universiteit van die Vrystaat – Bladsy 2

Moet net nie wit wees nie

Twee nuusbrokkies het die afgelope dae miskien die aandag van ‘n paar belangstellendes getrek. Ons laat vireers maar die afgryslike plaasmoorde daar wat ons daaglikse deel geword het.

Die eerste nuusitem handel oor Ruvé Van Rooyen. Ruvé Van Rooyen was die Vrystaat se nommereenkandidaat in die onlangse matriekeksamen met ‘n gemiddelde van 96%. (99% in wiskunde). Die berig lui dat Ruvé toelating geweier is tot studie aan die mediese skool van die Universiteit van die Vrystaat. Natuurlik nie die eerste keer dat so-iets gebeur nie.

Eers was daar ‘n kleitrappery oor haar aansoek tot toelating wat sg. «weggeraak» het en toe weer dat haar heraansoek, «te laat» ingedien was. Intussen kan ‘n mens jou laaste sent verwed dat nie een van die Sipho’s se 40%-gemidddelde -aansoeke «weggeraak» het nie. ‘n Mens kan maar net wonder hoeveel van die kandidate wat wel tot die mediese skool toegelaat is, se pasiënte gaan ook mettertyd «wegraak» weens septiese wonde en verbroude operasies. Dis ook interessant dat hulle nie die moed van hulle oortuiging het om prontuit te erken dat Ruvé weens haar velkleur geweier is nie. («Moed van ‘n mens se oortuiging» is waarskynlik nie deel van hulle kultuur nie.)

Die ander berig is dat die Blou Bulle se wedstryde verlede jaar die swakste bywoningsyfer in dertien jaar gehad het. Dit geld die Superreeks- en Curriebekerwedstryde, die hele kaboedel. Die verduideliking van die beherende mafia is dat die toeskouers nie belangstel wanneer hulle span net heel tyd verloor nie. Kan seker so wees, maar daar kan ook ander redes wees. Miskien kan ‘n mens ook vra wáárom hulle dan die heeltyd verloor.

Wat vir ons van belang is, is dat rugby die suiker om die bitter pil was deur middel waarvan die «Nasionale» Party-regering die «nuwe» Suid-Afrika aan die publiek verkoop het. Iets in die trant van «as julle internasionale rakbie wil speel en kyk, dan moet julle eers julle selfbeskikking prysgee». En ongelukkig het die 7-delaanbrigade (die meederheid) daarvoor geval.

Nou wil dit voorkom asof rugby vanself ‘n stille dood wil sterf, ten spyte van, of miskien te danke aan die «nuwe» Suid-Afrika. In weerwil van wat die rugbysegsmanne te sê het, lyk dit na gesonde verstand dat die werklike rede vir afnemende openbare belangstelling gesoek moet word in die kwotastelsel wat al hoe meer deel word van die Suid-Afrikaanse rugbytoneel. Rugby sal nooit weer rugby wees nie voor ons weer ‘n eie land het of dan ten minste ‘n land waar velkleur nie ‘n kwalifikasie is vir universiteitstoelating of insluiting in ‘n sportspan nie. Teen die tyd dat laasgenoemde gebeur, sal rugby waarskynlik net nog ‘n vae herinnering uit die gryse verlede van Suid-Afrika wees, of anders, geleenthede waar die Sipho’s kan kopstamp en messteek.

Swart skoolleerling slag Kovsielektor met mes

’n Swart leerling in graad 10 – maar wat reeds 18 jaar oud is – van die Hoërskool Castle Bridge in Bloemfontein is oor die naweek in hegtenis geneem weens ‘n grusame moord met ‘n mes. Sy slagoffer op Lehlohonolo Mathengtheng, 27, ‘n lektor in die departement mediese mikrobiologie en virologie aan die Universiteit van die Vrystaat.

Lehlohonole Mathentheng op een van sy Facebookfoto's — Lehlohonole Mathentheng op een van sy Facebookfoto’s

Ooggetuies op die toneel by Mathengtheng se woonstel in Willows, Bloemfontein, het gesê dat hy ‘n snywond aan sy nek gehad het en “soos ‘n dier geslag is”.

Die verdagte en die vermoorde het mekaar blykbaar geken. ‘n Bebloede mes, wat vermoedelik vir die moord gebruik is, twee selfone en ‘n gebruikte kondoom is in ‘n slaapkamer in Mathengtheng se woonstel in Madaleenhof, King Ewardsweg, Willows, gevind. Die polisie ondersoek die saak reeds sedert 28 September, maar hy die jeugdige verdagte is eers Saterdag omstreeks 20:00 by sy ouma se huis in Botshabelo aangekeer. Volgens ‘n polisiewoordvoerder, Sinag Mpakane, sal hy vandag in die hof verskyn.

Hoewel die moordenaar met ‘n tabletrekenaar, ‘n skootrekenaar, ‘n Blackberry-selfoon en Mathengtheng se bankkaart weg is, het die polisie eers gereageer toe hulle oproepe van die publiek ontvang het wat die skootrekenaar in die verdagte se besit geëien het.

Die vermeende tienermoordenaar het agterna vir die polisie gaan wys waar hy van sy slagoffer se bankkaart ontslae geraak het en hulle ook na die handelaar geneem waar hy sy skootrekenaar gaan verkoop het.

’n Tablet-rekenaar en BlackBerry-selfoon van die vermoorde is in die verdagte se besit gekry en hy sou gister vir die polisie gaan uitwys het waar hy die bankkaart van Mathengtheng gaan weggooi het en ook waar hy die skootrekenaar van die vermoorde gaan verkoop het.

Hy het ook in Mathengtheng se motor rondgery totdat die petrol opgeraak het en dit toe by ‘n taxistaanplek gelos.

Die moord is vermoedelik reeds op Vrydag 26 September gepleeg.

Volgens Mpakane het mense die polisie vroeër gebel oor die skootrekenaar van Mathengtheng wat hulle in sy besit gesien het.

Die motor van die vermoorde is vroeër by die taxi-terminus gekry waar dit agtergelaat is.

Polisiebeamptes is erg geskok deur die moordtoneel, met bloedspore wat van een vertrek na ‘n ander lei. “Dit was verskriklik,” het een polisielid gesê. Die lyk is op sy rug in een van die slaapkamers gevind met ‘n bloeddeurtrekte T-hemp langs hom.

Die oorlede was diep gelowig en het die Donderdag voor sy moord nog op Facebook gesê:

Lord we thank you for the joy in our lives!! The peace that only You can provide, and the current and future breakthroughs You have in store for us!! In Jesus name, Amen!! Happy Thursday everyone…

Polisielede wat op die toneel was, het dit as verskriklik beskryf en was agterna baie emosioneel.

Mathengtheng, wat vroeër in die Universiteitskoor gesing het, het in sy laaste Facebook-inskrywing die Here gedank vir die vreugde in sy lewe.

Vriende het met skok op Facebook op sy dood gereageer.

Swart dosent glo soos dier geslag

Die bebloede lyk van ’n swart dosent en nagraadse student aan die Universiteit van die Vrystaat, wat “soos ’n dier geslag” is, is in sy woonstel in Bloemfontein gekry.

’n Klag van moord word ondersoek.

Hy is die vierde Kovsie-student wat die laaste twee maande onnatuurlik dood is.

Lehlohonolo Mathengtheng (27), was ’n dosent in die departement mediese mikrobiologie en virologie.

Hy is in sy woonstel in die Madaleenhof-woonstelblok in King Edwardweg vermoor.

Polisiebeamptes het Sondagoggend op sy naakte lyk afgekom. Hy is waarskynlik reeds Vrydagaand vermoor, het die polisie gesê.

Die moordwapen, ‘n mes, ’n gebruikte kondoom en twee selfone is in een van die slaapkamers gekry.

Mathengtheng se huismaat is sedert Vrydagaand in Johannesburg.

Mathengtheng was van Odendaalsrus.

Petisie: Jonathan Jansen moet bedank!

