Etiket: Johann Wingard

Om by ‘n volkstaat uit te kom

Baie Afrikaners praat lukraak van ‘n volkstaat, so asof mens ‘n kleinhoewe gaan koop na waar jy van die werklikhede van die nuwe Suid-Afrika kan ontsnap.

Ons is almal bewus van die wrede werklikhede.

Maar hoeveel van ons weet wat die werklikhede vir die verkryging van ‘n Volkstaat is?

Gedurende die apartheidsjare was dit ‘n relatief maklike opsie vanuit ‘n magspolitieke oogpunt gesien.  ‘n Tuisland was vir vir alle etniese groepe geskep, behalwe vir Afrikaners.  Laasgenoemde kon net nooit binne die politieke tydsgees van destyds verwerklik word nie.

Tydens die laaste twintig jaar van die Nasionale Party se bewind was die etniese Afrikaner gedeelte van die blanke bevolking as die opposisie beskou. Hul idees van ‘n Afrikanertuisland was toe as ‘n naïewe politieke foefie bestempel.  Die HNP het bonop beweer dat hulle nie bereid sou wees om een vierkante duim van Suid Afrika prys te gee nie, wat nog van die oorgrote deel van die land aan die swartes oordra.

Polities was dit derhalwe net nie haalbaar nie.

Prakties sou ‘n Afrikanervolkstaat egter net so maklik opgerig kon word as die swart tuislande, mits dieselfde politieke wil daarvoor bestaan het.

Ek wil nie weer daarvan beskuldig word dat ek die volkstaat idee afskiet nie, maar voel tog geroepe om die werklikhede weer onder lesers se aandag te bring.

Volgens my siening, wat gebaseer is op die VSR se ondersoeke, is daar  basies vier streke waar Afrikaners ‘n eie hartland of polities outonome gebiede sal kan uitkerf, naamlik:

  • die Pretoria Oos, Centurion, Pretoria Noord gebied wat Kleinfontein insluit en tot naby Witbank kan strek.  Vanweë die omliggende gebiede se swart inwoners se afhanklikheid van Afrikaners se belastings sal dit polities onwaarskynlik wees.  Nogtans sou daar hoogstens tot op derde vlak regeringstatus gevorder kon word, maar met sekere addisionele  magte t,o.v onderwys, polisiëring en gesondheidsdienste.  Binne hierdie gebied woon daar tans meer as 300,000 Afrikaners en maak dit reeds ‘n meerderheid van die bevolking uit.  Net soos die Weskaap, sal dit egter nog onder ‘n ANC-regering sorteer.  ‘n Sterk plaaslike volkswil hiervoor is egter ‘n voorvereiste. Die tydskaal hiervoor behoort nie langer as tien jaar van intense politieke aktivisme plaaslik en in die buiteland te neem nie.  Of Pretoria se inwoners die nodige volkswil het om vir hul selfbeskikking te stry is egter onwaarskynlik, aangesien verreweg die meerderheid van hulle tans DA-gesind is.
  • Die Noordwes Kaap wat vanuit Orania kon uitkring deur stelselmatige besetting en ontwikkeling van ‘n altyd groter wordende streek (die oliekol-op-water-gedagte).  Om ‘n meerderheid te word sal daar nuwe privaat dorpe gestig moet word wat soos sekuriteitsoorde funksioneer, met gepaardgaande infrastrukturele behoeftes soos skole, winkelsentra, water, krag en rioleringvoorsiening.  Hierdie opsie is fisies haalbaar oor ‘n tydperk van 40 tot 50 jaar, mits die ekomnomie sodanige gestimuleer kon word dat minstens 4,000 families jaarliks soontoe sal trek om uiteindelik 300,000 siele te huisves.  Met die nodige politieke wil en ondersteuning van buiite die groeiende gebiedsekonomie sal staatstatus teoreties bereik kon word.
  • Die Suidwes Kaap wat net soos Orania kan ontwikkel, maar sou dit met Orania meeding, dan vetraag dit laasgenoemde se groeipotensiaal, tensy die twee polities gekoppel kan word. Die tydskaal sal dieselfde wees.  In beide gevalle moet daar eers ‘n volk gestig word voordat sy volkstaat geëis kan word.
  • Die kanton-gedagte waar Afrikaanse wyke en dorpe polities afillieer om ‘n outonome gebied te vorm.  Soos in Pretoria sal daar hoogstens tot derdevlak regering gevorder kan word.

Natuurlik kan ons aangaan en verder spekuleer, maar hieruit kan mens aflei dat, soos ek vantevore geskryf het, die volkstaat nie vanuit die hemel sal neerdaal nie.

Nou wat maak mens as:

  • Pretoria se Afrikaners wil nie stry vir hul politieke outonomie nie?
  • Afrikaners wil nie na die Orania of Suidwes Kaap trek nie?
  • Die jonger geslag word al sterker deur die nuwe nasiebouproses gebreinspoel om te integreer?
  • Daar ‘n sterk gesagsowerheid vir Afrikaners, wat die dryfkrag agter die program moet wees, weens verdeeldheid en verdagmakery nie tot stand kan kom nie, of dat mededingende “Volksrade” mekaar se pogings in die wiele sal ry?

En hierdie faktore het eintlik niks met die ANC te doen nie, maar is onder beheer van Afrikaners self.  Sou die vier faktore egter wel genoegsaam bestuur kon word en konsensus verkry word, dan moet mens nog rekening hou met die antagoniste binne die parlement.

Eers dan bring dit ons by die regte van ‘n volk onder die Volkereg.  Ons moet in gedagte hou dat gebiedsoutonomie slegs geeïs kan word deur die inwoners van daardie gebied. Volkstaters sal, oud en jonk, moet begin om ekonomiese ontwikkeling tin die bestemde gebied te doen sodat voldoende ekonomiese suigkrag opgewerk kan word om mense te lok.  As die wil bestaan, sal dit nie onmoontlik wees nie.  Daarsonder sal dit ‘n droom bly.

Alternatiewelik kan die stadstaat-gedagte uitgebou word met selfbeskikking op kulturele sake en vir plaaslike dienste.  Daardie opsie kan relatief maklik onder die bestaande internasionale protokolle en handveste verkry word, mkits die volkswil daarvoor bestaan.  Niemand sal dit egter by Afrikaners se keelgate afdruk nie.

En waar pas die VF+ by al die bogenoemde in?  Heel eenvoudig:  Hierdie is ‘n buite parlementêre aangeleentheid wat buite parlementêr nagestreef moet word.  Die VF+ het egter ‘n baie belangrike funksie om in die parlement te vervul as spreekbuis vir die gedagte van selfbeskikking vir Afrikaners en ook om na die belange van Afrikaners in die algemeen om te sien.  Hy kan egter moeilik voorgee om namens alle Afrikaners vir ‘n volkstaat te stry terwyl so min Afrikaners vir daardie party stem.

Of wat dan van die man in die bruin pak wat op messiaanse manier die volk sal kom lei en vryheid te bewerkstellig?  Sonder mag, hetsy militêre mag of mag deur ‘n sterk volkswil aan hom verleen, sal so iemand nie gou op die toneel verskyn nie. Self sterk leiers sal as swakkelinge gesien word.

Dit moet baie mooi verstaan word dat slegs ‘n buite-parlementêre gesagsowerheid sal kan stry vir Afrikaners se selfbeskikking, en nie professionele party politici nie.  Laasgenoemde moet ongelukkig altyd die maksimum stemme vir hul party werf om te kan voortbestaan, self vanuit die geledere van nasiebou Afrikaners.  As ‘n politieke party slegs op volkstaters fokus is sy einde naby.

Ek hoop dat bogenoemde ontleding en uiteensetting ‘n bietjie meer klarigheid by my volksgenote sal; bring, aldan nie woede nie.  Waarvoor ek baie, baie behoedsaam is, is vir mense wat nou reeds wil voorgee dat ons deur ‘n geskietery ons vryheid sal kan bekom of dat ons net daarvoor moet bid en dat die Voorsienigheid self vir ‘n volkstaat sal sorg.

Dikwels wonder ek of die Afrikanervolk hoegenaamd in staat is om weer soos sy voorsate vir hul onafhanklikheid te stry.  Ek het die gevoel dat mense eerder hul volkie van allerlei godsdienstige dwalings wil suiwer as om weer as ‘n volk met al sy vratjies, vry te wees.

очки для плавания детские ценатопкарго

Hoe ‘n Afrikanerowerheid tot stand kan kom

In sy rubriek skryf dr Christo Landman dat ‘n kenmekaarkonferensie op 7 Augustus gehou gaan word.  Die doel van die konferensie is onder andere dat Afrikanerbelange organisasies mekaar beter sal leer ken en, indien moontlik, om aansluitende samewerking met mekaar te vind met die doel tot die latere totstandkoming van ‘n Afrikaner Owerheid (AO), sou genoegsame toenaderingtussen die groeperings bereik kan word.

Mense vra hoe kan so ‘n AO tot stand kan kom as daar fundamentele verskille tussen rolspelers bestaan.

Hierdie verskille is hoofsaaklik tweërlei van aard:

  • ‘n Volksraad word verkies in ‘n een-man-een-stem-verkiesing waar slegs geregistreerde kiesers hul stemme mag uitbring. Dit is die liberaal-demokratiese benadering.
  • ‘n Afrikanerowerheid word saamgestel deur Afrikaanse organisasies. Dit is die konsosiatiewe benadering.

By die genoemde konferensie sal dr Landman asook mnr Paul Kruger die twee benaderings waarskynlik grondig bespreek en die voordele en nadele van elkeen uitwys.

Wat die voordele of nadele van die twee benaderings ook al mag wees, staan een kwessie soos ‘n paal bo water, naamlik dat daar slegs een verteenwoordigende liggaam namens Afrikaners op die binne – en internasionale terrein kan optree.  Sou die Afrikaners op voetsoolvlak die AO nie as verteenwoordigend erken nie, dan besit so ‘n AO geen legitimiteit by sy eie mense en in internasionale fora nie.  Insgelyks, sou Afrikanerorganisasies die volksverkose Volksraad nie erken nie, en as net nog ‘n splintergroep beskou, en sou hulle kan bewys dat hul gesamentlike ledetalle meer is as die getal Volksraadkiesers, dan het die Volksraad geen legitimiteit by bestaande organisasies nie.

Nou met watter een moet regerings dan amptelik skakel?

Omdat daar slegs een verteenwoordigende organisasie erken sal word, moet hierdie dilemma besweer word voordat die AO tot stand kom, en ek wil ‘n wenk of twee aan die hand doen om hierdie knelpunt te ontstrengel.

Eerstens, elkeen van die twee benaderings het sy eie voordele en nadele.  Die kuns is altyd om die voordele te benut en die nadele uit te skakel.

Die oplossing wat ek aan die hand wou doen is dat albei roetes gevolg word. Volksmobilisasie word bereik deur die liberaal demokratiese benadering en herinnner Afrikaners op voetsoolvlak aan hul eie identiteit en volkskap.  Dit is die groot voordeel van ‘n verkose volksraad, as ‘n paar honderdduisend kiesers aan so ‘n verkiesing sou deelneem.

Amptelike erkenning deur Afrikanerorganisasies verseker weer dat binnelandse sowel as buitelandse legitimiteit verkry word.

(‘n Verdere probleem duik egter op deurdat daar minstens twee registrasie-instansies bestaan wat kieserslyste saamstel en waar kiesers kan registreer, naamlik die VVK en die BVS (Boerevryheidstigting) wat reeds in 2005 ontstaan het.  ’n Oplossing sou wees dat albei lyste geldig verklaar word vir die doeleindes van die verkiesing, maar dat kiesers slegs een stem mag uitbring as hulle op albei lyste geregistreer sou wees.)

My voorstel sou dus wees dat daar twee soorte afgevaardigdes moet wees, naamlik die verkose lede en die aangewese lede.  Dit wil sê, die helfte van die volksraadslede moet deur kiesers verkies word en die ander helfte kan deur Afrikaners se belangeorganisasies aangewys word.

Gestel dat daar dus altesaam sestig raadslede sou wees, dan word dertig by ‘n amptelike verkiesing verkies.  Die ander dertig word voor die verkiesing reeds aangewys, om amptelike erkenning aan die verkiesingsproses asook aan die  daaruitspruitende AO te verleen.

Die feit dat organisasies slegs die helfte van die raadslede verteenwoordig, verhoed dat een of twee sterk organisasies die Raad nie sal kan kaap nie.  Darenteen, sou ‘n politieke party besluit om sy bronne en takke te gebruik om sy partylede tot die Raad verkies te kry, kan die Raad sodoende ook nie deur ‘n politieke drukgroep oorheers word nie.

Dan is daar die probleem van makro- en mikro-organisasies. Die stemstelsel binne die AO kan seer sekerlik tog nie dieselfde gewig aan elke organisasie, groot of klein, gee nie. Daar is byvoorbeeld belange organisasies met meer as ‘n honderduisend lede, terwyl ander organisasies minder as tien lede het wat  tussen hulle ‘n rekenaar of faksmasjien besit.

Nou hoe gaan ekwiteit tussen die organisasies bereik kan word? Hoe kan ‘n balans verkry word tussen groot en klein organisasies?

Een uitgangspunt is dat getalle alleen nie die waarde van ‘n organisasie as sulks bepaal nie.  Daar is ander faktore, soos die strategiese belang wat gedien word, die gehalte van die leierskap, die geloofwaardigheid asook die relevansie van organisasies op nasionale vlak.

‘n Oplossing sou wees dat organisasies met minder as honderd ingeskrewe lede slegs een stem kan uitbring, terwyl organisasies met tussen ‘n honderd en ‘n duisend lede twee stemme kon uitbring. Dan sou organisasies met meer as ‘n duisend lede ‘n maksimum van drie stemme kon hê.  Organisasies sou dan ook by ‘n neutrale instansie kon registreer deur hul ledelyste sowel as hul onderskeie grondwette en bedryfstate voor te lê om hul bona fides te bewys. Waar organisasies minder as byvoorbeeld vyftig lede het, kan hulle ‘n onderlinge assosiasie vorm om gesamentlik deur een afgevaardigde met ‘n sekundus verteenwoordig te word.

