‘n Senior lid van Johannesburg se metropolisie en sy departement word aangekla van rassisme en korrupsie.
The Star het Woensdag berig dat drie polisiebeamptes beweer dat hoof-superintendent Mike Smith hulle onregmatig uit hul poste ontslaan het.
Lesiba Kganyago het aan The Star gesê hy is afgedank nadat hy ‘n kollega in gewone drag per ongeluk in hegtenis geneem het, toe laasgenoemde hom van agter bekruip en op hom gespring het.
Die kollega het homself eers geïdentifiseer nadat hy teen die grond vasgedruk en geboei is.
Ten spyte daarvan dat alle klagte teruggetrek is, het Smith glo aangedring dat Kganyago ontslaan word.
Volgens Kganyago is Smith se departement heeltemal deurtrek van korrupsie. Swart beamptes word glo geviktimiseer.
Twee ander metrobeamptes het ook teen hul afdankings geappelleer.
Wayne Minnaar, polisiewoordvoerder, het Woensdag gesê die aantygings sal bespreek word nadat die Kommissie vir Bemiddeling, Versoening en Arbitrasie (KBVA/CCMA) hul bevinding bekend gemaak het.
Frans Cronje skryf vandag een van die mees insiggewende rubrieke van die afgelope dekade in Rapport. Cronje meen dat blankes nie bitterbek moet wees as ons belastingbydraes verkwis en geplunder moet word nie.
Want, “redeneer” Frans, as ons nie ons bekke hou nie; as ons nie die plundery, verval en misdaad bloot vrolik, positief en opgeruimd gadeslaan en aanvaar nie; sou ons ophou om maar net stilswyend te kak en betaal, gaan daar gróót probleme wees. ‘n Tweede rewolusie sal dan volgens Frans plaasvind, sou ons aanhou mor en kla. Swartes sal minder vergewensgesind wees. Hulle kan ons selfs uitmoor, skimp Frans. (Daardie einste, vredeliewende swartes wat nie met politieke motiewe plaasmoorde pleeg nie, Frans??)
Kom ons analiseer egter wat Frans geskryf het.
Eerstens is sy woordkeuse interessant. Hy gebruik die term “tweede rewolusie”. Daar was dus logieserwys ‘n eerste rewolusie. En daar dag ek heeltyd die kapitulasie by Kodesa was ‘n sogenaamde onderhandelde skikking, met gewillige rolspelers. Toe nie. Duidelik was dit ‘n rewolusie, volgens Frans, in die Ché Guevara-tradisie. Frans maak dus ‘n verstommende bekentenis: Kommuniste en terroriste het die land op rewolusionêre wyse oorgeneem in 1994, erken hy, agv die skandelike volksverraad van Pienk Frikkie en Rooi Roelf. Dit was dus g’n onderhandelde skikking by Kodesa nie; dit was bloot ‘n rewolusie. Jy as blanke verbeel jou dat die referendum van 1992 op een of ander manier jou demokratiese keuse was. Toe nou nie. Daar het ons dit, swart-op-wit, in die binneblaaie van die Afrikaner se eie Prawda; Rapport: 1994 was nie ‘n onderhandelde skikking nie, dit was ‘n kommunistiese rewolusie.
Sedert bogenoemde rewolusie het meer as ‘n miljoen blankes buiteland toe gevlug. Nog honderde duisende het hul werk verloor, nádat blanke staatsamptenare etnies uit die staatsdiens gereinig is, en talle ander blankes hul werk verloor het in die privaatsektor agv rassistiese regstellende aksie. Kennelik was Frans nie een van diegene wat hul werk verloor het nie, want hy sit veilig in sy pos by ‘n private akademiese instansie.
Die belasting wat ons betaal, word verkwis. Dit word gesteel. Ons kry niks in ruil daarvoor nie, want ons moet nog steeds ons eie privaatpolisiemagte, -onderwys en -gesondheidssorg voorsien. Ons belasting word spandeer op sousvliegtuie, op Nkandla en die huur van wynglase teen R200 elk sodat die kaders kan partytjie hou. Maar blankes mag nie kla nie, want blankes moet verstaan dat ons, mbv ons belasting, die prys sal moet aanhou betaal vir ons “voorvaders se sondes”. Blankes, seg Frans, moet dankbaar wees. Net so bly soos ‘n ivoortoringakademikus wat darem nog ‘n pos beklee, Frans?
Kennelik was Frans Cronjé se voorvaders miskien Broederbonders of diegene wat die swartes onderdruk het, en blykbaar voel Cronjé dus baie skuldig oor sy of sy voorvaders se sondes (wil jy ons iets vertel, Frans?), maar nóg ek, nóg my voorvaders, het al ooit enige swartmens te na gekom. Inteendeel; ons was nog altyd goed vir hulle. Indien ons nie aan hulle werksgeleenthede verskaf het nie, het ons, klaarblyklik anders as Cronjé se voorsate, geen swarte ooit benadeel nie.
Die héél interessantste ding van Frans se ontboeseming in Prawda, askies, Rapport, is sy intense vrees vir “die ander”. Frans se medeliberale vertel ons dikwels hoe “misdaad almal raak”, en dat iets soos georganiseerde swart-op-wit rassistiese misdaad nie bestaan nie, maar dan gaan Frans waaragtig en dreig blankes met presies dít: Georganiseerde, kwaadwillige swart rassistiese geweld. Hy maak so in die volgende sinnetjie: “Dit sal ’n gewelddadige, rassistiese en vernietigende oorgang wees..”
Let op Frans se woordkeuses: Geweld. Rassisme. Vernietiging. Hou dus jou bek, meneer die blanke belastingbetaler, of swart, rassistiese geweld is jou voorland, skryf Frans. Waar wás Frans die afgelope 19 jaar, moet ek dadelik vra? Is die bykans 4000 dooie plaasboere en derduisende blanke slagoffers van swart-op-wit geweld tot op hede dus diegene wat nie hul bekke gehou het nie, Frans? Sou hulle steeds geleef het, as hul maar net hul bekke gehou het, en met ‘n blye hart belasting betaal het, Frans?
Frans vrees duidelik die swart gevaar.
Hy is bang vir die monster wat in 1994 geskep is, tydens ‘n gebeurtenis wat hy, Frans, prontuit as ‘n rewolusie beskryf. Frans het egter geen antwoorde nie, buiten om aan te beveel dat blankes maar eerder nie moet kla as ons belasting verkwis word nie. Ons moet buk en ons pak vat. So nie, dreig Frans, wag daar selfs ‘n erger rewolusie as dié by Kodesa op ons.
‘n Pro-Kremlin-parlementslid en vorige Olimpiese goue medaljewenner staar nou ‘n rassisme-herrie in die gesig nadat sy ‘n foto-collage van president Barack Obama op Twitter geplaas het waarin sy hom met ‘n piesang jukstaponeer
Irina Rodnina het ‘n fotokomposisie op Twitter geplaas wat dit laat lyk asof Obama en sy vrou na ‘n hand op die voorgrond staar wat ‘n piesang vashou.
Die beeld herinner aan die piesangs wat deur sommige sokkergeesdriftiges vir swart spelers in die lug gehou word, ‘n kwetsende rassistiese gebruik wat steeds by sommige wedstryde in Rusland gesien word.
Rodnina, 64, is tans ‘n parlementslid vir die regerende party in die Doema, die laer huis van die Russiese parlement, maar het goue medaljes in ysskaats in die 1970s en 1980s gewen.
Die foto wat sy op Twitter geplaas het, het viraal verpsrei nadat Rusland se charismatiese opposisieleier, Alexei Nawalni, dit Vrydagaand oorgeneem het.
Nawalni, wat self al die wenkbroue laat lig het deur by nasionalistiese byeenkomste te praat, het geskryf dat die parlementslid “‘n grap gemaak het”.
Die joernalis Tikhon Ziadko het op Twitter geantwoord: “Doema-afgevaardigde Irina Rodnina steek nie weg dat sy ‘n rassis is nie.”
