praag.co.za

Tag: Arbeidersparty

  • Leon Lemmer: Oor die Australiese politiek

    Leon Lemmer: Oor die Australiese politiek

    Vroeër vanjaar was Australië plaaslik polities in die nuus toe een van sy ministers die mening uitgespreek het dat daar voorkeur aan Suid-Afrikaanse boere as immigrante gegee behoort te word. Hierdie uitlating is in Afrikanergeledere verwelkom en voorspelbaar deur die ANC-regering verdoem. Uiteindelik was daar ‘n aanduiding dat in die buiteland amptelik kennis van die benarde situasie van Suid-Afrikaanse blankes geneem word. Wat ek my afgevra het, is: Waarom nou eers en waarom ‘n respons van net ‘n enkele land?* Waar is die reaksie van die baie ander lande wat luidrugtig en vol gewetenswroeging teen rassediskriminasie en apartheid te velde getrek het? Waarom nie die huidige (wraaksugtige) rassediskriminasie deur die ANC-regering veroordeel nie?

    [* Hongarye bied dalk ook ‘n heenkome aan blanke Suid-Afrikaanse vlugtelinge. Die Visegrad-lande (Hongarye, Pole, Tsjeggië, Slowakye) verset hulle teen die massa-immigrasie uit die Midde-Ooste, Ooste en Afrika wat Europa oorspoel. Die Europese Unie (EU), onder die leiding van Duitsland en Frankryk, verwag dat alle EU-lande volgens kwotas hierdie “vlugtelinge” moet inneem. Die Hongaarse eerste minister, Viktor Orban, het in 2016 gesê: “Hungary would open its door to ‘true refugees’ – those from Western Europe fleeing the breakdown of their societies” (Julian Langness, Identity rising, St Paul: ES Linden, 2017, 337p; Amazon Kindle $1.14, 3003). As Europeërs kwalifiseer blanke Suid-Afrikaners moontlik ook. Maar om Hongaarse burgerskap te bekom, sal dit maar bars gaan om Hongaars, ‘n nie-Euro/Indo-Germaanse taal, baas te raak.]

    Soos in Amerika en Brittanje is daar tradisioneel twee groot politieke partye in Australië. In die regering wissel die Arbeidersparty en die Liberale Party (in koalisie met die Nasionale Party) mekaar af. Die Arbeidersparty is links en die Liberale Party en Nasionale Party regs van die sentrum. Soos in Amerika en Brittanje het die tradisioneel duidelike onderskeid tussen die twee hoofpartye gedurende die afgelope dekades vervaag. “The Libs never gave a damn about ordinary people, while Labor have given up their blue-collar roots” (Royce Kurmelovs, Rogue nation: Dispatches from Australia’s populist uprisings and outsider politics, Sydney: Hachette, 2017, 272p; Amazon Kindle $14.02, 1789). “Labor has largely abandoned the bottom 30 per cent to pursue the aspirational middle ever since 1996” (3117). Daar is ook talle kleiner politieke partye* en “onafhanklikes” wat koalisievennote in die sentrale (of federale) regering of in die ses staatsregerings kan wees. Kurmelovs verwys na “the deeper sickness within the major parties” (3048).

    [* Daar is bv die United Patriots Front (UPF): “Among the loose constellation of extreme groups which make up Reclaim Australia, the UPF were the most militant. They were fascist in the plainest sense of the word” (2305). Kurmelovs gebruik die term “fascis” glad te graag as hy iemand wil slegsê – kyk hier onder.]

    Die kernprobleem wat die kiesers al hoe meer met die politiek het, is die politici. Die politici is dikwels kansvatters wat nie die mas in die openbare sektor kan opkom nie en hulle dan tot die politiek wend, wat buitensporige vergoeding en byvoordele bied, terwyl geen bewys van formele kwalifikasies of prestasie vereis word nie. Nigel Farage het as leier van die United Kingdom Independence Party (UKIP) bekendheid verwerf. Hy sê: “People are not disenchanted with politics. They are disconnected from the politically-correct carer class of politicians. Just look at them. It is like a game. They are all fighting desperately to hold the middle ground. They are made up of focus-groupies, triangulators, dog-whistlers, politicians who daren’t say what they really mean. And we [UKIP] are different from that. We stand up and tell it like it is and whether people agree with it or nor at least they know where we stand … and I’m proud of that” ( Matthew Lynn, Independently minded: The rise of Nigel Farage, Endeavor Press, 2014, 67p; Amazon Kindle $4.59, 73).

    UKIP “is an uprising against a professional, managerial class of politicians, and against the alliance of big business and big government that is not only estranged from ordinary people, but increasingly doesn’t seem to care much about them either” (91). “Democracies had been hi-jacked by professional politicians, creating a network of parties, think-tanks, bureaucracies, lobbyists and political correspondents that talked mainly to each other and for whom politics was really just a career rather than a calling” (651). Die Europese Unie, volgens Farage, “has been captured by a bureaucracy, which has put its own survival above any other objective” (508). “UKIP became the protest party, the anti-system party” (690).