‘n Tussentydse grondwet en reglemente kan die hele struktuur logies uiteensit sodat kiesers sal weet waarvoor hulle op 31 Mei 2011 gaan stem.

Met hierdie uiteensetting wil ek dus nou die nasionale debat open vir die totstandkoming van ‘n legitieme Afrikanerowerheid.

Om die omvang van die probleem te besef, besoek gerus

http://www.radiopretoria.co.za/Volksorganisasies.html

бардолино италия вино красное сухоеОлександр Васильович Фільчаков

Om die wawiel te herontdek

In sy rubriek skryf Dan Roodt hoe Afrikaners rigtingloos voortploeter en probeer om in ‘n deurmekaar land rigting te vind sonder ‘n kompas.

My ontleding is dat die grootste probleem waarmee Afrikaners worstel, is dat hul politieke -, landbou – of kulturele leiers die situasie nie mooi reg lees nie en nie mooi begryp watter opsies daar vir Afrikaners bestaan nie.

Dikwels word daardie opsies as afsonderlike spesialiteitsbelange beskou,  sodat onderskeie aanslae óf as ‘n landbou-aangeleentheid beskou word, of dat dit ‘n politieke probleem is wat deur partypolitieke leierskap gered moet word om die volk te mobiliseer of om ‘n opstand te organiseer en te lei.  

Landbou leiers raak nie maklik gemoeid met kultuuraangeleenthede nie, so ook nie kultuurleiers, soos byvoorbeeld die bestuur van die ES/VTM (die  Erfenis Stigting en Voortrekkermonument), wat nie maklik by Afrikaners se etniese politiek of burgerregte betrokke sal raak nie.  

Daar is party politieke leiers wat óf samewerkende politiek met die ANC of ‘n boikotpolitiek wat die ganse huidige bestel as onlegitiem beskou en nie met die regering kan of wil erken of saamwerk nie. Elkeen van hierdie partye beskou sy siening as oplossings vir Afrikanervryheid, sodat vooroordele tot beginsels verhef word.  Dieselfde geld vir Solidariteit en Afriforum wat hulle op burgerregte en arbeidsaangeleenthede toespits en afstand tussen hulle en die etniese politieke beweging probeer hou.

Maar die enigste haalbare opsie wat Afrikaners het om hulle na vryheid te lei bly binne die konteks van die algemene volkereg wat die verhouding tussen volke en nasies bepaal.  Om vryheid volgens die volkeregtelike roete op te eis verg dat die eiser ‘n legitieme verteenwoordigende  owerheid van die betrokke volk moet wees. Vir legitimiteit kan daar dus slegs een verteenwoordigende owerheid wees.

Oor die afgelope tien jaar beywer Dan Roodt, Christo Landman en ekself ons vir die daarstelling van ‘n Burgerlike Owerheid vir Afrikaners, maar word telkens gekortwiek deur die onderskeie Afrikanerinstellings wat nie met etniese politiek betrokke wil raak nie.  Daar is instellings wat nie in dieselfde span wil trek as die Afrikanerbond nie, ander verseg weer om met die HNP geassosieer te wees, ander beskou die VF+ as ‘n verlore saak, die TLU en Agri SA het onderlinge verskille, en die ES/VTM word as aardsversoeners getipeer.    

Om vry te word sal die Afrikanervolk egter die wawiel moet herontdek.  

Die buitenste staalvelling van die wiel is ons Hemelse Vader wat alle volke se lotgevalle bepaal en wat die wiel en sy vrag oor berge en riviere na sy uiteindelike bestemming sal dra.

Die speke is die verskillende organisasies wat die volk bedien, elk met sy eie leierskap, karakter en struktuur.  

In die middel kom die speke in die naaf bymekaar in ‘n volksowerheid wat voortdurend kontak met die as moet maak.  Die Goddelike staalvelling sal die volkswiel as ‘n eenheid bymekaar kan hou, want alle volksorganisasies bekou God as die Bepaler van volke se lotgevalle, ook dié van die Afrikanervolk.  

Sonder die velling val die wiel uitmekaar, soos tans met die Afrikaners die geval is, waar elke speek op sy eie die vrag probeer dra.  Die speke moet sterk en gesond wees en mag nie met mekaar wedywer nie.  Die speke alleen kan die vrag egter nie alleen dra nie.  ‘n Wiel kan ook nie net een of twee speke hê nie en al die speke word in die naaf in ‘n hegte eenheid saamgesnoer.

So ‘n Afrikanerowerheid is nie ‘n poliktieke party nie, funksioneer op bilaterale vlak met ander volke en regerings, ook die regering van die RSA, en is die eerste stap na vryheid.  

Gelukkig is daar tans groeiende kragte aan die werk om die Afrikanerwiel te monteer.  Elke Afrikaner se voorbidding word benodig om hierdie poging te laat slaag.

Die individuele verootmoediging van ‘n ganse volk wat daagliks op hul knieë die alleenheerskappy van ons Hemelse Vader erken en sy leiding afsmeek sal meehelp dat die Staalvelling weer ons volk in ‘n hegte eenheid verenig om die delikate onderhandelings tussen die speke te laat slaag. Dan kan hulle die Afrikanerwiel weer aanmekaarsit en kan ons ‘n onseker toekoms tegemoetgaan.

Dan kan ons weer skouer aan die wiel sit en enige aardse uitdaging weer die hoof bied.magic owlФильчаков прокурор

Die Vryheidstryd – ‘n lig op die pad

Die huidige gesprek rondom ‘n volkstaat is ‘n gesonde verskynsel. Dit is soos die ore van die seekoei. Sterk seine word tans uitgestuur dat onderstrome onder Afrikanerdom woed. Sonder om voorskriftelik probeer wees, het ek in die volgende stuk probeer aandui hoe die pad van vryheid vorentoe lyk. Miskien sal dit die verwarde Afrikaners en hul leiers noop om bymekaar te kom en ‘n strategiese plan uit te werk en om jong portefeulje leiers te verkies sodat die wa kan begin loop.

In my boek Op Reis na Vryheid probeer ek die pas uitstippel. Gebaseer op daardie werk wil ek die volgende ontleding aanbied om mense om dieselfde vuur te kry.

Onlangs vra iemand vir my: .Moet ons nou aanvaar dat Afrikaners vir altyd ‘n minderheid gaan wees in ons eie land wat deur die swart meerderheid geregeer word? Indien nie, wanneer sal ons kan begin om onsself in ons eie land te regeer en hoe moet die proses verloop volgens die toepaslike volkeregtelike reëls?.

My antwoord aan hom was, dat mens nie jou eie ondergang so fatalisties moet aanvaar nie. Ek is nie ‘n kundige van volkeregtelike reëls nie, maar aan die hand van my studies van die internasionale minderheidspolitiek wil ek die volgende beweer:

-Dat daar geen moontlikheid bestaan dat die Afrikaners ooit territoriale selfbeskikking in ‘n staat sal geniet tensy hulle die oorgrote meerderheid van die bevolking in daardie gebied uitmaak nie.

-Verder moet die algemene volkswil in die gebied so sterk wees vir selfregering dat die inwoners bereid sal wees om daarvoor te sterf.

-Derdens benodig die Afrikaner/Boerevolk ‘n geloofwaardige gesagstruktuur met internasionale aansien. Die struktuur moet sonder ‘n kunsmatige plafon wees sodat almal wat hulle met die Afrikaner/Boerevolk identifiseer, daaraan kan affilliëer, selfs vanuit die buiteland.

Hieruit kan ons dan aflei dat die oprigting van ‘n verteenwoordigende gesagstruktuur die beginpunt na vryheid is. Ek sien geen ander beginpunt op die pad na vryheid nie. Sonder ‘n Verteenwoordigende Afrikanerowerheid ( VAO) sal pogings om staatstatus te verwerf doodeenvoudig net van die tafel gevee word.

Ek sien ‘n pad na vryheid wat uit twee fases bestaan:

Die Eerste Fase begin by die oprigting van ‘n Verteenwoordigende Afrikanerowerheid (VAO). Kom ons noem fase een Operasie Volksbou, want die klem gaan op die mense lê. Die Afrikaner/Boerevolk moet bymekaar gemaak word en moet voorberei word om eie verantwoordelikheid vir hul vryheid te aanvaar – bymekaar nie in fisiese sin nie, maar op sielkundige vlak. Fase een gaan dus oor die mense en nie oor die grondgebied nie. Die gom hiervoor moet deur die VAO gewek word.

Benewens die VAO se beeldbouprogram sal hy beplan om ‘n verkiesing te reël wat, indien nodig, met plaaslike verkiesings of algemene verkiesing kan saamval. By daardie verkiesing sal lede van die Afrikaner/Boerevolk hul kruisie vir ‘n bepaalde kandidaat kom maak in ‘n lokaal van sy eie. Na die verkiesing word die kandidate se name met hul steun bekend gemaak.

By ‘n Nasionale kongres word die VAO gekonstitueer waar kandidate deur ‘n regter ingesweer sal word. Hierdie gesagstruktuur sal dan met die staat asook buitelandse regerings skakel oor sake wat die toekoms van die Afrikaner/Boerevolk mag raak.

U mag vra, wat dan van ‘n Afrikanerraad, waarvoor ek reeds vir langer as tien jaar betoog? Bestaande kultuurorganisasies en vakunies vir Afrikaners kan slegs namens hul eie lede praat. Wanneer hulle egter sou saamspan en ‘n nuwe oorkoepelende liggaam oprig, sal hul gesamentlike ledetal waarskynlik voldoende wees om geloofwaardige steun vir ‘n VAO te bewys.

Die moeisame reis na vryheid kan dan aangepak word. Diegene wat nie aan die konsep van ‘n vrye volk glo nie, kan gewoon hul eie gang gaan en na hul eie huishoudings omsien sonder om hulle

met die vryheidsideaal van die Afrikaner/Boerevolk te bemoei. Die vryheidsideaal sal dan soos binneaarse voeding aan die volgende geslagte oorgedra moet sodat dit altoos sterker sal uitstraal.

Steun vir ‘n VAO moet van so ‘n aard wees dat dit geloofwaardig en as beduidend bewys kan word. ‘n Landswye verkiesing kon dan oor vyf jaar of so met gepaste reklame in ‘n verkiesingsatmosfeer kan geskied. Die atmosfeer moet herinner aan die 1938 Ossewatrek, of die 1948 verkiesing.

Een van die eerste take van die VAO sal wees om ‘n grondwet vir die Afrikaner/Boerevolk op te stel wat bestaanbaar moet wees naas die RSA se Grondwet, maar sonder die baie kwalifikasies. Formele aansoek sal daarna gerig word aan die RSA regering ingevolge Art 185 van die Grondwet. Die Kommissie vir die Beskerming van die Regte van Godsdienstige, Taal en Kultuurgemeenskappe sal die aansoek om erkenning namens die regering hanteer.

In samewerking met die 185 Kommissie, asook met groepe soos die Griekwas, die San en andere, kan ‘n Handves van Minderheidsregte soos in Art 234 voorsien word in afdwingbare wetgewing vasgelê word. Die handves kan stuksgewys indien nodig, aan die RSA parlement voorgelê vir aanvaarding.

Sommige minderheidsregte sou kon insluit die reg op eie (staatsbetaalde) onderwys, reg op die beskerming van erfenisgoedere, wat straatname, dorpsname en monumente insluit, die reg op bedryf van staatsondersteunde kleuterskole en ouetehuise, museums, ens.

Verder moet diskriminerende maatreëls wat Afrikaners sielkundig of ekonomies benadeel, deur ons eie grondwet verbied word. Hierdie is hoë profiel kwessies wat Afrikaners sommer gou bymekaar sal bring, veral as die VAO sukses kan bewys. Onregmatige teenstand deur die staat kan deur internasionale regshefbome teengestaan word.

Erkenning dat die VAO die outentieke verteenwoordiger van die Afrikaner/Boerevolk is, moet dan van die meeste westerse lande verwerf word, in welke geval die VAO ook sou kon deel in die begrotings wat oorsese regerings aan minderheidsorganisasies skenk. Hy kan selfs op ‘n pro

rata deel van die RSA fiskus begin aanspraak maak om die funksies wat hy namens die staat aan sy lede vervul, te finansier en in die nasionale begroting ingesluit word.

Internasionale steun deur simpatieke minderheidsgroepe sal gewerf moet word om die wêreldwye aktiviste organisasies vir gemeenskapsregte so sigbaar moontlik te maak vir verhoogde druk. Ons raak nou gereed vir Fase Twee, of Operasie Volkstaat.

Tot op hierdie punt is daar nog geen sprake, aandrang of bespreking van ‘n eie grondgebied nie, omdat daardie kwessie verdelend inwerk op ‘n leierlose en verwarde volk.

Eers wanneer sukses behaal is met die beskerming van minderheidsregte orals binne die grense van die RSA, sal daar genoegsame ondersteuning vir ‘n bepaalde territorium kan begin ontwikkel. Dan kan Fase Twee aangepak word.

Behalwe in die geval van Pretoria met sy unieke Afrikanerkonsentrasie waar ‘n groot stryd vir politieke heerskappy nog gaan woed, sal voortydige bespiegeling of aandrang op ‘n bepaalde gebied mense buite daardie gebied negatief beïnvloed en die vryheidsideaal vertraag of selfs kelder.Operasie Volkstaat sal nou kan begin. Die VAO se volgende taak sal wees om sy eie Kommissie aan te stel om voort te bou op die werk van die Volkstaatraad om ‘n finale keuse van ‘n praktiese grondgebied(e) te maak wat deur die VAO formeel en amptelik aanvaar kon word.

Internasionale volkeregtelike erkenning moet dan van die VN en EU agentskappe vir die Afrikaner/Boerevolk se reg op territoriale selfbeskikking verkry word. Dit sal ‘n moeisame proses wees, maar daar is geen alternatief nie. Die poging moet gerugsteun word deur ‘n behoorlik

georganiseerde volkstemming vir of teen ‘n Boerestaat om voldoende steun te bewys.

