ANC – Bladsy 19 – praag.co.za

Universiteit Stellenbosch: Die wortel van die kwaad

In die Suid-Afrikaanse politiek is die Dakar-safari van 1987 na Senegal redelik goed bekend. Frederik van Zyl Slabbert beskryf dit as ‘n “ontmoeting tussen leiers van die ANC in ballingskap en hoofsaaklik Afrikaanssprekende professionele mense” (Duskant die geskiedenis, Kaapstad: Tafelberg, 2006, p 58). In hierdie boek is daar ‘n foto van die Dakar-gangers en ‘n lys van die betrokkenes (p 174-177), asook die teks van die gesamentlike communiqué wat uitgereik is (p 171-173). Daar word verwys na “‘n gedeelde verbondenheid tot die verwydering van die apartheidstelsel en die bou van ‘n verenigde, demokratiese en nierassige Suid-Afrika” en “Die konferensie het eenparig sy voorkeur uitgespreek vir ‘n onderhandelde oplossing.”

Thabo Mbeki en Van Zyl Slabbert in Dakar, 1987

Ons het sedertdien kennis geneem van die ongelooflike mate waarin FW de Klerk en sy span die onderhandelings verbrou het. Ons weet ook nou dat ‘n nie-rassige nuwe Suid-Afrika en “‘n nasie van alle Suid-Afrikaners, swart en wit,” ‘n hersenskim is. ‘n Perspektief wat geldig bly, is dat die Dakar-safari deur behoudendes/konserwatiewes “as ‘n daad van verraad beskou [is], nie alleen teenoor die apartheidstaat nie, maar ook teenoor die Afrikanerdom.” Profeties is die standpunt dat aangesien die ANC nie geweld wou afsweer nie “geweld onbeheersd sou uitbrei.” Die nuwe Suid-Afrika is bekend as een van die geweldadigste samelewings, weens die voorbeeld wat die UDF/ANC se terreurbendes gestel het.

Wat minder bekend is, is dat 18 Maties in 1989 ‘n soortgelyke safari na Lusaka onderneem het. Uit jeugdige voortvarendheid wou hulle eerstehands met ANC-kornuite kennis maak. Dit was heeltemal strydig met die gesindheid van die tradisionele Universiteit Stellenbosch (US). Twee nie-Maties, die joernalis Hennie Serfontein (‘n Dakar-ganger) en André Zaaiman het hulle vergesel. Zaaiman was verbonde aan Van Zyl Slabbert en Alex Boraine se Idasa (Instituut vir ‘n Demokratiese Alternatief vir Suid-Afrika). Sowel Idasa as die Dakar-safari geniet die twyfelagtige onderskeiding dat hulle deur George Soros (Praag 27.10.2013) befonds is. Dieselfde geld moontlik ook die Lusaka-safari. Die doel was om die blanke bewind en die apartheidsbeleid te ondergrawe deur met die verbanne ANC in gesprek te tree.

Na verloop van 25 jaar het die Lusaka-gangers, insluitende Serfontein en Zaaiman, op 14 deser ‘n reünie op die US-kampus gehou. Dit is duidelik dat die rektor, die ANC-aktivis Russel Botman, die maksimum linkse politieke propaganda uit hierdie reünie wou tap. Botman, ‘n produk van die NG Sendingkerk, was hier in sy element en het ‘n prominente rol in die verrigtinge gespeel. Kontrasteer dit met wat ek onlangs in die konteks van misdaad op Stellenbosch, bv drie aanvalle op blanke vrouestudente, geskryf het: “Wanneer daar enigsins sprake van ‘rassisme’ by die US is, in die sin van wittes wat nie-wittes ‘benadeel’, klim Russel Botman dadelik op die wa. Wanneer wittes die slagoffers is … word die saak aan ‘n viserektor of die skakelbeampte oorgelaat” (Praag 20 Mei). Die res van my teks is hoofsaaklik gebaseer op inligting wat op 14 en 16 deser op die US-webwerf gepubliseer is.

Die Openbare Beskermer, Thuli Madonsela, het ‘n toespraak by dié reünie gelewer oor “Waagmoedige leierskap: Om op te staan vir dit wat reg is, ongeag die koste.” Dit is duidelik dat sy haar eerder by die ANC as die Boere skaar. Tito Mboweni, wat voorheen ‘n ANC-minister en die president van die Reserwe Bank was, het ‘n paneelbespreking gelei waaraan vier van die Lusaka-gangers deelgeneem het: Anneliese Burgess, Robert Bricout, André Zaaiman en Mark Behr. Neem kennis dat die drie oud-Maties (Burgess, Bricout en Behr) eerder Engels- as Afrikaanssprekend is. Mboweni was een van die ANC-kornuite wat hierdie Maties destyds in Lusaka te woord gestaan het. Hy is sedertdien deur die US met ‘n ere-doktorsgraad beloon. Roelf Meyer, die Nasionale Party (NP) se hoofonderhandelaar by Kodesa, wat help verseker het dat FW de Klerk se beloofde magsdeling volslae magsoorgawe aan swartes geword het, het ook aan die paneelbespreking deelgeneem. Dit behoort duidelik te wees dat die Botman-US heelwat geld in hierdie reünie belê het omdat dit ‘n bruikbare linkse propagandafoefie is.

Burgess het gesê dat ‘n “betekenisvolle verskuiwing in bewustheid” by die Lusaka-gangers ingetree het. Hulle het trane gestort oor die moontlikheid dat die ANC-kamerade deur die Suid-Afrikaanse veiligheidsmagte gedood kon word. Terug op die kampus het hulle ervaar “hoe hulle deur sekere groeperings en die Universiteitsowerheid beswadder is.” Drie van die Lusaka-gangers het glo destyds uit die NP bedank.

Bricout het gesê “die een ding wat ons saamgebind het, was dat ons geweet het ons land, ons universiteit en onsself moet verander. Dit was die regte ding om te doen.” Sy linkse oortuigings het sedertdien skynbaar nie verander nie, want hy wil hê dat “nie net die stemme van die konserwatiewe alumni gehoor word nie.”

Zaaiman het gesê die groep het geleer dat “as ‘n samelewing ons op ons beste is wanneer ons met mekaar gesels en na mekaar luister. Hierdie element ontbreek in ons samelewing vandag … Ander probleme wat die samelewing tans ervaar, is paternalisme, ‘n gehegtheid aan geweld en ‘n outoritêre samelewing.” Dit is verfrissend dat Zaaiman nie by die beweerde booshede van die verlede vasgesteek het nie, maar die aandag op hedendaagse euwels gevestig het.