“Miskien is dié alledaagse rassisme. Miskien is dit dat sy sleg opgevoed is en ‘n verwronge sin vir humor het,” het die adjunkredakteur van die dagblad Moskofski Komsomolets, Aider Moesjdabajef, op ‘n woernaal geskryf.
“Die belangrikste is dat Rodnina dit gedoen het, en sy is hoegenaamd nie spyt nie.”
Nadat die plasing op Twitter Saterdag ‘n storm van afsku veroorsaak het, het Rodnina die boodskap uitgevee, maar steeds daarop aangedring dat sy niks verkeerds gedoen het nie.
“Spraakvryheid is spraakvryheid! Hanteer self julle ‘hang-ups’,” het sy onbevange op Twitter geskryf en gemeen dat die plasing haar gewildheid laat styg het.
‘n Lid van die laer huis se etiek-komitee, Jan Zelinski, het in kommentaar aan die Russiese Nuusdiens se radio-uitsending saamgestem.
“Sy beskou die president van die Verenigde State as iemand wat van piesangs hou. Wat is verkeerd daarmee?”
Irina Rodnina in haar dae as Olimpiese ysskaatskampioene
Nog ‘n bekende sportvrou, die paalspringster, Jelena Isibajewa, het onlangs internasionale woede veroorsaak deur Sweedse atlete te kritisser omdat hulle gay-regte by die Moskouse wêreldatletiekkampioenskap in Augustus bevorder het.
Sy het in gebroke Engels gesê dat Russe “normale standaardmense” is wat nie van gay-regtebyeenkomste hou nie.
Die Russiese laer huis van die parlement is vol bekende sportpersoonlikhede, waaronder die bokser Nikolai Waloejef, die gimnas Alina Kabjewa en tennisspeler Marat Safin, wat almal die Verenigde Rusland-party van meneer Poetin ondersteun. – AFP
Historici sal seker nog in die dekades vorentoe skryf oor die ineenstorting van ons universiteite, veral in die geesteswetenskappe. Politieke gedienstigheid, regstellende aksie en ‘n algemene vervlakking het veroorsaak dat ons naby aan ‘n tipe Sowjet-konformisme gekom het.
Politieke korrektheid en die opsê van clichés oor ras, gelykheid en feminisme, is al waarin dosente in die geesteswetenskappe belangstel, te oordeel aan sommige van hul openbare uitsprake. Voeg daarby die gereelde heksejagte teen andersdenkendes en toepassing van sensuur op die minder aangename aspekte van die Suid-Afrikaanse werklikheid, en ons besef watter volslae krisis daar reeds heers.
‘n Week of wat gelede vaar prof. Amanda Gouws van die Universiteit van Stellenbosch in Die Burger uit en raak die volgende kwyt:
“Toe Louise Mabille se rassistiese skrywe op die Praag-webwerf onder my aandag kom, het ek besluit om nie te reageer nie omdat ek glo dié regse, onverdraagsame en rassistiese webwerf verdien geen publisiteit nie.
“Dan Roodt en sy skrywes is gewoonlik net so oningelig soos dié van Mabille. Wat Mabille se situasie egter anders maak as dié van Roodt is dat sy ’n dosent in filosofie aan die Universiteit van Pretoria was (sy het blykbaar bedank onder die druk wat haar skrywe veroorsaak het).
“’n Mens wonder wat Mabille haar studente geleer het en hoe haar eie opleiding so gebrekkig kan wees.”
Akademici soos Gouws is eintlik blote ANC-amptenare, soortgelyk aan die sekretaresses van Luthuli-huis. Hulle poog lankal nie eens meer om ‘n fasade van ewewigtigheid te handhaaf of darem te verwys na ‘n voorbeeld of bevinding wat hul stellings kan illustreer, al kan hulle niks van wat hulle sê bewys nie.
In bogaande aanhaling word ‘n swetterjoel stellings gemaak, die een so ongeloofwaardig soos die ander. Maar Gouws beroep haar op sowel kleingeestigheid as vooroordeel, wat enige denkproses of kritiese besinning moet verhoed.
In hul krampagtige basuingeskal oor ras en rassisme, meen die lakeie van die korrupte, gewelddadige misdadigers wat ons regeer, dat hulle die geneesal vir hul eie onvermoë en onkunde gevind het. Dit maak hul so te sê alwetend, goddelik. Daar is iets soos die Dunning-Kruger-effek wat op die volgende neerkom:
“‘n Kognitiewe vooroordeel waardeur onkundige individue onder die wanindruk van hul meerderwaardigheid verkeer en foutiewelik hul vermoë hoër as die gemiddeld skat. Dié vooroordeel word toegeskryf aan ‘n metakognitiewe onvermoë van onkundiges om hul foute raak te sien.”
Die gemak waarmee Gouws haar eie alwetendheid teenoor my en dr. Louise Mabille poneer, is tipies van die Dunning-Kruger effek: slegs ‘n onkundige of selfs dom persoon is tot so iets in staat. Maar kom ons lys die stellings wat Gouws maak om nog verder onder die indruk te kom van haar redenasievermoëns wat so min of meer op dié van ‘n laat-middeleeuse inkwisiteur geskoei is:
Louise Mabille se skrywe is rassisties;
Praag se webwerf is regs, rassisties en onverdraagsaam;
Dan Roodt se skrywes is gewoonlik oningelig;
Louise Mabille se opleiding is gebrekkig.
Behalwe dat Gouws, die professor aan die Stellenbosse Universiteit, geen, maar géén bewysvoering vir enige van haar stellings aanbied nie, is elkeen van hulle boonop verkeerd. Daar was niks “rassisties” aan Mabille se skrywe nie, aangesien die verband wat sy tussen babaverkragtings en swart kultuur raaksien, in ‘n akademiese artikel deur ‘n antropoloog van die Universiteit van Kwazulu-Natal, Suzanne Leclerc-Madlala vasgestel is: “On The Virgin Cleansing Myth: Gendered Bodies, AIDS and Ethnomedicine” in African Journal of AIDS Research1 (2): 87–95.
Gouws en die Universiteit van Stellenbosch is onverdraagsaam teenoor, nie net standpunte of interpretasies wat van hul polities korrekte mites verskil nie, maar teenoor die waarheid self. Wat moet ‘n mens dit daarom noem as Amanda Gouws praag “regs, rassisties en onverdraagsaam” noem? ‘n Soort Freudiaanse ontkenning? Eintlik wéét sy dat sy onverdraagsaam, dom, dogmaties, fundamentalisties – en alles wat daarmee saamhang – is, maar projekteer haar eie toestand op ons. Teenoor ‘n koerant soos Die Burger wat bloot klakkeloos ANC-propaganda – of DA-propaganda, wat dieselfde ding is – publiseer en feitlik geen debat, gesprek of dialoog duld nie, skitter praag in sy ekumeniese verdraagsaamheid teenoor meer as een waarheid en interpretasie. Te midde van die maatskaplike en politieke krisis in Suid-Afrika, met volslae wetteloosheid, korrupsie en dalende standaarde, handhaaf ons die reëls van beskaafde debat en meningswisseling. Uiteraard skram ons ook nie van polemiek weg nie, want te midde van leuens wat by die vullisvragmotor vol daagliks in ons land gestort word, is dit soms ook nodig om skerp te wees.
Is my skrywes boonop “oningelig”, soos Gouws beweer? Ek skryf rubrieke en kommentaar op die internet, nie akademiese verhandelings nie en daarom hoef ek seker nie honderde voetnote en verwysings by elkeen van my menings of uitsprake te voeg nie. Alles wat ek sê, is egter op feite of waarneming gegrond. Boonop beskik ek oor ‘n opvoeding en blootstelling aan die beste in die Afrikaner-, asook Europese denke en kultuur waarvan ‘n kleindorpse demagoog en agterlike linkse sikofant soos Gouws maar net kan droom. Soos Leon Lemmer al meermale op hierdie blad betoog het, is Stellenbosch onder die dwingelandy van ‘n kleurlingaktivis – eintlik klipgooier – soos Russel Botman lank nie meer ‘n akademiese instelling nie, maar ‘n uitbreiding van ANC-dogma en -aftakeling. Die benaming “Stalinbos” druk dit mooi uit. Die Universiteit van Zimbabwe beskik oor meer intellektuele geloofwaardigheid as Stellenbosch. Gouws is nie in staat om enige intelligente debat oor politiek, feminisme of enige ander onderwerp te voer sonder om in voorspelbare gille van “rassisme” te verval nie, juis om haar eie onvermoë en onkunde te verbloem.
