Die African National Congress se Jeugliga het Maandag geen voorneme gehad om sy skuld van meer as R15 miljoen te delg om ‘n finale bevel van likwidasie te vermy nie.
In plaas daarvan, het sy prokureurs in die Suid-Gautengse Hooggeregshof verklaar dat dit nie ‘n maatskappy is nie en dus nie gelikwideer kan word nie.
Argumente in die saak is uitgestel tot Woensdag.
Die Jeugliga is onder voorlopige likwidasie geplaas nadat Z2 Presentation aansoek gedoen het vir sy likwidasie.
ANCYL het versuim om R15 miljoen vir dienste wat verband hou met sy nasionale konferensie in Bloemfontein in 2008 te betaal.
Ander krediteure het na vore gekom nadat die saak vir die eerste keer verlede jaar gehoor is in Junie, insluitend Palanquin Hospitality Management.
Die liga sou na verwagting die skuld vereffen nadat dit hulle skenkings van simpatiseerders vroeër vanjaar gevra het.
In die afwesigheid van die liga as ‘n wettige entiteit, sal die ANC die Mei 7 algemene verkiesing in die gesig staar sonder ‘n volle kontingent van betroubare voetsoldate om veldtogte te voer op grondvlak, veral onder jong swartes.
Ten minste 2 miljoen jong mense sal vir die eerste keer hierdie jaar stem, ‘n beduidende blok kiesers tussen die ouderdomme van 18 en 39 jaar wat geregistreer is om te stem.
Hoewel die liga se vennote in die Progressive Youth Alliance, die Jong Kommunistiese Liga en die Suid-Afrikaanse Studente Congress, nog beskikbaar is om jong mense te werf in die guns van die ANC, het hierdie organisasies voorheen ‘n mindere rol in die ANC se verkiesingsveldtogte gespeel.
In die 2009-verkiesing, het die liga onder sy destydse leier, Julius Malema, die ANC se verkiesingsboodskap in ‘n taal en op ‘n wyse aangebied wat maklik verstaanbaar was vir jong swartes.
Hulle het met groot sukses steunwerwing in nagklubs en ander swart vermaakplekke gedoen.
Malema, wat intussen uit die ANC geskors is, sal aan die verkiesings met sy nuwe party deelneem, die ekonomiese vryheidsvegters of EFF.
Die ANC se sekretaris-generaal Gwede Mantashe het aan die hof gesê in ‘n beëdigde verklaring dat selfs indien die likwidasie-aansoek slaag, die liga geen bates het wat verkoop kan word om die skuld af te betaal nie.
Maandag, het die regsgeleerde vir die jeugliga , John Peter SC , aangevoer dat die hof die liga behandel het as ‘n maatskappy wat vir wins bestaan in sy voorlopige likwidasiebevel, terwyl dit nie die geval is nie.
Louis Changuion, met die bystand van ‘n mede-historikus Bertus Steenkamp, het redelik onlangs die volgende wetenskaplike studie gepubliseer: Omstrede Land: Die historiese ontwikkeling van die Suid-Afrikaanse grondvraagstuk, 1652 tot 2011 (Pretoria: Protea Boekhuis, 2011, 471p). In die aanloop tot die verkiesing is grondhervorming weer hoog op die agenda van veral die ANC. Baie mense, bv politici, het baie oor grondhervorming te sê, maar hoeveel van hulle het hierdie boek grondig bestudeer? Daar is ‘n Engelse weergawe beskikbaar vir diegene wat nie Afrikaans kan of wil lees nie.
By grond gaan dit om meer as die barre aarde. Dit het ook met ontwikkelde grond in die vorm van bv plase te make, wat die landbou betrek en daarmee saam kosvoorsiening, wat ons almal raak. Die San het die grond gebruik om op te jag en die Khoi het die grond van plante gestroop om vuurmaakhout te hê. Hulle het geen eie bydrae tot grondontwikkeling gelewer nie. Eintlik ook nie die swartes wat grond vir weiding en bestaansboerdery gebruik het nie, want oorbeweiding en grootskaalse erosie was aan die orde van die dag. Al hierdie inheemses was in meerdere of mindere mate nomadies, wat meebring dat hulle kwalik op eiendomsreg van spesifieke afgebakende grond aanspraak kan maak.
Die Khoisan kan hoogstens beweer dat hulle eerste in die suide en weste en die swartes dat hulle eerste in die noorde en ooste van Suid-Afrika was. Nie een van hulle het ‘n realistiese grondaanspraak gebaseer op ontwikkelingsarbeid wat hulle self en op hulle eie verrig het nie. Daar is heelwat regverdiging vir die standpunt “dat dit reg is dat die grootste gedeelte grond aan blankes moet behoort, omdat die blankes die grond ekonomies benut” (p 212). Die swartes se voortdurende eise om meer grond is tereg beantwoord met die versoek dat die swartes “eers bewys moet lewer dat hulle grondgebied meer produktief kan benut” (p 227). In 2012 was daar ‘n bohaai toe Pieter Mulder die feit genoem het dat die swartes (anders as die Khoisan en die wittes) histories nie in die suide en weste van Suid-Afrika gewoon het nie. Changuion bevestig hierdie algemeen aanvaarde waarheid (p 147, 298). Die ANC wil die geskiedenis herskryf soos dit hom pas.
Dit is die wittes wat sedert die middel van die 17de eeu in Suid-Afrika infrastruktuur (bv paaie) geskep en grond tot produktiewe kommersiële plase (in teenstelling met die swartes se bestaansboedery) ontwikkel het. Hierin was die rol van die inheemses beperk tot dié van arbeiders. Dat swartes se benadering tot grond heeltemal anders as dié van wittes is, word deur Willie Esterhuyse uitgewys wanneer hy noem dat dit by swartes “nie oor grond as produktiewe bate gaan nie, maar oor grond as politieke identiteitsimbool” (Eindstryd, Kaapstad, Tafelberg, 2012, p 341).
Dit is ‘n primitiewe benadering wat nie gepas in die hedendaagse wêreld is nie. Dit gee uitdrukking aan die tragedie van grondhervorming in die nuwe Suid-Afrika met ‘n regering wat die swartes ter wille is. Swartes voel emosioneel geregtig op alles in die land, of demografies op minstens 80% daarvan, maar hierdie begeerte is op instink en ideologie gebaseer. Hoe meer grond van wittes weggeneem en aan swartes oorgedra word, des te meer word die onproduktiewe grond. Die landsbevolking neem toe, maar voedselproduksie neem af. Dit moet noodwendig tot ‘n krisis lei.
