University of the Free State

Jonathan Jansen, die man van nêrens

In sy rubriek Ras en taal volgens prof, Jansen gee Dan Roodt sy indrukke van die Afrikaanse Taalberaad van 2005 op Stellenbosch. Dan haal hy prof Jansen se berugte stelling van vroër hierdie maand aan: “…luister na kak oor kultuurverskille nie.” Hy gee ons ook ‘n beeld van die stortvloed van Afrikanerhaat wat uit arrogante bruin magsbekleërs se monde vloei.

Jammerlike drommels.

Dit is menslik om aanvanklik geskok te wees oor volwasse en geleerde persone wat so optree. Hoewel onverskoonbaar, kan ons Jansen en kie se woede en dilemma verstaan, gesien teen die historiese agtergrond waaruit die mense se antagonistiese houding jeens Afrikaners en hul kultuur ontstaan het.

Hulle het ‘n diep sielkundige probleem. Dit gaan oor ras.

Dis nie slegs in Suid-Afrika waar mense van gemengde bloed ná die koloniale tydperk agtergelaat is nie. In ander lande het dit ook gebeur. Toe die Britte Indië in 1947 verlaat het, het hulle ‘n paar honderdduisend Anglo-Indiërs agtergelaat. Hierdie gemeenskap van kwasie-Engelse moes hul voete vind in ‘n land waar klasseverskil elke landsburger se sosiale rangorde bepaal het.

Histories is hulle sosiaal verwerp deur sowel die wit as die inheemse bevolkings waaruit hulle gekom het en het dus liewer hul huweliksmaats by hul eie sosiale groep gesoek, waardeur ‘n hegte gemeenskap met ‘n eie identiteit gevorm is. Die swart Indiërs het hulle as Engelse beskou met ‘n bietjie Indiërbloed, terwyl die Engelse hulle as Indiërs beskou het met ‘n bietjie Engelse bloed. Hulle het nie by enige van die twee gemeenskappe ingepas nie en moes noodgedwonge ‘n nuwe gemeenskap skep.

In die skole het die Anglo-Indiërs die Engelse taal, Britse kultuur en kurrikula gevolg. Hul kinders sou nie maklik ‘n Indiese skool met sy inheemse kultuur en tale bywoon nie. Die eerste ding wat mens in ‘n Anglo-Indiese huis sou aantref, was ‘n groot foto van die Britse koningsgesin en impiriale snuisterye. Baie van hulle het, ná afloop van die Britse onttrekking, na Australië, Kanada en Brittanje verhuis. Daar het hulle hulself as volbloed-Britte beskou, maar die donkerder Anglo-Indiërs is nie maklik in hul nuwe vaderland verwelkom of aanvaar nie.

Dit was ‘n rasding.

Enkele jare gelede het ek op ‘n warm aand ‘n bier in ‘n kroegie in Londen gesit en drink. Die kroegman was ‘n jong Anglo-Indiër. Hy vertel my dat hy besig is met ‘n meestersgraad in chemie en wou weet van werksgeleenthede in Suid-Afrika. My spontane reaksie was dat die land mense met sy opleiding benodig. Toe ek na hom as ‘n Indiër verwys wat voorkeur sal geniet by enige posaanstelling, draai hy summier om en stap weg. Hy beskou homself nie as Indiër nie, maar as ‘n Engelsman van Indiese afkoms.

Ek het sy frustrasie verstaan. Hy was ‘n man van nêrens.

In Suid-Afrika het presies dieselfde as in Indië gebeur. Baie bruinmense beskou hulself vandag as polities swart, maar sosiaal wit. Dit laat hulle gewoonlik onwelkom voel in sowel swart as wit sosiale kringe, hoe hard Media24 ook al probeer om ‘n soomlose gemeenskap van Afrikaanses voor te hou. Dit ís mos so dat nie baie bruinmense Xhosaskole wil bywoon nie. Hulle verkies Afrikaanse skole en deesdae ook Engelse skole. Bruinmense van Maleisiese afkoms moes noodgedwonge Afrikaanse skole bywoon, maar dié van swart-Afrika-oorsprong het ‘n keuse gehad om in ‘n inheemse taal te studeer en ‘n Afrika-kultuur aan te neem.