Wat Louise Mabille se “gebrekkige opleiding” betref, is dit algemene kennis dat sy reeds verskeie boeke oor die Europese filosofie gepubliseer het. Die kommentaar oor feminisme in haar rubriek, gaan insgelyks van ‘n wysgerige standpunt uit; dis nie somaar moralisme en vertoon, soos dit kennelik by Amanda Gouws die geval is nie.
Terloops, die vlak van diskoers wat Gouws handhaaf, is nie eens op die peil van ‘n hoërskoolkind nie. Binnekort, as Afrikaners weer in beheer van hul eie instellings verkeer, sal mense soos Gouws summier in die pad gesteek word – waar hulle nie van hoogverraad aangekla sal word nie. Gouws is nie in staat om Afrikaans óf Engels te skryf of te praat nie. Haar patetiese rubrieke in Die Burger wemel van anglisismes en onbeholpenhede wat geen Afrikaanse onderwyser op ‘n ordentlike skool sou deurlaat nie. En sy skryf die titel “professor” voor haar naam! Ons weet dat kleurlinge en swartes op regstellende aksie kan reken om allerlei aanstellings te bekom waarvoor hulle nie eens naastenby bekwaam is nie… Miskien moet ons oorweeg dat daar ook blanke vroue bestaan wie se fanatiese Afrikanerhaat hulle insgelyks vir regstellende aksie laat kwalifiseer?
Net soos ons regering, is die universiteite totaal verrot en korrup. As “regstellende aanstelling”, is “professor” Gouws besig om die leuen te verdedig, die leuen dat daar nie daagliks ongeveer 1000 kinderverkragtings in ons land gepleeg word nie. Die buitenissige geweld, perversie en grusame verskrikking wat tans in Suid-Afrika botvier, word deur Gouws as “normaal” voorgestel. Trouens, om krities daarna te verwys, stel jou bloot aan die honende aanklag van “rassisme”!
Gouws is waarskynlik nie tot so ‘n elementêre logiese afleiding in staat nie, maar haar openbare standpunt verteenwoordig niks minder as ‘n apologie vir babaverkragtings nie. Dit is die inhoud van haar “feminisme”.
Sy is besig om die onmenslike geweld waaraan jong meisies, kleuters en babas daagliks blootgestel word, goed te praat. Saam met die Naspers-smeerblad Die Burger wie se redaksionele beleid op die kruisiging van die waarheid neerkom, is sy besig om die feitelike terreur teen meisiekinders in dié land te verdedig. Haar “feministiese” beskouing is eenvoudig so verwronge dat dit tot verkragting en moord op weerlose kinders lei.
Niks wat Louise Mabille in haar rubriek oor Westerse feministe se stilte in die aangesig van babaverkragtings gesê het, word deur Gouws se analfabetiese klein tirade weerlê nie. Inteendeel, haar stelletjie vooroordele en aangeleerde resitasie oor “rassisme”, stel haar kwade wil en gebrek aan enige logiese of intellektuele respons aan die kaak.
Gouws is slegs die buiksprekerpop van die Raka-agtige swart kinderverkragter self: die onsamehangende domheid van haar eie diskoers verteenwoordig bloot ‘n skriller oktaaf van die oergeluide wat hy maak as hy tot sy afskuwelike dade oorgaan.
Tydens my laaste besoek aan Londen het die groot getal immigrante uit die Indiese subkontinent en die Wes-Indiese Eilande my opgeval. ‘n Vriendin wat onlangs in Italië vakansie gehou het, noem dat talle van die besighede, bv restaurante, in Venesië deur Chinese oorgeneem is. Harvey Sachs verwys in sy boek oor Beethoven, The Ninth (2010), na “the arrival of so many Asian and African immigrants” in Wene, Oostenryk (p 11).
Om vredeswil word daar meesal oor hierdie verskynsel geswyg. As wél beswaar geopper word, word dit glad te maklik as rassisme afgemaak. In werklikheid gaan dit om veel meer as velkleur, want sodanige pigmentasie kan op kultuurverskille dui. Bogenoemde gevalle is in meerdere of mindere mate ‘n bedreiging vir Westerse waardes. Daar behoort begrip te wees vir mense wat sterk daaroor voel om hulle tradisionele leefwyse te beskerm en voort te sit.
Australië is in hierdie opsig in ‘n netelige posisie. Oorheersend is dit ‘n land met blanke inwoners maar daardie Westerse beskawing het geografies in die Ooste wortel geskiet. In Oosterse lande veroorsaak oorbevolking en ander nadelige omstandighede, soos armoede, dat daar voortdurend groot druk op Australië uitgeoefen word om immigrante meer geredelik en op groot skaal te aanvaar. Daar word verwag dat die land sy voorspoed met hierdie mense moet deel; dus dat Australiërs hulle welvaart moet verwater. Die redenasie is dat menslikheidsoorwegings in so ‘n geval swaarder as landsbelang moet weeg.
Van my polities verligste kollegas en vriende het tydens die aantog en sedert die verwerkliking van die nuwe Suid-Afrika na Australië uitgewyk. Daarom stel ek nogal belang in wat daar plaasvind. Op 7 deser is daar ‘n algemene verkiesing gehou. Eerste minister Kevin Rudd se Arbeidersparty het teen Tony Abbott die Liberale-Nasionale-koalisie te staan gekom. Laasgenoemde het die verkiesing gewen. Die ander groterige party is die Groenes van Christine Milne. Een van die belangrikste sake waaroor daar in die verkiesing uitspraak gegee is, is immigrasie.
Die Groenes se standpunt is dat meer immigrante toegelaat en meer staatsgeld aan hulle heil bestee moet word. Die ander twee partye stel strenger maatreëls teen immigrasie voor. Albei het dit veral teen die onetiese en vermetele praktyk om mense op oorvol en kwalik vlot bote te laai wat probeer om die Australiese gebiedswater binne te dring. Daar word dan van die Australiërs verwag om alles moontlik vir hierdie mense te doen anders word die owerheid van wreedheid, rassisme, ens, beskuldig. Dieselfde laai word teen Italië uitgehaal deur vlugtelinge uit Afrika wat die eiland Lampedusa, 113 kilometers oos van Tunisië in die Middellandse See, probeer haal.
Sowel Rudd as Abbott probeer om die immigrasieprobleem na twee polities onafhanklike eilandlande, wat ekonomies, bv finansieel, van Australiese afhanklik is, te verplaas, naamlik Papoea-Nieu-Guinee en Nauru. Hierdie politici wil hê dat onwettige immigrante op daardie eilande geprosesseer en daarna daar gehuisves of gerepatrieer moet word. Hulle wil die regte waarop hierdie mense aanspraak maak, soos die reg op appèl, ophef. Abbott het dit onomwonde gestel: “This is our country and we determine who comes here” (Yahoo News 16 Augustus). Slegs tydelike visums sal uitgereik word. Geen permanente verblyfreg en die reg van familielede om by onwettige immigrante aan te sluit, sal toegelaat word nie. Slegs in ruil vir teenprestasie, naamlik werk, sal staatstoelaes aan hierdie mense betaal word.
Hierdie aandrang op teenprestasie is ‘n gesonde verwikkeling. Dit druis lynreg in teen die ubuntu-sindroom wat plaaslik epidemiese afmetings aanneem. Ubuntu is ‘n Nguni-leenwoord wat in Afrikaans as ‘n sinoniem vir medemenslikheid erken word. Hierdie begrip het politieke slaankrag in die konteks van dekolonisering verkry en is deur bv Desmond Tutu misbruik om bevryding van blanke politieke beheer, dus afrikanisering, te propageer. In die Wikipedia word verduidelik ubuntu beteken: “A person is a person through other people.” Ook: “Ubuntu as political philosophy has aspects of socialism, propagating the redistribution of wealth.” Daar word gestreef na “collective prosperity”. Onder die dekmantel van empatie word parasitering dus aanbeveel. Dit gaan om die herverdeling van rykdom.
