President Robert Mugabe wat sy gebruiklike jaarlikse vakansie van een maand in die Verre-Ooste neem, is skoonveld.
Hy is laas in Bulawayo op die 23ste Desember opgemerk en die negentigjarige vryheidsvegter het broos en moeg gelyk.
Na Kersfees het die gerugte in alle erns begin: Die president het ineengestort in Singapoer en die president is dood.
Toe kom ‘n klein aankondiging dat Mugabe op pad huis toe is en sal aanland op die 11de Januarie deser.
Geen verduideliking oor sy besluit om sy vakansie te verkort nie, en met sy aankoms om 07.00 uur was daar nie rye amptenare en ministers om hom te ontmoet en foto’s van ‘n ontspanne president nie.
Sedert sy aankoms is ‘n paar ongewone bewegings Staatshuis in Harare opgemerk.
Die toekoms van die Marenge-diamantvelde is in die weegskaal met Mugabe se ongesteldheid.
Die Kimberleyproses, (KP) het vroeër eensydig besluit om verkope van Zimbabwe se omstrede Marange-diamantvelde te hervat ten spyte van vurige teenkanting van Westerse lande.
Sedert die spoeldiamante die eerste keer in 2006 ontdek is in Marange in die ooste van Zimbabwe, is berigte van moord, marteling , korrupsie , omkopery, plundering, smokkelbedrywighede legio.
Die veld word beskryf as “die grootste vonds van diamante in die geskiedenis van die mensdom”.
Potensiële inkomste word beraam op miljarde dollar. Opposisielede sê diamante kan Zimbabwe ewe welvarend as Botswana maak.
Die twee ondernemings, Mbada Diamonds en Marange Resources, doen die diamantverkope waarvan die opbrengs egter in die sakke van weermagleiers en Zanu-PF grootkoppe beland. Die Tesourie het nog skaars ‘n sent gesien .
Die diamante word, volgens Westerse bronne, opgeraap in Bahrain, China, Indië en Libanon.
Baie arm lande beskou die KP as ‘n komplot deur Westerse lande om die diamanthandel – en sodoende pryse – te beheer.
Gerugte van Suid-Afrika se betrokkenheid by die sluikhandel doen ook die rondte, maar kon nie bevestig word nie. Dit lyk asof dit eerder kwaadwillig is.
Sonder Engeland, die Anglikaanse Kerk, die BBC, die Fleetstraatkoerante en Engelse akademici, sou daar nooit ‘n Mandela gewees het nie. Die tergende vraag is: vanwaar Engeland se behoefte aan ‘n swart Messias, en waarom uit al die Statebondslande, juis uit Suid-Afrika?
Vrydag, kort ná die nuus oor Mandela se dood finaal aangekondig is, kyk ek toevallig vir ‘n paar minute na die BBC op die internet waar ‘n spesiale huldiging aan Mandela aangebied is. Weereens is al die verslete propagandabeelde uit die tagtigerjare opgedis en blanke Suid-Afrikaners in die algemeen en Afrikaners in die besonder as gewetenlose rassiste voorgestel wat goedsmoeds op swartes met gewere losbrand. Een swart vrou waarmee die BBC ‘n onderhoud gevoer het, het selfs beweer dat blankes in Suid-Afrika “immigrante” is wat ‘n probleem vir die inheemse swart bevolking veroorsaak.
Ook in die Nasperskoerante soos Beeld en Rapport word Mandela as ‘n heilige geloof vir sy geniale insigte, politieke finesse, gebare van versoening en dergelike meer. Vandag se Rapport word, sover ek verstaan, byna in die geheel aan die Groot Man gewy. Selfs die skrywer P.G. du Plessis het naarstiglik in sy woordeboek rondgeblaai op soek na byvoeglike naamwoorde in die oortreffende trap waarmee hy Mandela kon beskryf. Ten aanvang vergelyk hy hom met een van die Nederlandse prinse van Oranje tydens die Tagtigjarige Oorlog “waaroor kinders in die strate gehuil het”.
Enigeen wat gister op straat of in die winkelsentrums was, sou niemand gesien huil het nie. Anders as met Verwoerd se dood in 1966, byvoorbeeld, toe dit vir baie Afrikaners ‘n traumatiese en hartseer gebeurtenis was. Dieselfde Afrikaanse koerante wat destyds oor Verwoerd gerou het, is vandag in sak en as oor Mandela.
Niks wat ek hier sê, gaan egter aan Mandela se messiaanse beeld in die wêreld verander nie. ‘n Mens staan eenvoudig verstom voor die wyse waarop hy deur joernaliste en ander politici, wat wel met die korrupte wêreld van die politiek bekend is, opgehemel word.
Hoe moet ons die bykans wêreldwye statuur van Sint Mandela verklaar? Waarom nie enigiemand anders nie? Daar was tog dosyne swart leiers in Afrika wat op een of ander stadium in die tronk was, om van martelare in Suidoos-Asië – veral in lande waar die Chinese invloed geld – nie te praat nie. Frantz Fanon, Kwame Nkroema, Amilcar Cabral en vele ander het toesprake en boeke agtergelaat waaruit hul dissipels sou kon aanhaal. Cabral is blykbaar in 1973 deur ‘n mededinger met die hulp van Portugese agente in Guinee om die lewe gebring. Dus het Cabral deur blanke toedoen gesterf, terwyl Mandela op ‘n hoë ouderdom, ná gereelde behandeling deur Afrikanerdokters in Pretoria, aan natuurlike oorsake dood is.
In ‘n vorige rubriek het ek oor die rol van Joe Slovo en sy vrou Ruth First in die skepping van linkse mites oor Suid-Afrika geskryf. Sonder die hulp van hul geesgenoot en medewerker in die Anglikaanse Kerk, Trevor Huddleston, sou nie veel mense insgelyks van Mandela kennis geneem het nie. Dit was veral Huddleston wat die Anglikaanse Kerk se mediareikwydte in Engeland gebruik het om Mandela en die ANC se saak konstant onder die openbare aandag te bring.