‘n Gebied wat deur ‘n oorgrote meerderheid Afrikaners/ Boere bewoon word, moet dan afgebaken word. Die gebied hoef nie baie groot te wees nie, maar moet ekonomies lewensvatbaar

wees om minstens 200,000 burrgers te akkommodeer, waarvan ‘n fraksie waarskynlik landbouers sal wees.

Afrikaner landbouers sal regdeur die RSA asook Afrika vir die voedsel produksie vir die RSA en

Afrika bevolking kan sorg as deel van ‘n onderhandelde skikking vir selfbeskikking. So ook sal ander Afrikaners/Boere vir die RSA se watervoorsiening en gesondheidsdiense kan sorg.

Op hierdie stadium speel aktivisme ‘n baie belangrike rol en in elke dorp en stad sal wettige vryheidsaksies met mediadekking op ‘n gereelde basis geloods moet word.

Sou sigbare en geloofwaardige vordering getoon word, stel die VAO eise vir outonomie ingevolge art 235 van die grondwet, gesteun deur ‘n volkstemming of plebisiet binne die bestemde gebied. So ‘n plebisiet sal sonder benadeling van of diskriminasie teen enige ander permanente burgers binne die betrokke gebied moet wees.

Wanneer dit suksesvol afgehandel is, kan eise vir selfregering aan die owerhede gestel word. Indien daar nie gehoor gegee word aan die eise, wat ook deur die internasionale waghonde oor minderheidsvolke ondersteun word, kan ultimatums gestel word, waarna ‘n regering in ballingskap gevestig kan word.

Hierdie stappe moet almal deurgewerk word. Daar is geen kortpad nie. Die geskiedenis het getoon dat sessessie nie maklik verkry kan word nie en dat dit gewoonlik op ‘n burgeroorlog uitloop. Sou ‘n politieke oplossing gevind kon word wat op strategiese samewerking tussen die Afrikaner/Boerevolk en die regering kan uitloop, sal ‘n oorlog moontlik afgeweer kan word.

Samewerking kan voedselsekuriteit, watersekuriteit en energiesekuriteit vir die RSA insluit. Om egter voortydig met ‘n oorlog te begin dreig of om ‘n konflikterende of rasgebaseerde styl van optrede of retoriek nou reeds te gebruik, verminder die legitimiteit van die stryd en word

die hele proses vertraag.

Skeptici mag vra: In die tyd van die Anglo Boere Oorlog toe die Boerevolk die meeste simpatie en respek in die moderne wêreld gehad het wat ons ooit gehad het, was geen regering of organisasie van beduidende omvang bereid om ons te ondersteun nie. Waarom sal hulle dit nou skielik doen?

Die tye het verander sedert die menseregte en volkeregtelike doktrines na die Tweede Wêreldoorlog ontwikkel het asook na die stigting van die VN. ‘n Vryheidstryd moet internasionaal aanvaarbaar wees. Bonop moet die internasionale gemeenskap asook die plaaslike bevolking aanvaar dat die toestaan van selfbeskikking aan die Afrikaner/Boerevolk in belang van die hele

land sal wees. Geen moondheid sal enige poging steun wat daarop neerkom dat die streek gebalkaniseer of in ‘n burgeroorlog gedompel word nie.

Territoriale selfbeskikking is dus ‘n lang en moeisame proses, wat dekades mag duur, afhangende van die algemene politieke klimaat in die land. Intussen moet die lewe egter aangaan, en moet Afrikaners hul taal, kultuur, skole en ander erfenisse bewaar.

Intussen moet ons ook verhoed dat die volk en sy erfenisgoedere uitgeroei word. Hiervoor moet alle

organisasies wat met Afrikanersake bemoeid is, en veral die jongmense, hul deel bydra terwyl hulle nader aan mekaar beweeg.

Afrika is ‘n onvoorspelbare plek en enigiets kan binne die volgende dekade of twee gebeur.

Die stigting van COPE het weereens getoon dat die gom wat die verskillende etniese groepe binne die ANC bymekaar gehou het, reeds verweer het. Verdere verdelings binne die ANC is ook moontlik wanneer die SAKP sou probeer om die party volledig te skaak.

Om dan weer te sit met die problematiek waarmee dr HF Verwoerd geworstel het, is glad nie onvoorspelbaar nie, en ‘n tweede Codesa mag dalk plaasvind om die orde in die land te herstel.

As alles dan in plek is, verkry die Afrikanerevolk dalk hul vryheid baie, baie gouer. Dit gaan van hul eie geloof, werkywer en drang na vryheid afhang.

Daar is ook grade van vryheid en mens kan na Fase Twee reeds binne twee of drie jaar beduidende vordering toon om seggenskap oor eie sake te verkry.

Dus is dit nie ‘n kwessie van ‘n Volkstaat of Minderheidsregte op hierdie stadium nie, maar van albei ─ die een lei tot die volgende.In menige ander lande sou hierdie program op sameswering tot hoogverraad neergekom het, wat in sommige lande tot die doodstraf sal lei. Maar die werklike waarde van Art. 235 van die RSA Grondwet is dat dit volgens die land se hoogste hof, naamlik die Grondwetlike Hof wettig is om na ‘n eie staat te strewe, mits daardie strewe grondwetlik geskied. Die uitspraak moedig so ‘n strewe selfs aan deur die Art 185 Kommissie wat die VAO namens die regering moet erken.

Die baie probleme op die grondwetlike pad na vryheid moet nie onderskat word nie. Nogtans is dit die aangewese weg om altyd binne die Grondwet en die landswette te bly om die vryheidsaak nie skade te berokken nie.

Maar, wanneer alle middele uitgeput is, sal gewapende opstand die enigste oorblywende alternatief word. Dit is die rede waarom die volkspoging deur ‘n Afrikaner owerheidsgesag gelei moet word om te verhoed dat heethoofde op ongekoördineerde wyse die hele saak vernietig en antagonisme teenoor Afrikaners tot skreiende vooroordele en selfs amptelike geweld deur die polisie en weermag op weerlose Afrikaners losbars.

 

реставрация паркета недорогоФильчаков прокурор

Pasop vir die slange!

Twaalf jaar gelede het ek ook ‘n voorsmakie gehad van die verraderlike optrede van voormalige lede van nasionale intelligensie (NI). Vandag bevind sommiges hulle waarskynlik in een of ander spesialiseenheid van die polisie. Dit is waarskynlik daardie spul wat UG probeer toesluit het. Dit was ook daardie spul wat hulself deel van die sogenaamde Boeremag gemaak het, wat plofstof geplant het, en wat gesorg het dat goeie Boerseuns vandag in die tronk krepeer op aanklagte van sabotasie.

Hul tydverdryf is verdagmakery van leiersfigure om te verhoed dat behoudende Afrikaners hulself as etniese groep organiseer soos in die land se grondwet voorsien word.

In die laat negentigerjare het genl. Constand Viljoen vir pres. Nelson Mandela oorreed om ‘n bedrag geld (R13 miljoen) te bewillig om blanke boere na die omliggende buurstate te stuur. Die doel was eenvoudig om weer hoop aan lande soos Mosambiek, Tanzanië en later aan ander SAOG-lande te gee ná dekades se uitmergelende burgeroorloë.

Die projek sou daardie lande se ekonomieë prikkel – veral op landbougebied – wat sou kon meehelp dat die stroom onwettiges verminder kon word. Terselfdertyd sou dit ‘n geleentheid aan Suid-Afrikaanse boere verskaf om hul eie besigheid te diversifiseer, of self die geleentheid bied om van nuuts af te begin in lande waar hulle as beleggers gesien en waardeer word en nie as wit setlaars nie.

Vir Suid-Afrikaanse boere is dit altyd wenslik om hul risiko’s te versprei. Hier dink mens aan die politieke risiko, klimaat- en droogterisiko, gewasserisiko, markrisiko, arbeidsrisko, ens waarmee boere in ‘n riskante bedryf mee te kampe het.

Die Suid-Afrikaanse Kamer vir Landbouontwikkeling In Afrika (SACADA) is gestig onder die leiding van wyle senator Dries Bruwer, eertydse president van die TLU, bygestaan deur Piet Gouws, van die Vrystaatse Landbou-unie, en ‘n groep prominente landbouers. Vanweë my kennis van Oos-Afrika, asook my baanrekord op nywerheidsgebied, was ek ook genooi om deel van die projek te wees.

Ons was vuur en vlam vir die taak, want ons het geglo dat dit ‘n edel projek is wat net goed kon beteken vir die land. Maar helaas, dit was ons nie beskore om ons werk behoorlik te verrig nie.

Die Niassa-provinsie se hooglande in die noorde van Mosambiek was ons teikengebied en die eerste groep van 13 boere het hulle daar gaan vestig. Sacada het finansiële bystand verleen en ‘n baie goeie verhouding met die plaaslike goewerneur asook die kabinet gehandhaaf. Om die regte politieke klimaat en juridiese raamwerk vir die boere te skep het ons gereël dat ‘n bilaterale ooreenkoms met groot fanfare tussen die regerings van Mosambiek en Suid-Afrika onderteken word. Dit het goeie publisiteit geniet.

Hierdie ooreenkoms sou die boere in staat stel om hul landboutoerusting soos trekkers, vragmotors, stropers en ander bates belastingvry die land in te bring en weer landuit te neem. Hul Suid-Afrikaanse rande of VSA-dollars kon na willekeur die land uitgeneem of ingebring word. Hulle kon hul eie skole oprig en sonder inmenging bedryf, hulle kon hul jaggewere saambring, maar moes dit eers by die naaste polisiestasie laat registreer. Die owerheid en plaaslike gemeenskap moes spesifiek na die intrekkers se veiligheid en welstand omsien. Op hul beurt moes die boere hul beste lewer om voedselsekuritiet vir hul gemeenskap te bereik en binne die landswette bly.

Van meet af aan het vreemde elemente begin om ‘n skinderveldtog teen ons van stapel te stuur. Kort voor lank verskyn allerhande smeerstories oor Dries en myself in die pers en oor die radio. Die feit dat genl. Viljoen die outeur van die projek was, was al klaar genoeg vir lakeie om dit verdag te maak, veral gesien teen die agtergrond van die ‘94–verkiesing. My betrokkenheid by die Volkstaatraad het die gerug laat ontstaan dat ons ‘n volkstaat in Mosambiek wou stig. Selfs die buitelandse media is vol stories gestop om die verhouding tussen SACADA en die buurstate se regerings te vertroebel.

Hoewel Dries voltyds as hoof van die onderneming opgetree het, en ek onderhoof, het ons geen salaris vir ons dienste gevra nie. Allerhande vrae oor ons motiewe het die rondte begin doen. Ons is van nepotisme, wanbestuur en selfs geldverduistering beskuldig en ‘n obskure koerantredakteurtjie in Noord-Transvaal het ons by die Heath-Kommissie aangekla. Hoewel ons reeds ver gevorder het om ‘n langtermyn finansiële program te finaliseer, het Heath se betrokkenheid die hele projek verdag gemaak en gekelder. Ná twee jaar se ondersoek kon Heath se mense absoluut niks teen ons vind of inbring nie, want daar was niks. Maar ‘n staatsinstrument is as wapen aangewend om agterdog te saai om te verhoed dat “wit boere na Afrikalande uitgevoer word”.

Iemand het aan my verduidelik dat eertydse lede van NI nog by hul onderskeie netwerke ingeskakel was en aan wie hulle sappige wolhaarstories kon verkoop om aan die lewe te bly. Hierdie mense het hulle altyd as “regse” Afrikaners voorgedoen, want daardie kader van verraaiers is deur die NP-regering ingespan om teen die destydse behoudende Afrikaners te spioeneer, hul geledere soos slange binne te dring en verdag te maak. Sodoende kon die sogenaamde hervormingsprogram en magsoorgawe van die NP, soos deur die Broederbond ontwerp was, op koers bly.

‘n Slang kan ‘n ruimte deur ‘n baie klein opening binnedring om sy prooi te vergiftig.

Pasop vir die slange…!

 

betting withoutлобановский александр харьков

Die mite van die Krugermiljoene

Die aand van 28 Mei 1900 was bewolk en donker. Lord Roberts se 100 000 Britse soldate was reeds suid van Johannesburg ná sy opmars uit Bloemfontein. Dit is nou reeds agt maande sedert die Anglo-Boere Oorlog in Oktober 1999 uitgebreek het. Pretoria, die hoofstad van die ZAR, sou die volgende paar dae ingeneem word. Daarna sou die Boeremagte volgens lord Roberts se doktrine hul wapens neerlê. Die oorlog sal vir Haar Majesteit se regering gewonne wees.

Minstens vier muilwavragte goudstawe en krugerponde moes die nag van 28 Mei uit die Munt op Kerkplein verwyder word. Die ZAR se opperbevel het gelas dat die goud na Europa verskeep moes word. Dit sou per trein na Lourenço Marques geneem word en op ‘n Duitse skip, die Bundesrath, wat reeds in die hawe wag, gelaai word. Indien lord Roberts die goud as oorlogsbuit sou konfiskeer, sou die Britte die hele oorlog daarmee kon befonds en bonop ‘n aardige batige saldo vir Haar Majesteit se regering oorhou. Roberts was reeds ingelig dat al die goud sedert Oktober die vorige jaar in Pretoria geberg word. Hy kon dus nie wag om sy hande daarop te lê nie.

Die muile se hoewe maak ‘n klak-klak-geluid op die small sementpaadjie agter die Muntgebou wes van Kerkplein. Die muilwa is swaar gelaai en die diere beur aan die swaar vrag. Die 25-jarige Gustav Preller, wat die verantwoordelikheid vir die vervoer van die goud het, het al sy geduld en inspanning nodig om die diere stasiewaarts te dryf. Min het hy geweet dat hy in later jare ook die Afrikaners so sal moet dryf om hul taal en kultuurgoedere te waardeer en uit te bou. Maar vanaand moes hy vier vragte goud by die wagtende trein by Eerste Fabriekenstasie kry.