[emailpetition id=”1″]

[signaturelist id=”1″]

Geleerdheid bring nie wysheid nie

Na aanleiding van die Kovsiedosente, Driekie en Derek Swemmer, wat reggestel is, het dit my herinner aan my politieke argumente met my plantkundedosent op Tukkies voor die Ja/Nee-stemreferendum. Hy wou in die klas voorgee dat die Ja-stem die intelligente en onbevraagtekenbare keuse sou wees. Ek het as enkeling die noodwendige verafrikanisering probeer skets, maar helaas die prof het my wysgemaak dat ek nog sal grootword.

My ervaring is dat dosente oor die algemeen geneig was om die NP-wanpersepsie van die utopiese reënboognasie ongetoets te sluk. Ek vermoed dit is nie tans juis anders nie. Ek kan myself dus nie sover kry om medelye te hê met die twee nie, want ons as Afrikaners moes maar almal uitspring en ‘n lewe buite om die NSA se strukture maak. Hulle regstelling is ‘n noodwendige gevolg van die NSA waarvoor hulle almal gekies het, gehoop het en nog steeds bly hoop. Die grond (plase) is die noodwendige volgende regstelling. Die revolusie omsluit alles soos wat dit maar goeie revolusies se aard is.

Die geleerdes het raakgesien dat apartheid nie meer moreel regverdigbaar was nie, maar kon nie insien dat die Afrikaner se republikeinse strewe nie apartheid is nie – toe word alles sommer opgeoffer omdat apartheid vernietig moes word.

Helaas – dis nie net die vorige swak regering wat die slagskape gesus het nie, maar ook die geleerdes.

Kry vir julle.

Vaughn

Storm om vloekende Jonathan Jansen en sy handlanger Rudi Buys

Terwyl PRAAG reeds verskeie male ‘n oproep gedoen het dat prof. Jonathan Jansen, die vloekende, antiblanke en rassistiese rektor van die Vrystaatse Universiteit moet bedank, het ‘n storm nou in Bloemfontein losgebars. Volgens ‘n berig in Rapport, is “prof. Jonathan Jansen se messias-droom vir Kovsies… besig om in te tuimel soos TB Joshua se tabernakel”.

Alumni van die Bloemfonteinse kampus is woedend oor Jansen se “transformasie” van die kampus, wat die etniese suiwering van Afrikaners beteken. Die mees onlangse slagoffers van Jansen se antiwit haat is prof. Driekie Hay-Swemmer wat in Augustus “uit die bloute geskors en “soos ‘n misdadiger” van die kampus verwyder is, blykbaar omdat sy sonder die diktatoriale rektor se toestemming met Die Volksblad gepraat het.

Haar man, dr. Derek Swemmer, wat tans registrateur is ná ‘n swarte nie die mas kon opkom nie, is insgelyks gevra om te bedank. Met die Swemmers uit die pad, is daar slegs een blanke in die universiteit se topbestuur oor.

Aandenkings en gedenkwaardighede van die JBM Hertzog-koshuis is in Maart vanjaar van die mure verwyder

PRAAG het reeds voorheen die universiteit as ‘n “heropvoedingskamp” beskryf. ‘n Predikant van Stellenbosch, Rudi Buys, wat tot Amerikaanse politieke korrektheid bekeer is en slegs Engels met studente praat, tree as Jansen se handlanger op om studente te intimideer en te indoktrineer. In Maart vanjaar het Buys die huiskomitee van die JBM Hertzog-koshuis beveel om “self” die naam van die koshuis te verander. Alle foto’s van vorige huiskomiteelede en die geskiedenis van die koshuis is ook verwyder te midde van verwyte dat van die kosbaarhede “verdwyn” het.

Die Volksblad het insgelyks in Maart ‘n opname van die vergadering – waartydens Buys slegs Engels met ‘n swaar Afrikaanse aksent gepraat het – vrygestel waarin hy as studentedekaan die huiskomiteelede en studente voor die ultimatum stel dat hulle die naam van die koshuis onmiddellik moet verander. Hulle moet ook ophou om ‘n vlagparade voor die koshuis te hou, al word die nuwe Suid-Afrikaanse vlag daar gehys, want “dit herinner aan apartheid en mense wat dink dat hulle beter as ander is”.

Hier is die opname van die byna uur lange “gesprek” wat Die Volksblad op Soundcloud beskikbaar gestel het:

[soundcloud id=’140666879’]

Die publisiteitshonger Jansen wat die universiteit gedwing het om vir hom ‘n persoonlike skakelbeampte aan te stel om sy eie publisiteit te reël, verseg tans om met die media te praat. Kritiek wat daar tans teen Jansen uitgespreek word, is die volgende:

sy etniese suiwering van Afrikaners en blankes uit die universiteit;
sy obsessie met ras, want hy herlei alles na ras;
sy hantering van die vals klag van rassisme teen twee studente, Cobus Muller en Charl Blom wat intussen deur sowel die Menseregtekommmissie as die landdroshof vrygespreek is, maar wat heel jaar lank geskors is en daardeur loopbaansgewys benadeel is;
sy gevloek in die openbaar waar hy lustig die “f-woord” in formele situasies voor ‘n gehoor gebruik;
godslasterlike uitlatings teen Christene;
opmerkings deur Jansen dat “oudstudente geen rol op die kampus het nie” en wat veroorsaak het dat alumni hul finansiële bydraes aan die universiteit gestaak het.

Jonathan Janse, 'Führer van Kovsies wat net soveel eerbied soos Jesus Christus verdien' — Jonathan Jansen, ‘Führer van Kovsies wat net soveel eerbied soos Jesus Christus verdien’, volgens sy handlanger Rudi Buys

Mnr. Paul Colditz van Fedsas het vandeesweek vanuit die raad van die universiteit bedank omdat hy hom nie langer met Jansen se dikatoriale en onprofessionele optrede kan vereenselwig nie. Volgens Die Volksblad het hy “bedank om sy integriteit te beskerm en om hom van die optrede van die universiteitsbestuur te distansieer. Ek is bitter ontevrede met die UV se nie-prosedurele optrede, veral rakende die skorsing van prof. Driekie Hay, die gewese viserektor, en die hantering van die Kovsie-studente Charl Blom en Cobus Muller.”

Swarte het gelieg oor ‘kaffer’-skelwoord van Kovsie-studente

Toe die Bloemfonteinse streekhof gister die twee studente van die Universiteit van die Vrystaat, Cobus Muller en Charl Muller, van aanranding en poging tot moord vrygespreek het, het die hof ook die weergawe van Muzi Gwebu, die klaer, verwerp.

Gwebu se weergawe is tot dusver deur Jonathan Jansen, die regstellende-aksierektor van die universiteit, aanvaar aangesien hy die twee blanke Afrikanerstudente summier geskors het toe die saak aanvanklik rugbaar geword het. Volgens Gwebu het die twee studente hom doelbewus probeer omry en aangerand.

Uit die studente se getuienis voor die hof, wat deur die streeklanddros as geloofwaardig bevind is, het geblyk dat Gwebu hul bakkie laataand op 17 Februarie probeer steel het deur Muller agter die stuurwiel te probeer uitpluk. Blom het buite die bakkie gestaan en was besig om ‘n teksboodskap vir sy meisie op sy selfoon te tik. Die volgende oomblik het hy gesien hoe Muller en Gwebu op die grond stoei.

Muller het verskeie kere aan Gwebu gesê: “Los my of ek bliksem jou.” Hy het egter, anders as wat Gwebu agterna beweer het, nooit die gewraakte woord “kaffer” gebruik nie. Blom het vir Muller gehelp om van Gwebu ontslae te raak en dié het in die bosse weggesluip.

Toe Gwebu aanvanklik die klag van aanranding by die polisie gaan lê het, het hy nie eens melding van die gebruik van die woord “kaffer” gemaak nie, maar dit kennelik later as ‘n “strategie” bygevoeg. Dit het die gewenste uitwerking op die media, asook die Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie, gehad, want daar is onmiddellik met ‘n grootskaalse propaganda- en haatveldtog teen die twee Afrikanerstudente losgetrek.