‘n Uitgebreide kennis van die duister kant van ons onlangse geskiedenis verklaar ten dele die opkoms van die ANC en die SAKP – en tesame met Afrikanerverraad selfs hul uiteindelike magsoorname – maar nog nie die buitengewone, byna goddelike status wat Mandela aangeneem het nie.
Die tragedie van Afrikanerdenke oor die politiek is dat ons mense nooit na die groter prentjie kyk nie. In daardie opsig is die gewone Engelse kritiek teen ons, naamlik dat ons “parogiaal” is, heel waarskynlik korrek. Die laaste Afrikaners wat van die groter prentjie en die globale politiek bewus was, was Verwoerd en die destydse redakteur van Die Transvaler, G.D. Scholtz tydens die vyftiger- en vroeë sestigerjare. In die taamlik Afrikanervyandige New History of South Africa word soos volg opgemerk:
But there were also some remarkable book-length contributions by Afrikaner intellectuals during the 1950s that went far beyond the realm of what was possible in practical politics. Their main concern was not with what was feasible in terms of the party’s white constituency but what was necessary in view of the sweeping changes that the world, Africa and South Africa were experiencing.
Engeland was die eerste land wat oor Mandela gaande geraak het, waarna die res van die wêreld gevolg het. FW de Klerk. Roelf Meyer en Naspers is agterna deur die Engelse geloof in Mandela oorweldig, selfs “bekeer”.
Waarom het Engeland ‘n swart Messias nodig gehad en hunker nou postuum waarskynlik meer as ooit na hom?
Die antwoord, soos altyd, moet gevind word in die internasionale politiek en veral Engeland se laaste oorblywende geopolitieke magsbasis: die Statebond. Dink daaraan dat die Statebond een van die min internasionale organisasies is waarvan die lewenslange hoof ‘n blanke, Engelse vrou is: koningin Elizabeth II. Hoe kan sulke “blanke suprematisme” op hierdie dag en datum geregverdig word? Die antwoord is maklik: indien Engeland self oor ‘n sekulêre godsdiens met ‘n swart Messias beskik wat sy aan die meer as miljard mense in die Statebond kan verkondig. Londen, nie Qunu nie, is die sentrum van die Mandela-mite. Net so het die Engelse Kerk, asook joernaliste, daardie mite geskep.
Maak dit sin? Daar is ‘n teorie dat Rome en Constantyn uiteindelik die Christendom tot staatsgodsdiens verrhef het, nie omdat die Romeine werklik daartoe bekeer is nie, maar omdat hulle die Christelike boodskap van “gee aan die keiser wat hom toekom” en “draai die ander wang” polities nuttig gevind het. Die Romeinse Ryk is, net soos die wêreld vandag, geteister deur opstande en geweld in die Midde-Ooste waarby Jode meermale betrokke was. Daarom het dit sin gemaak om ‘n alternatiewe – en bowenal vredeliewende – Joodse godsdiens, dié van Jesus Christus, aan te neem.
Engeland beskik nie meer oor kolonies nie en het militêr en ter see gedaal tot die vlak van ‘n middelslagland. Nog erger: mnr. Douglas McWilliams, uitvoerende beampte van die Britse Sentrum vir Ekonomiese en Sakenavorsing, voorspel dat Indië teen 2017 ‘n groter ekonomie as dié van Brittanje gaan hê! Selfs binne die Britse Statebond is die magsewewig dus besig om te verskuif.
Die Messias uit Suid-Afrika is nie gestuur nie; Engeland het hom geskep. Watter beter manier om Britse oorheersing van die Statebond te verseker as om die Mandelakultus as wapen te gebruik? Sou Indië of enige ander land Engelse oorheerrsing uitdaag, sou die klag van “rassisme” mos ewe maklik teen die Indiërs gebruik kon word, want danksy die Mandelakultus mag Engeland dit regkry om al haar oudkolonies in Afrika, asook haar eie groeiende swart bevolking, in toom te hou.
Tesame met die Mandelakultus, het Engeland ook ‘n sondebok verkry: die Suid-Afrikaanse blankes en spesifiek die Afrikaner. Ons het die Messias 27 jaar lank op Robbeneiland en in Pollsmoor “gekruisig”, waarna hy gesê het: “Vergewe hulle, want hulle weet nie wat hulle doen nie.”
Vandaar die gif wat die BBC weer Vrydag oor ons uitgespuug het. Engeland beskik oor ‘n witoorheersingsprojek: om hul wit koningin oor ‘n kwart van die wêreld se bevolking te laat regeer en na Engelse pype te laat dans. Daarom moet hulle ons as “wit suprematiste” voorstel, om die aandag van hul eie spel af te lei.
Dit is verkeerd om te redeneer dat Suid-Afrika Mandela nodig gehad het “om te versoen”. Soos hierdie video baie mooi uitwys, sou Suid-Afrika sónder die Mandelas (Nelson en Winnie),asook ANC- en SAKP-terreur, lankal “versoen” het en ‘n federale of kantonstelsel ontwikkel het wat almal sou gepas het. Pleks daarvan sit ons nou met revolusie, geweld, onsekerheid en toenemende radikalisme van die Malema-tipe.
Die ander Westerse land waar Mandela groot aansien geniet, die VSA, sit met sy eie rasseprobleme en baat indirek by die Engelse Mandelakultus. Vandaar Obama en die Clintons se baie sigbare pogings om Mandela ook as Amerikaanse ikoon te vestig. Obama, hoewel die eerste swart president van Amerika, is ‘n sondige politikus wat tans onder hewige kritiek van die Republikeine en die regse beweging in die VSA deurloop. Mandela, veral nou, word nie meer aan politieke of selfs menslike maatstawwe gemeet nie, daarom kan hy ook die Amerikaners “versoen”, met die Weinstein-broers en Anant Singh se film oor Long walk to freedom wat tans in die teaters draai. Terloops, is dit nie toevallig hoe Mandela se dood aangekondig is op dieselfde oomblik as wat die film vrygestel is en sodoende ongekende globale publisiteit geniet nie?