FW de Klerk het daarop gewys dat die ANC-regering volgens sy groenskrif oor grondhervorming private eiendomsreg wil erodeer deur die grootte van plase in wit besit te beperk, asook die getal plase wat wittes mag besit. Dit sal landbouproduksie en ander ekonomiese aktiwiteit asook belastinginkomste verminder en plaaslike en buitelandse beleggings laat opdroog (Die Burger, 1 Junie 2012, p 2).
In daardie koerant se weeklikse redaksionele rubriek word gesê dat die teks van die groenskrif “‘n eensydige, emosioneel bewoorde historiese beskouing” gee “van hoe die swart mense se grond onder ‘kolonialisme en apartheid’ van hulle afgeneem is”. Ook dat die aanleiding vir die groenskrif ‘n 2007-besluit van die ANC se Polokwane-kongres is, waarmee bevestig word dat die onderskeid tussen die regering en die ANC as politieke party “ongesond versmelt het” (Die Burger, 2 Junie 2012, p 12).
Changuion toon aan hoe die wittes en swartes hulle sedert 1652 in verskillende gebiede gevestig het. Deurlopend het verandering in grondbesetting plaasgevind, soos vanweë die Groot Trek in die geval van die wittes en die Difaqane (die uitdelgingsoorloë onder die swartes) in die 19de eeu. ‘n Kenmerk wat van 1652 tot 1990/1994 konstant gebly het, is dat wittes en swartes ten minste amptelik aparte grondgebied beset het. Dit onderstreep die revolusionêre aard van FW de Klerk se toespraak op 2 Februarie 1990. Dit was ‘n radikale breuk met die evolusionêre geskiedenis van Suid-Afrika. Wat sedertdien gebeur het, noop ‘n mens om te wonder of voogdyskap of paternalisme (Changuion, p 132, 190) werklik so boos was as wat dit deesdae voorgestel word. (Kyk die laaste sin hieronder.) Die ANC verwag bv sonder meer dat blanke boere bystand aan swart boere moet verleen.
Die standpunt van swartes word heel aan die begin van die boek soos volg verwoord: “Die veronderstelling is dat die meeste blanke grondeienaars (of hulle voorsate) die grond wat hulle besit wederregtelik bekom het en dat dit daarom nou aan die ‘regmatige’ eienaars teruggegee moet word” (p 7). Nelson Mandela het dit soos volg verwoord: “The [black] people … would fight the white man and win back their country” (Long walk to freedom, London: Abacus, 1995, p 433). Maar die swartes “besit” grond suiwer histories; hulle koop dit nie. ‘n Zimbabwiese opperhoof het sy standpunt soos volg gestel: “Buy land? You must be crazy, you don’t buy the wind or the water or the trees” (Peter Godwin, When a crocodile eats the sun, Northlands: Picador, 2006, p 54). [Dit is hierdie houding wat veroorsaak dat baie swartes nie vir water wil betaal nie; dit val mos gratis uit die lug.] Dieselfde eensydige en primitiewe benadering blyk uit die titel van ‘n 2004-publikasie van die ANC-regering se Departement Grondsake: This is our land (p 7, 309, 446).
Aan die begin het wittes soms grond (nie ontwikkelde plase nie) onderhewig aan streng voorwaardes ontvang. Van hierdie plase is deur latere geslagte geërf, maar die waarde is grootliks deur die ontwikkelingswerk bepaal. Later is hierdie plase dikwels ten duurste deur ander eienaars gekoop en is die verbandlenings oor dekades afbetaal. Deesdae word die eiendomsreg van sommige van hierdie ontwikkelde plase sonder teenprestasie aan swartes oorgedra. Onderliggend is daar nie net ‘n gebrek aan ewewig nie; daar is ook doodgewone onreg, oftewel onregverdigbare bevoordeling van swartes en benadeling van wittes. Daarby word hierdie verkwanseling moontlik gemaak deur belasting wat in groot mate van wittes gevorder word.
Soos dit ‘n wetenskaplike studie betaam, word die terminologie deur Changuion verduidelik: bevolkingsgroepe (wittes, swartes, bruines en Asiate), grondbesit (besetting, onderhandeling, onteiening, restitusie, hervorming), groepe (volk/nasie, stam, gemeenskap) (p 9-10), asook die groepbenamings (p 312-313). Naas die teks wat vir die algemene publiek geskryf is (p 7), is daar bylaes oor bv die wette en statistiek (p 314-442), gevolg deur ‘n bronnelys en indeks. Van die grootste bates van die boek is die talle landkaarte wat die grondsituasie van 1652 tot 2011 uitbeeld. Behalwe in die geval van veral Brits-Betsjoeanaland/Griekwaland-Wes (en anders as die reservate vir Indiane in die VSA) het swartes in Suid-Afrika tradisioneel van die beste landbougrond beset, maar boerdery op ‘n onproduktiewe manier bedryf. Die swart gebied Thaba Nchu in die Vrystaat is bv die allerbeste grond in die provinsie genoem. “Nogtans vind ons dat die naturel nie in staat is om daardie grond te bewerk en die beste daarvan te maak nie” (p 172).
Oor die 1936-wet oor grondbesit:
“Die 15,3 miljoen ha [vir swartes] is meer as die oppervlakte van Engeland en Wallis tesame waarop ongeveer 30 miljoen mense woon teenoor die minder as 6 miljoen wat vir die tuislande beoog is. Ongeveer die helfte van die 100 000 km² met ‘n vogtige en matige klimaat in Suid-Afrika is in die swart grondgebied geleë. Bowendien kry meer as 75% van die oppervlakte van die swart gebiede meer as 500 mm reën per jaar, wat die minimum vir droë-landgewasverbouing is; dit vergeleke met die gemiddelde jaarlikse reënval van slegs 430 mm in Suider-Afrika as geheel” (p 175; ook p 304).