Maar hulle het nie. Hoekom?

Dit is ‘n rasding.

Sielkundiges soos Fisher en Soon beweer dat, hoewel mense aan verskillende sielkundige gemeenskappe verbind is, elke persoon ‘n primêre gemeenskap het wat sy waardestelsel, norme en identiteit versterk met strukture en sosiale ondersteuningstelsels. Dit is uiters belangrik vir die welsyn van ‘n gemeenskap se lede. In sommige gevalle aspireer mense na lidmaatskap van ‘n gemeenskap, maar word verwerp.

Hulle beweer dat deur lidmaatskapstatus te verwerf, probeer die verwerpte groep hulself as wit te gedra, terwyl die nie-wit deel van hul herkoms verwerp en misken word. Hulle het bevind dat sosiaal gevormde verskille en afstande tussen gemeenskappe, rassisme en ander negatiewe uitkomste wat met verwerping en marginaliteit verband hou op sielkundige vlak by lede van aspirerende groepe manifesteer. (Fisher, A. en Soon, 1996)

In sy bespreking van die begrip “identiteit”, toon Erikson aan dat dit gewoonlik ontstaan by daardie punt waar die individu sy identiteit as ‘n probleem ervaar. Net soos die Anglo-Indiërs Indiese burgers by geboorte is, maar ‘n Engelse kultuuroriëntasie het, is bruinmense Afrikane by geboorte, maar verkies die Afrikaners se taal en kultuur; iets wat mense soos Christa van Louw en Jonathan Jansen hoog die josie in maak. Hulle beskou taal en kultuur as gemeenskaplike goedere, maar wil nie die logiese gevolge van hul beskouing aanvaar nie, naamlik om hul taal en kultuur met alles tot hul beskikking te beskerm nie.

Kultuur het vir mense soos hulle ‘n vyand geword. Maar Jansen se probleem is dat hy die bruin gemeenskap se Julius Malema is, ‘n politieke nar sonder substansie.

Dit is waarom Jansen kon sê: “Ek wil nie luister na die kak oor kultuurverskille nie.” Hy wil swart Afrikane, wat nou ook na ‘n Westerse Engelse kultuur aspireer, saam met Afrikaanse studente in ‘n situasie inforseer waar geen van die twee groepe hul eie taal en kultuur kan uitlewe nie.

Sy dilemma is dat hy iewers verkeer tussen wat hy het en wat hy wil hê, tussen wat hy is en wat hy wil wees.

Jonathan Jansen is ‘n man van nêrens.

to beat

Nou val Jonathan Jansen die Christene aan

Jansen… skriflesing en gebed gee aanstoot

Nadat die nuwe kleurlingrektor van die Vrystaatse Universiteit, Jonathan Jansen, in die openbaar verklaar het dat hy "kak oor kultuurverskille" wil hoor nie en ook nie meer enkelmedium-Afrikaanse klasse gaan duld nie, het tans hy skriflesing en gebed in sy visier.

Jansen wil 'n multigeloofkultuur op die kampus invoer. In 'n omsendbrief wat vandeesweek onder personeel versprei is en op die universiteit se intranet besigtig kan word, sê Jansen: "Ons is nie 'n privaat godsdienstige universiteit nie en kan gevolglik nie 'n plek wees wat Christengebruike by vergaderings van 'n openbare universiteit handhaaf nie. Verder, in die dae en jare vorentoe, gaan al hoe meer personeel en studente van 'n wye omvang van geloofstelsels kom, en 'n openbare universiteit behoort nie slegs een sodanige uitdrukking van geloof te onderskryf nie."

Jansen meen ook dat die Christelik geloof "grootmoedig in die aanvaarding van ander gelowe behoort te wees, en dat die gebruik van 'n universiteitsverhoog om 'n mens se geloof uit te druk en te bevorder die Christelike geloof 'n onguns bewys".