In die praktyk is ubuntu ‘n eenrigting- w-s-straat, met w-s wat nie op wes na suid dui nie, maar op die vloei van bates van wit na swart. Daar is mense wat bloot omdat hulle gebore is van ander verwag om hulle lewenslank te versorg. Jy moet nie net ‘n brood vir so iemand koop nie, jy moet dit ook sny en dan moet jy elke sny tot in die hoeke smeer. Terwyl hy eet, verwyt hy jou oor wat jy nog nie gedoen het nie en dring hy daarop aan dat jy verskoning moet vra vir jou hardvogtige gedrag. Aandrang op teenprestasie kan so ‘n situasie regtrek.
In watter mate ubuntu misbruik word, blyk uit die ANC se beleid waarvolgens “it does not throw out its own but rather redeems”. Misdade, soos korrupsie, kan dus in die naam van ubuntu, oftewel die herverdeling van rykdom, toegesmeer word. Daardie “its own” dui op die feit dat wittes en swartes verskillend behandel word. Swartes beskou mekaar as broers en susters. By wittes word daardie etniese voorkeur of solidariteit nie naasteby in dieselfde mate aangetref nie. Desnieteenstaande word dikwels beweer dat net wittes rassisties is. Swartes is glo nie tot so iets geneig of selfs in staat nie.
Die beweerde reg van ‘n immigrant om sy familie wettig in te voer, berus op die argument dat die land wat deur die immigrant onwettig binnegedring is nie so onmenslik wreed mag wees om hom die aanwesigheid van sy familie te ontsê nie. Dikwels is dit ‘n geval dat nie verwag word dat ‘n gesin van drie of vier geabsobeer moet word nie, maar die uitgebreide familie wat uit ‘n dosyn of meer lede kan bestaan. Daarby kom die vermoë van hierdie immigrante om “natuurlik” besonder vinnig meer te word. Dit is die mens aan die begin van die immigrasieketting wat homself deur sy onwettige optrede van sy gesin en ander familie geïsoleer het. Maar dan is dit die land van aankoms wat met die gebakte pere sit en die skuld vir beweerde wreedheid kry.
In die vorige eeu was Louis Botha en veral Jan Smuts te geneig om die belange van ‘n ander land, naamlik Brittanje, in ag te neem. Daarteenoor het Barry Hertzog met sy beleid van “Suid-Afrika eerste” gekom. Vreemd soos dit in die nuwe Suid-Afrika mag klink, is dit eintlik vanselfsprekend dat die regering van ‘n land daardie land se belange voorop moet stel en nie dié van ‘n ander land, bv ‘n buurland (soos Zimbabwe), of selfs ‘n kontinent (soos Afrika) nie. Daarvolgens moet net diegene wat ‘n bate vir die land kan wees, hier toegelaat word. Dit behoort nie op Suid-Afrika se humanitêre weg te lê om armlastige ongeskooldes uit bv die res van Afrika te absobeer nie. Suiwer rasionele oorwegings behoort te geld. Die antwoord op die vraag of die immigrant ‘n bate of ‘n las vir ons land gaan wees, behoort van deurslaggewende belang te wees. Dit is ‘n wanvertolking om so ‘n benadering xenofobie oftewel vreemdelingehaat te noem, want dit behoort nie om gevoel of emosie te gaan nie, maar om rasionaliteit.
Om ‘n land sonder vooraf goedkeuring binne te dring, is ‘n misdaad. Die koninklike weg is om aansoek om toegang te doen. Die uitslag sal toon of die teenwoordigheid van die persoon in die land amptelik wenslik of onwenslik geag word. Die probleem is dat die “bevryders” wat nou in die beheer van ons land is dekades lank misdaad verheerlik het. Daarom word onwettige immigrasie nie uitdruklik as ‘n misdaad geëtiketteer en verdoem nie. Uit die oogpunt van openbare oftewel landsbelang behoort die aanwesigheid van onproduktiewe en misdadige uitlanders egter nie noodwendig sterker as onproduktiewe en misdadige landsburgers veroordeel te word nie. Die gesonde beleid behoort ingevoer te word dat almal, dus sowel die wettige as onwettige inwoners, teenprestasie vir staatstoelaes moet lewer. Vir bejaardes en gestremdes kan uitsonderings gemaak word.
Wanneer sal die regering in die nuwe Suid-Afrika by die punt kom om sy oordrewe sug na menseregte en sy voorkeur vir Afrika-swartes bo wit Suid-Afrikaners af te sweer en daadwerklik ongewenste immigrasie aan bande te lê? Afgesien van die politieke wil, ontbreek die administratiewe doeltreffendheid ook. Op die lange duur kan die gebrekkige optrede teen onwettige immigrante die aard van die plaaslike bevolking verder vermurwe, verarm en onherkenbaar verander.
As uitlanders uit swart Afrika en uit die Ooste Suid-Afrika oorneem, is dit wesenlik ‘n voortsetting van FW de Klerk se inisiatiewe waarmee in 1990 begin is. In 1994 is diegene onder wie se leiding die land ontwikkel en opgebou is, opsy geskuif en polities ontmagtig. Die nuwe swart bewindhebbers is nie in staat om voort te bou op ‘n ryke erfenis nie. Die voorbeeldige nalatenskap van die wit bewindhebbers word verkwansel.
Die bevrydingsteoloog Allan Boesak het die Suid-Afrikaanse geskiedenis in die tydperke van slawerny, kolonialisme en apartheid verdeel, waarna “bevryding” gevolg het. Daarenteen verdeel ek ons geskiedenis in drie tydvakke: die voorbeskawingsera, die beskawingsera (1652-1989) en die nabeskawingsera. Die land is bykans 338 jaar lank opgebou voordat algemene, eksponensiële verval ingetree het. Die groot invloei van onwettige immigrante gee stukrag aan hierdie afbreekproses.
Agteruitgang is ons voorland; des te meer omdat Suid-Afrika se grense nie soos dié van Australië in ‘n mate deur see beskerm word nie. Enigeen kan sonder ‘n paspoort heeltemal ongemerk of in ruil vir bv ‘n pakkie sigarette Suid-Afrika oor bv die Limpopo-rivier binnekom. Dwarsoor die wêreld word daadwerklike pogings aangewend om onwettige immigrante buite te hou. Die nuwe Suid-Afrika is ‘n uitsondering op die reël. Dese en gene wat in geen ander land toegelaat sou word nie, vind hulle weg hierheen en breek lustig af aan wat voorheen opgebou is.
Dit is nie politiek korrek om beswaar te maak nie. Die Demokratiese Alliansie haal graag op ‘n skewe manier sy liberale waardes uit wanneer hy die ANC-regering kritiseer omdat daar glo nie goed genoeg na onwettige immigrante se belange en selfs hulle gerief omgesien word nie. Red nou ‘n land met sulke politici.
Zille in haar kombuisbediende-mondering, sweep swart gemoedere op
“Die Demokratiese Alliansie (DA) se Mmusi Maimane se stelling dat die DA grondhervorming ondersteun want “..die euwels van die apartheidstelsel het die beste grond slegs vir wittes gereserveer” dui op opportunisme en dat wittes geteiken word as sondebokke.
Die DA speel nou net soos die ANC die rassekaart oor grond,” sê mnr. Pieter Groenewald, die VF Plus se parlementêre woordvoerder oor landelike ontwikkeling en grondhervorming.
“Eerstens is dit onverantwoordelik om emosies rondom grondhervorming op te jaag op die basis van ras.
Tweedens is van die beste landbougrond in Suid-Afrika in die destydse Transkei en Bophuthatswana geleë.
Selfs die grondoudit deur die landmeter-generaal wat onlangs deur die kabinet aanvaar is, kon nie verklaar hoeveel grond behoort aan wittes of swartes nie.