Ek herinner my dat Behr destyds daarvan beskuldig is dat hy ‘n dubbele agent is; dus dat hy vir sowel die NP-regering as die ANC gespioeneer het. Behr het gesê: “Dis ongelooflik, ontstellend en belangrik vir ons om te onthou dat apartheid se rassisme vir ons wit studente hierdie voorreg [die Lusaka-safari] gegee het. As ons swart studente was, sou ons nie die land kon verlaat nie. Te danke aan ons rasse-geluk en ons rasse-voorreg was ons in die voorste gestoeltes om getuies te wees van hoe die laaste oorblyfsels van Europese kolonialisme oopgebreek word.” Hy noem uiteraard nie dat die ANC sedert 1994 alles in sy vermoë doen om die wittes se “rasse-geluk” in rasse-ongeluk te omskep nie en dat blankes se eertydse “rasse-voorreg” nou in doelbewuste rasbenadeling ontaard het nie. Die Lusaka-besoek het die groep glo gehelp om die “verwaandheid van apartheid en die paradoks in die idee van apartheid te herken.”

Mboweni het die Maties se besoek aan Lusaka “baie belangrik” genoem. “Ons was ook baie stout, want ons het geweet ‘n konstante aanval op politieke vlak, gefokus op Stellenbosch, sou ‘n groot sielkundige impak op die regerende klas hê.” Die ANC wou die NP-regering dus onder meer via die US ondermyn. Die US het simboliese waarde vir Afrikaners. Dit is waarom die Botman-US se doelgerigte distansiëring van en aanslag op Afrikaans en die Afrikaner vir my so onaanvaarbaar is.

Meyer (wat ‘n ANC-lid is) het beweer dat die laat tagtigs “aaklige jare” was. Apartheid is glo in ‘n outokratiese staat bedryf. “Dit is wat ons moes beëindig.” Volgens Zaaiman (hierbo) het ons tans ‘n “outoritêre samelewing,” wat seker in hierdie opsig met die vorige bedeling ooreenstem.

Die res van my teks handel hoofsaaklik oor Botman se “inleidende opmerkings” by hierdie reünie. Dit gee ‘n gesaghebbende kykie in die gesindheid wat daar tans by die US-bestuur en veral by Botman aangetref word. Ooreenkomstig sy taalvoorkeur het Botman hoofsaaklik Engels gepraat.

“South Africa was a very different country back then, and this University a very different place.” Die land en die US het inderdaad verander. Die vraag is: Het hulle verbeter? Botman is een van dié wat ‘n verskil gemaak het. Maar het hy en sy ANC-kamerade die land ‘n beter land en die US ‘n akademies beter universiteit gemaak? Ek dink nie so nie.

Oor die NP-regering is afwysende houding oor die Lusaka-safari vra Botman: “Why the fuss around this visit? I think there were two reasons: Your youthfulness; and the fact that you were from this University … as Maties, you represented a University that had been pivotal to the idea of Afrikaner Nationalism.” Botman is dus diep bewus van die simboliese waarde wat in Afrikaner-geledere aan die US geheg is. Dit is waarom Botman hom so sterk vir die transformasie van die US beywer; dus die sistematiese vernietiging van die US van weleer, wat gekenmerk is deur blanke Afrikaanse studente en dosente.

In hierdie transformasieproses word die akademiese uitnemendheid, wat so kenmerkend van die historiese US was, op ‘n ontstellende manier weggekalwe. Geen egte akademikus behoort vrede te maak met die amptelike beleid van die Botman-US waarvolgens studentetoelating en die aanstelling en bevordering van personeel dikwels/gewoonlik deurslaggewend deur nie-akademiese (veral rassistiese en seksistiese) oorwegings bepaal word nie.

Onlangs is die US onvleiend 34ste op die QS-ranglys van Brics-universiteite geplaas. ‘n Vorige US-viserektor, Rolf Stumpf, het toe gesê: “Die QS-stelsel is nie gerat om spesifieke nasionale uitdagings* te akkommodeer nie. Die ander lande het nie byvoorbeeld ‘n apartheidsverlede wat regstelling verg nie” (Die Burger, 20 deser, p 6). Wat Stumpf hiermee erken, is dat politieke oorwegings (myns insiens spesifiek ANC-gedienstigheid) akademiese uitnemendheid ondermyn. [* “Uitdagings” is ‘n gewilde ANC-woord wat dikwels as ‘n eufemisme vir onvermoë gebruik word. Sommige van ons onthou hoe graag die ANC in 1994 die woord “deursigtig” gebruik het. Deesdae word hierdie woord vermy omdat daar te baie ANC-brouery is was toegesmeer moet word.]

Tydens die reünie is daar geweeklaag oor die beswaddering wat die Lusaka-gangers destyds te beurt geval het. Botman misbruik sy amptelike posisie om dieselfde te doen, naamlik om ‘n vorige blanke US-rektor, Mike de Vries, te diskrediteer. Eerder as om self in die US-argief te gaan soek, het Botman waarskynlik ‘n personeellid opdrag gegee om te kyk watter argivale skietgoed daar is. Botman verwys na ‘n 1989-memorandum waarin De Vries daardie jaar as ‘n “laagtepunt” beskryf het.

De Vries het waardes soos “gesonde gesagsverhoudinge,” “gedissiplineerde vryheid,” en “verantwoordelikheidsin” bepleit. Dit is waardes wat Botman as student aan die Universiteit van Wes-Kaapland (UWK) vertrap het, bv toe hy die 1976-onrus op daardie kampus gelei het. De Vries noem hulle tereg “basiese beskawingswaardes.” By implikasie verheerlik Botman in sy hoedanigheid as rektor die gebrek aan hierdie beskawingswaardes by die Lusaka-gangers, wat met die ANC geheul het.

Botman: “You guys wanted to do your bit to help fix what was so obviously wrong with South Africa. For that, we owe you a debt of gratitude” Let ook op die snedige trant van die volgende uitlating: “Wat julle as ‘bogsnuiters’ gedoen het, het die ‘volksvaders’ duidelik erg gegrief.” Daarna blyk dit duidelik met watter buitensporige oorgawe Botman die verderflike ideologiese glyposisie geniet waarin die US hom deesdae bevind: “Your actions in 1989 was a turning point for this University, just as June 16 [1976] was a turning point for the country as a whole. Stellenbosch would never be the same after your trip to Lusaka. In fact, in many ways we are still riding the waves of change set in motion by your decision to stand up and speak out.”

Wat Botman betref is dit ‘n geval van: een keer op die pad van die ANC, altyd op daardie pad. Hy is in sy laaste termyn as rektor en het reeds miljoene der miljoene rande in ruil vir sy dienste ontvang. Sover bekend is Botman nog nooit deur die US-raad kortgevat nie. Sy aanstelling as rektor is eerder sonder protes met ‘n verdere vyf jaar verleng. Dit lyk asof hy dink dat hy nou maar al die krane kan oopdraai om uiting aan sy anti-Afrikaanse en anti-Afrikaner-sentiment te gee. Hy het al uitdruklik verklaar dat diegene wat rasse-integrasie teenstaan nie welkom op die US-kampus is nie.