By die goedereloods wag ‘n paar donker mansfigure hom in. Gen. J.C. Smuts staan heel links. As Staatsprokureur is hy in bevel van Pretoria vandat die ZAR-regering stilweg na Machadodorp verskuif het. Hy gee opdrag dat Malherbe, die tesouriergeneraal van die ZAR, Jannie Marais, die ouditeurgeneraal en Paul de Villiers die goud by Gustav Preller in ontvangs moet neem. Hulle praat in gedempte stemme terwyl die dokumente onderteken word. Tyd is beslis nie aan hulle kant nie, want die voorhoede van die Britse magte word nou enige oomblik verwag.

Die trein se bagasiewa is met kluise toegerus. Dit is dieselfde wa wat vantevore die goudstawe na Lourenço Marques vir verskeping na Europese banke vervoer het. Vier gewapende polisiemanne moes die goud na die hawe vergesel. Die swaar goudstawe word vanaand sorgvuldig in die kluise gepak en aangeteken. Die sakke met opgerolde goudplaat waaruit die munte gepons word, word saam met die sakke vol Krugerponde in ‘n afsonderlike kluis toegesluit. Preller ontvang ‘n kwitansie vir elke item. Dan haas hy hom weer terug na Kerkplein om die volgende vrag te gaan haal.

Jules Perrin was ‘n Franssprekende Switser. Hy was die tegniese hoof van die Munt en is deur die twee Meyerbroers bygestaan. Vir hulle was die hele gedoente natuurlik ‘n hartseersaak. Hulle sou hul muntponsmasjien, skaal en goudskroot wat in die laaste kas op die muilwa gepak word nooit weer sien nie.

Die ZAR se goudvoorraad het ‘n langerige aanloop gehad. Op die 19de Oktober die vorige jaar, ‘n week nadat die oorlog begin het, het die ZAR alle gouduitvoere verbied. Alle goud sou voortaan vir wapens en ander oorlogsdoeleindes aan die staat behoort. Daarvoor sou produsente ‘n amptelike sertifikaat kry wat ná afloop van die oorlog deur die staat vereffen sou word.

Gedurende die afgelope paar maande het verskeie besendings krygstuig en 44 000 sak meel uit Duitsland per trein uit Lorenço Marques aangekom. Luit.kol. S.P.E. Trichardt was die bevelvoerder van die Staatsartillerie. Die wapentuig onder sy bevel bestaan uit C96 Krupp veldkanonne, 75mm Creusot veldkanonne en 37mm Vickers Maxim “Pom-Poms”, 120mm Krupp Howitsers en die vier beroemde 155mm Creusot kanonne, wat as die “Long Toms” herdoop is. Die sakke meel en die meeste van hierdie wapentuig moes nog met goud betaal word.

Regter F.E.T. Krause het die vorige maand aan dr. Leyds laat weet dat gen. Kok tydens ‘n besoek aan verskeie goudmyne ongeveer 120 000 onse rugoud op die mynpersele opgemerk het. Die mynbase het dit waarskynlik met opset vir die Britse magte agtergelaat om te buit. Met gen. Botha se instemming gee dr. Leyds toe opdrag aan Kok se kommando van 90 man om al daardie goud op te kommandeer en met muilwaens na Pretoria te neem. Speurder Burchardt voer die opdrag nougeset uit sodat geen goud in Britse hande sou val nie.

Vroeg die oggend van die 29ste Mei vetrek die trein uit Eerste Fabriekenstasie. Die Britse magte was toe reeds by Sesmylspruit. Soos deur die Britte verwag is, het Boeremagte die kolom voorgekeer en weerstand gebied om die opmars te vertraag. Die kanonskote kon reeds in Pretoria gehoor word. Benewens die goud was daar ook waardevolle voorrade artilleriewapens en ammunisie wat daardie dag verwyder moes word. Daarvoor was ekstra tyd nodig, vandaar die weerstand om tyd te wen.

Meyer en die gewapende wagte reis in die passassierswa. Dit sou die laaste keer wees dat ‘n trein Pretoria onder die ZAR se Vierkleur verlaat het. By Hectorspruit word ‘n vrag goue Krugerponde opgelaai wat die staat se myningenieur en berede polisie vanaf die Witwatersrand met ‘n Kaapse wa saamgebring het. Die trein moes die goud na Lydenburg neem waar dit aan die Boeremagte by Dalmanutha vir hul dienste oorbetaal sou word. Die Boeremagte kon dan ook hul kosvoorrade aanvul.

Op Waterval Boven wag ‘n welgeklede man die trein in. Mnr. Van der Poel is assistentbestuurder van die Nationale Bank van die ZAR. Sy opdrag was om die goudbesending na die hawe te vergesel en om ‘n kwitansie van die skeepsagente daarvoor te kry. Die wagte het hom aanvanklik met agterdog bejeën, maar sy dokumente het hulle tevrede gestel.

Daardie aand, op pad na Lydenburg, val ‘n groep rowers die trein aan. Verskeie skote word afgevuur, maar die wagte slaag daarin om sonder enige verliese van die boewe ontslae te raak.

Lord Roberts was hewig onsteld toe sy magte Pretoria op 19 Junie 1900 binnegaan en hy ontdek dat die buit reeds verwyder was. Hy wou die nuwe kanonne oorneem en het reeds planne begin maak hoe om die goud in Londen te kry. Maar hy moes met skok ontdek dat hy nie ‘n enkele Krugerpond sou buit nie. Selfs die goudskroot was weg.

Komdt.gen. Meindert Noome, toe die Hoofklerk van die ouditeurgeneraal, wat die bevel van die Munt by Meyer oorgeneem het, skryf in sy dagboek dat die goud op 1 Augustus 1900 aan die Duitse skeepsagent Wilken en Ackerman in Lorenço Marques oorhandig is. ‘n Kwitansie vir die volle hoeveelheid goud is daarvoor uitgereik. Volgens Noome was daar 62 kiste goud wat op die Bundesrath na Hamburg verskeep is.

In Hamburg aangekom ontstaan ‘n toutrekkery oor die wettige eienaarskap daarvan. Dresdner Bank en Allianz het in die Duitse hof aangevoer dat die rugoud wat deur Kok se kommando opgekommandeer was, hul eiendom was. Die hof moes hoor dat die afsenders Wilcken & Ackermann, die Bundesrath-skeepsagente in Lourenço Marques, die besending aan Arndt und Cohn van Hamburg versend het. Die wettigheid van die hele aksie het op pres. Paul Kruger se formele magtiging daarvoor berus. Hy was reeds in Europa en kon geredelik ‘n beëidigde verklaring verskaf. Die eisers wou dit egter nie aanvaar nie en het aangedring op die waarnemende staatshoof, gen. Schalk Burger, se toestemming, aangesien Kruger “op verlof is”. Hierop het die hof ‘n embargo op die goud geplaas totdat die wettige status vasgestel kon word.

Vanweë die verwarring wat tydens die oorlog in Pretoria en in die veld geheers het, moes dr. Leyds die stryd uiteindelik gewonne gee. Hy wou bewys dat al die staatskuld gedelg was. Leyds wou die ZAR se naam in ere herstel. Die saak het egter vir dekades daarna gesloer en in die vergetelheid geraak. Waarskynlik het die hofdokumente tydens die 2de Wêreldoorlog verlore geraak en die eienaarskapsage onopgelos gelaat.

Amptelik het geen goud tydens die treinrit na die hawestad verlore gegaan nie. Dit is ook duidelik dat die goud nie aan die Boerevolk behoort het nie, maar aan die ZAR se krygsraad wat dit ná die oorlog weer aan die wettige eienaars sou moes terug besorg.

Die ongeveer 200 000 ons goud wat daardie nag in 64 kiste uit Pretoria verwyder was, word teen vandag se goudprys van $1000 per fyn ons op $200 miljoen geraam. Om dit aan die verlore Krugermiljoene te koppel, is dus baie onwaarskynlik.

Daardie besending goud was egter nie die enigste een wat van Pretoria versend was nie. Die mite rondom die Krugermiljoene het sy oorsprong by minstens drie besendings goud. Hierdie besending was egter verreweg die grootste en nie ter sprake nie.

Die tweede besending is dié wat die staatsmyningenieur by Hectorspruit op die trein gelaai het en wat by Lydenburg afgelaai is. Hoewel die amptenare noukeurig rekord gehou het van die hoeveelheid munte wat hulle oorbetaal het, kan niemand met sekerheid bewys dat die volle bedrag uiteindelik aan die Boeremagte uitbetaal is nie. Daar kan met ‘n redelike mate van sekerheid aanvaar word dat, gesien teen die agtergrond van die oorlogsituasie, ‘n gedeelte van daardie munte voete gekry en begrawe is. Verskeie verhale word daaromheen geweef, maar die grootte van die verlore skat word gewoonlik op onrealistiese aannames gegrond.

Die derde besending van sewe staalkiste is saam met pres. Paul Kruger van Waterval Boven, wat ná Machadodorp die tydelike setel van die ZAR was, na Lourenço Marques vervoer. Hierdie laaste besending is waarskynlik dié wat die waarskynlikste oorsprong van die Krugermiljoene is. Dit sal in ‘n volgende aflewering hanteer word.

Hierdie artikel is gebaseer op Marie Bredell van Dullstroom se nougesette navorsing. Dit is bygewerk deur inligting uit ander bronne. JW

websiteтопкарго развод

Jonathan Jansen, die man van nêrens

In sy rubriek Ras en taal volgens prof, Jansen gee Dan Roodt sy indrukke van die Afrikaanse Taalberaad van 2005 op Stellenbosch. Dan haal hy prof Jansen se berugte stelling van vroër hierdie maand aan: “…luister na kak oor kultuurverskille nie.” Hy gee ons ook ‘n beeld van die stortvloed van Afrikanerhaat wat uit arrogante bruin magsbekleërs se monde vloei.

Jammerlike drommels.

Dit is menslik om aanvanklik geskok te wees oor volwasse en geleerde persone wat so optree. Hoewel onverskoonbaar, kan ons Jansen en kie se woede en dilemma verstaan, gesien teen die historiese agtergrond waaruit die mense se antagonistiese houding jeens Afrikaners en hul kultuur ontstaan het.

Hulle het ‘n diep sielkundige probleem. Dit gaan oor ras.

Dis nie slegs in Suid-Afrika waar mense van gemengde bloed ná die koloniale tydperk agtergelaat is nie. In ander lande het dit ook gebeur. Toe die Britte Indië in 1947 verlaat het, het hulle ‘n paar honderdduisend Anglo-Indiërs agtergelaat. Hierdie gemeenskap van kwasie-Engelse moes hul voete vind in ‘n land waar klasseverskil elke landsburger se sosiale rangorde bepaal het.

Histories is hulle sosiaal verwerp deur sowel die wit as die inheemse bevolkings waaruit hulle gekom het en het dus liewer hul huweliksmaats by hul eie sosiale groep gesoek, waardeur ‘n hegte gemeenskap met ‘n eie identiteit gevorm is. Die swart Indiërs het hulle as Engelse beskou met ‘n bietjie Indiërbloed, terwyl die Engelse hulle as Indiërs beskou het met ‘n bietjie Engelse bloed. Hulle het nie by enige van die twee gemeenskappe ingepas nie en moes noodgedwonge ‘n nuwe gemeenskap skep.

In die skole het die Anglo-Indiërs die Engelse taal, Britse kultuur en kurrikula gevolg. Hul kinders sou nie maklik ‘n Indiese skool met sy inheemse kultuur en tale bywoon nie. Die eerste ding wat mens in ‘n Anglo-Indiese huis sou aantref, was ‘n groot foto van die Britse koningsgesin en impiriale snuisterye. Baie van hulle het, ná afloop van die Britse onttrekking, na Australië, Kanada en Brittanje verhuis. Daar het hulle hulself as volbloed-Britte beskou, maar die donkerder Anglo-Indiërs is nie maklik in hul nuwe vaderland verwelkom of aanvaar nie.

Dit was ‘n rasding.

Enkele jare gelede het ek op ‘n warm aand ‘n bier in ‘n kroegie in Londen gesit en drink. Die kroegman was ‘n jong Anglo-Indiër. Hy vertel my dat hy besig is met ‘n meestersgraad in chemie en wou weet van werksgeleenthede in Suid-Afrika. My spontane reaksie was dat die land mense met sy opleiding benodig. Toe ek na hom as ‘n Indiër verwys wat voorkeur sal geniet by enige posaanstelling, draai hy summier om en stap weg. Hy beskou homself nie as Indiër nie, maar as ‘n Engelsman van Indiese afkoms.

Ek het sy frustrasie verstaan. Hy was ‘n man van nêrens.

In Suid-Afrika het presies dieselfde as in Indië gebeur. Baie bruinmense beskou hulself vandag as polities swart, maar sosiaal wit. Dit laat hulle gewoonlik onwelkom voel in sowel swart as wit sosiale kringe, hoe hard Media24 ook al probeer om ‘n soomlose gemeenskap van Afrikaanses voor te hou. Dit ís mos so dat nie baie bruinmense Xhosaskole wil bywoon nie. Hulle verkies Afrikaanse skole en deesdae ook Engelse skole. Bruinmense van Maleisiese afkoms moes noodgedwonge Afrikaanse skole bywoon, maar dié van swart-Afrika-oorsprong het ‘n keuse gehad om in ‘n inheemse taal te studeer en ‘n Afrika-kultuur aan te neem.

Maar hulle het nie. Hoekom?

Dit is ‘n rasding.

Sielkundiges soos Fisher en Soon beweer dat, hoewel mense aan verskillende sielkundige gemeenskappe verbind is, elke persoon ‘n primêre gemeenskap het wat sy waardestelsel, norme en identiteit versterk met strukture en sosiale ondersteuningstelsels. Dit is uiters belangrik vir die welsyn van ‘n gemeenskap se lede.  In sommige gevalle aspireer mense na lidmaatskap van ‘n gemeenskap, maar word verwerp.