    “Farage is well aware that campaigning as an anti-politician is a big part of his appeal” (708). YouTube word beskryf as “the single most important factor in the rise of [UKIP]” (381). Farage het 100 000 volgelinge op Twitter (385). Die naam Reclaim Australia is eintlik dieselfde as UKIP se slagspreuk: “We want our country back” (86). “Withdrawing from Europe [is] a way of re-claiming [British] sovereignty and the power to make decisions locally” (809). Al hoe meer Australiërs eis hulle land terug omdat hulle voel dat die blanke inwoners deur nie-wit immigrante uit Asië en Afrika verswelg word.

    Die inkrimping van die tradisioneel groot politieke partye in Australië en die opkoms van kleiner partye en die verkiesing van onafhanklikes bring mee dat koalisies gevorm moet word voordat daar ‘n regering kan wees. In hierdie situasie “the country independents became kingmakers” (Kurmelovs 1576). In koalisie maak hulle dit vir die groter partye moontlik om ‘n regering te vorm, wat beteken “power is a cooperative relationship” (1616). “With the trend towards government by coalition and a persistently fractured Senate, populists are powerful. Each represents a regional blend on the same general theme, operates on the same basic principles, and will often work with each other at the expense of the major parties. They are, in a manner of speaking, a decentralised, emergent political party” (3031). As gevolg van die moontlikheid van koalisievorming “voting for a minor party or independent candidate is a lottery, as there’s no way of knowing where your vote will end up. This may be true, but then politics itself has never been a perfectly rational process” (3053).

    In opvolging van my rubriek oor Chinese indringing in Australië en elders (Praag 16.06.2018) het ek Kurmelovs se boek gelees. Daarin word na “the Asian Invasion” van Australië verwys (1341). Dit gaan nie net om immigrante nie, maar ook om vlugtelinge, wat nie net om politieke redes gevlug het nie, maar dikwels eerder om ekonomiese redes. Die boek word geadverteer as “essential reading about Australian politics.” Die outeur is ‘n joernalis wat eerstehandse kennis van die Australiese politiek het. Sy invalshoek is die tans reeds geykte verbandlegging tussen drie verskynsels: die verkiesing van Donald Trump as Amerika se president in 2016,* die 2016-referendum-uitslag wat die uittrede van Brittanje uit die Europese Unie tot gevolg gaan hê (Brexit), asook politieke populisme,** wat die vorm van anti-elitisme kan aanneem. Hierdie drie verskynsels word as ‘n verskuiwing na regs vertolk. Die volgende is ‘n onmiskenbare hoewel versluierde anti-Trump-verwysing: “What had happened to us, and the rest of the world, when fear-mongers and conspiracy nuts were suddenly put in charge of nuclear codes and the national budget?” (91).

    [* Trump se verkiesing is in Australië onder meer verwelkom as “the ‘beginning of the Western spring’, a reference to the Arab Spring that toppled autocratic regimes across the Middle East” (1465).

    ** “Populism … is radical democracy and a by-product of neglect or indifference by the status quo. It works by taking different interests and binding them together against a common enemy, a coalition of the underdogs united, despite the traditional antagonisms or apparent contradictions between them, along a clear overarching theme” (3015). “Populism in itself isn’t a bad thing, but it’s what you combine it with that makes it potent. Mixed with the left, it focuses on those with money and power. Blended with the right, it takes aim at immigrants, refugees and enemies of the nation. Keep it in the centre and everyone ends up unsatisfied. Put it in a coalition and its worst impulses are tempered, allowing it to do some good by pushing for reform in those area that sorely need it. Give it majority rule, things can turn ugly” (3020) – bv die ANC se mobilisering van anti-blanke sentiment.]

    Kurmelovs se teks het by my van meet af dieselfde indruk as Gabriël Botma se boek, Polemieke (Praag 7.04.2018), gewek – dat Kurmelovs eerder links as regs neig en hy sy politieke oortuigings, soos Botma, grootliks terughou tot kort voor die einde van sy boek. Die leser word op ‘n rit op ‘n jollielorrie (“band wagon”) van aktualiteit geneem, wat veraangenaam word deur goed geformuleerde, vloeiende teks. Die outeur het baie van die inligting tydens veldwerk op die Australiese platteland versamel – nie in die stede waar die politici by voorkeur vertoef nie – wat uiteraard die waarde van die boek verhoog. Kurmelovs verwys na ‘n spesifieke politikus wat hy beskryf as “a walking stereotype, an embodiment of the way city folk see country people” (1506), wat by daardie politikus sekerlik ‘n skeut vooroordele en wanvoorstellings insluit. Die oorgrote meerderheid Australiërs is stadsbewoners.