Botman bewys hom hiermee onteenseglik as ‘n opperste aktivis. Van ‘n rektor wat ampshalwe ‘n toonbeeld van ideologiese neutraliteit behoort te wees, is hier geen sprake nie. Dit is duidelik dat Botman die hoogste waardering het nie net vir die Soweto-geweld in 1976 nie, maar ook vir die geweldpleging wat hy daarna op die UWK-kampus gelei het. De Vries het tereg gevra: “Waarheen is jy op pad, my universiteit?” Die antwoord het geblyk te wees: Die onverkwiklike Botman-US waar Afrikaner-nasionalisme geen plek gegun word nie en Afrikaans progressief afgeskaal word.

Botman verwys na rassisme wat verwerp moet word. Ek het eerstehands waargeneem hoe Botman en sy UDF/ANC-kamerade die UWK-kampus in die jare sewentig op horings geneem en die afskaffing van alle rassediskriminasie geëis het. Vergelyk dit met Botman se huidige posisie as die voorbok van rassediskriminasie teen blankes (en net blankes) aan die US. Hy verwys egter na ‘n “inclusive solution.” Hieronder skenk ek aandag aan sy soort selektiewe inklusiwiteit.

Dan volg hierdie opsetlike leuen: “The majority of the population were denied the vote and equal access to services and opportunities … because of their skin colour.” Dit is darem verregaande dat iemand wat die uitvoerende hoof van ‘n universiteit is, kan voorgee dat die verskil tussen wit, bruin en swart mense net hulle velkleur is. Hy weet sekerlik dat pigmentasie glad nie die deurslaggewende faktor is nie. Velkleur dien bloot as ‘n aanduiding van (dikwels) grondige kulturele verskille. Wittes, bruines en swartes openbaar verskillende maniere van dink en doen wat dit onwenslik maak om sonder meer die huidige mode na te volg waarvolgens almal gelyk en wesenlik eenders verklaar word. Die fundamentele dwaasheid van gelyke algemene stemreg behoort nie as spoorslag te dien om almal ook in ander opsigte gelyk te verklaar nie.

Botman stel graag sowel demokrasie as die beweerde gelykheid van alle mense positief voor. Aan ‘n universiteit is albei (feitlik) heeltemal buite orde. Die universiteit is in sy diepste wese nie demokraties in die sin dat almal daar hoort soos deesdae in ons politieke verkiesings nie. Aan die universiteit word tersiêre, dus hoogste vlak-, onderwys gevind. Dit is wesenlik elitisties. Die universiteit is nie vir almal nie. Dit is veronderstel om die room van die bevolking te trek en nie die gepeupel nie. As akademiese meriete hier ‘n deurslaggewende rol speel, soos dit hoort, sal die universiteit (waarskynlik) nooit die demografie weerspieël nie.

Daar behoort ook erkenning gegee te word aan die feit dat die universiteit ‘n gemeenskap van akademiese ongelykes is. Omdat sommige skoolverlaters akademies beter as ander is, word hulle by toelating tot universiteitstudie gekeur. ‘n Eerstejaarstudent vergelyk wat kennis en insig betref gewoonlik swak met ‘n gevorderde student. ‘n Junior lektor is ingelyks meesal nie die akademiese gelyke van ‘n professor nie. Dosente behoort oor akademiese sake uitsluitsel te gee; nie studente ter wille van demokrasie nie. Studente behoort nie toegelaat te word, soos deesdae die mode is, om voor te skryf hoedanig hulle onderrig moet wees nie. Die luidrugtigstes onder hulle dra dikwels nie eens kennis van hoe ‘n behoorlik funksionerende skool lyk nie. Hulle het nog minder ‘n benul van wat ‘n egte universiteit is.

Wanneer nie-akademiese oorwegings egter die oorhand kry, soos aan die US, kan dit akademies chaotiese gevolge hê. Dan kan dit gebeur dat iemand weens rassistiese en seksistiese oorweging ‘n professoraat beklee, terwyl sy/haar junior lektor hom/haar akademies ore kan aansit. RW Johnson het al genoem dat rektore in die nuwe Suid-Afrika (blykbaar) nie sonder die vooraf goedkeuring van die ANC-regering aangestel word nie. Ek sou eerder sê dat ten minste die aanvaarbaarheid vir die ANC-regering van die kandidate wat om ‘n rektorspos meeding heeltemal verkeerdelik deurgaans in gedagte gehou word. ‘n Werklik outonome universiteit besluit selfs oor so ‘n belangrike aanstelling en laat hom nie deur ‘n regering intimideer nie; veral nie deur die ANC-regering wat so ‘n hemelskreiende gebrek aan akademiese diepte het nie.

Ek is dus ongeneë om te beweer dat plaaslike rektore, wat die hoogste akademiese pos aan ‘n universiteit beklee, akademies meerderwaardig in vergelyking met egte akademies-wetenskaplike professore is. My indruk is dat die gewoonte plaaslik posgevat het om rektore by uitstek op nie-akademiese gronde aan te stel; dus asof hulle eerder die hoof administratiewe beampte is. Na analogie daarvan bestaan die wesenlike gevaar dat akademiese norme by ander akademiese aanstellings ook verwater word.

Botman het ‘n buitengewoon klein arsenaal van idees. Wat hy telkens in sy toesprake en geskrifte noem en by dié reünie herhaal het, asof dit ‘n hoogtepunt in die US se geskiedenis is, is: “In 1999, your alma mater finally acknowledged – and I quote ‘its contributions to the injustices of the past’.” Botman borduur hierop voort met die voorstelling van die US as “taking responsibility for the past – both its own actions and its contributions to the injustices perpetrated in this country.” Selfs hierdie oordrywing het die aartsaktivis Botman nog nie in afdoende mate bevredig nie, gevolglik gaan hy voort: “This was an apology for apartheid, one that should be repeated from time to time. But the University didn’t stop there. It also committed itself to ‘redress and development’.”

“‘Redress’ referred specifically to access. In 1990, Stellenbosch had just 762 black students. Today, we have more than 9 000, or roughly a third of our student body. And by 2018 [die US se eeufeesjaar] we will be even further along.” As neo-swarte* verstaan Botman onder swartes alle nie-wittes. Kleurblindheid of ‘n ewewigtige, nie-rassige beskouing oor etnisiteit moet nie van Botman verwag word nie. In sy intreerede as rektor in 2007 het hy belowe dat die US gaan verswart en by implikasie gaan verengels. Teen 2018 sal Botman sy “sukses” meet aan die mate waarin hy daarin geslaag het om die persentasie wit studente en personeel te verminder en Afrikaans-mediumonderrig te beperk. Die akademiese skade wat die US weens hierdie transformasie ly, is klaarblyklik nie iets waaroor Botman hom danig bekommer nie. Akademiese oorwegings dra minder gewig as die politieke oogmerke wat hy so fanaties nastreef.

