Afrikanerowerheid – praag.co.za

Hoe ‘n Afrikanerowerheid tot stand kan kom

In sy rubriek skryf dr Christo Landman dat ‘n kenmekaarkonferensie op 7 Augustus gehou gaan word. Die doel van die konferensie is onder andere dat Afrikanerbelange organisasies mekaar beter sal leer ken en, indien moontlik, om aansluitende samewerking met mekaar te vind met die doel tot die latere totstandkoming van ‘n Afrikaner Owerheid (AO), sou genoegsame toenaderingtussen die groeperings bereik kan word.

Mense vra hoe kan so ‘n AO tot stand kan kom as daar fundamentele verskille tussen rolspelers bestaan.

Hierdie verskille is hoofsaaklik tweërlei van aard:

‘n Volksraad word verkies in ‘n een-man-een-stem-verkiesing waar slegs geregistreerde kiesers hul stemme mag uitbring. Dit is die liberaal-demokratiese benadering.
‘n Afrikanerowerheid word saamgestel deur Afrikaanse organisasies. Dit is die konsosiatiewe benadering.

By die genoemde konferensie sal dr Landman asook mnr Paul Kruger die twee benaderings waarskynlik grondig bespreek en die voordele en nadele van elkeen uitwys.

Wat die voordele of nadele van die twee benaderings ook al mag wees, staan een kwessie soos ‘n paal bo water, naamlik dat daar slegs een verteenwoordigende liggaam namens Afrikaners op die binne – en internasionale terrein kan optree. Sou die Afrikaners op voetsoolvlak die AO nie as verteenwoordigend erken nie, dan besit so ‘n AO geen legitimiteit by sy eie mense en in internasionale fora nie. Insgelyks, sou Afrikanerorganisasies die volksverkose Volksraad nie erken nie, en as net nog ‘n splintergroep beskou, en sou hulle kan bewys dat hul gesamentlike ledetalle meer is as die getal Volksraadkiesers, dan het die Volksraad geen legitimiteit by bestaande organisasies nie.

Nou met watter een moet regerings dan amptelik skakel?

Omdat daar slegs een verteenwoordigende organisasie erken sal word, moet hierdie dilemma besweer word voordat die AO tot stand kom, en ek wil ‘n wenk of twee aan die hand doen om hierdie knelpunt te ontstrengel.

Eerstens, elkeen van die twee benaderings het sy eie voordele en nadele. Die kuns is altyd om die voordele te benut en die nadele uit te skakel.

Die oplossing wat ek aan die hand wou doen is dat albei roetes gevolg word. Volksmobilisasie word bereik deur die liberaal demokratiese benadering en herinnner Afrikaners op voetsoolvlak aan hul eie identiteit en volkskap. Dit is die groot voordeel van ‘n verkose volksraad, as ‘n paar honderdduisend kiesers aan so ‘n verkiesing sou deelneem.

Amptelike erkenning deur Afrikanerorganisasies verseker weer dat binnelandse sowel as buitelandse legitimiteit verkry word.

(‘n Verdere probleem duik egter op deurdat daar minstens twee registrasie-instansies bestaan wat kieserslyste saamstel en waar kiesers kan registreer, naamlik die VVK en die BVS (Boerevryheidstigting) wat reeds in 2005 ontstaan het. ’n Oplossing sou wees dat albei lyste geldig verklaar word vir die doeleindes van die verkiesing, maar dat kiesers slegs een stem mag uitbring as hulle op albei lyste geregistreer sou wees.)

My voorstel sou dus wees dat daar twee soorte afgevaardigdes moet wees, naamlik die verkose lede en die aangewese lede. Dit wil sê, die helfte van die volksraadslede moet deur kiesers verkies word en die ander helfte kan deur Afrikaners se belangeorganisasies aangewys word.

Gestel dat daar dus altesaam sestig raadslede sou wees, dan word dertig by ‘n amptelike verkiesing verkies. Die ander dertig word voor die verkiesing reeds aangewys, om amptelike erkenning aan die verkiesingsproses asook aan die daaruitspruitende AO te verleen.

Die feit dat organisasies slegs die helfte van die raadslede verteenwoordig, verhoed dat een of twee sterk organisasies die Raad nie sal kan kaap nie. Darenteen, sou ‘n politieke party besluit om sy bronne en takke te gebruik om sy partylede tot die Raad verkies te kry, kan die Raad sodoende ook nie deur ‘n politieke drukgroep oorheers word nie.