    Die saambindende faktor in die teks is Pauline Hanson (gebore in 1954), “an iconic Australian brand” (202) en die leier van die politieke party One Nation. Sedert 2016 is sy en drie van haar partygenote senatore in die federale parlement in Canberra. One Nation is soos volg gekarakteriseer: “We are a predominantly working-class nationalist party – what some may call a ‘right wing’ workers’ party” (1407) – dus nie aan dieselfde kant as die Arbeidersparty nie. “What makes us a ‘workers’ party’ is that the membership and support base of One Nation is made up of often poorly paid, hardworking Aussies whose basic decency, quiet patriotism, strong moral compass and fierce work ethic define them as the heart and soul of our nation” (1413). Wat hieruit afgelei kan word, is dat One Nation se ondersteuners blankes is. Een van hulle huldig die volgende menings: “I’m not against immigration, we’ve had good people come into this country before. They didn’t live on handouts. I’m here [at a One Nation meeting] to stand for Australian values our forefathers fought for and to see that the Australian lifestyle, culture and laws that we have always known, carry on into the future” (2276).

    Kurmelovs skryf: “Once Trump had gone global, all it would take was one heartfelt lie in a post-fact universe [or “post-truth politics” – 468]* for One Nation to sweep through those areas of the country that were so cynical, so withdrawn, they would turn the whole system on its head” (180). “One Nation shared its name with the title of a speech Don Watson had written for Labor prime minister Paul Keating [1991-1996], and she barnstormed the country to spread the word” (240).

    [* Trump “was just the biggest, loudest voice engaging in ‘post-fact’ or ‘post-truth’ politics” (1330). Naas die geykte etiket “racist” is “post-fact” en “post-truth” die nuwe terme waarmee konserwatiewes sleggesê word as daar nie van hulle regse politiek gehou word nie. Maar Trump is eerder nasionalisties as regs.]

    In die Wikipedia-artikel oor Hanson (waarvan Kurmelovs ruimskoots gebruik maak, veral in hoofstuk 2) word genoem dat sy van rassisme beskuldig word omdat sy gekant teen Asiate en swart Afrikane as immigrate is. Sy het swart Afrikane met die toename in misdaad in Australië verbind. Sy verwerp multikulturalisme en het haar gevolglik die verwyt van xenofobie/vreemdelingehaat op die hals gehaal. Sy het dit veral teen Moslems as immigrante. “We are in danger of being swamped by Muslims who bear a culture and ideology that is incompatible with our own.” Hanson het die owerheidsbevoordeling van die inheemse Australiërs (“Aboriginals” en die “Torres Strait Islanders”)* bo ander Australiërs as die uitdrukking van politieke korrektheid gekarakteriseer en dit as omgekeerde rassediskriminasie veroordeel.

    [* In die Amerikaanse idioom noem Kurmelovs hierdie twee groepe “First Nations” (2965). Wie eerste op ‘n plek was, word deesdae polities byderwets beklemtoon, bv die Khoi-San in Suidelike Afrika. Van groter belang, myns insiens, is wat die verskillende etniese groepe tot stand gebring het. Die Torres-seestraat is tussen Australië en Papoea-Nieu-Guinee. Soos die ANC het albei die genoemde Australiese inboorlinggroepe hulle eie vlae, wat in die Wikipedia besigtig kan word. In Suid-Afrika mag ons vorige landsvlag eintlik nie meer vertoon word nie en ons vorige volkslied verkieslik nie gesing word nie. Ek dink Afrikaners behoort (soos Steve Hofmeyr) ongeïntimideerd voort te gaan met die sing van die pragtige “Die Stem”, want daarop kan kwalik verbeter word. Die vorige landsvlag was egter ‘n kompromie waarop verbeter kan/moet word, bv deur die Britse vlag weg te laat. Ek dink die tyd is ryp vir die ontwerp, bekendstelling en daarna die deurlopende en wydverspreide openbare vertoon van ‘n Afrikanervlag. As ‘n Australiese inboorlinggroep ‘n eie vlag kan hê, dan sekerlik ook die Afrikaners. Dit kan (aanvanklik) as ‘n kulturele eerder as ‘n staatkundige vlag gebruik word, bv die VOC-vlag (my broer se voorstel) of die Prinsenvlag (Dan Roodt se voorstel). Afbeeldings van albei verskyn in die Wikipedia.]

