). Dieselfde mentaliteit is onder sommige Afrikaners waarneembaar. Die Afrikaanse Taalraad stry nie vir Afrikaans (bv Standaardafrikaans) as sodanig nie, maar vir alle sogenaamde variëteite van Afrikaans, insluitende die mengeltaal Kaaps en al die Afrikatale. Die bestuur van die Taalmonument voel hom nie geroepe om erkenning aan die oorheersend positiewe historiese rol van blankes te gee nie en verkies om eerder die aandeel van nie-wittes op te blaas. Die eens Afrikaanse universiteite benadeel Afrikaanssprekendes (veral Afrikaners) en Afrikaans blatant en bewandel die weg van transformasie, wat op verswarting en verengelsing neerkom. Hofsake word (tevergeefs) gevoer teen die benadeling van alle nie-swartes (bv bruines); daar word nie gekonsentreer op die bevordering van uitsluitlik blanke belange nie, soos wat nie-paternalisties vereis behoort te word. Waarom dit vir blanke oorverligtes/swakkelinge gaan, is om onder die dekmantel van nie-wit (bv bruin) belange per abuis of by implikasie ook blanke belange te dien.

Wat is die gevolge van die christene se kruipbeleid in die Midde-Ooste? Dit kan terselfdertyd as aanduiding dien van wat plaaslik in ons veelgeroemde jong demokrasie verwag kan word. “In the last census of the Ottoman era, conducted in 1914, Christians made up a quarter of the Middle East’s population. Now they are less than 5% … If current demographic trends continue, the Middle East’s population of 12 million Christians will be halved by 2020 … much of the decline can be attributed to opportunistic emigration and falling birth rates” (p 21). In die nuwe Suid-Afrika is die geboortesyfer van daardie etniese groepe waarby die land die meeste kon baat juis die laagste. Verder word die swart geledere ongebreideld met swart immigrante aangevul, terwyl die nie-swart (veral wit) komponent deur emigrasie drasties uitgedun word.

“Majority rule in the Arab world leaves minorities at risk” (p 22). Insgelyks plaas swart meerderheidsregering in Suid-Afrika al die nie-swartes (veral die wittes) soos paddas in ‘n pan wat geleidelik maar sekerlik voordurend verhit word. Dit is vir my nie moontlik om diegene te verkwalik wat die land verlaat nie, al het ek die opsie uitgeoefen om eerder hier aan te bly en weerstand te bied. Oor die Christene se kruipbeleid in die Midde-Ooste haal Baker ‘n waarnemer soos volg aan: “That kind of thinking may preserve Christian interests in the short term, but it risks putting them on the wrong side of history” (p 22).

In die nuwe Suid-Afrika: of ons handevat of nie, kompromieë aangaan of nie, ons siel verkoop of nie, ons toekoms kan/sal ten spyte van “Faustian bargains” (p 22), dus sielverkopende toegewings, weens verswelging deur die swart massa verduister of selfs uitgedoof word. Die beroemde Amerikaanse orator, Robert Ingersoll (1833-1899), het in ‘n ander konteks gesê: “I had rather go down in the glory and grandeur of the storm, than to rot in any orthodox harbor.” Aangepas by my tema kan ek sê: Ek gaan eerder onder in die oop see van Europese beskawing as om my beginsels in die hawe van swart mag te verkwansel. Dit is myns insiens verkieslik om eerder eerbaar as oneerbaar onder te gaan.

Na aanleiding van die verkiesingsoorwinning wat die Moslem-broederskap in Egipte behaal het, skryf Baker: “A christian would never be permitted to lead Egypt” (p 22). In die “nie-rassistiese” nuwe Suid-Afrika word dit sonder meer aanvaar dat geen nie-swarte (hetsy wit, bruin of Asiaat) ooit die staatshoof sal word nie; ook nie die president van die ANC nie. Nuttige idiote van enige etnisiteit word wel in die laer range geduld.

In Egipte: “When the Islamist-controlled parliament rammed through a new constitution … Christians feared for their rights and identity … Christians need to stop seeking favors and support the rule of law by backing a presidential candidate who shares their values” (p 23). Volgens ‘n waarnemer oor Sirië: “If Islamists come to power, Christians are doomed” (p 23). Baker se gevolgtrekking: “Christians may simply not survive the Arab revolutions. Backing tyrants may buy them some time, but many Christian commentators believe that the only way these communities can guarantee their continued presence in the region is by pushing for the rights of others as much as for their own” (p 23). Dit is ook plaaslik ‘n gewilde strategie by wankelmoedige blankes. Dat dit ‘n waarborg (“guarantee”) teen verswelging of uitwissing verskaf, is sekerlik oordrewe, of bloot ‘n uitdrukking van ooroptimisme, of dalk opportunisme.

Naskrif: Die afgelope maande het Praag elke Sondag ‘n teks van my gepubliseer. Weens veranderde omstandighede sal ek voortaan liewer wanneer die geleentheid hom voordoen, dus ongereeld, teks vir publikasie aanbied. Ek bedank Praag en sy lesers graag vir hulle meelewing en ondersteuning.

Fotoverhaal: Op soek na Jacques Derrida

1. Le programme
Dít wat hier volg, is nie gegrond op die werklikheid nie. Dit is geen ironiese, wysneusige stelling nie, maar bloot ’n apologie. Ook moet ek om verskoning vra vir die gebruik, vir die misbruik, van Monsieur Derrida se naam in die bogaande titel. Dit kom neer op ’n skending van kopiereg, om ’n prestige-volle Franse eienaam (onwettiglik) te verleen aan, nou ja, ’n plaaslik-gefabriseerde produk van twyfelagtige gehalte. Waarskynlik klink die titel presieus, selfs pretensieus, wat dalk ’n poging tot Afrikaanse letterkunde mag veronderstel — die prof se Hush Puppies sit nog lekker — maar die pretensie, indien enige, is nie dáárin geleë nie. Die pretensie, of dan die bedoeling, is iets geweldiger, so groot dat dit aan waansin grens. Dit is iets soos die bekende frase, “Ek is Napoleon”, wat die rasionele antwoord veronderstel, “Ha-ha, hy dink hy is Napoleon”. Die rasionele antwoord is goed en wel, na gelang van omstandighede. Want daar is een geval waar die Napoleon-spreker miskien verdien om ernstig opgeneem te word, al glo mens vir geen oomblik dat hy wel die kort Korsikaanse generaal is nie: as hy so pas jou stad aan die hoof van sy leërmag ingeneem het. Eer ek nou ’n grootse beskrywing verskaf oor die inval in Milaan, ’n voorgereg van Parmaham en dalk spanspek, my gunsteling, laat my liewer terstond met die hoofdis wegval.

EHESS_et_MSH_Paris,_05239’n Man, hy is nogal lank en skraal met gryswordende hare, ietwat bleek, stoot die glasdeure van die E.H.E.S.S. oop. Oomblikke lank is die rumoer hoorbaar van die boulevard Raspail wat hierdie tyd van die middag vol ongeduldige toeters en ronkende dieselbusse van die R.A.T.P.[1] is, voordat die toeswaaiende deur agter hom die geraas verdemp. ’n Oomblik lank kyk hy ondersoekend rond, dan gewaar hy verlig die ontvangsdame wat agter ’n korterige lae toonbank sit, en stap hy oor na haar toe.

“Bonjour.”

“Bonjour. Je peux vous aider?”

“Oui. Auriez-vous peut-être un programme des séminaires?”

“Je suis désolée, Monsieur. Je n’en ai aucun. Il faudra monter au sixième étage, au bureau des inscriptions. Ils en ont, normalement. Mais, il faut vous dépêcher, ils ferment à quatre heures. Vous trouverez l’ascenseur à votre gauche. Allez au sixième.”

“Merci, Madame.”

monoprix-parisHy is nog altyd verstom deur oorgange. Lank gelede was hy in Suid-Afrika, nou is hy in Frankryk. ’n Rukkie gelede het hy in die groen kafee in die rue de Rennes skuins oorkant Monoprix gesit en kyk na die alomteenwoordigende middagverkeer, sweterige meisies in somerse rokke wat oorbewus van hul sjarme op die sypaadjie verbystap, die gekletter van koppies en pierings, die stemme van kelners wat “un demi!” of “deux express!” uitbulder, die brandreuk van sigarette in sy neusgate, en nou is hy op pad na die sesde vloer in ’n afgeleefde grys hysbak, staatsdiensmodel. Van die cliché van die Paryse kafee na die kille realiteit van die hysbak, die gevoel om opwaarts teen swaartekrag na bo gekatrol te word, dit is ook ’n oorgang. Langs hom in die hysbak staan ’n jongman met ’n swartraambril, oënskynlik ’n student. Ook hy is op pad na die sesde vloer, blyk dit. Verrassing: die bureau des inscriptions is gesluit. Sy metgesel mor. Hy aanvaar hierdie Kafkaeske toertjie na bo met die gelatenheid wat langdurige blootstelling aan die onvoorspelbare weë van die Franse administrasie by ’n mens kweek. Dit help nie om jou te vervies nie, dit is maar so.

Terug by die ontvangsdame. Sy metgesel spring hom voor.

“C’est fermé en haut. Je cherche un programme. Vous en avez sûrement ici!” Dan volg ’n lang geredekawel, met hom as toeskouer. Eintlik behoort hy te loop, want sy is besig om die jongman fatalisties aan te maan om môre terug te kom vir die program, en gaan presies dieselfde aan hom sê, maar soos ’n masochis bly hy staan, wagtend op sy beurt om die afgemete stem aan te hoor. Uiteindelik loop die student, al brommende, die gewone toneelspel. Waarom wag hy nog? Wel, dit is ’n kwessie van ervaring. ’n Mens moet nooit te gou tou opgooi nie, het hy al geleer. Al lyk alles hopeloos, al dui alles daarop dat jy nou presies dieselfde teleurstellende boodskap as die persoon voor jou in die tou gaan hoor, handel jy soos ’n beroepstennisspeler wat steeds sy raket outomaties swaai, al lyk dit asof dit onmoontlik nog by die bal kan uitkom. Daarom lieg hy.