Die nuwe rektor se volgehoue veldtog om die Universiteit van die Vrystaat van sy voorheen Afrikaanse en Christelike karakter te ontneem, sluit ook die verandering van koshuis- en ander tradisies in, wat in 'n vorige omsendbrief aan personeel ter sprake gekom het.

Hier volg albei omsendbriewe:

Maandag Bulletin, 31 Augustus 2009

Een van die mees sensitiewe vraagstukke wat 'n openbare universiteit in Suid-Afrika in die gesig staar, is of ons amptelike universiteitsvergaderings met Christelike skriflesing en gebed behoort te open. Aangesien baie persone op ons kampus Christengelowiges is, is dit natuurlik moeilik om sonder heelwat emosie en kommer onder personeel en studente so 'n gesprek aan die gang te sit.

Party sal redeneer dat 'n universiteit 'n plek is wat los van 'n spesifieke geloof of geloofstelsel staan, aangesien die universiteit presies dit is – 'n universiteit, wat gevolglik nie slegs die reg en vryheid van alle gelowe onderskryf nie, maar ook aanvaar – Christen, Moslem, Hindoe, Joods – om op die kampus geakkommodeer te word, insluitend almal wat die keuse uitoefen om nie te glo nie.

Met hierdie in gedagte, moet ons die volgende onthou: ons is nie 'n privaat godsdienstige universiteit nie en kan gevolglik nie 'n plek wees wat Christengebruike by vergaderings van 'n openbare universiteit handhaaf nie. Verder, in die dae en jare vorentoe, gaan al hoe meer personeel en studente van 'n wye omvang van geloofstelsels kom, en 'n openbare universiteit behoort nie slegs een sodanige uitdrukking van geloof te onderskryf nie.

Daar bestaan ook die standpunt dat die Christengeloof (en enige ander geloof) grootmoedig in die aanvaarding van ander gelowe behoort te wees, en dat die gebruik van 'n universiteitsverhoog om 'n mens se geloof uit te druk en te bevorder die Christelike geloof 'n onguns bewys.

So hier is my vraag: Wat dink jy behoort ons te doen?

Maandag Bulletin, 24 Augustus 2009

Een van die algemeenste bekommernisse wat tydens baie van my vergaderings in die koshuise sowel as die inloop-vergaderings elke oggend in my kantoor deur studente gelug word, is die vraag oor tradisies. Studente is bekommerd dat dekade-oue tradisies mag verdwyn as gevolg van die veranderinge wat ons vir ons kampus en die koshuise beplan. Waar staan die Rektor in terme van tradisies, word ek dikwels gevra?

Ek hou van tradisies. Tradisies bind ons saam as 'n universiteitsgemeenskap en laat positiewe gedagtes en goeie herinneringe in ons geheue oor ons tyd by die universiteit. Tradisies onderskei ons van ander instellings en gee blywende betekenis aan kampuslewe.

Maar nie al ons tradisies is opbouend en eerbiedig teenoor ander studente en personeel nie. Tradisies wat ander verneder, of aandring op verskillende reëls vir een groep mense bo 'n ander is nie van pas in 'n menseregtekultuur nie. Ons eerstejaarstudente moet met respek en opbouend as mense en as nuwelinge by ons universiteit behandel word. Ons gedrag moet verder erken dat tradisies wat vir een groep studente betekenis het, of 20 jaar van pas was, nie vandag dieselfde betekenis vir ons baie diverse groep studente mag hê nie.

Ons moet ons beste tradisies behou, ons slegte tradisies verwerp en nuwe tradisies bou.

So, hier is my vraag: watter tradisies moet behou word, watter tradisies moet afgeskaf word, en watter nuwe tradisies moet oorweeg word?

Praat met my.

99spravok.ru

Ras en taal volgens prof, Jansen

Prof. Jonathan Jansen, wie se omstrede uitlatings dat hy nie na "kak oor kultuurverskille" gaan luister nie en Kovsies summier gaan transformeer onlangs in die nuus was, het reeds in 2005 by die Afrikaanse Taalberaad op Stellenbosch sy anti-Afrikaner-houding op 'n kenmerkend vulgêre manier getoon. Onderstaande rubriek deur Dan Roodt het kort ná die Afrikaanse Taalberaad op die Praagwebwerf verskyn.