    Hanson beskou globalisering en ander polities byderwetse standpunte as ‘n bedreiging vir Australiërs se identiteit. In Australië is daar – soos (veral voorheen) in Brittanje en Europa – in politieke geledere wydverspreide onwilligheid om te erken dat bv immigrant-ingevoerde multikulturaliteit probleme veroorsaak. Maar dink aan Enoch Powell (1912-1998) wat in Brittanje ‘n vroeë stem roepende in ‘n woestyn van ontkenning was (Praag 30 April 2016). In die hoofstroom-inligtingsmedia in Australië is daar sterk teenkanting teen Hanson se idees; dermate dat sy en haar partygenote verplig voel om hierdie media te vermy en hulle eerder tot die sosiale media te wend.

    “When people start to worry about their future, they start to look for alternatives” (163). Dit is sekerlik die stadium waarin Afrikaners behoort te wees. Aan die begin maak Kurmelovs dit duidelik dat sy boek nie oor die politieke hoofstroom handel nie maar oor alternatiewe (69). “I did not want to write it from the perspective of the major parties … Instead, my book would be told from the perspective of the rogues and the strays who are now sitting in parliament” (91) – vandaar die boektitel. Hy beskou sy boek as “a field report on the health of our democracy,* asking why politics seemed to be unable to see the barbarians coming until they were storming the gate” (79). Dié formulering is (dalk) doelbewus dubbelsinnig. Word met daardie “barbare” die hedendaagse multikulturele stroom immigrante bedoel wat regse politici tot verset motiveer of verwys “barbare” na die al hoe groter aanhang wat regse politieke partye, bv One Nation, by die kiesers geniet?

    [* Democracy functions when the losing side of an election continues to see their quality of life get better, despite the result” (2993). In hierdie sin is daar in die nuwe Suid-Afrika nie ‘n funksionerende demokrasie nie.]

    Die persepsie bestaan dat immigrante werksgeleenthede van Australiese burgers ontneem. Hanson “was someone who preyed on the hopes and frustrations of working-class and country people” (85). “Hanson drew her support from women, the elderly, those without university qualifications and those in trades – who were all angry at the government” (3004). Kurmelovs wou eerstehands kennis met regse politici en hulle ondersteuners maak. “If I wanted to understand something [! – not someone/somebody] like Pauline Hanson with any real clarity, if I wanted to know what the hell happened out there, I had to be out there with the rest of them” (101).

    Die verwagting dat Hillary Clinton in 2016 tot Amerikaanse president verkies sou word, word ‘n “collective delusion” genoem (118). Trump het die frase “drain the swamp” effektief in sy verkiesingsveldtog gebruik (147, 455) om te illustreer hoe van ongewenste dinge ontslae geraak moet word, net soos ‘n moeras sonder water nie muskiete/peste kan huisves nie. Trump het dieselfde woorde as voorgangers soos Ronald Reagan en Pat Buchanan gebruik. Maar selfs in die Wikipedia-artikel is daar geen blyke dat Benito Mussolini dieselfde frase vir politieke doeleindes benut het deur na die Poltine-moeras in Italië te verwys nie. Die volgende uitlating het my aan die ANC-regering herinner wat veral blankes, maar eintlik almal wat nie swart Afrikane is nie, vervreem en nogtans van nasiebou praat: “These days, they’re on about ‘Nation Building’ … But it’s a pie chart, not people. It’s figures in a book, not people” (1838).

    Hanson het verwag dat Australië dieselfde koersverandering sou ondergaan as wat deur Trump en Brexit gesimboliseer word (281). Sy bewonder ook Vladimir Poetin se leierskap (2872). Daar is myns insiens heelwat onderliggende distansiëring, selfs vyandigheid, van Kurmelovs in die volgende twee aanhalings oor One Nation: “This [2016] was a turning point. Until then, the party had been a small but fanatical movement of Australian nationalists, each chasing their own unique vision of an Australia that no longer existed.* Then, it was a protectionist party, of the ‘Buy Australian’ variety. Now, it was hard-wiring itself into international networks of climate-change deniers and obscure ideological driven think tanks. In other words, One Nation was now speaking with an American accent” (310). “After all, she [Hanson] had done it first, before Brexit, before Trump, all the way back in ’96. She had championed a bizarre [?] ethno-nationalism before the internet helped similar groups network their way across the planet, and it had made her one of the most recognisable Australians … No, she was no Trump, but they were cut from the same cloth” (337).

    [* Kurmelovs verwys hierna as “the poisonous nostalgia that has helped Hanson rise again” (3004). In Suid-Afrika word polities byderwets van Afrikaners verwag om nie nostalgies oor die verlede te wees nie. Sodanige nostalgie sou misplaas wees slegs as die hede beter is as wat die verlede was.]