Een van die sleuteloomblikke in die Nasionale Party se diplomatieke neerlaag teen die ANC was toe die Amerikaanse Kongres Reagan se veto oor Amerikaanse sanksies teen Suid-Afrika met ‘n tweederde meerderheid ongedaan gemaak het. ‘n Deel van Reagan se eie party, die Republikeine, het teen hom gestem, in die waan dat hulle daardeur die swart stem in Amerika op hul sou verenig. Daarvan het natuurlik dadels gekom en veral met Obama as kandidaat stem meer as negentig persent van Amerikaanse swartes vir die Demokrate. Dat die Republikeine daardeur die ANC in Suid-Afrika aan bewind gestel het, kan hulle min skeel en dui aan hoe hulle ook hul eie blanke landgenote in die toekoms gaan verraai.
Met al die negatiewe berigte oor swart gedrag in Amerika, onder meer die “uitslaanspeletjie” (Knock-out game) waardeur jong swart mans goedsmoeds blankes (selfs vroue) op straat aanval, het die VSA ook ‘n groot behoefte aan ‘n swart heilige wat die teenpool van die werklikheid “bewys” en die inherente deug van die swartman beliggaam.
Dus is die Statebond en die VSA verenig in hul behoefte aan ‘n swart Messias wat nie noodwendig in ‘n stal nie, maar in ‘n hut in Qunu gebore is.
Vyf Suid-Afrikaanse universiteite is in die top 100 van ‘n nuwe internasionale ranglys wat meer as 700 instellings vir hoër onderwys in 22 lande beoordeel.
Times Higher Education (THE) het Woensdag “die wêreld se eerste ranglys van universiteite in Brics en opkomende ekonomieë” bekendgemaak.
Brasilië, Rusland, Indië , China en Suid-Afrika, asook 17 ander lande wat die FTSE Global Equity Index geklassifiseer word as opkomende ekonomieë het meer as 700 universiteite wat beoordeel is.
Die vyf Suid-Afrikaanse instellings in die top 100 is die universiteite van Kaapstad (3), die Witwatersrand (15), Stellenbosch (21), KwaZulu -Natal (45) en Pretoria (78).
Die top twee plekke is universiteite in China. Chinese universiteite het ‘n totaal van 23 plekke in die top 100, en gee die land ‘n “totale oorheersing” onder die Bricsgroep en die ranglys as ‘n geheel, sê Phil Baty, samesteller.
Rusland het net twee universiteite in die top 100, wat gedeeltelik verklaar word deur die feit dat sommige van Rusland se sterkste instellings spesialisinstellings is wat nie ingesluit word nie.
Universiteite in Colombia, Pole, Thailand en die Tsjeggiese Republiek in die top 50.
Chili, Mexiko , Egipte , Marokko, die Verenigde Arabiese Emirate , Maleisië en Hongarye het almal universiteite in die top 100 en universiteite in Indië het nege van die top 50 plekke opgeraap.
Brasilië het vier universiteite in die top 100, met die Universiteit van Sao Paulo op nommer 11.
Ons lewe in ‘n tyd waarin ons wys gemaak word dat alle mense gelyk en selfs wesenlik eenders is; of só behoort te wees. Dit dien as die grondslag van een mens, een stem. A weet na bewering net so goed soos B wie moet regeer, gevolglik het albei stemme dieselfde gewig. Ek sou eerder die teenoorgestelde beweer: Dat geen twee mense eenders is nie; dalk selfs nie sogenaamde identiese tweelinge nie.
Dit lyk vir my sommige mense is intelligenter as ander. Sommige is beter ingelig as ander. Sommige het meer as ander gedoen om iets wat die moeite werd is tot stand te bring. Andersom kan ‘n mens beweer dat sommige meer afgebreek het as ander, ens. Die werklikheid is dat sommige mense ‘n bate en ander ‘n las vir die samelewing is. Net die batiges behoort toegelaat te word om ‘n land se lot te bepaal.
Veralgemenend is dit ook moontlik dat sommige groepe mense gewoon beter as ander is. Dit kan op bv verskille in kultuur dui, terwyl die gelykwensers van ons almal bv Afrikane of wêreldburgers wil maak.
In die nuwe Suid-Afrika mag ons nie diskrimineer op grond van ras/kleur nie, behalwe as dit ten gunste van nie-wittes, en veral swartes, en ten koste van wittes is. Dan staan dit bekend as “billike diskriminasie”. Maar om praktiese redes moet ons liewer ons onderskeidingsvermoë behou. Byvoorbeeld, wanneer groepe mense beoordeel word, is dit in die openbare belang om tussen presteerders en nie-presteerders te onderskei. Ek verwys na “prestasie” in die positiewe of konstruktiewe sin; nie in die negatiewe of afbrekende sin van bv terroriste wat ‘n suksesvolle bomplantveldtog gevoer het nie.
Dit lyk vir my asof gesê kan word dat bv die Duitsers hulle (in sommige opsigte) as presteerders bewys het. Die kort tydperk van naziisme (1933-1945) kan nie alle Duitsers van alle tye vir sodanige huldiging diskwalifiseer nie. ‘n Mens hoef natuurlik ook nie oorboord te gaan en daarom naziisme (of fascisme of nasionaal-sosialisme) of sosialisme (of selfs kommunisme), of watter staatkundige ideologie ook al, in elke opsig te verdoem nie.