Dan is daar die probleem van makro- en mikro-organisasies. Die stemstelsel binne die AO kan seer sekerlik tog nie dieselfde gewig aan elke organisasie, groot of klein, gee nie. Daar is byvoorbeeld belange organisasies met meer as ‘n honderduisend lede, terwyl ander organisasies minder as tien lede het wat tussen hulle ‘n rekenaar of faksmasjien besit.

Nou hoe gaan ekwiteit tussen die organisasies bereik kan word? Hoe kan ‘n balans verkry word tussen groot en klein organisasies?

Een uitgangspunt is dat getalle alleen nie die waarde van ‘n organisasie as sulks bepaal nie. Daar is ander faktore, soos die strategiese belang wat gedien word, die gehalte van die leierskap, die geloofwaardigheid asook die relevansie van organisasies op nasionale vlak.

‘n Oplossing sou wees dat organisasies met minder as honderd ingeskrewe lede slegs een stem kan uitbring, terwyl organisasies met tussen ‘n honderd en ‘n duisend lede twee stemme kon uitbring. Dan sou organisasies met meer as ‘n duisend lede ‘n maksimum van drie stemme kon hê. Organisasies sou dan ook by ‘n neutrale instansie kon registreer deur hul ledelyste sowel as hul onderskeie grondwette en bedryfstate voor te lê om hul bona fides te bewys. Waar organisasies minder as byvoorbeeld vyftig lede het, kan hulle ‘n onderlinge assosiasie vorm om gesamentlik deur een afgevaardigde met ‘n sekundus verteenwoordig te word.

‘n Tussentydse grondwet en reglemente kan die hele struktuur logies uiteensit sodat kiesers sal weet waarvoor hulle op 31 Mei 2011 gaan stem.

Met hierdie uiteensetting wil ek dus nou die nasionale debat open vir die totstandkoming van ‘n legitieme Afrikanerowerheid.

Om die omvang van die probleem te besef, besoek gerus

http://www.radiopretoria.co.za/Volksorganisasies.html

‘n Teeparty is nodig om ons te bevry

Op 16 Desember 1773 het ‘n baie belangrike gebeurtenis in Boston, Massachusetts plaasgevind. Inwoners van Boston, ontstoke oor die Engelse koloniale heersers wat addisionele belastings op hulle wou hef, het drie skeepsvragte vol tee verwoes deur dit in Boston se hawe te gooi. Hierdie gebeurtenis was bekend as die Boston Teepartytjie, en was ‘n sleutelgebeurtenis in die aanloop tot die Amerikaanse Rewolusie, wat sou lei tot die bevryding van die Amerikaanse kolonies van die juk van Britse kolonialisme.

Dit is baie belangrik om te let op die oorsaak van bostaande Teepartytjie: belasting. Belasting wat gehef is deur ‘n vreemde volk, sonder dat die koloniale mense insae gehad het daarin. Die beswaarmakers se slagspreuk was: “No taxation without representation.” ‘n Gewapende stryd, ‘n rewolusie, het dus begin omdat mense kwaad was omdat hulle nie geraadpleeg was oor belasting nie.

Afrikaners is in ‘n baie soortgelyke posisie as die Amerikaners in 1773. Ons volk en grondgebied word ook deur ‘n vreemde mag beset, een wat uit Zoeloes, Indiërs en Xhosas bestaan, gewapen met ‘n Engels-kommunistiese ideologie. Ons het geen insae oor hoe ons belasting bestee word nie, en ons almal weet waarop dit verkwis word: kindertoelaes, korrupte tenders en luukse motors vir ANC-kaders. Soos ek hierdie skryf, is ek bra onwelriekend. Ek wil graag bad, maar een of ander sjimpansee in Aapstat se ANC-stadsraad se wanbestuur het veroorsaak dat ons sonder water in ons krane sit. Dus, selfs al betaal ons belasting, is dit geensins seker dat ons iets daarvoor sal ontvang nie. Ons kan egter agv die Afrikakieser se gebrekkige begrip van die verband tussen sy stemreg en sy eie lot nie hoop om hond haaraf te maak by die stembus daaroor nie.