Hulle beweer dat deur lidmaatskapstatus te verwerf, probeer die verwerpte groep hulself as wit te gedra, terwyl die nie-wit deel van hul herkoms verwerp en misken word. Hulle het bevind dat sosiaal gevormde verskille en afstande tussen gemeenskappe, rassisme en ander negatiewe uitkomste wat met verwerping en marginaliteit verband hou op sielkundige vlak by lede van aspirerende groepe manifesteer. (Fisher, A. en Soon, 1996)

In sy bespreking van die begrip “identiteit”, toon Erikson aan dat dit gewoonlik ontstaan by daardie punt waar die individu sy identiteit as ‘n probleem ervaar. Net soos die Anglo-Indiërs Indiese burgers by geboorte is, maar ‘n Engelse kultuuroriëntasie het, is bruinmense Afrikane by geboorte, maar verkies die Afrikaners se taal en kultuur; iets wat mense soos Christa van Louw en Jonathan Jansen hoog die josie in maak. Hulle beskou taal en kultuur as gemeenskaplike goedere, maar wil nie die logiese gevolge van hul beskouing aanvaar nie, naamlik om hul taal en kultuur met alles tot hul beskikking te beskerm nie.

Kultuur het vir mense soos hulle ‘n vyand geword. Maar Jansen se probleem is dat hy die bruin gemeenskap se Julius Malema is, ‘n politieke nar sonder substansie.

Dit is waarom Jansen kon sê: “Ek wil nie luister na die kak oor kultuurverskille nie.” Hy wil swart Afrikane, wat nou ook na ‘n Westerse Engelse kultuur aspireer, saam met Afrikaanse studente in ‘n situasie inforseer waar geen van die twee groepe hul eie taal en kultuur kan uitlewe nie.

Sy dilemma is dat hy iewers verkeer tussen wat hy het en wat hy wil hê, tussen wat hy is en wat hy wil wees.

Jonathan Jansen is ‘n man van nêrens.

to beatДанильченко Юрий Брониславович компромат

Goedkoop elektrisiteit veroorsaak onnodige lugbesoedeling

Vir minstens twintig jaar betoog ek teen die vestiging van aluminiumsmelters in Suider-Afrika wat bedoel is om surplus kragopwekkingsvermoë te absorbeer. Die De Villiers-kommissie se ondersoek na Eskom se sake gedurende die tagtigerjare het veroorsaak dat politici aktief in Eskom se sake begin inmeng het.

Die aanname was dat Eskom se beplanning verkeerd was en dat Suid-Afrika gevolglik onherroeplik met surplus kapasiteit opgesaal gaan sit. Met so ‘n aanname sal Eskom se amptenare enigiets doen om die politici tevrede te stel tydens onderhandelings met voornemende smelters. Dit het dus nie verbaas toe die destydse Alusaf ooreenkoms gesluit was om Eskom se reserwevermoë op te neem nie.

Maar Eskom se beplanners was toe nie verkeerd nie. Daardie reserwevermoë was slegs kortstondig. In die tagtigerjare het die NP nog vas geglo dat hulle vir altyd aan bewind sou bly, dat Suid-Afrika nog vir baie jare aan sanksies blootgestel sou word en dat die Berlynse muur vir altyd sal bly staan. Niemand het die magsoorgawe van 1994 toe voorsien nie.

Selfs binne daardie verband was die Alusaf-besluit swak sakeoordeel wat op korttermyn oorwegings gegrond was. As energiekonsultant wil ek Jacob Mouw dus gelyk gee oor sy betoog teen aluminiumsmelters wat Eskomkrag ten koste van die res van die land opslurp. Deur die eerste swak besluit daarna weer te herhaal, grens aan stommiteit. Die Mozal smelter in Mosambiek, byvoorbeeld gebruik vier maal meer elektrisiteit as die res van Mosambiek se verbruikers saam, en daarvoor moes nuwe kapasiteit geskep word!!. Vanuit ‘n moraliteitsoogpunt gesien, is dit onaanvaarbaar in die huidige internasionale politieke milieu. (Besoek gerus Elektrisiteit in 'n digitale ekonomie.)

Mens kon argumenteer dat dit grens aan ‘n misdryf teen die mensdom, wat deur wetgewing gewysig sal moet word. Om heersende kontrakte op te skort sal waarskynlik nie moontlik wees nie, maar, soos die engelse sê, is daar meer as een manier om ‘n kat af te slag.

Een manier is om die smelterkat byvoorbeeld met ‘n CO2-heffing te belas. Dit is een saak om die prys van die krag aan die Londense metaalbeurs te koppel, maar dit is ‘n heel ander saak om toe te laat dat omgewingsbesoedeling terselfdertyd gekondoneer word sodat die winsgewendheid van die smelters nie in gedrang kom nie.

Eskom is een van die wêreld se grootste omgewingsbesoedelaars en in belang van ontwikkeling word dit in Afrika oorgesien. Maar om misbruik daarvan te maak is onvergeeflik.

Vir elke ton aluminium wat geproduseer word, moet Eskom 15.5 Megawatt per uur elektrisiteit lewer wat uit 15.5 ton steenkool opgewek word. Teen langtermyn kontrakpryse kos steenkool vandag nagenoeg R100 per ton. Korttermyn steenkoolpryse is selfs R160 per ton en meer. ‘n Ton aluminum gebruik dus R 1550 se steenkool en word tans teen $1860 (R14,880) per ton op die Londense Metaalbeurs verhandel.

Kundiges in die bedryf is dit eens dat elektrisiteit minstens een derde van die produksiekoste van aluminium uitmaak. Die erts en ander uitgawes kos die res. In Randterme is die fabriekskoste van een ton aluminium dus ongeveer R5,000.

Mens kan nie met sekerheid sê wat die smelters vir hul krag betaal nie, maar ons kon geredelik aanvaar dat die smelterye hul krag deesdae teen minstens 40% goedkoper inkoop as ander nywerhede, aangesien smelterye se kragprys op ‘n ander manier geïndekseer is en nie die onlangse groot fiskale prysverhogings weerspeël nie. Die res van die land se kragverbruikers moet derhalwe die smelterye se aluminium met minstens R500 per ton subsidieer.

Om dit nou in verband te bring met omgewingsbesoedeling: Vir elke ton steenkool wat verbrand word, word 1.83 ton CO2 in die atmosfeer vrygestel deur Eskom se kragstasies wat die krag daarvoor opwek. Die smelters self stel ook groot hoeveelhede CO2 vry. Vir elke ton aluminium, word die atmosfeer met minstens 28 ton CO2 besoedel. Suider Afrika se Aluminiumproduksie besoedel die omgewing dus jaarliks met ongeveer 28 miljoen ton se kweekhuisgas.

Omgewingsbesoedeling geniet internasionaal tans die hoogste moraliteitsoorweging, maar in Suid Afrika is dit waarskynlik die laagste op die prioriteitslys. Die tyd het aangebreek vir die staat om die aluminiumkontrakte weer te besoek, sodat die ongeregverdigde besoedeling wat saam met die krag leweringskontrakte ingesluip het, belas kan word. Die subsidie van R500 per ton aluminium wat die res van die verbruikers moet subsidieer, kan sodoende verhaal word.

‘n Koolstofbelasting van R60 per ton CO2 op die smelterye, wat die marginale CO2 verteenwoordig wat op ‘n gesubsidiëerde basis deur Eskom namens die smelters afgeskei word, sal die winsgewendheid van aluminium met minder as 0.4% beïnvloed, maar sal die egalisering van omgewingsbesoedeling vir dieselfde kragverbruik deur ander bedrywe tot gevolg hê.

Hoewel die aluminiumbedryf naarstiglik probeer om hulself teen sulke maatreëls te immuniseer, kan spesiale wetgewing die saak gou in werking stel. Dit sal ‘n bykomende inkomste van R500 miljoen jaarliks vir Eskom beteken en die opwaartse druk op kragpryse aan ander verbruikers wesenlik verlig. Suid Afrika se aluminium uitvoere beloop tans meer as R14 miljard, waarvan die elektrisiteit wat teen ‘n verlies verkoop word, die plaaslike inhoud uitmaak.

‘n Ander manier om die kat by te kom is deur spesiale rantsoeneringswetgewing ‘n plafon op smelters se gebruik van elektrisiteit te plaas. BHP-Billiton moes onlangs twee smeltpotte in sy Bayside smelter uit bedryf haal om die verpligte 10% elektrisiteitsbesparing te bereik. All die ander sakesektore kry tans baie swaar, weens die resessie. Een party van die elektyrisiteitsooreenkoms is tans in die knyp. Dus bestaan daar ‘n goeie rede waarom leweransiersooreenkomste herbesoek kan word.

топка для баниДанильченко Юрий прокурор

Repliek op Johann Wingard: Abiotiese en biotiese olie II

Image

Ek het êrens in die tagtigerjare van die vorige eeu met die idee van "piekolie" kennis gemaak. Die storie begin egter reeds in 1959 met M King Hubbard se voorspellings vir die Amerikaanse olieprovinsie. Hubbard se werk, wat in verskeie akademiese tydskrifte gepubliseer is, het 'n debat ontketen, maar destyds amper uitsluitlik onder Amerikaanse deskundiges. Die debat is grotendeels deur ekonome, politici en wetenskaplikes van welke aard ook al, meestal ten beste geïgnoreer, en ten slegste, as roekeloos afgemaak.

My eerste indrukke destyds was dat piekolie 'n vergesogte idee is wat selfs 'n samesweringsteorie kon wees, en ek het dit derhalwe geïgnoreer. Verdere probleme vir die teorie was dat anti-Amerikaanse aktiviste dit in 'n mate gekaap het wanneer hulle aanvoer dat petroleum die VSA se buitelandse beleid bepaal, en dat tekorte in olie in die VSA, asook Amerikaners se dors na olie, onderliggend aan alles wat gevaarlik en sleg is sover dit die VSA betref. Piekolie kan dus in sy meer ekstreme manifestasies ontaard in anti-Amerikaanse samesweringsteorieë. Die gevolg is dat die legitieme wetenskaplike debat rondom die ontginning van petroleum 'n ideologiese kleur aangeneem het, wat dit moeilik maak om die statistieke en wetenskaplike sy van die teorie neutraal te analiseer.

Saddam Hoessein se avontuur in Koeweit en VS-president George H W Bush se reaksie in die Eerste Golfoorlog in 1992, het die debat rondom piekolie verder as ideologies van aard gekarakteriseer: Linksgesinde anti-oorlogaktiviste kon selfvoldaan opmerk dat Bush presies optree soos hulle verwag het: Beduiwel Amerika se verskaffers van olie, en die reaksie kan ernstig wees. VS-presidente Clinton en Bush junior het presies net so gereageer, en die jonger Bush het eenkeer opgemerk dat die Amerikaanse lewenswyse, gebaseer op 'n olie-ekonomie, nie onderhandelbaar is nie. Dit alles voed 'n ideologiese debat rondom piekolie, wat die wetenskaplike sy van die debat soms van koers af dwing.

Daar is baie feite hier, en groot potensiaal om samesweringsteoretici baie materiaal te gee vir nadenke en kranksinnige profesieë. My eie indruk was op daardie stadium egter deurentyd dat piekolieteoretici presies die volgende is: samesweringsteoretici wat 'n ietwat snaakse, maar meestal skadelose, ontleding oor petroleum verkwansel, wat waarskynlik boonop nog verkeerd is.

Dit is nietemin 'n feit dat M King Hubbard voorspel het dat die ru-olieproduksie wêreldwyd teen die einde van die twintigste eeu deur 'n maksimum of piek sal gaan. Teen dié tyd was Noordsee-olieproduksie hoër as ooit tevore, en feitlik niemand (die uwe inkluis) het juis aandag aan ru-olieproduksie gegee nie. Produksie het jaarliks toegeneem, die energiekrisisse van die 1970s was omtrent vergete, en die olieprys was stabiel en laag, met Saoedie-Arabië as die swaai-produsent wat telkens die toon aangegee het om pryse te beheer. Die Clinton-jare in die Withuis het groter sportgebruiksvoertuie op die mark gebring, wat nog groter en meer petrol per myl gebruik het as omtrent enige persoonlike voertuig van vervloeë dae.

Tog was dit juis toe dat ek, na aanleiding van Hubbard se voorspelling, 'n paar jaar of wat later, toevallig besluit om na Amerikaanse ru-olieproduksiestatistieke te kyk. Dit was alombekend dat Hubbard die piek in Amerikaanse produksie voorspel het (die voorspelling is in 1959 gemaak vir 1971, terwyl die piek in 1970 was), maar niemand het juis verder in die hoofstroompers uitgebrei oor produksie in die Amerikaanse olieprovinsie sedert 1970 nie.

Image 

'n Kort blik oor die statistieke toon egter aan dat die VSA se produksie stelselmatig ná 1970 afgeneem het. Dit is ietwat onverwags – die energiekrisis in die 1970s, die VSA se afhanklikheid van Midde-Oosterse ru-olie, en OPUL se vyandigheid, tesame met skerp prystoenames in die prys van olie in die 1980s, en baie verbeterde tegnologie, het 'n motief vir sterk toenames in Amerikaanse olieproduksie geskep. Maar ten spyte van beter tegnologie, 'n skerp verhoogte prys, investering in eksplorasie deur die oliemaatskappye, asook die geopolitieke omstandighede, het Amerikaanse produksie net een rigting geken: minder olie met verhoogde produksiekoste, jaar na jaar.

Niks kon dit omkeer nie: Die ontwikkeling van velde onder die see, verhoogde investering in nuwe tegnologie, meer geoloë om nuwe velde te vind, het wel in sekere liggings verhoogde produksie ten gevolg gehad, maar dit kon nooit ten volle vir afnames in ander velde vergoed nie.