[*Eintlik pseudo- (of skyn-) swarte. Aan die Botman-US word daar by die studente, dosente en ander personeel op ‘n onheilige manier uitermate voorkeur aan Botman se mede-bruines ten koste van blankes gegee. Tydens die besoek van Blade Nzimande se Portefeuljekomitee vir Hoër Onderwys in 2009 het Botman tot sy ontnugtering agtergekom dat die lede “in die getal swart studente en personeel belangstel en dat hulle bruin studente nie as swart aanvaar nie” (Kapp p 181). Botman se eie herklassifikasie as generies swart het dus deur die mat geval. Die ANC-regering erken nie neo-swartes as ragegte swartes nie.]

“And regarding the commitment to ‘development’, it laid down the foundation for a science-for-society approach at Stellenbosch.” Tradisioneel het die universiteit twee funksies gehad: onderrig en navorsing. As ANC-aktivis oorbeklemtoon Botman ‘n derde funksie vir die US, naamlik gemeenskapsdiens. Daarvolgens word van die US verwag om maatskaplik betrokke by gemeenskappe te raak (in die praktyk uitsluitlik, dus nie-inklusief, “benadeeldes/agtergeblewenes” oftewel nie-wittes) deur take te verrig en selfs van die dienste te lewer wat die politieke owerheid versuim om (doeltreffend) te doen.

“We started doing so with the University’s HOPE Project.” Die motivering hiervoor, so kenmerkend van Botman, is polities: “Stellenbosch has a very special responsibility, given its history. We have played a significant part in the injustices of the past and we are committed to redress” (Pieter Kapp, Maties en Afrikaans, 2013, p 215). Botman “beklemtoon dat hierdie herposisionering ook ‘n wegbeweeg van die ‘language roots’ van die US beteken.” (p 216). Kapp noem ook “die opvallende afwesigheid in die Hoop Projek [van] kultuurgerigte projekte” (p 217). Die Botman-US distansieer hom hiermee onteenseglik van sowel die Afrikaner as Afrikaans. “We are now a national asset. Stellenbosch is nie meer ‘volksbesit’ nie. Ons behoort nou aan almal – die wêreld [en sekerlik Afrika] en die land – en al sy mense.” Daarmee herhaal Botman ‘n geykte ANC-refrein.

Die Lusaka-gangers, volgens Botman, “left a valuable legacy.” Hulle het glo ‘n verskil gemaak. Daar is geen teenspraak hieroor nie: die US het verander. Polities het die US in die oë van ‘n ANC-aktivis soos Botman verbeter. Maar die vraag wat die akademiese hoof van ‘n (eens) akademiese inrigting hom moet afvra, is: Het die US akademies verbeter? Is dit akademies sinvol om ‘n amptelike beleid te hê waarvolgens die akademies beste kandidate (dikwels) nie as studente toegelaat of as dosente en navorsers aangestel en bevorder word nie? Ek kan maar net hoop dat ‘n toekomstige US wat minder polities en sterker akademies as die Botman-US geöriënteerd is hiervoor eendag by herhaling verskoning sal vra.

Teen die einde van sy toespraak het Botman dit nodig gevind om nog een van sy ideologiese preokkupasies te berde te bring. Daar is volgens hom nog “brandpunte op kampus.” “Daar is byvoorbeeld die vraagstuk van simbole. Stellenbosch staan lankal nie meer vir DF Malan se 1913-idee van hoër onderwys net vir die Afrikanervolk nie. Maar weerspieël ons simbole dié verandering? Wat doen ons om almal hier welkom te laat voel … te laat voel dis ook hulle plek hierdie? Hoe laat ons die mure en geboue en pleine tot almal spreek?”

Wat hier aan Botman se ANC-siel knaag, blyk uit die volgende koerantberig:

“Twee van die Universiteit Stellenbosch (US) se geboue heet nog na voormalige eerste ministers van Suid-Afrika.

Dit kan wel verander indien ‘n voorstel aanvaar word.

Die US se Sentrum vir Inklusiwiteit het onlangs gehelp met die inwin van inligting oor die geskiedkundige bepalings wat sal geld indien ‘n naamsverandering vir die DF Malan-gedenksentrum oorweeg sou word.

Die sentrum is verlede jaar gestig en is gemoeid met sekere elemente van die US se transformasiestrategie, waarvan visuele regstelling ‘n komponent is.

Mohamed Shaikh, woordvoerder van die US, het gesê in hierdie verband word die DF Malan-gedenksentrum se naam gereeld genoem as voorbeeld in refleksies oor visuele regstelling op die kampus.

‘Die sentrum help die bestuur ook met die inwin van inligting ter oorweging van die manier waarop die US visuele regstelling wil benader. Die voorstelle het geen amptelike status nie. Dit is bloot voorstelle vir oorweging deur die US-bestuur,’ het Shaikh gesê.

Die US het nie gesê hoe ver die proses is of watter name voorgestel is nie.

Die DF Malan-gedenksentrum naby die Coetzenburg-stadion word gebruik vir die US se gradeplegtighede en die verwelkoming van eerstejaars. …

Die ander gebou wat nog ‘n voormalige eerste minister se naam het, is die JC Smuts-gebou” (Die Burger, 6 Mei, p 10).

Ja, die US het nou ‘n Sentrum vir Inklusiwiteit. Die US is hier aan die voorpunt van progressiewe denke omdat hy waarskynlik die enigste universiteit in die wêreld is wat dit deurlopend nodig vind om geld aan die bevordering van “inklusiwiteit” te bestee. Maar oor die aard van Botman-inklusiwiteit moet duidelikheid verkry word. Daar is ‘n opvallende patroon. In sportsoorte waarin blankes tradisioneel oorheers het, soos rugby en krieket, word kwotas ter bevoordeling van nie-wittes vereis. In ‘n sport soos sokker, waarin swartes oorheers, was daar egter nog nooit sprake van kwotas ter bevoordeling van wittes nie. By tradisioneel blanke en veral die eens Afrikaanse universiteite word daar insgelyks voortdurend druk vir ‘n toename in nie-wit (veral swart) studente en personeel uitgeoefen. By tradisioneel swart universiteite is daar geen druk hoegenaamd dat hulle meer wit studente en personeel moet hê nie.