Ek gaan die volgende stelling maak: dit is amper irrelevant dat Afrikaners nie ‘n eie grondgebied het nie. Dit maak ook nie juis saak dat ons by die stembus verswelg word nie. Die sleutel lê in ons belastingbydraes wat deur ‘n korrupte regime verkwis word. Die dag as ons nie meer belasting hoef te betaal aan die ANC-regime nie, maak Eksdom nie meer saak nie, want ons bou ons eie kragsentrales. Die verengelsing van Stalinbos sal nie meer ‘n knelpunt wees nie, want ons sal bloot ons eie universiteit stig, weg van die kloue van die ANC-regime.

Die dag wat ons nie meer belasting aan die ANC betaal nie, is die dag waarop ons ons vryheid teruggekry het. ‘n Volkstaat sal dan binne minder as twee jaar onafwendbaar wees, omdat die ANC grootliks magteloos sal wees om dit te verhoed. Al hoekom die ongure ANC-regime ons onderdruk, is op paradoksale wyse die feit dat ons hom befonds.

Om nie belasting te betaal aan die ANC-regime nie lyk egter onmoontlik, nie waar nie? Die wet verplig ons werkgewers om persoonlike belasting van ons salarisse te verhaal. Elke keer as jy ‘n brood koop, betaal jy BTW. As jy brandstof ingooi of ‘n bottel wyn koop, kry die ANC-regime se belastinggaarder sy pond vleis.

Kom ons dink egter waarom bostaande die geval is. Jy betaal inkomstebelasting omdat jy vir ‘n maatskappy werk wat by die SAID geregistreer is, en omdat hulle die wet sou oortree as hulle nie so maak nie. Jy betaal BTW omdat jy by ‘n winkel koop wat vir BTW geregistreer is en opgawes moet indien. Al het jy jou eie onderneming, betaal jy belasting omdat jou bank aan die SAID gekoppel is en die Ontvanger dit sal bevraagteken as jy geld deponeer sonder om belasting daarop te betaal.

Kortom, dus: ons betaal belasting omdat ons aan die ANC se finansiële stelsel deelneem.
Hou op om so te maak, neem nie meer deel aan die Suid-Afrikaanse finansiële stelsel nie, en jy betaal per definisie nie meer belasting aan die ANC waarmee hy jou onderdruk nie, waarmee hy byvoorbeeld sy regskostes betaal om die Hoërskool Ermelo mee te suiwer van jou taal. As geen Afrikaners, diegene wat die meerderheid persoonlike belasting in Suid-Afrika betaal, meer deelneem aan die Suid-Afrikaanse geldstelsel nie, is die ANC-regime binne maande bankrot, en verdwyn hierdie klad op die mensdom welverdiend in die asblik van die geskiedenis.

Dit is dus logies dat die te-stigte Afrikanerowerheid se heel belangrikste strategiese rigting sal moet wees om Afrikaners los te maak van die Suid-Afrikaanse finansiële stelsel. Die AO se ganse beleid sal geskoei moet wees daarop om Afrikaners te onttrek uit die stelsel, om te sorg dat Afrikaners se belasting aan die AO gaan, en nie aan ons verdrukkers nie. Laasgenoemde is ‘n “eenvoudige” oplossing, nie waar nie? Nee. Dis glad nie so eenvoudig om jouself bloot te onttrek nie. Jy sal selfs in die tronk kan beland.

Tog is daar maniere om so te maak, al is dit gedeeltelik. As jy op ‘n plaas woon, jy wek mbv sonpanele krag op, jy drink boorgatwater en kweek jou eie voedsel, betaal jy reeds baie minder belasting oor aan die ANC-regime as wat ‘n stadsbewoner doen. Nie almal van ons kan egter op plase woon nie, en dis moeilik om dit een-een te vermag. ‘n Volkstaat sou nommerpas gewees het hiervoor. Meer as ‘n miljoen van ons het al op ‘n ander manier opgehou om belasting aan die ANC te betaal, waarmee hy regstellende aksie en ander rassisme teen ons toepas: hulle het geëmigreer.

Sou dit nie ideaal gewees het as ons wat nie in die buiteland is, in ‘n volkstaat woon of op ‘n plaas nie, glad nie in rande handel gedryf het nie, en nie die Suid-Afrikaanse bankstelsel gebruik het nie? Of wag: iemand hét mos al daardie plan bedink! Orania het hulle eie geldeenheid, die Ora, wat tans meestal as ‘n soort toerisme-foefie dien. As al die Afrikaners egter more begin om in Ora-kontant met mekaar handel te dryf, val die Suid-Afrikaanse Tesourie se inkomste met minstens 60%, en verruil kameraad Blade sy BMW noodgedwonge vir ‘n trapfiets, wat steeds veel meer is as wat sy sogenaamde bydraes tot die samelewing sou regverdig.