“Die Britse en koloniale regerings het deurgaans gepoog om ‘n beleid van gebiedskeiding te volg” (p 49). “Gebiedskeiding (segregasie) en voogdyskap” was “die tradisionele beleid van Suid-Afrika” (p 116; ook p 141, 191, 388); voor die Anglo-Boereoorlog en ook daarna. Dit was egter in groter mate ‘n skeiding van grondeienaarskap as van mense. Selfs DF Malan het al in 1950 erken dat algehele apartheid nie prakties uitvoerbaar is nie (p 203). In die praktyk was daar bv baie swartes op blanke plase. Slegs sommige van hulle was arbeiders in diens van boere (p 121). Daar was bv deelboerdery: “Die blankes het die grond verskaf, die swartes die arbeid, en uiteindelik is die opbrengs verdeel” (p 130). In die Boere-republieke van die Transvaal en Vrystaat was daar “tradisionele swart krale op die meeste blanke plase” (p 64).
Kaart deur Frans Cronjé van die SA Instittuut vir Rasseverhoudinge, in Rapport gepubliseer
In die ‘blanke’ dorpe en veral stede was daar ‘n al hoe groter toevloei van swartes. Daarbenewens was daar baie staatsgrond waarop swartes hulle gevestig het (p 121, 144, 266), in groter mate as in die reservate (p 122). Baie staatsgrond is sedert 1994 deur die ANC-regering aan swartes oorgedra (p 278). In 1976 het minder swartes in die tuislande as in die res van Suid-Afrika gewoon (p 234). Daar was ook baie grond wat sendelinge vir swart besetting gekoop het (p 66, 67, 106, 144).
Dit is dus uiters misleidend om te beweer, soos telkens deur bv aktiviste en politici, dat swartes op 13% van Suid-Afrika se oppervlak saamgehok is. Daar moet ook onthou word dat swartes tradisioneel geweier het om hulle samewerking te gee wanneer die owerheid ‘n sensus opgeneem het (p 124). [Daar word natuurlik van almal verwag om saam te werk wanneer die ANC-regering op sy onbeholpe manier ‘n sensus hou.] In die Transvaalse republiek “is deur wetgewing bepaal dat blankes nie grond mag beset waar daar ‘n swart stam gevestig is nie” (p 65).
Van vroeg af was die regeringstandpunt dat as ‘n (blanke) boer nie sy grond kon of wou benut nie dit terugval na die owerheid (p 22). Wanneer plase met die oog op besetting deur swartes benodig is, het die wit boere kompensasie ontvang (p 91), bv markwaarde plus 10% en vergoeding vir werklike verliese en ongerief (p 231). Soos elders in die wêreld het die teenoorgestelde ook gebeur: Wittes het swart grondgebied as oorlogsbuit ontvang en dit in plase opgedeel (p 94). Soms het swartes op ‘n soortgelyke wyse gebaat as hulle suksesvol aan die kant van die Boere geveg het (p 107). Wanneer wittes plase gratis ontvang het, was dit bv op voorwaarde dat dit permanent deur hulle bewoon moet word (p 97, 373).
“Indien die Boererepublieke beskuldig kon word dat hulle grond ‘wederregtelik’ verower het – dat dit ‘n geval van land grabbing was – kan dit des te meer gesê word van Groot Brittanje en wat hulle teen die einde van die 19de eeu in Suid-Afrika gedoen het toe hulle die Twee Boererepublieke ingepalm het. Dit, meer as enige ander verowering in daardie tyd, was ‘n voorbeeld van grondinpalming teen die wil van die meerderheid inwoners – ten minste die meerderheid blanke inwoners. Die twee Boererepublieke wat vir ongeveer sestig jaar lank besig was om grond te verower, het dit alles in twee en ‘n half jaar verloor en moes dit as gevolg van verowering afstaan aan ‘n Europese moondheid. Wat was die verskil? Het wat die Boere gedoen het, enigsins verskil van wat Brittanje hier, en in die res van Afrika, gedoen het – verowering van grond, soos dit vir eeue in Europa, trouens in die wêreld, gedoen is?” (p 113).
“Die deelname van swartes aan die oorlog, en grootliks aan Britse kant, [het] die rasseverhoudings verder vertroebel” (p 117). “Na die oorlog was daar ‘n opeenhoping van hawelose swartes op die boereplase en in die groot nywerheidstede en tog was daar ‘n gebrek aan arbeiders op sowel die plase as in die nywerhede, en die reservate was reeds oorbevolk” (p 120). Dit herinner aan die invoer van slawe in die 17de eeu omdat die Khoisan grootliks onbruikbaar as arbeidsbron was. Dit herinner ook aan die invoer van Indiërs gedurende die laaste veertig jaar van die 19de eeu as tydelike werkers op die suikerplantasies (p 179), asook die werwing van swartes in veral die buurlande as trekarbeiders vir die myne (p 208). Daar was baie swartes in Suid-Afrika maar baie van hulle was ongeskik of ongeneë om bevredigend as arbeiders te funksioneer. Arthur Keppel-Jones het swartes as ambisielose sonsitters gestereotipeer (Praag 16 deser).
[Daar is deesdae die persepsie dat buitelandse swartes, bv Zimbabwiërs en Mosambiekers, beter as die tradisioneel Suid-Afrikaanse swartes is, bv as arbeiders. As dit so is, is die vraag waarom dit so is. Dit lyk vir my asof die antwoord in twee rigtings gesoek kan word. Enersyds is dit moontlik dat nie die room nie maar die afsaksels van die swart bevolking in vorige eeue suid oor die Limpopo-rivier gedryf is. Dan kan veralgemenend beweer word dat die tradisioneel Suid-Afrikaanse swartes van slegter stoffasie as dié in bv die buurlande is. Andersyds kan die mode nagevolg word deur die skuld aan die blankes te gee. Tydens die blanke bewind is noodleniging seker meer doeltreffend in Suid-Afrika as in ander Afrika-lande, bv die buurlande, gedoen. Daar was dus ‘n mindere gevaar dat ontberings en sterftes weens bv epidemies en hongersnood by swartes sou voorkom. Dan kan die moontlike verskil in kwaliteit tussen plaaslike swartes en dié in buurlandse aan die empatie van blankes toegeskryf word. Maar dan word die voortdurende geweeklaag van plaaslike swartes oor hoe vreeslik sleg hulle tydens kolonialisme en apartheid behandel is, vergesog en eintlik absurd. In werklikheid het hulle dit (veralgemenend) dan (toe en nou) te lekker en maklik gehad; beter as wat hulle prestasiegewys verdien. Dat dit tydens kolonialisme en apartheid nie hel op aarde vir swartes in Suid-Afrika was nie, blyk uit die feit dat swartes reeds eeue lank nie uitwyk nie, maar eerder die land instroom.]
