aktueel, aktief, afrikaans! | issn 2409-1804 | sedert 2000
Kategorie: Dan Roodt
Dan Roodt het aan Wits en aan die Universiteit van Parys gestudeer, onderskeidelik in die letterkunde en die filosofie. Hy is die stigter van PRAAG en die skrywer van, o.a. Om die waarheidskommissie te vergeet, Moltrein en Scourge of the ANC. Sy mees onlangse boek is Aweregs.
Die rampspoedige vertoning van die Republikeinse Party tydens vandeesweek se middeltermynverkiesings het ‘n groot politieke verskuiwing veroorsaak. Dit geld Amerika, maar ook ons beleërde volkie hier aan die suidpunt van Afrika.
Hoewel Trump vir die volgende twee jaar sal poog om hom deur middel van uitvoerende bevele te handhaaf, gaan hy nie die volslae beheer ongedaan kan maak wat deur Demokratiese Party voortaan oor die Kongres gaan uitoefen nie. In die Huis van Verteenwoordigers het die blou party 40 setels bygekry, terwyl hulle in die Senaat sewe setels ingeöes het en verder 5 goewerneurskappe gebuit het.
Nog nooit vantevore in die geskiedenis het ‘n Amerikaanse president hom by soveel geleenthede oor Suid-Afrika en Afrikaners uitgelaat nie. Op 2 Februarie 2025 – wat ‘n simboliese datum – het Trump hom vir die eerste keer uitgespreek oor Suid-Afrika toe hy op Truth Social gesê het: “‘n Massiewe Menseregte-SKENDING, op sy minste, is besig om te gebeur, vir almal om te sien. Die Verenigde State sal dit nie verduur nie, ons sal optree.”
Net vyf dae later, op 7 Februarie, het Trump sy beroemde uitvoerende bevel “Addressing Egregious Actions of The Republic of SouthAfrica” uitgereik waarin hy alle ontwikkelingshulp aan Suid-Afrika opskort en ‘n vlugtelingprogram vir Afrikaners aankondig. Vir die eerste keer in jare, het ‘n internasionale leier Afrikaners as ‘n volk en etniese groep erken, asook maatreëls aangekondig wat na sy mening hulle tot hulp sou wees.
In daardie stadium was ek in België en het onmiddellik ‘n YouTube-video op straat in die stad Turnhout opgeneem met die titel “Trump se geskenk aan Afrikaners” wat hier onder te siene is. Omring deur Nederlandssprekende Vlaminge, het dit byne onwerklik gevoel om op straat Afrikaans te praat terwyl ek na Afrikaners en die Amerikaanse president verwys. Die video het sedertdien 48 000 kyke ontvang. Dit is hier onder te sien.
Enkele dae later was ek vir die eerste keer in my lewe in die Tseggiese hoofstad, Praag. Die Tsjegge het byna meer onder kommunisme gely as wat ons sedert 1992 daaronder ly. Ek sou sê veel minder Tsjegge is vermoor as wat daar Afrikaners oor die afgelope dertig jaar om die lewe gebring is. Terwyl die sneeu rondom my uitsak en die sneeuvlokkies wit op my vertroude ou groen lodenwoljas aanpak, het ek nog ‘n video opgeneem waarin ek bepleit dat Trump eintlik sanksies teen Suid-Afrika moet instel.
In ‘n mate is my wens bewaarheid, want onlangs is ons land uit AGOA geskop. Die plaaslike media het dit egter afgelag. Dieselfde media het van meet af aan Trump se uitlatings, besluite en maatreëls – soos die vlugtelingstatus vir Afrikaners – gehoon. Die linkse en liberale media oorsee soos die BBC, die Londense Guradian, die New York Times en die Washington Post het in ‘n koor die spot gedryf met Afrikaners wat onveilig in SA voel. Figure soos Piet Croucamp en Max du Preez is opgekommandeer as getuies dat dit eintlik baie veilig in ons land is, afgesien van bietjie “normale misdaad waaronder almal ly”. Eintlik, so is daar geargumenteer, “gaan dit baie goed met Afrikaners onder die ANC-bewind”.
In ‘n ander wêrelddeel het Benjamin Netanyahu vir Trump aangehits om oorlog teen Iran te maak. J.D. Vance, die Amerikaanse visepresident, het ‘n paar dae gelede erken dat die Iran-oorlog die faktor was wat die Republikeine die onlangse verkiesing so skouspelagtig laat verloor het. Hoë brandstofpryse en gepaardgaande inflasie het Trump se groot aantal middelklas- en laermiddeklasondersteuners van hom vervreem en hulle het uit protes vir die Demokrate gestem of bloot van die stembus weggebly.
Veral jong blanke mans, die kern van Trump se steunbasis, is sterk deur sy oorlogsug vervreem en het verraai gevoel. Die veteraanekonoom en meningsvormer, Paul Craig Roberts, het ‘n goeie opsomming van al Trump se foute verskaf, maar ook van die naderende afgang van die Westerse beskawing. Hy skryf:
Oral in die Weste sien ons net mislukking. Die Weste is die oorblyfsel van ’n beskawing sonder ’n leier. Trump het sy presidentskap verkwis deur die Sionistiese agenda van Groter Israel te dien. Die Russiese filosoof Aleksander Doegin deel my siening, of anders gestel, ek deel syne.
Om ’n idee te kry van hoe kwesbaar die Westerse beskawing is, kyk na die rasse- en kulturele samestelling van sy groot stede. Daar kan ’n mens sien hoe die Weste in sy eie groot stedelike sentrums aan die verdwyn is. Hou in gedagte dat wit liberales en Amerikaanse ingrypings in die buiteland Amerika se nuwe inwoners, die sogenaamde “mense van kleur”, geleer het om vyandig te staan teenoor wit mense, wat as rassistiese onderdrukkers verguis word. Amerikaners het vroue en kinders in Afghanistan, Irak, Libië, Sirië en Iran gebombardeer. Hulle het Israel se bombardering van vroue en kinders in Gasa en Libanon gefinansier, regerings omvergewerp, ’n buitelandse president ontvoer en die Iranse leier vermoor. Alles wat Amerikaans is, is as rassisties bestempel, van kuns, musiek en letterkunde tot selfs wiskunde. Amerikaners wat glo dat hulle hulself kan beskerm deur immigrante wat hul land binneval vriendelik te verwelkom, behoort Omsingel die laer van die heiliges te lees. (Laasgenoemde boek is in Afrikaans te koop op Praag se boekwinkel.)
‘n Mens kan nie anders as om met Roberts saam te stem nie: soveel mense in die VSA, in Europa en elders het groot hoop gehad vir wat Trump as president kon vermag. Ook ons Afrikaners. Vir die eerste keer, hoe onbeholpe ook al, het iemand ‘n skild opgehou en gesê: “Die magtige Amerika sal u beskerm.”
In anderhalf jaar dít alles egter in duie gestort. Die optimisme wat ek in my YouTube-video’s gevoel het, het nou feitlik verdamp. Die Demokrate gaan oor die volgende twee jaar sorg dat daar genoeg immigrante na die VSA stroom wat almal vir hulle gaan stem. Heel moontlik gaan daar ‘n permanente Demokratiese meerderheid in daardie land gevestig word. Die implikasies vir die Weste en vir blankes wêreldwyd is enorm. Wat gaan gebeur as ‘n aggressiewe, linkse, anti-blanke bewind in die VSA, bewapen met die land se enorme arsenaal kernwapens, begin om mense van Europese afkoms genadeloos te vervolg? In Amerika, in Europa, in Latyns-Amerika, in Australië en les bes, hier by ons?
Vele mense in SA is deur Trump se pro-Afrikaner-gevoelens en -uitsprake geïrriteer. Die Amerikaanse “blou golf” wat ons in die middeltermynverkiesings gesien het, kan dalk ‘n wêreldwye tsoenami teen die gryser wordende, demografies kwynende blankes word. Ek weet dis nie polities korrek om dié dinge te sê nie, maar wie van ons voel dit nie reeds aan eie bas nie? “Julle is te min, te oud, ons het julle nie meer nodig nie. Verdwyn liewer net. Of gee pad, daar na waar ons julle nie kan sien nie.” Selfs die god Mandela het gesê dat as ons nie hou van ANC-heerskappy nie, ons maar gerus die land kan verlaat.
Europa, waar daar steeds 700 miljoen Europeërs woon, sou dalk weerstand kon bied, maar die welvarende Wes-Europa is reeds so deur immigrasie en “woke” denke gerysmier dat hulle bereid is om hul eie mense te vervolg wat hulle teen die sogenaamde “groot vervanging” verset. In Duitsland praat die Duitse geheimediens openlik daarvan dat hulle die opkomende regse party, die AfD, summier wil verbied. So iets is reeds in België gedoen toe die Vlaams Blok verbied is, waarna die oudlede van dié party die huidige Vlaams Belang gestig het.
Europa is ook ekonomies en militêr só onder Amerikaanse invloed, wat in die Brusselse tirannie manifesteer, dat hulle skaars meer soewereine state is. Onlangs was daar ‘n gepoogde staatsgreep in Pole wat vanuit Brussel van stapel gestuur is om die Pole te dwing om tot die euro-geldeenheid toe te tree. In hul visier is Pole se aardige goudreserwes wat in so ‘n geval van Warskou na Frankfurt oorgeplaas sal word.
Rusland is natuurlik ‘n ander geval, maar dié land is in die visier van sowel Amerika as die EU wat hul oë op Rusland se hulpbronne gevestig het. Die astronomiese skuld in Amerika en Wes-Europa moet met die toekomstige Russiese buit gefinansier word. Nie om dowe neute nie, het die Oekraïnse oorlog ontbrand en word dit by verstek vanuit Londen, Brussel en Washington gevoer.
Waar laat dit ons? Ek wil nie voorspooksels maak nie, maar die Amerikaanse linkses gaan vir seker wraak op Trump en sy MAGA-beweging neem. Dis heel moontlik dat daardie weerwraak ook na die Afrikaner mag oorspoel. Die Suid-Afrikaanse linkse beweging vir wie Boerehaat en afkeer van die Afrikaner nog altyd die grondslag vir sy identiteit was, gaan insgelyks nie agterbly as dit kom by nóg strenger SEB-maatreëls, sneller grondgryp en onteiening sonder vergoeding nie. Afrikanerhaat gaan ‘n nuwe bloeityd beleef, soos dit in elk geval die afgelope aantal dekades die geval was.
Alles wat Roberts hier bo skryf, is ewe seer op die Afrikaner van toepassing. Om hom te parafraseer: “Oral in die Afrikanerdom sien ons net mislukking. Die Afrikanerdom is die oorblyfsel van ’n beskawing sonder ’n leier.” Die gebrek aan intellektuele, visioenêre en strategiese leierskap onder ons mense is eenvoudig skreiend. Asook kommerwekkend.
Ons is ontwapen en reddeloos gebreinspoel. Ons wag vir beter dae, wat deur die opportunistiese politieke partye belowe word.
Ek hoop dat ek verkeerd mag wees. Maar sedert Trump besluit het om in die Midde-Ooste te gaan oorlog maak, was dit vir my helder dat hy ‘n enorme strategiese fout begaan. Al sy ondersteuners, in die VSA en hier onder die Afrikaners, is daardeur verloën en verarm. Om heen en weer tussen Johannesburg en Pretoria te ry, kos deesdae ten minste R200, met ‘n taamlik ekonomiese motor. Dis die regstreekse gevolg van daardie oorlog.
Ons sal moet pasop vir die linkse wraak wat op ons uitgegiet gaan word. Nie net Malema gaan “kill a Boer” sing nie, maar ook die gepeupel in New York, Londen, Amsterdam en Parys. Is ons gereed daarvoor?
‘Spuit in, druk geld, sensureer en beheer mense met vrees en stigmatisering. Dis blykbaar die Groot Plan,’ skryf Dan Roodt
Toe ek ‘n student was, het ek nogal in heelwat argumente met mediese studente betrokke geraak. Ek het hulle probeer oortuig dat hulle manier van kyk na die wêreld, of dan hulle wêreldbeskouing, net een tussen ander was. Vandag het hulle almal egter groot viertrekvoertuie en vakansiehuise by Plettenbergbaai of Hermanus terwyl ek steeds ‘n arm skrywer/kunstenaar/denker gebly het. Want dokters skryf mos medisyne voor en maak saam met die farmaseutiese maatskappye geld daaruit, amper soveel soos Nigeriese dwelmhandelaars uit dwelms.
Intussen is toordoktery of, meer polities korrek, “tradisionele geneeskunde”, kragtens wetgewing in ons land tot wetenskap verhef. Die twee is gelykgestel. Dit bevestig so min of meer die “epistemologiese anargisme” van my gunstelingfilososoof van destyds, Paul Feyerabend. Hy het geskryf dat die wetenskap “maar net een feëverhaal” tussen ander is. Baie van wat ons nou beleef, is inderdaad soos ‘n feëverhaal, of ‘n wetenskapfiksienagmerrie.
Nou is my eerste vraag: as “tradisionele geneeskunde” so wonderlik is as wat die ANC en vele linkse denkers in ons land beweer, waarom moet ons inentings teen korona uit Westerse lande invoer?
My tweede en derde vrae is: Vertrou u die ANC? Asook: Vertrou u vir Pfizer, AstraZeneca en Johnson & Johnson?
Al die joernaliste (of hoernaliste soos ek hulle noem) sal hierdie vrae luidkeels met krete van “Jaaaa!” beantwoord, maar dan het hulle hulle nog nooit verdiep in die geskiedenis van die mensdom en veral die wetenskap nie.
Ons weet ook dat hier belange, sowel finansieel as polities, op die spel is. En die media, die “hoofstroommedia” of HSM soos hulle deesdae genoem word, dien altyd iemand se belang. Hulle maak propaganda vir iets of iemand. Soos byvoorbeeld die groot farmaseutiese maatskappye. Of Brittanje. Of Bill Gates en Georges Soros. Regstreeks of onregstreeks.
Daarom, ongeag al die probleme rondom die sogenaamde “inentings” – wat afwyk van die tradisionele definisie van ‘n inenting – verkondig al wat ‘n koerant of ‘n HSM-webblad is dat jy jou so gou moontlik moet laat inspuit. Maak nie saak waarmee nie, want lyk my enige middel is goed genoeg, solank een of ander Groot Farmaseutiese Maatskappy dit beskikbaar stel.
Mense is skape, word daar dikwels gesê. Van nature is hulle daartoe geneig om te konformeer en om te doen wat die groep doen. Daar is mense soos ek wat so half stroomop is, dinge bevraagteken en bewyse wil sien, maar ‘n mens betaal ‘n duur prys daarvoor want die skape en die konformiste wil jou daarvoor op die brandstapel sit. Of as daar nie ‘n brandstapel beskikbaar is, jou ten minste brandmerk of “kanselleer” soos dit tans heet.
Een van die mees patetiese onlangse skrywes in Afrikaans is dié van Koos Kombuis, wat hom jare lank as ‘n linkse hippie of “kunstenaar” voorgedoen het. Hy is steeds in opstand teen PW Botha en een of ander gewaande “konserwatiewe kultuur” van die sewentigerjare, maar as dit by die Inspuiting kom, staan hy eerste in die ry. Trouens, al klagte wat hy het, is dat hy nié eerste in die ry kan wees sodat sy genetika deur Pfizer of Johnson en Johnson permanent verander kan word nie. Koos Kombuis: En eindelik kry ek toe my steek. Sy steek, nogal. Dis seker ‘n Naspersgrappie. Miskien moet hy eerder sy verhoognaam na Koos Konformis verander. Dermate dat hy jags was vir die inspuiting, om nou by die platvloerse humor van die Naspers- en Netwerk24-hoernaliste te hou.
Daar is verskeie moderne omskrywings van wetenskap, maar ‘n gangbare een is: ‘n Teorie of hipotese wat reg of verkeerd bewys kan word. As iets “net reg” is, soos godsdiens of dalk toordoktery, dan is dit nie wetenskap nie. Dis waarom Galileo en die Pous so vasgesit het toe eersgenoemde gesê het dat die aarde om die son draai. Op die ouderdom van 69 moes Galileo Galilei op sy knieë gaan en die gedagte dat die aarde om die son draai “afsweer, vervloek en verafsku” en elke dag sewe psalms opsê. Ook is alles wat hy ooit geskryf het, op die Indeks van verbode boeke geplaas.
Sowel die uitvinder van die PCR-toets, Kary Mullis, as die uitvinder van die boodskapper-RNS-metode, Robert Malone, het ernstige bedenkinge oor dít wat tans aan die gang is sover dit die intentings betref. Ons weet ook dat geen van die middels wat nou by die miljoene dwarsoor die wêreld toegedien word, aan die normale proses van kliniese beoordeling deur die FDA in die VSA onderwerp is nie. Ons eie Mediese Navorsingsraad is deesdae so hopeloos “getransformeer” dat ‘n mens wonder of hulle gebore daartoe in staat is om enige ingewikkelde middel wetenskaplik te kan toets en beoordeel.
Laas het die tannie van die Suid-Afrikaanse Mediese Vereniging, dr. Angelique Coetzee, haar nog vrek gelag toe mense haar oor ivermektien uitvra. Sy het te kenne gegee dat ivermektien ‘n absurde bygeloof was, of iets na aan toordoktery. Ekskuus, “tradisionele genesing”. (En moet my nou asseblief nie weer aankla omdat ek dit waag om die woord “toordoktery” te gebruik nie.) Tans geniet ivermektien wêreldwyd ‘n toenemende reputasie as ‘n middel wat die virale lading van ‘n pasiënt tydens Covid-19 kan laat afneem, soos wat ‘n Israelse studie ‘n maand of twee gelede bevind het.
Op 6 April 2021, Van Riebeeckdag, het die Hooggeregshof in Pretoria die minister van gesondheid, asook die Suid-Afrikaanse gesondheidsprodukte-owerheid, beveel om die gebruik van ivermektien by die behandeling van Covid-19 toe te laat.
In Desember 2020 nog het die mediese skool van die Universiteit van Pennsilwanië in die VSA alle gepubliseerde mediese navorsing oor die boodskapper-RNS-inentings in oënskou geneem en tot die volgende gevolgtrekking gekom:
“The current evidence base on messenger RNA (mRNA) vaccines is made up entirely of small early-stage trials, nearly all of which examined only short-term outcomes. They lack sufficient power for testing the statistical significance of most results, and for assessing the risk of serious but uncommon adverse events.”
Self gaan ek my nie laat inspuit nie, omdat ek nóg die ANC nóg die farmaseutiese maatskappye vertrou. Ek sal eers wag dat daar behoorlike kliniese toetse op die middels gedoen word en die kat uit die boom uitkyk.
Behalwe die pro-farmaseutiese propaganda wat die hoernaliste elke dag opdis, is dit belangrik om ook van die teenargument kennis te neem. Die webblad nojabforme.info bevat inligting en nuus in 39 tale rondom die inspuitings, asook die koronavirus.
Ek wil nie aan enigeen voorskryf om die inspuiting te kry of nie te kry nie. Hoewel ek ouer as 60 is, weier ek self om enige inspuiting te ontvang en as ek daartoe gedwing word, sal ek my daarteen verset. As ‘n mens nie meer mag vlieg of openbare plekke mag besoek as jy nie ingespuit is nie, sal ek maar net met Jan Tuisbly se karretjie ry, soos wat ek in elk geval reeds doen.
Noorweë het reeds besluit om alle inentings met die virale vektor van Johnson en Johnson te staak en wil hul oorblywende voorraad aan Afrika, waaronder Suid-Afrika, verkoop. Dit veroorsaak te veel bloedklonte.
Sommige mense beskou die tipe inspuitings wat tans toegedien word as biologiese wapens omdat dit elke sel in jou liggaam binnedring en heel moontlik jou immuunstelsel permanent verander. Die langtermyngevolge daarvan is nog nie verreken nie; almal wil net hê “die ekonomie moet weer werk” en hulle wil weer kroeg toe of restaurant toe kan gaan.
Terloops, iemand vertel my gister dat al die restaurante by die Cresta-winkelsentrum in Johannesburg gesluit is, maar mens kan steeds wegneemetes daar verkry. Nou loop almal in die sentrum en selfs in die winkels rond terwyl hulle eet – sonder maskers. Die hele Cresta is nou een groot restaurant. Hoe beperk dit die virus se verspreiding, wonder ‘n mens?
‘n Klomp van die maatreëls en optrede wat tans aan die gang is, is geheel en al absurd.
Die ekonomie gaan ook nie “net weer werk nie”, want die sentrale banke druk al van 1998 af aanmekaar geld om ‘n ineenstorting van die aandelebeurse te verhoed, met die gevolg dat die rykes ryker word en die armes armer. In dié opsig bevoordeel Covid-19 vir Jeff Bizos, Elon Musk, Bernard Arnault, Bill Gates en Mark Zuckerberg, die vyf rykste mense ter wêreld, want hulle aandele styg gedurig terwyl gewone mense verarm. En die sentrale banke hou aan geld pomp om die beurse nog hoër te druk.
Spuit in, druk geld, sensureer en beheer mense met vrees en stigmatisering. Dis blykbaar die Groot Plan.
Dr. Maré Olivier van Kuilsrivier in die Kaap wat dit gewaag het om mense op Facebook aan te raai om ‘n “ingeligte besluit” aangaande inspuitings te neem, word nou gedreig dat sy by die Mediese Raad aangekla kan word want sy het dit gedurf waag om die alwysheid van die farmaseutiese reuse te bevraagteken.
Selfs as jy ‘n mediese dokter is, mag jy nie ‘n mening oor die inspuitings uitspreek of selfs net vra dat mense behoorlik daaroor nadink nie.
Miskien werk jy met mense en loop jy die risiko om aan Covid-19 blootgestel te word. En jy voel oortuig deur die beperkte kliniese studies wat daar tot dusver op dié middels gedoen is. Dan is die inspuiting dalk reg vir jou.
Maar as jy in staat is om groot groepe mense te vermy, van die huis af werk en glo dat jou immuniteit goed is, waarom dan die risiko en moontlike langtermyngevolge van ‘n inspuiting neem?
Ek mag verkeerd wees, maar persoonlik voel ek dat my immuniteit goed is. Ek rook nie, drink nie en eet meer vars vrugte en groente in een week as die meeste mense in ‘n jaar. Ook pampoenpitte vir sink en ‘n wye verskeidenheid ander voedselsoorte. So een keer per jaar kry ek dalk verkoue maar herstel gewoonlik binne ‘n dag of twee daarvan sonder dat ek enige medikasie hoef te neem. My liggaamsmassa-indeks is presies waar hy moet wees, rondom ‘n 22, dus is ek nie te vet of te maer nie.
Negentig persent van mense wat aan Covid-19 sterf, is oorgewig. Eers het jy op McDonald en Cadbury vertrou, nou plaas jy jou hoop op Pfizer. Sterkte daarmee.