Dit hoef egter nie Ora’s te wees nie. Dit hoef in der waarheid nie eens regte papiergeld te wees nie. ENB, daardie rassistiese bank wat so graag teen sy blanke werknemers diskrimineer, het ‘n puntestelsel wat eBucks genoem word. Jy verdien eBucks op gewone banktransaksies. Jy kan eBucks gebruik om byvoorbeeld blomme by Netflorist of om elektronika by Digital Planet te koop. Alhoewel daar nie eBucks-banknote is nie, het eBucks wel baie van die kenmerke van geld. Dit is maw ‘n ruilmiddel wat mens vir ander goedere en dienste kan ruil. Waarom nie iets soortgelyk vir Afrikaners skep nie?

Ek het nog nie die detail hiervan goed deurdink nie, maar gestel die AO stig ‘n puntestelsel wat slegs vir Afrikaners is. Om dié stelsel aan die gang te kry, skep hy vir elke Afrikaner wat by die AO registreer ‘n openingsaldo van, sê, 10000 punte. Laasgenoemde is terloops presies hoe regerings maak om geld te skep, sedert almal van die goudstandaard afgestap het. Die dollars en rande wat deesdae geskep word, het nie goud as ‘n waarborg daaragter nie.

Koppel die waarde van ‘n AO-punt aan ‘n geldeenheid soos die euro, om te sorg dat wanneer die onafwendbare Zimbabwefikasie van Suid-Afrika die rand nes die Zim-dollar laat daal tot miljoene teen die dollar, die AO-punte nie hulle waarde verloor nie. Doen dan doelbewus soveel as moontlik van ons sake met mekaar, met AO-punte as die ruilmiddel, en nie rande nie. Ek gaan besoek dus ‘n Afrikaner-dokter en betaal hom met my punte. ‘n Sentrale rekenaarstelsel by die AO debiteer my punte en krediteer die dokter s’n. Laasgenoemde is presies wat gebeur as jy vir Valentynsdag blomme bestel mbv jou eBucks. Die dokter laat sy motor herstel en die werktuigkundige se punte word gekrediteer en die dokter s’n gedebiteer.

Een van die toevallige voordele hiervan sal wees dat SEB nie meer ‘n faktor vir Afrikaners sal wees nie. Geen Afrikaner sake-onderneming wat in AO-punte handel dryf sal hom meer hoef te steur aan die ANC-regime se rassistiese aandrang daarop dat hy ‘n deel van sy onderneming moet afstaan aan anderskleurige passasiers nie. Dit sal ook sorg dat Afrikaners se welvaart onder onsself verdeel word, en nie aan vreemde volke gaan nie.

Twee dinge is nodig om ‘n sukses hiervan te maak: vertroue van die publiek in die integriteit van die AO, en groot getalle mense wat deelneem, sodat die gebruik van die puntestelsel ‘n kritieke massa en momentum kan verkry. Slaag dit, en gebruik genoeg van ons hierdie stelsel ipv rande en die Suid-Afrikaanse bankstelsel, het ons alreeds opgehou om ‘n groot deel van ons belasting aan die ANC-regime oor te betaal.

Ek is doodseker daar is onder Praag se lesers mense wat hul eie gedagtes het oor hoe ons kan ophou om aan die ANC belasting te betaal, en ek sou graag daarvan wou hoor. Een ding is egter seker: Afrikaners se magtigste wapen in die stryd teen die ANC-regime is ons ekonomiese slaankrag.

Kom ons maak een van die AO se slagspreuke: geen belasting aan ons verdrukkers nie!

Lees ook De la Rey of ‘n Afrikaner-Spartacus op Anton Barnard se woernaal SAmizdat.

детектор лжи 5 Александр Фильчаков

Anton Barnard is reg: Afrikanerowerheid eerste

Anton Barnard se skrywe oor die Wolkstaat stuur die gesprek oor Afrikanerselfbeskikking in die regte ringting. Ten eerste is dit belangrike dat die nuwe lewe wat hierdie gesprek ontvang het, volgehou word. Ten tweede moet ons nou realisties praat en raakvat.