Insgelyks kan die blankes of die Afrikaners as presteerders gereken word op grond van wat hulle in Suid-Afrika tot stand gebring het. Die vier dekades van apartheid (1948-1989) diskwalifiseer blankes nie vir sodanige erkenning nie, onder meer omdat apartheid nie in iedere opsig sleg was nie.
Ook is dit ‘n wanvoorstelling om alles oor die politieke boeg te gooi. In die tydperk 1933 tot 1945 was daar baie nie-naziïstiese verskynsels in die Duitse samelewing. In die versmaaide apartheidsera het dit ook om baie meer as bloot apartheid gegaan. Die lewe en die geskiedenis behels baie meer as die politiek.
Wanneer erkentlikheid teenoor ‘n groep mense se prestasies openbaar word, impliseer dit nie dat jy noodwendig van hulle hou nie. Die Jode kan as voorbeeld dien. As die Jode (of die Romeine) vir Jesus se dood verantwoordelik gehou word, behoort ‘n mens nie daarom alle Jode (of Romeine) te verdoem nie. ‘n Mens hoef nie van Jode te hou nie, maar dit is onteenseglik waar dat hulle ‘n lang geskiedenis van buitengewone prestasie het. Daar is baie Duitse Jode wat weens anti-semitisme uit Europa gevlug en ‘n belangrike rol in die ontwikkeling en voorspoed van bv die VSA gespeel het.
Ek het onlangs ‘n omvattende boek oor die Armeniese volksmoord gelees. Die Armeniërs het hulle lank voor die Turke in wat nou Turkye genoem word, gevestig. In vergelyking met die Turke was die Armeniërs presteerders, onder meer omdat hulle meer ontwikkeld (of beskaafd) was. Armenië was sedert die 4de eeu ‘n Christelike staat; die eerste in die wêreld. Die Turke was jaloers op die Armeniërs se groter welvaart en vyandig teenoor hulle omdat hierdie Turke die Moslem-geloof fanaties aangehang het. Turke het uit sentraal-Asië na Turkye gestroom en die Armeniërs getalgewys verswelg.
Ingevolge John Stuart Mill (1806-1873) se tirannie van die meerderheid het die Turke meer as ‘n miljoen Armeniërs vermoor of in kampe laat sterf en die res uit die land gedryf. In die klein hedendaagse staat Armenië (aangrensend aan Turkye) is daar skaars 3 miljoen Armeniërs, terwyl sowat 8 miljoen van hulle hulle in ander lande bevind. Dit is ‘n klassieke voorbeeld van wat kan gebeur as ‘n beskaafde minderheid dieselfde grondgebied met ‘n minder ontwikkelde meerderheid moet deel; ‘n meerderheid wat die land regeer.
Die Armeniese volksmoord voor en tydens die Eerste Wêreldoorlog was in talle opsigte ‘n kleedrepetisie vir die Joodse holocaust tydens die Tweede Wêreldoorlog. In Duitsland en Oostenryk was die Jode presteerders en welvarend. Sedertdien het baie Jode hulle in Israel gevestig. Daar doen ‘n situasie soortgelyk aan die Armeniërs teenoor Turke hom voor, naamlik Jode teenoor Palestyne. In Israel is die Jode in die meerderheid maar in die omliggende Palestynse en oorwegend Moslem-gebiede is die Jode ‘n beskaafde minderheid.
In die geval van sowel die Armeniërs/Turke as die Jode/Palestyne is daar parallelle met Suid-Afrika. Geen wonder dat daar hartlike samewerking, bv militêr, tussen die “apartheidsregime” en Israel was nie. As eerste minister het DF Malan Israel in 1953 besoek en ongekwalifiseerd sy bewondering vir die land uitgespreek.
Teen hierdie agtergrond kan Kevin Bloom se boek, Hating Goldstone: the Jewish community against the judge (Johannesburg: Parktown Publishers, Mampoer Shorts, 2012, $2.99 – slegs elektronies beskikbaar), beoordeel word. Op die Mampoer-webwerf word Bloom se objektiwiteit in leserskommentaar bevraagteken, maar hierdie kritiek moet myns insiens eerder toegeskryf word aan die verdeeldheid wat daar oor hierdie saak binne die Joodse gemeenskap bestaan. Ek het die outeur se uiteensetting ewewigtig gevind, behalwe dat, soos deesdae die gewoonte is, apartheid sonder meer verdoem word.
Verdeeldheid is ‘n relatiewe term. As daar ‘n enkele kenmerk van die Jode is wat Afrikaners gerus kan navolg, is dit Jode se vermoë om hulle groepsverwantskap te behou. Al woon hulle verspreid oor die aarde klou baie van hulle aan hulle geskiedenis en kultuur (bv taal, godsdiens en ander gewoontes) vas. Hulle integreer dikwels hoogstens in ‘n mate met ander groepe. Sedert 1948 het die Jode ‘n tuisland wat internasionaal as ‘n staat erken word.
Is daar naasteby dieselfde mate van samehorigheid by Afrikaners? Sal die Afrikaner-diaspora met verloop van tyd in dieselfde mate as die Jode hulle identiteit behou? Waar is die Afrikaner-tuisland? Orania kan ‘n begin in hierdie rigting wees. Lees gerus Leanne George se redelik positiewe kommentaar oor Orania: Koeksister Commerce: Rebranding the White Homeland (Johannesburg: Parktown Publishers, Mampoer Shorts, 2013, $2.99 – slegs elektronies beskikbaar).
Vir jou waardes kan ‘n mens ‘n geestelike tuiste binne jouself skep. Maar ‘n konkrete, fisiese tuisland waarin jy jou in veiligheid en vrede saam met kultuurgenote kan uitleef, is sekerlik ook nodig. Dit moet ‘n ruimte wees waarmee jou hart se punt spontaan aanklank vind; iets waarop jy trots is en wat moeiteloos jou lojaliteit verdien.