Tydens die Anglo-Boereoorlog het swartes die Britte ondersteun onder die indruk dat hulle daarvoor vergoed sou word. Baie swartes het “geglo dat die oorwinnaars (die Britte) ná die Anglo-Boereoorlog blankes se plase aan hulle sou gee, en hulle het oor die grense gestroom en blanke plase beset … Die Britse militêre owerhede wat tydens die Anglo-Boereoorlog die besetting ooglopend toegelaat het, het die indruk geskep dat hulle die besetting van hierdie plase goedkeur” (p 115).
“Toe van die blanke boere ná die oorlog na hulle plase teruggekeer het, het hulle gevind dat hulle plase deur swart gemeenskappe beset is … die meeste opstalle is afgebrand, hul vee is óf vernietig óf is gesteel” (p 115). Die wittes het met min middele en groot inspanning hulle plase heropgebou. Na verloop van minder as ‘n eeu, dus na die roemlose magsoorgawe van 1990/1994, herhaal die geskiedenis hom: Swartes dreig om sonder vergoeding die plase van blankes oor te neem en swartes uit Afrika stroom oor die landsgrense in groter getalle as ooit tevore. Die ANC-regering openbaar oor die inkommers “‘n baie meer gematigde houding” (p 279) as vorige regerings.
Na sy toespraak op 2 Februarie 1990 het FW de Klerk magsdeling aan die wittes belowe maar hulle is die reg ontsê om die algehele magsoorgawe, waartoe hy ingestem het, te verwerp. Na die bewindsoorname van die ANC in 1994 het FW de Klerk aan die boere belowe: “Julle kaart en transport is veilig” (p 272). In 2007 het die eerste plaasonteiening egter geslaag (p 279). Pleks van die markwaarde of selfs meer as dit (soos hierbo genoem) word boere deur die ANC-regering minder as die markwaarde vir hulle plase aangebied. Daarby word ook gesloer met die uitbetaling van die vergoeding (p 280). Die hele proses word deur korrupsie en onbekwame amptenare beduiwel (p 283).
Die ANC-regering het grondeise toegelaat wat tot 1913 terugdateer. Die sperdatum vir die indiening van die eise was die einde van 1998. Toe is bekend gemaak dat 60 000 eise ontvang is. ‘n Jaar later is hierdie syfer tot 79 000 verhoog (p 278), wat heelwaarskynlik daarop dui dat baie aansoeke wat te laat ontvang is op ‘n onetiese wyse toegelaat is. Druk word uitgeoefen dat verdere eise toegelaat word en die afsnydatum nie 1913 moet wees nie (p 274), maar eerder 1652: “Dit mag dan dalk selfs die stryd om grond tussen die swart gemeenskappe van die verlede betrek” (p 281). Dit wil die ANC vermy, want grondhervorming word ter bevoordeling van die swartes bedryf en is uitsluitlik teen die wittes gemik (p 309).
Die gewillige-koper-verkoper-beginsel kry al hoe meer teenstand (p 280-281, 290). Maatreëls soos grondonteiening, drastiese belasting op grond en die beperking van grondpryse en die hoeveelheid grond wat ‘n wit boer mag besit, geniet al hoe meer steun (p 281, 290, 294-295, 309), veral in ANC-geledere. Die kabinet het reeds in 2008 grondonteiening in beginsel aanvaar (p 285). Sodra ‘n eis teen ‘n plaas ingedien is, mag geen verdere ontwikkeling daar gedoen word sonder ‘n permit van die grondeisekommissaris nie (p 281). Produksie lei daaronder en dit kan jare duur voordat ‘n eis afgehandel is en nog langer voordat die boer vergoeding ontvang (p 307).
“Binne ‘n paar jaar het Suid-Afrika verander van ‘n netto uitvoerder van voedsel na ‘n netto invoerder” (p 282). Dit is waarom ek dink dat daar eerder ‘n graad- as ‘n aardverskil tussen die situasie in die nuwe Suid-Afrika en Zimbabwe is. Die maatreëls wat die ANC-regering beoog, is soortgelyk aan dié wat voedselproduksie in Zimbabwe geruïneer het (p 305). “Die owerhede behoort die kommersiële boere, wat nog 90% van die land se voedsel produseer, te beskerm eerder as om hulle van die plase te verdryf” (p 282).
“Talle swart boere [het] plase gratis gekry” (p 283). “Dit [is] eenvoudig deel van die menslike aard … om nie iets wat verniet gekry is te waardeer nie” (p 284). Die meeste plase wat aan swartes ingevolge grondhervorming toevertrou word, misluk klaaglik of word vir bestaansboerdery gebruik. Die regering het al “erken dat 90% van die grondoordragte wat reeds gedoen is, mislukkings is” (p 291). In die boekjaar 2010/11 is meer as R1 miljard bewillig om mislukte plase weer produktief te maak (p 295). Die ontvangers stel hoofsaaklik in die grond as eiendom belang en nie in boerdery nie (p 284; verwys ook Esterhuyse hierbo).
Selfs al was ‘n grondeis geldig behoort daar vir die bate betaal te word, al is dit oor ‘n lang tydperk (p 284; ook p 307). Die sogenaamde voorheen benadeeldes word bevoordeeldes wat “baie meer kry as wat hulle verloor het” (p 291). [Dieselfde onetiese verskynsel doen hom tans in Distrik Ses voor.] Dit kan ‘n geval wees van ‘n voorouer wat benadeel is en nou word die nageslag vergoed. Maar is die Boere en hulle nageslag in dieselfde orde vergoed vir die onregte (bv konsentrasiekampe) van die Anglo-Boereoorlog?
Tydens die Zuma-bewind het Julius Malema as ‘n propagandis ontpop: Die swartes “hoef nie die grond te koop nie, want die blankes het dit van hulle gesteel. Met ander woorde, die grond moet eenvoudig aan die swartes teruggegee word, ongeag die verbeterings daarop” (p 288). ‘n Wyser benadering sou wees “om eers die reeds beskikbare grond aan voornemende swart boere oor te dra alvorens grond van suksesvolle blanke boere weggeneem word. Dit is tog bekend dat die staat eintlik die grootste enkele grondeienaar is,” maar die regering weet nie “hoeveel grond hy besit nie en ook nie waar sy grond geleë is nie” (p 289).