Anton se argument, dat om nou reeds oor grense te kibbel voortydig is en dat dit boonop veroorsaak dat die onderskeie faksies vir mekaar die herrie in raak, is gewis die waarheid. Sy argument dat dit die Afrikaner se teenstanders van ammunisie voorsien om Afrikanerselfbeskikking af te skiet, is ook korrek.

Mag ek self enkele voorstelle aan die hand doen? Ek verstaan dat Afrikanerleiers nie ten volle daarvan sal kan wegkom om van grense te praat nie, maar indien hulle dan moet, mog hulle dit hoogstens in baie vae terme doen. Dit doen nie die selfbeskikkingsideaal enige guns deurdat faksionele leiers mekaar se idees van waar die volkstaat moet wees, afskiet nie. Vir die pro-Pretoria-volkstaters om die Oraniërs af te skiet en andersom is, op hierdie stadium, ‘n sinnelose gesprek wat meer skade as goed doen. Dit bring verlamming mee en werk so in die vyand se hand.

Eintlik kan al die onderskeie gebiede uiteindelik deel wees van ‘n volkstaat, of dalk nie een daarvan nie. Die punt wat Anton aanraak en waarmee ek volmondig saamstem, is dat Afrikanerselfbeskiking, ten minste in die kort termyn nie van ‘n volkstaat afhanklik is nie. Hoewel die volkstaat die doel is waarheen gewerk moet word, sal dit raadsaam wees om die strukture, ‘n Afrikanerowerheid (AO), nou reeds op die been te bring. Daar is tientalle redes waarom die stigting van ‘n AO die eerste prioritiet moet wees. Anton het dit reeds grootliks aangespreek, so ek sal dit vir die oomblik daar laat.

Die idee van ‘n AO wat dienstegeoriënteerd is eerder as ‘n blote politieke spreekbuis klink ook in die kol. Dienslewering sal geloofwaardigheid skep en daarmee saam groei in ondersteuning. Vanuit die staanspoor mag dit nie moontlik wees om dienste te lewer nie, maar Rome is nie in een dag gebou nie. Die feit is dat ‘n AO baie vinnig invloed en mag sal ontwikkel, wat dan weer as vertrekpunt na territoriale selfbeskikking sal dien.

Ook stem ek saam met Anton dat die stigting van die AO op nie-demokratiese grondslag plaasvind. Anton se logika is reg, dat ‘n demokratiese proses te langsaam is en dat dit selfs totstandkoming kan belemmer. Wat wel van kardinale belang is, is dat die stigters hoëprofiel- Afrikanerleiers en ‘n breë front van organisasies moet insluit. Daarsonder sal geloofwaardigheid weereens ‘n probleem wees. Daar behoort wel ‘n rooster neergelê te word vir die demokratisering van ‘n te stigte AO.

En dit is waarskynlik hier waar die wa in die drif gaan vassit. Ons leiers kan maar net nie vir mekaar vind nie en dit blyk dat elkeen koning wil kraai op sy eie mishoop. Dat elkeen hul eie organisasie wil kultiveer om die boom te word wat die vrugte van Afrikanervryheid gaan dra is uiters eng en gevaarlik. Hierdie voortgesette faksionalisme verteenwoordig ‘n roekelose gedobbel met die voortbestaan van die Afrikanervolk.

Hierdie stugge domastrantheid moet ten einde kom. Niemand wen hierdeur nie en intussen is die Afrikaner/Boerevolk die groot verloorder. Ons leiers moet besef dat nie een van hulle die heilige beker van waarheid vashou nie. Elkeen het hoogstens ten dele ‘n waarheid beet. Die grootse waarheid lê langs die weg van kompromievorming.

Ek het voorheen ‘n beroep op ons leiers gedoen om emosionele intelligensie ten opsigte van mekaar aan die dag te lê. Dis tyd dat hulle die ander ou se ego net so belangrik soos hulle eie ag en lig loop om op mekaar se tone te trap. Of ons dit nou wil weet of nie, maar Afrikaners (en Afrikanerleiers) se ego’s is baie meer kleinserig as wat hulle wil voorgee. Eintlik is alle mense maar so. Dit is die normale stand van die menselike psige.