Die DA probeer nou die ANC oorbie om emosies oor grond op te jaag om stemme te werf vir die 2014-verkiesing. Dit skep polarisasie tussen swart en wit en die Vryheidsfront Plus veroordeel dit,” het Groenewald gesê.
Die wit pa wat ‘n rasseherrie by die Laerskool Wilgehof begin het, Craig Thiem, het toe nie opgedaag vir sy afspraak met die skool se beheerraad nie.
Hy sou by dié geleentheid die beweerde rassisme van onderwysers in die skool wat hy in ’n ellelange brief uiteengesit het, met die beheerraad bespreek het, berig die Volksblad.
Victor Goliath, voorsitter van die skool se beheerraad het gesê Thiem het egter op kort kennisgewing die beheerraad laat weet dat hulle die inhoud van die brief maar sonder hom moet bespreek.
Die waarnemende skoolhoof, Louis van Biljon, sal nou in opdrag van die beheerraad aan Thiem ’n brief skryf om te hoor wanneer dit hom sal pas om met die beheerraad oor die inhoud van die brief te vergader.
Goliath sê in die brief is daar niks nuuts nie, behalwe ou bewerings. Hy sê verder word daar ook “wilde bewerings” oor ander personeellede van die skool gemaak, maar hul name word nie genoem nie.
Thiem (51) van Thomas Leithstraat, Wilgehof, moet weer eerskomende Maandag in die Bloemfonteinse landdroshof op ’n aanklag van winkeldiefstal verskyn. Hy word daarvan aangekla dat hy kruideniersware van R524 in die Pick n Pay Hypermarket in Fichardtpark gesteel het.
Die volgende brief deur mnr. Johann Botha, wat ‘n klag teen Piet Croucamp by die Universiteit van Johannesburg gelê het, het vanoggend in die aanlynweergawe van Beeld verskyn.
Dr. Piet Croucamp van die Universiteit van Johannesburg het verlede week ’n klag van haatspraak aanhangig gemaak teen ’n voormalige filosofiedosent van Tuks oor ’n vermeende rassistiese uitlating wat sy in haar persoonlike hoedanigheid in ’n Praag-rubriek oor feminisme gemaak het.
Ongetwyfeld is daar geen regverdiging vir rassisme en haatspraak nie, en klaarblyklik wil dit voorkom of Croucamp se klag ’n poging is om dit te bekamp. Tog is sy “edele” motiewe en sy hantering van die saak myns insiens nie bo verdenking nie.
In ’n TV-onderhoud met eNuus beweer Croucamp dat die filosoof in haar rubriek nie net aanvoer dat babaverkragting ’n kulturele fenomeen onder swart bevolkingsgroepe is nie, maar dat swart mense verder “geneties” geneig is daartoe. Die bewering van ’n “genetiese geneigdheid” kom geensins in die artikel voor nie en word ook nie deur die artikelkonteks gesuggereer nie.
Deur sy onakkurate bewering dig Croucamp dus ’n veel gevaarliker interpretasie aan die filosoof se debatteerbare woorde toe en verhef die uitlating gevolglik tot iets veel meer inflammatories, ’n aksie wat ironies genoeg in die rassensitiewe Suid-Afrikaanse samelewing veel eerder kan bydra tot polarisasie as die bekamping daarvan.
Dit op sigself is onverantwoordelik en onprofessioneel, maar die haas waarmee hy die eNuus-span gekontak het insake sy klagte wil dit verder laat blyk dat hy duidelik ’n breër reaksie wou uitlok as ’n blote versekering van die UP-bestuur dat sy klag bevredigend hanteer sou word.
Voeg daarby die feit dat Croucamp reeds ’n geruime tyd in ’n oënskynlike woordestryd met Praag gewikkel is, wil dit vir my voorkom of hy eerder die man (vrou?) as die bal speel en dit, alles in ag genome, reflekteer negatief op sy eie integriteit. – Beeld, briewe op 3 Sept. 2013
Soos daar vandag in beide Beeld en die Engelse dagblad The Times berig word, is ‘n kunsmatige uitbarsting rondom ‘n rubriek van dr. Louis Mabille wat op hierdie webblad verskyn het, geskep. ‘n Naspers-rubriekskrywer en dosent van UJ, dr. Piet Croucamp, het die aanval op Mabille se rubriek geloods.
Op versoek van dr. Mabille, het ons die rubriek verwyder.
Destyds onder die Nasionale Party-regering was daar in die sewentigerjare die berugte regter Lammie Snyman wat aan die hoof van die sensorraad gestaan het. Daar was ook ‘n organisasie bekend as Aksie Morele Standaarde wat skrywers se boeke deurgegaan het en vir vloekwoorde of sekstonele gesoek het, waarna hulle klagtes by die Sensorraad ingedien het. Met dié metode het “aktiviste” daarin geslaag om ‘n Hertzogpryswenner, Etienne Leroux se Magersfontein o Magersfontein! verbied te kry.
Een van die frases in dié satiriese roman wat Aksie Morele Standaarde, asook die Sensorraad, aanstoot gegee het, was:”Daar is ‘n kaffer in die swembad.” Dit het glo “goeie verhoudinge tussen bevolkingsgroepe bederf”.
Skrywers en letterkundiges het egter teen dié taktiek beswaar gemaak omdat ‘n sin of ‘n frase heeltemal buite konteks aangehaal word en dan vir skokeffek aan die sensors voorgelê word. Een van die beginsels waarmee prof. Kobus van Rooyen van die destydse Appèlraad op publikasies die proses meer geloofwaardigheid wou gee, was deur te beslis dat ‘n werk of ‘n teks in sy geheel beoordeel behoort te word.
Dr. Piet Croucamp en joernaliste van die Naspersgroep staan vandag aan die spits van ‘n tweede vlaag sensuur waarmee skrywers, denkers, filosowe en woernaalskrywers op die internet getref word. Weereens, net soos veertig jaar gelede, word die taktiek gevolg om ‘n enkele woord of sinsnede buite verband vir skokwaarde aan te haal om dan die skrywer se sogenaamde “rassistiese ingesteldheid” aan die kaak te stel.
Nie eens die erg bevooroordeelde Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie gebruik dié bedenklike metodes nie, want sy woordvoerder, Isaac Mangena, wou nie ‘n oordeel oor slegs ‘n enkele sin of paragraaf uit die artikel uitspreek alvorens hy nie die konteks bestudeer het nie.
Die ironie is dat die adjunkpresident, Kgalema Motlanthe, verlede naweek ‘n soortgelyke oproep as Mabille gelewer het toe hy volgens ‘n SAUK-berig gesê het: “Ons moenie agter kultuur wegkruip nie, anders sal ons geslag-gebaseerde geweld voortsit.” ‘n Aspek van swart kultuur waarna Mabille in haar stuk verwys het, is die mite dat vigs deur die verkragting van ‘n maagd of jong kind genees word. In aan van die ergste gevalle van dié bygeloof het ‘n swartman, Sifiso Makhubu, 34 minderjariges en 2 volwasse vroue verkrag en sommige van hulle vermoor.
Waarom mag rubriekskrywers en filosowe nie na die verskrikkings verwys wat in Suid-Afrika tier nie? Maar ‘n ANC-politikus soos Motlanthe mag hom wel oor geslagsgeweld in die land uitspreek? Is dit die ideologie van witskuld wat ons verbied om hoegenaamd swart misdaad en vergrype onder die loep te neem?
Tydens die onlangse Amerikaanse skandaal rondom die vermaarde kok en kookboekskryfster, Paula Deen, wat glo 30 jaar gelede die woord “nigger” gebruik het, het ‘n ander blanke haar gedagvaar vir ‘n oortreding van die Amerikaanse burgerregte wette. Dit is baie soortgelyk aan die huidige geval waar die blanke Piet Croucamp sy medeblanke, Louise Mabille, vir sogenaamde “haatspraak” verkla.
Tensy Croucamp as woordvoerder vir verkragters en moordenaars wil optree en dus deur Mabille se kritiek te na gekom voel, word hy self hoegenaamd nie deur die artikel geraak nie en is geensins benadeel nie.