“Eh bien, moi aussi, je suis monté en haut, et je cherche toujours un programme. Je me permets de vous le dire: je suis venu dix mille kilometres, de Johannesbourg en Afrique du Sud, pour chercher ce programme. En effet, il me faut absolument le programme du séminaire de Monsieur Jacques Derrida qui enseigne ici.”

En die wonderwerk gebeur. Sy haal ’n wit boekie vanonder die toonbank uit. Op die voorblad staan daar in ligte pers letters:

Ministère de l’Enseignement Supérieur et de la Recherche
Ecole des Hautes Etudes en Sciences Sociales

54, boulevard Raspail 75006 PARIS
tél. 49.54.25.25 — télécopie 45.44.93.11

PROGRAMME
DES ENSEIGNEMENTS
ET SéMINAIRES

Enseignements principaux
Conférences complémentaires

1994-1995

Dit blyk dat persone vanuit die buiteland (étranger), die DOM (départements d’outre-mer) en TOM (territoires d’outre-mer) as ’n spesiale vergunning programme op die grondvloer by die ontvangstoonbank mag afhaal, op voorwaarde dat hulle nie inwoners van Frankryk is nie, sy dit dan tydelik. En so, dink hy verlig, verkry selfs my Suid-Afrikanerskap ’n waarde.
Die program veilig in sy hande, probeer hy nog vir oulaas vasstel,

corse“Et la Corse, Madame, est-ce un DOM ou un TOM?”

“La Corse est un département français, Monsieur.”

“Vraiment?”

“Mais oui.”

2. Le rendez-vous

renault_citybus_ratp_58Op pad huistoe op die 58-bus, lees hy op bladsy 131 van die program waaroor die seminaar van M. Jacques Derrida, Directeur d’Etudes aan die E.H.E.S.S., vanjaar sal handel. (Geheim.) Hy lees elders op dieselfde bladsy:

“Aucun rendez-vous ne sera accordé sans l’envoi préalable d’un projet de recherche d’une dizaine de pages.”
’n Tien-bladsymotivering vir ’n afspraak! Dis gewigtig. Hy probeer sy bes om in die bus te dink aan ’n onderwerp waaroor hy tien bladsye sou kon volskryf, maar verniet. Hy dink, nie noodwendig in dié volgorde nie, aan:
  1. Die verkeer op die périphérique [2].
  2. galeries_lafayette1000Die verskillende vorme wat borste kan aanneem van vroue wat bra’s aanpas in die lingerie-afdeling by Galeries Lafayette.
  3. ’n Kraan wat drup.
  4. Die kuslyn van Brettanje.
  5. Hoeveelhede 5-centîmes-munte wat inwoners van Lyon in hul sakke ronddra.
  6. Die prys van Banque Suez se aandele op die Bourse de Paris.
  7. Die effek wat Catherine Deneuve se glimlag op kopers van Banque Suez-aandele gehad het in die privatiseringsadvertensie wat tydens 1987 op televisie uitgesaai is.

Jacques-Derrida-01a428e2f07476d3d212b913f4c153a8Dit was alles interessante onderwerpe waaroor ’n mens heelwat sou kon navors, maar hy was onseker of dit Jacques Derrida genoegsaam sou beïndruk om aan hom ’n afspraak toe te staan. Maar iets moes hy doen om die afspraak te kry. Miskien kon hy iewers buite sy huis gaan kampeer, soos ’n joernalis of ’n betoger — hy woon iewers in ’n suidelike voorstad, ongewoon vir ’n intellectuel parisien wat per definisie in Parys self behoort te woon. Maar selfs indien hy dit sou regkry om met hom te praat, “Pardonnez-moi, Monsieur Derrida, mais je suis venu spécialement de l’Afrique du Sud pour vous parler, pourriez-vous m’accorder quelques briefs instants …” sou dit nog geen afspraak wees nie, geen rendez-vous nie. ’n Toevallige ontmoeting sou nie tel nie. Dit moes ’n afspraak wees, ’n gereëlde afspraak wat in ’n aantekeningboek opgeteken is, verkieslik deur ’n sekretaresse of ander helper of assistent, om dit nog ampteliker te maak. Miskien moes hy probeer om eers ’n brief te skryf, om die afspraak aan te vra. Maar natuurlik sou dit vergesel moes wees van die tienbladsye-projek. Ineens voel hy moedeloos. Toe dink hy aan die Sjinese spreuk, “ ’n duisendmylreis begin met die eerste tree”, en het hy nie reeds die eerste tree gegee, en só die program bekom nie, al moes hy dan lieg om te sê dat hy pas van Suid-Afrika af gekom het? Terwyl die ander reisigers op die moltrein hom uit die pad uit skouer, die geure van baie liggame vermeng met die asbes- en staalreuk van die moltreinremme — die parfuum van Parys — om hom hang, raak hy skielik baie vasbeslote, soos ’n bittereinder. ’n Afspraak sal hy kry.

Word vervolg (miskien)

(Oorspronklik gepubliseer op LitNet rondom 1998.)

____________________________

1. Régie autonome des transports parisiens.

2. Boulevard périphérique, die sirkelvormige snelweg rondom Parys.

Oor onafhanklikheid vir Skotland, met toepassing op Suid-Afrika

In die plaaslike koerante is aanvanklik min aandag aan die moontlikheid van Skotse onafhanklikheid geskenk. Nader aan die referendumdatum (18 deser) en veral toe dit blyk dat die meerderheid kiesers ten gunste van outonomie kon stem, het meer berigte verskyn. Hierdie berigte het geneig om voorkeur aan die nee-stem te gee. Dit wek die indruk dat selfs die nuwe Suid-Afrika hom nog nie van die Britse koloniale naelstring losgemaak het nie. Wat ook opval in hierdie beriggewing is dat die joernaliste met kenmerkende vlakheid uit ander, bv Britse, koerante oorgeskryf het pleks van self substansiële inligtingsbronne te raadpleeg. Die afgelope maande het daar talle uitstekende boeke oor hierdie onderwerp verskyn. Anders as tydens verkiesings in die nuwe Suid-Afrika is dit moontlik, selfs waarskynlik, dat die meerderheid Skotse kiesers goed ingelig is oor waaroor dit in die referendum gaan. Tog bly dit skynbaar ‘n dobbelspel.

Ek maak veral gebruik van George Kerevan en Alan Cochrane se boek, The great debate: Scottish independence: yes no (Brimscombe Port Stroud: The History Press, 2014, 144p; Amazon Kindle $4.79). Die Skotse kiesers, dus inwoners 16 jaar en ouer, 4,3 miljoen uit ‘n bevolking van 5,3 miljoen, moet die volgende vraag met ‘n ja- of nee-stem beantwoord: “Should Scotland be an independent country?” (Anders as in Suid-Afrika, sal gevangenes heeltemal tereg nie kan stem nie.) Die 800 000 Skotte wat in Engeland woon, sal ook nie kan stem nie.

Kerevan skryf in die ja-modus: “Yes Scotland”. Hy is ‘n Skotse akademikus en joernalis en lid van die Skotse Nasionale Party (SNP), wat hom vir Skotse onafhanklikheid beywer. Cochrane stel die nee-saak: “Better Together”. Hy is ook ‘n gebore Skot, maar het veral in Engeland as joernalis gewerk. Sy kinders is woonagtig in sowel Engeland as Skotland, wat toon in hoe ‘n mate die Engelse en Skotse bevolking na die verloop van eeue verstengel geraak het. Verder: “Fully one-third of contemporary Scots are of recent Irish decent” (Kindle 935). Tog strewe die SNP na ‘n nasiestaat. In hierdie boek word al die vernaamste argumente vir en teen onafhanklikheid duidelik deur twee outeurs gestel wat eerstehandse kennis van die saak het.

Soos verskeie kere op Praag berig is, het die Britse premier, David Cameron, die Skotse kiesers probeer oorreed (of intimideer) om nee te stem. Hy is uiteraard bevrees dat onafhanklikheid vir Skotland ook tot outonomie vir Noord-Ierland en Wallis kan lei en die Verenigde Koninkryk (VK) dus kan verkrummel. Noord-Ierse onafhanklikheid sal na verwagting uiteindelik vereniging met die Ierse republiek meebring. In hierdie sin gooi Cameron wal teen die na-imperiale era.

Die president van die Europese Kommissie, Jose Manuel Barroso, ‘n Portugees, het ook probeer om die nee-stem te bevorder (Die Burger, 9 deser, p 9). ‘n Onafhanklike Skotland sal nie outomaties lidmaatskap van die Europese Unie (EU) hê nie. Hy sal aansoek moet doen, maar dit is onwaarskynlik dat dit goedkeur sal word omdat al die EU-lande ten gunste daarvan moet wees. Spanje sal waarskynlik ‘n teenstem uitbring omdat hy nie die afskeidingsbewegings in Katalonië (in die Noord-Ooste van Spanje) en Baskeland (in die midde-Noorde van Spanje – Praag 25.05) wil aanwakker nie. Die SNP redeneer egter dat ‘n onafhanklike Skotland maklik by die European Free Trade Area (Efta) sal kan aansluit omdat nie-EU-lande soos Noorweë, Switserland, Liechtenstein en Ysland reeds lidmaatskap het (902).