Die swak beriggewing in die hoofstroompers oor verlede week se Taalberaad op Stellenbosch het soos gewoonlik 'n skewe beeld gegee van wat daar werklik gebeur het. Dit was drie dae van verskeie laagtepunte met weinig hoogtepunte. Uiteindelik het die beraad onverrigter sake geëindig, met slegs die vae belofte van 'n tweede beraad aanstaande jaar sonder enige wesentlike aksieplan.

Een rede waarom daar geen konsensus bereik kon word nie, was die teenwoordigheid van 'n aantal bruin intellektuele soos drs. Christa van Louw, Neville Alexander en prof. Jonathan Jansen van die UP. Van Louw het op die laaste dag 'n vloermoer gegooi uit vrees dat sy nie langer voorsitster sou wees van die Nasionale Taalliggaam vir Afrikaans nie, terwyl Jansen op dag een aanbeveel het dat ek "seksuele omgang met 'n swart persoon behoort te hê sodat ek kan regkom".

Wat hierdie soort vulgêre uitlatings met 'n bespreking oor die Afrikaanse taal te make het, weet nugter. Maar dit is kennelik die vlak waartoe regstellende aksie-akademici aan Afrikaanse universiteite deesdae besig is om te daal. Trouens, die aand ná die fameuse onderonsie tussen my en Jansen, het ek in prof. Christa van Louw van die US en prof. Hein Willemse van die UP vasgeloop en sy het Jansen se uitspraak smalend teenoor Willemse herhaal, en nog iets bygevoeg in die trant van, "maar hy moenie slaap nie, hy moet wakker bly."

Wat Jansen veral omgekrap het, is dat ek na myself as 'n Afrikaner verwys het. Die meeste bruin intellektuele verkeer onder die indruk dat drie miljoen Afrikaners in 1994 verdwyn het of ten minste een of ander kontrak ten gunste van hul eie ondergang onderteken het. Terwyl Jansen Woensdag sy vuige kommentaar teenoor my betuig het, het Neville Alexander reg langs my gesnou: "Die Afrikaner is 'n lyk. Dis net jy wat nog daaraan glo omdat jy oningelig is."

Ek moet sê dat die sogenaamde bruin intellektuele nogal 'n bron van vermaak kan wees. Vier of vyf jaar gelede reeds het prof. Hein Willemse in 'n internetdebat rondom die einste taalkwessie teenoor my beken dat hy swart is, maar dat swartheid vir hom geen rassekategorie is nie, maar 'n "analitiese konsep".

Tussen akademikaans, engfrikaans en die ANC-bargoens wat oor die afgelope tien jaar ons taal besoedel het, gaan dit maar swaar met Afrikaans. 'n Woord wat my die horries gee, is "bemagtiging" en dit is oor en oor op die Taalberaad gebesig. As die woord bemagtiging nie deur die KGB uitgedink is nie, kom dit ten minste van Kuba of Noord-Korea.

Maar terug by die begrip "swart", ekskuus, die analitiese konsep. Toe die Xhosas begin het om die Universiteit van Wes-Kaapland te oorstroom in die vroeë tagtigerjare onder die rektorskap van Jakes Gerwel, was al antwoord wat die bruin intellektuele kon vind om hulself insgelyks as "swart" te beskryf. Dit verklaar moontlik Jansen, wat wel baie donker van kleur is, se obsessie met swart wat naderhand so erg geraak het dat ek hom moes betig oor sy onbetaamlike rassetrots.

Byna erger as die kroeggrap-redenasies van Tukkies se dekaan van opvoedkunde, is die neo-Marxistiese taalkunde van sy blanke kollega, prof. Vic Webb. Laasgenoemde het 'n pleidooi gelewer dat die Afrikaner alles moet aanvaar wat die ANC-regering op hom afdwing. Benewens sy neo-Marxisme en die feit dat hy sy grys haardos in 'n poniestert vasbind, vermeld die Taaloudit wat voor die beraad uitgedeel is dat "kruisbestuiwing met Indië" een van Webb se navorsingsareas is.