    “One Nation’s rise or fall depended on their ability to ‘professionalise’ in the way Marine Le Pen, daughter of French fascist Jean-Marie Le Pen, had done for her father’s party when she forced him out and took control” (1106). Hanson, anders as Marine le Pen, “will never become prime minister” (3031) omdat Hanson nie van dieselfde stoffasie as Marine le Pen is nie. Hanson se opgang, ondergang en terugkeer in die politiek herinner eerder aan “the dotcom bubble in the late nineties” (1202). ‘n Ondersteuner sê: Hanson “said a lot of things he agreed with, a lot of things he thought other people were too afraid to say” (2699). Maar daar is blykbaar nie genoeg onderliggende substansie en sigbare finesse by Hanson nie. Die toespraak van Hanson wat Kurmelovs in besonderhede aanhaal (2799), klink goed beredeneerd, maar die vraag is of sy dit geskryf het. Dit is kommerwekkend dat daar in One Nation nie ‘n plaasvervanger vir Hanson te bespeur is nie. Haar partygenote word “Pauline Hanson-lite” genoem (1929). Hanson het aanvanklik te vroeg met haar goeie idees op die politieke terrein verskyn. Noudat daardie idees al hoe meer aanvaarding verwerf, lyk dit asof Hanson en One Nation nie oor die vaardighede beskik om werklik ‘n deurbraak te maak nie. Maar juis omdat daardie idees aanvanklik onbekend of ongewild was, is dit onaanvaarbaar om hulle sonder meer as populisties te etiketteer.

    In die laaste hoofstuk wys Kurmelovs openlik sy ware politieke kleure. Hy besoek die vis- en skyfieswinkel wat Hanson voor haar loopbaan as politikus in Ipswich bedryf het, asof dit noodwendig ‘n ongunstige assosiasie moet wees. Die outeur verlekker hom oor die feit dat Viënamese nou die besigheid besit, dus Asiatiese immigrante waarteen Hanson gekant is: “I … soak in the glorious irony of a Vietnamese refugee family taking over a chip shop once owned by the woman who raised her voice over fears about ‘being swamped by Asians’ and hordes of boat people” (2941). Kurmelovs noem daardie sake-onderneming sonder meer “the birthplace of Australian fascism” (2941). Dít kom van Kurmelovs wat Marine le Pen se National Front-party (onlangs hernoem as Rassemblement National/National Rally) sommer ook as “fascism rebranded” karakteriseer (3111).

    “Hanson worked this joint [the fish and chips shop], hers was an ant’s-eye view of the world, with all the limits and constraints and distortions that entails. Everything seems bigger with that perspective. Everything makes you afraid. The newpaper headlines seem louder, so too does the television” (2959). Die armoede, onsekerheid en onvergenoegdheid wat Kurmelovs op die Australiese platteland teëgekom het, bly egter ‘n werklikheid wat nie ontken kan word nie. In hierdie opsig het Hanson nie verkeerd nie. “Economic problems, after all, are felt as cultural problems. Class may frame an issue, but race contours or deepens it. Social media then transmits the result” (2976).

    Hanson word beskryf as “a product of random chance that has rewritten the rule book” (3059). “Without her name, One Nation is nothing” (3105). “No amount of data … could have predicted that one racist letter to a Brisbane newspaper would have triggered a series of events that saw Pauline Hanson pushed onto the national stage, leading to a fundamental restructering of the right in Australian politics with long-term consequences for issues as diverse as Aboriginal land rights, refugee policy and even climate change” (3070). “She is a woman of broad strokes, with an aggressive, short-term, transactional approach to politics and an intuitive feel for exploiting people’s arrogrance, anger and hurt, all in the right place, at the write time” (3082). “The people who vote One Nation … may not believe half of what Hanson says, if they’re being honest, but that is not the point. All that matters is that she connects, on some level, with their frustration, their resentment, their need to be recognised as clued in to what’s ‘really going on’, and that she seems to scare the living hell out of the bastards. The louder the outrage, the sweeter the sound” (3093).

    Oor die genoemde “racist letter” skryf Kurmelovs: “Hanson penned a letter to the editor of the Queensland Times on 6 January 1996, complaining that white deaths in custody were being overlooked and Indigenous people were being ‘showered with money’”(213). Sy was toe ‘n lid van die Liberale Party. Van 1994 tot 1995 was sy ‘n stadraadslid vir Ipswich. In 1996, toe haar brief gepubliseer is, was sy ‘n kandidaat in die federale verkiesing. Toe hy van die brief hoor “John Howard, as leader of the Liberal Party, dropped her from the ticket and banished her from the party” (218). Op die stembriewe het “Liberal Party” egter steeds teenoor haar naam gestaan. Sy is verkies en het as ‘n onafhanklike haar plek in die federale parlement in Canberra ingeneem (1996-1998).