In die aanloop tot die Skotse referendum was daar ‘n groot betoging in Barcelona, die hoofstad van Katalonië, ten gunste van onafhanklikheid, of dan ten minste groter outonomie van die sentrale regering in Madrid. Leopold Scholtz noem dat Katalonië (soos Baskeland) reeds in 1978 onder die nuwe Spaanse grondwet beperkte selfregering verwerf het. Ook dat die streek (soos Baskeland en Skotland) ‘n eie vlag en volkslied het en dat Kataloniese Spaans van Kastiliaanse Spaans verskil. “Nietemin kyk minderheidsgroepe van reg oor Europa met groot belangstelling na die Skotse referendum en die ontwikkelinge in Katalonië. Selfs streke soos Friesland in Nederland, Vlaandere (België), Bretagne (Frankryk) en Suid-Tirool (Italië) stuur waarnemers na Skotland” (Die Burger, 13 deser, p 11).

Pieter-Louis Myburgh verwys na Skotland se “307 jaar oue politieke verbondenheid aan die Verenigde Koninkryk” (Rapport 14 deser). Die veldtog vir Skotse onafhanklikheid word gelei deur Alex Salmond, die Skotse eerste minister en leier van die SNP, wat in 1934 gestig is. Die onafhanklikheidstrewe het momentum gekry nadat olie en gas in die 1960’s in die Noordsee (veral Noord-Oos van Skotland) ontdek en daar in die 1970s met die grootskaalse ontginning daarvan begin is. Die persepsie bestaan dat Skotland nie sy regmatige deel uit die opbrengs hiervan ontvang nie; dat in Londen besluit word hoeveel van die inkomste aan Skotland afgestaan word. “In 2010-11, Scotland generated 9.9 per cent of the UK tax revenue but received only 9.3 per cent of public spending” (655).

Leon Schreiber (Rapport 14 deser) verskaf verdere inligting in dieselfde koerant, bv dat die SNP die verkiesings in 2007 en 2011 gewen het omdat hy belowe het om ‘n referendum oor onafhanklikheid te hou. Die deurslaggewende motivering vir onafhanklikheid is omdat “‘n beduidende deel van die Skotse bevolking uitgesluit voel deur die huidige stelsel.” Brittanje het “‘n hoogs gesentraliseerde institusionele” stelsel, waarin die Skotte se mening, wat geneig is om polities meer links as dié van die regering in Londen te wees, dikwels nie tot sy reg kom nie. Tradisioneel lewer die Skotte Arbeidersparty-lede aan die Britse parlement; nie Konserwatiewe Party-lede nie.

Die ANC-bewind word sterk deur kommuniste beïnvloed. Die sentralisering van politieke mag is kenmerkend van sodanige regerings. ‘n Ander ooreenkoms met die Skotse situasie is dat etniese groepe, soos die blankes (veral Afrikaners) en Asiate, van die politieke besluitneming uitgesluit voel. “In ‘n land so divers soos Suid-Afrika is dit soms verbasend dat daar nie ‘n groter strewe na selfbeskikking in verskillende groepe in die samelewing bestaan nie.” Namate die FW de Klerk-verraad insink en nie-swartes, veral blankes, deur die rassistiese inslag van swart mag benadeel word, sal daar myns insiens ‘n groeiende selfbeskikkingstrewe na vore tree. Schreiber het egter ‘n ander en daarby ‘n polities korrekte siening: “Die relatief swak politiese posisie van selfbeskikkingsbewegings in Suid-Afrika is egter ‘n weerspieëling van die land se sukses in die skepping van ‘n inklusiewe bedeling waaraan die meeste mense steeds voel dat hulle ‘n aandeel het.” Daardie “meeste mense” verwys uiteraard na die blatant bevoordeelde 80%+ swartes in die bevolking.

Hoe polities korrek Schreiber is (en waaraan hy seker die publikasie van sy artikel in Rapport te danke het), blyk uit die volgende: “In Suid-Afrika flits daar bloedrooi gevaarligte wat dreig om die visie van ‘n inklusiewe toekoms ongedaan te maak. Hierdie gevaartekens sluit in … die groepie Afrikaners wat steeds daarop aandring om inklusiwiteit te verwerp ten gunste van ‘n verdelende verlede.” Vir daardie “groepie” gaan dit myns insiens juis nie om ‘n teruggryp na ‘n “verdelende verlede” nie. Dit gaan om die uitreik na ‘n toekoms waarin diegene wat kultureel by mekaar hoort, verenig word. Dit sluit nie die moontlikheid uit dat Die Stem as volkslied teruggebring word nie, asook die oranje, wit en blou as landsvlag; sonder die kniebuiging na die Britse vlag, die “Butcher’s Apron” (1232), en sekerlik sonder enige erkenning van ons inheemse kopdoek. Net soos daar Skotte is wat in die eerste plek Skotte en tweedens Britte wil wees, is daar Afrikaners wat in die eerste plek Afrikaners en in die tweede plek Suid-Afrikaners, of dalk veel eerder Europeërs, wil wees. Dit gaan, soos Schreiber dit stel, om mense se “primêre politieke [maar myns insiens veral kulturele] identiteit.”

Noodsaaklike geografiese agtergrond is dat Skotland die noordelike derde van die Britse hoofeiland beslaan. Verder sluit die Skotse geografiese gebied die Westelike eilande (bv die binne- en buite-Hebridiese eilande) en talle ander eilande langs sy kus in, asook die Orkney-eilande in die noorde en die Shetland-eilande selfs verder noord. Daar is bykans 800 Skotse eilande altesaam. Die Westelike, Orkney- en Shetland-eilande hou op 25 deser, ‘n week na die Skotse referendum, ‘n referendum waarin die kiesers ‘n drieledige opsie het. Hierdie drie gebiede kan (1) saam ‘n eie, onafhanklike staat vorm, (2) deel van Skotland bly, of (3) deel van die VK bly (as Skotland onafhanklik sou word).

Noodsaaklike historiese inligting is dat uniewording (die samesmelting van die Engelse en Skotse parlemente as die Britse parlement) in 1707 plaasgevind het, maar dat die Engelse en Skotte reeds sedert 1603 dieselfde monarg as staatshoof het. In 1979 het die meerderheid kiesers in ‘n Skotse referendum ten gunste van beperke selfregering met ‘n eie parlement gestem. Die meerderheid ja-stemmers was egter nie die vereiste 40% van die totale getal kiesers nie, gevolglik het daar toe niks hiervan gekom nie. In 1997 is sodanige meerderheid wel behaal. Sedert 1999 het die Skotte ‘n eie parlement in Holyrood, Edinburgh. Hulle behou ook sitting in die Britse parlement.

Die idee is dat Skotland na onafhanklikheid steeds die Britse koning of koningin as staatshoof sal hê, hoewel Cochrane dit as skynheiligheid beskou, want “the majority of SNP members and activists are out-and-out republicans” (1242); ‘n verskynsel wat ook sterk in Australië na vore tree. Cochrane haal die volgende Skotse”folk-song” aan: “Nae Liz the One, nae Lizabeth the Twa, nae Liz will ever dae. We will mak oor land republican in the Scottish breakaway” (1256). Dieselfde sterling-geldstelsel sal behou word, asook vrye handel en lidmaatskap van die Noord-Atlantiese Verdragsorganisasie (NAVO). Die Kanaaleilande aan die Franse kus (bv Jersey en Guernsey) en die Isle of Man in die Ierse See is nie formeel deel van die VK en EU nie maar gebruik die Britse geldstelsel (458), gevolglik word geredeneer dat ‘n onafhanklike Skotland toegelaat sal word om dieselfde te doen. ‘n Nuwe Britse konfederasie sal tot stand kom tussen Skotland en die res van die VK, albei met sy eie parlement en eie belastingstelsel. Politieke mag sal nie meer (oorheersend) in Londen gesetel wees nie. Great Britain sal dus al hoe meer Little Britain word. Ian Smith (1919-2007), die destydse Rhodesiese eerste minister (1964-1979), was sy tyd vooruit. Tydens sy ampstermyn het hy deurgaans na Britain verwys en volstrek geweier om van Great Britain te praat.

“The percentage of people not born in Britain living in Scotland is significantly lower than for the UK as a whole: 6.6 per cent compared to some 12 per cent” (401). Afgesien van beperkte werksgeleenthede kan dit toegeskryf word aan die kouer klimaat in Skotland. Mense wat gewoond is aan die warmer klimaat van Afrika, die Indiese subkontinent en die Wes-Indiese Eilande vestig hulle eerder in bv Londen as Edinburg. Dit beteken nie dat Skotland tot dusver krotbuurte vrygespring het nie. Byvoorbeeld, Richard Holloway beskryf in sy boek, Leaving Alexandria (Edinburg: Canongate, 2012, 369p; Amazon Kindle $8.69), die haglike lewensomstandighede in die suidelike dele van Glasgow, “the slum capital of Europe” (1539), waar veral Pakistani’s hulle gevestig het. Terwyl die Britse regering die afgelope jare probeer het om immigrasie te beperk, is die redenasie van die SNP dat immigrasie aangemoedig moet word om te vergoed vir die bevolkingsverlies omdat baie Skotte emigreer, bv na Engeland, maar veral na die VSA en Kanada.

Dit lyk nie asof die SNP se planne die beste manier is om ‘n nasiestaat te bou nie. Daar word geredeneer: “Twenty-first-century globalisation needs cultural diversity” (916), oftewel kulturele pluralisme. Naas Engelse en Iere is daar bv Italianers, Jode, Pole, Oekraïners, Asiate, Ugandese en Chilene in die Skotse “melting pot” (940). “Scots have already forged a new, non-British sense of identity as a way of integrating these diverse peoples” (945). Dit gaan glo om “a modern, civic identity, not a pseudo-ethnic one” (950); oftewel “an open internationalist outlook – not an introverted, pseudo-ethnic one” (973). ‘n Mens kan maar net hoop dat die Skotse regering gou tot besinning kom. Hou egter in gedagte dat die Skotse bevolking steeds uit 96% blankes bestaan. Daarteenoor is die (res van die) VK “a mongrel nation” (1626). Engeland se bevolking was 85.4% wit in 2011.