Die rol van dieet in al ons moderne gesondheidsprobleme word totaal onderskat. Die meeste dokters weet ook nie veel daarvan af nie, want dieetkunde is nie deel van die gemiddelde mediese kursus nie. Die voedselbedryf en die mediese bedryf teer op mense se versugtinge na gemorskos: een verkoop die kos en die ander die middels wat veronderstel is om die gevolge daarvan te behandel. Dus kan mens sowel McDonald as Pfizer in jou aandeleportefeulje hê. Hoewel, ten spyte van korona styg Pfizer se aandeelprys nie eintlik nie. ‘n Mens wonder hoekom? Miskien weet die beleggers iets wat ons nie weet nie.
Selfs al doen ek korona op, dink ek nie die virus gaan my doodmaak nie. Ek sal dit eerder vermy om die virus onder lede te kry as om my doelbewus met die pylproteïen (spike protein) deur middel van ‘n inspuiting te besmet. Ek verkies géén virus in my liggaam nie: nóg Covid-19, nóg Pfizer, Moderna, Johnson en Johnson of AstraZeneca of wie ook al se mensgemaakte “gesonder” virusse.
Dr. Robert Malone, wat as jong navorser in die 1980’s by die Salk-laboratorium eintlik die wetenskaplike deurbraak gemaak het wat nou deur die farmaseutiese maatskappye gebruik word om pylproteïen na jou selle oor te dra, verduidelik in hierdie video waarom die huidige inspuitings gevaarlik kan wees. Kyk daarna, en maak ‘n ingeligte besluit.
Ek het so pas teruggekeer van ‘n effense vakansie in Plettenbergbaai. Op pad terug het ons motor se koppelaar ingegee en vanweë die langnaweek verlede week is ons gestrand gelaat op Graaff-Reinet. Maar dit was allermins ‘n straf om dié historiese Afrikanerdorp te voet te verken.
Anders as in Johannesburg en Pretoria — die hele Gautengprovinsie soos dit deesdae alte aaklig heet — is daar geen hoë mure en elektriese drade rondom huise op Graaff-Reinet nie. Dit dui aan dat daar nie soveel misdaad soos in ons groot stedelike gebiede is nie.
Wat ‘n mens ook tref as jy so 1200 km of meer deur ons land ry, is hoe léég dit is. Nêrens in Wes-Europa, byvoorbeeld, sal mens soveel kilometer aflê sonder om huise, geboue of mense teë te kom nie.
Soos ek reeds iewers in ‘n YouTube-video gesê het, is dit te laat om uit die land te wil emigreer. Dit is ook te laat om elders ter wêreld ‘n veilige hawe te vind, want alle tekens dui daarop dat ten minste die hele Westerse wêreld, d.w.s. Wes-Europa, Noord-Amerika, selfs Australië en Nieu-Seeland, binnekort dieselfde soort verval in wet en orde, asook amptelike anti-blanke diskriminasie, as Suid-Afrika gaan ervaar.
Joe Biden het aangekondig dat hy $2,3 triljoen vir nuwe behuising in die VSA beskikbaar gaan stel, maar dié geld gaan gebruik word om swartes en gekleurde Spaanssprekendes in die oorblywende blanke voorstede in te voer sodat “segregasie” die nekslag toegedien kan word. Vele groot stede in Amerika se misdaadsyfers is in elk geval reeds so hoog soos dié in Suid-Afrika.
Verder gaan Biden natuurlik die deure oopgooi vir immigrante, ook uit Afrika en ander swart lande soos Haïti.
In ‘n neutedop: blanke bevolkings wêreldwyd verkeer onder beleg, behalwe miskien in Oos-Europa. Maar gaan Hongarye, Pole en selfs Rusland onder die aanslag vanuit ‘n geradikaliseerde, multikulturele Amerika kan staande bly?
Russian Foreign Minister Sergei Lavrov on Thursday warned against growing anti-white racism in the United States and said that political correctness “taken to the extreme” would have lamentable consequences.
Terwyl blanke bevolkings demografies kwyn, vind ‘n bevolkingsontploffing in Afrika plaas, tesame met die opkoms van aggressiewe anti-blanke rassisme en ideologieë in die hoofstroommedia, in die akademie (sg. “witheidstudies”) en in die politiek.
“America is indeed racially divided. Blacks, for the most, hate whites for a variety of unjust reasons, not least the incessant, institutionalized, propagandizing by other progressive whites. They want to hurt them and make them pay. For what? For everything; for whatever is wrong with their lives.”
Die punt is: Hoewel ons in Suid-Afrika die ergste vorms van anti-blanke diskriminasie ter wêreld moet verduur, beskik ons oor geen illusies meer nie. “Demokrasie” en “menseregte” gaan ons nie red nie. Daarom “trek ons laer” of trek ons eenvoudig weg van die probleem af: ons woon in veiligheidsbuurte of agter hoë mure met elektriese heinings, behandel ons motorruite met film teen grypdiewe of, les bes, trek Wes-Kaap toe of na plattelandse dorpe wat nie so erg deur misdaad geteister word nie.
Kortom, in Suid-Afrika kan ‘n blanke nog wegkruip. Vele van die groot Westerse stede in Wes-Europa of Noord-Amerika is glad nie daarvoor toegerus nie. Die misdadiger gebruik gesubsidieerde openbare vervoer om by sy slagoffer uit te kom. Linkse en liberale politici wil die samelewing “integreer” en “meer gelyk maak”, daarom neem hulle dieselfde tipe anti-blanke wetgewing as in Suid-Afrika aan.
In Frankryk kon mens tot onlangs nog in klein dorpies, waar slegs blankes en geen immigrante bly nie, gaan wegkruip. Maar Emmanuel Macron, die president, het besluit dat immigrante nou oral oor die land heen versprei moet word sodat selfs die klein plekkies aan misdaad en geweld blootgestel gaan word.
Nêrens in die Weste word enige vorm van segregasie of apartheid vandag geduld nie. Selfs kritiek op derdewêreldimmigrante word gekriminaliseer en ‘n mens kan maklik tronk toe gaan as jy jou teen byvoorbeeld Moslems uit die Midde-Ooste uitspreek.
Vandaar die begrip “Islamo-linksheid” wat veral in Wes-Europa posgevat het. Linkses en radikale, anti-blanke Moslems het ‘n bondgenootskap gesmee.
Hier in Suid-Afrika geld daar egter steeds, in weerwil van ‘n kwarteeu van ANC-heerskappy, ‘n natuurlike segregasie. Blankes woon steeds in enklawes, of dit nou eksplisiet soos in Orania of in veiligheidsbuurte in Johannesburg of Pretoria is.
Ons kan nog steeds wegkruip vir die gevaar daarbuite wat soos Raka buite die kraal rondsluip. In ons groot land wat deur so ‘n klein groepie Afrikaners oor eeue heen beset en makgemaak is, is daar steeds duisende vierkante kilometer grond of ruimte wat braak lê, onbeset, waar ‘n mens afgesonderd kan gaan woon. Mits jy oor ‘n goeie internetverbinding beset, kan jy selfs van daar af werk en jou dienste globaal verkoop.
Jy kan Orania of Kleinfontein toe trek, of jy kan jou eie Orania skep net waar jy wil. Dit maak ons in vele opsigte vryer as ander blankes in Europa of Noord-Amerika. Of selfs ‘n land soos Nieu-Seeland waar ‘n polities korrekte staat jou binnekort gaan dwing om te “integreer” en ondergeskik aan die swartman en die Arabier te raak.
Die tweede element waaroor ons beskik, benewens ruimte, is ons volksheid of etnisiteit. Op ‘n dorp soos Graaff-Reinet kom ‘n mens onder die indruk van ons lang geskiedenis van stryd teen ons plaaslike en buitelandse vyande soos Groot Brittanje. Deur geskiedenis, afkoms en taal word ons aan mekaar verbind. Ons beskik oor ‘n sterk identiteit, anders as die Australiër of die Nieu-Seelander of die Kanadees byvoorbeeld wat willoos die polities korrekte hoofstroomkultuur vanuit die VSA navolg. Die staat definieer sy identieit, nie sy verhouding tot ‘n organiese volkseenheid nie. Ons staat is revolusionêr verander of, in die jargon van die verdrukker, “getransformeer”.
Maar die Afrikaner, nou staatloos, het gebly. En bly steeds, op allerlei plekke waar die vyand ons nie verwag of selfs raaksien nie. Wegkruipplekke, skuilplekke, toevlugsoorde.
Plekke waar ons in staat is om te oorleef. Want dit is inderdaad waaroor dit tans gaan: oorlewing. Niks meer en niks minder nie.
Die era vir die herskrywing, eintlik doelbewuste vervalsing, van Suid-Afrika se geskiedenis het aangebreek. John Laband het ‘n boek oor die gewelddadigheid van Hollandse en Britse kolonialisme geskryf (Praag 29.08.2020). Ons geskiedenis tot die negende Oosgrensoorlog (1877-1878) word gedek; nie die Anglo-Boere-oorlog of die swartes se gewelddadigheid nie. Laband is ‘n historikus met ‘n gebrekkige sin vir objektiwiteit. Nou is ‘n stap verder gegaan. Van ‘n nie-historikus, Patric Tariq Mellet (gebore in 1956), is ‘n boek gepubliseer wat suiwer propaganda vir sy pro-ANC-standpunt is: The lie of 1652: A decolonised history of land (Cape Town: Tafelberg, 2020, 427p; Kindle $13,56).
Die outeur is beswaard oor “the suppression and distortion of history and heritage under colonialism and apartheid” (Kindle 3943). Sy doel is “to disrupt the dominant colonial paradigm of thinking about southern Africa” (1608). Daar is glo “a plethora of lies about almost everything that constitutes history in the Cape and a hiding of the truth about the full ancestral and cultural heritage of the majority of the population” (4798). “People have been denied their history and been indoctrinated by apartheid history for so long. Cultural liberation or restorative justice cannot be sought from a version of history concocted by those responsible for the demise of our heritage” (4498).
Daar is geen sprake van enige pretensie op objektiwiteit nie. Die outeur word beskryf as “a former liberation movement cadre, who returned from exile in 1990” (7383). Hy het in 1999 ‘n MSc-graad oor “heritage tourism” aan Buckinghamshire New University verwerf; ‘n inrigting wat daarop aanspraak maak dat hy sedert 1891 bestaan, maar universiteitstatus is eers in 2007 aan hom toegeken.
Op die ANC se South African History Online (“towards a people’s history”) is daar ‘n ellelange inskrywing gebaseer op Mellet se selfverheerliking. Hy het die voorkoms van ‘n blanke maar het tussen bruin mense by Kaapstad grootgeword. Op skool het hy nie verder as die Junior Sertifikaat (graad 10) gevorder nie, maar tyd gehad om politieke onrus te stook. Hy wou nie militêre diensplig doen nie en het hom as ‘n bruin mens laat herklassifiseer. In 1978 het hy Suid-Afrika verlaat. Hy roem op lidmaatskap van die ANC, MK en SAKP. As “vryheidsvegter” het hy as Pat de Goede bekend gestaan. Sy “magistergraad” is nie deur ander grade voorafgegaan nie. Ná sy terugkeer in 1990 het die ANC allerhande werkies aan hom gegee, wat onder meer talle buitelandse reise ingesluit het. Hy beweer dat hy meer as 30 lande besoek het of daar gewoon het (79). Die ANC-regime weet hoe om sy kaders op buitelandse reise te ontplooi. Dit maak nie saak hoeveel staatsgeld dit kos nie. In 2015 het Mellet afgetree. Dit het aan hom die geleentheid gebied om ‘n boek wat hy in 2010 gepubliseer het, Lenses on Cape identities: Exploring roots in South Africa (Cape Town: Dibanisa), te herskryf. Tereg beskou hy homself nie as ‘n akademikus nie, maar as ‘n “heritage activist.”
Die skandaligste is dat Naspers/Media24 ‘n dekade ná Mellet se vorige boek hierdie opgewarmde propaganda gepubliseer het asof dit ‘n historiese relaas is. Wat opval, is dat geen historikus die boek aanbeveel nie. Dit lyk asof ANC-kruipsug in sy suiwerste vorm Tafelberg geïnspireer het om hierdie prulboek te publiseer. Min mense besef hoe radikaal Naspers sedert 1994 getransformeer is. Ton Vosloo en Koos Bekker het destyds skerp verskil toe Nasionale Pers se naam na Naspers verander is. Bekker het, skynbaar tereg, gedink dat ‘n heeltemal nuwe naam uitgedink moet word. Op Naspers se webtuiste is daar foto’s van drie nieblankes – geen blankes nie. Soos die ANC begeer, word Naspers se geskiedenis voorgestel asof dit eintlik eers in 1994 begin.
Onlangs is talle berigte oor Danny Titus gepubliseer. Die indruk wat doelbewus gewek is, is dat Afrikaans ‘n steunpilaar verloor het. Afrikaans was Titus se moedertaal. Toe hy in Nederland studeer het, het hy egter al sy werkstukke in Engels gelewer; nie in Afrikaans of Nederlands nie. Hy het Engels as sy huistaal gekies, sy kinders in Engels laat skoolgaan en boodskappe in Engels aan sy oorlede vrou geskryf. Ek het kommentaar aan Netwerk24 gestuur om die aandag te vestig op die valsheid wat daar in Michael le Cordeur se lofsang vir Titus is (Netwerk24, 29.09.2020). My reaksie is nie gepubliseer nie. Ek het beswaar geopper teen die anonieme dwaas wat my opmerkings gesensureer het, maar dit is ook nie gepubliseer nie.
Wat duidelik is, is dat Naspers/Media24 doelbewus valse voorstellings die wêreld instuur om sy politieke byderwetsheid gestand te doen. Toe Esmaré Weideman in 2018 as die uitvoerende hoof van Media24 uitgetree het, het sy die kommunistiese stommiteit verkondig dat die taak van ‘n joernalis is om die wêreld te verander. Dít funksioneer klaarblyklik steeds as Media24 se rigsnoer. In werklikheid is ‘n joernalis veronderstel om inligting so waarheidsgetrou moontlik oor te dra.
Die gevaar wat ons loop met ‘n (voorheen) toonaangewende uitgewer wat ‘n prulboek publiseer, is dat wat Mellet beweer voortaan male sonder tal as evangelie aan ons opgedring gaan word. Dit sal dan soortgelyk wees aan Christo van Rensburg se bogbewering dat Afrikaans ‘n halfeeu voor die 1652-aankoms van Jan van Riebeeck ontstaan het. Glo danksy die buitengewone vindingrykheid van die Khoi-Khoin, al het hulle in geen ander opsig (buitengewoon) gepresteer nie. Die propagering van Mellet se boek as evangelie het reeds begin. Heindrich Wyngaard skryf: “Diepsinnig en noukeurig word daar met bruin mense se ras-dilemma omgegaan” (Die Burger, 2.10.2020, p 10).
Van James Myburgh, wat Politicsweb in 2007 gestig het, is die volgende boek onlangs gepubliseer: The last Jacobins of Africa: The ANC and the making of modern South Africa (Politicsweb Publishing, 2020, 262p; Kindle $11,49). Die teks is reeds in 2007 vir publikasie aan Naspers voorgelê maar omdat die outeur hom krities oor die Thabo Mbeki-bewind uitlaat, is besluit “the book was too controversial to publish” (Kindle 235). Dit illustreer in watter mate Naspers/Media24 getransformeer is. Myburgh se verdienstelike boek word nie gepubliseer nie omdat die ANC/SAKP liefs nie gekritiseer moet word nie. Mellet se prulboek word egter op die publiek losgelaat al sal baie blankes, veral Afrikaners, die teks as hoogs aanstootlik en boonop vals ervaar. Heel moontlik koester die Tafelberg-uitgewery die nie-vergesogte hoop dat hierdie fopgeskiedenisboek aan universiteite en vir gebruik in skole voorgeskryf sal word, wat ‘n jarelange afset van derduisende eksemplare en dus groot wins kan verseker. (Ek hoop om Myburgh se boek eersdaags te bespreek.)
Dit lyk asof baie blanke Suid-Afrikaners se onsinverklikkers sedert 1994 afgeskakel is. Wat Mellet met sy boek beoog, is “retorative memory that is vital to restorative justice” (138). Die valse beeld wat Mellet doelbewus van die verlede skep, kan myns insiens onmoontlik as grondslag vir herstellende geregtigheid dien. Wat Mellet heel moontlik eerder begeer, is dat die grootste moontlike onreg deur die ANC-regime teen die blankes gepleeg moet word. Nêrens in sy boek word daar erkenning gegee aan wat onder die leiding van die blankes in Suidelike Afrika tot stand gebring is nie.
Vóór 1994 was Suid-Afrika die beskaafste, ontwikkeldste en voorspoedigste land in Afrika. Mellet sal dit seker uitsluitlik toeskryf aan die (gewelddadige) uitbuiting van die nieblanke inwoners. Hy toon geen begrip vir hoe gelukkig die inheemse bewoners dit getref het dat blankes uit Europa hierheen gekom het om die land en al sy inwoners se lewensomstandighede te verbeter nie. Mellet se standpunt is die teenoorgestelde: “1652 does have much importance as a year as the genesis of the colonial assault and dispossession of land and resources that negatively changed the lives of so many” (2064). Hy maak byvoorbeeld melding van “the colonial rape of Africa” (4721).
Met die intrap was dit vir my as leser duidelik dat ek hier met ‘n amateur-outeur te make het. Mellet kla oor “the loss of land, the loss of belonging and the loss of identity” (4). Maar wat hy in die teks doen, is om enige moontlike ras- of etniese/kultuuridentiteit af te breek of summier te ontken. “I was furnished with the basic intellectual tools that assisted me to explore the wonderful world of identity when colour, ‘race’, ethnicity, ideology, primacy and nationalism of any type are removed from the picture” (75). Die werklikheid van verskillende rasse word ontken. “There is only one human race” (415; ook 5196). “Genetic studies have demolished the ‘race’ and ‘ethnographic’ constructs as a means of identifying humanity” (596). “The different African indigenous peoples are all part of one human family and are not separate ‘races'” (552). Die blankes word egter uitgebeeld as nie-Afrikane, indringers, vreemdelinge; dus hoogstens bose stieffamilie wat maar stief behandel kan word.
Etnisiteit/kultuur word hoogs oordrewe as ‘n potpourri voorgestel. “Ethnicity was porous” (1386). “Cultures and identities are social constructs” (1059). Mellet se eie afkoms word die lens waardeur hy alles sien: “Our family … were a mix of people who would be classified as Coloured, Indian and White” (30). Dit is soortgelyk aan die manier waarop Nico Koopman homself tot norm verhef met sy hibriditeitsideaal; insluitende ‘n hibriede Afrikaans, naamlik Kaaps. Voorspelbaar beskou Mellet Afrikaans as ‘n kreoolse taal (3874). “Language is also porous and not rigid. It defies the tendency of people today to want to box languages into conserved ‘tribal’, nationalist, ethno-nationalist or ‘race’ silos” (631). Wat ek nie kan kleinkry nie, is dat mense van gemengde afkoms bly neul oor hoe die nieblanke deel van hulle herkoms na bewering benadeel is. Oor die beweerde bevoordeling van die blanke deel van hulle herkoms word geswyg. Waarop Mellet se betoog neerkom, is dat nieblanke mense wonderlik goed en blankes heluit sleg was en is.
Dat daar rasvermenging tussen die San en Khoi-Khoin, asook tussen die Khoi-San en die Bantoes was, kan seker aanvaar word. Die mate waarin ras- en etniese vermenging voorgekom het en die salige goeie verhouding wat daar tussen al die nieblanke groepe bestaan het, word egter heeltemal oordryf. Hulle word as ‘n enkele groot, gelukkige, uitgebreide gesin of familie voorgestel. “It is important for us in purging the pain of the past, and for healing, to acknowledge the greatest imposition of colonialism on Africans – the transfer of a culture of violence and aberration of a kind previously unknown to the San and Khoe” (769).
“All humans in Africa today are descendants of humans who were migrants at some point in history … all moderrn humans in the south and east of Africa are in ancient terms genetically related to San communities … all share a common root” (605). As dit hoe is, beweer hy egter dat daar meerdere “cradles of humankind” in Afrika is (482, 587). Sy beperkte kennis van “linguistics, like genetics, reveals the migratory spirit in the history of Homo sapiens and dispels the notion of the ‘natural separation’ of so-called ‘races'” (621). Rasseskeiding, apartheid, soort-soek-soort, word as onnatuurlik verwerp.
Die enigste vlieg in die plaaslike salf is die bose blankes wat die inheemses se grond en vee gesteel en met verdeel en heers ellende gesaai het. Mellet se motief is duidelik: Hy wil die eensgesindheid/solidariteit van alle nieblankes teen die blankes bevorder. Alle sogenaamde generiese swartes, per definisie benadeeldes, moet bevoordeel en alle blankes, per definisie bevoordeeldes, moet benadeel word, in soverre die blankes hier enigsins ‘n bestaan gegun word. Alle nieblankes is Afrikane. Volgens hom is daar ‘n “common [Pan-]African identity” (4623, 4660). Hy kom nader aan die waarheid as hy verwys na ‘n “common cause identity” (4721, 4794). Wat nieblankes gemeen het, is die verenigde front wat Mellet verlang dat hulle teen die blankes moet vorm.
Omdat die NP-regering die nieblankes in drie (bruin, swart en Asiaat) verdeel het, is hulle glo van hulle identiteit beroof. Mellet noem dit “de-Africanisation” (115), maar sy geliefde ANC/SAKP gaan tot op hede met hierdie vierledige rasverdeling voort, soos hy tereg erken (5327). As self ‘n mengsel van rasse en etnisiteite/kulture stel Mellet homself op as ‘n voorbeeld van wat ‘n egte Afrikaan is. Dit sluit nie-Afrikaan-afkoms, bv Oosterlinge soos Indiërs, in. Hy is tans met ‘n Thaise vrou getroud. Wat sy vorige vrou was, word nie gesê. Mellet se standpunt herinner aan Breyten Breytenbach, met sy Viëtnamese vrou, wat beweer die Afrikanerdom is ‘n basternasie met Afrikaans as ‘n bastertaal. Mellet het glo kennis geneem van die Heeses se genealogiese navorsing (5956) waarvolgens slegs 7% van die Afrikanerfamilies in die 20ste eeu ‘n nie-Europese stammoeder gehad het. Hierdie bevinding het klaarblyklik nie by hom ingesink nie.
In navolging van onrusstokers in Amerika is Mellet met slawerny gepreokkupeer. Die blanke bewind word gereduseer tot “subjucation of indigenous peoples, land dispossession and expropriation of labour without compensation” (75). Die slawe het glo geen vergoeding in ruil vir hulle arbeid ontvang nie. Daar word blykbaar van die lesers verwag om te glo dat slawe jaar na jaar sonder kos, klere en huisvesting gearbei het. Al is slawerny iets uit die verre verlede, plaaslik afgeskaf in 1834/38, is dit iets wat teen die hedendaagse blankes misbruik word.