Twee weke gelede het ek reeds verwys na dr. Gerrit Brand as 'n akademiese hanswors. Vergeleke met Jonathan Jansen, Hein Willemse en Vic Webb kan 'n mens hom amper ernstig opneem. Die ironie van die saak is natuurlik dat hierdie kreature wat uit die UP se sirkus onsnap het, deur Naspers opgehemel word as die profete van ons tyd.

Volgens Rapport het ek vir "vermaak" op die Taalberaad gesorg. Veel eerder het ek die rol van narretemmer gespeel, want vermaak was daar genoeg sonder dat ek daartoe hoef by te dra. Benewens prof. Jonathan Jansen se seksuele fantasieë – hy het behoorlik begin kwyl toe hy die gehoor vertel het van sy pogings om die blanke skoolmeisies van Pretoria Girls High te breinspoel om van taal- en rasse-segregasie ontslae te raak deur minnaars uit 'n ander etniese kategorie te neem – was daar die bespreking oor Afrikaans en die media waaroor hieronder meer.

Terloops, 'n mens wonder hoeveel ouers van dogters by Pretoriase meisieskole daarvan bewus is dat 'n swart Humbert Humbert die blanke Lolitas bekruip en hulle boonop toespreek by skoolbyeenkomste. (Vir my lesers wat nie weet nie, het Wladimir Nobokof 'n roman oor 'n middeljarige man se verhouding met 'n dertienjarige meisie genaamd Lolita geskryf, iets wat in die vroeë sestigerjare 'n skandaal veroorsaak het.)

Hier gaan dit egter nie om fiksie nie, maar om die werklikheid. Is prof. Jansen se invloed op ons jeug in die vorm van seksuele innuendo en rasse-ideologie heilsaam? Behoort Tukkies so 'n man aan te hou as opvoedkundige dekaan? Wat kan ons van hom leer in verband met die handhawing van Afrikaans?

Dat ras, taal en seks egter 'n gewilde tema by die Taalberaad was, is gewis. Onder andere het mnr. Theo Erasmus van die betaalkanaal KykNET 'n beleidstuk versprei waarin die volgende vermeld word: "Die kanaal mag nooit gesien word as een wat eksklusief op 'n wit mark gerig is nie. Die persentasie bruin mense wat DStv besit en dus toegang tot KykNET het, is bitter klein, maar die kanaal moet ook toekomstige gehore teiken – nie net in sy eie belang nie, maar in belang van Afrikaans."

Die enigste afleiding wat 'n mens hieruit kan maak, is dat KykNET nie van sy huidige kykerspubliek – blanke Afrikaners – hou nie. Daar is min sakeondernemings ter wêreld wat soveel minagting teenoor hul eie kliënte koester soos KykNET.

Dié beleidstuk is versprei tydens die sessie wat gewy is aan Afrikaans en die media. Onder andere is Magdaleen Kruger deur die digteres Lina Spies ingevlieg oor die swak taalgebruik op Radio Sonder Grense, oftewel Radio Sonder Mense. Ook Tim du Plessis van Rapport moes erg deurloop oor sy redaksionele beleid wat neerkom op ANC-sikofansie en Afrikaner-verguising.

Ná so 'n Taalberaad voel mens dat jy jou pêrels voor die swyne gewerp het. Afrikaans baat kwalik by besprekings waar rassepropaganda die botoon bo taalkundige kwessies voer.

Конструкторы

Kovsie-studenteleiers looi vir Jansen

Jansen… veroorsaak integrasiekonsternasie aan die UVS

Die VF Plus het heftig op die onlangse uitsprake by ‘n nuuskonferensie in Johannesburg deur prof. Jonathan Jansen, Rektor van die Universiteit van die Vrystaat, gereageer.

“Prof. Jansen het twee weke gelede voor ‘n groep voornemende studente beloftes gemaak; onder andere dat daar volgende jaar eerstejaarskoshuise sal wees,” het Wouter Wessels, leier van die VF+Kovsies gesê. Wessels het bygevoeg dat die Rektor nie hierdie besluite op sy eie kan neem nie en dat die UV se Raad dit eers moet goedkeur. Die VF+Kovsies moedig die Raad aan om hierdie besluite nugter te neem en die gevolge daarvan in ag te neem.