Die nasionalistiese Skotte, of “separatists” (1296) soos Cochrane hulle noem, is geneig om die Skotte as ‘n heeltemal ander nasie as die Engelse voor te stel. “I have absolutely no doubt that many people who support breaking up Britain are indeed racist, in that they actively dislike, if not hate, the English”(2316). Hulle beskou Brittanje as ‘n mislukte staat. Daar is by hierdie Skotte kenmerkende maar onregverdigbare (of valse) Presbiteriaanse skuldgevoelens (wat ongelukkig ook plaaslik te oorvloediglik by sommige lede van die drie Afrikaanse, Protestantse “susterkerke” aangetref word). Die SNP beywer hom dus vir ‘n welsynstaat, die gelykmaking van sosiale klasse en die bevordering van die belange van die sogenaamde benadeeldes, om daarmee Margaret Thatcher (1925-2013; Britse premier 1975-1990) se nalatenskap tot niet te maak (1296).

‘n Belangrike praktiese aspek wat deur Cochrane beklemtoon word, is: “With distinct policies on immigration, asylum-seeking, on rates of duty for alcohol and tobacco, and a different approach to Shengen*, there would have [to] be a multiplicity of border checkpoints. In as small an island as this, and a Union as old as this, it would be bonkers” (1360). [*Shengen: “the free travel across Europe agreement – of which the UK currently has an opt out” (1354).]

Opsommend: “The separatists insisting that Scotland would be a hugely successful country, economically, if it was independent, whilst the Unionists say that while of course Scotland could go it alone, the figures simply do not add up to creating success, in the terms suggested by the Nats” (1528). In die referendum weeg die eeue oue tradisie van saamwees met die Engelse swaar. Daarteenoor is daar die aantreklikheid wat in die woorde “onafhanklikheid” en veral “vryheid” opgesluit lê. Groter Skotse selfvertroue en selfrespek kan hieruit volg. Cochrane het geskryf: “I am sure that as many people will be swayed by emotion as by practical considerations” (1616). Wat Leopold Scholtz skryf, kom op dieselfde neer: “Die ja’s het hoofsaaklik op emosie – Skotse nasionalisme – gekonsentreer, terwyl die nee’s op die ekonomiese risiko’s klem gelê het” (Die Burger, 19 deser, p 14).

Die meeste van bostaande teks is geskryf voor die uitslag van die Skotse referendum bekend gemaak is. Wat ook al die uitslag van die twee referendums sou wees, sal dit nie nuttelose oefeninge wees nie. As Skotse onafhanklikheid nie nou verkry word nie, kom dit (soos wat met die instelling van ‘n eie parlement gebeur het) moontlik later. Wat seker is, is dat die Britse regering sy beloftes van groter selfbeskikking vir die Skotte sal moet nakom. Dit is onwaarskynlik dat die kiesers van die Westelike, Orkney- en Shetland-eilande ten gunste van hulle aparte onafhanklikheid sal stem. Heel moontlik sal hulle eerder voortgaan om hulle administratief/polities by die Skotte te skaar,”veral noudat Skotland nie onafhanklik word nie. Maar ook in hulle geval sal ‘n groter mate van selfbeskikking volg, soos deur sowel die Skotse as die Britse regering aan hulle belowe.

Soos aanvanklik algemeen aanvaar is, het Skotse onafhanklikheid nie hierdie rondte gekom nie; selfs al sou ‘n meerderheid van ‘n enkele stem hierdie keer wetlik voldoende gewees het. Die Skotte het eeue oue eie regs-, onderwys- en religieuse instellings en geniet progressief meer selfbestuur. Die Skotte het ook nie ‘n eie taal wat baie van Engels verskil nie, al val die Skotse uitspraak vreemd op Engelse ore. Andersins is daar kultureel, dus in daaglikse handel en wandel, tussen die Skotte en Engelse groter maar nie-fundamentele verskille; dus eerder verskille in graad of klem.

Kultureel is die verhouding tussen die Skotte en Engelse dus baie anders as die kolossale gaping wat daar tussen wittes en swartes in Suid-Afrika bestaan. In sommige opsigte dink en doen swartes heeltemal anders as blankes; ook anders as Oosterlinge. Oosterlinge (bv die Japanese) geniet voorspoed en ‘n geordende, leefbare samelewing omdat hulle hulle kultuur (bv godsdiens) met Westerse (bv ekonomiese) denke kan versoen. Swartes is geneig om dinge impulsief op die tradisionele Afrika-manier te doen pleks van rasioneel en erkentlik by Westerse kultuur aansluiting te soek. Die bevolking van Afrika het in groot mate (nog) nie by die werklikhede van die 21ste eeu aangepas nie. Dit is ‘n geval van laat opgedaag vir vandag en môre is nog so ‘n dag. Wat in Afrika nodig is, is nie ‘n herlewing nie (soos Thabo Mbeki se Afrika-renaissance – waaroor deesdae geswyg word), maar ‘n eerste ontwaking. Dit verduidelik waarom teenspoed en ellende so kenmerkend van swart Afrika is.

Weens Duitse nasionalisme in die vorige eeu en twee wêreldoorloë het nasionalisme daarna veral in Europa in onguns verval. Genoeg tyd het egter intussen verloop om hernude en groeiende entoesiasme vir nasionalisme in talle Europese lande wakker te maak. Ek het aangetoon dat Skotse nasionalisme linksgesind is. In Vlaandere en Beiere neig dit egter regs. Leopold Scholtz (Die Burger, 19 deser, p 14) noem “dat nasionalisme nie verkramp, regs of ekstremisties hóéf te wees nie”. Verder: “In Suid-Afrika word nasionalisme en die beklemtoning van etniese identiteit as regs beskou. Maar in Europa is dit oorwegend (ofskoon nie altyd nie) juis links.” Dus, nasionalisme kan “bloot beteken dat jy ‘n billike kulturele ruimte eis om jouself te wees”.

Jan van Wyk skryf: “Die Skotte se strewe na onafhanklikheid verbaas my nie. Soos Afrikaners in die onafhanklike Boererepublieke was hulle nog nooit lief vir die Engelse nie. Toe sy ou gevegskamerade genls Louis Botha en Jan Smuts ná die Anglo-Boereoorlog in Londen begin kuier, het die patriotiese genl Krisjan de Wet smalend gesê: ‘Ek staan liewer op ‘n mishoop onder my eie mense as in paleise tussen vreemdes'” (Die Burger, 18 deser, p 14).

Julian Müller-boek sit gelowiges aan die dink

Die publikasie Geloof anderkant Sondag is deel van Julian Müller se trilogie. Die ander twee boeke is:  Om te mag twyfel en Opstanding. Dit blyk dat in die trilogie die aspek van “twyfel in geloof” sentraal staan.

Titel: Geloof anderkant Sondag
Skrywer: Julian Müller
Kategorie: Godsdiens
ISBN: 9780624066231
Datum Vrygestel: 21 Julie 2014
Prys (insl. BTW): R 175.00
Formaat: Sagteband, 204pp

‘n Beoordeling van eersgenoemde hang grootliks af van ‘n eie standpunt in sake:

  • Die kerk as godsdiensinstelling en
  • Geloof (beter gestel: oor die inhoud van geloof).

In ‘n Bybelse mensbeskouing is geloof ‘n eienskap of ‘n vermoë van menswees, naas ‘n juridiese besef, ‘n etiese verantwoordelikheid, ‘n sosiale lewe, ‘n ekonomiese aktiwiteit, ‘n taalvermoë, om logiese te kan dink, ens.

Dit is die inhoud wat die mens aan geloof gee wat dikwels omstrede is!

geloofanderkantIn hierdie verband kan (ja, moet!) die kerkbegrip aan ‘n struktuuranalise onderwerp word. Die kerk is ‘n enkele instelling in ‘n meer omvattende koninkryksperspektief. In ‘n koninkryksperspektief moet elke instelling ‘n godgewilde karakter hê en word elke instelling deur interne vryheid geken. So is die kerk ‘n vertikale godsdiensinstelling vir die formele aanbidding van Adonai Jahweh, naas en in onderskeiding van die volgende:

  • Die huwelik ‘n verbinding tussen man en vrou wat op gesinsvorming aangewese is.
  • Die gesin ‘n verbintenis tussen ouers en kinders, wat normaalweg bloedbande kan wees.
  • Die familie ‘n breër verbinding tussen bloedverwante is.
  • Die staat ‘n regsverbintenis vir die ordelike  samesyn van burgers binne ‘n spesifieke geografiese gebied.
  • ‘n Sake-onderneming ‘n dienslewerende instelling is wat ook op wins en groei ingestel is.
  • Ens.

In sodanige koninkryksperspektief is een instelling nie na ‘n ander te herlei nie maar vorm  al die instellinge ‘n kulturele inslag en volgens ‘n religieuse rigting ‘n eenheidskarakter.

In hierdie verband is die kerk ‘n godsdiensinstelling vir die formele aanbidding van GOD  en van ‘n gemeenskap van mense met dieselfde religieuse ingesteldheid. Die liturg tree namens die gemeenskap/gemeente op en dien terselfdertyd as verteenwoordiger van GOD, gegrond op Bybelse analise en eksegese. So gesien, is dit uiters riskant vir die liturg om:

  • Die kansel vir “social gospel”-stories te misbruik.
  • Twyfel te saai of selfs ruimte vir twyfel te maak, want twyfel binne hierdie konteks is ongeloof.
  • Riskante, verdelende dogma te verkondig.
  • Die formele karakter van die kerk in/tot ‘n vermaaklikheidsinstelling te misvorm.

In die bestuur van die kerk is dit uiters noodsaaklik dat lidmate sal weet:

  • dat die erediens ‘n formele aanbiddingskarakter het,
  • dat die Tien Gebooie en gebed en toewyding noodsaaklike liturgiese aktes en dade is, en
  • dat ‘n gemeente substrukture kan/moet daarstel om aan ander godsdiensbehoeftes  uitdrukking/vervulling te gee.