    Fascisme het ‘n verskeidenheid kenmerke sodat die term op sowel linkse as regse politieke verskynsels toegepas kan word. Madeleine Albright skryf: “‘Fascist’ was the most versatile of insults” en “To use the term ‘Fascist’ is to reveal oneself” (Praag 19.05.2018). Kurmelovs het sy politieke gesindheid geopenbaar deur Hanson met die teerkwas van rassisme en fascisme by te kom. Wat hy eintlik wou tuisbring, is dat hy nie van haar politiek hou nie. Kurmelovs is deel van Australië se stedelike politieke establishment. Sy veldwerk op die platteland het hom nie daartoe beweeg om sy politieke heil buite die hoofstroom te soek nie.

  • UKIP en Rooi Ed sink

    Die Skotse leeu het gebrul! Skotland wat vroeër in ‘n referendum teen onafhanklikheid gestem het, het die Arbeidersparty in Brittanje die nekslag toegedien.

    Die Arbeiders lyk asof hulle afstuur op die grootste pak slae sedert Neil Kinnock van die toneel verdwyn het in 1987. Ontleders meen dis die laaste sien van Ed Miliband asook die Tories se koalisievennoot Nick Clegg.

    Praag het tydens die Skotse referendum die gees reg voorspel. Skotse nasionaliste het intussen nie gaan lê nie en die indruk van ‘n eenpartystaat gewek soos hulle saamgestaan het.

    Indien amptelike voorspellings korrek is, kan Brittanje binne die volgende twee jaar ‘n geskiedkundige referendum oor voortgesette lidmaatskap van die EU te wagte wees, sowel as onderhandeling oor die onafhanklikheid van Skotland.

    Volgens vroeë aanduidings het die Britse Konserwatiewe Party van die eerste minister David Cameron die verkiesing in die Verenigde Koninkryk gewen en die linkse Arbeiders met hul kommunistiese oorblyfsel van ‘n leier, Ed Miliband, is gesink.

    Die voorspelling is dat die Konserwatiewe Party 316 van die 650 setels in die Laerhuis kan verower en die Arbeidersparty 239.

    Die finale uitslae word later vandag verwag, maar daar word bespiegel dat Miliband sy uittrede sal aankondig na die loesing.

    Die Arbeiders het sowat 50 setels van die Tories nodig gehad om enige kans te staan vir die premierskap, maar moes 17 parlementslede afstaan.

    UKIP en die Liberale Demokrate, die sogenaamde LibDems, van Nick Clegg het besonder swak gevaar. UKIP kon sover net een setel inpalm.

    Die party het kennelik ‘n groot fout begaan met die skorsing van ‘n partylid, Jack Sen, omdat hy Afrikaners teen swart rassiste verdedig het.

  • Onwettige immigrante in Australië en Suid-Afrika

    Onwettige immigrante in Australië en Suid-Afrika

    onwettige_immigrantedeur Leon Lemmer

    Tydens my laaste besoek aan Londen het die groot getal immigrante uit die Indiese subkontinent en die Wes-Indiese Eilande my opgeval. ‘n Vriendin wat onlangs in Italië vakansie gehou het, noem dat talle van die besighede, bv restaurante, in Venesië deur Chinese oorgeneem is. Harvey Sachs verwys in sy boek oor Beethoven, The Ninth (2010), na “the arrival of so many Asian and African immigrants” in Wene, Oostenryk (p 11).

    Om vredeswil word daar meesal oor hierdie verskynsel geswyg. As wél beswaar geopper word, word dit glad te maklik as rassisme afgemaak. In werklikheid gaan dit om veel meer as velkleur, want sodanige pigmentasie kan op kultuurverskille dui. Bogenoemde gevalle is in meerdere of mindere mate ‘n bedreiging vir Westerse waardes. Daar behoort begrip te wees vir mense wat sterk daaroor voel om hulle tradisionele leefwyse te beskerm en voort te sit.

    Australië is in hierdie opsig in ‘n netelige posisie. Oorheersend is dit ‘n land met blanke inwoners maar daardie Westerse beskawing het geografies in die Ooste wortel geskiet. In Oosterse lande veroorsaak oorbevolking en ander nadelige omstandighede, soos armoede, dat daar voortdurend groot druk op Australië uitgeoefen word om immigrante meer geredelik en op groot skaal te aanvaar. Daar word verwag dat die land sy voorspoed met hierdie mense moet deel; dus dat Australiërs hulle welvaart moet verwater. Die redenasie is dat menslikheidsoorwegings in so ‘n geval swaarder as landsbelang moet weeg.

    Van my polities verligste kollegas en vriende het tydens die aantog en sedert die verwerkliking van die nuwe Suid-Afrika na Australië uitgewyk. Daarom stel ek nogal belang in wat daar plaasvind. Op 7 deser is daar ‘n algemene verkiesing gehou. Eerste minister Kevin Rudd se Arbeidersparty het teen Tony Abbott die Liberale-Nasionale-koalisie te staan gekom. Laasgenoemde het die verkiesing gewen. Die ander groterige party is die Groenes van Christine Milne. Een van die belangrikste sake waaroor daar in die verkiesing uitspraak gegee is, is immigrasie.