Die feit dat prof. Jansen se oplossing vir die probleme wat daar met betrekking tot die huidige integrasiebeleid aan die UV bestaan, is om eerstejaarskoshuise te implementeer, is kommerwekkend. “Die vraag wat ontstaan is, watter van die bestaande koshuise gaan na eerstejaarskoshuise omgeskakel word? Prof. Jansen is besig om onnodige paniek en verwarring onder studente te veroorsaak,” het Wessels gesê.

Die UV het ‘n dringende tekort aan verblyf en dus moet die UV-bestuur eerder daarop fokus om nuwe koshuise te bou en dan van hierdie koshuise as eerstejaarskoshuise in te rig en sodoende aan voornemende studente ‘n wye keuse van verblyf verskaf.

“Dit is ook belangrik om daarop te let dat die ‘tradisioneel wit’ koshuise almal volgens die integrasiebeleid geïntegreer is. Dit is onverantwoordelik van prof. Jansen om nou na die kampus as ‘n instelling van ‘apartheid’ te verwys,” het Wessels gesê.

Prof. Jansen maak ook ander beloftes, soos dat elke eerstejaar ‘n skootrekenaar gaan ontvang en ‘n semester in die buiteland gaan studeer. “Die UV het baie ander finansiële behoeftes en daar moet eerder aan finansiële steun aan degeregistreerde studente, nagraadse kursusse en die opgradering van fasiliteite aandag geskenk word,” meen Wessels.

Die VF+Kovsies versoek die Rektor om studente se belange en menings in ag te neem. Die studente wat tans in koshuise woon, het ook regte en dit moet gerespekteer word. “Die UV-bestuur moet probleme bestuur en nie slegs probleemareas onder die mat probeer vee nie,” het Wessels bygevoeg.

wedding hair bands and tiaras топкарго

Afrikaners het geen selfaangestelde Messias nodig

Om te skryf dat professor Jonathan Jansen ‘n obsessie met beide ras en Afrikaners het, sou wees om dit baie sagkens te stel. Jansen, wat dikwels beweer dat hy eintlik Engelssprekend is en by voorkeur Engels praat, het naamlik al twee poste by voormalige Afrikaanse universiteite beklee. Hy was dekaan van Opvoedkunde by Tukkies, en is tans die rektor van nóg ‘n voormalige Afrikaanse universiteit, die Universiteit van die Vrystaat.

Vir iemand wat glo Engelstalig is en veral iemand wat so gereeld kritiek teen Afrikaners lewer, is dit kennelik vreemde werkgewerskeuses. Veral as mens Jansen se obsessie met gewaande blanke rassisme in ag neem, sou mens redelikerwys kon verwag dat hy eerder sy beroep by een van die legio swart of Engelstalige universiteite in Suid-Afrika en inderdaad die res van Afrika sou beoefen, so ver weg as wat hy maar kon van daardie rassistiese Afrikaners.

Nietemin kan mens leidrade vir sy motiewe uit Jansen se rubriek in Beeld van 20 Mei 2009 verkry. Sy gunstelingonderwerp, sogenaamde blanke rassisme en aggressie, is weereens in sy visier. Dié ongeloofwaardige rubriek handel oor ‘n onwaarskynlike voorval: ‘n blanke “rassis” wat glo woedend in Jansen se kantoor op hom gewag het, nádat Jansen eerstejaarstudente by “sy” universiteit verwelkom het.

(Jóú universiteit, prof Jansen? Bedoel u nie die voormalige Afrikaneruniversiteit, voorheen bekend as die Transvaalse Universiteitskollege nie? Bedoel u nie die studente, en veral die belastingbetaler se universiteit nie, waar u as Engelssprekende kwotalid van die personeel aangestel is en bo Afrikaanssprekende akademici op grond van u velkleur bevorder is?)