Aan die Botman-US word hierdie ANC-resep getrou gevolg. Waar wittes hulle tradisioneel bevind het, bv in koshuise, word in hierdie veelgeprese era van vryheid kwotas ter bevoordeling van nie-wittes afgedwing. In hierdie konteks gebruik Botman graag die terme “inklusiwiteit” en “diversiteit.” Ter bevoordeling van nie-wittes pas die Botman-US egter graag dubbele standaarde toe. Byvoorbeeld, die US se mentorprogram vir skoliere is eksklusief vir nie-wittes, veral bruines. Daar is ook ‘n spesiale doktorale program eksklusief vir swartes uit Afrika. Inklusiwiteit word as noodsaaklik beskou as wittes deel van ‘n groep is. Blankes mag nie afsonderlik as ‘n eiesoortige groep funksioneer nie, want dan is dit apartheid*. Eksklusiwiteit word egter as ‘n positiewe bate geag wanneer nie-wittes bevoordeel en blankes blatant uitgesluit word. Dan word dit nie rassediskriminasie genoem nie, maar regstelling.

[* ‘n Kort uitbreiding hierop. In Kapp se boek word dubbelmedium (onderrig in Afrikaans en Engels in dieselfde klas) tereg opvoedkundig die “swakste van al die beskikbare opsies” genoem (p 206). Botman het egter sy wesenlike aard absoluut ondubbelsinnig geopenbaar toe hy sy voorkeur vir dubbelmediumonderrig uitgespreek het “omdat dit verseker dat wit en swart saam in die klasse sit” (p 205). Hy kies dus blatant kant vir politieke bo opvoedkundige oorwegings omdat parallelmedium (onderrig in Afrikaans en Engels in aparte klasse) weens Botman se politieke gepreokkupeerdheid deur hom as die voortsetting van apartheid beskou word. Dit word só gesien omdat oorwegend wittes die Afrikaanse en oorwegend nie-wittes die Engelse klasse bywoon.]

In die Botman-kraniologie is visuele regstelling die jongste gier. Daar word sonder meer aangeneem dat wittes op die US-kampus tuisvoel, want hulle was mos nog altyd daar. Daar word glad nie in ag geneem dat blankes sistematies etnies en kultuur- (insluitende taal-) gewys doelbewus ontheem word nie. Weens die toenemende verswarting en verengelsing van die US voel blankes elke jaar al hoe meer ontuis en inderdaad onveilig op die kampus. Wanneer Botman die ideaal koester van ‘n kampus waar almal welkom en tuis voel, waar daar geen plek vir ‘n onderskeid tussen “ons” en “hulle” is nie, waar almal een groot geïntegreerde, uitgebreide Matie-familie is, dink hy net aan wat ter bevoordeling van nie-wittes gedoen kan word.

Dit is in hierdie selektiewe en per slot van sake anti-blanke perspektief dat geboue nie na Jan Smuts of DF Malan vernoem mag word nie. Botman gaan van die ANC-standpunt uit dat die name van sulke blanke politici vir nie-wittes aanstootlik is. As hierdie twee geboue ingevolge visuele regstelling na bv Nelson Mandela en Steve Biko hernoem word, sou Botman myns insiens geen beswaar hê nie, want vanuit die ideologiese hoek waaruit hy kyk, kan hierdie twee kamerade nie aanstoot gee nie. As daar wittes is wat beswaar sou opper, kan kort mette met hulle gemaak word deur hulle rassiste te noem. Om teen te werp dat die universiteitsverskynsel van Westerse oorsprong is en met beskawing (en nie met terrorisme nie) geassosieer word, sou (waarskynlik) geen indruk op Botman maak nie.

Dat die name van Westersgesinde blankes, bv veral ‘n Afrikaner soos DF Malan, aanstootlikheidstatus by Botman het, blyk uit sy bostaande aangehaalde opmerking oor Malan. Dat die vernoeming van ANC-kamerade, daarenteen, aan die Botman-US heeltemal aanvaarbaar is, blyk uit die feit dat ‘n afdeling van die fakulteit teologie die naam van Beyers Naudé dra en ‘n afdeling van die mediese fakulteit dié van Desmond Tutu. Daar word sonder meer maar verkeerdelik aanvaar dat die gebruik van sulke name geen Matie vervreem nie.

Die studentesentrum heet tans die Neelsie, vernoem na ‘n stryder vir Afrikaans, CJ Langenhoven. Maar soos ons hierbo gesien het, minag Botman die “language roots” van die US. Uit die ANC-gesindheid wat met die Naudé- en Tutu-benamings geopenbaar word, sal dit seker nie lank wees voordat visuele regstelling die Neelsie tref nie. Almal wat as nie-rassiste gereken wil wees, sal lippediens moet bewys wanneer die Neelsie as bv die Nelson hernoem word.

Adjunk-minister van kommunikasie dink ‘moer’ is goeie taal

Die adjunk-minister van kommunikasie, Stella Ndabeni-Abrahams, is Donderdag tydens die staatsrede-debat oor die kole gehaal oor haar platvloerse gevloek.

Sy het die parlementêre leier van die DA Mmusi Maimane herinner dat daar dadels gekom het van sy party se beloftes om Gauteng oor te neem met stemme.

“Die ANC het julle fair en sqaure in Gauteng en in Suid-Afrika gemoer.”

Die adjunk-speaker, Lechesa Tsenoli, het haar onderbreek.

“Trek dit asseblief terug. Ons gebruik nie sulke taal hier nie,” het Tsenoli haar gewaarsku.

Die adjunk-minister het nie aanvanklik geweet sy gebruik ‘n platvloerse uitdrukking nie.

Ndabeni-Abrahams het daarop geantwoord: “Wel ons praat so in Gauteng, en in mý land.”

Sy moes egter later bes gee en die stelling terugtrek nadat Tsenoli haar weer vermaan het.

Soros sit agter mynstaking in Rustenburg

Die maande lange staking in die platinumbedryf in Noordwes word deur betaalde agente van die miljardêrfilantroop George Soros se Open Society aangehits.

Die sekretaris-generaal van die ANC, Gwede Mantashe, het by Luthuli-huis in Johannesburg na afloop van die bosberaad deur die Nasionale Uitvoerende Komitee, gesê die onrus word van buite die land aangemoedig.

Mantashe sê nie alleen die Ekonomiese Vryheidsvegters nie, maar ook wit buitelandse elemente is ten nouste by die staking betrokke.

Ene Lloyd Gedye, ‘n wit sake- en musiekjoernalis van die Mail&Guardian, is klaarblyklik deurdrenk van suiwer rewolusionêre ywer teen die “kapitalistiese mynbase”. Gedye is ‘n betaalde werknmener van OSISA, The Open Society Initiative of Southern Africa.

Dieselfde organisasie is betrokke by die betaalde opstande en aanhitsing van geweld in die Oekraïne waar vyandelikhede die land na ‘n burgeroorlog dwing.