Daar is egter substrukture van ‘n kerk waar gemeentelike behoefte en teologie in mindere of meerdere mate bedryf kan word. Omdat die godsdiens noodwendig op dogmavorming aangewese is, is die wisselwerking tussen teologie as godsdienswetenskap en kerklike liturgie van die allergrootste belang. Die kloof tussen teoloog en dominee moet uitgewis word. Die verskil tussen die historiese Jesus van die teoloog en die mitiese Jesus van die kerk moet in ewewig gebring word. Die geskiedenis van die kerk begin nie, soos Markus Borg suggereer, vier jaar na die aanvang van die Christelike jaartelling nie, maar by Abraham 1800 jaar voor die christelike kalender.

Dit is teen bg. agtergrond dat Julian Müller aan die orde tree.

In die godsbeskouing van Müller is:

  • GOD duskant die Sondag transendent … teïsties (daar vêr) … gebaseer op ‘n drie-vlak-wêreldbeeld (hemel, aarde, onder die aarde).
  • GOD anderkant die Sondag post-teïsties … selfs pan-teïsties (in alles en ook buite alles). In so ‘n benadering speel die bloedteologie (die kruis … die nagmaal) van die Sondagkerk geen rol nie. Bloedteologie skep ‘n karikatuurbeeld van GOD!

In die Jesus van die geloof anderkant die Sondag is Jesus nie die geslagte lam in ‘n verlossingsleer nie, maar GOD se gesig na die wêreld. Na die voorbeeld van Jesus leer die mens GOD beter ken.

Die Sondagkerk soek mag … word twyfel uitgesluit … ly die kerk aan sekularisasie (ontkerkliking) van sy lidmate … ens.  Anderkant die Sondag is daar ruimte vir kritiese denke … is die kerk buigbaar en oop … gaan dit oor bediening … bestaan geloof en twyfel in harmonie … is daar oop gesprek.

Die vraag is nou welke kritiek/kommentaar ek op Müller se dokument, in die lig van my kerkbeskouing, nahou?

Toegepas op die NGK is daar ‘n historiese verbondenheid tussen NGK en politiek … eers onder NP-bewind en nou onder ANC-regering. Onder NP-bewind het die NG Kerk rasse-differensiasie aan die hand van die dokument “Ras, volk en nasie” vergoeilik … en toe die NP-politiek verander, dogmatiese klemverskuiwings in die dokument “Kerk en Samelewing” aangebring. Nou weer word “Belhar” omhels.  Is dit om die ANC ter wille te wees? Mag is dus, soos Julian Müller dit stel, belangrik vir die NGK.

Dogmaties gesproke hou die NGK vas aan die belydenis van Nicea waarop 325 jaar na Christus besluit is, onder voorsitterskap van die heidense keiser Konstantyn. Dit geld ook vir die sg. drie-eenheid maar wat in feite ‘n twee-eenheid word, wanneer die onderskeid tussen GOD en Jesus uitgewis word. Wat dít betref, is Müller weer reg, wanneer hy die godwording van Jesus bevraagteken. Dogmatiese vernuwing is eenvoudig nie deel van die NGK se opset en ingesteldheid nie.  Dit is wel part en deel van teoloë van die NGK.

Tewens, as die kerk staande wil bly, ten aansien van ‘n immer-veranderende mens, sal die kerk hom los moet maak van die pre-moderne/mitiese inhoude wat nog steeds sy belydenisskrifte kenmerk.

Uit bogenoemde is dit duidelik dat Müller sy lesers wil laat dink. Hy sien sy lesers as sy post-universitêre studente. Hy neem die leerstoel na die gemeenskap.  Dit maak sy boeke boeiend en aktueel.

Müller is ‘n plaasseun van Nigel. Kerkgaan was vir hom as kind ‘n straf. Tog studeer hy teologie. Sy eerste gemeente is in Johannesburg-Oos. Hier vind hy die Sondagkerk. By die studentegemeente is die kerk ‘n instelling anderkant die Sondag. As professor maak hy van die narratiewe leermetode gebruik.

Die lees van Julian Müller se Geloof anderkant Sondag word aanbeveel!

Pallo Jordan, ere- en akademiese doktorsgrade

In die nuwe Suid-Afrika is waardes omgekeer. Karel Schoeman het verwys na die “omgedopte” land (Die laaste Afrikaanse boek, 2002, p 423, 431). Kwaaddoeners (bv terroriste) beklee van die hoogste poste. Geweldenaars word as voorbeeldige vredemakers en versoeners vereer. Tog word gemaak asof die misdaadgolf in die land nie verklaar kan word nie. Dít terwyl dit duidelik is dat misdaad seker die lonendste, suksesvolste en omvattendste plaaslike bedryf is. Daarenteen word mense met gesonde waardes, wat die land ontwikkel en opgebou het, vertel dat hulle vir hulle gedrag verskoning moet vra en genees moet word.

Die Universiteit van Wes-Kaapland (UWK) was tydens die “bevrydingstryd” ‘n nes van doodgewone misdadigheid, soos oproer, vandalisme en brandstigting. Sulke dade is gepleeg en blatante anti-blanke gesindheid is geopenbaar onder die dekmantel van die stryd teen apartheid. Pas het die UWK dit nodig gevind om van hierdie voorbokke elk met ‘n kanselierstoekenning te vereer, onder die voorwendsel dat hulle ook tot transformasie in tersiêre onderwys (dus die uitvoering van ANC-beleid) bygedra het. Die volgende bruines is vereer: Russel Botman (postuum), Brian Figaji, Jakes Gerwel (postuum), Jonathan Jansen, Nicholas Morgan, Brian O’Connell, Franklin Sonn en Derrick Swartz (Die Burger, 29.08, p 6; 30.08, p 5). Ek moet byvoeg dat nie almal van hulle hulle (noodwendig) aan misdade skuldig gemaak het nie. Die punt is dat die UWK nie ongekwalifiseerd trots op al hierdie alumni behoort te wees nie. Die motivering vir hierdie toekennings is eerder gedienstigheid aan ANC-politiek as gesonde akademie.

Minstens twee van die genoemde agt (O’Connell en Sonn) het al ‘n eredoktorsgraad ontvang, wat hulle skynbare onvermoë kamoefleer om op grond van navorsing ‘n akademiese doktorsgraad te verwerf. Daar moet duidelik tussen ‘n ere- en ‘n akademiese doktorsgraad onderskei word. Hierdie onderskeid is soortgelyk aan die verskil tussen die Nobel-vredesprys, wat in Noorweë ontvang word, en die ander Nobel-pryse, wat in Swede toegeken word. Die Nobel-vredesprys gaan dikwels aan wanpresteerders, bv moeilikheidmakers, wat eerder onrus stook as vrede bewerkstellig. Die ander soort Nobelpryse is veronderstel om te gaan aan mense wat werklik gepresteer het. Insgelyks word eredoktorsgrade dikwels toegeken vir nie- of wanprestasie, terwyl akademiese doktorsgrade veronderstel is om toegeken te word aan diegene wat ‘n rits grade verwerf het, daarna oorspronklike navorsing gedoen en die resultate bevredigend gedokumenteer het.

Ek moet byvoeg dat Richard van der Ross by dieselfde geleentheid ‘n toekenning ontvang het. ‘n Mens kan hom egter nie oor dieselfde kam as die ander agt skeer nie. Hy is bv heeltemal geneë om sy bruin etnisiteit te erken, terwyl (van) die ander geneig is om opportunisties swart te wil wees. Toe Van der Ross die UWK-rektor was, was die beswaar teen hom, afkomstig van bruines soos die genoemde agt, dat hy polities te gematig en te beskaaf was om geweld te bevorder. Dit is selfs teen hom gehou dat hy in ‘n blanke woonbuurt grootgeword en gewoon het en daar geleer het om ordentlike Afrikaans en Engels te praat.

Die aanleiding vir my skrywe is eintlik Pallo Jordan, daardie ANC-bevrydingstrydros wat jare lank in ANC-geledere as ‘n intellektueel beskou is, onder meer omdat hy beweer het (of daar sonder meer aanvaar is) dat hy na suksesvolle navorsing ‘n doktorsgraad verwerf het. Dit het onlangs geblyk dat hy een van baie in die nuwe Suid-Afrika is wat sy CV onregmatig aangedik het. Jordan het sy siel verkoop deur hom valslik as ‘n intellektueel voor te doen. Hy praat tereg van sy “Faustiaanse pakt” (Rapport Weekliks, 24.08, p 2). Dit plaas linksgesindes, soos Amanda Gouws, in ‘n dilemma. Ons het hier, soos haar kollega aan die Universiteit Stellenbosch (US) en die kampusgewete Anton van Niekerk dit sou stel, met ‘n paradoks te make (Die Burger, 26 Augustus, p 13). ANC-sikofante, dus kruiperige vleiers, praat prominente ANC-lede graag goed, maar hier word hulle met Jordan se onvoorbeeldige gedrag gekonfronteer. Hoe nou gemaak, as jy die ANC nie skade wil berokken nie?

Gouws het in haar rubriek (Die Burger, 25.08, p 8) ‘n interessante eierdans uitgevoer. Dit is sy wat in rubriek na rubriek vroue ophemel en mans afkraak; veral mans wat wit en polities konserwatief is. In sy boek, Maties en Afrikaans (2013), toon Pieter Kapp aan dat Gouws deurgaans teen ‘n Afrikaner- en Afrikaanse US gekant was. Soos Russel Botman gee sy voorkeur aan klasse waar sowel Afrikaans as Engels die voertaal en gedwonge rasse-integrasie die noodwendige gevolg is; ‘n opset wat teenproduktief vir optimale leer en destruktief vir Afrikaans is. Maar daar is nog ‘n tipiese Gouws-rede vir haar standpunt: “Vir Amanda Gouws het transformasie die skep van ‘n kultuur behels waar swartes en vroue tuis sal voel” (p 105-106).