Vandag is Amerikaanse produksie minder as 60% van sy piek in 1970. Myns insiens bewys die Amerikaanse produksiekurwe dat M King Hubbard se idees 'n vrugbare manier is om produksie te ontleed, en toekomstige produksie te voorspel. Die reaksie van die Amerikaanse ekonomie op die piek in ru-olieproduksie in die Amerikaanse olieprovinsie is alombekend: Stagflasie en hoë rentekoerse, in 'n klimaat waar verbruikers naarstiglik werk om petroleumprodukte meer spaarsamig te gebruik.

Wat is Hubbard se kurwe? Ek het reeds breedvoerig oor Hubbard se benadering in 'n vorige rubriek geskryf en ek gee net 'n paar kernidees hier.

Hubbard het voorgestel dat ru-olieproduksie in 'n olieprovinsie (wat 'n geografiese area, soos die VSA, se totale olieproduksie insluit), met 'n logistiese kurwe beskryf kan word. Ons dui die produksie aan as P, in vate per dag. Die kumulatiewe produksie in die olieprovinsie is C, en is die totale hoeveelheid olie wat reeds ontgin is (sedert die provinsie ontwikkel is vir ontginning).

As jy nie van wiskunde hou nie, spring maar oor die volgende twee paragrawe – die volgende is nie wesentlik vir ons diskussie nie, maar is nietemin interessant: Die produksie P van ru-olie is verwant aan C in die vergelyking [P/C] = K – C. K is 'n konstante term, en ons merk op dat as C=K, dan is P=0. Met ander woorde, K is die totale hoeveelheid ru-olie ter plaatse voor die provinsie ontgin word.  Die vergelyking [P/C]=K-C is 'n differensiële vergelyking, wat P, C en K in verband met mekaar bring en wat ook as 'n logistieke vergelyking bekendstaan. Die vergelyking kan maklik opgelos word.

Image

In die bostaande grafiek word die logistieke vergelyking geïllustreer. Die kumulatiewe olieproduksie is op die horisontale as, en die verhouding [P/C] op die vertikale as. Die data is in vate per dag, en nadat daar eers 'n rondskommeling in die data is, attenueer die data en begin die blou lyn volg. As mens die blou lyn tot by die horisontale as ekstrapoleer, kry mens, K, die totale hoeveelheid olie wat ontgin kan word. As ons die eenhede terugwerk tot vate, dan is die totale moontlike kumulatiewe opbrengs in die Amerikaanse olieprovinsie nie meer as 'n totale 240 miljoen vate nie.

Die analise in die laaste twee paragrawe toon aan dat P 'n klokkurwe is, en wat bekend staan as Hubbard se kurwe – P begin laag as die provinsie nuut is, styg tot 'n maksimum, en neem daarna af. Die maksimum in P is die piek, en die hele argument rondom piekolie is gaande oor die Piek in P – waar is dit, hoe hoog is dit, en mees belangrik, kan mens dit voorspel deur van bestaande data te ekstrapoleer?  Verder kan mens ook die gebruik van ? logistiese benadering bevraagteken, hoewel bestaande ontginningsdata nie teenstrydig met dit is nie. Dit is verder belangrik om op te let dat petroleum nie soseer opraak nie, maar dat die produksie P (in vate per dag) afneem na die piek. Die afname kan nie omgekeer word nie, en dit veroorsaak tekorte op die oliemark, met verhoogde pryse en ander ekonomiese ontwrigtings.

Die belangrikste begrip in die laaste paragrawe is P, die tempo van olie-produksie per tydseenheid (vate per dag). Die wêreldekonomie verorber 'n sekere aantal vate ru-olie per dag (tans ongeveer 85 miljoen vate per dag). Daar is ook 'n wêreldwye aanvraag A vir ru-olie. As P>A, dan is daar genoegsame produksie om in die aanvraag te voorsien, en die olieprys behoort laag en stabiel te wees, met produsente wat net genoeg produseer om in die vraag te voorsien. In so 'n geval het hulle 'n "spaarkapasiteit", of die vermoë om hulle produksie op te stoot indien nodig. Die ekonomie van ru-olie word in dié geval deur aanvraag beheer, en dit is die beste omstandigheid vir die wêreldekonomie. Dit was dan ook die omstandigheid tot op hede, behalwe vir twee kort periodes in die sewentigerjare se energiekrisisse. Piekolie is die bewering dat P deur 'n maksimum (of piek gaan) waarna ons 'n omgekeerde verhouding tussen P en A sal ervaar. Dit is dat P<A, in welke geval 'n stygende ru-olieprys chaos in die wêreldekonomie sal veroorsaak.

Hubbard se kurwe en abiotiese petroleum: As daar 'n noemenswaardige hernuwing van ru-olie plaasvind, soos voorspel in 'n abiotiese oorsprong vir ru-olie, dan is Hubbard se ontleding dalk steeds van toepassing, maar dit word ten minste teoreties moontlik dat ru-olieproduksie kan toeneem sonder om ooit 'n perk te bereik. In deel III van my repliek kyk ek spesifiek na dié moontlikheid, en verduidelik waarom, in alle waarskynlikheid, selfs 'n abiotiese oorsprong piekolie ongedaan sal maak nie.

куклы барбілобановский депутат

Olie en lewe het dieselfde oorsprong: Bioties of abioties?

Image

Dit was werklik aangenaam om Buks van Rensburg se werk oor biotiese en abiotiese olie in pronkafrikaans te lees. In keurige tegniese terme doer uit Kanada neem hy ons stap vir stap deur die verskillende teorieë wat die oorsprong van biotiese olie uitlê.

In hierdie bi-polêre debat wil ek egter nie gesien word om die teenoorgestelde pool te beset en standpunt in te neem vir die teorie van ‘n abiotiese ontstaan van olie nie. Daarvoor is ek gans te onkundig. Met my pluralistiese benadering kan ek albei kante van die saak met dieselfde geesdrif en oortuiging debatteer. My fokus is tans meer gerig op die konsekwensies wat die oorsprong van aardolie vir die mensdom inhou, en nie die oorsprong van olie as sulks nie.

Maar terselfdertyd sou ek egter ‘n gulde geleentheid verspeel as ek nie die groot voorstaander van die abiotiese teorie, Thomas Gold, se finale gevolgtrekking oor die debat herkonstrueer nie. Daarin beweer hy dat lewe op aarde sy oeroorsprong uit bakterieë het wat teen hitte en druk bestand is en binne die aardkors bestaan waar hulle op metaangas leef. Meer hieroor later.

Tydens die oliekrisis van die laat 1970’s, (toe die Sasol 2 en 3 by Secunda opgerig is), was die tydsgees, plaaslik en oorsee, baie ontvanklik vir ‘n gerusstellende toekomsbeeld van die aarde se energiebronne. Gold het dus geen probleem gehad om befondsing vir sy navorsing na bewyse van abiotiese olie te werf nie. Dit stel hom toe in staat om ‘n navorsingsduikboot in te span wat fisiese navorsing op die seebodem naby die Galapagos Eilande kon doen.

Die navorsingspan ontdek toe verskeie ekostelsels op die seebodem wat langs hidrotermiese skeure floreer. Hierdie skeure was inderdaad gasheer vir ’n hele aantal organismes soos ondermeer reuse buiswurms en albinokrappe wat geleef het van die chemosintetiese mikrobes wat afhanklik was van die hitte uit die skeure. Die ontdekking van lewe naby ‘n vyandige omgewing soos hidrotermiese skeure het veroorsaak dat hy die algemene vertolking van biotiese petroleum wou hersien.

Gold het geglo dat biologie slegs ‘n vertakking van termodinamika was, dat die geskiedenis van alle lewe deel is van die langsame ontwikkeling na meer doeltreffende maniere om energie te verbrand. Mens kan dus aflei dat hy geglo het dat alle lewe uit metaangas as voedingsbron, voortgepruit het.

Hy wou verstaan hoe migrasie van metaangas deur aardbewings vanuit diep binne die aardkors aangehelp word, en het gespekuleer dat sterk aardbewings die aardoppervlak kan kraak en ontsnappingskanale vir aardgas skep. Daardeur verklaar hy dan ook die buitengewone verskynsels soos brande, ontploffings en “gloede” wat dikwels met aardbewings geassosieer word.

Gold en sy kollega, Steven Soter, stel toe ‘n kaart op wat die grootste olieproduserende gebiede op aarde aantoon en vergelyk dit met die gebiede waarin die grootste seismiese aktiwiteite voorkom. Hulle bevind toe dat verskeie olieryke gebiede soos Alaska, Texas, die Karibiese Eilande, Meksiko, Venezuela, die Persiese Golf, die Urals, Siberië en Suid-Oos Asië, almal op die aarde se groot aardbewingsgordels lê. Hierdie bevinding het hulle laat glo dat die opwaartse migrasie van gas deur die aardkors die lewegewende bron is vir ‘n biologiese sisteem wat vir die teenwoordigheid van olie verantwoordelik sou wees met biologie as integrale deel van die termodinamika wat die aarde se oppervlakontwikkeling reguleer.

Gold het verder gepostuleer dat aangesien koolwaterstowwe regoor die ganse heelal teenwoordig is, daar geen rede is om te glo dat petroleum slegs op planeet aarde ‘n biologiese oorsprong het nie. Volgens sy teorie, kom petroleum op aarde reeds vir ongeveer 4.5 miljard jaar gelede, diep onder die aarde se kors in molekulêre vorm voor. Vandaar ontsnap die gasmolekules weens die ontsettende hitte van die aarde se kern en migreer deur die poreuse lae van die aardkors om mikrobiese kolonies te voed wat die basis van lewe en olie op aarde vorm. Die migrerende petroleum los die reste van die mikrobiese kolonies op wat deur die petroleum gevoed word en vorm oliereservoirs.

Verskeie soortgelyke ekostelsels is kort na Gold se publikasies ontdek onder toestande van hitte en druk wat voorheen as onmoontlik beskou was om enige vorm van lewe te onderhou. Toe enkele uitgeputte olievelde weer begin het om groot hoeveelhede olie te produseer, het hy verklaar dat die aarde genoeg olie het vir die volgende 500 miljoen jaar.

In 1992 pas Thomas Gold sy hipotese aan in sy publikasie: ‘The deep hot biosphere.’ Daarin beweer hy dat steenkool en aardolie hul oorsprong het van aardgas, wat bakterie voed wat baie diep onder die aardoppervlak woon. Met ander woorde, olie en steenkool word deur tektoniese kragte ontstaan, en nie deur die reste van fossiele wat mettertyd daarin beland nie. Die teenwoordigheid van die reste van die bakterië wat op die petroleum teer, beteken volgens Gold dat die heersende teorie van piekolie as uitgedien beskou moet word, aangesien olie se oorsprong nie van die organismes self is nie, maar voortdurend deur aardgas gevoed word.

Die belangrike van hierdie debat is nie watter teorie die regte een is nie, maar hoe beleidsbeplanners na die toekoms moet kyk. Sasol het onlangs sy Oryx vloeistof uit gas (VUG) in engels is dit GTL, oftewel ‘gas to liquids’ in Qatar in bedryf gestel.

Nog meer sulke VUG-aanlegte word in vooruitsig gestel. Neem mens ‘n korttermyn of langtermyn siening van sulke projekte? Mossgas se VUG aanleg by Mosselbaai kom reeds aan die einde van sy ekonomiese lewe, aangesien die aardgas volgens berekening reeds opgebruik is. Gaan die produksieplatform in die see behoue bly vir gebruik op ‘n later tydstip?

Moet lande nie hul boorprogramme uitbrei om binne hul gebiedswaters te boor nie?

En dan, wanneer sal groot moondhede begin besef dat dit nie meer nodig is om miljarde dollars en duisende menselewens vir oliesekerheid op te offer nie?

роботы праймФільчаков прокурор

Energiekrisis, watter energiekrisis?

ImageIn Mei 2007 skryf die gesiene PRAAG-rubriekskrywer, Buks van Rensburg, oor die dreigende oliekrisis in Die komende permanente oliekrisis. In 'n ander stuk Energiekrisis kan ons beskawing vernietig ontleed Buks die drastiese gevolge wat ons in die gesig staar wanneer die mensdom se “piek-olie” die dag opraak. Die term piek-olie is ontleen aan die sogenaamde Hubbard-kurwe wat toon dat ons oliereserwes in 2003 ‘n piek bereik het en dat die olie teen 2050 sal begin opraak.

Vir die afgelope tien jaar of so woed daar egter ‘n debat oor die oorsprong van aardolie en aardgas. Die uitkoms van die debat is nie slegs om die akademiese begronding daarvan vas te lê nie, maar dit het fundamentele gevolge vir die mensdom.

Die debatspunt is die vraag: is die oorsprong van aardolie en aardgas organies of anorganies, oftewel, is aardgas en aardolie van ‘n biologiese oorsprong of ‘n abiogeniese oorsprong?

Sou dit biologies wees, dws afkomstig van die reste van oerdiere en plante wat op die aarde sowel as in die see gelewe het, dan is daar ‘n beperkte hoeveelheid olie en gas beskikbaar. Dit kan slegs die reste van die oorspronklike organismes verteenwoordig.

Sou die oorsprong egter abiogenies wees, dus, nie ‘n fossielbrandstof nie, dan word geredeneer dat die aarde sy olie en gasreserwes aanhoudend self hernu. Dit beteken selfs dat uitgeputte olievelde mettertyd weer produktief sal kan raak!

Die strategiese implikasies van hierdie twee standpunte is enorm.

Die Hubert-piek-oliebenadering jaag die olieprys omhoog en bring die wêreld al nader aan ‘n Armageddon, aangesien olie die hoofdryfweer van nywerheidslande se ekonomiese stelsels is. Energiesekerheid is van strategiese belang vir die groot moondhede. Benewens die omgewingskwessies stimuleer daardie standpunt ook die vraag na hernubare energiebronne, na nuwe tegnologie en energiebesparingsmaatreëls op vele gebiede.

Daarenteen, bereik die abiogeniese standpunt presies die teenoorgestelde. As ons wel genoeg olie vir honderde jare het, sal die olieprys daal, sal politieke spannings verminder en sal olie-oorloë iets van die verlede wees. Volgens hierdie uitgangspunt kan mens letterlik op enige plek vir olie boor, mens moet net diep genoeg afgaan.