Mellet gaan verder: Slawerny is glo steeds met ons as die nalatenskap van imperialisme, kolonialisme, rassesegregasie en apartheid: “Each smart, predominantly white town has what can only [!] be described as a segregated dormitory ‘slavery town'” (12). Van hoeveel dorpe, wat vóór 1994 blank en mooi was, kan gesê word dat dit steeds die geval is? Dit is vir my hartverskeurend om die agteruitgang en verval waar te neem. In ruil daarvoor moet die oorblywende blanke inwoners buitensporige belasting betaal; onder meer sodat baie van daardie werklose “slawe” nie vir behuising en dienste hoef te betaal nie. Mellet se oordrewe siening is: “I leant about white people owning Africans and Asians as slaves – people who were treated worse than animals … I came to learn that 24 of my own ancestors were Africans and Asians who were enslaved” (53). Daar was ook nieblanke slawe-eienaars, maar verwyte word nie aan hulle gerig nie.
Moenie feitelike verslaggewing van Mellet verwag nie. Wat hy gedoen het, is om sekondêre bronne, boeke en tydskrifartikels, te raadpleeg en dan daaruit oor te neem wat by sy agenda pas. Met hierdie inligting het hy na hartelus geïmproviseer. Hy is in daardie deel van die kleurspektrum waar sy verbeeldingsvlugte ernstig opgeneem pleks van as bog verwerp word. Nêrens is daar ‘n teken dat hy primêre, argivale bronne geraadpleeg het nie, behalwe miskien in die geval van sy eie voorgeslagte. Hy voer sy oorsprong terug tot by Khoi-Khoin soos Autshumao/Herrie en Krotoa/Eva (5420).
Mellet gebruik geykte voorbeelde en klee hulle in geykte terminologie. Hy verwys byvoorbeeld na “the destruction of District Six and forced removals under the ethnic cleansing brought on by the Group Areas Act of 1950 … What had once been wastelands on the Cape Flats became the dumping grounds for those removed” (57). Hy verduidelik nie dat Distrik Ses ‘n krotbuurt asook misdaad- en dwelmnes was wat deels moes plek maak vir snelweë nie. Nog minder sal hy erken dat beter huisvesting as in Distrik Ses deur die NP-regering aan die inwoners voorsien is en dat hulle huiseienaars pleks van huurders kon word.
“The de-Africanisation of the San and the Khoe and their enforced assimilation into a constructed ‘Coloured’ identity has resulted in cultural genocide on a grand scale in South Africa. The first step in controlling communities is the obliteration of memory and the deconstruction of culture, replacing it with void, and then creating a new construct” (196). Klassifikasie as bruin beteken dat so ‘n persoon nie wit, swart of Asiër is nie. Hy haal uit amptelike dokumente aan om hierdie feit te staaf (5254, 5282). “[The] history of the term ‘Coloured’ demonstrates that it has never denoted a singular people but rather was a silo of people disaggregated from the broader African population. There was never a single ethnic group or ‘race’ called ‘Coloured’. It was an identity that was politically engineered into existence” (5074).
Die begrip “bruin mens” is volgens hom ‘n konstruksie (5074). Dit dien inderdaad as die identifisering van ‘n nie-homogene groep mense wat nie swart/Bantoe of blank is nie. Maar dit volg nie, soos hy beweer, dat blankheid sonder meer (in dieselfde mate) ‘n konstruksie is nie (5364). Xhosa is volgens Mellet ook ‘n konstruksie; glo bloot op grond van taal (5064). Hy hou nie van die erkenning van ras- en etnisiteits/kultuurverskille by nieblankes nie omdat hy hulle almal as Afrikane beskou wat hy teen die blankes wil mobiliseer.
Die NP-regering het gepoog om ‘n eie kultuur by bruin mense te bevorder. Aan die Universiteit van Wes-Kaapland het ek eerstehands waargeneem dat hierin drie dekades lank, van 1960 af, in redelike mate geslaag is. Daar was groot ongelukkigheid onder bruin mense toe swartes die kampus verswelg het. Daar is ook groot wrewel in bruin gemeenskappe oor swartes wat tradisioneel bruin woongebiede inneem. Die NP-regering het Bantoekultuur deurgaans bevorder. As die bruines eerder swart kultuur wou aanhang, kon hulle dit doen. Daar was geen sprake van ‘n kulturele lugleegte wat geskep of kulturele volksmoord (“ethnocide”) wat gepleeg is deur die blanke bewind soos Mellet beweer nie. Wat hy doen, is om bruin en swart ras- en kultuurgewys eenders te verklaar, terwyl daar in werklikheid groot verskille is. “Obliteration of memory and the deconstruction of culture” (in die voorlaaste paragraaf hier bo) is veel eerder iets waarmee die ANC-regime ten koste van die Afrikaners besig is, bv deur Afrikaans soveel moontlik te misken en monumente, standbeelde, name, ens, te verskuif of vernietig.
Ingevolge “firstism” (210) was die San eerste in Suidelike Afrika en daarna die Khoi-Khoin. Hierna het die swartes gevolg. Of die swartes vóór, saam met, of ná die blankes opgedaag het, is van ondergeskikte belang. Die Khoi-Khoin, swartes en blankes is in vergelyking met die San almal inkommers. Wat van veel groot belang is, is wat elkeen van hierdie vier groepe plaaslik tot stand gebring het. Dit is ‘n onderwerp wat Mellet vermy omdat dit die plaaslike teenwoordigheid van die blankes in groter mate as enige van die ander groepe regverdig. Uit die feit dat die Khoi-Khoin en die swartes per voet en die blankes per skip gekom het, volg dit nie dat die Khoi-Khoin en die swartes in groter mate as die blankes hier hoort nie.
Op die keper beskou, is dit eintlik ongelooflik wat alles onder die leiding van die blankes in Suidelike Afrika tot stand gebring is. Maar hiervoor is daar geen erkentlikheid by Mellet nie; om van dankbaarheid nie te praat nie. Sy ingesteldheid is “that San and Khoe should never be marginalised from the broader African family of peoples of whom they are part” (243). Hy beweer dit om huidige politieke redes. Hy verwys na die ANC se rassistiese hiërargie van bevoordeling: “Blacks in general and Africans [Bantu] in particular” en vervolg: “They consider those classified as ‘Coloureds’ not to be Africans, despite most having provable direct African ancestry no different to that of other African communities” (5295).
Sy motief is duidelik. Hy wil hê dat bruines in dieselfde mate as swartes ten koste van die blankes bevoordeel moet word. Opvallende ras- en kultuurverskille by nieblankes word goedsmoeds geïgnoreer. In navolging van Amerika se “Founding Fathers” word die Khoi-San ons “foundation peoples” genoem (335). Die verskil is dat die “Founding Fathers” Amerika steeds ingrypend en positief beïnvloed terwyl daar eintlik geen (noemenswaardige) Khoi-San-erflating waarneembaar is nie.
Die ware gedaante van Mellet as ANC/MK/SAKP-kornuit blyk uit die volgende: “The Khoe are the people who can be proud of having engaged in the longest resistance movement to colonialism of all groups in South Africa, facing ethnocide and de-Africanisation machinations by Europeans along the way. They were also the first to have suffered subjugation and loss of land. These are the pillars of the struggle of indigenous people against marginalisation and discrimination in the 21st century and for the right to restore their economic sustainability and rebuild social cohesion. Embracing the older history and heritage actually enhances the case for support to address restorative justice” (1095).
Vóór 1652 het die inheemses na bewering ‘n “highly successful farming economy” gehad (1857). Die Khoi-Khoin was glo “a well-developed livestock ranching society following advanced farming principles of rotational grazing” (1104). Wat hier gevorderde boerdery genoem word, is dat die Khoi-Khoin met hulle vee agter weiding aan getrek het. Mellet probeer die verlede regskryf ingevolge huidige voorkeure. Met die oog daarop haal hy die volgende aan: “[B] Muthien [2008] makes the following point with regard to colonial imposition of male domination and European imposition of social order by the sword: ‘Scholarship on, as well as practices of, the KhoeSan evidence normative nonviolence, as well as gender egalitarianism’ … The Europeans projected and imposed the concept of male-only leadership on indigenous communities to reflect their own social norms” (1142). By die Khoi-San was daar glo “flexibility of gender roles” (1157). “Muthien states that ‘many ancient indigenous societies, including the KhoeSan, were premised on a partnership model, characterised by horizontal linkages, egalitarianism, harmony and balance, employing constructive conflict resolution (rather than violence)'” (1180). Is dit dalk die voortreflike voorbeeld wat die Khoi-San gestel het wat FW de Klerk geïnspireer het om sy “kwantumsprong” na grondwetlike onderhandelinge te maak?
In politieke opsig het die Khoi-Khoin glo “federal communities” gevorm (1161). Die Xhosas word voorgestel as “a confederation of peoples” (1104), insluitende “the confederacy of Khoe and Xhosa” (1534). In laasgenoemde konfederasie was daar glo “a very strong Khoe backbone as well as an older San legacy” (1534). “It is from about 1100 CE that the age of the creation of states began across southern Africa” (1338). State, asook federasies en konfederasies van state, het volgens Mellet in Suidelike Afrika bestaan lank voor 1652. Wat hy probeer invryf, is hoe ontwikkeld die inheemses was; dalk meer gevorderd as die koloniste. Ook hoe ineengestrengel hulle almal was: “pastoral states with multi-ethnic foundations” (1343). “They were operating far beyond a subsistence economy … They had a trade corridor with the world” (1400). “This was at a time when Europe had flimsy boats” (1420).
Die indruk word gewek dat die beweging van mense in Afrika aanvanklik vreedsaam verloop het en nie deur geweld genoodsaak is nie. Daarom praat hy van “peoples flowing” (1373) en “migratory drift” (1378). Migrasies weens geweld het glo eers met die koms van nie-Afrikane ‘n aanvang geneem, bv toe Arabiere Afrikane verslaaf het (1382), asook met die koms van die eerste Europeërs, naamlik die Portugese (1378, 1382, 1472). “Large cargoes of enslaved people passed through the proto-port at Table Bay for 50 years before the Dutch colony was founded” (1468). Geen bronverwysing word vir hierdie stelling verskaf nie. Dit is ook die geval wanneer Mellet uitwei oor wat in voor-historiese tye, dus in die ongedokumenteerde verlede, gebeur het. Baie van sy bewerings, soos multi-kulturaliteit, geslagsgelykheid, nie-hiërargiese politieke en sosiale stelsels, vreedsame onderhandelinge, ens, kan kwalik op argeologiese bevindings gegrond wees. Hulle is eerder verbeeldingsvlugte.
‘n Elementêre beginsel van objektiewe geskiedskrywing is dat huidige idees nie op die verlede geprojekteer moet word nie. Vir Mellet gaan dit nie om die verlede voor te stel soos dit was nie maar om eerder propaganda te maak vir hoe hy wil hê dat uit die hede na die verlede gekyk moet word. Hy vervals die verlede deur voor te gee dat die plaaslike nieblankes toonbeelde van gevorderde beskawing was voordat die blankes hier aangekom het. “What became South Africa was not a land without an African population and without a developed civilisation made up of many societies … when the Europeans arrived” (1319). Kommunistiese lande dien vir hom as rigsnoer: “Centuries later these forms of ‘government by the people for the people’ have found resonance in the contemporary world in the smallest and most democratic forms of government that enjoy closest proximity to people – such as People’s Councils in Cuba and Vietnam” [!] (1161).
“The greatest and permanent displacement of all groups would be as a result of European invasion and the wars of forced removal and destruction of the farming communities of indigenous Africans – San, Khoe and Xhosa” (1118). “The Cape Khoe were those who first clashed with interlopers in defence of their land and livelihood rights … defence against the genocide committed against them” (1593). “In 1659 the Khoe saw the beginning of a protracted series of [19] wars [1659-1879 (2809, 2888)] over 227 years [in terms of dispossession, ie since 1652 (3783)] – the longest series of colonial wars in Africa”(1194). Hulle word “war of dispossession” genoem (2822). “The Dutch having expropriated the land by force … setting this as the trajectory for all future land expropriation” (2845). “The Dutch were digging in permanently and stealing their land” (2850).
Wat Mellet doen, is om die skermutselinge tussen die blankes en die Khoi-San, asook die blankes se gevegte met die Xhosas (“Xhosa-Khoe alliance wars” genoem – 2879) aan die Oosgrens van die Kaapkolonie, dus teen inheemses (“indigenes”), as ‘n reeks bevrydingsoorloë te beskou. Hy karakteriseer hulle selfs met ‘n latere benaming, naamlik “guerrilla warfare … They were only overcome through genocide” (1198). Die goedhartige Khoi-San wou glo niemand doodmaak nie. “The KhoeSan were not ‘acculturated’ to killing as a way of life” (1203). Maar as dit hoe was, het sowel die Khoi-Khoin as die blankes, asook die Xhosas, dit noodsaaklik gevind om jag op veral die veestelende San te maak.
Nadat die staat Israel in 1948 tot stand gekom het, het Sioniste soms valslik beweer dat die streek of land onbewoon was toe die Jode hulle daar hervestig het. Maar ek is nie bewus daarvan dat in die blanke geskiedskrywing ‘n soortgelyke aanspraak oor Suidelike Afrika gemaak word nie. Tog beklemtoon Mellet telkens dat daar in 1652 reeds bewoners in die land was, asof hy met ‘n belangrike nuwe feit vorendag kom. Hy haal vir Hendrik Verwoerd aan wat gesê het: “We came to a country that was bare” (4877). Verwoerd het heel moontlik bedoel dat die land in 1652 kaal, in die sin van onontwikkeld, was; nie dat Suidelike Afrika toe sonder inwoners was nie.
“There had already been 180 years of engagement before 1652. The lie of 1652 runs very deep” (1621). Dit is ‘n valse aanklag. In ons “apartheidsgeskiedenis” het ons kennis geneem van Bartholomeu Diaz wat in 1488 hier geland het. Om te skryf van “mass visits from European ships and people to Table Bay” is oordrewe (1632). Mellet beweer vóór 1652 “the maritime records show 1 070 ships stopping over at the Cape on outward-bound journeys alone” (1723). Dit is ‘n tydperk van 174 jaar, dus gemiddeld 6 skepe per jaar. “There could have been as many as 120 000 people, if not more, who travelled through Table Bay over the half-century” (1827) – vóór 1652 en dit met skepe met ‘n klein passasierskapasiteit?
Wat wel ‘n (blink) nuwe gedagte van Mellet se kant af is, is hoe (hoogs)beskaaf die inheemses reeds vóór 1652 was. In Tafelbaai het die inheemses glo in Mellet se opgeblase terminologie “services for the sick and maritime communications services” gelewer (1692). Hy is beïndruk met “the depth of services rendered by the indigenous people of Table Bay before 1652” (1782). “The bottom line is that the overwhelming evidence shows that South Africa was not an uninhabited land, was not a region of the world without civilisations, and was not subject to a mass invasion of an alien race that can be equated with the European invasion of 1652” (1608). 1652 was glo “the beginning of the forced removals of indigenous people from the Cape Peninsula and Table Bay” (1772). Ooreenkomstig Mellet se potpourri-benadering beweer hy “European ships … had significant numbers of African, Arab and Asian crews working on their vessels” (1807). “All European ships in the 17th and 18th centuries had mixed crews from Europe, Africa, Arabia and Asia” (1950). Hierop is Mellet se oorbeklemtoning van rasvermenging gebaseer, wat plaaslik glo lank voor 1652 begin het (2055).
Dit was ‘n onaangename ondervinding om Mellet se boek te lees. Dit is ‘n onaangename taak om oor sy verwronge siening verslag te doen. Ek het in hierdie rubriek eintlik nog net tot aan die einde van Hoofstuk 1 gevorder. Voorts beperk ek my dus tot hoogs selektiewe verwysings en beperkte, fragmentariese opmerkings. Autshumao (Herrie) word bestempel as “the founder of the proto-port at Table Bay” en dus Kaapstad (2290) omdat hy met die skepe handel gedryf het. “Autshumao’s ‘cold war’ struggle from 1652 to 1658 marked the beginning of over 200 years of African resistance in the Cape to colonial seizure of land, destruction of livelihoods and social cohesion and identity” (2300). “Autshumao was divested of his accomplishments, marginalised, humiliated and finally imprisoned” (2296) – ná “a lifetime of hard work” [!] (2540). Krotoa (Eva) “is one of the best examples of the powerful African matriarchal voice in the history of resistance to colonialism in South Africa” (2085). Matriargie word geloof, maar Mellet sal ooreenkomstig die politieke mode seker patriargie veroordeel. Naas die Soutrivier verwys Mellet dikwels na die Camissa- (of vars/soet-) rivier wat deur Kaapstad loop (5486). Dit inspireer Mellet om alle bruin mense “Camissa Africans” te noem, hoewel hy om opportunistiese politieke redes enige duidelike onderskeid tussen bruin en swart mense ontken.
Mellet gebruik graag hedendaagse emosiegelaaide, politieke benamings en projekteer hulle dan vir toepassing op die verlede; uiteraard altyd ter ontluistering van die blankes. Hy verskaf definisies van “ethnic cleansing, ethnocide, genocide and crimes against humanity” (2888) en misbruik hulle dan by elke moontlike geleentheid om die blankes te diskrediteer. Die oorloë tussen die blankes en nieblankes word oorwegend toegeskryf aan die steelsug van die blankes vir grond en vee. Hulle maak hulle skuldig aan “theft, plunder and murder” (3053). “Farmers were much more of a law unto themselves in these remote areas, which led to their committing many atrocities” (3082).
“In plain language, the Europeans practised VOC-sanctioned land and livestock thievery and mass murder. This is what the foundation of European supremacy in South Aftica was truly [!] all about. The invaders had a crass attitude and a behaviour of entitlement and simply stole whatever they wanted, when they wanted and, if needs be, killed any African opponent in their way. That is the horrible truth” [!] (3166). Dit word die uitvoering van “scorched-earth policies” (3177, 3744) of “tactics” (3359, 3714) of “approach” (3620) genoem. “The numbers of captives were minimal” (3192). “Women were raped and children slaughtered by the commandos, while some young girls were taken back to farms by Khoe commandos as concubines and some children taken by white commandos to become farm labourers and servants” (3197).
Die nieblankes was verplig om uit selfverdediging teen die blankes op te tree; nie uit inherente gewelddadigheid nie. Daar was “co-operation between Khoe, Xam [San] and Xhosa as natural and necessary, because they were engaged together as a family of people of colour in a common anti-colonial cause bonded by blood ties and ancestral ties and the experience of common resistance” (3324). Volgens Mellet was daar 10 “indigene wars” (tradisioneel Khoi-San-oorloë genoem) gevolg deur 9 “united Xhosa and Khoe wars” (tradisioneel Xhosa- of Oosgrensoorloë genoem). “The presentation of these wars simply as ‘Xhosa wars’ is inaccurate because throughout the wars the resister Khoe fought in unity with the Xhosa against the Boers, and then against the British” (3344). “The British showed that they were no different from the VOC before them in violating both the spirit and letter of treaties” (3638).
Die blankes verower grond in hierdie oorloë, maar Mellet ontken dat hulle gevolglik eiendomsreg daarop verwerf het. Wat die nieblankes gratis bekom het deur bloot daaroor te swerf, behoort glo vir altyd regmatig aan hulle. Mellet “hold both the Dutch and the British governments … accountable for the ethnocide and genocide that occurred in the Cape” (3011). Apartheid word bestempel as “one of the ‘crimes against humanity'” (2898). Die grondslag vir apartheid is glo reeds tussen 1707 en 1750 tydens die Hollandse bewind gelê (4983). In die 1960’s en 1970’s het apartheid glo die volgende vorm aangeneem: “Throughout South Africa people were ripped out of homes, suburbs and towns in brutal acts of ethnic cleansing and expropriation of homes and land with little or no compensation” (5244). Hy lieg oor die “no compensation.” Anders as die ANC-regime het die NP-regering vergoeding vir onteiende eiendom betaal.
Die Boere was glo selfs te vrot om op die gesteelde grond te boer. “The land had to be cultivated, and this was a labour-intensive activity for which the Europeans had neither the numbers nor the energies required. The conditions for raising livestock successfully in the harsh African environment also demanded skills the Europeans lacked” (3838). Waarom is die rolle deesdae omgeruil? Die ANC-regime verwag/vereis van die Boere om as mentors vir “opkomende” (dus swart) boere op te tree. Nieblanke boere het seker agter geraak omdat die blankes gewetenloos hulle grond en vee gesteel het. “Landlessness was integral to the identity of the enslaved” (3865).
“With the advent of the Great Trek by the Dutch-speaking farmers known as Voortrekkers from 1835 onwards, this local form of quasi-slavery reverted to full-blown slavery as Voortrekkers captured and enslaved Africans once outside of British colonial territory” (5017). Dit is moeilik om sin te maak van die volgende bog: “Enslaved people from the Cape taken along by the Boers on the Great Trek, and those whom the Boers enslaved in the Free State and the Transvaal, were as responsible for successful land and infrastructure development in those regions of South Africa as their counterparts had been in the case of the Cape” (3860). Mellet is seker ook beïndruk met die vooruitgang in infrastruktuurontwikkeling sedert 1994. Dink aan al die Mandela-beelde wat opgerig is.
“[The 1820 British] settlers expropriated the land forcibly taken from the indigene population without any compensation, and through large scale killings of Khoe and Xhosa during which sustainable livelihoods were destroyed and livestock stolen. It was thievery on a grand scale” (3663). Oor die groot verliese wat die Britse setlaars aan lewens en eiendom gely het, swyg Mellet.
Samevattend kla hy: “There was no restoration of the land expropriated by colonists or restitution for the livestock stolen, nor any reparations given for over 227 years of subjection to war and indignities as well as expropriation of free labour of indigenous peoples – no restorative justice at all” (3823). “The enslaved received no compensation for the work they did and had no stake in the increased value of land that they transformed” (4141).
Mellet is heelhartig ten gunste van die ANC-regime se beleid van onteiening sonder vergoeding van blankes se eiendom. “The real challenge is to restore the land and dignity of Africans without recompense to those who expropriated the land: restorative justice. The wording of the skewed slogan [expropriation of land without compensation] creates a perverse scenario where the colonialist is presented as a victim whose land is being expropriated without compensation. This gives the false impression that colonial descendants have a right to the land in the first place and that no crime on the part of their forebears occurred. The reality is that there is no such thing as ‘expropriation of white people’s land without compensation’ if what is being proposed is restoration of land that was taken from Africans without compensation” (5509).
Vir plaaslike blankes is dit seker moeilik voorstelbaar dat hulle groter vyandigheid kan teëkom as by ‘n mens soos Patric Tariq Mellet. Dit is Naspers/Media24 wat aan hom ‘n platform vir die verspreiding van sy haatgevulde, verwronge idees bied.
Soos duisende ander mense, is ek geskok en woedend oor die jongste plaasmoord, dié op Brendin Horner. Hy was maar een-en-twintig jaar oud, met sy hele voor lewe hom. Hy is op wreedaardige wyse vermoor. Sy lyk is teen ‘n paal vasgemaak waar sy pa Robby, tesame met sy vriendin, Lenize Taljaard, hom Vrydagoggend vroeg aangetref het. Hier bo is ‘n Facebook-foto van Brendin en Lenize waarop hulle dolgelukkig lyk, alvorens hy soos soveel ander deur volksmoordenaars neergevel is.