Jonathan Jansen se swart-wit ding

Donna Bryson is ‘n swart Amerikaanse joernalis wat ‘n aantal jare in Suid-Afrika gewerk het. Sy het ‘n boek geskryf wat veral oor die Universiteit Vrystaat (UV) handel: It’s a Black-White Thing (Cape Town: Tafelberg 2014, 172p, R185; Amazon Kindle $13.67). Die boektitel is ontleen aan Jonathan Jansen se karakterisering van die Reitz-voorval (Kindle 868). Die Reitz-video (2007) het as aanleiding vir die boek gedien, “making UFS [University of the Free State] an international symbol of the persistence of racism in South Africa” (39). Dié gebeure word as ‘n mikrokosmos van die land in sy geheel uitgebeeld (33, 2730). [Dalk handel Bryson se volgende boek oor die twee swart gesmeerde Tukkiestudente (Praag 5 en 6 deser).]

Jacob Rooi het ‘n resensie geskryf waarin Bryson se boek gunstig voorgestel word: “Dit is ‘n verhaal van weerstand teen verandering, ingryping en geleidelike verandering wat aangehelp is deur die ervarings en nuwe insigte van studente in die groter, wye wêreld: een van hoop. Die skrywer kom tot die gevolgtrekking te veel mense dink steeds aan die UV as ‘n Afrikaner-enklave. Eerder, soos die res van Suid-Afrika, behoort die UV aan almal wat daar woon*. Die [gedwonge] samevoeging van mense uit verskillende kulture is nie maklik nie. Die wantroue en vrees vir die verlede is altyd soos ‘n spook teenwoordig, en die verlede kan nie uitgewis word nie” (Rapport 20 Julie). [*Oorgeneem uit die ANC se vryheidsmanifes van 1955: “South Africa belongs to all who live in it.” Die land behoort dus deesdae ook aan die miljoene onwettige inkommers.]

Heel aan die begin haal Bryson ‘n gedig aan waarin die “dark past” met die hoopvolle hede gekontrasteer word. Later verwys sy na “the horrors of the past” (60). Die eerste woord in die voorwoord is “sjambok”. Die outeur verduidelik dat dit ‘n Afrikaanse woord is wat “blunt and violent” klink. Daarna word dié sweep met ‘n Vrystaatse boer, dus ‘n Afrikaner, met “khaki shorts” geassosieer. Later verwys sy na “the sjambok-wielding … Afrikaner” (1053). Sommige van hierdie mense het glo “a reputation for brutal, intractable racism” (24), “as if bred into the DNA of the farmers” (30). Sommige van hulle kinders het “Dutch Reformed Church dominees” geword (30). “No corner of South Africa has escaped the burden of apartheid’s legacy” (54). Voorspelbaar kon Bryson as ‘n Amerikaanse swarte nie die voorwoord voltooi sonder om slawerny ook by te sleep nie. Sy verduidelik dat “sjambok” as Afrikaanse woord van die Maleise slawe afkomstig is. Dan kom sy by die UV uit: “The possibility of reinvention, that determination to turn a history of hate and racism into fuel to empower those committed to change, are perhaps nowhere so apparent as on the sprawling, tree-shaded campus of UFS” (60).

Na die lees van hierdie inleiding het die keurders van Tafelberg nie die boek afgekeur nie. Nee, hierdie Naspers-uitgewery het besluit om dit te publiseer. Die gesindheid wat uit die teks straal, is oor die algemeen pro-swart en anti-blank. Soos die gewoonte in die Amerikaanse joernalistiek is, steun die teks in groot mate op onderhoude wat gevoer is. Daardie indiwidue is meesal swart en oorwegend Engelssprekend. ‘n Beperkte getal gedrukte bronne is geraadpleeg, bv Bizos, Brink, Jansen, Krog, Mandela, Pakenham en Sparks; dus boeke met ‘n linkse politieke oriëntasie.

Die outeur is nie Afrikaans magtig nie en haar kennis van hierdie land, bv geskiedenis en Afrikanerkultuur, is uiters gebrekkig. Sy beweer bv sonder meer dat die NG Kerk die Belhar-belydenis verwerp het (1484) en sy dink die Vrede van Vereeniging is in 1902 in Vereeniging (en nie in Pretoria nie) gesluit (1559). Hierna bring sy, soos verwag kon word, Sharpeville (1960) te berde: “Police opened fire on peaceful demonstrators” (1581). Sy verwys na “the low-paid black maids, gardeners and farmworkers on whom the apartheid economy had been built” (1753). Daarby is sy dermate deurweek met vooroordele dat sy nie (self)krities kan wees nie. Apartheid word beskryf as “still a fresh scar” (1945). Desnieteenstaande bied sy haar teks aan as “A story of hope in a country desperate for good news” (2733). Vir Amerika sien sy hoop in die feit dat meer as die helfte van die babas wat deesdae daar gebore word nie-wit is (1187). Die Konfederale Vlag van die Suidelike Amerikaanse State is vir haar “a reminder of slavery and an icon of racism” (1739).

Bryson gebruik die woord “racist” baie kwistig; nie net telkens wanneer sy na die Reitz-video verwys nie, maar ook bv in die geval van die “Union Buildings, long a symbol of white racist rule” (100). Oor die video skryf Bryson: “Until I watched the Reitz video, I had never had the opportunity to see the world unfiltered through the eyes of a racist” (775). Wat glo in die video kortkom is die “sjamboks” (775). “Initiation traditions” in koshuise kom ook aan die bod (342); daar is mos nou die nuwe neiging om ontgroeningspraktyke as kenmerkend van die boosheid van net Afrikanerstudente voor te hou.

Herhaaldelik word beweer hoe sleg of minderwaardig Bantoe-onderwys onder apartheid was. Selfs: “A key element of apartheid was engineering an education system wat would ensure there were few black” graduandi (487). “It seems [blacks] only yesterday could never have aspired to be more than labourers on the white-owned farms” (507). “The ANC has pledged to uplift South Africa’s black and poor majority, and take them out of the poverty and ignorance created in large part by the deliberate inequalities of apartheid” (1516). Ek wonder hoe Bryson die feit kan verduidelik dat in 1960 tydens die Verwoerd-bewind daar nuwe universiteite vir swartes by Pieterburg en in Zoeloeland en ‘n universiteit elk vir bruines (Bellville) en Asiate (Durban) gestig is, terwyl die bestaande universiteit vir swartes, Fort Hare, deur die NP-regering oorgeneem is.

Een van die swartes met wie ‘n onderhoud gevoer is, reken “universities should teach universal, not narrow, group values and that university halls of residence should be places where people can live with one another” (145). Jonathan Jansen: “If you want to study here, then you’re going to have to learn to live together” (881). Dit gaan vir hom om “a new institutional and residential culture” (884); iets wat onlangs deur Leon Wessels oor die Potchefstroom-kampus ge-eggo is. Ek het gedink ‘n universiteitskoshuis is ‘n plek waar die omstandighede sodanig moet wees dat ‘n mens daar suksesvol kan studeer. ‘n Universiteit hoef nie wêreldburgers te lewer nie. Dit is myns insiens net mense wat skaam is oor wat hulle is wat wegskram van “discussion over identity” (372). Dit sou wonderlik wees as die UV daarin kon slaag om, soos voorheen, voorbeeldige Afrikaners te help vorm. Afrikaners het ‘n historiese reg op die kampus. Deesdae is daar Sotho’s wat die UV vir hulleself opeis (218). Feminisme word ook ingespan om swart mag te bevorder (265, 275).

Die UV was, soos die Universiteit Stellenbosch (US), aanvanklik ‘n Engelsmedium-inrigting, maar het mettertyd onderrig uitsluitlik in Afrikaans aangebied om, soos die US, in die nuwe Suid-Afrika weens transformasie al hoe meer te verengels. Soos aan die US word Afrikanername van die geboue op die UV-kampus verwyder “to make the campus a more inclusive place, where all South Africans can feel at home” (457). Dat dit Afrikaners uitgesluit en ontheem laat voel, skeel die transformeerders skynbaar glad nie.