Dit moet nie ‘n land wees wat feitlik onherkenbaar verander het en waarin jy ‘n tweederangse burger geword het weens die verradelike gedrag van enkele politici nie. Die Armeniërs en Jode het elk net ‘n klein landjie wat hulle hulle eie kan noem, maar hulle was en is bereid om vir die behoud daarvan te veg. Hulle sal, soos ek, sekerlik nooit die kolossale onnoselheid van ‘n De Klerk & kie aanvaar wat ‘n groot, ontwikkelde en potensieel voorspoedige land aan ‘n myns insiens immorele bende grypsugtiges verkwansel het nie.
Richard Goldstone (gebore in 1938) is in 1980 as regter aangestel en het in 2003 as regter in die Grondwethof afgetree. Hy het bekendheid verwerf as die voorsitter van die Goldstone-kommissie, wat die plaaslike geweldpleging van 1991 tot 1994 probeer uitpluis het. Daarna was hy betrokke by die ondersoek van menseregteskendings in Joego-Slawië en Rwanda (1994-1996) en Gasa (2009). Dit is sy verslag oor die gebeure in Gasa wat groot ontevredenheid in Israel en verdeeldheid in die Joodse gemeenskap in Suid-Afrika en elders veroorsaak het.
Goldstone het sowel die Israeli’s as die Palestyne aan growwe menseregteskendings skuldig bevind. In 2011 het hy teruggekrabbel oor sy skynbaar oordrewe veroordeling van die Israeli’s deur te beweer dat verdere inligting intussen aan die lig gekom het. Eintlik was Goldstone se aanvaarding van hierdie missie van die Verenigde Nasies (VN) kortsigtig, want as hy in die guns van Israel beslis het, kon daar gesê word: Dit is wat van ‘n Jood te wagte is. Daarenteen was die verwagting by die VN se Menseregteraad dat Israel veroordeel moet word. Goldstone se opdrag was om net die gedrag van die Israeli’s te ondersoek. Hy het egter albei partye se dade beoordeel.
In die konteks van bv Israel/Palestina is gevra in hoeverre daar “misdade teen die mensdom” gepleeg is. Laasgenoemde is ‘n mode-frase wat hom tot die uiterste misbruik leen. Terugverwysend na wat ek hierbo oor die kwalitatiewe verskille tussen mense geskryf het, moet ek dit in die midde lê dat ek veel eerder “misdade teen die beskawing” vir beswaar sou uitsonder. Pleks van ‘n kwantitatiewe benadering, waarvolgens die getal mense wat na bewering “benadeel” is van deurslaggewende belang is, verkies ek ‘n kwalitatiewe uitgangspunt.
Dwarsdeur die geskiedenis is dit begaafde indiwidue en klein uitgelese groepe, en nie die massa nie, wat positiewe dinge tot stand gebring en die voortgang en vooruitgang van die beskawing bevorder het. Andersins vra ek my af in watter mate ontwikkelde mense se lewensgehalte weens negatiewe gebeure afgeskaal is; beskawing dus blatant ondermyn is. In Turkye, Palestina en Suid-Afrika is onvergeefbare misdade teen die beskawing gepleeg.
Wat Suid-Afrika betref, sal anti-blanke elemente akkoord met “onvergeefbare misdade” gaan deur te beweer dat die blanke bewind plaaslik agtereenvolgend deur slawerny, kolonialisme en apartheid gekenmerk is en dat dit vreeslik onbeskaafd daaraan toe gegaan het. In werklikheid het die ANC en PAC se terreurveldtogte die agteruitgang van Westerse beskawing in Suid-Afrika ingelui. Plaaslik word hierdie “bevrydingsbewegings” se geweldstradisie tot op hede in die vorm van bv plaasmoorde voortgesit. Die ruggraatlose en mandaatlose magsoorgawe van 1990/1994 was myns insiens onmiskenbaar en onvergeeflik ‘n “misdaad teen die (Westerse) beskawing”.
Wat die destydse plaaslike slawerny betref, moet besef word dat die inheemse bevolking nie verslaaf is nie. Die slawe is ingevoer. Die rede hiervoor is dat die Khoisan, wat in die suide en weste aangetref is, nie bruikbare arbeiders was nie. Die swartes, wat uit die noorde en ooste die land binnegestroom het, was ook nie gretig om arbeid te verrig nie. Hoewel daar ‘n ooraanbod van swart werkloses was, het die owerheid dit dikwels eerder gerade geag om arbeiders vir die myne uit buurlande en Oosterlinge uit Indië vir die suikerplantasies in te voer.
Diegene wat die blanke bewind kritiseer oor slawerny, kolonialisme en apartheid skreeu ten hemele oor beweerde “misdade teen die mensdom”. Te midde van al hulle oordrywing kry hierdie kritici dit nie reg om die blankes van die ou Suid-Afika van volksmoord te beskuldig nie; iets wat wel tydens kolonialisme elders in die wêreld ten koste van die inheemse bevolking voorgekom het. Met verwysing na bv plaasmoorde is volksmoord dalk veel eerder ‘n potensiële kenmerk van die nuwe Suid-Afrika.
Om klaarblyklike redes beklemtoon ek eerder verskille as ooreenkomste tussen mense. Sodra ‘n presteerder aan ‘n gelykwenser erken dat alle mense gelyk behoort te wees, word daar onmiddellik met die waarneming gekom dat daar groot ongelykhede in die praktyk is. Die volgende stap is om met die verwyt te kom dat hierdie ongelykhede aan die marginalisering, benadeling, uitbuiting, ens, van nie-wittes toe te skryf is. Blankes kry dan die skuld hiervoor.