Soos ek reeds in my kommentaar aan The Times gesê het, betreur ek dit dat Afrikaners hulle aan dié gedrag skuldig maak, sy dit dan mense soos Croucamp wat hul Afrikanerskap verwerp. Soos ek dit gestel het: “Those who criticised Mabille are all Afrikaners. It saddens me to say this, but Afrikaners seem to make very good communists. The more our society sinks into a quagmire of ideology and prejudice, the more some Afrikaners, especially some academics, display an intolerance and a doctrinaire attitude reminiscent of Stalin’s Russia.”
Die onverkwiklike rol wat KykNET, Beeld, Die Burger en ander Naspers-organe in die heksejag op kreatiewe en denkende mense in Suid-Afrika speel, kan nie oorbeklemtoon word nie. Want sonder ‘n spreekbuis soos die betaalkanaal KykNET wat Croucamp in sy heksejag aangewend het, sou die kwessie nooit tot die histrioniese intensiteit gevoer gewees het waartoe dit wel gevoer is nie.
Die tema van die gewraakte rubriek was die anti-Westerse houding van Westerse feministe wat hul nie genoegsaam uitspreek teen die sadistiese geweld wat in Suid-Afrika plaasvind nie, soos byvoorbeeld verkragtings en moorde op plase, baba- en kinderverkragtings, asook “korrektiewe verkragtings” op swart lesbiërs in die lokasies.
Naspers en ‘n klein groepie kwaadwillige akademici wat, meesal om persoonlike redes, ander in die naam van ras aanval, verteenwoordig ‘n gevaar vir spraakvryheid in Suid-Afrika.
‘n Mens ys om te dink wat ons sonder die internet en ‘n webwerf soos praag.co.za sou gedoen het. Dan sou ons regtig in ‘n Stalinistiese goelag versink het waar die kommissarisse elke boek, elke rubriek vir uitsprake sou gefynkam het wat met hul kleingeestige ideologiese beheptheid bots.
Steun ons asseblief dringend, want om ons kosbare spraakvryheid teen mnr. Koos Bekker se magtige Naspersgroep te verdedig, het ‘n voltydse werk geword!
President Robert Mugabe van Zimbabwe dreig om buitelandse maatskappye in Zimbabwe uit die land te sit oor wat hy die Weste se inmenging in sy land se politiek noem.
Hy het Zanu PF-ondersteuners by die begrafnis van ‘n senior weermagoffisier, Mike Karakadzai, in Harare toegespreek.
Mugabe het na sy oorwinning in die verkiesing onderneem om voort te gaan met ‘n swart bemagtigingsprogram om maatskappye wat in buitelandse en wit besit is te dwing om 51 persent van die besit aan swart mense te gee.
Sommige ekonome waarsku dat die program nog ‘n ekonomiese krisis teweeg kan bring. – RSG
Hospitaallaken van die Tambo-gedenkhospitaal in Boksburg
Mnr. Hank Janse van Vuuren is volgens sy familie gelos om in die Tambo-gedenkhospitaal aan die Oos-Rand in uiterste pyn met ‘n bloeiende maagseer te sterf.
Volgens sy suster, mev. Deirdré Ruthven, is hy “eers 17 ure ná hy opgeneem is, geopereer terwyl dit veronderstel was om ‘n noodoperasie te wees. Daar is ook ‘n klomp verskonings aangebied oor hoekom die operasie nie as ‘n noodgeval gesien is nie. Ná die operasie, is die snit oop gelos, wat tot komplikasies gelei het. Hy moes in intensiewe sorg gewees het, maar hy is eenvoudig in sy kamer geplaas en gelos!”
Sy het ‘n verslag van 5700 woorde oor haar broer se onmenslike lyding geskryf en eis ‘n “openbare erkenning” van nalatigheid deur die hospitaal en die Gautengse gesondheidsdepartement.
“Ons as ‘n gesin vereis hiermee ‘n openbare erkenning deur die Tambo-gedenkhospitaal, asook die dokters en verpleegpersoneel wat by hom betrokke was, dat hulle in gebreke gebly het om hul eed na te kom. Verder moet die mediese personeel tot verantwoording geroep word deur die Raad vir Gesondheidsberoepe van Suid-Afrika. Hulle verdien nie om dokters of susters genoem te word nie. ‘n Ondersoek behoort geloods te word na die vele sterftes tydens dié mediese skofte, veral dié van die betrokke susters. Verder stort die hospitaal in duie, soos ander staatshospitale, met waterlekke, vrot reuke, vuilis, bloedvlekke op die mure, wurms wat uit asblikke kruip, ens. Daar is geen higiëne hier nie! Dis die siek situasie in al die staatshospitale.”
Sedert mev. Ruthven praag ‘n maand gelede gekontak het, het verskeie mense ons genader met soortgelyke gruverhale van veral blanke pasiënte in staatshospitale wat sonder behandeling net gelos word om te sterf, of wat weens nalatigheid of verkeerde behandeling omkom. In sommige gevalle moet die gesinne van pasiënte konstant oor hul geliefdes waak en mediese personeel smeek om hulle te behandel of betyds te behandel.
Provinsiale ambulansdienste neem soms vyf ure om by ‘n pasiënt op te daag. Waar gesinne inderhaas pasiënte self hospitaal toe vervoer, word hulle onderwerp aan ure lange rompslomp en ‘n gewag of daar word volstrek geweier om die pasiënt op te neem of te behandel.
Volgens mev. Rufhven is haar broer se verhaal “net die top van die ysberg. Sedert dit met ons gebeur het, het vele mense ons gekontak met soortgelyke ervarings. Dis deel van die volksmoord op ons.”
Johannesburgse Algemene Hospitaal, eens die trots van die mediese beroep in SA
‘n Broer en suster wat “weens die vernedering vir ons gesin en vir ons vader” anoniem wil bly, het vertel hoe hulle gesukkel het om hul siek, bejaarde vader na die Johannesburgse Algemene Hospitaal, wat deesdae as die “Charlotte Maxeke” bekendstaan, te vervoer.
“Toe ons daar aankom, het ons onmiddellik by die Noodafdeling stilgehou, maar daar was niemand om ons te help nie. Hoe meer ons gesmeek het dat my pa onmiddellik gestabiliseer moes word aangesien hy duidelik baie siek was, hoe meer is daar aan ons gesê dat ‘daar nie portiers beskikbaar was nie’,” het die suster, ‘n professionele vrou van Johannesburg, verduidelik. “Uiteindelik het privaat paramediese (blanke) personeel wat ‘n ander pasiënt kom aflaai het, ons gehelp om my pa in die ongevalle-afdeling te kry.
“‘n Lustelose houding het ons begroet. Daar is eers aan ons gesê dat daar geen bed vir hom was nie. Ons het toe gewys na ‘n leë bed wat reg daar in die ongevalle-afdeling gestaan het, op wiele en wat gebruik kon word. Die jong swart vrouedokter aan diens, P. Mkhize, het toe weer die gebrek aan portiere opgehaal. Ons het toe min of meer uit desperaatheid self die bed daar uitgestoot en met die hulp van die privaat paramedici buite my pa tot in die ongevalle-afdeling gekry. Kosbare minute het verbygesnel. Uiteindelik het ‘n suster aangewaggel gekom en hy is op ‘n ondersoektafel geplaas.
“Dit alles het reg in die middel van die ongevalle-afdeling plaasgevind. Reg langsaan was die dolleë afdeling met monitors en suurstof waar my pa behandel sou kon word indien dit hul erns was. Daar was egter geen haas om hom soontoe te neem nie. Hulle het my pa daar op sy sy gedraai en reg voor ons het hy sy laaste asem uitgeblaas. Dié oomblik sal my altyd bybly.
“Eers toe hy dood was, het die suster aan diens hom na die saaltjie met lewensondersteunende apparaat geneem en bevestig dat hy dood was. Hierna is hy na die hospitaal se lykshuis oorgeplaas. Ons het daar in die Ongevalle gesit en huil terwyl die personeel maak asof hulle ons nie raaksien nie. Toe verklaar hulle op die doodsverslag dat hy reeds dood was toe hy by die hospitaal aangekom het, iets wat ons natuurlik betwis het, want hy het nog asem gehaal toe hy op die ondersoektafel geplaas is!”