Mense sal my seker kwalik neem dat ek die term “volksmoord” gebruik, maar wat anders kan ‘n mens hierdie aanhoudende stroom grudade noem wat teen boere en landelike Afrikaners gepleeg word? Op sy minste is dit georganiseerde terrorisme.
Soos meeste mense weet, was die afskaffing van die Kommando’s in die vroeë 2000’s ‘n absolute ramp vir landelike veiligheid in Suid-Afrika. Op daardie stadium het ek kontak met heelwat kommandolede gehad, sowel in die Vrystaat as in die Noord-Transvaal en ek was beïndruk met hul erns, georganiseerdheid en gemeenskapsbetrokkenheid. Mosiuoa “Terror” Lekota, wat tussen 1999 en 2008 minister van verdediging was, het in sy wysheid besluit om die Kommando’s af te skaf.
Kort ná hierdie besluit het plaasmoorde die hoogte ingeskiet. Van die mense wat by die Kommando’s betrokke was, het hul eie plaaswagte begin, maar vanweë die gebrek aan openbare befondsing kon hulle nooit dieselfde vlak van paraatheid en organisasie as die ou Kommando’s bereik nie. Immers het die Kommando’s ‘n lang geskiedenis gehad wat terug te voer was na die ou Boererepublieke toe, as ‘n soort landelike gendarmerie.
Volgens die Afrikaanse Wikipedia is ‘n “gendarmerie (verbastering van die Franse gens d’ armes, krygsvolk, letterlik mense met wapens)… ‘n gewapende diens wat algemene polisietake uitvoer en (van oorsprong) ‘n onderdeel van die weermag is”. Hulle word ook “polisiesoldate” genoem. ‘n Aantal lande in Europa beskik oor sulke gendarmes of kommando’s onder verskillende name:
België: Rijkswacht/Gendarmerie (opgehef na eenwording van die polisiedienste in 2001)
Frankryk: Gendarmerie Nationale
Italië: Carabinieri
Spanje: Guardia Civil
Portugal: Guarda Nacional Republicana
Nederland: Koninklijke Marechaussee
Roemenië: Gendarmerie Romania
Oostenryk: Bundesgendarmerie (opgehef in 2005)
San Marino: Gendarmeria
Turkye: Jandarma
Die Kommando’s móét terugkom. ‘n Afvaardiging van boereverenigings, asook Afrikaners — want meesal is dit ons familie en vriende wat die slagoffers van hierdie moorde is — moet onmiddellik eis dat die Kommando’s herstel word, tesame met ‘n begroting wat deel kan uitmaak van die Weermagbegroting soos dit was.
Slegs tien persent van die ou Kommandolede is deur die staat besoldig. Die res was almal vrywilligers wat gemeenskapsdiens gedoen het. Dis ‘n goeie model, juis omdat dit gemeenskapsbetrokkenheid aanmoedig. Daarbenewens is dit baie kostedoeltreffend.
Destyds het die Kommando’s ‘n skamele begroting van R25 miljoen gehad. Dis minder as wat een kader in ‘n enkele korrupte tender opslurp. Duisende lewens, asook ons landbou, kan deur ‘n geringe bedrag geld gered word.
Indien die ANC-bewind soos gewoonlik alles teëgaan wat ons voorstel, moet ‘n ander plan gemaak word. Die Europese Unie of die Verenigde State moet dan instaan. As USAID ‘n paar honderd miljoen dollar per jaar kan skenk om gratis vigsmedisyne in ons land te verskaf, kan dié land sekerlik vyf of tien miljoen dollar verskaf om ons boerebevolking van uitdelging te red?
Afgetrede weermagoffisiere en -lede behoort die voortou te neem om mense met organisasie en opleiding te help.
Om in die Kommando’s te dien, behoort vir elkeen ‘n saak van trots te wees. Stedelike jongmense kan vir drie of ses maande diens in die Kommando’s doen om ons mense op die platteland te gaan beveilig en sodoende gemeenskaps- en kultuurbande versterk.
Die Suid-Afrikaanse Polisiediens het al oor en oor bewys dat hy nie in staat is om landelike veiligheid te verseker nie. Daarom moet die Kommando’s in ‘n gemoderniseerde gedaante met voertuie, digitale kommunikasiemiddele, hommeltuie en alle tegnologie wat nodig is, herrys.
Dis ‘n saak van nasionale en internasionale belang. Daarsonder gaan Suid-Afrika net nog ‘n mislukte staat van die Afrika-tipe word, soos wat in Stephen Smith se boek Negrologie beskryf word. Watter verskil is daar tussen plaasmoordenaars en rebellegroepe wat ander Afrikabevolkings teister?
Alle Afrikaners moet nou hande vat en voorbrand maak vir die idee. Die ANC en die wêreld sal nie kan nee sê vir ‘n goeie plan om plaasmoorde vir eens en vir altyd te stuit nie.
Ons skuld dit aan almal wat reeds aangeval of vermoor is, asook hul geliefdes en gesinne. Soos aan my vriendin Annette Kennealy wat verlede jaar naby Louis Trichardt vermoor is.
Asook aan ‘n jongman soos Brendin, sy gesin en sy vriendin Lenize Taljaard wat vandag verpletter moet wees.
My innige meegevoel aan hulle. Maar dié afskuwelike moorde moet nou end kry.
Kyk ook Dan Roodt en Gustav Venter se YouTube-onderhoud oor die voorval.
Hoe het dit gekom dat Afrikaners so onderdanig aan linkse Engelse en swartes geraak het? Tans te midde van die inperking of “grendeltyd” soos dit ook genoem word, volg almal die voorskrifte wat deur die ANC-terroristebewind afgekondig word. Nie dat ek in beginsel teen sosiale afstand om die virus te kortwiek gekant is nie, maar selfs van die ultraliberale sluipskrywers van Media24 begin al wonder of ons ooit van ANC-krygswet gaan ontslae raak, noudat Bhekokwakhe “Bheki” Hamilton Cele so gewoond daaraan geraak het om ons te hiet en gebied.
Wanneer het dié onderdanigheid begin? Mens kan dit selfs na die klein groepie linkse Afrikaners in Johannesburg terugvoer wat in die sewentiger- en tagtigerjare reeds hul lot by die Anglo-Afromarxiste ingewerp het. ‘n Paar dae gelede koop ek toe mos Glen Moss se vergete boekie uit 2014, The New Radicals: A Generational Memoir of 1970s South Africa, op Amazon Kindle en laai dit af. Glenn Moss is ‘n paar jaar ouer as ek en was in die sewentigerjare ‘n lid van die berugte NUSAS, oftewel (National Union of South African Students), ‘n organisasie wat deur die destydse Veiligheidspolisie dopgehou is vanweë die revolusionêr-marxistiese menings van die leiers. NUSAS het boonop dikwels geld uit die buiteland ontvang om studente op Engelse kampusse tot marxisme, kommunisme en “die stryd” teen die Nasionale Party oor te haal.
Met die lees van Glenn Moss se boekie, is dit asof die tydmasjien my weer terug Wits toe voer; al die bekende name en gebeure. Ek onthou hoe ek in die universiteitskafeteria tydens my honneursjaar elke oggend ‘n Engelse ontbyt geëet het. Ja, vandag erken ek dit tot my skaamte. Spek en eier, met ‘n sny roosterbrood en so ‘n halwe tamatie daarby. Aaklig, olierig en ongesond. Maar dit was omtrent my enigste behoorlike maaltyd van die dag want ek het in ‘n kommune in Yeoville gebly, tesame met ‘n kunsstudent of twee, ‘n filosofiestudent genaamde Rai Turton en dan was daar ek wat besig was om my eerste roman op ‘n tikmasjien met ‘n stukkende letter “J” te tik. Elke keer as ek by “J” gekom het, moes ek die sleutel met die hand optel en teen die lint druk om die letter op my teks getik te kry. Turton het hom eerste ongewild gemaak omdat hy kritiese geluide oor marxisme en kommunisme begin maak het; hy was naamlik ‘n aanhanger van Karl Popper, Wittgenstein en die logiese positiwisme. Ek het insgelyks omtrent enige verdere loopbaan in Johannesburg gekelder deur ‘n lesing met die titel “Marx is dead” te organiseer. Dit was in die tyd van die Franse nouvelle philosophie wat uiters krities oor marxisme en kommunisme begin raak het. Onder die “nuwe filosowe” indertyd tel Alain Finkielkraut, André Glucksmann, Pascal Bruckner, Bernard-Henri Lévy, Jean-Marie Benoist, Christian Jambet, Guy Lardreau, Claude Gandelman, Jean-Paul Dollé and Gilles Susong.
André Glucksman (links) en BHL (Bernard-Henri Lévy) in 1994
Oorkant my in die kafeteria soggens by ‘n tafel was daar altyd so ‘n klein bende marxistiese studente, o.a. Barbara Hogan wat later in die vroeë tagtigerjare tot tien jaar tronkstraf vir hoogverraad gevonnis sou word. Dié “kwalifikasie” het haar ná 1994 goed te staan gekom, want op ‘n stadium is sy as blanke vrou vir ‘n kort rukkie as minister van gesondheid (2009 tot 2010) aangestel. ‘n Ander vroulike Witsstudent, wat in my tyd op die kampus was, Barbara Creecy, is die huidige minister van omgewingsake in Ramaphosa se kabinet. Dít wil gedoen wees, want sy is die enigste blanke in die hele kabinet. Watter hoër trou het sy aan die kommunisme en Afromarxisme gesweer om dié eer te beurt te val?
Ironies was Creecy in haar tyd as ondergraadse student ‘n “Prog” of “liberaal” en het haar eers later tot die marxisme bekeer. Ek onthou dat sy op ‘n keer vir die studenteraad as kandidaat gestaan het en tydens ‘n toespraak gegil het: “I’m not a polemicist!” Wat dit ook al mag beteken. Dog na my ervaring is ‘n liberaal in Suid-Afrika maar net iemand wat nog nie ‘n marxistiese seminaar bygewoon het nie.
In Glenn Moss se boek verwys hy juis na al die marxistiese seminare wat in sommige van die kommunes in Yeoville en Yeoville gehou is. Hy skryf:
Two communes where older radical students lived – one in Yeoville, the other in Melville – provided spaces where a younger group joined in discussions over whether the organisations of student government provided a vehicle for or obstacle to the politicisation of students. The anti-institutional mantra of America’s counter-culture heroes – Jerry Rubin, Abbie Hoffman – seemed to offer attractive alternatives to the formal processes of student representation. How could one, as a radical, represent students whose interests were embedded in white privilege and elitism? Surely the very institutions of student government were part of the problem and inhibited the ‘changes in individual consciousness’ that the then-influential Charles Reich believed would result in revolution.1 Student government was intrinsically authoritarian, hierarchical and part of ‘the system’ – or so it seemed.
By March 1972, growing student radicalism was increasingly challenging the strong liberal consensus on campus. A younger group of students who had arrived at university with a background of activism brought welcome numbers and ideas to radical activity. Some had been educated at Woodmead School, a private but progressive institution on the northern fringes of Johannesburg.
Toevallig was Glen Moss ‘n paar jaar gelede op ‘n slag in my huis, het een kyk na my stel leergebonde eksemplare van die WAT gegee en ewe sarkasties opgemerk: “Hopefully that will be redundant soon.”
Dis nogal ‘n bitter pil om te sluk: dat Glen Moss en sy klein groepie dom Engelse marxiste (dis nogal amusant om in sy outobiografie te verneem hoe hy sukkel hy om Louis Althusser en die “ingewikkelde Franse marxiste” te verstaan) uiteindelik sou seëvier en aan ons dié Afromarxistiese utopie sou nalaat. Tydens dieselfde aflaai vanaf Amazon, het ek sommer Adderjan Basson van News24-faam se boek oor Gavin Watson en Bosasa aangeskaf. Watson was nog ‘n linkse Engelsman wat toe die Dept. van Korrektiewe Dienste van A tot Z besteel het. Ook baie snaaks in die boek is hoe een of ander swendelaar die Watson-familie oortuig het om R128 in sy skema met finansiële opsies te bele (dít wat ek tydens my bankloopbaan verhandel het) en toe alles verloor het. Toe doen hulle maar nog ‘n tender met die DKD!
Moss vermeld dat hulle tydens die Republiekdagviering in 1966 by Pretoria Boys High ‘n Union Jack by die skool gehys het en die Republiekvlaggies wat uitgedeel is, só gevou het dat net die Union Jack wys en dit dan trots in hul skoolbaadjiesakke gedra het. Dit was die begin van sy “rebellie”.
South Africa was declared a Republic, outside the Commonwealth of Nations, on 31 May 1961. Only a small majority of the white electorate had endorsed this, with just over 52 per cent of voters approving the proposal. This part of the electorate looked back to a nationalist and anti-imperialist past associated with the Boer Republics of the Transvaal and the Orange Free State, and viewed the ‘re-establishment’ of the Republic as a victory against the British, who had conquered the Boers in war but not in spirit.
Most English-speaking white South Africans, wedded to Commonwealth and Queen, opposed the formation of a Republic. For the vast majority of the population, the new ‘Republic of South Africa’ represented further exclusion from the central institutions of government and administration and a consolidation of apartheid-based power.
White schools were centrally involved in successive celebrations of Republic Day. I was among the primary school children in Pretoria who were handed replicas of the South African flag and a special Republic Day coin at school ceremonies in 1961. By 1966, a few pupils and teachers at the high school I attended had become less than enthusiastic about celebrating five years of a Republic. A handful of brave boys climbed the two bell towers flanking the school’s central building, erecting a Union Jack on each one in protest against what was seen as a Republic ‘for the Afrikaners’. Again, small flags were handed out as part of the festivities. I was one of the group of younger pupils who expressed opposition in a way that reflected our ‘pro-English’ bias. We folded the flags so that only the small Union Jack showed, and displayed this, handkerchief-style, in the top pockets of our school blazers.
Dis ‘n ander teorie wat ek het: dis ‘n maar ‘n paar treë vanaf die Union Jack tot by die hamer-en-sekel. Soos Barbara Creecy en baie ander wat as Prog begin het en as kommunis geëindig het. Daar is iets aan die Suid-Afrikaans-Engelse etnisiteit wat hom tot ekstremisme leen. In my tyd het ek gesien hoe maklik dit is om ‘n Engelse student te radikaliseer, net soos wat Moslemsgevangenes vandag in Franse tronke geradikaliseer word. Hy kom in as ‘n motordief of dwelmhandelaar en verlaat die gevangenis as oortuigde djihadis. Daar was iets soortgelyks aan Wits in die sewentiger- en tagtigerjare, hoewel dit al vroeër in die 1940’s begin het, met die twee aartskommuniste Joe Slovo en Ruth First op die kampus, wat ook hul eie marxistiese seminaar saam met ene Nelson Mandela in ‘n woonstel in die Johannesburgse middestad bygewoon het. (Dit word vertel in Alan Wieder se Ruth First and Joe Slovo in the War Against Apartheid. Monthly Review Press, 2013.)
Glen Moss
Glenn Moss se opmerkings oor hoe sy Engelse identiteit by Pretoria Boys High gevorm is, toon vir ons dat die hele terreur- en propagandaveldtog vanaf 1960 af minder met “apartheid” te make had, as met etniese haat vir die Afrikaner en Afrikaans, iets wat geensins in die “postapartheidsutopie” afgeneem het nie, inteendeel. “Afrikaans must fall.”
Die streek in Frankryk waar ek by tye woon, is Auvergne. Ek lei van die plekname af dat daar eens op ‘n tyd in Auvergne Oksitaans gepraat is. Dis eintlik tragies, hoeveel minderheidstale die revolusionêre Franse doodgemaak het. Toe ek van die breinskade by Wits herstel het — omring deur die wêreldvreemde, dom koloniale Engelse wat ‘n marxistiese klok gehoor het en nie weet waar die bel hang nie — het ek besef: Ek haat die revolusie! Dié van 1789, 1917 en veral 1994.
Ongelukkig staan ons maar nog aan die begin van ons lyding: die rand is nou op R20 teen die euro, maar ons gaan nog R30 en R50 en R100 sien. As die Glen Mosse en die Gavin Watsons en hul ANC-surrogaatvriende die staatskas leeg gesteel het en die staatsdienspensioenfonds klaar geplunder het, gaan die privaatpensioene volg. En natuurlik die paar Afrikanerboeregesinne se grond.
Daar is mos so ‘n Engelse tannie by ‘n ding genaamd PLAAS, Ruth Hall. Sy adviseer Ramaphosa oor sy “grondbeleid” en wil volslae kommunisme en kolgosse invoer. Dis nog ‘n fassinerende onderwerp: die Engelse marxistiese tannies, van Ruth First af tot by Ruth Hall. Die boek Rut, as’t ware. Dalk stof vir ‘n artikel in ‘n buitelandse publikasie. Dis nodig dat die hele wêreld agterkom op watter manier Suid-Afrika die prooi van die “nuwe radikale” geword het. Ons is die Kuba of Sowjetunie van die een-en-twintigste eeu.
Die digteres Annesu de Vos is nog ‘n slagoffer van Wits wat al 30 jaar lank ‘n futiele politieke korrektheid in Toronto bedryf. Antjie Krog, daarteenoor, is winsgewend polities korrek in Suid-Afrika. Sy is een van die min Afrikaners wat deur die regime op die hande gedra word.
Die meeste ander linkse of kwasilinkse Afrikaners het bedroë daarvan afgekom. Die Dakargangers byvoorbeeld, wat destyds deur die ANC-SAKP gebruik of misbruik is om as terreurorganisasie politieke legitimiteit in Suid-Afrika te bekom, is oorgesien as dit by regeringsaanstellings (en tenders) kom. Van my vorige Afrikaansdosente by Wits was Dakargangers: John Miles, Ampie Coetzee (skrywer van die boekie, Marxisme en die Afrikaanse letterkunde). Coetzee se stukkie “Afrikaanse marxisme” begin met die onsterflike woorde:
Hierdie boek wil ‘n alternatiewe benadering tot die Afrikaanse letterkunde beproef deur enkele prosatekste as voorbeeld te neem. Dit is nie ‘n literêrsosiologiese studie wat die maatskappy vanuit die letterkunde wil verklaar nie; eerder ‘n Marxistiese benadering vanuit ‘n siening dat ‘n letterkunde gedetermineer is deur dieselfde magtewat ook die aard van ‘n maatskappy bepaal. Alhoewel dié ondersoek nie literêr-sosiologies is nie, sal dit nietemin sekere eienskappe in die totstandkoming en ontwikkeling van die Afrikaner se ideologie onderstreep. Soos byvoorbeeld sy strewe om ‘baas’ in sy ‘eie land’ te wees, 1) of die feit dat die Afrikaner aanvanklik teen kapitalisme en imperialisme was as eksploitasie, maar dat hy tog mettertyd die vrye ondernemingstelsel as sy uiteindelike redding gesien het.
Uiteindelik het die hele Oos-Europa, Rusland daarby inbegrepe hul “uiteindelike redding” in die “vrye ondernemingstelsel” gesien. In die tagtigerjare toe Coetzee hom toe marxisme bekeer het, kon hy dit egter nie sien nie. Soos die vele Engelstalige marxiste met wie hy omring was, het hy die Afrikaner se verknogtheid aan ‘n konserwatiewe ekonomiese beleid en vyandigheid teenoor sosialisme as ‘n vorm van “agterlikheid” gesien.
Suid-Afrika beskik nou nog oor die mees linkse Engelssprekende bevolking ter wêreld. Nêrens elders, in die VSA, VK, Kanada, Australië of Nieu-Seeland, sou Engelssprekendes so ekstreem en radikaal raak soos in Suid-Afrika nie. Glen Moss skryf trots oor dié proses in The New Radicals. Maar uiteindelik sou dit ook na Afrikaners oorspoel, om ‘n verskeidenheid van redes, sommige ideologies en ander nie.
In die eerste plaas sou geen Afrikaner werk in ‘n Afrikaanse departement werk gekry het aan ‘n Engelstalige universiteit as hy nie links was nie. Dit verklaar in vele opsigte die linkse ywer van Afrikaanse akademici aan Engelse universiteite. In die huidige Suid-Afrika heers daar so te sê ‘n linkse hegemonie aan álle universiteite sodat dieselfde beginsel deesdae aan die meeste akademiese instellings geld. Maar in die 1980s was die Afrikaanse universiteite steeds redelik gematig en nog nie verower deur marxisme en feminisme nie.
Met die ideologiese verowering van sowel die media as die universiteite deur linkse Engelssprekendes het Afrikaners toenemend onderdanig aan die “nuwe ideologie” (eintlik is die marxisme ‘n baie ou ideologie wat uiteraard na die negentiende eeu en Marx en Engels se geskrifte teruggespoor kan word) geraak. In die tagtigerjare sien ons egter die aanvang van hierdie onderdanigheid onder die klein aantal Afrikaners aan Engelse kampusse.
Gerhard Maré
Een van Glen Moss se boesemvriende was ‘n Afrikaner, Gerhard Maré. Nie dat “Gerry Maré” hom ooit as “Afrikaner” sou definieer nie, maar hy was wel van huis uit Afrikaanssprekend met ‘n Afrikaanse naam. “Gerry” figureer insgelyks in The New Radicals wanneer dit kom by die klandestiene besoek van Breyten Breytenbach aan die land in 1975:
I did not need more detail. A close colleague had asked that I come to Cape Town, and that was enough. However, finances for a flight were an issue, and Gerry indicated that the costs would be covered through the Nusas student travel agency. Early on the morning of 13 August 1975, I flew to Cape Town. When I met up with Gerry, he was disinclined to tell me whom I would be meeting, or for what purposes. Again, this was not particularly unusual. Together with a number of colleagues, I had been spending more and more time in a twilight world between legality and illegality, above-ground activity and clandestine plans and intentions. This was the reality of trying to fashion a political role beyond the structures and constraints of student and campus politics.
We set off from the Nusas head office, with Gerry driving a yellow Volkswagen Beetle used as a run-around by the student organisation. Weaving our way through the city centre, we stopped at an intersection. I got out and moved into the back seat at Gerry’s request. A tall bespectacled man, wearing a white trench coat, slipped into the front passenger seat. As we drove off, he spoke to me over his shoulder, introducing himself as ‘Christian Galaska’. After a few minutes in which he and Gerry talked to each other in Afrikaans, he turned round and began asking about the publications I intended producing, and how he could get access to them. While I was cautiously explaining that subscription would be possible, with delivery by mail, Gerry suddenly pulled up. The vehicle behind us came close to tail-ending the yellow VW, confirming Gerry’s terse statement: ‘We are being followed.’
Gerry pulled off slowly, then accelerated, and began a hair-raising drive through the city centre, swinging right across ongoing traffic, turning suddenly left down smaller side streets, and accelerating up wider main roads. It soon became obvious that there was a phalanx of cars following us, no longer making any effort to avoid detection. Gerry speeded up further, onto De Waal Drive at the top of the city, along the M3, and finally cut across traffic to begin the climb up Rhodes Drive past Kirstenbosch.
A massive storm was lashing the Peninsula. Sheets of rain made it difficult to see, and strong gusts of wind threatened to blow us off the road. Conversation had ceased, as Gerry concentrated on keeping the car on the road. I watched through the rear window to see if we were making any headway in losing the line of vehicles behind us.