Ek gee vervolgens ‘n aanduiding van die menings wat deur Bryson versamel is:

Magon Mouton is een van Bryson se gevallestudies. Sy is ‘n bruin UV-student wat van Upington kom en beweer rassisme aan die US en op die Potchefstroom-kampus is selfs erger as aan die UV (814). Hoewel sy Afrikaanssprekend is, verkies sy om in Engels te studeer (2171). “She now enjoys traditionally black African food” (2300). Mouton probeer dus om as ‘n neo-swarte te kwalifiseer.
Die Afrikaanssprekende Ladine van der Walt, ‘n mediese student, sê van diegene wat vasklou aan Afrikaans: “I think it’s really selfish” (2178).
Bernhard Louw, ook ‘n mediese student en Afrikaanssprekend, sê: “I want education in my own language” (2181).
Annette de Wet, wat nagraadse kwalifikasies in Afrikaans het, is verbonde aan die UV se taalburo. Sy dink Afrikaans is ‘n kreoolse taal (2190) en dat Engels Suid-Afrikaners kan verenig, terwyl Afrikaans tot ‘n omgangstaal afgegradeer word.
Daar word verwys na ‘n wit NGK-teologiestudent, Mias Nortier, wat Sotho leer en so oorverlig geword het dat hy meen die UV behoort ‘n eentalige Engelse universiteit te wees. “That would bring black and white students together on a campus that is now, practically speaking, divided in two – with Afrikaans classes for whites and English classes for blacks” (1509). Rasseskeiding was ook Russel Botman se hoofbeswaar teen parallelmedium-onderrig aan die US (Pieter Kapp, Maties en Afrikaans, 2013, p 205). Botman het verseg om hom primêr deur akademiese oorwegings te laat lei.
Lara Brown, ‘n arbeidsterapie-student, is wit en Engelssprekend en haar ouers het twee swart kinders aangeneem. Sy sê: “My oupa is Afrikaans” (2003). Dit is die soort mense wat inpas by die “progressiewe” denke wat Bryson voorstaan.
Eddie de Wet is ‘n sielkunde-student wat ‘n bruin man as maat het en wie se ma sê: “I love Prof Jansen” (1668). “She describes apartheid as ‘a time of racism'” (1684).
‘n Sielkunde-dosent, die bruin Willy Nel, was ‘n Afrikaans-onderwyser. As UV-koshuisvader roem hy op die volgende: “He addressed his first house meeting at Armentum in English. Nel tells me that he sees the use of Afrikaans in the reses as an attempt to impose old ways” (1800). In werklikheid is Nel veronderstel om hom te beywer vir “creating a sense of belonging for all” (2133). Nel se houding (soos dié van Magon Mouton hierbo) tipeer myns insiens die dislojaliteit teenoor Afrikaans by die oorgrote meerderheid ontwikkelde bruines. Dit is dus suiwer dwaasheid as diesulkes die septer bv in die Afrikaanse Taalraad of by die Afrikaanse Taalmuseum en -monument swaai.
Nthabiseng Khotseng, ‘n oud-UV-student, het jare gelede heel goed reggekom in Afrikaanse klassse omdat die handboeke in Engels was en sy toegelaat is om eksamen in Engels te skryf (2083). Sy “believes the experience has helped broaden her understanding of herself and her country … What are her thoughts on Afrikaner students who today still cling to Afrikaans? She feels it’s a shame” (2086). Bryson: “When white South Africans talked of wanting to preserve and protect their culture, black South Africans heard it as a stubborn, racist attempt to justify preserving the privileges apartheid had created for the country’s minority” (2121).

Stef Coetzee is een van die mense met wie Bryson ‘n onderhoud gevoer het. Hy was die UV-rektor van 1997 tot 2002. Daarna het hy die uitvoerende hoof van die Afrikaanse Handelsinstituut (AHi) geword. Hy het moontlik ‘n leidende gerol gespeel in die aanstelling van Christo van der Rheede as sy opvolger by die AHi. As UV-rektor wou Coetzee “a democracy on this campus” vestig (561). Hy besef blykbaar nie dat ‘n universiteit noodwendig ‘n hiërargiese inrigting is nie; wat betref sowel studente as dosente. ‘n Eerstejaarstudent is nie die akademiese gelyke van bv ‘n nagraadse student nie; net so min as wat ‘n junior lektor die akademiese gelyke van ‘n professor is.

“Inclusivity was Coetzee’s mantra” (590). Maar sy sug na inklusiwiteit geld net vir alle swartes, want daar was “a bunch of right-wingers that I didn’t want to be there” (603). “He called for at least a third of the places in each residence to be occupied by students of a race other than the majority race in the residence” (622). Jonathan Jansen het gedwonge koshuis-integrasie in 2009 na 50/50% opgeskuif (878), maar met die verdere verskil dat swartes maar in die meerderheid mag wees; dus net solank die wittes nie in die meerderheid is nie: “Integration in residences is still an incomplete journey, notably in some historically black residences” (911). Byvoorbeeld, die koshuis Khayalami “remains predominantly black” (2268). Wanneer doen die voortvarende Jansen iets hieromtrent?

Frederick Fourie het Coetzee as rektor opgevolg, Fourie was van 2003 tot 2008 die UV-rektor. Dit is tydens sy bewind dat die naam van die Verwoerd-koshuis in 2006 na Armentum verander is (1718). Fourie het uitgetree weens die buitensporige reaksie wat deur die Reitz-video opgesweep is (788, 2334). Sowel Coetzee as Fourie is ekonome en het hulle as oorverlig en liberaal aan Bryson voorgestel. Fourie sê bv van Jansen se F1-indoktrinasieprogram (kyk hieronder): “I think such student leadership development is a brilliant idea” (2317). Sowel Coetzee as Fourie kom, soos Willie Esterhuyse en Leon Wessels, uit Sap-huisgesinne. Dit het natuurlik nie verhoed dat minstens sommige van hulle (sekerlik Esterhuyse en Wessels) Broeders geword het toe dit lonend en in die mode was nie. Fourie beweer dat hy nie ‘n Broeder was nie (661). Die rol wat histories Sap-gesindes gespeel het om die eens Europese Suid-Afrika te vernietig, kan ‘n interessante navorsingsonderwerp wees.

Wat was Fourie se beleid? “For him, the key element was to create the foundations for the growth of a culture in which no group would dominate. He was inspired, he says, by the spirit of a speech Nelson Mandela had made in 1964 to the court that would sentence him to imprisonment on Robben Island: ‘I have fought againt white domination, and I have fought against black domination'” (705). Ek kan my kwalik ‘n naïewer standpunt as dié van Fourie voorstel. Mandela het sekerlik misdadig en geweldadig teen wit dominansie geveg, maar hy lieg onbeskroomd as hy beweer dat hy teen swart oorheersing geveg het. Sy ideaal was dominante swart mag en hy het sy ideaal verwesenlik weens die ruggraatloosheid van ‘n klein groepie blankes, te wete FW de Klerk en sy meelopers.

Fourie beweer “he wanted to create a university at which no one would feel he or she was an outsider. ‘Nobody must dominate. There shouldn’t be a dominant group or culture or style'” (712). Sy woorde, soos die bogenoemde van Mandela, vind deesdae geen weerklank op die UV-kampus of in Suid-Afrika nie. Swartes, Engels en Afrikanisering domineer. Terwyl Coetzee die koshuise op die skaal van derde/tweederdes wou integreer, was Fourie se ideaal 30/70% teen 2008 en 50/50% teen 2010 (725). Ons groot era van vryheid, wat in 1994 aangebreek het, word dus gekenmerk deur gedwonge integrasie; dus verpligte onvryheid.

Daar word na “brainwashing” tydens die vorige politieke bedeling verwys (451). Op die UV-kampus sou indoktrinasie myns insiens egter sy hoogtepunt tydens die bewind van Jonathan Jansen, die eerste “swart” UV-rektor, bereik. “Jansen identifies himself as black” (930). Hy is Fourie se opvolger. In minstens een opsig is hy kenmerkend swart: “His staff complain about how difficult it is to start meetings on time” (891). “He’s like a favourite uncle with a very big brain” [ego?] (839). Bryson skryf: “Jansen took the bold step of forgiving the white students who had humiliated the black cleaning staff with the Reitz video, announcing the move in his inaugural address” (802). Desmond Tutu het hom hierin gesteun en gesê: “Foregiveness is not for sissies” (862); woorde wat op die voorkant van die boek herhaal word.