Gedye se ywer word byna woordeliks deur Amcu se president Joseph Mathunjwa herhaal, wat die gerugte dat Gedye Mathunjwa se toesprake skryf, verder rugsteun.

Nadat Mathunjwa sowat 5 000 stakende mynwerkers by die Wonderkop-stadion toegespreek het, het hy hulle vertel die ANC is aan die kant van kapitaal en nie van die werkers nie.

Volgens Gedye verdien myners in Brasilië R25 000 per maand en in Australië R80 000.

Gedye het ook Anglo American Platinum se uitvoerende hoof Chris Griffiths se vergoeding onlangs ontbloot. In reaksie op die feit dat hy R17,6 miljoen verlede jaar betaal is, het Griffiths gesê hy “word betaal wat hy werd is”.

Gedye se marxistiese kritiek op Griffiths se salaris, het die mynbaas sedertdien gedwing om om verskoning te vra ná openbare kritiek oor sy ongeërgde kommentaar. Kennelik was Griffiths nie bewus dat hy ‘n slagoffer van die Open Society se “klassestryd” sal word nie, aangesien die miljardêr George Soros veel meer as Griffiths verdien.

Die joernalis het sy gifpen ingespan om slagoffers van die Marikana-slagting aan te moedig om te onttrek uit die Farlam-kommissie as Cyril Ramaphosa, ‘n nie-uitvoerende direkteur op Lonmin se direksie, nie getuig oor sy beweerde rol in die slagting nie.

Gedye beskuldig die ANC-regering daarvan dat hulle “die Farlam-kommissie ondermyn, sy vermoë om getuies te roep belemmer en die SAPD se rol in die slagting probeer toesmeer”.

Daarvoor het die wit Gedye oudergewoonte die swart postkoloniale teoretikus Frantz Fanon se waarskuwing ingespan dat die “inheemse elite” aandadig kan raak in die “uitbuiting van hul medeburgers in die postkoloniale projek”.

Net soos Beeld-lesers vreemd genoeg, gereeld moet verneem wat in Indië – nie Suid-Afrika nie – aangaan wat verkragting betref, haal Gedye die Indiese marxistiese teoretikus Aijaz Ahmad aan: “Fanon se haat teenoor die koloniseerder stem ten volle ooreen met sy minagting vir die uitbuitende inheemse elite.”

Uit hierdie “teoretiese grondslag” maak Mathunjwa rewolusionêre stellings soos die volgende: “Van 1652 tot op datum het die betalingstruktuur in mynbou nog nie verander nie. Dit is deur die kolonialiste ontwerp.”

Die minister van minerale hulpbronne, Ngoako Ramatlhodi, het intussen aangekondig dat die regeringstaakspan wat hy aangestel het, sy betrokkenheid by die onderhandelinge gaan staak indien daar nie *vandag ‘n ooreenkoms bereik word nie”.

Ramathlodi sal Maandag vir die laaste keer samesprekings met Amcu en die mynmaatskappye Implats, Amplats en Lonmin voer in ‘n poging om die voortslepende staking te probeer beëindig.

Hy het die naweek gesê onderhandelings kan nie onbepaald voortgaan nie en dat hy hoop die partye vandag ‘n ooreenkoms kan bereik.

Die Ekonomiese Vryheidsvegters sê die party maak nie verskoning vir sy steun vir mynwerkers se eis van ‘n basiese salaris van R12.500 nie.

Die EFF het gereageer op die sekretaris-generaal van die ANC, Gwede Mantashe, se uitspraak dat hy twyfel of die voortslepende staking in die platinumbedryf oor kollektiewe bedinging handel en of dit eerder polities gemotiveerd is.

Die woordvoerder van die EFF, Mbuyiseni Ndlozi, sê die ANC probeer die skuld vir sy onvermoë om die staking te beëindig, na ander verplaas.

Onderwyser wat swartes glo demone noem, geskors

Die Nasionale Kunsskool in Braamfontein het bevestig dat ‘n onderwyseres wat van rassisme beskuldig word, geskors is, het RSG berig.

Die Graad Agt geskiedenisonderwyseres het na bewering aan leerders gesê dat swartmense demone is, en dat die regering misluk omdat swartmense aan die hoof daarvan staan.

Die skool se beheerliggaam sê sy sal nie weer by die skool toegelaat word voordat ‘n interne ondersoek afgehandel is nie.

Die Gautengse Onderwysdepartement het gister ‘n beroep op die beheerliggaam gedoen om ‘n sterk standpunt in te neem teen die onderwyseres.

Die departement en die Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie ondersoek ook die voorval.

ANC kondig binnekort nuwe premiers aan

Nomvula Mokonyane het die verkeerde span gekies

Die ANC sal Dinsdagoggend die name bekend maak van die premiers van die agt provinsies.

Hulle sal die ANC lei in provinsies waar die party in beheer is.

Dit volg na ‘n vergadering van die party se Spesiale Nasionale Uitvoerende Komitee wat in Pretoria gehou is.

Elke provinsie het drie name aan die NUK voorgelê. Dit is egter steeds die president se keuse wat deurslaggewend is in die aanstellings.

Alhoewel verskeie Mbeki-ondersteuners hoog op die partylyste is, is dit nie seker of Zuma hulle sal oorweeg vir hoë poste nie.

Een so ‘n geval is oud-minister van landbou Thoko Didiza, wat terug is na ses jaar in die wildernis.

Daar word druk bespiegel dat premiers Ace Magashule, David Mabuza en Senzo Mchunu na hulle poste sal terugkeer, ten spyte van wanprestasie.

In Gauteng is die huidige premier, Nomvula Mokonyane, nie benoem nie. Dit volg na bewerings dat Mokonyane ‘n faksie teen Zuma gesteun het wat gelei het tot die ANC se swakker vertoning in die provinsie.

Die sekretaris-generaal van die ANC, Gwede Mantashe, sê daar sal aandag gegee word aan vroue wanneer die premiers aangestel word.

Die voormalige minister van kommunikasie, Dina Pule, sal deur Mnyamezeli Booi vervang word as nommer 70 op die ANC se lys van LP’s wat môre ingehuldig word.

Booi was die voorsitter in die portefeuljekomitee oor verdediging in die vorige parlement.

Nadat Pule haar naam onttrek het, het Booi opgeskuif op die lys.

Die parlementêre woordvoerder sê intussen dat die uittredende parlementêre leier van die DA, Lindiwe Mazibuko haar setel in die Nasionale Vergadering aan Thomas Hadebe sal afstaan.

Die skaduminister van finansies, Tim Harris sal deur Marian Shinn vervang word.

Die eerste sitting van die vyfde demokratiese Parlement plaasvind na die inhuldiging van ampsdraers.