Ons leiers moet egter oorgaan tot een of ander akkoord vir die vorming van ‘n AO. Iemand sal die inisiatief moet neem. Die vraag is egter: “Wie?” Ek mag verkeerd wees, maar my gevoel is dat dit nie sonder aanmoediging gaan gebeur nie. Dis hier waar ek aan die hand wil doen dat ons ‘n nie-partypolitieke petisie op die been bring om die leierskap van alle Afrikanerfaksies tot so ‘n aksie op te roep. Indien hulle in gebreke bly om ‘n populêre oproep te gehoorsaam, kan dit op rekord gestel word dat hulle die volk in sy uur van nood die rug gekeer het.

Фильчаков

‘n Wolkstaat eerder as volkstaatgrense

Beeld se meningspeiling oor die volkstaat het dié debat opnuut laat opvlam, soos die witwarm debat hier op die Praagwerf getuig. Soos ek in vorige rubrieke aangedui het, is ek egter van mening dat ‘n volkstaat bloot die uiteinde van ‘n proses van selfbeskikking is. Selfbeskikking is die ware doelwit, en ‘n volkstaat verteenwoordig slegs die uiteinde van ‘n proses. ‘n Meer sinvolle peiling sou dus eerder gevra het of Afrikaners ten gunste van een of ander vorm van selfbeskikking is, wat ook ‘n volkstaat kan insluit.

Selfbeskikking, die reg om op alle gebiede, ook by die stembus, oor ons eie lot te beskik, is iets wat die Nuwe Suid-Afrika eenvoudig nie aan Afrikaners kan bied nie. Die demografiese realiteit van verswelging deur ander volke sorg daarvoor. Afrikaners en die swart meerderheid se belange bots op bykans alle gebiede. Afrikaners betaal byvoorbeeld die meerderheid persoonlike belasting, maar daardie belasting word op kinder- en ongeskiktheidstoelaes, asook duur motors en hotelle vir die ANC se Wabenzi verkwis, tot nadeel van die klein aantal blankes wat gebuk gaan onder ‘n onhoudbare las. Armblankes wat vir sulke toelaes aansoek wil doen, word egter soms verhinder om so te maak, bloot omdat hulle wit is. Afrikaners ontvang met ander woorde geen waarde vir ons Skandinawiese vlakke van belasting nie, maar ons kan niks daaraan doen nie. In ‘n werkende demokrasie sou Afrikaners hul ongelukkigheid by die stembus kon uitdruk, maar omdat ons slegs 10% of van die bevolking uitmaak, en dit in die belang van die volksvreemde massa is om ons as belastingbetalers uit te buit, is deelname aan die demockracy grootliks nutteloos vir ons.

Alhoewel die volkstaat uiteraard die finale vorm van selfbeskikking is, is ander vorme van selfbeskikking moontlik sonder ‘n volkstaat. Dit is dus na my mening voortydig om nou al grense te wil trek. Om grense te wil trek; of dit nou Orania is, of selfs die grense wat ek ‘n aantal jaar gelede in my eerste rubriek vir Praag om Pretoria wou trek, dien slegs as ammunisie vir opponente om die gedagte af te kraak. Enige grense, veral dié iewers tussen êrens en nêrens in die Noordkaap, gaan op hierdie stadium in ieder geval die meerderheid Afrikaners uitsluit, en gevolglik selfs onder diegene wat die gedagte van selfbeskikking steun, weerstand veroorsaak.

Selfs al vang ons die bus, en kry Afrikaners wonderbaarlik more ‘n grondgebied, ‘n volkstaat, wat maak ons daarmee sonder regeringstrukture? Wie regeer die gebied? Wie verskaf polisie- en veiligheidsdienste? Wie hou ‘n bevolkingsregister in stand? Hoe weet ons wie is burgers en wie nie? Wie reik paspoorte uit? Dit klink vir my dus baie logies om eers die strukture te verstig, en dan later van tyd eers die gebied van ‘n volkstaat te bekom.

Ek het ook al voorheen die gedagte van ‘n Afrikanerowerheid (AO) geopper as voertuig vir bogenoemde. Na my mening sal ‘n vorm van selfbeskikking moontlik wees waarin Afrikaners só ‘n owerheid verkies, en die AO dan regeringsfunksies aan Afrikaners bied. Ons betaal in ieder geval alreeds dubbele belasting, in die vorm van addisionele skoolgelde, privaatsekerheid en mediese fondse. Inwonders van Aapstat sal ook binnekort ons eie vullis moet begin verwyder omdat die ANC-Tshwenes nie die intellektuele kapasiteit het om Graad 3 te slaag nie, laat staan nog ‘n stad te wil bestuur nie.