Alhoewel Jansen hoog opgee oor die sogenaamde blanke rassis se aggressie, erken hy self in die rubriek dat hy wat Jansen is op ‘n lekker aggressiewe manier teenoor die “blanke rassis” opgetree het. Soos ‘n wafferse, vingerswaaiende PW Botha wys die brulpadda-agtige Jansen toe glo vir die “rassis” wie’s eintlik baas. Ek haal aan uit die rubriek: “Ek staan uit my stoel op, wys my vinger na hom en sê: ‘Luister hier, dit is my kantoor hierdie, en in my kantoor sê ek jou wat om te doen. So, sit of loop hier uit.’”

Daar’s hy. Nou is die rangorde gevestig. Jansen, die grootmeneer kwota-akademikus, het ‘n blote student se ouer (m.a.w. iemand wat Jansen se salaris betaal) goed op sy plek gesit. Volgens Jansen het dit die “rassis” onmiddellik so mak soos ‘n lammetjie gemaak en daar begin die man jou wrintiewaar sommer huil en bieg hy is ‘n rassis. Hy bedank toe skoon vir Jansen dat Jansen sy dogter so tuis laat voel het by Jansen se universiteit.

Ek is jammer, maar Jansen se storie gaan eenvoudig nie op nie. ‘n Persoon wat Jansen sou bedank vir die groot lig wat Jansen vir hom laat opgaan het, sou immers nie kwaad gewees het nie, sou hy? Moontlik het Jansen, wat homself klaarblyklik as ‘n soort Jesusfiguur sien wat Afrikaners van ons “sondes” moet verlos, dié verhaal eerder as ‘n gelykenis bedoel.

In die res van die rubriek spekuleer Jansen oor die aard van blankes se aggressie, wat volgens hom as rassisme tot uiting kom. As aggressie teenoor ander rassegroepe op rassisme dui, wonder ek wat Jansen dan sou maak van die sowat 45 000 blankes wat reeds sedert 1994 vermoor is, en 90 000 blanke vrouens wat verkrag is, bykans almal slagoffers van lede van ander rassegroepe?

Is bogenoemde dan nie ekstreme vorme van rassistiese aggressie nie, prof Jansen? Die sogenaamde rassis wat u so goed gewys het wie’s eintlik baas, het u immers geen fisieke leed aangedoen nie. Moord en verkragting, daarenteen, is ernstige misdade wat meer as metofiese geweld behels. Waar is u rubriek wat te velde trek teen daardie vorm van rassisme?

Op moedswillige wyse “wonder” Jansen voorts wat skuil agter die blanke Afrikanerman se sogenaamde aggressie. Hmmm… dis nou vir jou ‘n moeilike vraag. Totaal en al onverklaarbaar.

Of moontlik nie.

Probeer Jansen waaragtig voorgee hy is nie bewus is aan die skreiende diskriminasie wat blanke mans dag vir dag moet ervaar nie? U weet, prof Jansen, soos die VF+ se verkiesingsplakkate lui: “Te wit vir ‘n werk?” Kan dít deel van die verklaring uitmaak?

Indien nie dit nie, hoe klink tienduisende dooie familielede, deur ander rassegroepe vermoor vir u as ‘n regverdiging vir blanke mans se sogenaamde aggressie?

Of wat van die magteloosheid wat blanke mans ervaar, nádat ons deur ons eie sogenaamde leiers by Kodesa uitverkoop is, in ‘n stuk volksverraad wat ‘n halsmisdaad hoort te wees? Kan blanke aggressie iets te make hê met die gevolglike verlies aan enige vermoë om oor ons eie lot te beskik en ons uitlewering aan die dwingelandy van die vreemde massa en die Engelse geldmagte?

Ek verstout my om te sê dat Afrikanermans nóg in u amateuragtigtige poging tot psigoanalise, nóg in u leedvermakerige kwotabaasskap oor Afrikaners belangstel, prof Jansen. Daar is genoeg maatskaplike, opvoedkundige en ander probleme in u eie gemeenskap, die bruinmense, wat u voltyds kan besighou. Afrikaners het nie ‘n Messias, en veral nie iemand soos u, se redding nodig nie.