    Die Groenes se standpunt is dat meer immigrante toegelaat en meer staatsgeld aan hulle heil bestee moet word. Die ander twee partye stel strenger maatreëls teen immigrasie voor. Albei het dit veral teen die onetiese en vermetele praktyk om mense op oorvol en kwalik vlot bote te laai wat probeer om die Australiese gebiedswater binne te dring. Daar word dan van die Australiërs verwag om alles moontlik vir hierdie mense te doen anders word die owerheid van wreedheid, rassisme, ens, beskuldig. Dieselfde laai word teen Italië uitgehaal deur vlugtelinge uit Afrika wat die eiland Lampedusa, 113 kilometers oos van Tunisië in die Middellandse See, probeer haal.

    Sowel Rudd as Abbott probeer om die immigrasieprobleem na twee polities onafhanklike eilandlande, wat ekonomies, bv finansieel, van Australiese afhanklik is, te verplaas, naamlik Papoea-Nieu-Guinee en Nauru. Hierdie politici wil hê dat onwettige immigrante op daardie eilande geprosesseer en daarna daar gehuisves of gerepatrieer moet word. Hulle wil die regte waarop hierdie mense aanspraak maak, soos die reg op appèl, ophef. Abbott het dit onomwonde gestel: “This is our country and we determine who comes here” (Yahoo News 16 Augustus). Slegs tydelike visums sal uitgereik word. Geen permanente verblyfreg en die reg van familielede om by onwettige immigrante aan te sluit, sal toegelaat word nie. Slegs in ruil vir teenprestasie, naamlik werk, sal staatstoelaes aan hierdie mense betaal word.

    Hierdie aandrang op teenprestasie is ‘n gesonde verwikkeling. Dit druis lynreg in teen die ubuntu-sindroom wat plaaslik epidemiese afmetings aanneem. Ubuntu is ‘n Nguni-leenwoord wat in Afrikaans as ‘n sinoniem vir medemenslikheid erken word. Hierdie begrip het politieke slaankrag in die konteks van dekolonisering verkry en is deur bv Desmond Tutu misbruik om bevryding van blanke politieke beheer, dus afrikanisering, te propageer. In die Wikipedia word verduidelik ubuntu beteken: “A person is a person through other people.” Ook: “Ubuntu as political philosophy has aspects of socialism, propagating the redistribution of wealth.” Daar word gestreef na “collective prosperity”. Onder die dekmantel van empatie word parasitering dus aanbeveel. Dit gaan om die herverdeling van rykdom.

    In die praktyk is ubuntu ‘n eenrigting- w-s-straat, met w-s wat nie op wes na suid dui nie, maar op die vloei van bates van wit na swart. Daar is mense wat bloot omdat hulle gebore is van ander verwag om hulle lewenslank te versorg. Jy moet nie net ‘n brood vir so iemand koop nie, jy moet dit ook sny en dan moet jy elke sny tot in die hoeke smeer. Terwyl hy eet, verwyt hy jou oor wat jy nog nie gedoen het nie en dring hy daarop aan dat jy verskoning moet vra vir jou hardvogtige gedrag. Aandrang op teenprestasie kan so ‘n situasie regtrek.

    In watter mate ubuntu misbruik word, blyk uit die ANC se beleid waarvolgens “it does not throw out its own but rather redeems”. Misdade, soos korrupsie, kan dus in die naam van ubuntu, oftewel die herverdeling van rykdom, toegesmeer word. Daardie “its own” dui op die feit dat wittes en swartes verskillend behandel word. Swartes beskou mekaar as broers en susters. By wittes word daardie etniese voorkeur of solidariteit nie naasteby in dieselfde mate aangetref nie. Desnieteenstaande word dikwels beweer dat net wittes rassisties is. Swartes is glo nie tot so iets geneig of selfs in staat nie.

    Die beweerde reg van ‘n immigrant om sy familie wettig in te voer, berus op die argument dat die land wat deur die immigrant onwettig binnegedring is nie so onmenslik wreed mag wees om hom die aanwesigheid van sy familie te ontsê nie. Dikwels is dit ‘n geval dat nie verwag word dat ‘n gesin van drie of vier geabsobeer moet word nie, maar die uitgebreide familie wat uit ‘n dosyn of meer lede kan bestaan. Daarby kom die vermoë van hierdie immigrante om “natuurlik” besonder vinnig meer te word. Dit is die mens aan die begin van die immigrasieketting wat homself deur sy onwettige optrede van sy gesin en ander familie geïsoleer het. Maar dan is dit die land van aankoms wat met die gebakte pere sit en die skuld vir beweerde wreedheid kry.