Maar kom ons kyk wat hierdie dame (as dit die regte woord is) in haar rubriek skryf.

“Laat my begin deur te sê dat Pallo Jordan ‘n groot intellektueel is … Daar is geen twyfel dat hy ‘n doktorale proefskrif sou kon skryf en die titel sou kon kry nie. Maar dit gaan hier oor die feit dat hy homself hierdie titel toegeëien het sonder om die werk te doen om dit te verdien. ‘n Mens moet hom bewonder dat hy die eerbare ding gedoen het om as ‘n lid van die parlement en die ANC te bedank. Dit sê iets van sy integriteit in ‘n tyd van omtrent daaglikse onthullings oor mense wat oor hulle kwalifikasies lieg.”

Gouws, wat so graag enige konserwatiewe of behoudende politieke neiging by blankes verdoem, spreek geen werklike of duidelike veroordeling van Jordan se gedrag uit nie. Sy bewonder hom omdat hy beter as ander is deur te bedank. Dit dui glo op sy integriteit, oftewel eerlikheid, terwyl die kern van sy verknorsing juis sy jare lange self-uitgedinkte oneerlikheid is. Gouws bring ook die polities korrekte geheul met potensiaal in die prentjie, terwyl daar geen sprake van werklike akademiese prestasie by Jordan is nie. Maar dan kom sy met hierdie skokkende voorstel: “dat ‘n universiteit vir Jordan ‘n eredoktorsgraad behoort te gee.” Dus, aangesien Jordan nie deur navorsing ‘n akademiese doktorsgraad verwerf het nie, waarom nie ‘n moeitelose eredoktorsgraad aan hom toeken nie? Dus, gee aan hierdie swarte wat hy begeer, al is daar geen noodsaak daarvoor nie. Polities korrek is dit die regte ding om te doen. Blou Willem verwys in sy rubriek na Gouws se oorverligte voorstel en skryf dat aan Jordan seker die graad “doctor honoris kroeksius” toegeken gaan word (Die Burger, 9 deser, p 13).

Gouws toon aan hoe daar met die induktiewe wetenskaplike metode op grond van sommige gevalle tot veralgemenende gevolgtrekkings gekom word. Daar is talle mense, veral swartes, wat in die nuwe Suid-Afrika in hulle CV’s oor hulle formele kwalifikasies lieg en in baie gevalle daarmee wegkom. Maar Gouws besef blykbaar nie die gevaar wat daar in haar voorstel skuil nie. Moet almal wat soos Jordan ‘n doktorsgraad begeer en soos Jordan daaroor gelieg het nou ‘n akademies waardelose eredoktorsgraad kry, of wil Gouws uitsluitlik ten gunste van Jordan diskrimineer? Haar redenasie toon myns insiens baie duidelik dat eredoktorsgrade ‘n anti-akademiese onding en ‘n absurde/paradoksale universitêre skepping is.

Nie al die koerantlesers het Gouws se teks instemmend gelees nie. Die eerste een wat gereageer het, René H Truter, Bellville, gaan egter grootliks akkoord met Gouws se uitlatings. Truter loof die eerbare weg wat Jordan gevolg het en hoop “dat die Pallo-faktor ‘n rimpeleffek sal hê op die vele ander politici wat onder verdenking staan” (Die Burger, 26.08, p 12).

Oud-akademikus, Kaapland, is meer krities. Hy wys tereg daarop dat rubriekskrywers soms sukkel om ‘n onderwerp te vind wat die moeite werd is. Gouws se rubriek belig hierdie probleem. Hy bevraagteken Gouws se aanname dat Jordan oor die potensiaal beskik om ‘n proefskrif suksesvol te voltooi. Hy dink klaarblyklik aan ‘n vorige era toe akademiese standaarde gerespekteer is, want hy vertel van die volgende insident:

“Toe ek ‘n ruk gelede gevra is om as mede-eksaminator ‘n proefskrif te beoordeel wat ingegee is by ‘n Suid-Afrikaanse universiteit wat laag staan op die merietelys van navorsingsuitsette, kon ek gou vasstel (danksy ‘doktor’ Google) dat dit saamgestel is uit ‘n sewetal hoofstukke wat bloot van die internet gestroop en met weinig wysigings saamgevoeg is as ‘proefskrif’. Toe ek dit uitlig, is ek hoflik onthef van my plig as mede-eksaminator. Die ‘doktorsgraad’ is later toegeken” (Die Burger, 28.08, p 20).

Dit is onwaarskynlik dat dit ‘n fiktiewe of unieke geval is. ‘n Oud-kollega het my onlangs meegedeel dat sy ‘n aanstelling as eksaminator van ‘n magisterverhandeling aangebied is op voorwaarde dat sy ‘n slaagpunt toeken, want die kandidaat is swart en mag glo nie druip nie. Sy het die akademiese integriteit gehad om die aanstelling te weier. Die geval waarna Oud-akademikus hierbo verwys, is waarskynlik ‘n tradisioneel nie-wit (veral swart) universiteit. Die geval waarna my oud-kollega verwys, is egter ‘n tradisioneel wit en daarby ‘n eens gerekende Afrikaanse universiteit. ‘n Verdere en sekerlik ernstiger probleem is dat diegene wat op hierdie manier ‘n sogenaamde akademiese magister- of doktorsgraad verwerf het om etniese of seksistiese redes voorkeur geniet wanneer bv dosente en navorsers aangestel en later bevorder word.

Die bekende akademikus en literator, Joan Hambidge, het ook tot die debat toegetree. Sy verwys na Jordan se “fantoom-PhD” (Die Burger, 29.08, p 18). Tereg vestig sy die aandag op die rol wat emosie/sentiment, dus die sug na politieke korrektheid, in die geval Jordan speel.

“Die eis in sekere kringe dat Jordan nou ‘n eredoktorsgraad moet kry vir sy intellektuele werk, is eweneens omstrede. ‘n Eredoktorsgraad is ‘n toekenning vir lewenswerk binne ‘n gemeenskap … Hoe sou ‘n mens ‘n eregraad toeken aan iemand (en nou kyk ons net na die CV) wat jakkalsdraaie gooi? … Die emosionele verduidelikings van Jordan se optrede van akademici (soos oor sy vader se lot in die ou bestel) kan niks regmaak nie. Daar is geen leedvermaak in my skrywe nie, net die versoek dat ons akademiese standaarde in besonder troebel tye moet eer.”

Daar is dosyne universiteite in die land. Aan baie van hulle word daar meer as een gradeplegtigheid per jaar gehou. By iedere sodanige geleentheid is daar die skynbaar onweerstaanbare begeerte om meerdere eredoktorsgrade uit te deel. Die gevolg is dat feitlik enige bekende in die openbare lewe (bv politici, vermaaklikheidsterre) deesdae so ‘n akademies waardelose sertifikaat (dikwels selfs meer as een) het. Omdat die meeste van hierdie ontvangers gewoon nie die vermoë het om navorsing te doen en ‘n proefskrif suksesvol te voltooi nie, is hulle maar te gewillig om hulleself op hierdie manier in die openbaar te laat “vereer”.

Eredoktorsgrade het skynbaar die vermoë behou om ego’s te streel, maar hulle ondergrawe die akademiese aansien van sowel akademiese doktorsgrade as diegene wat hierdie eens gesogte kwalifikasie na baie jare van studie verwerf het. Eredoktorsgrade help ook om die akademiese naam van universiteite in te plof. Dit is eintlik onbegryplik waarom universiteite op hierdie manier en veral op so ‘n groot skaal en met soveel oorgawe hulle eie aansien ondermyn. Dit moedig ongetwyfeld die verlaging van akademiese standaarde aan.

Waarom moet party mense swoeg voor hulle as doktor aangespreek kan word, terwyl ander dieselfde titel op ‘n skinkbord ontvang? Waarom besluit die komitee van universiteitshoofde nie dat hierdie sotterny dadelik moet end kry nie? Die afskaffing van hierdie wanpraktyk is sekerlik wenslik. Andersins moet dit ‘n hoogs uitsonderlike geleentheid wees wanneer ‘n universiteit tot so ‘n toekenning oorgaan; dus net na buitengewone en akademies-tersaaklike prestasie deur iemand. Die ideaal is dat as iemand ‘n doktor wil wees, hy so ‘n graad op ‘n suiwer akademiese manier moet verwerf.

Wat ook uitgewys moet word, is dat daar in die nuwe Suid-Afrika die slegte gewoonte posgevat het om veral “struggle-helde”, dus onrusstokers, moeilikheidmakers, selfs terroriste, vir hulle wan- of misdadige gedrag met eredoktorsgrade te beloon. Sulke mense word dus vereer vir oneervolle gedrag; ‘n uiterste Anton van Niekerk-paradoks. Histories is die universiteit en wat daarmee saamhang, bv grade, ‘n produk van Europese beskawing. Op die kontinuum van beskaaf/onbeskaaf is universiteite, oftewel die akademie, by die beskaafde en misdaad, bv terrorisme, by die onbeskaafde pool. Dit is dus uiters onverantwoordelik van universiteite as hulle hulle moontlik tradisioneel goeie naam weggooi deur toonbeelde van onbeskaafdheid, soos terroriste, te vereer met die toekenning van ‘n sertifikaat wat deur leke met die hoogste akademiese kwalifikasie verwar kan word.

Wat van ‘n volkstaat in Noordoos-Duitsland?