Jansen het sy intreerede as rektor, gelewer in 2009, aan die kommunis Bram Fischer (1908-1975) opgedra (894), wat duidelik toon tot watter uittartende uiterstes Jansen bereid is om te gaan. Jansen sê in sy intreerede: “I apologise to every black person on this campus and in this province for our long history of exclusion and marginalisation of black people within this institution. I apologise to every decent [!] white citizen of our university that you were shamed by the Reitz incident” (846). [Volgens Russel Botman aan die US kon wittes nooit genoeg verskoning vir apartheid vra nie (Praag 23 Junie).]

Jansen spesialiseer daarin om heeltemal oorboord te gaan met dinge waaroor hy sterk voel. In die plek van die Reitz-koshuis het die UV deesdae ‘n Institute for Reconciliation and Social Justice, “an attempt to forge new traditions at UFS” (2022). “The mandate of the institute is to research how to heal a nation torn apart by apartheid” (2025). Die instituut wil by voorkeur Engels wees. Aan die hoof is ‘n Afrikaanssprekende oud-onderwyser met ‘n UWK-agtergrond, André Keet, wat (soos bv Henry Jeffreys) graag Afrika-hempies dra (hy is ook lief vir rooi) om hom te help om van bruin tot swart te transformeer. Keet dien as een van Blade Nzimande se verteenwoordigers in die US-raad, waar hy verdere skade kan aanrig. Lees gerus oor hierdie instituut op die UV-webwerf. Mense soos Desmond Tutu, Allan Boesak en Leon Wessels is daar bedrywig. Pas het die instituut begin met die aanbieding van ‘n magisterleergang in Reconciliation and Social Cohesion. Die instituut vervul aan die UV ‘n funksie soortgelyk aan dié van die Sentrum vir Inklusiwiteit aan die US, naamlik om as stormram te dien vir die ideogiese voorkeure of vooroordele van hulle onderskeied rektore, Jansen en tot onlangs Botman.

Een van Jansen se vernaamste ideologiese skuiwe is die instelling van die “F1 (for first year) [dus ‘n Engelse benaming] … an overseas-study programme for first-year students, also known as Leadership for Change. Its goal is to broaden students’ knowledge, to influence them for good” (808). Dít is Jansen se doel as rektor: “Influencing students for good” (961) – “goed” volgens Jansen se verwronge, ideologie-deurdrenkte siening. Blykbaar beskou hy sy rol as rektor as dié van indoktrinasie. “Jansen knew that change was about more than enforcing … He wanted to implement change from the youngest, the newest, upwards” (968).

Wat in die praktyk gebeur, is dat beïnvloedbare eerstejaars aangemoedig word om aansoek te doen vir ‘n twee weke lange oorsese besoek. Die wat vatbaar vir breinspoeling is, word goedgekeur nadat hulle opstelle geskryf het en aan onderhoude onderwerp is. Hulle word veral na Amerika gestuur. Jansen beskou homself as ‘n navolgenswaardige toonbeeld: “His own activism developed when he travelled to the US to pursue his postgraduate studies” (946). Jansen wil klaarblyklik veral wit Afrikaanssprekendes eerder as ander studente verander: “Jansen devised a plan [F1] aimed at ‘complicating their cultural and linguistic and political lives'” (977). Wat swart F1-gangers myns insiens as “voorheen benadeeldes” ervaar, is bevestiging van ANC-ideologie, terwyl wittes as “onbillik bevoordeeldes” gekonfonteer word met verandering/transformasie van hulle “rassistiese” gesindheid.

In 2010 is 75 F1-studente na Amerika gestuur. Teen 2013 was dit 150. Enkeles is toe ook na Asië (bv Japan), Wes-Afrika en Europa gestuur. Maar buite Amerika is daar nie dieselfde entoesiasme om voorheen benadeelde swartes asook wittes met ‘n “aaklige rassistiese verlede” te ontvang nie. Wat ook nie deur Bryson genoem word nie maar wat ek elders gelees het, is dat dit omtrent net wit Amerikaners is wat bereid is om UV-studente (wit en swart) te huisves; nie swart Amerikaners nie. Dit is maar hoe ubuntu in die praktyk werk.

Bryson gee vir ons ‘n kykie in wat met F1-gangers aan Texas A&M University (TAMU) gebeur het.
[A&M verwys na die oorspronklike naam: Agricultural and Mechanical College.] Hulle moes bv ‘n lesing bywoon. “The lecture was given by A&M’s first African American prof. And it was some motivation very applicable to our programme on not only tolerance, but finally celebrating diversity and being able to [live] in an open society, as more diversity equals better success” (1100). “The students attended classes on African history, religion in the Middle East and Arabs in America” (1106). Daar was laatnag-sessies oor bv “race and gender discrimination” (1106). Nkosi Sikelel’iAfrika is by geleentheid gesing (1376). Stephanie Curs se lesing oor “global social-justice issues in agriculture” is ook bygewoon (1132). “The topic turned to parallels between the South African anti-apartheid and US civil-rights movements” (1138).

Van die dinge wat die F1-gangers ingegee word, is “the use of race as one of many ‘plus factors’ in an admissions program that considered the overall individual contribution of each candidate” (1213). ‘n Student verdien bv ‘n aantal toelatingspunte as sy reeds geboorte gegee het. Daar is ook na swart studente se stories geluister, soos die een wat redeneer: “Why would someone hate me, when, in fact, I should be hating them” [“them” = die wittes]. (1268). Daar word verwys na die “violence from racist whites” (1311), maar nie na iets soortgelyks by swartes nie. “How many of the black students would grow up unable to see whites as anything but violent and selfish?” (1350).

Jansen se eie opsomming van die temas wat UV-studente in Texas ervaar is: “racism, slavery, oppression. And, then, hope” (1340). Let op die blatante eensydigheid. Bryson: “The F1 leadership programme strives to teach students exactly this” (1340). Dit blyk dat die hele F1-program aan TAMU deur ‘n swarte, Danielle Harris, ontwerp is (1360). Dit gaan om blootstelling aan “liberal and progressive thinkers” (1446). Die F1-gangers word veral aan swartes (dosente en studente) blootgestel, terwyl tweederdes van TAMU se studente wit is (1911).

Terug in Suid-Afrika word daar van die F1-gangers verwag om hulle nuwe insigte en gesindhede soos ‘n virus op die kampus te versprei: “Attendance at monthly leadership forums is required, as is mentoring first-year students once the F1 students reach their second year” (990). Van hulle word ook verwag “to come up with at least two campus-wide projects designed to pass on what they have learnt. The F1 programme is at the heart of Jansen’s efforts to transform his university” (993). “He says that F1 students have become the political and intellectual centre of the campus” (2345). “They would complain about their professors” (2356). Jansen se doel met die F1-program is selfs “to change South Africa” (1094). Myns insiens is dit ‘n deurtrapte en slu-uitgedinkte indoktrinasieprogram wat die Nazi Joseph Goebbels (1897-1945) se suksesvolste pogings in die skadu kon stel.

Dosente word op dieselfde linkse ideologiese grondslag gewerf. Die doel is bv “to poach top professors from more liberal institutions” (1002). Jansen “brought world-famous black researchers to teach at the university. ‘You will not believe how [academic excellence] undermines racism and racial thinking'” (1005). Hou gerus die UV-webwerf dop om ‘n idee te vorm van die stroom swart en ander linkse elemente wat deesdae op ‘n deurlopende grondslag na die kampus gelok word om hulle linkse oortuigings op die studente en dosente los te laat. Geen poging tot ewewig of ideologiese neutraliteit is aan die Jansen-UV te bespeur nie. Die UV moet ‘n “African university” (1008) na die beeld van Jansen wees. Dit gaan nie primêr om objektiewe, wetenskaplike kennis en geleerdheid nie, maar om “engaged scholarship” (1011), dus inligting wat met bv ANC-ideologie deurweek is. [Plaaslik het “engaged”/betrokkenheid ‘n sterk, verderflike ANC-assosiasie. Kyk bv wat Hein Willemse pas uit sy militante hibriede-oogpunt geskryf het (LitNet 7 deser).]