Met die stygende koste van mediese fondse, is meer en meer blankes, veral ouer persone, genoodsaak om hul tot staatshospitale te wend. In baie gevalle word privaat mediese fondse ook uitgeput en moet selfs mense met mediese fondse insgelyks in staatshospitale behandeling ontvang.
Sommige sterf weens gebrek aan behandeling by ongevalle-afdelings, terwyl ander oor etlike dae weens nalatige of gebrekkige behandeling toegelaat te word om dood te gaan. In die geval van mnr. Hank Janse van Vuuren, is hy op 26 Maart 2013 by die Oliver Tambo-gedenkhospitaal opgeneem en met ‘n bloeiende maagseer gediagnoseer. Volgens beskikbare mediese inligting op die internet, vereis so ‘n toestand noodbehandeling en onmiddellike chirurgie.
‘My broer is gelos om soos ‘n dier in die veld te sterf’
In haar verslag skryf mev. Ruthven, sy suster, dat hy “gelos is om soos ‘n dier in die veld te sterf’. Op sy doodsertifikaat is vermeld dat hy aan ‘n hartaanval dood is. “Nee,” skryf sy, “my broer is weens nalatigheid dood. Hank is op 28 Maart 2013 om 20:05 oorlede. Ná drie dae in die die hospitaal! Indien sy prognose nie goed was nie, waarom het geen van die personeel ons in kennis gestel nie, maar hom bloot gelos om soos ‘n dier in die veld te sterf? Dis nie algemene gebruik nie, dis nalatigheid met ‘n misdadige bedoeling!”
Mev. Deirdré Ruthven
Die oggend van mnr. Janse van Vuuren se oorlye, het ‘n saalsuster nog teenoor mev. Ruthven om 9:00 per telefoon bevestig dat dit met hom “goed gaan”. Toe sy egter met die besoekuur om 15:00 daar aankom, vind sy hom in ‘n ernstige toestand, met “swaar asemhaling, erge pyn, ietwat deurmekaar, sweterig en bleek, met klewerige bloed in sy mond en neus.” Daar was tekens dat daar nie goed na hom gekyk word nie, want die klokkie werk nie, sy drup lek en daar is ‘n plas bloed op die vloer. Volgens sy lêer het niemand sedert 6:00 die oggend na hom omgesien nie. Toe sy na die suster aan diens vra, hoor sy dat dié “met ete is en eers 16:00 terug sal wees”.
Haar broer was toe, ongeveer vier ure voor sy dood, nog voldoende by sy positiewe om aan haar te sê: “Hierdie is nie ‘n goeie saal nie, want die personeel gee nie vir die pasiënte om nie. Dis nie dieselfde as toe ek 8 maande gelede in saal 21 was nie. Hierdie personeel hier, hulle wil net glad nie help nie.”
‘n Medepasiënt van mnr. Janse van Vuuren het reeds die oggend om 6:20 opgemerk het dat dit nie met hom goed gaan nie en dat hy besig was om te bloei. Niemand het egter iets daaraan gedoen nie. Intussen is daar in sy lêer geskryf, sy pols, temperatuur en bloeddruk is geneem, maar niemand het opgemerk dat hy bloei nie.
Toe mev. Ruthven die personeel hieroor uitvra, is sy bloot lakonies meegedeel: “Ons het dit nie gesien nie.”
‘Niemand word ongelyk behandel nie’ – Gauteng
praag het vandeesweek die Gautengse departement van gesondheid genader vir kommentaar oor mnr. Hank Janse van Vuuren se geval en het mev. Ruthven se verslag met al die besonderhede aangestuur.
Die hoofwoordvoerder vir die departement, mnr. Simon Zwane, het egter glad nie daarop gereageer nie. Pleks daarvan, het hy op enkele bykomende vrae oor mnr. Earl Harper, waaroor daar vandeesweek reeds in die media berig is, geantwoord.
praag se eerste vraag aan die departement van gesondheid was die volgende:
Onlangse voorvalle soos dié waarby mnr. Earl Harper betrokke was) blyk aan te dui dat swart hospitaalpersoneel vyandig teenoro blanke pasiënte is en hulle óf behandeling weier, óf behandeling vertraag, hetsy hulle op ‘n lukrake, onprofessionele manier behandel?
Zwane het ontken dat blankes anders behandel word: “Daar is geen getuienis wat suggereer dat mnr. Harper ander behandeling sou ontvang het indien hy blank was nie. [Hierdie sin was vir ons dubbelsinnig – red.] En ons is nie van enige bewys voorsien dat slegs swart personeel na hom omgesien het nie. Daarom sou dit onverantwoordelik wees om tot ‘n rassistiese gevolgtrekking te kom voordat al die feite ondersoek is.”
TimesLive het vandeesweek berig dat die 67-jarige mnr. Earl Harper reeds “60 dae lank poog om bekwame mediese behandeling te ontvang”. Volgens TimesLive “voel Harper en sy familie dat hy mishandel is omdat hy blank is”.
Op die vraag of die departement bewus is van die ongelyke behandeling of gebrek aan behandeling vir blanke pasiënte en of dit enige klagtes in dié verband ontvang het, afgesien van die geval van mnr. Earl Harper by die Charlotte Maxeke-Johannesburg Algemeen, het mnr. Zwane soos volg geantwoord:
“Nee. Hospitale behandel miljoene mense elke jaar en niemand het nog ooit teenoor ons beweer dat hulle ongelyk behandel is vanweë hul velkleur nie.”
‘Hulle maak die mense aspris dood’
Mnr. Dewald Scholtz van Pretoria beweer egter die teendeel en het die volgende verhaal om te vertel:
“My vriendin se ma moes ‘n operasie kry. Sy het in die hospitaal gelê met ‘n verstopte derm – ons moes self met ‘n skotteltjie bystaan as dít wat in haar spysverteringstelsel opgebou het bo by haar mond uitloop. Die vrou is ‘n trotse vrou wat haarself altyd perfek versorg – en sy het hulpeloos daar gelê en was besig om dood te gaan. Die gesette swart verpleegsters het ons soos gemors behandel wanneer ons kla. En die operasie is net aanhoudend uitgestel.
“Sy sou doodgegaan het as ons nie ingegryp het nie. Ons het haar algemene praktisyn gevra om haar te besoek in die hospitaal en vir ons ‘n verslag en aanbeveling te skryf. Toe maak ons ‘n kopié van die verslag en sê vir die hospitaalbestuur dat ons van hulle sou eis as sy sou doodgaan. Die operasie is in minder as ‘n dag daarna gedoen en sy het herstel.
“Hulle maak die mense aspris dood – dit is binne hulle mag in die hospitaal.”
praag is besig om dié verhale verder op te volg en ons sal weer met die Gautengse gesondheidsdepartement in verbinding tree. Indien u van soortgelyke gevalle weet, word u versoek om dit aan ons te stuur by inlig[by]praag.org. Ons menseregtekomitee sal hierdie en ander gevalle ondersoek en dit onder die aandag van plaaslike en internasionale owerhede bring.
Ondersteun asb. ons werk om die waarheid in Suid-Afrika te publiseer en neem ‘n debietorder uit. Met ‘n paar rand per maand kan ons lewens red!
Terwyl die DA se Jeugvleuel onwelvoeglike plakkate in Suid-Afrika opsit om rasvermenging aan te moedig, is Indië se obsessie met ‘n ligte vel goed bekend en deeglik gedokumenteer.
In 1978, het Unilever ‘n velbleikmiddel op die rak gesit, Fair&Lovely, en sedertdien het talle bleikrome gevolg. Van velreiniging, stortseep en selfs vaginale spoelmiddels wat aanspraak daarop maak dat hulle ‘n ligter vel waarborg, is tans beskikbaar op die Indiese mark
In 2010, was Indië se bleikroommark $432m volgens ‘n verslag deur die marknavorsers ACNielsen, en dit groei steeds teen 18% per jaar. Verlede jaar, het Indiërs 233 ton velbleikprodukte aangeskaf, en spandeer tans in ‘n warm land meer geld daarop as op Coca-Cola.