ANC sal beleggersvertroue herstel

Die ANC het belowe om beleggersvertroue met bestendige beleidsrigtings te herstel na sy oorwinning in die algemene verkiesing, het RSG berig.

Die ANC se Sekretaris-Generaal, Gwede Mantashe, het die party daartoe verbind dat hy sy beleid duidelik sal uitspel, en verwys na die Nasionale Ontwikkelingsplan.

Die plan stel grootskaalse infrastruktuurprojekte in die vooruitsig en verwerp die nasionalisering van belangrike sektor soos die mynwese.

President Jacob Zuma het reeds gesê die ANC se sterk vertoning by die stembus het aan die party ‘n duidelike mandaat gegee om met die program voort te gaan. Mantashe het ook daarop gewys dat die rand na die vreedsame verkiesing verstewig het en voorspel dat die nuwe kabinet die markte nog verder sal opstoot.

Zuma het intussen gesê sy regering sal hulle daarvoor beywer om dienslewering en transformasie te versnel.

Geel, rooi, blou?

Die feit dat president Jacob Zuma en die ANC in staat was om grootliks die Nkandla-kwessie af te lag, dui daarop dat die gedrukte media byna geen invloed meer oor die politiek uitoefen nie.

Die veelheid klein partye wat aan die verkiesing deelgeneem het, was eerder ‘n aanduiding van hoe etniese politiek op voetsoolvlak ‘n werklikheid geword het. Dit het egter nie in stemme vertaal nie.

Die ANC is immers ‘n Zoeloe-party en die opposisie DA is nou ‘n Xhosa-party, ‘n weerspieëling van die twee grootste etniese groepe se greep op hul kiesers, maar die res is steeds stemloos.

Nkandla was vir maande op elke koerantvoorblad in Suid-Afrika. Zuma het skouerophalend gesê dit is net die “slimmes” wat omgee oor Nkandla, waarmee hy waarskynlik bedoel het die 25% of so wat gereeld koerant lees.

Zuma se minagting vir diegene wat dink die dooieboommedia het enige invloed, is deur die kiesers uitgedra.

Wat egter werklik saak maak is die Suid-Afrikaanse Uitsaaikorporasie wat by verre die grootste deel van die gehoor gerig het om hul kruisies by die voorste drie partye te gaan trek Woensdag.

Die voorste drie partye, naamlik die ANC, DA en EFF was ook die SAUK-sterre en voorts het ‘n oorvloed geld gesorg dat die drie in die kykers se oog bly.

Die ANC het vryelik toegang tot die TV benut en inheemse tale het gesorg dat daar geen Westerse filter oor sake soos Nkandla tussenbeide kom om die kieser af te skrik nie.

Die DA en EFF is rojaal uit die buiteland befonds en het letterlike honderde miljoene tot hul beskikking gehad om kykers te vermaak.

Die DA het ‘n eg-Amerikaanse veldtog gevoer met leë “wen”-slagspreuke, en netjies georkestreerde byeenkomste.

Die tekortkominge van die gedrukte media moet vir die Grondwetters ‘n kopseer wees na dese want nie alleen is daar etniese elemente wat die verkiesing beïnvloed het nie, maar ook die ANC se besondere sterk greep op die TV-kyker.

Vreemd is ook dat die meeste partye so stil is oor probleme by die SAUK.

Wat die DA betref wil hulle graag ‘n Amerikaanse twee-partystelsel op Suid-Afrika afdwing, wat dalk hul stilte oor die uitsaaier se ideologiese rigting verklaar. Die DA sal dus graag die ANC teen die EFF opstel, aangesien hul beleidsrigtings presies dieselfde is en beide partye hul toekomsvisie binne dieselfde verwysingsraamwerk as die EFF s’n plaas, naamlik met ‘n klem op korrupsie, ongelykhede en grondgryp.

En die rol van tegnologie? Mbv SMS’e en sosiale media kan die partye direk praat met kiesers, sonder die konvensionele media en sonder die TV.

Sosiale media se invloed sal egter eers toeneem soos die koste van bandwydte daal, wat baie meer mense toegang tot die internet sal gee.

Miskien is dit die rede waarom die regering so stadig is om aksie te neem om die koste te verlaag. Hoekom die SAUK verswak as dit is een van die mees kragtige ideologiese wapens is?

Dit was immers die eksperiment van die Front Nasionaal: ‘n Lakmoestoets om die invloed van sosiale media op Afrikanerkiesers te peil.

Niemand kon eintlik die mededingende verhaal van die ANC op TV troef nie. Die veelvoud menings met Facebook en Twitter was klaarblyklik oorweldigend vir die internetneofiet wat self ‘n besluit moes maak.

Afrikanerkiesers wou liewer aan die hand gelei word deur TV-vermaak as om self te dink. Die SAUK het dus die wedloop om stemme teen die internet ver gewen deur die ou uitgediende DA-weergawe van 2009 en VF+ as politieke antwoord aan te bied.

Die ANC se TV-aanslag was konsekwent: Ons het ‘n goeie storie te vertel oor die vordering wat gemaak is oor 20 jaar.

Omdat die DA, die EFF, asook die gedrukte media die herskryf van die geskiedenis as ‘n “struggle-triomf” ewe hard verkoop het, het die “opposisie” ironies genoeg van die ANC die enigste party van bevryding gemaak.

Die Demokratiese Alliansie se herdefiniëring van homself ‘n struggle-vennoot was dus eintlik ANC-propaganda wat slegs met ‘n duur blou TV-veldtog nie ontaard het in nog ANC-steun nie.

Al drie voorste partye het gestaan by ‘n radikale ekonomiese beleid teen ongelykheid, populistiese retoriek en die simbole van die rewolusie met barette omhels.

Tussen die Oscar Pistorius-sirkus deur wat dekking van die verkiesing byna oorheers het, het die internet se bereik dus gesneuwel as ‘n stuk nuttige politieke gereedskap.

Die laagste gemene deler het selfs mees die oningeligte wit kieser opgeraap: ‘n TV-skouspel in primêre kleure van geel, blou en rooi.

‘n Jubelende oud-AWB-lid het Praag tewens meegedeel dat hy vir die wenspan sy kruisie getrek het. Die blou span.

Zille oorweeg koalisie met ANC

Aangesien daar van Helen Zille se beloftes om Gauteng oor te neem dadels gaan kom volgens die jongste syfers, oorweeg die DA ‘n koalisie met die ANC, het die DA-leier Donderdag gesê.

Helen Zille sal die wedloop vir Suid-Afrika se rykste provinsie na verwagting ver verloor, maar sy oorweeg tans ‘n koalisie met die regerende party in die provinsie.