Een van die moontlikhede wat hom sedert 2008 voortdoen, is die nasionalisering van grond. Die regering oorweeg dit “om alle produktiewe landbougrond tot nasionale bate te verklaar. Indien dit gebeur, sal die huidige eienaars dan op ‘n tydelike of permanente grondslag slegs gebruiksreg van die grond hê” (p 292). Daar is ook al deur die minister van landbou voorgestel dat blanke boere 40% van hulle boerdery (dus nie net grond nie) aan swart boere moet afstaan (p 294). Daar word ook oorweeg om plase aan blanke boere terug te verhuur (p 296).
“Histories was die mense van Afrika nooit bekend vir grootskaalse boerdery nie … Daar is … relatief min suksesvolle indiwiduele kommersiële boere in Afrika as geheel. Dit laat die vraag ontstaan of kommunale boerderymetodes nie maar steeds die beste vir Afrika is nie” (p 308). Van die grootste ironieë is dat algemeen aanvaar word dat hierdie swartes, wat eufemisties “opkomende” of “ontluikende” boere genoem word maar meesal misluk, net sal slaag as wit boere as mentors optree (p 284). “Dit wil … voorkom asof die ou konsep van voogdyskap weer bygesleep sal moet word” (p 307).
Die EFF-leier Julius Malema het meer Twitter-volgelinge as die amptelike opposisie-leier, Helen Zille.
Die hoof uitvoerende beampte van Apurimac Media het Dinsdag gesê die sosiale media gee politici insig oor hoe hul politieke veldtogte deur aanlyngehore voor die algemene verkiesing ontvang word.
Die verkiesing van 2014 is Suid-Afrika se eerste digitale verkiesing.
Die EFF van Malema het die meeste Twitter-volgelinge, met 426.755, gevolg deur die Demokratiese Alliansie met 391.811.
ANC-president Jacob Zuma het 314.149 Twitter.volgelinge, terwyl Agang SA se leier Mamphela Ramphele net 40.066.
Tussen 8 en 14 Maart het Zille 43 keer getwiet, Malema 13 keer, Ramphele 9 keer en Zuma nie een keer nie.
Zille het ‘n “betrokke” Facebook-gehoor, met 6463 gebruikers wat klets oor die kommentaar sy pos, in vergelyking met Malema se 142 en Ramphele se twee.
Niemand het met Zuma gesels nie. Bronne binne die DA sê die Facebook-stryders word aangesê om die blad lewendig te hou.
In terme van Facebook se “hou van”, was Malema aan die voorpunt met 79.700, Zuma met 38.776 , gevolg deur Ramphele met 2496.
Zille het geen gehad nie, want sy het nie ‘n toegewyde Facebook-onderwerpblad nie.
Die DA het die meeste Facebookvriende, met 71.377, die EFF het 64.477 en die ANC het 58.176.
Oomblikke voor Malema se aankoms is daar vir hom ‘n erewag deur sy ondersteuners voor die hof gevorm
Hoewel die party reëlreg die teenoorgestelde politieke standpunte as die Ekonomiese Vryheidsvegters (EFF) huldig, het Front Nasionaal ‘n verklaring by die Pretoriase Hoër Hof ingedien waarin die party die vermindering of afskaffing van die huidige verkiesingsdeposito steun.
“Ons het ‘n regstreekse belang by die saak,” het dr. Dan Roodt, woordvoerder en onderleier van die party, gesê. “Die bestaande partye word teenoor nuwes bevoordeel omdat hulle hul deposito’s met belastingbetalersfondse betaal terwyl ons ondersteunersfondse moet gebruik.”
Uitspraak is voorbehou in die saak wat deur die Ekonomiese Vryheidsvegters aanhangig gemaak is oor die verpligte registrasiefooi wat politieke partye voor die Algemene Verkiesing moet betaal. Partye moet 600-duisend rand betaal indien hulle in al 9 provinsies aan die verkiesing op die 7de Mei wil deelneem. Die EFF het by die Noord-Gautengse hooggeregshof aansoek gedoen dat die Onafhanklike Verkiesingskommissie se fooi verminder of opgeskort word. Die party het aangevoer dat die deposito ongrondwetlik is en strydig is met die reg om vir ‘n amp verkiesbaar te wees. Hy sê die finansiële verpligtinge wat nuwe partye moet nakom, nie nog ‘n bykomende fooi toelaat nie. Regter Takalani Raulinga sal ‘n besluit neem vóór die OVK se spertyd vir betaling van die 12de Maart.
Buitelandse en plaaslike beleggers het die oorlaaide paaie van Alexandra in Johannesburg Maandag aangedurf om te verneem van die ekonomiese orde na die verkiesing.
Die leier van die Ekonomiese Vryheidsvegters het beleggers uit Brittanje en Amerika ontmoet om die party se beleid ten opsigte van die nasionalisering van myne en banke en die herverdeling van grond uiteen te sit.
Julius Malema het uit die vergadering met beleggers gestap oortuig daarvan dat die EFF die mag sal oorneem van die regerende party.
“Hulle [ beleggers ] het besef dat die EFF ‘n lewensvatbare alternatief is, en ons het hulle saggemaak,” het hy gesê.
“Hulle kyk na of hulle miljarde aan risiko blootgestel sal wees, en ons het verduidelik dat ons nie hul maatskappye met geweld sal vat nie.”
Die beleggers wou egter nie na afloop van die vergadering met die media praat of hulself identifiseer nie.
“Dit is ‘n deurlopende betrokkenheid by politieke organisasies. Ons het met ander organisasies voorheen geskakel,” sê een van die beleggers.
Mbuyiseni Ndlozi, EFF-woordvoerder het die maatskappye geïdentifiseer as onder meer Investec, JP Morgan, Autonomy Capital, Coronation en Micro Synergy .
Malema het gesê die beleggers se grootste kommer is gesentreer rondom die manifes van die EFF.
“Ons het vir hulle gesê dat ons bereid is om te praat oor persentasies, maar ons sal nie ‘n kompromie oor die staat se beheer van minerale hulpbronne aanvaar nie.”
Malema het gesê hy is ongemaklik met die geloofwaardigheid van die Onafhanklike Verkiesingskommissie.
Hy het aangehaal oor bewerings wat gemaak is van kieserbedrog tydens die onlangse tussenverkiesings in Tlokwe in Noordwes.