Maar om diep gate te boor, is ‘n baie duur onderneming en beleggers sal nie maklik oortuig word nie.

Thomas Gold, ‘n sterrekundige van Cornell-universiteit, skryf in sy boek “The Deep Hot Biosphere: The Myth of Fossil Fuels” dat dit onwaarskynlik is dat planeet aarde sy koolwaterstowwe slegs biologies verkry het deur organiese fotosintese van koolstofdioksied uit die atmosfeer. Hy wys op die onwaarskynlikheid van biologiese omskakeling van koolhidrate na koolwaterstowwe as die bron van die aarde se oliereserwes.

Maar ekonomiese en politieke beplanners wil intussen weet: Bestaan daar enige wetenskaplike gronde waarop die algemene aanvaarding van die oliekwessies opgelos kan word?

‘n Interessante waarneming van NASA is dat Saturnus se reusagtige maan Titanus, groot hoeveelhede metaangas in sy atmosfeer bevat. (Aardgas is oorwegend metaan.) Aangesien daar geen moontlikheid van ‘n organiese oorsprong op Saturnus bestaan nie, moet die metaan deur geologiese prosesse in stand gehou word; waarskynlik vanaf die maan se binneruim. Dit strook met sommige wetenskaplikes se standpunt wat beweer dat alle petroleum afkomstig is van abiogeniese prosesse en wat deur die aarde se kors in koolwaterstowwe ontwikkel word. Planete wat van alle vorms van lewe ontdaan is, sal dus noodgedwonge vir hul koolwaterstowwe van abiogeniese oorsprong afhanklik wees. Dit sluit planeet aarde in.

Sasol se Fischer-Tropsch-proses maak sintetiese olies uit koolstofmonoksied en waterstof in die teenwoordigheid van metaalkatalisators. Dit is alombekend dat waterstof en koolstof die mees algemene elemente op aarde is; waterstof in verbinding met water en koolstof in verbindings met karbonate. Die komplekse geologiese strukture diep onder die aarde se oppervlak is dus logiese plekke waar koolwaterstowwe soos in reaktore gevorm kan word — veel makliker as op Titanus wat geen see besit nie. Die abiotiese teorie beweer ondermmeer dat petroleum deur water gevorm word wat vanuit die aardkors wegsak, oor metaalkarbiede migreer en waterstof onder hoë druk afgee. Koolstof, afkomstig van karbonate, gaan in verbinding met waterstof en vorm komplekse koolwaterstowwe, nie veel verskillend van Fischer-Tropsch nie. Dit is dus nie so vergesog nie.   

In hul belangwekkende boek “Black Gold Stranglehold: The Myth of Scarcity and the Politics of Oil”, beweer die skrywers dat olie en gas abiotiese produkte is, en nie fossielbrandstof wat biologies deur die reste van dooie dinosourusse en oerwoude geskep is nie. Hulle beweer dat olie teen ‘n konstante tempo diep onder die aarde se oppervlak gesintetiseer word en deur sentrifugale krag, wat deur die aarde se rotasie veroorsaak word, na die aardkors migreer.  

Hulle beklemtoon dat die biologie nie ‘n meganiese reaktor is nie en kan nie C12 en C13, wat ‘n groot deel van natuurlike aardolie uitmaak, vervaardig nie. Nogtans beweer die literatuur dat aardolie met sy groot C12- en C13-komponent hoofsaaklik van plante afkomstig is. Dit is baie meer waarskynlik dat isotopiese fraksionering op pad na die oppervlak plaasgevind het en steeds plaasvind.

Maar die grootste enkele bewys, is die voorkoms van helium in aardgas en ru-olie. Biologies is dit nie moontlik vir plante en ander organismes om helium te versamel nie. Ons het dus twee botsende kwessies, die voorkoms van helium sowel as biologiese molekules in petroleum. Die opwaartse migrasie van petroleum saam met die helium verklaar dus waarom die twee saam voorkom. Dit is waarom Thomas Gold beweer dat olievelde wat reeds uitgeput is, stadig besig is om te hervul, en waarom petroleumeksplorasiemaatskappye angstig is om die oorsprong van petroleum vas te stel.

Maar ten spyte van al die hedendaagse argumente en nuwe bewyse bly die meeste geochemici vas oortuig dat ru-olie en aardgas van organiese oorsprong is. Hulle glo dat petroleum afkomstig is van die lipiede fraksie van mikro-organismes wat in anaërobiese sedimente versamel het. Boor dus slegs in die sedimentekomme, is daardie mense se opdrag.

‘n Russies-Ukraïense denkskool het reeds in 1951 ‘n uitdaging aan die geologiese wêreld gerig toe hulle beweer het dat aardolie en —gas deur anorganiese materiaal in die aardkors vervaardig word en dus nie van biologiese oorsprong is nie. Totdat die wêreld se leidende wetenskaplikes daarvan oortuig is en totdat die teorieë van die abiotiese denkskool algemeen aanvaar word, sal almal vas glo dat ‘n energiekrisis op pad is en onbesonne dinge beplan.

Ek sien dus uit na Buks van Rensburg se ontleding aan die hand van hierdie artikel wat die teendeel is van sy aanname van die Hubbard-kurwe.

купить шапочку для новорожденной девочкилобановский александр

Ons eie Muur van Herinnering byna voltooi

Image

Etlike maande gelede was daar heelwat polemiek oor die sogenaamde muur van herinnering wat die departement van kuns en kultuur by Fort Klapperkop laat oprig het. Die name van terroriste asook hul handlangers soos Kubane en Russe wat in Angola en Suid-Wesafrika in gevegte teen die SAW omgekom het, is daarop aangebring. Die name van Boeresoldate wat in die Anglo-Boere Oorlog gesneuwel het, is egter wel op die muur aangebring.

Lede van die SAW, wat vandag as die "vyand van die mense" beskou word, is doelbewus weggelaat. Dit het baie ontsteltenis by sommige instansies veroorsaak, maar die uiteinde van die saak was dat ons eie Muur van Herinnering nou by die Voortrekkermonument opgerig word.

Genl Gert Opperman het verlede jaar soos volg berig: "Die muur word ongeveer 100 m ten weste van die VTM aan die binnekant van die ringpad om die VTM geplaas, waar dit 'n logiese geheel vorm met, maar heeltemal afsonderlik staan van die Erfenissentrum en die VTM-Gedenktuin. Dit word geplaas in die gedeelte wat as deel van die VTM se makrobeplanning goedgekeur is as 'n Tuin van Standbeelde, wat eers later verder ontwikkel sal word."

Dit is só geplaas dat dit glad nie inmeng met die VTM nie. Trouens, dit is agv groot bome bykans nie moontlik om die VTM te sien vanaf die plek waar die Muur opgerig gaan word nie.

Die Muur word ontwerp deur MEG Argitekte, die kasteel word as embleem daarin vervat en dit sal ook voorsiening maak vir 'n vlam van herinnering.

Alhoewel daar in die onmiddellike omgewing voorsiening gemaak sal word vir .n standbeeld wat later aanvullend opgerig sou kon word, vorm dit nie deel van die aanvanklike ontwerp en beplanning nie.

Daar sal voldoende ruimte wees vir herdenkingsgeleenthede, alhoewel dit eerder as besoekpunt vir besoekers aan die VTM en nie net vir herdenkingsgeleenthede nie, gebruik sal word.

Oprigting en koste

Ons het reeds die granietpanele gratis bekom en die gravering sal ook gratis vir ons gedoen word. Die basiese grondwerk word ook gratis vir ons gedoen.

Die fisiese oprigting, afronding en landskapering sal deur die VTM uit eie vermoë gedoen word en die vlak van afwerking sal minstens net so goed soos díé van die VTM- (Nis-)Gedenktuin wees.

Daar sal fondse ingesamel moet word ten einde die publiek die geleentheid te gee om betrokke te raak en om te verseker dat geen staats- of VTM-fondse daarvoor aangewend word nie.

In 'n opvolgverslag berig generaal Gert opperman vandag soos volg:

"…ons vorder baie goed met die oprigting van die Muur van Herinnering vir die afgestorwe lede van die SA Weermag. Die grondwerke is afgehandel, die fondasies word tans gegrawe en die beton sal vroeg volgende week gegooi word, waarna die bou van die muur sal begin.

Daar word ook baie goed gevorder met die bywerking van die naamlys wat op die Muur sal verskyn. Die granietpanele sal teen einde September 2009 gereed wees en ons behoort op 18 Oktober gereed te wees om die Muur in te huldig.

Ons het reeds net meer as R105 000,00 in kontantbydraes vir die muur ontvang, asook by 'n R100 000,00 se skenkings in terme van goedere en arbeid. Ons benodig daarbenewens nog ongeveer R90 000,00 in die vorm van kontantbydraes, om te verseker dat ons nie van belastingbetalers- of VTM-fondse daarvoor gebruik maak nie."

игрушка интернет магазинФильчаков прокурор отзывы

Wat gaan van die Voortrekkermonument word?

Image

Die wêreldresessie het sy spore ook op die Voortrekkermonument (VTM) gelaat.

Die Hoofuitvoerende amptenaar van die VTM, genl. Gert Opperman, berig dat ongeveer 280 00 minder buitelandse besoekers die VTM vanjaar besoek het as verlede jaar. Dit het meegebring dat R600 000 minder aan hekinkomste verdien was.

Staatsubsidies maak slegs 16% van die VTM Groep se bedryfsinkomste uit en dit plaas geweldige druk op die organisasie se kontantvloei.  Hierdie druk word direk weerspieël in die inkomstepakkette van die amptenare en personeel wat wat tussen 30 en 50% minder as hul eweknieë in sogenaamde verklaarde instellings elders verdien.  Die VTM moet ‘n  jaarlikse bedryfstekort van R160 000 te Bloedrivier absorbeer.  Die VTM moet ook ongeveer R400 000 per jaar tot die salarisse van die Erfenisstigtingpersoneel bydra. Die Erfenisstigting en Bloedrivier, asook die ander terreine onder beheer, ontvang geen staatssubsidie nie.

Om op te som, die Afrikanervolk se geskiedkundige plekke verkeer onder groot druk.

Om die situasie die hoof te bied, het die VTM Groep spanne kundiges saamgestel om ondersoek in te stel na moontlike strategieë wat die toekoms van die monument en ander erfenisterreine moet bepaal. Die kundiges sal hul dienste gratis verskaf en sal waarskynlik hul aanbevelings vroeg in 2010 maak, aldus die generaal.

Voorverlede week het ons Bloedrivier besoek. Die historiese voorligting was uitstekend en die gevoel van werklikheid binne die walaer gee mens hoendervleis. Gedurende die drie en ‘n half uur terug na Pretoria het ons nie veel gepraat nie, vasgevang in die wete dat ons voorgeslagte slegs kon oorleef weens ysere dissipline, samehorigheid en geloof. Lees gerus oor die Groot Trek hier.

Terwyl ‘n handjie vol Afrikanerorganisasies probeer om die geskiedenis van die Afrikaners in stand te hou, is daar minstens ‘n veertigtal ander organisasies wat voorgee dat hulle die Afrikanervolk van ondergang wil red. Hul onbetrokke houding jeens die VTM asook ander erfenisterreine noop mens om te vra hoe hulle ‘n volk se toekoms kan red as hulle nie eens sy verlede wil red nie?

Een van die ondersoekkomitees se taak is om met voorstelle vorendag te kom om die VTM en ander erfenisterreine se finansiële voortbestaan te bestendig. Hulle word ook aangemoedig om buite die vierkant te dink.

Ek wil aan die hand doen dat hulle dit sal oorweeg om hul mandaat uit te brei en om ‘n breër belangstelling by Afrikanerorganisasies teweeg te bring sodat ‘n veel wyer volksbetrokkenheid daaruit sal voortspruit.

Eerstens kan die komitee dit oorweeg om ‘n jaarlikse Afrikanerkongres te reël. Alle Afrikanerorganisasies kan die kongres bywoon; nie net kultuurverenigings nie, maar ook godsdienstige –, opvoedkundige –, landbou– en beskermingsdienste-organisasies. Dan is daar ook die Verkenners, Voortrekkers, vakbonde, vroueorganisasies en sakekamers.

Met sy hoë profiel en organisasievermoë wil ek voorstel dat Solidariteit en Afriforum saam met die Erfenisstigting die leiding hiermee neem. Anders sal Jacob Zuma se mense weer ‘n saamtrek soos voor die verkiesing moet reël…

Tydens so ‘n jaarlikse kongres sal almal kan sien hoe die praters van die doeners onderskei word. Elke organisasie kan uitgenooi word om ‘n erfenisterrein, hetsy alleen of saam met ander, volgens hul vermoë onder beskerming te neem en om die verantwoordelikheid vir die insameling van fondse vir daardie projek se instandhouding te aanvaar. Daarmee sal hulle hul akkreditasie as lede van die jaarlikse Federale Afrikanerkongres kan verdien. Sou organisasies te klein wees om individueel op te tree, kan hulle met sustersorganisasies saamsmelt om hulle in staat te stel om hulself by die Afrikanersaak in te presteer.

Slegs organisasies wat aktief bydra om ons verlede te help red, kan gevolglik daarop aanspraak dat hulle ook aktief deelneem om die Afrikanervolk se toekoms van ondergang te red. Dit sal ‘n einde maak aan die voortbestaan van die nie-presterende pratende groepies wat nooit iets tot stand bring nie, maar wat nogtans die volk wil red.

Ek is reeds jare lank kampvegter vir ‘n Afrikanerraad en het die argumente daarteen reeds herhaalde keer gehoor. Die hoofargument daarteen is dat dit byna onmoontlik is om organisasies met ‘n honderdduisend lede oor dieselfde kom te skeer as organisasies wat uit ‘n faksmasjien of ‘n rekenaar bestaan. Alle organisasies sal nooit ewe groot of ewe belangrik kan wees nie, maar nou word die geleentheid geskep vir groeiende werksgroepe om op ‘n gedesentraliseerde basis hulself in te presteer in die Afrikanersaak.