In 2009 het ek die onderstaande stuk op LitNet geskryf om, soos ek dit gestel het, “mense aan die dink te sit”. Toevallig doen ek tans weer navorsing oor die herkoms van Afrikaans en dit blyk al hoe meer dat ons taal nie net uit Nederlandse en Vlaamse dialekte ontwikkel het nie, maar ook uit Platduits, ‘n taal wat tussen 1300 en 1600 die grootste taal en lingua franca van die hele Noord-Europa was. Trouens, in  die 1300s is Platduits of oud-Afrikaans, om dit so te noem, deur die Deense konings as regstaal gebruik. Dis vir my toenemend duidelik dat Afrikaans nooit ‘n sogenaamde “kombuistaal” was nie; dit was nog altyd ‘n alternatief vir Nederlands en Hoogduits of Standaardduits, maar wat eers in Suid-Afrika deur ons Afrikaners gestandaardiseer is!

roodt_fbfotoEk luister tans radioprogramme in Platduits (waarbinne daar ook verskeie variante bestaan), maar hoe verder oos ‘n mens beweeg, hoe beter kan mens dit verstaan en hoe meer klink dit soos Afrikaans, met dié verskil dat hulle woordeskat en ons s’n taamlik verskil omdat hulle soveel woorde uit Standaard- of Hoogduits gebruik terwyl Afrikaans weer nader aan Nederlands gebly het. Maar die klanke van Platduits en Afrikaans is baie nader aan mekaar as aan Nederlands of Hoogduits. In vorige eeue het ons dus almal dieselfde taal gepraat!

Hier volg nou die stuk wat ek in 2009 geskryf het:

Ek wil nog vir Dirk D en ander antwoord op hul punte van kritiek teen ‘n volkstaat. Maar noudat ek mense aan die dink gesit het, hier is nog ‘n idee: Wat van ‘n volkstaat in Oos-Duitsland, meer presies die deelstaat van Mecklenburg-Voorpommere?

Toevallig het ek vandag besoek gehad van ‘n Duitse skrywer wat ‘n boek wil skryf oor diskriminasie teen blankes in Suid-Afrika, betyds vir die sokker-wêreldbeker in 2010. Hy het reeds verlede jaar ‘n boek oor Zimbabwe gepubliseer.

Volgens hom is die voormalige Oos-Duitsland besig om te ontvolk en sou ons geredelik ‘n volkstaat daar kon vestig. In die deelstaat Mecklenburg-Voorpommere waarvan die skilderagtige hoofstad Schwerin slegs 95 855 inwoners het, is daar allerlei finansiële aansporings van sowel Duitsland as die Europese Unie om nuwe ondernemings te begin.

Die ligging van Mecklenburg-Voorpommere in Duitsland
Die ligging van Mecklenburg-Voorpommere in Duitsland

Nie net is daar geen diskriminasie teen witmense nie, hulle gaan ons honderde duisende euro’s betaal om werk vir voormalige Oos-Duitsers te skep wat deur veertig jaar van kommunisme tot psigiese en ekonomiese invalides gereduseer is. Iets soos dít waarmee die ANC hier besig is.

Afrikanerverteenwoordigers kan ‘n spesiale pakket van immigrasiemaatreëls met Duitsland beding en ons kan ‘n soort vlugtelingstatus daar bekom, gegewe die feit dat ons die slagoffers van etniese suiwering in ons geboorteland is. Terselfdertyd sal ons onderneem om geen las op die Duitse welvaartstaat te wees nie.

Binne ‘n baie kort tyd kan twee tot drie miljoen Afrikaners in ‘n eksodus vanuit Mzansi in Mecklenburg-Voorpommere aankom. Elke persoon kan ‘n houervrag of twee van persoonlike besittings op ‘n skip laat laai. Om ‘n houer Europa toe te stuur, kos seker so R10-15 000, baie minder as wat die gemiddelde persoon jaarliks aan veiligheidsdienste, hospitaalkostes en begrafnisdienste bestee, gegewe die lae-intensiteit-oorlog wat ons sogenaamde medeburgers teen ons voer en wat ten doel het om ons uit die land te verdryf, net soos wat hul broers in Zimbabwe met daardie land se Westerse bevolking gedoen het.

Ons sal al ons boeke, klere en persoonlike items saamneem, eiendomme en motors verkoop teen die prys wat ons kan kry en die res agterlaat. Immers het ons ‘n oorlog verloor soos wat die ANC-leierskap ons al oor en oor verseker het (selfs Sam Nujoma het gesê: “We conquered the Boers.”) en sal die oorwinnaars die buit tussen hulle verdeel. Natuurlik is die oorwinnaars reeds besig om die buit te verdeel, maar sodoende kan die proses verhaas word.

Die oustad van Rostock, die grootste stad in Mecklenburg-Voorpommere. Let op die ooreenkoms tussen die argitektuur en Nederland s'n of selfs ons Kaaps-Hollandse gewelstyl...
Die oustad van Rostock, die grootste stad in Mecklenburg-Voorpommere. Let op die ooreenkoms tussen die argitektuur en Nederland s’n of selfs ons Kaaps-Hollandse gewelstyl…

Die gevolge vir Mzansi sal onmiddellik voelbaar wees: landbou wat in duie stort soos wat ons boere hul plase oplaas sonder om te kibbel aan die GEKKE (Grondeisekommissarisse) verkoop, die eiendoms- en motormark wat oorlaai word, die rand wat onder die uitvloei van buitelandse valuta tot R20 per dollar en swakker verhandel, universiteite wat nie meer dosente het nie en ‘n groot deel van die land se rekenmeesters, dokters, tandartse en aptekers wat nie meer daar gaan wees nie. Gelukkig staan minister Barbara Hogan reg om gesondheidspersoneel vanuit Indië, Kuba en elders in te voer en sal ons nie gemis word nie.

Die Schwerin-kasteel, waarin die Landtag (provinsiale parlement) van Mecklenburg-Voorpommere geleë is
Die Schwerin-kasteel, waarin die Landtag (deelstaatparlement) van Mecklenburg-Voorpommere geleë is

Ons sal en masse in Mecklenburg-Voorpommere aankom en binnekort die meerderheid van die deelstaat se bevolking wees. Mettertyd kan ons met Duitsland oor selfbeskikking onderhandel en binne die land se federale stelsel dieselfde soort status as Vlaandere in België bekom. Afrikaans kan dalk as amptelike taal van die Europese Unie erken word. Schwerin, pleks van Pretoria, sal voortaan ons hoofstad wees. Ons kinders sal Hoog-Duits aanleer, maar terselfdertyd sal daar steeds Afrikaanse skole en universiteite wees. Die misdaad in Duitsland is van die laagste ter wêreld en ons sal feitlik nooit weer ons deure hoef te sluit nie.

Ons sal boer, hospitale en klinieke bedryf, vir ons kinders skoolhou, hotelle en gastehuise bedryf en hoëtegnologiebedrywe vestig. Vanweë ons kennis van Engels en die nabyheid van Pole en Rusland, sal ons ‘n belangrike skakel tussen die VSA, Groot-Brittanje en Oos-Europa word. Ons kan allerlei invoer-uitvoerbedrywe ook oprig. Die boubedryf sal ‘n geweldige opbloei beleef soos wat ons tydens die aanvanklike fase vir ons huise, kantore, skole, klinieke, ens bou. Die 1,7 miljoen Duitsers in die deelstaat sal vir ons Duits leer en ons kan aan hulle ons Nederfrankiese dialek, wat ná 350 jaar in Afrika bietjie anders klink, oordra.

Trouens, die dialek in Mecklenburg-Voorpommere is Nederduits, wat taamlik naby aan Afrikaans is. Bismarck en Paul Kruger kon mekaar destyds verstaan as Kruger sy Afrikaanse Hollands en Bismarck Nederduits gepraat het.

Ons sal gelukkig en vry wees en die enigste ding waaroor ons sal kla, sal die Duitse burokrasie wees.

Náskrif 2014: Hoewel ek glo dat ons met die regte leierskap weer grondgebied en ‘n byna oorheersende posisie in Suider-Afrika soos onder Verwoerd in die sestigjare kan bekom, is Afrika steeds besig om ‘n bevolkingsontploffing te beleef, met die vasteland se bevolking wat oor dertig jaar op 2 500 000 000 mense te staan gaan kom. Suid-Afrika se bevolking gaan beslis tot 100 miljoen styg en kan met immigrasie selfs 200 miljoen haal. Die bevolkingsdruk, ellende, misdaad en geweld wat met so ‘n groot bevolking gepaard sal gaan, sal die huidige toestand seker na ‘n piekniek laat lyk. Mettertyd sal ons óf vermoor óf uit die land verdryf word. Dus moet ons nie die strategiese opsie van ‘n ordelike massa-emigrasie buite rekening laat nie.

 

Quo vadis Afrikaner?

…die modieuse skrywers van sestig, André Brink aan die spits, met hulle patologiese brousel van Afrikanerhaat en seks.

‘n Opmerking wat ons dikwels hoor, is dat Afrikaners onmobiliseerbaar is. Ons is natuurlik almal bitterlik gefrustreerd met die oënskynlike belangeloosheid en traagheid van Afrikaners, maar is die Afrikaner nou eenmaal onmobiliseerbaar en indien so, van wanneer af en waarom ? Dit kan tog nie wees dat dit vir die Afrikaner net gaan om rugby en geldmaak nie (vir diegene wat wel geldmaak). En as hy in die verlede wel mobiliseerbaar was, waarom toe en nou nie meer nie? Is dit nie sake waaroor ons duidelikheid moet kry nie as ons die probleem enigsins wil aanspreek?

Oor Afrikanermobilisering haal ek aan uit Wikipedia en wel rakende die skepping van die Reddingsdaadbond :

« Die Reddingsdaadbond met die leuse : « ‘n Volk red homself ! » was ‘n beweging wat ds J.D. Kestell op 8 Desember 1939 begin het vir die ekonomiese rehabilitasie van verarmde Afrikaners. Die bond het in 1957 ontbind.