Bryson geniet die staaltjies wat Jansen vertel. “Jansen found that black students at one residence were forced to take part in a decades-old tradition of honouring the bust of an Afrikaner founding father. ‘There you have black students bowing to a white guy they have no connection to. It’s racist,’ he says. ‘What has meaning for you doesn’t have meaning for the other guy. I’m trying to change the things that are borderline criminal and barbaric'” (1706). Sou dit vir Jansen aanvaarbaar wees as Mandela-verering deur wittes rassisties, feitlik krimineel en barbaars genoem word?

Jansen het vir haatpraak deur blankes, soos vir skynbaar enigiets anders, ‘n verduideliking. “He’s seen that fear in the faces of white South Africans in a class he teaches for first-year students. The topic is how to deal with a shared, violent past” (2032). “One text that Jansen sets is a letter that Martin Luther King Jr wrote from a jail” (2431). “Often, he [Jansen] says, white students write that going over the past just leaves them feeling shame and remorse” (2441). Daar word hier waarskynlik verwys na die verpligte indoktrinasiekursus wat Jansen vir alle UV-eerstejaars ingestel het. Nêrens is daar sprake dat swartes verleë moet voel oor hulle verlede van stamoorloë, leeglê, buitensporig aanteel, terrorisme, misdaad, roofbou met dongas, ens, nie.

In sy intreerede as rektor het Jansen gesê: “I am deeply committed to the promotion of Afrikaans and Sesotho … We will respect the history of this institution and its founding language” (2136). Daardie “founding language” is in werklikheid Engels. Let op hoe hy sy versekering oor Afrikaans verwater deur dit in dieselfde asem as Sotho te noem. Hierbo is ook aangedui hoe die essensie van Jansen se bewind juis die radikale verandering van die UV se institusionele kultuur is; van Afrikaans na Afrikaan. Volgens sy intreerede sou Jansen iedere swart student verplig het om Afrikaans te leer (2145). In werklikheid is dit Jansen wat outoritêr besluit het dat as daar Engelssprekendes by ‘n byeenkoms op die kampus teenwoordig is die voertaal net Engels mag wees. Jansen dink die onderrigtaal-kwessie “will ultimately be resolved in favour of English, as a matter of practicality” (2171). Dit behoort duidelik te wees waarom Chris (Boetman) Louw in 2009 Jansen ‘n wolf in skaapsklere genoem het.

Swart Nazi Jansen op heksejag teen veilige verblyf

Naspers-liefling en die rektor van die Universiteit van die Vrystaat Jonathan Jansen het weer sy totalitêre, swart rasseheerskappy oor die kampus bevestig deur wittes opnuut van rassisme aan te kla.

‘n Koerantadvertensie waarin “nie-regstellende aksie” verblyf vir vroulike studente in Bloemfontein aangebied word, het Jansen genoop om sy swart, ondemokratiese voorkeure uit te stal.

Hy gaan ‘n klagte by die Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie indien teen ‘n privaatonderneming wat veilige verblyf vir wit damestudente aanbied.

‘n Twiet wat gerig was aan Jansen Saterdag oor die advertensie sal die klagte vergesel, nadat hy sy lyf speurder gehou het om die “rassiste” uit te lok.

Hierdie jongste voorval dui ongelukkig weer eens daarop dat Jansen hoegenaamd nie vrye keuse van assosiasie, ‘n reg wat veronderstel is om in die veelgeprese Grondwet vervat te wees, sal duld nie.

Jansen was ook instrumenteel in die versinsels van rassisme teen die Reitz 4 wat tot hulle skorsing gelei het.

“Voorspelbaar is aan die swart studente vertel dat hulle vol is met ‘n lang waglys , en aan die wit studente dat daar natuurlik akkommodasie beskikbaar is,” het Jansen gesê na hul “ondersoek”.

“Ons het rekord gehou van die interaksies en sal verslag van hierdie private woning aan die toepaslike owerhede doen.”

Die advertensie in Afrikaans lui: “‘n Veilige studente-akkommodasie vir nie-regstellende aksie vroulike Kovsies in veilige studentehuise. Loop afstand vanaf die UV-kampus.”

Jansen het sy “skok en teleurstelling” in die advertensie uitgespreek, sê die “blatante aard” daarvan is “baie skaars”.

“Mense wat verblyf aan studente bied is meer bekommerd is oor die maak van geld as oor die kleur van die geld.

“Dit is die eerste keer dat ek sulke blatante rassisme teëkom,” het Jansen gesê.

Slegs 20% van die studente word geakkommodeer by die instelling se koshuise.

‘n Werknemer by die Universiteit het op voorwaarde van anonimiteit gesê hulle kan nie alles nagaan nie omdat daar groot aanvraag vir behuising aan die begin van die jaar is.

Jonathan Jansen moet weens sy Afrikaansvyandigheid as rektor bedank

deur Dan Roodt

MEDIAVRYSTELLING DEUR PRAAG (PRO-AFRIKAANSE AKSIEGROEP) OP 2 OKTOBER 2013

Die lesing wat prof. Jonathan Jansen voor ‘n gehoor van die English Academy of South Africa gelewer het en waarin hy die afskaffing van Afrikaans as onderrigtaal bepleit, verteenwoordig ‘n skandalige miskenning van Afrikaans en universele taalregte. Daar is geen plek vir Jansen aan ‘n Afrikaanse universiteit soos dié van die Vrystaat nie en daarom behoort hy onverwyld sy bedanking as rektor in te dien.

Jansen is ‘n epigoon van Amerikaanse politieke korrektheid en sy vervelige, middelmatige sienings word tot vervelens toe deur die media uitgedra. Hy het nog nie agtergekom dat die Republiek van Suid-Afrika nie die Verenigde State van Amerika is nie; boonop verskil ons land se problematiek grondig van daardie land s’n.

Engels is maar die vierde mees gesproke taal in Suid-Afrika. Minder as 10% van die land se inwoners praat dit tuis, net effens meer as Sepedi. Boonop is die variant van Engels wat in Suid-Afrika gebesig word, gedeeltelik verkreoliseer en armoedig. Dat dié boewetaaltjie wat vir “Engels” moet deurgaan nou tot Suid-Afrika se enigste onderrigmedium verhef moet word, is nie net vergesog nie, maar sou ‘n rampspoedige uitwerking op onderwys hê.

Terwyl opvoedkundiges reeds dekades lank die saak vir moedertaalonderrig bepleit, is Brits-koloniale troglodiete soos Jansen besig om téén alle logika in die saak vir “slegs Engels” en “Engels is beter” te stel.

Dat die Engelse Akademie van Suid-Afrika boonop ‘n platform vir dié tipe chauvinistiese en platvloerse denke bied, spreek insgelyks boekdele. Historici het al die onverkwiklike anti-Afrikaanse rol van dié “akademie” uitgewys wat in die sewentigerjare kinders in Soweto teen Afrikaans opgesweep het, iets wat op die Soweto-onluste uitgeloop het. Kennelik is dié liggaam met sy eie klein Milner-filosofie besig en gebruik die ‘swart” Jansen om sy koloniale vuilwerk vir hom te doen.

Sowel die Engelse Akademie as Jansen se stompsinnige pleidooi vir ‘n Engelse monokultuur in Suid-Afrika moet verwerp word met die minagting wat dit verdien. Sedert die negentigerjare is die idee van taalregte internasionaal gevestig en daarom kan sowel Afrikaans as ander inheemse tale aanspraak maak op gelyke behandeling teenoor die koloniale taal, Engels.

Jansen is kwaadwilliglik besig om die onregmatige opperstatus wat Engels tans in ons land geniet, te misbruik om Afrikaans aan die Universiteit van die Vrystaat wesentlik te benadeel. Hy het reeds oor en oor bewys dat hy ‘n Afrikaner- en Afrikaanshater van die eerste water is.