As we rounded a bend, Gerry braked hard. Lying across the road was a massive tree, uprooted by the high winds. We swung round in a tight turning circle and headed back down Rhodes Drive, passing the line of cars which had been following us. Slowly, they repeated the turning manoeuvre with less ease than the little VW had managed, and the procession made its way down behind us.
Back in the city centre, it was agreed that we would stop suddenly at an intersection, ‘Christian’ would jump out of the car and run off down a side street, and Gerry would drive off as fast as possible. ‘You must leave, get out of South Africa, immediately,’ Gerry told ‘Christian’. As he left the VW, two men jumped from one of the cars behind us, and followed him down a side street.
Gerry and I drove back to the Nusas head office. I made it clear that I did not want to know any details of the man we had met or his mission. I decided to return to Johannesburg as soon as possible, but did have enough time for a brief discussion with Cedric de Beer. Like everyone else in the Nusas head office, he seemed to know that something dramatic had happened. Without giving any details, I told Cedric that I was worried about the events of the past hours and feared problematic consequences.
If Cedric was aware of unusual activity, then others in the Nusas offices, including Craig Williamson and Karl Edwards, must also have known. Williamson, as Nusas treasurer, would have been aware that an air ticket had been bought for me through the student travel office. Apart from any other leaks in security – and there were in all probability many – these alone made the contact between ‘Christian’ and people like Gerry compromised from the start.
‘Christian’, of course, was Breyten Breytenbach, although I did not know this at the time. I did, however, know that there was a move afoot to recruit whites from the left to an organisation which appeared to have some ANC support. I had discussed this in Durban when I visited the Nusas congress held in July. Shortly afterwards, Jeanette Curtis mentioned that she understood that some of the non-communist leaders in the ANC were committed to loosening the influence of the SACP.
They were willing to support an initiative to set up a left-wing, but non-communist, organisation, made up predominantly of white intellectuals, who might provide some balance to the centralist and pro-Soviet form of communism represented by the SACP.
Both Jeanette and I had thought the initiative sounded dangerous and ill-conceived, although we did not have any further details about it. She did mention that there was someone in the country from whom she might obtain more information, but I think this referred to Barend Schuitema, who was apparently in Johannesburg, rather than Breytenbach. Jen had been quite ill with a bout of rheumatic fever and was confined to bed. Our discussions about what I later learnt was Okhela were limited, and the main purpose of my visits was to check on her health and establish whether she needed more reading material.
Terugskouend het Breyten Breytenbach verniet bykans agt jaar in die gevangenis deurgebring. Daar is selfs sprake daarvan dat die hele Okhela-gedoente ‘n strik was wat deur buitelandse inligtingsdienste gestel is en dat die volle besonderhede van sy koms onder ‘n skuilnaam na Suid-Afrika vooraf aan die plaaslike Veiligheidspolisie gekommunikeer is.
‘n Ander lid van Okhela, Berend Schuitema, wat oorspronklik die AABN (Anti-apartheidsbeweging Nederland) gestig het, skryf die volgende op sy woernaal:
After Breyten’s arrest and trial I was detained under the direct supervision of Johnny Makhatini in Algiers, ostensibly for an internal post mortem/inquiry/disciplinary hearing that had to take place. In the beginning of 1977 I was able to get out of Algiers while Makhatini was on a mission somewhere else, and settled in with the bulk of the remaining “Okhela” comrades in New York. The discussion was, as I found it to be, whether or not we should denounce Breyten. I vehemently objected to this approach. Breyten was in jail and it’s not ethical to denounce any one unless the facts were on the table. And in the case of Breyten these facts would only become known upon his release from jail. The position adopted that through thick and thin we would defend Breyten and maintain his integrity, while at the same time doing everything possible to make amends with the ANC. I have no qualms about Breyten and to this day still feel he was victim rather than villain. But with regard to the ANC I discover that we were both victims. And there were more victims who paid heavy prices. The whole “white left” became victim! In these latter days the ANC in fact is spinning its “liberation movement” credentials out of existence!
Wat Schuitema hier skryf oor die “white left” wat almal “slagoffers” geword het, het betrekking op hoe sommige Afrikaners en Engelssprekendes as “nuttige idiote” gebruik is om die blankes en veral Afrikaners te verdeel ten einde die magsgreep van 1994 uit te oefen. Tans word dieselfde tegnieke steeds aangewend om ons te verdeel tussen “verlig” en “verkramp”, “regs” en “links”, terwyl die ANC en SAKP na hartelus die land plunder en op die duur in ‘n tweede Zimbabwe verander.
Sodoende het Suider-Afrika, tesame met Kuba en Noord-Korea, die laaste buitepos van die kommunisme geword. Is dit iets om op trots te wees?
Kennelik dink Glen Moss en Gerry Maré só, asook natuurlik die vele hedendaagse bekeerlinge tot Suid-Afrikaanse marxisme, soos Adriaan Basson en Pieter du Toit van News24, Piet Croucamp wat so gereeld op RSG sy ANC-propaganda uitsaai, Azille Coetzee oor wie ek voorheen hier geskryf het en ‘n hele horde Engelssprekendes wat steeds onherroepelik in die greep van die “nuwe radikalisme” verkeer.
Hulle is die waghonde van die stelsel wat moet sorg dat Afrikaners en blankes in die algemeen gehoorsaam aan die ANC en SAKP bly in hierdie radikale Klein Engeland met sy deftige ousies — ons ekwivalent van die Russiese nomenklatoera — wat in Porsche Panameras rondry.
Arme Verwoerd, die gebore Amsterdammer wat hom daar op die Parlementsvloer doodgebloei het, ná die messteke van die Baster-Griek waaraan die lintwurm van kommunisme insgelyks gevreet het. Onlangs ontvang ek dié interessante aanhaling in my e-pos:
“I want to emphasise that South Africa should not be condemned in the way she is condemned; that there should be no interference with her affairs; and that South Africa cannot allow it, but will have to oppose every attempt to interfere in our affairs, also if it comes in the form of an attempt to change the sentence imposed by our courts. I shall not be a party to anything of this nature. When saying this, I ask the Western world at least also to look after its own interests, and to realise that if South Africa were to fall a prey to Communist conspiracies, the West would suffer also. Even if the West assists in making us fall prey by trying, in the atmosphere which prevails, to gain the friendship and support of everybody else at the cost of South Africa, it should bear in mind that if a conquered South Africa becomes Communist, the noose about the neck of Europe and America will only be drawn tighter.
It will not only be the end of us, but also the beginning of the end for them. When therefore it is said in those circles that they are glad that Mandela received a life sentence and not the death sentence, because he may still, like Kenyatta, become the leader of the future, then I say, ‘God forbid!’ If that were to happen, not only would South Africa be doomed and become Communist, but then the world would in time be conquered by Communism, because after that the only bastions which still protect White civilization against that pernicious ideology would fall one after another.” Dr Verwoerd’s comment after the conclusion of the Rivonia trial. Quoted in Lauritz Strydom Rivonia unmasked, Voortrekker Pers, Johannesburg.
As ‘n mens na die manewales van Europese diplomate in Pretoria kyk, dan is Verwoerd se profesie al bewaarheid. Dit moet nog net na Merkel en Macron toe deursyfer, sou ek sê.
Glen Moss gaan nog Duitsland regeer, of ten minste, die Glen Moss-idee van “gelykheid tussen rasse en klasse”, soos verkondig in die gefotokopieerde blaadjie “Work in progress” en befonds deur die alomteenwoordige Sweedse geldstroom, wat hy volgens The new radicals vanaf die Afrikanerdominee, Beyers Naudé, onvang het. Blykbaar het Oom Aambei, soos ek hom noem, by tye tot die Here gebid en gevra dat hy hom nie in versoeking moet stel met al die Sweedse geld in sy bankrekening nie.
Die ironie is dat verskeie Westerse lande, waaronder Nederland, maar veral Swede, in die vroeë negentigerjare gesorg het dat Suid-Afrika wel deur ‘n kommunistiese party en sy frontorganisasie, die ANC, regeer sou word terwyl die res van die wêreld in Oos-Europa, maar ook Asië, op daardie stadium kommunisme grondig verwerp het.
Waar Afrikaners eens sterk anti-kommunisties was, het baie soos die Oos-Duitsers voor hulle, “goeie kommuniste” geword en staan immer gereed om ‘n mede-Afrikaner by die owerheid te gaan verkla of by die werk te laat afdank omdat hy hom nie by die heersende ideologie neerlê nie.
As organisasie het Okhela destyds misluk, maar die kiem van onderdanigheid aan die groter ANC is daar geplant en leef vandag voort aan die Universiteit van Stellenbosch en by Media24 wat natuurlik deur die bank die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty as ‘n geskenk van God ophemel. Nie verniet nie het Stellenbosch ‘n eredoktorsgraad postuum aan Bram Fischer toegeken, met die volle ondersteuning van Koos Bekker, die miljardêr-voorsitter van Naspers, die moedermaatskappy van Media24.
Ek sit hier en moet besluit of ek oor ‘n dag of wat op die vliegtuig moet klim Frankryk toe of nie. Almal raai my af om te gaan, want die hele land is nou in ‘n toestand van afsondering: skole, restaurante, kafees, openbare plekke en alle winkels wat nie van lewensbelang is nie, is gesluit. Vandag vergader die Suid-Afrikaanse kabinet van die ANC-terroristebewind en waarskynlik gaan hulle ook drakoniese maatreëls afkondig. Ek sien nog kans vir Frankryk onder beleg van korona, maar ek is nie lus om by my terugkeer by Jan Smutslughawe iewers in ‘n ANC-konsentrasiekamp onder “kwarantyn” geplaas te word nie.
‘n Doktersvriend, wat my ook afraai om te vlieg, noem terloops dat hy nou self onder kwarantyn verkeer want hy moes ‘n week of wat gelede ‘n pasiënt uit Iran in Pretoria ondersoek en agterna het die man positief vir Covid-19 getoets. Gelukkig is my vriend darem tuis onder kwarantyn en nie in ‘n Proteahotel of ander vreemde plek tussen ander moontlike draers van die virus nie. Dit sal my nie pla om onder tuiskwarantyn te wees nie; ek sal net my kruideniersware aanlyn bestel en laat aflewer.
Die globale toestand waarin ons verkeer het my gister weer so ‘n bietjie laat wonder oor die vleisprobleem. Meeste mense hou van vleis en Chinese selfs van vlermuis- en ietermagôvleis. Of pas uitgebroeide klein voëltjies wat hulle sommer so uit die nes haal en lewendig opvreet; daar is so ‘n video op Twitter wat ek eerder nie hier sal plaas nie, dis te grillerig.
Die probleem lyk vir my só: As jy doer op ‘n plaas as bestaansboer leef met ‘n paar beeste en hoenders vir eie gebruik, met die diere wat vry rondloop, sal dit waarskynlik nie lei tot ‘n globale epidemie of pandemie soos tans nie. Maar sodra mense in groot stede in hul miljoene begin leef en diere op ewe groot skaal geteel, gevoer en geslag word om hulle te voed, ontstaan allerlei risiko’s. Sulke diere het geen natuurlike lewens nie en bring hul bestaan in eng ruimtes vol ontlasting, urine, virusse en bakterieë deur. Eintlik is hulle nie lewende wesens nie, slegs “vleis” wat “geproduseer” word.
Chinese eet blykbaar ook katte en honde. Dis seker insgelyks “vleis”, nes ‘n vlermuis of ‘n ietermagog.
Die probleem is egter dat die onhigiëniese toestande van Chinese “nat markte” waar diere terstond geslag en verorber word, ewe seer deur die hele “dierlike voedselketting” bestaan – ook in die Weste en in Suid-Afrika. Dis ‘n teelaarde vir mikro-organismes, soos die koronavirus, voëlgriep (SARS), varkgriep en die res.
Dis seker nie toevallig dat daar die afgelope tien tot twintig jaar telkens ‘n virale uitbraak was nie. Want ons skep die ideale toestande waaronder daardie virusse van dier tot dier, en van dier tot mens, oorgedra kan word. En soos wat die Chinese ryker geword het, het hul nuwe koopkrag hul vleislus aangewakker. Pleks dat hulle by rys en tofu gebly het!
Een antwoord is natuurlik om van vleis af te sien, nie omdat dit polities korrek of “goed vir die klimaat” is nie, maar omdat dit die planeet dalk veiliger kan maak. As dit so aanhou, gaan jy dit naderhand nie meer op straat kan waag sonder ‘n wit pak met ‘n helm en ‘n asemhalingstoestel nie, want die kieme gaan oral krioel.
Wie onthou nog malkoeisiekte? Terwyl almal nou gal braak oor China waar Covid-19 ontstaan het, vergeet hulle van malkoeisiekte oftewel bees- sponsagtige ensefalopatie (BSE) wat in die middeltagtigerjare in die Verenigde Koninkryk uitgebroei het. Sover ek dit verstaan, was dit te wyte aan die breine van dooie koeie wat aan lewende koeie gevoer is. Dis seker ‘n vorm van beeskannibalisme wat deur mense op dié arme diere afgedwing is. Een bees kon dit nie aan ‘n ander bees oordra nie, maar mense wat die besmette beeste eet, ontwikkel ‘n soortgelyke breinsiekte genaamd Creutzfeldt-Jakobsiekte wat gate in hul harsings veroorsaak. Hieroor bevat Wikipedia die volgende interessante inskrywing:
It is thought that humans can contract the variant form of the disease by eating food from animals infected with bovine spongiform encephalopathy (BSE), the bovine form of TSE also known as mad cow disease.
Cannibalism has also been implicated as a transmission mechanism for abnormal prions, causing the disease known as kuru, once found primarily among women and children of the Fore people in Papua New Guinea. While the men of the tribe ate the body of the deceased, women and children consumed other parts, such as the brain, and were more likely than men to contract kuru from infected tissue.
Ek leef van rys, tofu, neute, sade, groente en vrugte, en was nog nooit gesonder nie. Toenemend laat die eet van vleis my gril, of dit nou mensvleis, vlermuisvleis, ietermagôvleis, beesvleis, varkvleis, hoendervleis of wildsvleis is.
Ek het via Google op die volgende aanhaling afgekom:
“Meat and poultry producers must bear primary responsibility for keeping pathogens out of their products, but when it comes to beef, chicken, and other raw meats, restaurateurs and home cooks must treat them like hazardous materials and take steps to minimize risk,” said CSPI senior food safety attorney Sarah Klein. “Care should be taken to avoid spreading germs from the meat around the kitchen, and meat thermometers should be used to ensure that ground beef, chicken, and other meats are fully cooked.”
In die sewentigerjare het ons na sogenaamde langspeelplate van viniel geluister. ‘n Gewilde album in 1973 was “The dark side of the moon” deur Pink Floyd. By garagepartytjies het ons op die musiek gedans, veral die liedjie “Time”.
Binne die album was daar twee plakkate van piramides. Maar die titel het verwys na die agterkant van die maan wat ‘n mens nooit sien nie, slegs een kant van die maan altyd na die aarde gekeer is. Hoewel sonlig wel op die agterkant val, en dit dus nie streng gesproke “donker” is, is dit tot en met 1968 toe die ruimtevaarders van Apollo 8 rondom die maan gewentel het, nooit deur die menslike oog gesien nie. Wel het die Sowjet-verkenningstuig, Luna 3, in 1959 ‘n foto daarvan geneem.
Soos wat Pink Floyd die term “donker kant” gebruik het, beteken dit dus “ongesiens” of “verduister”.
Dikwels voel dit vir my asof ek nog altyd in die donker kant lewe of probeer lewe. Die lig van die media en die geskiedenis val myns insiens altyd op die onbelangrike of oninteressante mense en dinge, terwyl die werklike gang van die tyd ongesiens en ongehoord verby snel.
Die verhaal van Afrikaners in Suid-Afrika word ook verduister en verdoesel. Joernaliste en historici stel glad nie in ons belang nie, behalwe as voorwerpe van spot, hoon of beskuldiging, terwyl die prestasies en verruklike letterkunde, kuns en musiek wat ons hier voortgebring het grotendeels begrawe of ten minste geringgeskat word.
Alles is in donkerte gehul. Die letterlike duister wat Eskom en die verval op hierdie vasteland verteenwoordig, is dalk ‘n gepaste metafoor vir die skaduwees en eklipse wat oor alles gewerp word.
As dit nie vir een of ander propagandadoel aangewend kan word nie, sal niemand daaroor skryf of berig nie.
In die tagtigerjare in Frankryk het ek die heerskappy van sosialisme en politieke korrektheid beleef. Frankryk was soos ‘n ligter weergawe van die Sowjetunie en oral in die media is bloot linkse menings weergegee. Alle skrywers en denkers was links, of so het dit voorgekom.
Sedertdien het ek tot my stomme verbasing ontdek dat ek destyds eintlik baie min van Frankryk te siene gekry het, want daar was ‘n hele verborge kant wat insgelyks in duisternis gehul was.
Byvoorbeeld was daar ‘n soort konserwatiewe literêre beweging in die vyftiger- en sestigerjare met die naam “Die Hoessare”. Hulle was gekant teen die eksistensialisme van Jean-Paul Sartre en Simone de Beauvoir wat later eintlik in marxisme en kommunisme ontaard het. Niemand buite Frankryk het nog ooit van hulle gehoor nie en geen Engelse joernalis of skrywer het al ooit sover ek weet oor hulle kommentaar gelewer nie.
Daar was ook die fassinerende “nuwe regse beweging” van filosowe en denkers wat fassinerende insigte oor die Westerse kultuur en geskiedenis gepubliseer het; totdat die internet opgedaag het, het feitlik niemand van hulle geweet nie.
In die Afrikaanse media en aan die universiteite is ons getrakteer op dieselfde tipe linkse clichés aangaande Frankryk, met André P. Brink wat as ‘n soort Koning van die Literêre Broederbonders gepredik het wat die volk behoort te lees en te dink. Hoewel hy Frans magtig was, is sy hele blik op Frankryk deur liberale Engelse en Amerikaners bepaal en het sy kommentare by toeristiese gemeenplase gebly, asook natuurlik die preweling van enkele bekende Franse skrywers en denkers se name wat in die Engelse lande bekendheid verwerf het omdat hulle links en anti-Westers (eintlik ook anti-blank) was. Die verborge Frankryk het heeltemal by hom verbygegaan.
In vele opsigte gaan die lot van die Weste in Frankryk bepaal word. Amerika is eenvoudig te veel met Israel, Saoedi-Arabië en die Midde-Ooste verbind om hom te veel oor die toekoms van die Weste te bekommer. In elk geval is dit reeds ‘n multikulturele land baie soortgelyk aan Suid-Afrika waar blanke kiesers dalk binnekort in die minderheid gaan verkeer.
Duitsland is ‘n vreemde land vol fanatici wat liewer wil toesien dat die land ondergaan weens Islamitiese immigrasie as wat daar redelike debat gevoer word. Sensuur is aan die orde van die dag en die kleinerige konserwatiewe party, die AfD, word deur die staat en selfs die geheime diens aan bande gelê. Dus is daar ooreenkomste tussen die eertydse Duitse Demokratiese Republiek (DDR) en die huidige Bondsrepubliek van Duitsland (BRD).
Hoewel daar deesdae opkomende regse bewegings is, bly Swede en die res van Skandinawië sterk onder die invloed van die liberale en multikulturele Amerika met sy feminisme, anti-rassisme en vyandigheid jeens die klassieke Europese kultuur en geskiedenis.
Nederland en Skandinawië het heelwat in gemeen, dus kan feitlik presies dieselfde van ons stamland gesê word. Hoe beter die Nederlanders Engels praat, hoe sterker raak die invloed van die Amerikaanse liberale met hul aandrang op die globale mengkultuur. Die Nederlander, Frans Timmermans, bepleit reeds dat Europa “multikultureel soos Amerika” moet word.
Dis baie belangrik dat Afrikaners via Afrikaanse vertalings, onderhoude en berigte, beter ingelig moet raak oor alles wat daar in Frankryk geskryf en gedink word.
In Junie gaan ek in Brussel deelneem aan ‘n gesprek oor die toekoms van die Weste rondom die idee van die “Groot Vervanging” van Westerlinge of blankes in ons tyd. Die term “Groot Vervanging” (le grand remplacement) is deur ‘n Franse skrywer, Renaud Camus, gemunt. Die Vlaminge praat daarvan as “omvolking” en hier by ons kan ons dit seker “transformasie” noem. Ek hoop dat dit tot meer onderlinge gesprek kan lei sodat die “donker kant van die maan” uiteindelik belig kan word.
Racial segregation has appeared in all parts of the world where there are multiracial communities, except where racial amalgamation occurred on a large scale as in Hawaii and Brazil. — Encyclopaedia Britannica
In my roman Moltrein, wat in die tagtigerjare in Parys afspeel, beskryf ek iewers die woord “apartheid” wat “die aardbol soos ‘n reusagtige graffito ontsier”. Vanweë die miljoene dollar vanuit Skandinawië, Nederland en Kanada wat aan propaganda teen die ou regering bestee is, het dit een van die wêreld se waardevolste handelsmerke geword. Elke moontlike domeinuitgang soos apartheid.com of apartheid.org is reeds geregistreer en daar word jaloers oor dié stukkie kubereiendom gewaak.
Jare gelede al was ek reeds siek vir die aanhoudende gesanik oor apartheid. Die gedagte dat apartheid ‘n “misdaad teen die mensdom” was, is eenvoudig so lagwekkend dat geen mens met ‘n normale IK dit ernstig sou kon opneem nie. Nietemin gier dit daagliks in die ANC-beheerde media daaroor — wat omtrent die totaliteit van hoofstroommedia in Suid-Afrika verteenwoordig. Dít nou veral na aanleiding van die FW de Klerk-stigting se onlangse verwerping van “apartheid as misaand teen die mensdom” wat as ‘n “Sowjet-agitpropprojek “beskryf is.
“Die gedagte dat apartheid ‘n ‘misdaad teen die mensdom was, was en bly, ‘n ‘agitprop’-projek wat deur die Sowjetunie en hul ANC/SAKP-bondgenote geloods is om blanke Suid-Afrikaners te stigmatiseer deur hulle met werklike misdade teen die mensdom te assosieer – wat oor die algemeen totalitêre verdrukking en menseslagtings van miljoene mense ingesluit het.” (uit: FW de Klerkstigting se verklaring)
[The idea that apartheid was ‘a crime against humanity’ was, and remains, an ‘agitprop’ project initiated by the Soviets and their ANC/SACP allies to stigmatise white South Africans by associating them with genuine crimes against humanity – which have generally included totalitarian repression and the slaughter of millions of people.]
Ek sou dit nie self beter kon stel nie. Vir enkele sekondes het ek selfs ‘n greintjie agting vir FW de Klerk begin ontwikkel. Maar hy is nie verniet FW nie, want toe die linkse propagandamasjien binne ure in rat kom en hul “skok en afgryse” uitspreek, het hy binne ‘n dag of twee weer voor hulle gekoutou en sy uitmuntende verklaring teruggetrek.