“Ons wil ‘n skoon OVK hê wat nie bevooroordeeld is nie. Verkiesings het die potensiaal om ‘n burgeroorlog te veroorsaak.”
Die leier van die Ekonomiese Vryheidsvegters, Julius Malema is in die Vanderbijlparkse Landdroshof onskuldig bevind op aanklagte van roekelose bestuur.
Malema het erken dat hy te vinnig gery het, maar hy sê hy het uit “sy foute geleer”.
Malema is op 23 Desember in die Vaaldriehoek in hegtenis geneem nadat hy glo teen 215 kilometer per uur gejaag het.
‘n Woordvoerder van die Gautengse Verkeerspolisie, Obed Sibasa sê hulle is verbaas oor die hof se uitspraak.
Volgens Sibasa het hulle bewyse aan die hof verskaf, insluitend beeldmateriaal en verklarings, maar dit is nie in die hof getoets nie.
Die Gautengse Verkeerspolisie sê hulle sal dit oorweeg om appél aanteken teen die beslissing.
‘n Klag van aanranding is dié week ook teen Malema laat vaar in ‘n ander voorval waar hy na bewering ‘n wit motoris geslaan het in ‘n padwoedevoorval.
Julius Malema het na bewering ‘n wit man aangerand wat getoet het oor die EFF-leier se padgedrag.
Die klaer het nou die saak teruggetrek. Dit is nie bekend of hy deur die polisie geïntimideer is nie.
Die padwoedevoorval het Dinsdag in Polokwane gebeur toe Malema die man geslaan het en vir hom geskree het “Ons sal jou opf-k!”
Volgens Africa Review se webwerf Woensdag , het Juju ‘n man aangerand wat getoet het oor sy roekelose bestuurstyl.
Malema het ‘n silwer Mercedes Benz S-klas bestuur en glo die man se voertuig beskadig.
Die motoris het aanvanklik ‘n klag van aanranding en saakbeskadiging aanhangig gemaak, maar het dit sedertdien teruggetrek, het Eye Witness News Donderdag berig.
Bernard Redelinghuys, 22 , het Woensdag gesê hy is deur Malema en ‘n ander man tydens die padwoedekonfrontasie in Polokwane aangeval.
Woensdag het die polisie in Limpopo gesê hulle ondersoek ‘n saak van aanranding teen Malema en drie ander mans.
Die polisiewoordvoerder Hangwani Mulaudzi het gesê volgens Redelinhuys het drie swartes uit Malema se motor gespring, hom gegryp en hom in die gesig geslaan, asook sy voertuig beskadig.
Mulaudzi het gerugte dat die saak nooit ondersoek is nie, ontken, maar kon nie Malema se weergawe van die gebeure weergee nie.
Die leier van die Ekonomiese Vryheidsvegters, Julius Malema en drie ander mans word ondersoek in verband met ‘n beweerde voorval van padwoede in Polokwane, het RSG berig.
‘n Limpopo polisiewoordvoerder, Hangwani Mulaudzi sê ‘n 22-jarige motoris beweer dat Malema en drie mans hom gisteraand aangerand het.
Die motoris sê hy het sy toeter geblaas vir die bestuurder van ‘n Mercedes om hom te laat weet dat hy te naby aan hom ry.
Drie mans het na bewering uit die Mercedes geklim, die motoris gegryp en op hom geskree. Mulaudzi sê die motoris het net vir Malema herken.
Malema het na bewering die motoris geklap en sy motor met ‘n harde voorwerp geslaan. Die motoris het ‘n saak van aanranding en saakbeskadiging aanhangig gemaak.
‘n See van rooi gister in Tembisa… maar die Duitse ambassadeur in SA, Horst Freitag, dink nie dat Malema steun het nie (sien artikel)
Die Economic Freedom Fighters (EFF) het tot nog toe die grootste byeenkoms van die huidige verkiesingsveldtog gehou toe hul leier, Julius Malema, ‘n volgepakte Mehlareng-stadion in Tembisa, oos van Johannesburg, toegespreek het.
Die geleentheid was die bekendstelling van die EFF se verkiesingsmanifes. ‘n Aantal Moslem-sakemanne het agterna ‘n dinee saam met Malema bygewoon, wat die indruk wek dat die EFF finansieel deur Moslems gesteun word.
Van die eregaste by die bekendstelling van Malema se verkiesingsmanifes
Malema het weereens herhaal dat boere se grond sonder vergoeding onteien sal word. Die skare het hom met krete van “Juju! Juju!” verwelkom en gesing: “Staan opsy, hy gaan parlement toe!”
Die EFF se beleid berus sogenaamd op “sewe pilare”:
onteiening van grond sonder vergoeding;
die nasionalisering van myne;
die nasionalisering van banke en ander strategiese sektore;
die nasionalisering van die Reserwebank en die skepping van ‘n staatsbank;
staatsbeheerde maatskappye;
ontwikkeling van die swart ekonomie;
die bou van progressiewe handelsvennootskappe met ander lande.
“Ons wil die koloniale patrone van eienaarskap in Suid-Afrika uitskakel,” het Malema gesê. “20 jaar het getoon dat diegene wat daarmee toevertrou is om vir almal ‘n beter lewe te skep ons uitverkoop het. Julle moet jul eie bevryders wees.”
Hy dit insgelyks bekla dat swartes ná 20 jaar van demokrasie steeds arm is. Daarom moet die land ‘n “nuwe vryheid” skep aangesien dié van 1994 ‘n klomp mense teleurgestel het.
“Twintig jaar later is swartes nog nie vry nie. Twintig jaar later word swartmense steeds vasgevang in ellende, onveilige en ongesonde toestande.”
Dit het van die rooi hempies en barette gewemel, waaruit die party ‘n nuttige inkomste verdien.
Malema het die ook bekla dat die meerderheid swartes in die land steeds grondloos en hopeloos moet lewe.
“Twintig jaar later, word jong en ou swart werkers steeds onderwerp aan slawelone en gevaarlike werkstoestande in myne op plase en in fabrieke,” het Malema gesê. Volgens hom moet die EFF hoop en inspirasie aan die mense van Suid-Afrika bied.