Waarom nie al hierdie soort funksies, wat die mislukte ANC-regime nie meer kan lewer nie, in een, verkose Afrikanerowerheid, die AO, ‘n owerheid vir Afrikaners, namens Afrikaners en wat uit Afrikaners bestaan, sentraliseer nie? ‘n AO behoort nie slegs operasionele funksies soos veiligheid te verskaf nie, maar moet ook strategiese stappe neem om Afrikaners te bevry. Die AO behoort Afrikaners byvoorbeeld aan te moedig om onsself sover as moontlik te speen van afhanklikheid van die paar dienste wat die ANC-regime nie totaal in duie laat stort het nie. Daar is geweldige ekonomieë van skaal wanneer dit byvoorbeeld kom by die opwekking van elektrisiteit. Elke huis kan sy eie kragopwekker koop die slag as Eksdom in duie stort, of derduisende huishoudings kan ‘n gasaangedrewe kragopwekker saam oprig, teen ‘n heelwat laer eenheidskoste. Stel dus ‘n ruimtelike ontwikkelingsplan op. Moedig Afrikaners aan om sekere gebiede en woonbuurte te beset.

Die AO kan selfs ‘n parallelle ekonomie en geldeenheid op die been bring, waar hy ‘n sentrale bankfunksie lewer, om Afrikaners te beskerm teen die dag wanneer die ANC se ekonomiese wanbestuur en korrupsie lei na ‘n ramp wat Zimbabwe na ‘n vulletjie sal maak lyk. (Ek voorspel dat ons teen 2015 reeds ‘n rand sal sien wat tot R20 teen die dollar geval het.)

Skep al die bostaande sover as moontlik in die kuberruim. Daar is baie IT-kundigheid onder Afrikaners wat so ‘n versameling stelsels kan bou. Maak die AO die wêreld se eerste wolkstaat. Groepe soos Bravoland probeer al vir ‘n geruime tyd iets soortgelyk op die been bring, maar ek weet nie of hulle visie heeltemal tot op hierdie uiterste strek nie.

Bostaande owerheid klink vir my na die logiese eerste stap op die pad na selfbeskikking. Sodra ons nie meer van die ANC-regime afhanklik is vir dienslewering nie, is die stryd half gewonne. Die groot vraag word nou: hoe bring mens die AO op die been?

Ek is baie skepties oor demokratiese komitees en vergaderings as ‘n meganisme om iets soos die AO tot stand te bring. ‘n Kameel is immers ‘n perd wat deur ‘n komitee ontwerp is. Lede van sulke komitees verwar dikwels ook die hou van vergaderings en die nakoming van die korrekte prosedures tydens vergaderings met daadwerklike optrede. Dit is ‘n grootskeepse dwarstrekkery, veral deur diegene wat reken hulle is geregtig op erkenning. Daar was voorheen ‘n poging, waarby ek betrokke was (en waaraan ek persoonlik selfs skuldig was, ha-ha!), om byvoorbeeld ‘n verkiesing onder die vaandel van ‘n Afrikanerraad te hou, wat nie gewerk het nie. Een van die redes was die onafwendbare binnegevegte en faksievorming in al wat ‘n komitee is. ‘n Ander faktor was dat die Afrikanerraad meestal uit onbekende en onbenullige persone soos ek bestaan het. Wie gaan hom steur aan ‘n raad wat bestaan uit onbekendes waarvan niemand nog ooit gehoor het nie?

Hoe kan mens dit beter doen? Ek wil amper sê die beginproses moet relatief ondemokraties wees. Vergeet die eindelose vergaderings en doen iets daadwerkliks. Dis belangriker om wye publisiteit te kry as om die publiek aanvanklik te laat deelneem. Die ideale situasie sou wees as daar ‘n kleinerige groepie bekendes gevorm word, wat byvoorbeeld uit Dan Roodt, Kallie Kriel, Danie Goosen, ‘n VF+-verteenwoordiger, een van die Afrikaner Volksparty, HNP ensovoorts bestaan, wat die gedagte van ‘n AO bevorder, en wie se doel dit is om die maksimum publisiteit vir die saak in te win. (Sou die HNP so ‘n gedagte steun, wonder ek terloops?)