Krieketspelers en Bollywood-sterre onderskryf gereeld hierdie produkte, en sukses is dikwels die resultaat van ‘n ligte vel.
Daar ‘n lang geskiedenis agter die obsessie met velkleur, weens kaste en kultuur, maar die huidige oorsake sê een bekende glanspersoonlikheid, is dat “Indiërs baie rassisties is”.
“Dit is diepgewortel. Maar daar is soveel druk deur die portuurgroep, tydskrifte, advertensieborde en TV-advertensies wat hierdie idee regverdig as die ideale een,”sê Nandita Das.
Das het al dikwels regisseurs en grimeerkunstenaars betig wat probeer om haar ligter te laat voorkom as sy die rol van ‘n opgevoede, ryk vrou vertolk. “Hulle sê altyd vir my ek moenie bekommerd wees nie, hulle sal my vel ligter maak, as ‘n gerusstelling. Dit is ‘n voortsetting van stereotipe dat net ‘n ligte vel opgevoed kan word en suksesvol is.”
In 2005, het die skoonheidsmaatskappy Emami Fair&Handsome vir mans geloods, met ‘n advertensie waarin die Bollywood-ster Shah Rukh Khan ‘n buisie velbleikroom aan ‘n hoopvolle jong bewonderaar gooi. “Shah Rukh Khan sê om suksesvol te wees, moet jy lig wees,” sê Das. “Het hierdie mense nie enige vorm van gewete nie? Jy kan nie naïef wees nie, want jy stuur die boodskap uit wat sê vergeet van harde werk, dit gaan oor velkleur”.
‘n Mens kan dieselfde vra van die DA se obsessie met rasvermenging. Gaan sukses in Suid-Afrika oor velkleur? Moet ‘n mens swart wees om suksesvol te wees?
Ons is lankal verby die punt waar ‘n velproduk transformasie gaan waarborg. Daar is twee oplossings vir witheid om te verdwyn in Suid-Afrika: Rasvermenging of uitwissing. Die eerste opsie lei tot die tweede, dit neem net ‘n bietjie langer.
Die Vrystaatse Onderwysdepartement gaan voort met die ondersoek na beweerde rassisme deur ‘n graad-een onderwyser teen ‘n leerder van die Laerskool Wilgehof in Bloemfontein, in weerwil daarvan dat die Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie geen bewyse van mishandeling kon vind nie.
DieSuid-Afrikaanse Menseregtekommissie(SAMRK) sewoordvoerderIsaacMangenasê dieleerlinge, onderwysers endieSkoolbeheerliggaam (SBL) se voorsitter is tydens‘n voorlopige ondersoekondervra.
Hysê diéaan die lig gebringdat dieonderwyserna bewering privaat rassistiese uitlatingsteenoor ‘n kollegaindie skoolseadministrasie-afdeling geuiter het, wat glo ‘n swartwerknemergehooris.
Mangenasêdie kwessiehet betrekking opwerksplekdiskriminasie en moet hanteer worddeur die werkgewer,die SBL,interme vanartikel 6 van dieWet op Diensbillikheid.
Die onderwyser issteedsgeskorshangende die SBLseondersoeke.Die onderwyser wasdie derdeWilgehofwerknemerwatweens beweerderassisme geskors is naLeonardMacKayendie skoolseskoolhoofFanieRoelofzze.
In 1967 is ek onder die polisiester gebore. My pa was ‘n trotse polisieman wat sy lewe vir sy werk gegee het. Hy het sy gesin daaronder laat ly deur vir langer as ‘n jaar altesaam op ons land, Namibië en Rhodesië se grense diens te doen. Hy het in lokasies geboer om onluste te bestry.
In 1986 is ek self onder die ster ingesweer en het die “stertkant” van die terroriste-oorlog en Angola gesien en die onluste beleef… met terroriste wat nie meer op die grense was nie, maar in die stegies en doolhowe van ons land. Volgens my groentjiewaarneming daardie tyd, was die meeste van die sg. bedreiging iets van die verlede behalwe die ekonomiese sanksies en sportboikotte. Ek het beleef hoedat ons Springbokke wat toe al vir baie jare as rebelle moes speel….die magtige All blacks, die Engelse, die Aussies, ens. aandurf.
Ek was deel van die elitemagte van die Republiek van Suid-Afrika en ons het gespog met suksesse om terroriste te neutraliseer en misdaad effektief in bedwang te hou.
Toe my toegewyde poliesmanpa einde 1992 op vervroegde pensioen aftree… sonder dat hy eintlik gepraat het oor sy keuse… het ek min geweet hoekom en wat kom!
Ek het hom en sy geslag generaals met minagting bejeën oor hulle gedurf om ons jong onervare lede net so te los en hulle pensioen te gaan geniet.
Ek het ná 7 jaar diens in die ou SAP tot ‘n ontnugterde besef gekom hoedat dít wat eens ons trots was in die hande van ongeletterdes, onbekwames en skurke beland het.
Ek het vir die volgende 15 jaar eerstehands beleef hoedat dít waarvoor ek en my pa en sy broers ons lewens opgeoffer het, vriende en familie aan die dood afgestaan het, baklei het vir reg en geregtigheid… nou die oorsaak is van die sg. intellektuele agterstand waarmee die sg. “nuwe generasie” moet werk, bevorder word, poste kry en dus die room van seggenskap en salariskerwe beklee… terwyl ek in 18 jaar een trappie gevorder het op die rangstruktuur van die SAP. Terwyl onbekwame, ongekwalifiseerde juniors van agter af tot drie range per jaar verniet kry en my en duisende ander wittes verby is op die hiërargie.!!! DIE ERGSTE IS: ONS HET DIT AS REG EN GOED AANVAAR!!!!!!
NOU VRA EK VIR PIK BOTHA EN SY UITVERKOPERS!!!:
DINK JY DIS LEKKER OM SÓ TE LEEF IN JOU EIE LAND??? DINK JY EK EN DUISENDE AMPTENARE VERDIEN SULKE BEHANDELING????
DINK JY DIT WAS ‘N MAKLIKE BESLUIT OM NET NA 23 JAAR DIENS TE BEDANK OMDAT EK NIE EEN ENKELE ONREGVERDIGE AANSTELLING MEER KON VERDUUR SONDER OM MY MISDAADVRYE GESKIEDENIS IN GEVAAR TE STEL NIE???
DINK JY DIS LEKKER OM DEUR FOT’O-ALBUMS TE BLAAI EN DIE HERINNERINGE MET ‘N WRANG SMAAK IN DIE MOND TE BETRAG???
MET DIE WETE DAT ALLE LEWENS WAT OPGEOFFER IS VIR DIE BEHOUD VAN ONS LAND…VIERNIET WAS????
Ek is nie meer kwaad nie!! Ek is vasberade om die onreg te vergeld!!! AL NEEM DIT DIE RES VAN MY LEEFTYD IN BESLAG!!!!
Ek is ook nie onnosel om myself bloot te stel nie.
EK WIL SIEN DAT PIK EN ROELF EN VERAL DE KLERK SAL KENNIS NEEM VAN DIE WOEDE EN DIE VERSLAENHEID VAN HULLE VOLK OOR WIE HULLE AANGESTEL WAS.
NOU HET JY DIE VERMETELHEID OM NA AL DIE TYD TE SEG DIT WAS NIE JULLE OOREENKOMS NIE?????? WAAR WAS JULLE DAN AL DIE JARE WAT DERDUISENDE MENSE SE GESINNE EN LEWENS OP&%$$# IS????
EK WIL SIEN DAT DAAR ‘N BEWEGING OPSTAAN WAT NIE NET DIE VERDRUKKERS NIE, MAAR OOK DIE UITVERKOPERS SAL LAAT HARDLOOP. ONS SAL REGKOM SONDER JULLE!!!