Die party sal ‘n einde aan die korrupsie en selfverryking deur politici maak. Verdere verkiesingsbeloftes deur die party is:
alle werksgeleenthede sal permanent wees;
‘n minimumloon van R4 500 per maand sal vir alle voltydse werkers ingestel word;
mynwerkers sal R12 500 per maand verdien en plaaswerkers R5 000 per maand, terwyl werkers in vervaardiging R6 500 per maand sal ontvang;
kleinhandelwerkers sal R5 000 per maand betaal word terwyl konstruksiewerkers R7 000 per maand sal ontvang;
almal sal dieselfde loon ontvang, ongeag geslag, ras, klas of geboorteplek;
daar sal ‘n nasionale gesondheidskema wees en die EFF sal staatsbeheerde maatskappye bou wat beter gesondheidsorg sal lewer;
daar sal ‘n farmaseutiese maatskappy wees wat medisyne sal produseer en aan hospitale en klinieke sal lewer;
tradisionele genesers sal ook by die gesondheidsorgstelsel betrek word.
Die leier van die Ekonomiese Vryheidsvegters het ook oor die huidide maatskaplike toelaagstelsel uitgewei, wat onder sy party verhoog sal word.
“Maatskaplike toelaes verteenwoordig ‘n belangrike aspek, ten einde aan die armste van die armes toegang tot ekonomiese deelname te verseker,” het Malema gesê. “Die EFF sal ‘n stelsel bekendstel wat maatskaplike toelaes aan ontwikkeling verbind.”
Toelaes sal soos volg verhoog word:
die toelaag vir pensioenarisse sal van R1 300 per tot R2 600 per maand verhoog word en ongeskiktheidstoelaes van R1 200 tot R2 400;
kindertoelaes sal van R300 tot R600 per maand verhoog word;
oorlogsveterane se toelaag sal van R1 220 tot R2 400 verhoog word;
afhanklikesorgtoelaes sal van R1 200 tot R2 400 vermeerder word en weeskindversorging van R800 tot R1 600.
Die skare het gejuig en hande geklap telkens as Malema die beoogde verhogings aangekondig het en vele ondersteuners het gemeen hulle sou dit hoog op prys stel.
Wat opvoeding betref, sal Malema se party sorg dat veel meer swart studente nagraadse kwalifikasies ontvang. Ook sal hy 15 000 oorsee stuur om daar te gaan studeer.
Die Mehlareng-stadion het van die rooi T-hemde en barette gewemel. Alle sitplekke is opgeneem en ‘n groot skare kon net staanplek op die veld voor die verhoog kry.
Malema se verkiesingsvragmotor waarmee hy van plakkerskamp tot plakkerskamp ry
Die magsvertoon in Tembisa kom na weke se veldtogte wat die EFF in plakkerskampe oral in Gauteng voer. Malema beskik oor ‘n Mercedes-Benz 2528-vragmotor wat hy vir sy veldtog gebruik en wat blykbaar deur modderpoele en paaie vol gate kan ry.
Van Malema se ondersteuners het ‘n bufferplakker met die slagspreuk: “Thanks God I Am A Black Man.” Een van Malema se helpers is ene Fannie Mashiyane wat die party se barette en T-hemde verkoop. ‘n Baret kos R100 en is by verre die gewildste item. Mashiyane verkoop ongeveer R5 000 se EFF-materiaal per dag, wat gholfhempies insluit.
Volgens Wiekus Kotze, die wit Afrikaner met ‘n swart vrou wat deel van Malema se binnekring is, vlug die ANC dikwels as hulle die EFF-ondersteuners gewaar. By die Elias Motsoaledi-plakkerskamp het ANC-ondersteuners in twee bakkies opgedaag, maar toe hulle die groot klomp mense by Malema se veldtogvragmotor sien, het hulle hul stil-stil uit die voete gemaak.
Dr. Horst Freitag, die Duitse ambassadeur in Pretoria
PRAAG voorspel reeds van verlede jaar af dat die EFF bo verwagting goed in die verkiesing gaan doen, omdat die party se radikale sosialistiese en kommunistiese idees inpas by die ideologie wat sedert 1994 in Suid-Afrika verkondig word en sedertdien die heersende stel opvattinge geword het. Karin Roodt het verlede jaar in gesprek met die Duitse ambassadeur in Suid-Afrika, dr. Horst Freitag, gesê dat die EFF volgens haar ontledings ten minste 10% van die stemme behoort te kry.
Freitag het haar minagtend uitgelag en gesê dat sy ambassade “weet wat aangaan”. ‘n Mens wonder of Freitag steeds lag, gegewe die magsvertoon van die EFF gister?
‘n Wit ANC-sakeman, vriend van EFF-leier Julius Malema en evangeliese aartappelboer Angus Buchan, is in hegtenis geneem oor beweerde bedrog van R9 miljoen.
In 2011 het Jacques Nell, 47, eertydse voorsitter van die Polokwane-sakekamer saam met Malema en ander ANC hoëlui gaan vakansie hou in Italië.
Hy was ook aan Angus Buchan se sy tydens 2011 se Mighty Men-konferensie wat gehou is om wit ontevredenheid dmv godsdiens te bestuur.
Die Valke het Nell Dinsdag in Pretoria gearresteer. Hy staan tereg op twee aanklagte van bedrog omdat hy na bewering vals dokumente verskaf het om finansiering van R9 miljoen van Absa te kry.
Nell is ook bekend as Jabulani by sy swart ANC-vriende Juju, Mathews Phosa en Cassel Mathale, voormalige premier van Limpopo.
Nell het ‘n bedryf besit wat Xerox-produkte verkoop het, maar dit is aan die einde 2012 skielik gesluit.
Review, ’n plaaslike koerant, het berig dat die Nells daarna ’n ski-vakansie in Frankryk gaan hou het terwyl sy werknemers sonder werk gesit het.
Nadat ‘n klagte in 2012 by die Valke ingedien is omdat Nell glo onregmatig tenders van R14 miljoen bekom het, het die ondersoekbeampte ook afgekom op die beweerde bedrog met die Absa-lening.
‘n Swart vrou van Lynnwood, Pretoria se antwoord aan die polisie dat sy “mnr Malema” gaan bel ná ‘n woordewisseling met hulle, het die SAPD in die moeilikheid laat beland.
Die Pretoria-streekhof het beveel dat die Minister van Polisie R65 000 aan Mashudu Malema, 24, moet betaal na aanleiding van die voorval.