Koutou; FW de Klerk is links voor
FW de Klerk is so dom dat ‘n term soos “agitprop” nie binne sy woordeskat bestaan nie. Vermoedelik het hy nie self die goed bewoorde verklaring uitgereik nie, maar een van sy werknemers soos Dave Steward of Dayne Morkel.
Wat as ‘n onderonsie tussen die EFF en De Klerk in die parlement begin het, het ‘n stortvloed reaksies oor apartheid en die Stigting se verklaring veroorsaak. ‘n Professor van UNISA, Jo-Ansie van Wyk, het selfs op Netwerk24 vir mense verduidelik wat “agitprop” beteken; ek hoop die idioot van ‘n FW het dit gelees. ‘n Mens is nooit te oud om te leer nie, lui die gesegde mos. Onder andere verskaf sy die volgende definisie:
Die woord ‘agitprop’ is ‘n portmanteau, of samevoeging, van twee Russiese woorde, ‘agitatsiya’ en ‘propaganda’ (agitasie en propaganda). Dit verwys na die politieke kommunikasiestrategieë en instrumente van die Sowjet-era se departement van agitasie en propaganda, wat deel was van sentrale en streekkomitees van die Kommunistiese Party van die Sowetunie.
Agitprop verwys dus na die mobilisering of opstokery van burgers om die regime te ondersteun, dikwels deur kuns, literatuur, drama en kommunikasie. (My beklemtoning.)
Suid-Afrika het ná 1994 ‘n totalitêre samelewing geword met ‘n eenpartyregering wat toenemend alle fasette van die maatskappy probeer beheer, maar veral hoe mense dink en hul uitdruk. Vandaar ook die “haatspraak”-wetgewing wat binnekort ontplooi gaan word om enigeen wat van die heersende ideologie afwyk, swaar te beboet of tronk toe te stuur. Wat ek tans hier skryf, mag dalk oor ‘n paar jaar onwettig wees, want daar geen reeds stemme op wat eis dat elkeen wat die ANC se agitpropbegrip van “apartheid as misdaad teen die mensdom” bevraagteken, soos Joodsevolksmoordontkenners in Duitsland behandel moet word en summier in die gevangenis gesmyt behoort te word.
Apartheid, ‘n postmoderne woord
Onlangs het ek die volgende op Engels getwiet:
#Apartheid is the most postmodern of concepts because depending on who uses it and where, it changes meaning. A real African chameleon or verkleurmannetjie as we say in Afrikaans. pic.twitter.com/x0iM9fdGac
Weens die herhaling daarvan binne die Sowjetagtige agitpropprojek van die ANC, SAKP en die voormalige, sogenaamde anti-apartheidsbeweging, het die woord “apartheid” eintlik semanties leeg of sinneloos geraak. Die graffito wat die aardbol ontsier, maar eintlik niks meer beteken nie.
Die Nasionale Partyregering het gepoog om van die pejoratiewe betekenis weg te kom wat die term in die plaaslike Engelse media, asook internasionaal, verkry het deur nuwe terme uit te dink, soos “afsonderlike ontwikkeling” en selfs “plurale demokrasie” (toe Piet Koornhof nog minister van samewerking en ontwikkeling was, vanaf 1978 tot 1984).
Selfs toe sosiale rasseskeiding onder PW Botha afgeskaf is en daar gemengde kroeë, vervoer en universiteite was, het die ANC en die buiteland volgehou deur “apartheid” as hul gunstelingterm en -belediging vir die Afrikanerbewind te gebruik. Daarom word die tydvak 1948-1994 klakkeloos op Engels as “the apartheid era” bestempel, sonder inagname van die belangrike beleidsverskuiwings en selfs skeurings wat daar in die Nasionale Party tydens die onderhawige periode plaasgevind het.
Ek het al verskeie kere genoem dat die term “apartheid” vir die meer radikale plaaslike Engelse ‘n metoniem vir “Afrikaner” is. Daarom word Afrikaans die “apartheidstaal” genoem, die Afrikaanse letterkunde is “apartheidsliteratuur”, “Die Stem” is die “apartheid anthem”, en dergelike meer. Jy kan seker boerewors en pap die “apartheidsdis” noem. Daar bestaan slegs twee periodes in die Suid-Afrikaanse geskiedenis toe Afrikaners sterk inspraak in die regering geniet het, en dit was tydens die Boererepublieke in die Noorde van die land, asook tussen 1948 en 1989, totdat FW de Klerk finaal boedel oorgegee en Afrikaners in die hand van die radikale afro-anglo-marxistiese terreurorganisasies gegee het. Toevallig was die tydperke van Afrikanerregering in Suid-Afrika ook die jare toe die land die meeste vooruitgegaan het, “goue tye” as’t ware.
Hier onder bespreek ek nou enkele fasette van die term “apartheid” en toon ook aan waarom selfs die rasseskeiding of segregasie wat onder apartheid beoefen is, kwalik verkeerd en allermins ‘n “misdaad teen die mensdom” was.
Apartheid as Suid-Afrika se Goue Tyd
Die voormalige Rand Daily Mail (die mees linkse koerant van destyds) het twee weke voor die sluipmoord op dr. Verwoerd in 1966 die volgende geskryf:
“Dr Verwoerd has reached the peak of a remarkable career … The nation is suffering from a surfeit of prosperity.”
Laasgenoemde aanhaling geskied in Hermann Geliomee se artikel, Remembering Verwoerd. In dieselfde paragraaf kwoteer hy insgelyks nog ‘n liberale, Engelse publikasie, die Financial Mail wat in 1967 die periode tussen 1961 en 1966 die “Fabelagtige Jare” (Fabulous Years) genoem het.
Hoe het die Engelse mening in dié land gevorder vanaf die “Fabelagtige Jare” van “Verwoerdiaanse apartheid” toe die land ‘n “oorversadiging aan voorspoed” beleef het, tot nou waar hierdie vooruitgang en ekonomiese groei as ‘n “misdaad teen die mensdom” getipeer word?
Wat ek verwerplik vind, is dat historici nie genoegsaam aandag vestig op die mate waarin die Boere (en selfs die 1820-Britse setlaars en hulle nageslag) aan hulle lot oorgelaat is nie. Die destydse toestande aan die Kaap en in bv Algerië word nie vergelyk nie. In Algerië, anders as aan die Kaap, kon die blankes op uitstekende militêre beskerming staatmaak (Praag 16.11.2019). Hoekom word hierdie verskil nie uitgewys nie? Seker omdat dit die destydse plaaslike blankes in ‘n beter lig sou stel. Om dieselfde rede word die uitmuntende prestasie van blankes oor eeue, ver van Europa in Suidelike Afrika, nie genoeg beklemtoon nie. Om in so ‘n eens moeilik bereikbare geografiese gebied – en daarby in Afrika – Westerse beskawing/kultuur/waardes te vestig, was en is ‘n ongelooflike prestasie.
As ons vyande dus praat van “400 jaar van apartheid”, kan ons dit soos Leon Lemmer verwoord as ‘n “ongelooflike prestasie” wat sonder die hulp of bystand van enige “moederland” geskied het. Maar veral die periode ná 1948, die “fabelagtige jare” waarvan die Financial Mail gepraat het, moet as ons Goue Tyd beskryf word, toe Suid-Afrika geïndustrialiseer het en ‘n opbloei op alle gebiede, ekonomies, kultureel, sportief, militêr, beleef het.
So iets het nog nooit op die vasteland van Afrika plaasgevind nie… in elkeen van ons middestede kan ons die vervalle reste daarvan, die wolkekrabbers en monumente, die snelweë en ingenieursprestasies, gadeslaan. Eskom, SAL en Transnet het nog gewerk. Noem dit die “argeologie van apartheid”, die geboue van tientalle verdiepings, die boomryke, netjiese voorstede, selfs die lokasies wat soveel beter daar kon uitgesien het as die inwoners maar net vir dienste en elektrisiteit betaal het en hul bevolkingsaanwas kon temper deur middel van die gratis geboortebeperking wat aan hulle beskikbaar gestel is!
Apartheid as afsonderlike ontwikkeling
Nou onlangs was ek by Sun City naby Rustenburg met vakansie vir ‘n paar dae. Veral die guitige “Palace of the Lost City” met sy ruie kunsmatige tuine verteenwoordig iets tussen ‘n Walt Disney-fantasie en Rider Haggard se boeke (wat ek nog nooit gelees het nie, bygesê).
Die gedagte tref my toe skielik: Is die hele Sun City-kompleks nie insgelyks ‘n voorbeeld van apartheid-in-werking nie? Immers is dit uitsluitlik binne ‘n vorige tuisland, die Republiek van Bophutatswana, gebou en het werk aan duisende ongeskoolde werkers verskaf, met toeriste van regoor die wêreld wat steeds daarheen stroom.
Op die pad na Sun City kom mens heelwat netjiese baksteenhuise teë wat aantoon dat daar koopkrag in die gebied bestaan wat sowel deur Sun City as die vele platinamyne in die gebied verseker word.
Terwyl ek soggens in die soort kunsmatige woud wandel wat landskapsargitekte by Sun City aangelê het, of langs die Gary Player-gholfbaan, dink ek stilletjies: “Dis dan hoe ‘n misdaad teen die mensdom lyk.” Vir die gemiddelde linkse kommentator wat die afgelope twee weke gal gebraak het oor apartheid, lyk die Duitse konsentrasiekampe van die tweede wêreldoorlog of die Sowjetunie se goelags seker beter as die vakansieoord by Sun City. Maar as jou werklikheidsin so aangetas is en jy so fanaties vassteek in jou haat vir alles wat in die Goue Tyd van Afrikanerregering tot stand gekom het, sal jy seker volhard in jou absurde aantygings van “volksmoord en misdaad teen die mensdom”.
Só lyk ‘n “apartheidskonsentrasiekamp” in die tuisland Bophutatswana
Boonop weet ons dat die geskiedenis van postkoloniale Afrika deur allerlei burgeroorloë en etniese stryde gekenmerk is. Het apartheid, wat ten minste aan elke Bantoestam ‘n eie gebied toegeken het, ons nie gevrywaar van verwoestende burgeroorloë en selfs volksmoorde soos in die res van Afrika nie?
Dan was daar nog al die tuislandontwikkelingskorporasies, die duisende swart skole en hospitale wat die ou regering gebou het, sonder korrupsie… (so anders as die ANC-terroristebewind!)
Apartheid as rasseskeiding
Terwyl daar in die verlede van “groot” en “klein apartheid” gepraat is, het ek nog altyd ‘n ongemak ervaar oor “klein apartheid”. Jare gelede toe ek nog ‘n nagraadse student was, het ek ‘n fotograaf van Rapport my laat afneem by sulke “apartheidsbordjies” by die stasie op Doornfontein, naby waar die koerant se kantore destyds geleë was, as ‘n soort ironiese kommentaar op “klein apartheid”. Die foto’s is destyds in Rapport gepubliseer.
Sekerlik hoef niemand skuldig te voel oor “groot apartheid” oftewel die afsonderlike ontwikkeling van die verskillende swart etniese groepe in die land nie. Dit verskil nie veel van wat al die Westerse lande, asook die Verenigde Nasies, in Afrika ná die onafhanklikwording van die voormalige kolonies, probeer uitrig het nie. Apartheid was niks meer of minder as “ontwikkelingshulp” wat deur die ontwikkelde Westerse minderheid aan die onontwikkelde swart meerderheid toegestaan is nie.
Indien ontwikkelingshulp dus ‘n “misdaad teen die mensdom” is, dan moet Swede met sy SIDA (Swedish International Development Aid), asook die ander Skandinawiese lande, Nederland, Frankryk, Duitsland, die VK, die VSA en elke ander Westerse land wat al fondse vir Afrika uitgedeel het óók skuldig wees aan “misdade teen die mensdom”. Nie dat Swede en ander onskuldig is nie, want hulle het immers die werklike misdaad teen die mensdom in ons land — die ANC se terreurveldtog teen onskuldige burgerlikes — gefinansier. Dit is egter ‘n ander verhaal waarby ons binnekort sal stilstaan.
Maar wat van daardie aparte strande, bankies in parke, ingange by poskantore, treinwaens, busse, en someer? Deesdae twiet vele mense, veral swartes, maar ook blanke linkses aanmekaar sulke foto’s uit die verlede om ons dit voor die kop te gooi. Tot onlangs het dit my ook met ‘n gevoel van ongemak gelaat. Moontlik was dit vernederend vir swartes of kleurlinge om nie op dieselfde bus te ry nie of by ‘n ander toonbank in die poskantoor gehelp te word nie. Bygesê: vandag het die “geïntegreerde” poskantoor merendeels opgehou werk en ontvang ek nie meer pos in my posbus nie.
Maar sodanige “klein apartheid” het natuurlik in vele ander lande, asook ander Afrikakolonies soos dié van die Britte, Belge, Portugese en Franse, bestaan. In die VSA, veral die suidelike state, was dit vry algemeen. Is al daardie lande dan ook skuldig aan ‘n “misdaad teen die mensdom”? Kennelik nie. Slegs Suid-Afrika is.
Rasseskeiding in die VSA: aparte waterkrane vir blank en swart.
Waarom dan dié dubbele standaarde? wonder ‘n mens.
Apartheid is vandag ‘n internasionale term. Daar word van Israel as ‘n “apartheidstaat” gepraat vanweë dié land se behandeling van die Palestynse bevolking. Trouens, vandeesmaand (Maart) word “Israeli-apartheidsweek” in Suid-Afrika gehou.
In die VSA is daar ‘n boek gepubliseer met die titel, American Apartheid, deur Douglas S. Massey en Nancy A. Denton. Volgens die uitgewer, Harvard University Press, ontleed die boek die hedendaagse segregasie wat daar steeds in die VSA bestaan, ondanks dekades van gedwonge integrasie. Die teks word só opgesom:
This powerful and disturbing book clearly links persistent poverty among blacks in the United States to the unparalleled degree of deliberate segregation they experience in American cities.
American Apartheid shows how the black ghetto was created by whites during the first half of the twentieth century in order to isolate growing urban black populations. It goes on to show that, despite the Fair Housing Act of 1968, segregation is perpetuated today through an interlocking set of individual actions, institutional practices, and governmental policies. In some urban areas the degree of black segregation is so intense and occurs in so many dimensions simultaneously that it amounts to “hypersegregation.”
Is die grote Amerika dan ook skuldig aan ‘n “misdaad teen die mensdom” as dit by sy swart bevolking kom en wat volgens die skrywers aan “Amerikaanse apartheid” onderwerp word?
My apartheid, jou apartheid… almal se apartheid. In feitlik alle ontwikkelde en selfs onontwikkelde lande bestaan daar etniese enklawes of gebiede wat grotendeels deur spesifieke groepe soos swartes, Chinese of Moslems beset word.
Hoe ontstaan rasseskeiding? As ‘n mens die linkse sluipskrywers kan glo, was Suid-Afrika vóór 1948 ‘n multikulturele of veelrassige utopie waarin almal “gelukkig saam en deurmekaar” gewoon het. Die misdaadhool Sophiatown word gewoonlik as ‘n voorbeeld van dié paradyslike toestand van “veelrassigheid” voorgehou. Niks kan natuurlik verder van die waarheid wees nie. Die rasse en groepe in Suid-Afrika het lank voor formele apartheid reeds afsonderlik van mekaar gewoon en geassosieer. Kyk maar na Mahatma Gandhi se “rassistiese” opmerkings oor swartes.
In ‘n ope brief aan die Natalse Parlement in 1893, het Gandhi geskryf:
“I venture to point out that both the English and the Indians spring from a common stock, called the Indo-Aryan. … A general belief seems to prevail in the Colony that the Indians are little better, if at all, than savages or the Natives of Africa. Even the children are taught to believe in that manner, with the result that the Indian is being dragged down to the position of a raw Kaffir.”
‘n Lig het egter vir my opgegaan toe ek via Google op die Engelse Wikipediabladsy oor “racial segregation” afgekom het. Dit lyk asof die blote bestaan van rasseverskeidenheid spontaan tot rasseskeiding lei. Na aanleiding van ‘n soortgelyke formulering deur die Encyclopaedia Britannica lees ons op Wikipedia:
Wherever there have been multiracial communities, there has been racial segregation. Only areas with extensive miscegenation, or mixing, such as Hawaii and Brazil, despite some social stratification, seem to be exempt.
Met ander woorde, rasseverskeidenheid oftewel “veelrassigheid” veroorsaak apartheid, en nie andersom nie.
Several laws enforcing racial segregation of foreigners from Chinese were passed by the Han Chinese during the Tang dynasty. In 779 the Tang dynasty issued an edict which forced Uighurs to wear their ethnic dress, stopped them from marrying Chinese females, and banned them from pretending to be Chinese. Chinese disliked Uighurs because they practiced usury. The magistrate who issued the orders may have wanted to protect “purity” in Chinese custom. In 836, when Lu Chun was appointed as governor of Canton, he was disgusted to find Chinese living with foreigners and intermarriage between Chinese and foreigners. Lu enforced separation, banning interracial marriages, and made it illegal for foreigners to own property. Lu Chun believed his principles were just and upright. The 836 law specifically banned Chinese from forming relationships with “Dark peoples” or “People of colour”, which was used to describe foreigners, such as “Iranians, Sogdians, Arabs, Indians, Malays, Sumatrans”, among others.
De facto apartheid of rasseskeiding bestaan oral, selfs in die huidige ANC-oorheersde Suid-Afrika. Dis nóg verkeerd nóg iets om oor skuldig te voel.
Apartheid as afsonderlike ontwikkeling in Kanada en Frankryk (Nieu-Kaledonië)
Min mense weet dit, maar tot op hede word die goeie vorm van apartheid (teenoor bose ANC-apartheid, sien hier onder) wat Afrikaners beoefen het, steeds deur twee Westerse demokrasieë, te wete Kanada en Frankryk, toegepas.
In Kanada geld ‘n stelsel van tuislande wat vir die inheemse Indiaanbevolking opsy gesit is. Verskeie Indiaanstamme, waaronder die Mohawks, handhaaf ook rassewette om hul getalle en identiteit te beskerm. Volgens die Wikipediablad oor “Racial Segregation” geld die volgende tans in Kanada:
The Mohawk tribe of Kahnawake has been criticized for evicting non-Mohawks from the Mohawk reserve. Mohawks who marry outside of their tribal nation lose their right to live in their homelands. The Mohawk government claims that its policy of nationally exclusive membership is for the preservation of its identity, but there is no exemption for those who adopt Mohawk language or culture. The policy is based on a 1981 moratorium which was made law in 1984. All interracial couples are sent eviction notices regardless of how long they have lived on the reserve. The only exemption is for mixed national couples married before the 1981 moratorium.
Although some concerned Mohawk citizens contested the nationally exclusive membership policy, the Canadian Human Rights Tribunal ruled that the Mohawk government may adopt policies it deems necessary to ensure the survival of its people.
Let op die frase onmiddellik hier bo: …the Canadian Human Rights Tribunal ruled that the Mohawk government may adopt policies it deems necessary to ensure the survival of its people.
Die onmiddellike vraag wat by my opkom, is: Was Afrikaners nie ook, as kleine blanke minderheid op hierdie grote swart vasteland wat as Afrika bekendstaan, daarop geregtig “om beleid aan te neem wat ons as nodig ag om die voortbestaan van ons volk te verseker” nie, waaronder selfs die Wet op gemengde huwelike, die Ontugwet en dergelike meer? Of is ons dan minder werd as die Mohawks van Kanada?
In die meer onlangse verlede het ‘n Franse Sosialistiese regering ‘n soortgelyke apartheidsbestel op die eiland Nieu-Kaledonië in die Stille Oseaan ingestel.
Nieu-Kaledonië (Frans: Nouvelle-Calédonie vir Nieu-Skotland) is ‘n oorsese gebied van Frankryk in die Stille Oseaan en lê in Melanesië. Nieu-Kaledonië bestaan uit drie provinsies met ‘n oppervlakte van 18 576 km² en het ‘n bevolking van 256 000 in 2012 gehad. (Afrikaanse Wikipedia.)
Die probleem is insgelyks dat die bevolking van Nieu-Kaledonië veelrassig en veelvolkig is, bestaande uit blanke Franse en die inheemse Kanakke wat op ‘n stadium onluste gepleeg en selfs ‘n onafhanklikheidsbeweging met terreuraktiwiteite geloods het.
Frankryk het ‘n bladsy uit dr. Verwoerd se boek geneem en die eiland verdeel in ‘n aantal provinsies oftewel tuislande waarin elke etniese groep homself kon regeer. Die totale bevolking, waaronder die Kanakke, het so baie van apartheid gehou dat hulle in ‘n onafhanklikheidsreferendum op 4 November 2018 teen onafhanklikheid van Frankryk gestem het.
Nes onder die goeie Afrikanerapartheid in Suid-Afrika van weleer, geniet die Kanakke ook stamregering en ander maatreëls om hul kultuur, identiteit en gebruike te behou. Soos die Engelse Wikipedia dit stel:
Kanak society has several layers of customary authority, from the 4,000–5,000 family-based clans to the eight customary areas (aires coutumières) that make up the territory. Clans are led by clan chiefs and constitute 341 tribes, each headed by a tribal chief. The tribes are further grouped into 57 customary chiefdoms (chefferies), each headed by a head chief, and forming the administrative subdivisions of the customary areas.
The Customary Senate is the assembly of the various traditional councils of the Kanaks, and has jurisdiction over the law proposals concerning the Kanak identity. The Customary Senate is composed of 16 members appointed by each traditional council, with two representatives per each customary area. In its advisory role, the Customary Senate must be consulted on law proposals “concerning the Kanak identity” as defined in the Nouméa Accord. It also has a deliberative role on law proposals that would affect identity, the civil customary statute, and the land system. A new president is appointed each year in August or September, and the presidency rotates between the eight customary areas.
Kanak people have recourse to customary authorities regarding civil matters such as marriage, adoption, inheritance, and some land issues. The French administration typically respects decisions made in the customary system. However, their jurisdiction is sharply limited in penal matters, as some matters relating to the customary justice system, including the use of corporal punishment, are seen as clashing with the human rights obligations of France.
Klink dit dalk bekend?
Apartheid as misdaad teen die mensdom
Kommunisme het 100 miljoen mense gedood, maar is nie deur die VN getipeer as ‘n “misdaad teen die mensdom” nie. In Suid-Afrika het die veiligheidsmagte oor 40 jaar van Afrikanerregering, volgens die Waarheids- en Versoeningskommissie se syfers, ‘n raps meer as 500 mense in onluste en ander situasies gedood. Nietemin het ‘n klomp kommunistiese en Afrika-state met veel swakker menseregterekords as Suid-Afrika op 30 November 1973 tydens ‘n sitting van die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies verklaar dat “apartheid ‘n misdaad teen die mensdom is”.
Was dit nie ‘n klug nie? Oftewel Sowjet-agitprop soos die FW de Klerkstigting dit so mooi gestel het nie?