Bloom vertel hoe hartlik Goldstone met die hoëlui van die “apartheidsregime” gesosialiseer het. Ook dat Goldstone as regter noodwendig gehelp het om die apartheidstelsel aan die gang te hou. Hy was sekerlik nie ‘n anti-apartheidsaktivis nie. Goldstone beweer deesdae dat hy probeer het om apartheid van binne af te hervorm. In hierdie verband word dan verwys na sy uitspraak dat diegene wat ingevolge die wet op groepsgebiede verskuif word van alternatiewe huisvesting voorsien moet word. Die indruk wat die teks by my gewek het, is dat Goldstone nie van opportunisme vry te pleit is nie.
Enkele jare gelede is ‘n onderhoud met Goldstone op BBC-televisie gevoer. Hy noem toe dat hy hom in Amerika gevestig het. Die rede waarom hy uit die nuwe Suid-Afrika verkas het, is glo omdat sy kinders en kleinkinders in Amerika woon. Dit laat my dink aan die oorverligte Jodin wat ek as ‘n kollega gehad het. Sy het alles wat van die ANC se kant af gekom het skynbaar as manna beskou. Sedertdien het sy en haar gesin hulle sak en pak in Australië gevestig.
Vanselfsprekend verkwalik ek mense wat hulle met woord en daad vir ‘n ANC-regering beywer het maar nie kans sien om te woon in die omstandighede wat hulle help skep het nie. Maar daar is lastige vrae wat periodiek by my opkom: Is dit nie dalk deel van die briljantheid van Jode dat hulle weet wanneer om ‘n sinkende skip te verlaat nie? Is Suid-Afrika nie onmiskenbaar vir altyd opgedonder nie? Het die tyd vir blankes in Afrika nie onherroeplik uitgeloop nie? Ek wil nie so dwaas soos bv JP (Silwerrandjie) Landman wees om die donker wolk doelbewus mis te kyk nie.
Pres. Jacob Zuma is direk by die landing van ‘n Gupta-passasiersvliegtuig uit Indië op ‘n militêre lughawe betrek na ‘n eedsverklaring van een van die aangeklaagdes.
’n Sleutelgetuie in die weermag se ondersoek na die landing van die Gupta-familie se straler uit Indië beweer Zuma en Bruce Koloane, voormalige hoof van staatsprotokol, het ’n ontmoeting gehad oor die koms van die bruilofgaste.
Tydens die ontmoeting het Zuma gevra of “alles op koers is vir die vlug” wat by Waterkloof sou land.
Beeld het onthul dat lt.kol. Christine Anderson, tweede in bevel by die Waterkloof-lugmagbasis se verplasingsentrale, Zuma betrek in haar eedsverklaring.
Anderson is een van vyf lugmaglede wat moontlik weens die voorval vervolg gaan word.
‘n Werknemer by die Gupta-broers se beleërde nuuskanaal ANN7 het Suid-Afrika inderhaas verlaat. Hy is terug na Indië nadat hy sy bedanking ingedien het.
Rajesh Sundaram, voormalige raadgewende redakteur, het een van die redes vir sy bedanking gegee as die nuuskanaal se pro-ANC houding, berig Eyewitness News. Hy het gesê Atul Gupta het onophoudelik ingemeng op redaksionele vlak.
Gupta het blykbaar altyd ‘n kamera by hom waarmee hy werknemers afneem omdat hy nie hulle name ken nie. Sundaram is drie keer na die president geneem waar Gupta aan Jacob Zuma gesê het dat die nuuskanaal getrou ANC en pro-Zuma sal wees.
Sundaram het die afgelope naweek die media genader omdat hy glo vrees vir sy veiligheid nadat hy uit die ANN7-kantore in Midrand gevlug het. Hy beweer ‘n gewapende lyfwag het hom gedreig.
Nazeem Howa, uitvoerende hoof van The New Age Media, wat ook die dagblad The New Age uitgee, het Sondag in ‘n verklaring Sundaram se bedankingsbrief uitgereik waarin die voormalige raadgewende redakteur positief was oor sy ervaring by die uitsaaier, berig The Star.
Sundaram het gesê die brief is geskryf voordat spanning met sy base breekpunt bereik het.
Howa het in ‘n geskrewe reaksie namens die uitsaaier gesê vergaderings tussen Sundaram en die bestuur het Vrydag plaasgevind. Hy het gesê Sundaram se bewerings is nie ’n reaksie waardig nie.
Volgens die koerant is die uitsaaier tans op soek na kandidate om die nuusspan te lei.
Shantanu Chatterjee is intussen as raadgewende redakteur aangestel. – Sapa
Terwyl die DA se Jeugvleuel onwelvoeglike plakkate in Suid-Afrika opsit om rasvermenging aan te moedig, is Indië se obsessie met ‘n ligte vel goed bekend en deeglik gedokumenteer.
In 1978, het Unilever ‘n velbleikmiddel op die rak gesit, Fair&Lovely, en sedertdien het talle bleikrome gevolg. Van velreiniging, stortseep en selfs vaginale spoelmiddels wat aanspraak daarop maak dat hulle ‘n ligter vel waarborg, is tans beskikbaar op die Indiese mark
In 2010, was Indië se bleikroommark $432m volgens ‘n verslag deur die marknavorsers ACNielsen, en dit groei steeds teen 18% per jaar. Verlede jaar, het Indiërs 233 ton velbleikprodukte aangeskaf, en spandeer tans in ‘n warm land meer geld daarop as op Coca-Cola.
Krieketspelers en Bollywood-sterre onderskryf gereeld hierdie produkte, en sukses is dikwels die resultaat van ‘n ligte vel.
Daar ‘n lang geskiedenis agter die obsessie met velkleur, weens kaste en kultuur, maar die huidige oorsake sê een bekende glanspersoonlikheid, is dat “Indiërs baie rassisties is”.
“Dit is diepgewortel. Maar daar is soveel druk deur die portuurgroep, tydskrifte, advertensieborde en TV-advertensies wat hierdie idee regverdig as die ideale een,”sê Nandita Das.