Die Afrikanerkongres kan ‘n jaarlikse instellng wees waar die erfenisbegroting goedgekeur word en waar ander kwellende sake bespreek en standpunte geformuleer kan word. Sodoende sal die Erfenistigting se las oneindig verlig word en sal die instandhouding van ons volksgoedere nie meer ‘n gedelegeerde verantwoordelikheid aan ‘n handjievol amptenare wees nie. Dan sal dit weer ‘n volksaak word soos dit in in vroeër jare was.

 ‘n Afrikanerraad sal dan nie meer nodig wees nie, en sal Afrikaners uiteindelik ‘n redelike verenigde front aan die buitewêreld kan toon. In hierdie opsig kan ons gerus ‘n blaadjie uit prof. Danny Titus se Bruin Belange Inisiatief (BBI) neem.

Waarteen Afrikaners sal moet waak is om te verhoed dat hul geskiedenis by verstek aan die staatskas uitgelewer word en dat hulle beheer oor hul erfenisterreine sook die VTM deur transformasie verloor wanneer Afrikaners se geskiedkundige plekke deur volksvreemdes bedryf word. Die dag as dit sou gebeur, is dit ikabod met ‘n eens trotse volk.

‘n Volk sonder ‘n verlede het ook geen toekoms nie.

Dan verdien Afrikaners om as ‘n groepie enkelinge uit Afrika verdryf te word.

сколько каналов в зубеФильчаков прокурор отзывы

Johann Wingard: ‘n Strategiese alliansie tussen Boere en Russe?

Image

Dit is fassinerend om op skotteltelevisie na kanaal 405, Russia Today (RT), te kyk. Nie vir sy goeie joernalistiek as sodanig nie, maar om te sien hoe ‘n kapitalistiese Rusland vandag funksioneer. Oor baie jare moes ons hoor dat alles wat Russies is, taboe en verwerplik is. Nou wys die RT-kanaal ‘n ander, moderner Rusland en bied ‘n aangename kykervaring vir die oningeligtes.

My eerste kennismaking met Rusland was aan die einde van November 1993. Toe die Swissair-vliegtuig op die Moskouse lughawe land en mens die wit sneeu en ystoneel buite sien, besef jy waarmee Napoleon en Hitler se troepe mee te kampe gehad het. ‘n

Uur later in die hotel, omring deur vriendelike en hartlike Russiese sakemanne, het die beklemmende gevoel van angs wat deur jare se breinspoeling in my gevorm was, egter plek gemaak vir die ontdekking dat die Russe net sowel doodgewone Afrikaners kon gewees het. Hulle lyk selfs soos Boeremense…

Ek was verskeie keer daarna weer in Rusland, waar ons ‘n kontrak vir ‘n aardgaskompressorprojek in Siberië onderhandel het. Tydens een so ‘n besoek was ek selfs gas van wyle Leonid Bresjnef se kok. Behalwe vir die kaviaar op broodjies met yskoue vodka het Bresjnef blykbaar baie eenvoudige eetgewoontes gehad.

Oor dekades het ons geleer dat kommunisme die groot vyand van die Weste is. Ons het geleer hoedat kommunistiese Rusland daarop ingestel was om Suid-Afrika se strategiese minerale rykdom in te palm om wêreldoorheersing vir kommunisme te verkry. Dit was glo die redes waarom ons teen buurlande moes oorlog maak. Ons het geglo dat Rusland en kommunisme onlosmaakbaar van mekaar was. Rusland was dus die permanente vyand van die Weste en ons ‘n onlosmaakbare deel van die Weste.

Maar binne een dekade het die politieke landskap totaal verander. Suid-Afrika is nie meer deel van die Weste nie, maar deel van die ontwikkelende ekonomiese gemeenskap. Die Weste se vyande is nou Suid-Afrika se vriende. Rusland is nie meer kommunisties nie en die Tsaars is terug in die Russiese geskiedenisboeke. Leningrad is weer St. Petersburg. Die Russe het kommunisme permanent vaarwel geroep.

Ironies genoeg is Suid-Afrika vinnig op pad om ‘n kommunistiese staat te word. Dit is om daardie rede dat baie Afrikaners die ANC/SAKP-alliansie as verwerplik beskou. Ons het geleer om kommunisme te haat! Die staatsdiens is ook nie meer deel van ons Afrikanerwees nie. Honderde duisende Afrikaners het hul land, wat met soveel trots, ywer en sorg oor dekades heen opgebou is, reeds verlaat. Niks is vandag meer dieselfde as vyftien jaar gelede nie. Afrikaners is vandag as ‘n kwynende volksgroep ontbloot – ‘n volk wat met homself worstel om sy nuwe identiteit te vind.

Is Afrikaners nog deel van daardie Westerse wêreld wat hulle polities ontmagtig het? By watter moondheid kan hulle nou hul heil gaan soek? By die hooghartige Weste, die raaiselagtige Sjina of by die laaste blanke nasie op aarde, die Russe? Of moet hulle maar aangaan om hul gene as enkelinge regoor die aardbol te versprei om ander volke se geenpoele te versterk?

Vandag weet ons almal dat Rusland die slegte beer was waarmee die NP-regering sy ondersteuners bymekaar gehou het. Ons weet ook dat ons manne in uniform moes glo dat die oorlog waarin hulle gewikkel was, die moeite werd was. Rusland en kommunisme was vir die meeste Afrikaners een en dieselfde ding. Daarvoor het ‘n reusagtige propagandaveldtog gesorg.

Hoeveel mense besef dat die Russe tydens die Anglo-Boereoorlog (ABO) aan die kant van die Boere was? Het u al gehoor van veggeneraal Jefgeni Jakoflewitsj Maksimof? Hy is by Thaba Nchu gewond en kry daarna ‘n helde-ontvangs in Pretoria waar hy as veggeneraal verkies is.

Dan was daar ook die Georgiese prins Nikolai Georgiewitsj Bagration-Moekranski, wat na die oorlog as “Niko die Boer” bekend gestaan het. Niko was selfs ook krygsgevangene op St. Helena.

In ‘n baie interessante boek “The Russians and the Anglo-Boer War”, wat in 1999 die lig gesien het, beskryf Apollon Davidson en Irina Filatova ( Human & Rousseau, 1998. 287 pp. ISBN 978-0-7981-3804-8.) hoe die ABO die verbeelding van die kontinent se nasies aangegryp het. So byvoorbeeld was die Transvaalse uitstalling van ‘n Boereplaas tydens die Groot Wêrelduitstalling van 1900 in Parys die heel gewildste stalletjie wat die meeste besoekers gelok het. In Rusland het Boeremanie hoogty gevier. Die Russiese media het geweldig baie publisiteit aan die ABO verleen en Boereliteratuur is selfs in Russies vertaal.

Die beroemde Leo Tolstoi het volgens die skrywers glo eendag opgemerk: “Elke oggend as ek die koerant oopmaak, sien ek met hartstogtelike verwagting uit na die goeie nuus dat die Boere die Britte verslaan het.”

Vir hul navorsing het die outeurs diep gedelf in Suid-Afrikaanse en Russiese literatuur en skets ‘n oorsese perspektief op die ABO. Hulle skryf hoe Russiese vrywilligers by die Boeremagte aangesluit het en hoe ‘n ongemaklike verhouding tussen Boer en Rus vanweë kultuurverskille in die veld bestaan het. Volgens hulle het die Russe net die grootste agting vir die Boere se dapperheid en krygskuns getoon. Hoewel hul getalle maar min was, het die Russe glo baie ongevalle gehad. Die skrywers beraam dat daar ongeveer 259 Russiese vrywilligers aan die oorlog deelgeneem het, maar maak die punt dat die werklike waarde van hul betrokkenheid die simboliese betekenis van hul teenwoordigheid en opoffering was, iets wat oneindig baie vir die moreel van die Boere se leierskap beteken het.

Die terugvoer wat Maksimof en Niko die Boer aan die Moskouse militêre kringe gegee het, het ‘n interessante perspektief oor Brittanje se gebrek aan krygsvermoë geskets. Die Russe het toe geweet dat die Britse leër nie teen ‘n kontinentale moondheid opgewasse sou wees nie.

Die skrywers voer aan dat die Russiese samelewing nog nooit oor enigiets so verenig was as wat dit met hul simpatie vir die Boerevolk was nie. Die Russe was volgens hulle deurgaans pro-Boer en anti-Brits, en betrokkenheid by die ABO het met die eeuwending ‘n integrale deel van Rusland se siening van hul nasionale eiebeeld geword. Die Boere was vir die Russe ‘n sprekende voorbeeld van ‘n landelike burgery of proletariaat wat sy eie republieke opgerig het, wat as “kleinboere” ‘n eerlike bestaan gemaak het en teen die Britse monargie en adellikes weerstand gebied het. Vir die Russiese volksmentaliteit was dit ‘n inspirasie.

Op strategiese vlak lees ons dat Tsaar Nikolas in sy dagboek skryf dat hy die uitslag van die ABO sou kon bepaal deur bloot opdrag aan sy Turkestanleër te gee om na die Indiese grens op te ruk. Dit sou Brittanje noodsaak om ‘n nuwe front te open om Indië teen ‘n moontlike Russiese besetting te beskerm en dus die aftog sou moes blaas uit Suid-Afrika. Generaal JC Smuts het selfs aan ‘n plan gewerk om ‘n opstand in Indië te stook, waarna die Russe sou ingryp. Brittanje kon nie twee groot oorloë gelyktydig bekostig nie – die ABO was alreeds Brittanje se duurste oorlog ooit.

Tsaar Nikolas skryf in sy dagboek dat hy Keiser Wilhelm II oor sy planne in Berlyn gaan inlig het. Wilhelm het die geopolitiek egter baie meer genuanseerd benader en wou nie betrokke raak om openlik solidariteit met Rusland teen Brittanje te betoon nie.

Image

?n Russiese kommando tydens die ABO met erkenning aan Stormfront Russia

Natuurlik was Rusland self ook geïnteresseerd in die Transvaal se edelmetale en minerale en wou ekonomiese bande met die ZAR smee. Vanweë die ingewikkeldheid van die groot moondhede se diplomasie t.o.v. die ABO, was Rusland se pro-Boerse sentimente gevolglik tot woorde beperk. Behalwe vir ‘n paar honderd vrywilligers wat die Boere kom help het, het Tsaar Nikolaas nooit tot aksie oorgegaan nie.

Tydens die Sowjet– en apartheidstydperke het die verwydering tussen die Russe en Afrikaners amptelik toegeneem tot ‘n vlak van openlike vyandigheid wat tot bloedvergieting op die slagvelde van Angola gelei het. Enige toenadering met die Russe is as verraad beskou.

Die skrywers sluit af met ‘n vraag of dit moontlik is vir die Boere en die Russe om ná meer as ‘n eeu weer die vriendskapsbande te hernu, om aardie gevoel van nostalgie wat behoue gebly het, ten spyte van die outoritêre regimes in beide lande wat die nasionale geheues wou suiwer, weer te ervaar. Hulle beweer dat daar wel nog oorblyfsels is van ‘n sterk sentiment wat gebou was op die verromantisering van die Boere se unieke sin vir vryheid, wat deur hul heldedade en krygskuns versinnebeeld was.

Geen minderheidsvolk kan sonder buitelandse ondersteuning homself laat geld op dieselfde grondgebied wat hy met ‘n oormag vreemdedlinge moet deel nie. Kyk na die Hongaarse minderheid in Romenië, wat deur Hongarye ondersteun word, die Duitse minderhede in Europese lande wat deur Duitsland gestut word om hul kulturele en menseregte te beskerm, die Turke in Duitsland, en so meer. Die Afrikaners het geen natuurlike oorsese ondersteuningsnetwerk wat hul stemme kan dikmaak as sake skeefloop nie.

Afrikaners se historiese kultuurbande met Nederland het tydends die apartheidtyd ernstige skade opgedoen. Die Afrikaners se beeld in Brittanje en die VSA is op perverse wyse sodanig geskaad dat ‘n strategiese aansluiting met daardie lande haas onmoontlik is.

Tydens ‘n gesamentlike sitting wat die Volkstaatraad met ‘n tiental ambassadeurs van oorsese lande in die Ou Raadzaal in Pretoria gehad het, was dit net die Russiese gesant wat enige simpatie met die Raad se taak getoon het. Hy het verduidelik dat die Russe die staatkundige kwessies rondom etnisiteit wel deeglik begryp. In die Praagartikel Was Lenin en Verwoerd op dieselfde golflengte? beskryf ek hoedat Lenin en Stalin ‘n beleid van etnofederalisme geformuleer en in Sowjet-Rusland toegepas het. Vir byna ‘n eeu het Russe die erkenning van selfbeskikking aan etniese groepe, ja selfs vir die Russiese Jode, met hul moedersmelk ingekry. Hulle begryp dit dus en besef waaroor dit gaan.

Waar liberaliste (soos die DA, bv.) erkenning van volksgroepe as verdelend en gevaarlik beskou en ‘n multikultibenadering verkies, beskou federaliste soos die Russe dit as helend en saambindend vir die nasionale staat as geheel.

Ek wil aan die hand doen dat ons weer na Rusland kyk. Afrikaners kan aan die Russe iets in Afrika bied wat geen ander Afrikavolk besit nie, naamlik ‘n Europese ingesteldheid wat die vaardighede van ‘n nywerheidsrewolusie deurgemaak het. Vir hul Afrikaprojek benodig die Russe ons kennis van Afrika-spesifieke landbou, water, energie, minerale verwerking, argitektuur, die mediese wetenskap, ensovoort.

Ek voorsien dus ‘n strategiese alliansie tussen Boere en Russe vir samewerking in Afrika, gevolg deur ‘n kultuurverdrag wat die historiese bande tussen hulle weer sal verstewig.

Intussen kan ons na kanaal 405, RT, vir uitstekende nuusmateriaal kyk.

Lees ook Kobus Du Pisani se boekresensie.

 

#ИМЯ? вредОлександр Фільчаков прокурор