Feit is dat niemand, waaronder die duisende lewende amptenare, politici en regeringslui wat deel van die stelsel van vóór 1994 was, nog ooit van die “apartheidsmisdaad” aangekla is nie. Ek daag elkeen wat in die hoofstroommedia teen apartheid as “volksmoord” en “misdaad teen die mensdom” uitvaar, om ‘n klag by die naaste polisiestasie, hier of oorsee, aanhangig te maak en te kyk hoe ver die saak gaan. Geen hof, behalwe miskien in Julius Malema se toekomstige Rooi Suid-Afrika, sal so ‘n klag aanhoor nie.
Net so kan Kanada of Frankryk seker insgelyks van ‘n “misdaad teen die mensdom” aangekla word, want hulle beoefen mos apartheid sover dit die Mohawks en die Kanakke aanbetref? Vertel dit vir Justin Trudeau of Emmanuel Macron. Trouens, ek daag enigeen van die Netwerk24- en ander linkse sluipskrywers soos Ma(r)x du Preez, Antjie Krog, Anton van Niekerk, Leopold Scholtz, Willemien Brummer, Elmien du Plessis, Lindie Koorts, Christi van der Westhuizen en wie nog uit om dadelik vir Trudeau en Macron voor die Internasionale Geregshof te bring sodat hulle kragtens die Roomse Statuut en die Internasionale Konvensie oor die Onderdrukking en Bestraffing van die Apartheidsmisdaad verhoor kan word!
Kom nou, here en dames, ekskuus, “vroue” want hulle is nie dames nie, hardloop Den Haag toe voordat die paadjie vol duwweltjies word.
Tot dan sal die narrery rondom apartheid, die “groot misdaad teen die mensdom”, dag vir dag, week na week, en jaar na jaar, in die media voortduur.
ANC-terrorisme as misdaad teen die mensdom
Op ‘n ernstiger noot: Niemand is nog ooit van apartheid aangekla nie, wat nog te sê skuldig bevind. Maar die soort terrorisme wat die ANC en sy buitelandse finansiers soos Swede, Noorweë, Denemarke, Denemarke, Kanada en ander lande teen onskuldige burgerlikes in Suid-Afrika gepleeg het, is wel internasionale misdade, verdragsmisdade en selfs ‘n misdaad teen die mensdom.
Suid-Afrika se probleem is nie die sogenaamde “nalatenskap van apartheid” waarmee daar tot vervelens toe gesmous word nie. Soos ek reeds hier bo aangedui het, is dit allerweë erken dat Suid-Afrika in die sestigerjare ‘n paradys vir almal was, ‘n Goue Tydvak in ons geskiedenis.
Die nalatenskap van ANC-terrorisme en buitelandse inmenging in ons land is egter ‘n perd van ‘n ander kleur. Dit het die kultuur van geweld, wanorde, misdadigheid en rassehaat waarmee ons tans te kampe het, geskep. Die land is gedestabiliseer as deel van die Sweedse beleid van “regimeverandering vir Suid-Afrika”.
Oor ‘n week gaan die Sweedse eerste minister, Stefan Löfven, ons land besoek. Ek beplan om binne dae ‘n ope brief aan hom te rig wat sowel hier as in Swede in Sweeds gepubliseer sal word en waarin ek hom konfronteer met die funeste gevolge van Sweedse finansiële steun aan die ekstremistiese Afro-marxistiese terreurbeweging wat as die ANC bekendstaan.
Terrorisme, veral waar dit herhaaldelik en sistematies aangewend word om vrees by ‘n hele bevolking in te boesem soos die ANC gemaak het, is volgens verskeie internasionale kenners wel ‘n misdaad teen die mensdom. Afrikaners behoort hierop te fokus. Hoe kan ons die spul korrupte terro’s en oorlogsmisdadigers wat ons tans regeer, aan die pen laat ry? Hoe kry ons hulle voor die Internasionale Geregshof in Den Haag of in ‘n ander nasionale hof buite Suid-Afrika waar hulle vir hul gruweldade soos die Kerkstraatbom, die Amanzimtotibom en die Magookroegbom verhoor en gestraf kan word? Is Tutu se kwytskeldings van die ANC-terroriste by die WVK enigsins geldig, want was hy nie ook ‘n ANC-lid en daarom self ‘n terroris nie?
Pleks van die Sowjetagitprop van die ANC en sy meelopers in die media te verduur, behoort ons ons eie veldtog te loods om geregtigheid vir die ANC se gruweldade uit die verlede te verkry.
Ten slotte: ANC-apartheid
Eintlik moet die woord “apartheid” uit die Roomse Statuut van 2002 verwyder word, want dit is sinneloos om dit steeds daar te hou. Tensy dit na die “ANC-apartheid” van ná 1994 verwys. Die term “ANC-apartheid” is gemunt deur die Nederlandse parlementariër, Martin Bosma, en as ‘n mens so verwys na die stelsel van diskriminasie wat tans geld en wat beslis daarop gemik is om die blanke rassegroep leed aan te doen en selfs uit te wis, pas dit veel beter by die definisies van die sogenaamde “International Convention on the Suppression and Punishment of the Crime of Apartheid” van 1973 as enige beleid van die NP vanaf 1948 tot 1994:
Denial to a member or members of a racial group or groups of the right to life and liberty of person
By murder of members of a racial group or groups;
By the infliction upon the members of a racial group or groups of serious bodily or mental harm, by the infringement of their freedom or dignity, or by subjecting them to torture or to cruel, inhuman or degrading treatment or punishment;
By arbitrary arrest and illegal imprisonment of the members of a racial group or groups;
Deliberate imposition on a racial group or groups of living conditions calculated to cause its or their physical destruction in whole or in part;
Any legislative measures and other measures calculated to prevent a racial group or groups from participation in the political, social, economic and cultural life of the country and the deliberate creation of conditions preventing the full development of such a group or groups, in particular by denying to members of a racial group or groups basic human rights and freedoms, including the right to work, the right to form recognised trade unions, the right to education, the right to leave and to return to their country, the right to a nationality, the right to freedom of movement and residence, the right to freedom of opinion and expression, and the right to freedom of peaceful assembly and association…
Verskeie van dié artikels is van toepassing op die ANC-apartheid wat tans teen ons geld, en Afrikanerjuriste behoort dit te ondersoek en ‘n internasionale hofsaak teen die ANC-terroristebewind aan die gang te kry.
Geen steen behoort onaangeroer te bly in ons pogings om die ANC-terroriste aan die pen te laat ry nie.
Die misdade teen die mensdom wat hulle pleeg, duur elke dag voort. Dit kan nie langer so aangaan nie.
En laat diegene wat poog om ons spraakvryheid te beperk deur ons te wil straf omdat ons hulle onbekookte leuens, beswaddering en stigmatisering oor die verlede durf kritiseer, besef dat húlle insgelyks artikel 3 van die Konvensie teen apartheid oortree, “…by denying to members of a racial group or groups… the right to freedom of opinion and expression”.
Elkeen wat ons wil vervolg omdat ons ons mening oor apartheid uitspreek, sowel die goeie Afrikanerapartheid van die verlede as die bose ANC-apartheid van tans, oortree dus self die Konvensie teen apartheid.
Elke ANC-werfbobbejaan wat ek hier bo genoem het (Ma(r)x du Preez, Antjie Krog, Anton van Niekerk, Leopold Scholtz, Willemien Brummer, Elmien du Plessis, Lindie Koorts, Christi van der Westhuizen) en ek vra om verskoning vir die hele horde wat ek uitgelaat het, is self skuldig aan ‘n misdaad teen die mensdom omdat hulle ons nie net aktief namens hul base, die korrupte ANC-oorlogsmisdadigers, vervolg en belaster nie, maar ook omdat hulle ons ons spraakvryheid wil belet deur middel van hulle afskuwelike, Sowjetagtige sensuur en irrasionele, kranksinnige Afrikanerhaat.
Hendrik Christoffel Lourens (Hennie) Aucamp (1934-2014) vertel in sy boek, Kommerkrale (Kaapstad: Tafelberg, 1989), van ‘n droom wat telkens by hom opgekom het. Hy is “oud en verlate” en kom op ‘n winternag by sy ouers se plaas, Rust-mijn-ziel, in die Stormberg aan. “Van die opstal het net ‘n murasie oorgebly. Ook hier is geen skuiling nie. Maar wanneer ek om die hoek van die bouval stap, sien ek dat een vertrek bly staan het, en dat daar ‘n lig in die kamer brand. Ma sit en wag voor die swart stofie met sy krom pote. Die tafel staan gedek, en by my ou sitplek is daar ‘n netjiese stapeltjie pos met buitelandse seëls. Ek gaan sit by Ma en streel haar hande soos ek nooit gedoen het toe sy nog gelewe het nie.” In sy skryfwerk het Aucamp telkens nostalgies na die wêreld van sy jeug, die Stormberg by Jamestown in die Oos-Kaap, teruggekeer.
Anders as baie ander homoseksuele, wat veral sedert 1994 neig om die ANC, of ten minste oordrewe politieke verligtheid, te ondersteun – weens die groter vryheid wat op alle terreine in die lug bly hang – het Aucamp opvallend behoudend gebly. Hy was geen voorstander van bandelose vryheid nie: “Vryheid is (a) ‘n voorreg, en (b) ‘n verantwoordelikheid” (2010-bron hier onder, p 62). Die verlede het op ‘n konstruktiewe manier sy hede bepaal: “‘n Verlede is nooit afgelope nie” (64). “Wat ons soek, is verlede … Kennis van die verlede is onmisbaar by selfdefiniëring” (77). Hy het met eer uit die lewenstryd getree, al het iemand soos Koos Prinsloo (1957-1994) op sy moedswillige manier Aucamp se goeie naam skade probeer aandoen (kyk hier onder). Albei was stilisties voortreflike woordkunstenaars.
Oor en weer
Ek skryf aanvanklik na aanleiding van Aucamp se boek, Oor en weer (Pretoria: Protea Boekhuis, 2010, 144p), wat ek vandeesweek as ‘n uitgooi-item teen R99 in ‘n boekwinkel gekoop het. Die teks bestaan uit 16 onderhoude, waarvan sommige ongepubliseer was, wat van 1971 tot 2008 met Aucamp gevoer is. In die boek word hulle chronologies aangebied. Al die aanhalings is van Aucamp; dus nie van wat sy ondervraers gesê het nie. Hy gebruik die term “Afrikaanssprekendes” terwyl hy heel moontlik eerder Afrikaners, dus sy mede-blankes, in gedagte het.
In die inleiding besin Aucamp oor “die onderhoud as genre”. Hy verwys na die probleme wat Amanda Botha in 1966 ondervind het om ‘n onderhoud met die biseksuele Marlene Dietrich (1901-1992) in Die Burger gepubliseer te kry. Piet Cillié (1917-1999) was toe die redakteur (1954-1977). Die onderhoud het oplaas in Die Byvoegsel verskyn (p 9). Sensuur kom al ‘n lang pad, waarby Naspers se bydrae sekerlik ingesluit word. Aucamp verwys na NP van Wyk Louw se entoesiasme vir die “oop gesprek”. Maar hy noem dan Willemien Brümmer (Praag 26.01.2020) se werk as ‘n voorbeeld hiervan (9). In Brümmer se joernalistiek word daar dikwels ‘n eie standpunt gestel, maar dit is ‘n suiwere uitvloeisel van haar dwarsheid. Daar is geen werklike openheid nie omdat haar register niks toelaat wat buite die polities byderwetse geleë is nie.
Aucamp se besinning oor die aard van ‘n onderhoud vind aansluiting by sy aangetrokkenheid tot egodokumentasie. Naas die biografie en outobiografie is die essay ‘n voorbeeld van ‘n egodokument. Die onderhoud kan as ‘n essay geskryf deur twee mense beskou word (13). Later sê hy: “Die essay [is] feuilletonistik, oftewel: joernalistiek op pad na die letterkunde” (29). Later noem hy ander soorte egodokumente: “briefbundels, dagboeke, memoires” (50). “Die dagboek vervul hier die funksie van biegvader en psigiater” (68). Aucamp het veral as die skrywer van kortverhale uitgemunt. “Ek is ‘n kortafstandatleet” (107). “Dis die verhaal self wat besluit wanneer en hoe hy vertel word” (104).
Daar is die standpunt dat ‘n kunswerk, bv ‘n letterkundige werk, “selfgenoegsaam [moet] wees en uit homself verklaar [moet] kan word” (15). Aucamp onderskryf hierdie standpunt en noem dat die bysleep van persoonlike besonderhede van die outeur “‘n uiters gevaarlike praktyk [is] … [omdat] die kuns homself moet verklaar” (16). Hy probeer wegstuur van wat DJ Opperman die skrywer se “ander selwe” genoem het (40). Aucamp wil klaarblyklik nie as ‘n homoseksuele kunstenaar geëtiketteer word nie, maar eerder as ‘n skrywer wat (toevallig) ook homoseksueel is. Dieselfde redenasie word by vroue aangetref wat nie ‘n “skryfster” genoem wil word nie, maar bloot as ‘n “skrywer” gereken wil wees. Maar inligting oor die seksuele oriëntasie en geslag van ‘n skrywer kan myns insiens die leser (soms) help om ‘n werk te verstaan.
Aucamp verwys na TT Cloete (1924-2015) “se herfstige wyshede oor oudword” (12). “Die lekker van skryf lê vir my hierin dat ek al skrywende beheer begin kry oor my ervarings” (17). “Ek sal aanhou skryf solank ek die behoefte het om iets aan myself te verduidelik” (85). In aansluiting hierby kan ek noem dat ek op Praag skryf oor die boeke wat ek gelees het, enersyds om my leeservaring met ander mense te deel en andersyds omdat ek die teks beter verstaan as ek daaroor skryf. Soos Aucamp dit stel: “Jy probeer, ál skrywende, iets aan jouself verduidelik” (32). Wat hy oor resensiewerk/boekbesprekings te sê het, is in die kol: “Ek wil ‘n eerbare tussenganger tussen ‘n teks en die publiek wees” (89). “Waarom ek resenseer: om my geesdrif vir boeke met ander te deel” (95). “Die resensent moet respek hê vir die teks wat hy resenseer en vir die publiek wat sy resensie gaan lees, want só behou hy sy professionele geloofwaardigheid. Hy moet deurentyd waak oor sy integriteit” (99). “Die resensent … skryf omdat hy ‘n diens lewer, en dit so eerbaar en so eerlik moontlik wil doen” (101).
Soos ek, het Aucamp graag oor “The Deep South” gelees, maar skynbaar om ‘n ander rede. Ek lees oor die Amerikaanse Suide ter regstelling van die wanvoorstellings wat algemeen in die literatuur voorkom, bv oor slawerny en die oorsake van die Burgeroorlog (1861-1865). Dit is soortgelyk aan wat sedert 1994 in Suid-Afrika gebeur: dat die “oorwinnaars” (die ANC en sy nalopers) doelbewus valse voorstellings van die era vóór 1994 bevorder. Aucamp het “bowenal” graag die werk van ‘n Suiderling soos die polities linkse kortverhaalskryfster, Flannery O’Connor (1925-1964), gelees (17). Sy rede hiervoor kan moontlik deels in die volgende karakterisering gevind word: “The unsentimental acceptance or rejection of the imitations or imperfection or difference of these characters (whether attributed to disability, race, crime, religion or sanity)” (Wikipedia).
In 1971 het Aucamp genoem dat hy “‘n byna onuitputlike voorraad Stormbergse indrukke” het (18). In 2006 het hy egter opgemerk: “‘n Mens besef op ‘n dag dat jou toegemete storievoorraad haas opgebruik is” (112). Die reste van Boerwees het egter in hom behoue gebly. “Die hartseerwals [1965] suggereer ‘n sekere treurigheid om ‘n verbygegane leefwyse – die Boere-kultuur van sê dertig, veertig jaar gelede” (23) – gesê in 1971. Aucamp was, in die woorde van Peter Blum (1925-1990), lief vir “die vasteland waarop ons boer” (52). Taal, spesifiek sy moedertaal, Afrikaans, was van deurslaggewende belang in sy lewe. Afrikaans het aan hom ‘n geestelike tuiste gebied. “Wanneer jy gaan reis, veral in lande waarvan jy die taal nie ken nie, lê jy jou ‘n soort ballingskap op” (19). As ‘n Afrikaner emigreer, word dit ‘n blywende ballingskap.
Aucamp is deur bv André P Brink verkwalik omdat hy nie ‘n polities betrokke skrywer wou wees nie (110). “‘n Skrywer hóéf natuurlik nie in pas met sy tyd te wees nie, want ‘n bepaalde lewenshouding kan aan geen mens opgedring word nie. Die kritikus durf dus nie moderniteit or romantiek of behoudendheid van die skrywer te eis nie, maar alleen dít: gehalte” (20). Nie dat 1994 geen verandering by Aucamp veroorsaak het nie, maar dit was darem nie ‘n radikale transformasie nie. In 1995 skryf Aucamp: “Dalk het William Plomer [1903-1973] se Stormberg- en Zoeloelandverhale my gehelp om openliker oor seks- en liefdesverhoudings oor die kleurgrens heen te skryf as wat tot dusver toe die geval was, of dalk het die nuwe politieke dispensasie bygedra tot my ’emansipasie'” (43) – oftewel sy “uit die kas klim”. Maar Aucamp was andersins sinies teenoor polities korrekte skrywery ingestel: “Jy moet van die Afrikaanssprekende blanke ál skurk in jou stuk maak, of jou ‘politiek’ – lees ook: medemenslikheid – word by die agterdeur uitgeskop” (111).
“Ek was geseënd om binne ‘n boekkultuur groot te word” (95). “‘n Boekultuur blý, volgens my, die fondament van ‘n beskawing” (114). Hy gee goeie raad aan skrywers. Byvoorbeeld, “Skryf so eenvoudig as wat die taalsituasie jou dit toelaat … eenvoudige taal is nie altyd moontlik nie, maar helder denke, dit behoort taalgebruik te alle tye te rig” (21). “Alteveel dink-slordighede word deur skrywers sowel as kritici as fantasievlugte of mistieke openbaringe reggepraat … Daar is [ook] ‘n onverskilligheid omtrent die gevoelswaarde van woorde” (35). “Vir my moet ‘n titel ‘n sleutel tot ‘n verhaal wees” (22). Oor die ek-vertelling waarsku hy: “‘n Eenmansvertoning kan baie maklik eentonig raak” (26). Maar in ‘n verhaal kan ‘n skrywer gerus “‘n eie stem” hê, ‘n “personal voltage” (Sean O’Faolain), “‘n persoonlike geladenheid” wat van menslikheid spreek (39).
Ter onderskrywing van Fernando Pessoa (1888-1935), wat ‘n Suid-Afrikaanse verbintenis het, stel Aucamp die volgende: “Poësie is ‘n oorgangstadium van musiek na prosa” en “Poësieritme binne prosa hoef prosa nie te versteur nie, maar prosaritme binne poësie kan wel struikelinge veroorsaak” (44). Nie dat ritme in prosa onbelangrik is nie. PG du Plessis wou nie ‘n Engelse vertaling van sy nie genoeg geprese roman, Fees van die ongenooide (2008), goedkeur nie, omdat die ritme nie reg (of aanvaarbaar genoeg) was nie. In 2006 sê Aucamp: “Eitemal [WJ du P Erlank, 1901-1984] het my dit op die hart gebind dat ‘n prosaskrywer ook ‘n stipleser van poësie moet wees as hy sy woordbeheer op hoër plan wil kry. Dieselfde geld natuurlik ritme. Slordige prosaritme is net so hinderlik as slordige poësieritme” (94). Nog ‘n Pessoa insig: “In die prosa kom alle kunsvorme saam – deels omdat in die woord die hele wêreld beslote lê” (45) – ‘n uitspraak wat eerder poëties as feitelik korrek is.
Aucamp noem dat sy “belangrikste mentor” (70), Con de Villiers (1894-1978), gesê het: “‘n Mens se foute is vir hom mooi” (27). Aucamp voeg by: “‘n Mens het nie altyd die moed om jouself uit jou werk te verwyder nie. Ek bedoel nou: jou voorbarige, onnodige, ongenooide self” (27). ‘n Klassieke plaaslik voorbeeld hiervan is Michael le Cordeur wat hom op ‘n onfeilbare manier tussen sy onderwerp en die lesers opdring. Soos Anton van Niekerk probeer Le Cordeur om so dikwels moontlik iets in Die Burger gepubliseer te kry – elke keer met ‘n foto van die outeur daarby. Let gerus op die skynbaar onuitputlike voorraad foto’s van hulleself waaroor albei beskik. Hulle verlustig hulle daarin om in die selfie-era te lewe. Ek sou sê dat wat hier volg op albei van toepassing is: “Nog nooit was die Afrikaanse literatuur so ver van die ideaal van ‘Die Oop Gesprek’ af nie, soos voorgestaan en beoefen deur NP van Wyk Louw. ‘Die Oop Gesprek’ het nou in ‘n ‘vuil geskreeu’ ontaard – sien Raka – en ‘n soort skrywer wat jy vroeër net met die poniepers in Engeland verbind het, naamlik die tabloid intellectual, het kom nesmaak in eens gerespekteerde koerante” (58-59).
Ek het ernstige voorbehoude oor graadkursusse in skeppende skryfwerk. Die afrigting van potensiële skrywers moet liefs aan gevestigde skrywers, uitgewers en skrywersinstansies toevertrou word. Aucamp dink anders hieroor. In 1982 het hy gesê: “Ongelukkig het ons nog geen skryfkursusse in Suid-Afrika soos die wat in Amerika op skool en universiteit aangebied word nie” (35). “Talent kan nie geleer word nie; sekere skryfvaardighede wel … Byna alle skrywers het hulp nodig as hulle werklik hul moontlikhede wil verwesenlik” (33-34). Dit kan kort of lank neem om ‘n storie te skryf. “Die verhaal waaraan so knaend gewerk is, is nie noodwendig beter as die kitsverhaal nie” (27). Maar skryfwerk verg dikwels talle herskrywings. “Selfs vir ‘n deurwinterde skrywer kom niks vanself nie. Elke begin is ‘n weerbegin” (116). “Ieder verhaal [is] ‘n stukkie bouwerk” (22). Aucamp het waardering vir “hoe onopvallend ‘n meesterverteller struktureer, hoe millimeterpresies sy woordgebruik is” (50). “As iemand weet wat hy wil sê, en sy hoek reg kies, kom die diensbaarste woord vanself” (79).
Wat verwag Aucamp van die literêre kritikus? “Dat hy ‘n onberispelike vakman is. Dat hy naas leeservaring ook lewenservaring het. Dat hy integriteit het” (28). “Net een soort kritikus maak my smoorkwaad: die sede-apostel. Die man wat sê: ‘Dié soort tema staan my nie aan nie: Dis volksvreemd en dekadent.’ Maar selfs waar ek voel dat my werk onbillik behandel is, sal ek nie droom om my te verdedig nie: Die tyd, genadelose bloemleser, gaan heel waarskynlik nie aan mý kant wees nie!” (28). Veral aan die begin van sy skrywersloopbsaan het streng redigeerders hom teen sy “troetelsondes” probeer beskerm (53).