Daarom moet hy onverwyld sy bedanking indien sodat ‘n meer bekwame persoon die leisels as rektor van die Vrystaatse Universiteit kan oorneem. Die Afrikanerverraaiers wat hom daar aangestel het, verdien om gestraf te word.

Terselfdertyd moet die Engelse Akademie van Suid-Afrika verantwoording doen vir sy terugkeer tot koloniale sienings wat tot die Milner-tydvak behoort en wat nie in ‘n moderne Suid-Afrika tuishoort nie.

PRAAG sal in ‘n aparte skrywe antwoorde van die Engelse Akademie verlang sover dit die chauvinistiese en inderdaad xenofobiese menings betref wat Jansen namens dié instelling uitspreek. Vir seker sal ons ook met die Engelse Akademie op Afrikaans kommunikeer en ‘n flink antwoord van die spul Milneriaanse zombies verlang.

UV-navorser wil misdaad met Sielkunde bekamp

‘n Vooraanstaande forensiese sielkundige aan die Universiteit van die Vrystaat gaan poog om deur navorsing die hoë misdaadsyfers in Suid-Afrika te laat tuimel.

Professor Dap Louw, hoof van die Sentrum vir Sielkunde en die Reg in die Departement Sielkunde, het gesê daar is nog weinig navorsing gedoen om vas te stel wat die psigologiese redes vir die tussen 60% en 80% heroortredings onder gevangenes is.

Hy gaan ‘n navorsingsprogram van stapel stuur wat fokus op psigopate – ‘n uiters selektiewe groep veroordeelde misdadigers wat beskou word as die gevaarlikste misdadigers, omdat hulle ‘n laer vlak van empatie, verantwoordelikheid of gewete het en oor ‘n geneigdheid beskik om sosiale norme te oortree.

Navorsing onder sowat 500 van die gevangenes by die Mangaung Korrektiewe Sentrum het reeds begin.

Louw het gesê die navorsingsinligting kan ook aan paroolrade verskaf word, wat dan meer ingeligte besluite oor parool sal kan maak. – OFM

Reitz-studente ‘gaan berou toon’

Prof. Jonathan Jansen, rektor van die Universiteit van die Vrystaat, sê die sogenaamde Reitz-4 gaan voor die einde van die maand in die openbaar verskoning aanteken.

Jansen het Vrydag tydens ‘n noenmaal by die Kaapse Persklub op die vraag gereageer of die studente nie berou moes toon voor hulle weer tot die kampus toegelaat word nie.

“Ek dink dit sou ideaal wees as hulle berou toon en om verskoning vra,” het Jansen gesê.

“En ek glo dit gaan binne die volgende twee weke gebeur. Jy gaan ‘n proses sien wat die land geweldig gaan transformeer.”

Hy het gesê die proses het baie min met hom te doen, maar dat hy bevoorreg is om deel daarvan te wees.

Jansen is geloof en gekritiseer toe hy aangekondig het dat die vier studente vergewe is en weer aan die universiteit kon studeer.

Die vier studente, wat inwoners van die Reitz-koshuis was, is geskors nadat hulle ‘n satiriese video gemaak het waarin swart skoonmaaksters aan die universiteit kos geëet het waarin daar na bewering geürineer is. Dit het agterna geblyk dat dit aanmaaklemoensap was, maar dié feit is deur sowel plaaslike as buitelandse media geïgnoreer.

мозаика Данильченко Харьков

‘Rassisme’-geskel verraai swart minderwaardigheidsgevoel

Die bohaai oor die Vrystaatse kampus het min te make met die voorvalle wat daar plaasgevind het. Sowel die onsmaaklike poets as die optrede van professor Jonathan Jansen gaan nie oor “rassisme” en die menswaardigheid van die skoonmaaksters nie maar spreek eerder van swartmense se swak selfbeeld en werklikheidsontvlugting.

Die woede en emosie oor ‘n skadelose voorval – asof ‘n ramp die swart ras of die land oorgekom het – staan in skrille kontras met die ongeërgdheid te midde van miljoene swartmense wat aan voorkombare siektes sterf of in erge armoede in onmenslike woonplekke krepeer wat hul status tot byna dierlike vlakke verlaag het.

Betogings is besig om orals los te bars teen sulke onmenslikheid en tog behou dieselfde intellektuele en “anti-rassisme”-woordvoerders hul afstand, eer hulle aan die verkeerde kant van die regering se gunste en gawes beland, ‘n regering wat eers hierdie onmenslike toestande geskep en daarna laat vererger het. Dieselfde skreeuers teen rassisme bly stil as die regering die outonomie van universiteitsowerhede en dus van demokratiese instellings bedreig.

Betogings teen rassisme is geregverdig, daar waar blankes hulle aan werklike of skynbare pogings skuldig maak om mense van ‘n ander ras af te kraak of te verneder. Waar skendings van menswaardigheid ook al manifesteer, behoort diegene wat hulle oor sulke kwessies bekommer op te tree of hulle daarteen uit te spreek. Daarom behoort ons veel meer kommer en betrokkenheid by die aanspreek van die toenemende ellende van swartes te gesien het. Daardie ellende tas hul menswaardigheid veel meer aan as wat ‘n ligsinnige studentegrap ooit kon doen.

Die grootste tragedie van die rassismekwessie is die amperse nalatigheid of gekonkel van swartmense waar dit by hul eie vernedering as ‘n ras kom, asook hul gebrek aan selfrespek. Die meeste vernietiging, aftakeling en lyding wat die menswaardigheid van swartes aantas, word deur hul eie swart regering veroorsaak. En tog word niks hieroor gesê of gedoen met dieselfde hartstog as wat naastenby met die gejil kan vergelyk waarmee selfs geringe misstappe van blankes jeens swartes begroet word nie.

Omdat hulle in gebreke bly om die vernedering, pyn en selfs vernietiging van binne te hanteer, het swartes behoefte aan sondebokke en om in ‘n hoë mate te oorkompenseer. Blanke rassisme – feit of fantasie – is ‘n nuttige voertuig om aan frustrasies uiting te gee wat van binne af opbou.

Indien die energie en kragdadigheid wat vir “rassisme” uitgesonder word eerder aan kritiek jeens die volgehoue onderontwikkeling of selfs vernietiging deur hul regering gewy sou gewees het, sou daar baie vooruitgang onder swartes gewees het. Daar sou ‘n bestekopname van hul historiese erflating, hul huidige ellende en toekomstige vooruitsigte gewees het. Selfbesinning, om verantwoordelikhede te aanvaar en om selfbeskikking te laat seëvier, is wat tot die algemene vooruitgang van ander rasse, nasies en streke bygedra het.

Snert oor “driehonderd jaar van rassisme” is ‘n baie maklike verskoning en boonop grootliks vals. Swartes en wittes het mekaar minder as tweehonderd jaar gelede ontmoet toe groot swart koninkryke wat deur die Sjakas en Sekoekoenies gevestig is, verrys en tot laat in die negentiende eeu gebloei het. Sulke onsin laat sekere dade deur blankes as die bepalende dade voorkom wat swart onderontwikkeling moet verklaar. Dit laat die voorafgaande onafhanklike swart bestaan in die vergetelheid verdwyn, afgesien en anderkant swartes se interaksies met blankes wat ‘n diepgaande en blywende uitwerking op hul bestaan gehad het. Ironies versterk hierdie siening van hulpelose swart slagoffers die rassistiese aannames oor die “blanko swart primitiewe verlede”, van passiewe en parasitiese swartes sonder onafhanklikheid, inisiatief, erfenis en rigting.