Das het al dikwels regisseurs en grimeerkunstenaars betig wat probeer om haar ligter te laat voorkom as sy die rol van ‘n opgevoede, ryk vrou vertolk. “Hulle sê altyd vir my ek moenie bekommerd wees nie, hulle sal my vel ligter maak, as ‘n gerusstelling. Dit is ‘n voortsetting van stereotipe dat net ‘n ligte vel opgevoed kan word en suksesvol is.”
In 2005, het die skoonheidsmaatskappy Emami Fair&Handsome vir mans geloods, met ‘n advertensie waarin die Bollywood-ster Shah Rukh Khan ‘n buisie velbleikroom aan ‘n hoopvolle jong bewonderaar gooi. “Shah Rukh Khan sê om suksesvol te wees, moet jy lig wees,” sê Das. “Het hierdie mense nie enige vorm van gewete nie? Jy kan nie naïef wees nie, want jy stuur die boodskap uit wat sê vergeet van harde werk, dit gaan oor velkleur”.
‘n Mens kan dieselfde vra van die DA se obsessie met rasvermenging. Gaan sukses in Suid-Afrika oor velkleur? Moet ‘n mens swart wees om suksesvol te wees?
Ons is lankal verby die punt waar ‘n velproduk transformasie gaan waarborg. Daar is twee oplossings vir witheid om te verdwyn in Suid-Afrika: Rasvermenging of uitwissing. Die eerste opsie lei tot die tweede, dit neem net ‘n bietjie langer.
President Jacob Zuma sê ‘n gebrek aan infrastruktuur is ‘n groot bedreiging vir Afrika se vermoë om sy volle potensiaal te bereik.
Zuma het by die Brics-sakeberaad in Sandton, Johannesburg gesê beleggings in infrastruktuur verwante projekte sal Afrika se ekonomiese medediging verhoog.
“Dit [Brics] verteenwoordig16,8persentvan die internasionale handel,“het hy gesê aan die afgevaardigdes. Zumahet gesêdie totale handelmet Indië, Suid-Afrikase sesdegrootste handelsvennoot, het aansienlikgegroei vanR53 miljardtotR67 miljard.
Handel met Chinahet gegroei vanR188 miljardin2011 totR201miljardin 2012.
“Hierdieindrukwekkende statistiek…moetjulle dievasberadenheid envertroue bied om die doelwit te behaal,” het hy gesê.
Die minister van Handel en NywerheidRobDavieshet gesê die vergadering isdaarop gemik om dievennootskappete verdiep om samewerking enontwikkeling op dieAfrika-kontinentte verbeter.
Die Brics-raad seSuid-AfrikaansevoorsitterPatriceMotsepehet gesê dit isbelangrik datdieverbintenis om handel en beleggingte verhooggesien word,asook “gemeet“.
“Daar is‘n nuwegevoel van dringendheid,“ het Motsepegesê.
China het vroeër by die beraad gesê hy het meer 200 miljard rand in Afrika belê en beplan om nog 200 miljard rand oor die volgende drie jaar in die vasteland te investeer. Die Chinese regering sê die geld is vir die ontwikkeling van landbou, infrastruktuur en die vervaardigingsbedryf.
Die waarnemende voorsitter van die Brics-sakeraad, Ma Zehua, het ook duisende sakelui toegespreek by die Sakeberaad.
Zehua sê Afrika behoort in ruil daarvoor ‘n gunstige omgewing te skep vir suksesvolle handel en belegging. In2012, het Suid-Afrikasetotalehandel metBrics-landeopR294 miljard gestaan,op vanaf R264 miljardin 2011.
Meer as 30 Chinese afgevaardigdes, wat verskillende sektore verteenwoordig, het die twee dae lange beraad bygewoon asook sakeleiers van 19 Afrika-lande.
Die Brics-groep bestaan uit Suid-Afrika, Brasilie, Indië, China en Rusland. Saam is die bevolkings in die Brics-lande byna die helfte van die wêreldbevolking. – Sapa
Indiese polisie het aanklagte teen verskeie beroepswedders voorberei 13 jaar ná ‘n wedstryd-skandaal wat die gewese Suid-Afrikaanse krieketkaptein, Hansie Cronjé, uitgesonder het, het ‘n polisie-bron gesê.
Polisie in Nieu-Delhi het ‘n “gedetailleerde klagstaat” teen vyf beroepswedders voorberei, het die bron gesê.
Die optrede kom nadat Delhi se polisiehoof Neeraj Kumar aan plaaslike media gesê dat hy beplan om aanklagte in te dien oor die Cronjé-wedstrydknoeiery-saak en IPL-wedstrydknoeiery voor die einde van die maand.
Kumar het aan die Hindustan Times Saterdag gesê dat hy ‘n ” paar los punte” voor sy aftrede aan die einde van Julie, insluitend beide gevalle, wil opklaar.
Die Indiese Premierliga (IPL) is geruk deur bewerings van wedstrydknoeiery in Mei vanjaar met sowat 29 mense wat in hegtenis geneem is, waaronder drie Indiese spelers.
Cronje is verban uit die spel vir die res van sy lewe in Oktober 2000, ses maande na Delhi polisie hom beskuldig het van omkopery deur die Indiese beroepswedder Sanjeev Chawla tydens sy span se toer na Indië in dieselfde jaar.
Polisie sê Cronje het geld aanvaar van Chawla vir onder-presterende optrede tydens die eendagreeks in Indië en spanmaats Herschelle Gibbs, Nicky Bojé en Pieter Strydom oorgehaal om aan boord te kom.
Cronje is afgedank as kaptein ná ‘n Suid-Afrikaanse ondersoek omdat hy $10000 (sowat R99000) en $15000 (sowat R148000) van Chawla aanvaar het.