Die stigting het sowat ‘n jaar na die reuse-saamtrek van Afrikaners tydens die hoeksteenlegging van die Voortrekkermonument in Pretoria op 16 Desember 1938 gevolg, op ‘n tydstip toe daar besondere samehorigheid onder Afrikaners geheers het. Leiers van die volk het hulle destyds daaroor bekommer dat sowat 300 000 Afrikaners (byna ‘n derde ) verarm was.

Baie Afrikaners wat weer hulle voete begin vind het na die verwoesting wat die Anglo-Boereoorlog gesaai het, het tydens die Groot Depressie van die vroeë jare dertig weer alles verloor.

Terselfdertyd is Afrikaners se volksbesef aangewakker deur die simboliese Ossewatrek na Pretoria in 1938. Daarom belê die FAK, onder aansporing van ds. Kestell, ‘n volkskongres in Bloemfontiein vir Oktober 1939. Op die kongres besluit afgevaardigdes om ‘n volksorganisasie op te rig met ‘n Christelik-Nasionale grondslag om die spaarkrag, koopkrag en mensevermoëns van Afrikaners te mobiliseer tot voordeel van die volk en so ontstaan die Reddingsdaadbond.

Die Bond het binne vyf jaar 400 takke en 70 000 lede gehad wat elkeen maandeliks ‘n lidmaatskapsfooi van ses pennies bygedra het. ‘n Derde van die fondse is vir administrasie gebruik, ‘n derde vir die afbetaling van ‘n lewenspolis of spaarplan vir elke lid en die orige derde as kommissie vir die persoon wat die fondse ingesamel het.

Die Bond het gehelp om honderde Afrikaanse ondernemings op die been te bring, wat werksgeleenthede vir Afrikaners in veral die stede geskep het, ondermeer Federale Volksbeleggings en die Afrikaanse Handelsinstituut. » (Einde van aanhaling)

Hierdie aanhaling moet gelees en weer gelees word, want elke woord tel.

Uit die inisiatiewe van die Reddingsdaadbond het ook gegroei maatskappye soos SANLAM en Volkskas, voordat lg., ironie van ironieë, verkoop is aan Barclays Bank, Dominion, Colonial and Overseas !

In die laat sestigerjare, ná die groot waterskeiding, nl. die dood van dr Verwoerd, is die Afrikaner weer gemobiliseer, maar hierdie keer om anti-Afrikaans te wees. Dít, te danke aan doelgerigte breinspoeling en kondisionering deur veral die «Nasionale» pers, die Burger en sy susterpublikasies, sowel as die modieuse skrywers van sestig, André Brink aan die spits, met hulle patologiese brousel van Afrikanerhaat en seks.

Ook nie so lank terug nie het die «Nasionale» Party busvragte Stellenboschse studente gemobiliseer om mnr Jaap Marais se vergaderings in die omgewing te gaan ontwrig. En waar wil ‘n mens ‘n meer massale mobilisasie kry as die een wat gevorm is agter die verwronge beginsels van De Klerk en sy lakeie. M.a.w. die Afrikaner was tot onlangs nog heel mobiliseerbaar, maar op ‘n manier wat ongelukkig tot sy eie ondergang gestrek het.

Waarom kon die Afrikaner dan in 1938/39 opstaan en die regte dinge doen en nou nie meer nie ?

Verskeie redes doen hulle voor:

In die eerste plek is daar nie leiers van die kaliber van ds Kestell nie. Of miskien wil die volk hulle nie hê nie. Want leiers word deur n volk voortgebring en nie andersom nie. Miskien het die volk genoeg gehad van leiers wat eintlik verleiers is en is hulle bang om weer verkeerd te kies. Dit bring ons by die volgende rede.

Daar is net nie die samehorigheidsgevoel onder Afrikaners wat daar in 1939 was nie. Trouens, enige verwysing na samehorigheid word, danksy die linkse propaganda van die «Nasionale» Party met argwaan en hoon as verkramp of outyds afgemaak. As ‘n mens jou met hierdie proganda wil vereenselwig, gaan jy vroeër of later die prys daarvoor betaal. En die afrekening het reeds begin.

‘n Verdere rede is dat die Afrikaner, ná sy skaamtelose verraad teenoor mense soos mnr Jaap Marais en ter ondersteuning van De Klerk en gespuis, besef dat hy geen ander keuse oor het nie as om maar met die vrug van sy skande saam te leef en sy kop in die sand te druk. As dit so is, dan is daar minstens nog iets positiefs oor die Afrikaner te sê: Hy kan darem nog skaam wees. Of miskien is dit al wat hy kan wees: Skaam. As hy maar skaam was oor die regte dinge. In stede daarvan dat hy sy lafhartige oorgawe in die gesig staar en skaamkry daaroor, gee hy voor dat hy dit vir die «regte redes» gedoen het: «Demokrasie», «regverdigheid», besorgdheid oor die «agtergeblewenes» en «verontregdes» en ten slotte, o ten slotte, vir redes van «Christelike» moraliteit. Alles in aanhalingstekens want nie een van hierdie dinge bestaan werklik nie.

Voorts: Die Afrikaner is deur voormelde breinspoeling en kondisionering omvorm tot die deursnee moderne Westerling. Die deursnee moderne Westerling, is materialisties, kortsigtig, dink net aan sy eie voordeel en genoegdoening, vermy konflik, soek die maklikste uitweg, is gemaksugtig, volg die neigings van die massas, strewe na wat modieus is, volg die rigting wat aangewys word deur die media, wil ten alle koste in pas wees.

Nog ‘n rede is dat die Afrikaner tot magteloosheid en sinisme gestem is juis weens die feit dat hy al hierdie dinge wat in die Wikipedia-artikel hier bo genoem word, reeds gedoen het. Wat is die sin daarvan om dit alles weer te doen, net sodat dit weer afgevat kan word. Dus, op ‘n manier tog realisties.

Kan dit wees dat dit met die Afrikaner nog nie sleg genoeg gaan nie. Kyk maar weer na die Wikipedia artikel: ‘n Derde van die Afrikanervolk in armoede. Dit kan wees dat ons nie in dieselfde mate in materiële armoede verkeer as toe nie, maar kyk maar na die situasie met ons taal, ons universiteite, ons skole, die veiligheid van ons mense, die hopelose posisie waarin ons verkeer ten opsigte van die regspleging. Enige regskape mens sou kon sien dit kan nie juis veel erger met ons gaan nie.

Ook is dit so dat waar die Afrikaner hom in die verlede aan sy eie skoenrieme kon optrek, kan hy dit nou nie meer doen nie. Alles wat hy vandag tot stand bring, is hy verplig om te oorhandig aan ‘n parasitiese bestel wat maar steeds soos aasvoëls sit en wag om hom te versluk aan enigiets onverdiends. Enige saak of opvoedingsinstansie of wat ook al hy op die been bring, word die volgende oomblik net weer ingepalm en afgeneem. Hierdie is ‘n probleem waaroor daar duskant ‘n volslae onafhanklike tuiste vir Afrikaners net geen oplossing bestaan nie.

Die laaste en miskien grootste probleem is dat die Afrikaner in 1939 duidelike en haalbare doelwitte gehad het. Hy wou, onder aansporing van ware leiers die verarmde deel van die volk weer op sy bene plaas en die Afrikaner in die algemeen ekonomies bemagtig. Daarbenewens het hy die vooruitsig gehad om ‘n verkiesing te kan wen en het hy dit trouens minder as tien jaar later reggekry. Waartoe kan die Afrikaner egter nou aspireer? Waarvoor kan hy nou gemobiliseer word? Wat is haalbaar? Kom ons wees eerlik, daar is omtrent niks.

Die hart van die saak is dus: ‘n Volk red homself.

Die pynlike vraag is egter, is die Afrikaner inderdaad nog ‘n volk? Ons wil nie definisies maak nie, maar die wesenlike element van nasieskap is tog sekerlik die wil om ‘n volk te wees. Reeds sedert die De Klerk-regime bestaan die indruk dat die Afrikaner homself beskou as ‘n gemeenskap eerder as ‘n volk. Die Afrikaanssprekende gemeenskap, so op die lees van die English-speaking community.

Wat sê ‘n mens dus nou oor ‘n volk wat nie wil nie, wat nie wil saamstaan nie, wat nie eers wil bestaan nie? Moontlik drie dinge :

  1. Word wakker mens, maak jou oë oop. Die oomblik om dit te doen is nóú, anders is jy vir eens en vir altyd verlore. Strewe na iets, die behoud van jou taal, die beskerming van jou skole en universiteite, ondersteuning van Afrikaanse sake-ondernemings, die beskerming van ou mense op plase, en les bes, selfbeskikking op eie grondgebied. Iets. Strewe net na iets.
  2. As jy nie die pad van vryheid wil inslaan nie en trouens die FW De Klerk-koers na onderdanigheid verkies en vir die DA wil stem, as dit jou keuse is, is die situasie waarin jy verkeer miskien dan maar al wat jy verdien. As die nuwe Suid-Afrika vir jou aanvaarbaar is, kan ons nie veel meer doen nie as om jou ‘n lang lewe van bierblik-agtermiddae by die (kwota) rakbie en gesellige aandjies op die TV met 7de laan toe te wens. Miskien is dit genoeg om jou gelukkig hou. Daar is natuurlik ook nog die opsies om te verengels of te verbaster of beide, maar daartoe benodig baie reeds geen aanmoediging nie.
  3. Vir die Afrikaner wat Afrikaner wil wees, weet ‘n mens werklik nie wat om te sê nie. Die verraad was hierdie keer te groot en te diep. Sommige sal hardnekkig volhou treur en tier en teen die prikkels skop en alle sterkte word hulle toegewens. Ander sal tot die slotsom kom, in die nuwe Suid-Afrika is daar vir ons net nie ‘n toekoms nie. Vele het reeds hierdie gevolgtrekking gemaak.