Die konstante beskuldigings teen blankes oor “rassisme” en onregte uit die verlede moet opgeweeg word teen die revolusionêre veranderinge wat blankes teweeggebring het, in die vorm van swart state wat bestaan, ekonomieë, staatsdienste, intellektueles, ens., waarvan die verskyning grotendeels aan die blanke teenwoordigheid en bemoeienis toegeskryf kan word, veral in Suid-Afrika. Dan praat ‘n mens nie eens van die dorpe en stede, die tegnologie en nywerheid, opvoeding, gesondheid, politiek, godsdiens en ander elemente en aktiwiteite wat deur blankes op hierdie vasteland bekendgestel is nie…

Die kreet van “rassisme” word gebruik om die gepeupel op te sweep en te manipuleer, ten einde die aandag af te lei van die toenemende krisisse waarvoor swartmense te staan kom. Dit verteenwoordig die projeksie van ‘n minderwaardigheidskompleks wat uit swartes se swak selfbeeld spruit. Ook swartes se gevoel van onmag en mislukking in die aangesig van toenemende probleme en ‘n gebrek aan werklike, mensgedrewe transformasie speel ‘n rol. Voeg daarby swart afhanklikheid van blankes se kulturele, intellektuele, materiële en geestelike bydraes en ‘n mens begryp die obsessie oor rassisme soveel beter.

Die lawaai rondom die gebeure op die Vrystaatse kampus – soos die algemene lawaai oor “rassisme” – verteenwoordig die projeksie van ‘n diepgewortelde angs wat spruit uit die leemtes en gebreke van swartes as dit by hul eie oorgeërfde probleme en vooruitsigte as ‘n ras kom. Sulke reaksies sal voortduur en die krete van “rassisme” sal toeneem soos wat die huidige krisisse verdiep en vermenigvuldig en die stelsel begin wankel.

Meshack Mabogoane is ‘n skrywer en gemeenskapsleier aan die Oosrand. Hy dra gereeld meningsartikels by tot die Mail & Guardian, City Press en ander koerante en staan ‘n federale stelsel in Suider-Afrika voor.

casino online free

Jonathan Jansen, die man van nêrens

In sy rubriek Ras en taal volgens prof, Jansen gee Dan Roodt sy indrukke van die Afrikaanse Taalberaad van 2005 op Stellenbosch. Dan haal hy prof Jansen se berugte stelling van vroër hierdie maand aan: “…luister na kak oor kultuurverskille nie.” Hy gee ons ook ‘n beeld van die stortvloed van Afrikanerhaat wat uit arrogante bruin magsbekleërs se monde vloei.

Jammerlike drommels.

Dit is menslik om aanvanklik geskok te wees oor volwasse en geleerde persone wat so optree. Hoewel onverskoonbaar, kan ons Jansen en kie se woede en dilemma verstaan, gesien teen die historiese agtergrond waaruit die mense se antagonistiese houding jeens Afrikaners en hul kultuur ontstaan het.

Hulle het ‘n diep sielkundige probleem. Dit gaan oor ras.

Dis nie slegs in Suid-Afrika waar mense van gemengde bloed ná die koloniale tydperk agtergelaat is nie. In ander lande het dit ook gebeur. Toe die Britte Indië in 1947 verlaat het, het hulle ‘n paar honderdduisend Anglo-Indiërs agtergelaat. Hierdie gemeenskap van kwasie-Engelse moes hul voete vind in ‘n land waar klasseverskil elke landsburger se sosiale rangorde bepaal het.

Histories is hulle sosiaal verwerp deur sowel die wit as die inheemse bevolkings waaruit hulle gekom het en het dus liewer hul huweliksmaats by hul eie sosiale groep gesoek, waardeur ‘n hegte gemeenskap met ‘n eie identiteit gevorm is. Die swart Indiërs het hulle as Engelse beskou met ‘n bietjie Indiërbloed, terwyl die Engelse hulle as Indiërs beskou het met ‘n bietjie Engelse bloed. Hulle het nie by enige van die twee gemeenskappe ingepas nie en moes noodgedwonge ‘n nuwe gemeenskap skep.

In die skole het die Anglo-Indiërs die Engelse taal, Britse kultuur en kurrikula gevolg. Hul kinders sou nie maklik ‘n Indiese skool met sy inheemse kultuur en tale bywoon nie. Die eerste ding wat mens in ‘n Anglo-Indiese huis sou aantref, was ‘n groot foto van die Britse koningsgesin en impiriale snuisterye. Baie van hulle het, ná afloop van die Britse onttrekking, na Australië, Kanada en Brittanje verhuis. Daar het hulle hulself as volbloed-Britte beskou, maar die donkerder Anglo-Indiërs is nie maklik in hul nuwe vaderland verwelkom of aanvaar nie.

Dit was ‘n rasding.

Enkele jare gelede het ek op ‘n warm aand ‘n bier in ‘n kroegie in Londen gesit en drink. Die kroegman was ‘n jong Anglo-Indiër. Hy vertel my dat hy besig is met ‘n meestersgraad in chemie en wou weet van werksgeleenthede in Suid-Afrika. My spontane reaksie was dat die land mense met sy opleiding benodig. Toe ek na hom as ‘n Indiër verwys wat voorkeur sal geniet by enige posaanstelling, draai hy summier om en stap weg. Hy beskou homself nie as Indiër nie, maar as ‘n Engelsman van Indiese afkoms.

Ek het sy frustrasie verstaan. Hy was ‘n man van nêrens.

In Suid-Afrika het presies dieselfde as in Indië gebeur. Baie bruinmense beskou hulself vandag as polities swart, maar sosiaal wit. Dit laat hulle gewoonlik onwelkom voel in sowel swart as wit sosiale kringe, hoe hard Media24 ook al probeer om ‘n soomlose gemeenskap van Afrikaanses voor te hou. Dit ís mos so dat nie baie bruinmense Xhosaskole wil bywoon nie. Hulle verkies Afrikaanse skole en deesdae ook Engelse skole. Bruinmense van Maleisiese afkoms moes noodgedwonge Afrikaanse skole bywoon, maar dié van swart-Afrika-oorsprong het ‘n keuse gehad om in ‘n inheemse taal te studeer en ‘n Afrika-kultuur aan te neem.

Maar hulle het nie. Hoekom?

Dit is ‘n rasding.

Sielkundiges soos Fisher en Soon beweer dat, hoewel mense aan verskillende sielkundige gemeenskappe verbind is, elke persoon ‘n primêre gemeenskap het wat sy waardestelsel, norme en identiteit versterk met strukture en sosiale ondersteuningstelsels. Dit is uiters belangrik vir die welsyn van ‘n gemeenskap se lede. In sommige gevalle aspireer mense na lidmaatskap van ‘n gemeenskap, maar word verwerp.

Hulle beweer dat deur lidmaatskapstatus te verwerf, probeer die verwerpte groep hulself as wit te gedra, terwyl die nie-wit deel van hul herkoms verwerp en misken word. Hulle het bevind dat sosiaal gevormde verskille en afstande tussen gemeenskappe, rassisme en ander negatiewe uitkomste wat met verwerping en marginaliteit verband hou op sielkundige vlak by lede van aspirerende groepe manifesteer. (Fisher, A. en Soon, 1996)

In sy bespreking van die begrip “identiteit”, toon Erikson aan dat dit gewoonlik ontstaan by daardie punt waar die individu sy identiteit as ‘n probleem ervaar. Net soos die Anglo-Indiërs Indiese burgers by geboorte is, maar ‘n Engelse kultuuroriëntasie het, is bruinmense Afrikane by geboorte, maar verkies die Afrikaners se taal en kultuur; iets wat mense soos Christa van Louw en Jonathan Jansen hoog die josie in maak. Hulle beskou taal en kultuur as gemeenskaplike goedere, maar wil nie die logiese gevolge van hul beskouing aanvaar nie, naamlik om hul taal en kultuur met alles tot hul beskikking te beskerm nie.

Kultuur het vir mense soos hulle ‘n vyand geword. Maar Jansen se probleem is dat hy die bruin gemeenskap se Julius Malema is, ‘n politieke nar sonder substansie.

Dit is waarom Jansen kon sê: “Ek wil nie luister na die kak oor kultuurverskille nie.” Hy wil swart Afrikane, wat nou ook na ‘n Westerse Engelse kultuur aspireer, saam met Afrikaanse studente in ‘n situasie inforseer waar geen van die twee groepe hul eie taal en kultuur kan uitlewe nie.

Sy dilemma is dat hy iewers verkeer tussen wat hy het en wat hy wil hê, tussen wat hy is en wat hy wil wees.

Jonathan Jansen is ‘n man van nêrens.

to beat