Reeds in 1996 het Aucamp geskryf: “Die onderdrukking van Afrikaans is ‘n politieke feit en moet as sodanig gesien word … Die huidige verontregting van Afrikaans is ‘n reaksie … Afrikaans … is tog tot alles in staat waartoe sy gebruikers in staat is. Vir my gaan dit om doeltreffende uitdrukking” (46-48). In 1997 verwys Aucamp na “die demovering van Afrikaans in die openbare lewe” (53). “Wat my … bedruk, is dat talle jong Afrikaanse intellektuele toenemend ‘n taaltjie praat en skryf wat nóg Engels nóg Afrikaans is, en kennelik in hul skik is met die verdiskontering van Afrikaans en die Afrikaner. Dit mag gebeur dat hulle op ‘n dag by die Ou Fontein wil drink en moet uitvind dat die drinkwater deur hulle eie toedoen besoedel en vergiftig geraak het” (54). Hy noem Engels ‘n “killer language” (113). Wanneer gaan die huidige geslag Afrikaanstaal- en -letterkundiges die moed hê om hulle vir suiwer(der) Afrikaans te beywer?
In 2003 het Aucamp gesê: “Ek glo talle Afrikaanssprekendes, ook die jongeres, het op die oomblik ‘n baie lae selfbeeld, en die brabbeltaaltjie wat so modieus is, is in werklikheid simptomaties van dié minderwaardigheidsgevoel. As die selfflaggelasie-tydperk verby is, sal mense weer ‘n taal praat wat die skyn van ‘n selfstandige taal het. Of so hoop ek maar” (80). Dit is dieselfde as my standpunt: dat die gebruik van geradbraakte taal op ‘n gebrek aan taaltrots dui, wat op sy beurt op ‘n gebrek aan selftrots gebaseer is. In 2006 het Aucamp beweer dat nostalgie “‘n nasionale neurose” geword het (107). “Om nostalgies te raak oor tye toe universele lewenswaardes die daaglikse gang bepaal het, is myns insiens ‘n goeie teken. Dié nostalgie kan lei tot ‘n geleidelike heropbou van ou waardesisteme” (79).
Dit is belangrik dat ‘n skrywer wyd moet lees, maar “daar is geen plaasvervanger vir leef nie; vir voluit leef” (50), dus “om bewustelik te lewe, met die inspan van al my sintuie” (50). Soos dit ‘n (goeie) skrywer betaam, is daar by Aucamp “‘n durende behoefte … om iets te sê” (49). “Ons vraag moet nie gedurig wees of iets letterkunde is nie, maar eerder of dié iets ‘n beduidende mededeling is” (63-64). Maar wáár kan dit in die openbaar gesê word? “Die tekort aan tydskrifte, literêr en populêr, wat oorhaastige bundeling van verhale en poësie sou kon verminder, laat hom al hoe nypender voel. Standpunte en Die Huisgenoot en Sarie van weleer was gimnasiums waarin skrywers, ook digters en dramaskrywers, hul spiere kon inoefen vir uiteindelike bundeling” (54).
“Jou verskyning in Standpunte – en later in Tydskrif vir Letterkunde – het jou publikasiewaardig verklaar … Wat tans gebeur, is dat skrywers weens ‘n gebrek aan geskikte venues tot voortydige publikasie gedwing word, en dit móét op die duur die stand van die letterkunde nadelig beïnvloed … te veel boeke in Afrikaans verskyn wat doodgewoon nie op peil is nie, en dis nie ‘n goeie ding nie. Dit lyk na ‘n geval van kultuurdesperaatheid; na fluit terwyl daar by ‘n kerkhof verbygestap word” (55).
“Wat my bekommer, is die ontoereikende taalbeheersing by enkele talentvolle jong skrywers. Respek vir jou medium, dit moet tog ‘n vanselfsprekendheid wees?” (66). Ek mis daardie respek vir Afrikaans by bv Ingrid Winterbach, maar die kritici is (ongekwalifiseerd) gaande oor haar skryfwerk. Kortom: “Die Afrikaanse letterkunde word voortdurend bedreig deur inkalwing en uitwissing” (60). Reeds in 1982 het Aucamp gesê: “Die populêre tydskrif in Afrikaans, soos hy tans daar uitsien, het beperkte vormingswaarde” (34). Hierdie tydskrifte het “promosieblaaie geword, met baie vir die vlees, soos glansende hare en bultende spiere, maar niks wat ‘n geesteslewe en die verbeelding kan voed nie” (121).
Weens vervlakking het populêre tydskrifte eintlik glad nie meer plek vir kuns van watter aard ook al nie. Aucamp het na die ordentlike, waardige Afrikaans van weleer verlang. Byvoorbeeld, in 2000 het hy nostalgies verwys na “die taal van die Stormberge, die ruie, gespierde Afrikaans van sê die veertiger- en vyftigerjare, dié sal my egter voed tot aan my dood toe” (65). In 2002 vervolg hy: “Soos Lorca [1898-1936] het ek opgestaan in die beeldryke konkrete taal van ‘n boeregemeenskap. ‘n Ruie, gespierde Afrikaans, maar wie praat vandag nog so?” (69). “Woordeskat en kultuurgeletterdheid krimp sienderoë in Afrikaans” (122).
Aucamp was eerder nasionalisties as globalisties: “Ek vind dit bitter jammer dat tydskrifte hul tipies Suid-Afrikaanse karakter verloën het in ‘n strewe om byderwets en internasionaal te word. Eitemal het my geleer: Die pad na die internasionale loop deur die nasionale” (66). In 2003 het hy die belangrikheid van die huisgesin en familie beklemtoon. “Ek dink familieskap gaan herontdek word in Suid-Afrika. Landverlaters en hul agterblywendes reik byna desperaat uit na mekaar; jong mense in die buiteland is skielik hiperbewus van hul bande met familie, land en taal. Vir my is familieskap ingeskakel by groepverbondenheid, ‘n insig wat ek by MER [ME Rothmann, 1875-1975] gekry het. Sy sê in My beskeie deel [1972]: ‘Ook leef ‘n mens nie alleen in die eie persoon nie, maar deur en met jou groep of volk. Word die volk se lewensfunksies gekeer, kwyn die individu ook.’ Lê die huidige kultuurdepressie by baie Afrikaanssprekendes nie juis hierin dat die ‘lewensfunksies’ van die groep sienderoë kwyn nie, dikwels deur eie toedoen?” (76-77).
“Ek praat dikwels van ‘kultuurpessimisme’. Hymne Weiss [1901-2001] het dekades gelede reeds gewaarsku teen ‘vlakwaterkultuur’, maar intussen het die water byna heeltemal weggetrek, en binnekort sal ons voor ‘n leë dam staan. My kultuurpessimisme dreig soms om oor te gaan in kultuursinisme. ‘n Nuwe geslag meningbepalers, stewig ingegrawe in die media, skroom nie om Afrikaans en die Afrikaanse kultuur te ontluister nie, ongeag wat Het Volk dink en voel. Eertydse kultuurwagters en rolmodelle vir die Afrikaanssprekende staan nou op die rand van die strydperk en kyk apaties toe” (91). Hy verwys na die verligte Jeremy Taylor (gebore in 1937) wat Suid-Afrika in 1994 verlaat het toe ons “bevryding” aangebreek het en “voorsien het dat die Afrikaner, soos die Boesman, ‘n tragiese herinnering in dié wye en droewe land gaan word” (114).
Die onderhoude getuig van Aucamp se gesaghebbende, meesterlike erns. “Jou eintlike doel as skrywer is … om jou ambag rustig, eerlik en toegewyd te beoefen” (91). “Ek probeer deeglike werk lewer, en meesal het ek groot plesier in wat ek doen” (71). “‘n Mens sou tot in die oneindige toe kon verbeter aan wat jy geskryf het” (84), maar die een of ander tyd moet jy halt roep. Hy is gedryf deur “gesonde ontevredenheid” (70). “Die besef van eie onvolkomenheid is dalk die sterkste aansporing in enige skrywer se lewe. ‘n Volgende keer, neem hy homself voor, gaan ek myself oortref” (90). “Kreatiwiteit is al ‘die heilige onrus’ genoem” (70). “Die besef van ouer word is ‘n belangrike kreatiewe dryfveer” (109). Maar “‘n skrywer hóéf nie tot op die laaste toe te werk nie. As hy verduidelik het wat hy wou, het dit tyd geword om die kers te snuit” (88).
In 2002 het Aucamp geskryf: “Vir my was een leeftyd genoeg vir wat ek te sê het. Ek sien eintlik uit na ‘n tyd waar my skryfaktiwiteite gaan inkrimp tot dagboekinskrywings en briewe aan vriende. Dán eers sal ek rustig kan omgaan met die boeke, die kuns, die musiek in my lewe” (73). “Ek begin tentpenne uittrek. Saam met Marthinus Versfeld [1909-1995] glo ek dat ‘n mens wat opruim ‘n opgeruimde mens is” (88). Hy haal “Ta Miem” (MER) goedkeurend aan: “Oudword beteken nie minder leef nie, net stadiger leef” (80). Hy voeg by: “My verweer teen die lewe is kreatiwiteit” (80). Maar hoe later in jou lewensloop, hoe minder is jy in staat om te verander. “‘n Mens word al hoe meer wie en wat jy is” (87). Dit verduidelik seker (deels) waarom bejaardes geneig is om meer konserwatief as jeugdiges te wees. Winston Churchill (1874-1965) het gesê: “If you’re not a liberal at twenty you have no heart; if you’re not a conservative at forty you have no brain.”
Om Hennie Aucamp te onthou
Die enigste boek van Hennie Aucamp wat in Kindle-weergawe te kry is, is Volmink (1981, $14,95). Dit lyk asof sy werk uit die mode raak. Sy boeke staan onverkoop in die boekwinkels. Jamestown het “‘n spookdorp” geword (Danie Botha, bron hier onder, p 85). “Die bibliotekaresse [in Jamestown het] nog nooit van Hennie Aucamp gehoor” nie (49). Dit is die soort verdomming waarmee ons al hoe meer moet probeer saamleef. En dít terwyl WA de Klerk (1917-1996) “gesê het dat Hennie se ‘vertolking’ deel is van ‘n nuwe herontdekking van die betekenis van kultuur deur Suid-Afrikaners” (49). Hennie het bv in 1967 geskryf: “Dit word ‘n soort gerusstelling: die Afrikaner kán … ons hét styl” (57).
Ek het ook die volgende boek as ‘n uitgooi-item teen R99 gekoop: Danie Botha (samesteller), Om Hennie Aucamp te onthou (Pretoria: Protea Boekhuis, 2015, 112p). ‘n Aantal mense wat Aucamp geken het, skryf daarin oor hulle herinneringe. Daar is ook insiggewende foto’s. Die boek is ‘n waardevolle aanvulling van wat Aucamp oor homself te sê gehad het. Maar sommige van die mans- en vrouename in die teks neig om ‘n wie-is-wie in die Afrikaanse (intellektuele – 30) homoseksuele wêreld te word. Die bydrae van bv sowel Marius Bakkes as Danie Botha draai nie doekies om nie. Marius skryf: “Wedersyds het ons nooit die toestand [moffie-wees – 30] probeer uitpluis nie” (35). Danie skryf: “Hennie sou heel dikwels stem gee aan gays” (91).
Hennie se ouer suster, Rina Gouws, vertel van hoe hulle met ‘n liefde vir lees grootgeword het en die rol wat bv die tydskrif, Die Huisgenoot, daarin gespeel het. Oor Hennie: “Ja, vir honde en katte was hy baie lief solank hy nie vir hulle moes sorg nie” (11). In later jare: “Hennie se boekery was ernorm” (15). Sy pa “het vir hom [Hennie] ‘n heerlike sonnige woonstel so dertig meter van die hoofhuis [op die plaas] gebou” (18). Hoewel hy lief vir die natuur was, was dit duidelik dat Hennie “nooit sou boer nie” (15). Daar was ‘n stadium toe daar “kookdae” in sy lewe was, maar later het hy nie meer self kos voorberei nie (19, 20). As dit by opskep kom [“opskeploer” – 18] en die gasvrou vra “hoeveel?” dan sê hy “genoeg, want hy sal in ieder geval ‘n tweede porsie neem” (23). Hy het graag padstalletjies (21) en restaurante (20) besoek.
Uit verskeie van die opstelle blyk Hennie se liefde vir lekker eet. “Hennie eet vreeslik vinnig” (92). “Hennie kon nogal gulsig weglê” (33). “Hennie kon sonder pretensie en met opsigtelike oorgawe lekker eet” (63). Sy Xhosa-bynaam was Mafutha/Mafoeta, die vettetjie (18, 111). Samuel Johnson (1709-1784) word soos volg aangehaal: “He who does not mind his belly will hardly mind anything else” (17). ‘n Lekker vol bord kos was by die Aucamps bekend as “‘n hovaal (hoogvol en ovaal)” (18). “Hennie self was verdold op [mal oor] ‘n piekniek” (19) – “verdold op” (ook 10) was blykbaar by die Aucamps ‘n gebruikswoord. Hennie se ma het die woord “bejiggert” vir “befoeterd” gebruik (22). In die jare sewentig, toe ek ‘n onthaal in Stellenbosch aangebied deur ‘n kollega bygewoon het, het sy in dieselde woonstelgebou, Molenvliet (20, 56, 69), as Hennie gewoon. Hy het vir haar gelyk asof hy dikwels bedruk en bejiggert was. “Negatiewe kritiek het hom sleg gestem. Lank bedruk gewees” (32). “Hennie het trekke van sy ma geërf” (84). Hy onthou “dat sy soms ‘bitter beneuk en bitter droefgeestig’ kon wees … ‘Ma’, sê Hennie, ‘kon tot veertien dae aanmekaar verontreg lyk. Nes ek'” (84).
Hennie “was altyd ‘n man van die natuur” (41); “flaneur, lewensgenieter, bergklimmer” (100). Daar word genoem dat hy nooit leer tik het nie (98). Hy was in baie onderwerpe geïnteresseerd, maar van “‘n internetbesigheid en die digitale wêreld … [het] hy nie veel verstaan nie” en ook nie veel daarin belang gestel nie (24). Hy was ook nie ‘n danig bedrewe motorbestuurder nie. “Met die ouer word was Hennie nie meer lus vir bestuur nie” (33). Maar boeke het hy in elke opsig voorbeeldig benader. Nico Loubser vertel dat Hennie “nooit gelê en lees het nie – volgens hom moet ‘n professionele leser sit en lees!” (103).
Die skryfster, Margaret Bakkes (gebore Aucamp, 1931-2016), is Hennie se niggie. Hulle het op buurplase in die Stormberg grootgeword. Hulle “voorouers het op die Stormberge agtergebly (uit die trek van Louis Trichardt)” (44). Die Auchamps was oorspronklik Franse Hugenote. “Aucamps beteken van/na die velde” (49). In hierdie opsig was Hennie “oergetrou aan die naam” (49). Die eerste Aucamp, Johan Diederik (“hy’t sy naam en van vernederlands – 49) het in 1727 aan die Kaap geland (46). Die Aucamps se “klein vaderland” is afgebaken “met dorpe soos Dordrecht, Molteno, Jamestown, Sterkstroom en Burgersdorp” (48). Die Aucamps was al daar “toe die Tregardt-trek in 1834/35 daar verby is … Een Aucamp verlaat egter die Stormberge en sluit aan by Piet Retief se trek: Johan Diederik, gebore in 1800 … Op 6 Februarie 1838 word ook hy saam met Retief … [deur Dingane – 46] vermoor (48).
Margaret onthou: “Ons wil skryf [“om te ‘storie'” – 28]. Ons was albei leesvrate … Ek het spoedig geweet: Hennie is ‘n meester, toegewy aan die skryfkuns” (27). “Ek het jou sprankelende menswees, jou onuitputlike skeppingsvermoë hier by my: Ek steek my hand uit na my boekrak om die gesprek te hervat … Hennie was in die Afrikaanse wêreld van die woord ‘n ikoon, ‘n onvervangbare rigtingwyser, ‘n heerlike heldhaftige meester van die woord en ‘n unikum by uitstek” (28). Margaret haal Hennie soos volg aan: “Iedere ernstige kunstenaar het die verpligting om verstaanbaar te wees. Hy mag hom nie belangriker ag as die woord wat hy praat nie” en “Kabaret is beskaafde protes” (28) – iets wat plaaslik eintlik onbekend is.
Een van Margaret se seuns, Marius, skryf: “Hennie [het] baie graag briewe geskryf … Die briewe was ‘n groot inspirasie om self skeppend te wees. Dit het ook die dissipline van sinvolle, deurdagte korrespondensie by my tuisgebring” (38). ‘n Bundel met Hennie se briewe is gepubliseer: Mits dese wil ek vir jou sê (2013). Petrovna Metelerkamp is die samesteller. Oor Koos Prinsloo skryf Marius” “Dinge tussen hom en Hennie [het] later ‘n ongelukkige wending geneem. Iewers het die mentorskap versteur geraak [skeefgeloop*]. Literêre jaloesie, jeugdige eiewysheid. Koos kon baie geniepsig wees” (35-36), soos Johannes Kerkorrel (1960-2002) ook ervaar het. [* skeef: (informeel, kwetsend) gay (HAT 2015).]
Die digteres, Lina Spies (gebore in 1939), karakteriseer Hennie as “‘n veelkantige persoon” met ‘n “veelsydige skrywerskap … Hy het vir my woorde gegee; woorde wat lewe; tekste wat verryk” (60). Daar was sy “onbaatsugtige deel van sy kennis en liefde vir die kunste” (65). By hom was daar “woordgevoeligheid” (61). Dit is iets wat by die huidige geslag Afrikaanstaal- en -letterkundiges ontbreek wanneer hulle nie ‘n flenter omgee as Afrikaans tot geradbraakte Kaaps verlaag word nie. Hulle kom eerder met lof vir hierdie uittarting van Afrikanergevoel vorendag. Hennie was “‘n kortverhaalskrywer van statuur” met “erkentlikheid vir waardering van sy werk” (62). Hy het, in sy eie woorde, “lewenservaring verkook tot ‘n ekstrak” (72). By hom was daar “liefde vir die ‘gekonsentreerde reël’ as ‘wysheid’ in die ‘spreekwoordelike neutedop'” (72).
Lina skryf: By Hennie was daar ‘n “terughoudendheid teenoor my oor godsdiens en geloof” (73). “Vir my veranderde siening van die Bybel en die geloof kon ek by Hennie geen vonk van belangstelling wek nie” (71). “Hennie se geloof is veilig geborge in die kluis van sy gelukkige jeug binne ‘n hegte gesin op die plaas Rust-mijn-ziel … Hy wou nóg ‘n kerklike nóg ‘n sekulêre begrafnis hê” (75). “Die Bybelse idioom … het … sy Afrikaans as instrument van sy woordkuns geslyp” (74). Sy religieuse vorming dank hy aan Albert Schweitzer, MER en Olive Schreiner (73). Dit is onder meer Schweitzer se invloed wat hom ongemaklik in die nuwe Suid-Afrika gemaak het. Hy het nostalgies na die ou Suid-Afrika verlang. Soos Colette (1873-1954) kon Hennie (en ek) sê: “Ek behoort aan ‘n land wat ek verlaat het” (78). Lina sluit af: “Hennie was dol oor [verdold op] sonneblomme. Dit … het mettertyd die simbool van ons vriendskap geword” (77).
Pas het ons deur ‘n onverkwiklike tyd gegaan toe leidende figure in die mandaatlose magsoorgawe van 1994, soos FW de Klerk en Leon Wessels, in vervoering was oor die bodemlose dwaasheid van die De Klerk-toespraak op 2 Februarie 1990 – dertig jaar gelede. Dit is mense wat skynbaar blind is vir die negatiewe veranderings, bv verval, wat sedertdien oor die land neergedaal het. Marius Bakkes vertel van ‘n besoek wat hy en Hennie afgelê het: “Ons is terug na Rust-mijn-ziel, die plaas waar Hennie grootgeword het … Die woonhuis was reeds onbewoon. Die grasdak van die buiterondawel waar Hennie as seun gewoon het was vertoiing. Die ou huis was afgebreek. Hier het Hennie al gegroet toe die plaas in die jare sewentig verkoop is” (34). Hennie se pa is in 1974 oorlede (9).
In 1989 het Amanda Botha ‘n dokumentêre program vir televisie oor Hennie gemaak. Hulle het van Bloemfontein af gereis na sy jeugwêreld, wat vir hom ‘n “emosionele” landskap was (79); “sy innerlike landskap, maar ook sy (lewens)kompas” (80). Daar is winter “nie ‘n seisoen nie, dis ‘n lewenswyse” (81). “Winter is hier ‘n ‘leefwyse met ‘n smeulstoof … As dit sneeu en kapok in die dag, is dit poësie'” (80). In Aliwal-Noord is die warmwaterspa toe pas oopgestel vir alle rasse. Die blankes is verswelg. “Ek beduie na Hennie, nee, hier moet ons uit! Ons beleef ons eerste ervaring van ‘n veranderde land: die aantog van die nuwe Suid-Afrika – die finale aanslag op wit alleenreg” (79).
Hennie sê: “Die plaas is nie meer die plaas van my kleintyd nie” (78). “Dis nie meer ‘n plaas nie – die plaas het verdwyn. Nóú is dit net ‘n herinnering, ‘n landskap van die gees, ‘n ‘sprokie bevolk deur dooies'” (81). Amanda skryf: “Ons ry ‘n landskap van verlatenheid binne. Die buitekamertjie is daar en ook Ouma se huis” (81). “Ma, vertel Hennie, het blomtuine gedroom” (82). Nou is daar ‘n “eertydse tuin” (81). In die goeie ou dae was daar “kêmfroetbottels” op die rakke in die huis (82). In Ouma se Statebybel was daar “geplette blommetjies” (83). Die Statebybel is ‘n boek wat voldoen het aan die fisiese vereistes wat Hennie gestel het: “Omslag, letterwerk en illustrasies – alles moet ”n ondeelbare eenheid vorm'” (83). Hennie was ‘n “boekesteet” (94).
Amanda skryf: “Ons is terug in die Kaap, maar my gevoel is dat dit tog vir Hennie ‘n aangeleerde tuiste bly. Hy voel altyd ‘n ‘skuldlas’ teenoor die Stormberge, sug hy. Hy het dit ‘probeer afbetaal deur daaroor te skryf’. Tog sê hy: ‘Daardie bar, eensame wêreld sal altyd ‘n verwyt bly omdat ek hom verlaat het'” (86). Daniel Hugo dig: “Rust-mijn-ziel waar jou ma rustig wag: die geskropte kombuistafel jou allerlaaste vasmeerplek” (99). Daardie plaas, soos baie ander plase, en Jamestown, soos seker iedere ander dorp en stad in hierdie getransformeerde land, is sedert 1994 totaal opgedonder. Maar daar is eertydse blanke politici en hulle meelopers wat hulleself en ander probeer wysmaak dat hulle voortreflik gepresteer het deur mandaadloos oor te gee. In so ‘n getransformeerde land kon Hennie, met sy “byna ouwêreldse ‘ordentlikheid en regskapenheid'” (106), nooit werklik ‘n holte vir sy voet vind nie.