    In die vorige eeu was Louis Botha en veral Jan Smuts te geneig om die belange van ‘n ander land, naamlik Brittanje, in ag te neem. Daarteenoor het Barry Hertzog met sy beleid van “Suid-Afrika eerste” gekom. Vreemd soos dit in die nuwe Suid-Afrika mag klink, is dit eintlik vanselfsprekend dat die regering van ‘n land daardie land se belange voorop moet stel en nie dié van ‘n ander land, bv ‘n buurland (soos Zimbabwe), of selfs ‘n kontinent (soos Afrika) nie. Daarvolgens moet net diegene wat ‘n bate vir die land kan wees, hier toegelaat word. Dit behoort nie op Suid-Afrika se humanitêre weg te lê om armlastige ongeskooldes uit bv die res van Afrika te absobeer nie. Suiwer rasionele oorwegings behoort te geld. Die antwoord op die vraag of die immigrant ‘n bate of ‘n las vir ons land gaan wees, behoort van deurslaggewende belang te wees. Dit is ‘n wanvertolking om so ‘n benadering xenofobie oftewel vreemdelingehaat te noem, want dit behoort nie om gevoel of emosie te gaan nie, maar om rasionaliteit.

    Om ‘n land sonder vooraf goedkeuring binne te dring, is ‘n misdaad. Die koninklike weg is om aansoek om toegang te doen. Die uitslag sal toon of die teenwoordigheid van die persoon in die land amptelik wenslik of onwenslik geag word. Die probleem is dat die “bevryders” wat nou in die beheer van ons land is dekades lank misdaad verheerlik het. Daarom word onwettige immigrasie nie uitdruklik as ‘n misdaad geëtiketteer en verdoem nie. Uit die oogpunt van openbare oftewel landsbelang behoort die aanwesigheid van onproduktiewe en misdadige uitlanders egter nie noodwendig sterker as onproduktiewe en misdadige landsburgers veroordeel te word nie. Die gesonde beleid behoort ingevoer te word dat almal, dus sowel die wettige as onwettige inwoners, teenprestasie vir staatstoelaes moet lewer. Vir bejaardes en gestremdes kan uitsonderings gemaak word.

    Wanneer sal die regering in die nuwe Suid-Afrika by die punt kom om sy oordrewe sug na menseregte en sy voorkeur vir Afrika-swartes bo wit Suid-Afrikaners af te sweer en daadwerklik ongewenste immigrasie aan bande te lê? Afgesien van die politieke wil, ontbreek die administratiewe doeltreffendheid ook. Op die lange duur kan die gebrekkige optrede teen onwettige immigrante die aard van die plaaslike bevolking verder vermurwe, verarm en onherkenbaar verander.

    As uitlanders uit swart Afrika en uit die Ooste Suid-Afrika oorneem, is dit wesenlik ‘n voortsetting van FW de Klerk se inisiatiewe waarmee in 1990 begin is. In 1994 is diegene onder wie se leiding die land ontwikkel en opgebou is, opsy geskuif en polities ontmagtig. Die nuwe swart bewindhebbers is nie in staat om voort te bou op ‘n ryke erfenis nie. Die voorbeeldige nalatenskap van die wit bewindhebbers word verkwansel.

    Die bevrydingsteoloog Allan Boesak het die Suid-Afrikaanse geskiedenis in die tydperke van slawerny, kolonialisme en apartheid verdeel, waarna “bevryding” gevolg het. Daarenteen verdeel ek ons geskiedenis in drie tydvakke: die voorbeskawingsera, die beskawingsera (1652-1989) en die nabeskawingsera. Die land is bykans 338 jaar lank opgebou voordat algemene, eksponensiële verval ingetree het. Die groot invloei van onwettige immigrante gee stukrag aan hierdie afbreekproses.

    Agteruitgang is ons voorland; des te meer omdat Suid-Afrika se grense nie soos dié van Australië in ‘n mate deur see beskerm word nie. Enigeen kan sonder ‘n paspoort heeltemal ongemerk of in ruil vir bv ‘n pakkie sigarette Suid-Afrika oor bv die Limpopo-rivier binnekom. Dwarsoor die wêreld word daadwerklike pogings aangewend om onwettige immigrante buite te hou. Die nuwe Suid-Afrika is ‘n uitsondering op die reël. Dese en gene wat in geen ander land toegelaat sou word nie, vind hulle weg hierheen en breek lustig af aan wat voorheen opgebou is.

    Dit is nie politiek korrek om beswaar te maak nie. Die Demokratiese Alliansie haal graag op ‘n skewe manier sy liberale waardes uit wanneer hy die ANC-regering kritiseer omdat daar glo nie goed genoeg na onwettige immigrante se belange en selfs hulle gerief omgesien word nie. Red nou ‘n land met sulke politici.