Mashudu het 11 uur in ‘n polisiesel deurgebring nadat sy in hegtenis geneem is omdat lede van die SAPD ontsteld geraak het toe sy hulle met haar selfoon afgeneem het en vir hulle gesê het sy gaan haar pa, “mnr Malema” bel.
Mashudu wou in werklikheid haar pa bel – mnr Malema – want hy het ‘ n bietjie kennis van die wet en sy was bang. Die beampte het egter gedink sy verwys na die Ekonomiese Vryheidsvegters se leier Julius Malema.
Die voorval het op 11 September 2012 plaasgevind, toe Mashudu en haar destydse kêrel, net bekend as Thabo, deur die polisie gestop is by die Willows Crossing-winkelsentrum.
Volgens hofstukke het die polisie gesê Thabo ruik na alkohol en hy moet terug in sy voertuig en hulle volg om ‘n alkoholtoets te neem.
Maar die polisie het toe gestop buite ‘n gebou in Faerie Glen. Mashudu was nie seker wat gebeur het nie en het besluit om ‘n video-opname van die gebeure op haar foon te neem.
Die polisie was baie aggressief en het haar beveel om op te hou. Hulle het vir haar gesê dat dit teen die wet is dat sy in hegtenis geneem sal word.
Mashudu is vertel die selfoonopname is “crimen injuria” en haar verwysing na Malema is “politieke inmenging”.
“Ek het nooit vir hulle gesê my pa is Julius Malema nie. Hulle het net aanvaar dit is so. Dit was gek, want daar was ten minste vyf polisievoertuie . Hulle was aggressief en het probeer om my selfoon te gryp uit my hande en hulle het my rondgestamp.
“Ons het geen idee gehad wat aan die gang was nie. Ek is in ‘n polisievoertuig gestamp en na die Garsfontein-polisiekantoor geneem, waar ek in ‘n vuil , bebloede sel geplaas is,” het sy in hofstukke gesê.
Na 11 ure in die sel het ‘n adjudant-offisier vir haar gesê sy is vry om huis toe te gaan. Hy het gesê hy het gekyk na haar lêer en dit was duidelik dat sy in hegtenis geneem is vir geen rede nie.
Die polisie ontken enige oortreding of enige kennis van die voorval. Hulle het nogtans ingestem om die skadevergoeding te betaal voordat die saak op verhoor in die Pretoriase streekhof gaan.
Die leier van die EFF, Julius Malema het by Mooiplaas in Pretoria aan sy ondersteuners gesê dat geen wetstoepasser hom sal keer om parlement toe te gaan nie.
Malema is vroeër in die Noord-Gautengse Hooggeregshof in Pretoria voorlopig gesekwestreer.
Indien dit ‘n bevel van die hof gemaak word, sal Malema nie toegelaat word om in die parlement te dien nie. Malema skuld meer as R16 miljoen aan die Ontvanger van Inkomste.
Sy ondersteuners sê dis deel van ‘n komplot om van hom ontslae te raak voor die verkiesing omdat hy so gewild is.
‘n Party-woordvoerder, Mbuyiseni Ndlozi, sê die Suid-Afrikaanse Inkomstediens word deur die ANC aangewend om hul leier die swye op te lê.
“SAID stem nie vir mense om na die parlement te gaan nie. Julle is dié [kiesers] wat mense stuur na die parlement as julle wil hê ons moet na die parlement gaan,” het Malema uitdagend gesê.
Die ANC is bekommerd oor Malema se waarskynlike sukses in die verkiesing op 7 Mei.
Malema het Maandag op Mooiplaas gesê enige persoon of party wat die sekwestrasiebevel teenstaan het tot 26 Mei om redes daarteen aan te voer.
Malema is die EFF se presidentskandidaat vir die verkiesing.
Julius Malema se groot publisiteitsfoefie om ‘n huis aan ‘n “arm gesin” in Nkandla te skenk, het versuur want die gesin is allesbehalwe behoeftig.
Twee weke gelede het Malema en sy ekonomiese vryheidsvegters aan S’thandiwe Hlongwane ‘n tweeslaapkamerhuis oorhandig.
Sy is getroud met ‘n senior staatsamptenaar wat sowat R250000 per jaar verdien en ten minste twee ander huise besit.
Hlongwane en haar man, Lucky Nene, 60, besit ook ‘n VW Polo en ‘n Hilux-bakkie .
Maar Malema het Vrydag gesê Hlongwane is ‘n ongetroude moeder van twee kinders tussen die ouderdomme van drie en vyf .
“Ons kan nie toelaat dat ons swart suster met haar kinders in daardie omstandighede woon nie,” het Malema gesê . Volgens die EFF was die modderhuis onstabiel met gapende krake.
Dit is algemeen bekend dat mishuise voortdurend gesmeer moet word en dat dit kraak en vervalle raak sonder aandag. Dit wil dus voorkoms asof niemand in die bouval gewoon het nie.
Nene het ontken dat sy gesin die EFF mislei het.
Die egpaar het ook ‘n huis van 338m² in Ulundi. Nene se vrou het nogtans die EFF se aanbod aanvaar.
Tydens die oorhandiging is Malema en sy ondersteuners bestook met klippe. Die polisie het tussenbeide getree met behulp van knuppels , ‘n waterkanon, traangas en rubberkoeëls.
Die African National Congress (ANC), sal na verwagting ‘n duidelike meerderheid in ses van die nege provinsies in die komende algemene verkiesing inpalm.
Dit is volgens ‘n onlangse opname wat deur die marknavorsingsmaatskappy, Ipsos gedoen is.
Die opname het bevind dat die Demokratiese Alliansie (DA) waarskynlik die meerderheid stemme sal trek om beheer te hou oor die Wes-Kaap.
Die opname het voorts getoon dat die Demokratiese Alliansie (DA) se steun buite die Weskaap slegs in Gauteng en die Noord-Kaap lê.
Ander opposisiepartye mag egter magsdelingsalliansies oorweeg ten einde hierdie provinsies te beheer wat die DA se kanse verder verskraal.
Die Ekonomiese Vryheidsvegters (EFF) gelei deur die voormalige ANC-jeugligaleier Julius Malema, kan die amptelike opposisie na die verkiesing in beide Limpopo en die Noord-Wes word.
Meer as 3000 mense het aan die opname deelgeneem. Die opname is tussen 22 Oktober – 21 November 2013 gedoen.