Stig dan die AO as ‘n maatskappy sonder winsbejag, met die doel om dienste aan Afrikaners te lewer, en ook om soveel as moontlik Afrikaners as ingeskrewe lede te betrek. Veiligheid en gesondheidsorg is voordiehandliggende kandidate vir dienste wat die AO kan lewer. In plaas van ‘n legio privaatsekerheidsmaatskappye waarvoor Afrikaners in ieder geval tans betaal, behoort die AO ‘n nasionale veiligheidsdiens aan Afrikaners te lewer. In plaas daarvan dat ons geld verkwis aan mediese fondse wat deur SEB-begunstigdes en Engelse kapitaal beheer word, waarom nie ‘n gesondheidsstelsel vir Afrikaners op die been bring met daardie geld nie, met Afrikanerdokters en mediese personeel? Waarom nie die CVO-skole se konsep uitbrei, en die toenemend-betekenislose Azaniese onderwysstelsel vervang met ‘n Afrikanerstelsel, een waar jy nie ‘n onderskeiding kry as jy slegs 1 + 1 reg kan beantwoord nie? Daar is ‘n toenemende aantal blankes wat agv die ANC-regime se rassistiese praktyke uit diens gestel is. Die AO kan ‘n groot werkgewer vir sulkes wees, as ‘n addisionele pluspunt – Afrikaners as sekerheidsmagpersoneel, onderwysers, administratiewe werkers en mediese personeel.

Die langtermynvisie vir die Afrikanerowerheid is relatief eenvoudig: dit moet aanvanklik ‘n de-facto-, verkose owerheid vir Afrikaners word, wat later van tyd die de-jure-, maw amptelik erkende, owerheid gaan word. Met amptelike erkenning verwys ek na internasionale erkenning, met ambassades of kantore in die buiteland. Afrikaners het baie beslis nie die ANC-regime se toestemming of goedkeuring nodig om oor onsself te beskik nie. Die stigtingsverklaring van die AO-maatskappy behoort amper soortgelyk aan ‘n nasionale grondwet te wees, spesifiseer dat sy bestuur verkies word deur sy lede, en dat verkiesings elke paar jaar gehou moet word. As ek dus ontevrede is met die dienste wat die AO lewer, kan ek vir ‘n ander bestuur stem. Politieke partye kan meeding om die beheerraad se poste, alhoewel die laervlak-amptenare apolitiese aanstellings moet wees. Ek sou ook terloops hoop dat die stigtingsverklaring sal spesifiseer dat selfs die topbestuur se motorvoertuie van ‘n beskeie aard moet wees, Polo’s ipv Audi’s, anders as die gespuis wat die land tans “regeer”. Dink byvoorbeeld aan Fatah en Hamas, die twee groot politieke partye wat deur die Palestyne verkies word om die Palestynse Owerheid (PO) te beheer.

Die belangrike ding om te besef is dat hierdie liggaam in die praktyk dan die ekwivalent van die PO kan wees. Dit sal toenemend die falende ANC regime vervang as die regering vir Afrikaners. Selfs belangriker is dat dit alle Afrikaners tot diens kan wees, en nie slegs diegene wat binne ‘n volkstaat woon nie. Wat die AO ook verteenwoordig is ‘n verkose liggaam wat namens Afrikaners kan praat en ons kan verteenwoordig, veral in die buiteland. Sou ons wel ‘n volkstaat bekom, is die AO se strukture reeds gevestig, en is daar nie ‘n vakuum in terme van ‘n regering nie.

Weer eens: om nou grense van ‘n volkstaat te wil trek, is voortydig en veroorsaak dat ons ons oog van die bal af haal. Selfbeskikking is die doelwit, nie om onmiddelik fisiese grense te wil definieer nie. Kom ons doen dus eers ons huiswerk. Kom ons beywer ons vir selfbeskikking, ons bou eers die struktuur, kom ons stig eers ons staatsdiens en vestig ons owerheid, ons maak ons vry van die juk van ANC-verdrukking, dan bekommer ons onsself oor waar ons volkstaat sal wees.

Wie weet: met die voortsnellende tempo waarteen die ANC se kapasiteit om die land te regeer in duie stort, is dit nie ondenkbaar dat die AO uiteindelik in die praktyk die enigste funksionerende regeringsorganisasie in die hele Suid-Afrika kan word nie.

лобановский депутат