Die polisie kan as bewys “honderde bladsye” van telefoonoproeprekords tussen Cronjé en Chawla uithaal, het die bron gesê.
Chawla woon glo in die Verenigde Koninkryk en die Indiese polisie hoop op sy uitlewering nadat die klagstaat voor die hof geplaas is. Die klagstaat sal waarskynlik geen melding van Gibbs of Bojé maak nie.
Cronjé is in 2002 op die ouderdom van 32 jaar dood toe ‘n ligte vliegtuig waarin hy op reis was neergestort het.
Twee honde baklei oor ‘n been, en die derde loop daarmee weg. Of in die praktyk, twee lande stamp koppe oor die besitreg van ‘n eiland, maar dan sluk die see die eiland in.
SAPA berig Indië en Bangladesj was dertig jaar lank haas oor wie eintlik die besitreg op New Moore-eiland het, maar nou het Moeder Natuur die geskil vir hulle besleg. Hierdie eiland van sowat 3 Km by 3,5 Km is nou skoonveld, volgens satellietfoto’s.
Wetenskaplikes het daarop gewys dat die watervlak in die Baai van Bengalke jaarliks heelwat styg. Tot die jaar 2000 het dit met 3 mm per jaar gestyg, maar sedertdien met 5 mm per jaar. Ander bronne dui aan dat die styging in seevlak al in die 90’s 7 mm per jaar beloop het.
Dis nie die eerste eiland wat deur die see ingesluk is nie. In 1996 het die nabygeleë Lohachara letterlik ondergegaan en moes die inwoners na die vasteland verhuis.
Die vasteland self blyk maar ‘n onsekere affêre te wees, met voorspellings dat 18 % van die land se kusgebiede teen 2050 onder water sal wees, en 20 miljoen mense sou moes skuif.
Hoewel die meeste bronne die oorsaak vir Bangadesh se sinkende kusgebiede by aardverwarming soek, dui omsigtiger studies ook ander redes aan.
Hieronder wys van die navorsers daarop dat heelwat deltagebiede, en dus ook dié van Bangadesj, jaarliks tonne materiaal afvoer wat ‘n bykomende druk op die aardkors plaas, wat die aardkors laat sink. Gebeur dit vinniger as wat nuwe materiaal bo afgeset word, daal die omgewing. In die geval van Bangladesj is baie van die afgesette materiaal organies, wat verweer, terwyl die bykomende gewig van lae in ieder geval kompakterend inwerk.
Suid-Afrika se krieketafrigter, Mickey Arthur, het bedank,het die SABC Dinsdag berig.
Arthur het sy bedanking net vier dae voordat die span an Indië vertrek, aangekondig.
Die uitsaaier sê daar was spekulasie dat die afrigter bedank het as gevolg van ‘n algehele breuk in die verhouding tussen hom en die span se kaptein Graeme Smith.
Daar word bespiegel dat die voormalige Suid-Afrikaanse snelbouler Corrie van Zyl in die tussentyd sal oorneem.
Die stelling word gereeld gemaak dat Suid-Afrika se grondwet grootliks op dié van die Indiese geskoei is, wat deels waar is as dit na die Handves van Menseregte verwys.
Kom dit egter by die staatkundige bestel wat deur die grondwette gereël word, kan die indruk gevorm word dat die Indiese grondwet meer met Suid-Afrika se ouer grondwette, en spesifiek die grondwet van 1983 gemeen het.
Die feit is pas weer onderstreep toe dit bekend geword het dat Indië beplan om ‘n dertigste (sommige bronne dui dit as 29ste) deelstaat te skep. Die nuwe staat vir die Telangana, sal uit die suidelike deelstaat, Andhra Pradesh, gesny word.
Die aankondiging volg na grootskaalse protesoptrede deur die Telangana-gemeenskap, en ‘n hongerstaking deur ‘n leier.
Sedert Indië se grondwet in 1950 in werking getree het waarvolgens deelstate volgens taalgrense ingestel is, het verskeie veranderings ingetree. Verskeie nuwe state is sedertdien uit die aanvanklike state gesny. Drie nuwe state is in die jaar 2000 geskep.
Die jongste aankondiging oor ‘n nuwe staat het dadelik daartoe gelei dat die Ghurkas – etniese Nepalese – met agitasie begin het om ook vir hulle ‘n deelstaat uit Wes-Bengale te sny.
In Andhra Pradesh self skop baie van die etniese meerderheid vas, en 128 lede van die staat se wetgewende liggaam se 294 het uit protes teen die sentrale regering se aankondiging bedank.
Die Telangana voer reeds die afgelope 50 jaar ‘n afskeidingstryd, wat in 2002 nuwe momentum gekry het. Hul nuwe staat sal na verwagting uit tien van Andhra Pradesh se 23 distrikte bestaan.
Nog ‘n staatkundige verskynsel waarmee Indië te make het, is die druk van irredentisme wat spruit uit die feit dat Tamils in Indië en in Sri Lanka woon. In Indië word staatkundig voorsiening gemaak, soos deur die deelstaat Tamil Nadu. In Sri Lanka word egter nie soortgelyke staatkundige voorsiening gemaak nie, en het ‘n lang stryd om die Tamilbevolkings van Indië en Sri Lanka staatkundig onder die Indiese grondwet te verenig, vanjaar in ‘n militêre neerlaag vir die Tamil Tiere in Sri Lanka afgeloop.
Die stelling word gereeld gemaak dat Suid-Afrika se grondwet grootliks op dié van die Indiese geskoei is, wat deels waar is as dit na die Handves van Menseregte verwys.
Kom dit egter by die staatkundige bestel wat deur die grondwette gereël word, kan die indruk gevorm word dat die Indiese grondwet meer met Suid-Afrika se ouer grondwette, en spesifiek die grondwet van 1983 gemeen het.