Die DA wil duidelik die opkoms van die EFF gebruik om vir hulself posisies en portefeuljes in die ANC te beding. Dit is nie meer duidelik hoe die party die ANC sogenaamd gaan teenstaan oor beweerde korrupsie met hul jongste koalisievoorstelle nie.

Daar heers groot druk op die DA om hul beloftes van posisies aan swart lede op die kandidatelys na te kom en Zille sien samewerking waarskynlik as ‘n manier op dié kopseer op te los.

‘n Lae stempersentasie in Gauteng sou die DA effens bevoordeel het, maar dit blyk dat die kiesers in groot getalle gaan stem het, wat die ANC sal help om hul meerderheid te behou.

Pansy Tlakula, die voorsitter van die Onafhanklike Verkiesingskommissie het bevestig dat die uiters hoë opkoms in stedelike gebiede ‘n “dringende uitdaging” vir die OVK inhou.

“Dit moet onthou word dat ons die hoogste aantal geregistreerde kiesers van 25,3 miljoen in Suid-Afrika se geskiedenis het,” het Tlakula in Pretoria gesê.

Onder diegene wat as kiesers geregistreer het, was 634.000 sogenaamde “born frees”, kinders wat gebore is na die einde van apartheid.

Kommentators het voorspel dat ‘n hoë opkoms kiesers die ANC sal bevoordeel.

Zille het samewerking tussen die DA en ANC in Gauteng in die vooruitsig gestel “om die EFF uit die regering te hou”.

Die nuutste Sunday Times Ipsos-opname het aangedui dat die EFF waarskynlik die derde meeste stemme sal kry in Gauteng.

Die ANC het Gauteng gemaklik in die 2009-verkiesing ingepalm met 64,76 % van die provinsiale stemme teenoor die DA se 21,27 %.

Die ANC sal na verwagting 60% van die stemme of meer in Gauteng kry, volgens ‘n Ipsos-opname van vroeg in April. Slegs 29,2% het aangedui dat hulle vir die DA in Gauteng sal stem.

Desnieteenstaande het die DA aan kiesers vertel dat hulle ‘n goeie kans staan om in Gauteng te wen.

Die ANC-woordvoerder en Nasionale Uitvoerende Komiteelid Jackson Mthembu het gesê daar is tans geen sprake van ‘n koalisie nie.

Die EFF-leiers het Woensdag ook gesê hulle sal nie oorweeg om ‘n koalisie in Gauteng aan te gaan nie.

Hoewel stem glad verloop het in die belangrikste gebiede, was die verkiesing nie sonder voorvalle nie. Die OVK het gesê dat 97 mense, insluitende verkiesingsbeamptes, in hegtenis geneem is vir ongerymdhede.

Zindzi Mandela se man, voormalige MK-soldaat Molapo Motlhajwa, is in hegtenis geneem nadat hy na bewering probeer het om die polisie te dwing om hom in ‘n operasionele kiessentrum in Noordwes toe te laat.

‘n Woordvoerder van die polisie, brigadier Thulane Ngubane het gesê die verdagte wat gewapen was, het daar opgedaag in ‘n SANW-voertuig.

In Bekkersdal aan die Wes- Rand, het betogers klippe na die polisievoertuie gegooi en OVK-tente op die vooraand van die verkiesing aan die brand gesteek.

Meer as 40 mense is in hegtenis geneem in verband met ‘n brand by ‘n stemlokaal in die Mandlazini-gebied naby Richardsbaai aan die KwaZulu-Natalse noordkus.

Die groep van 300 het Dinsdag saam oproerig geraak en die gemeenskapsaal, wat as stemlokaal gebruik sou word, aan die brand gesteek.

Kiesers moes onder polisietoesig hul kruisies trek en die wat nie wou stem nie, het buite die stemlokaal die stemmers gekoggel.

Die stemtellery by al agt stempunte in Lorraine en omliggende gebiede buite Tzaneen in Limpopo is afgehandel nadat die stemmery meer as vier ure vertraag is toe die polisie en die OVK-beamptes nie die stemlokale weens oproer kon bereik nie.

Min kiesers het op stemdag opgedaag. Die situasie in die gebied het Donderdag na kalm teruggekeer.

Wenners en verloorders

Die DA pluk die vrugte van onrus in De Doorns

Cope sal as die grootste verloorder in Dinsdag se verkiesings uittree. Dit lyk asof die party ‘n aansienlike aantal setels in die parlement en verskeie provinsiale wetgewers gaan verloor.

Nog syfers wat ingekom het toon dat die EFF die derde grootste party nasionaal gaan wees. In Noordwes lyk dit tot dusver of die EFF die amptelike opposisie sal wees.

Na die verkiesings in 2009 was Cope die derde grootste party in die parlement met 30 setels. Indien die huidige neiging voortduur, sal Cope se steun van sewe komma vier twee persent in die vorige verkiesing daal tot minder as ‘n persent in vanjaar se verkiesing.

As die stemtellery korrek is, lyk dit asof die DA steeds die amptelike opposisie in al die provinsies sal wees, behalwe in die Wes-Kaap.

Na oproer deur seisoenale werkers van De Doorns in die provinsie in 2012 – wat voor die deur van die ANC gelê is – het kiesers teen die regerende party gestem.

Dit wil dus voorkom asof die onrus die DA in die Wes-Kaap bevoordeel het.

Volgens die stempatroon tans sal die ANC die hoofopposisie in dié provinsie bly.

Die ANC loop tans nasionaal voor met ‘n derde van die stemme wat getel is. Nege-en-twintig politieke partye het aan vanjaar se verkiesing deelgeneem.

Provinsiale uitslae van die verkiesing begin nou instroom en in Gauteng is 15 persent van die stemme getel. ‘n Kort rukkie gelede het die ANC ver voorgeloop, gevolg deur die DA en dan die EFF in die derde plek.

Daar is tans sowat 1% van die stembriewe wat bederf is.

Die ANC kan setels in Mpumalanga verloor maar sal volgens aanduidings steeds ‘n tweederde meerderheid behou in die provinsie.

Die ANC het in die 2009 verkiesing 27 van die 30 setels in die provinsie bekleë, maar nog nooit minder as 80-persent van die stem gehad nie. Die stempersentasie in die provinsie is tot dusver net meer as 73 persent.

Afrikanerpartye verder gemarginaliseer in verkiesing

Met 27% van die stemme wat getel is, kon geen Afrikaanse party in die verkiesing hond haaraf maak nie. Front Nasionaal het tot dusver slegs 1 142 stemme kon verwerf met ‘n platform ten gunste van kulturele selfbeskikking, behoud van Afrikaanse skole en die uiteindelike herstel van Afrikanersoewereiniteit. Die VF Plus het insgelyks geen vooruitgang gemaak nie en lyk asof hy bloot sy huidige stembasis gaan behou, nadat die party hom nader aan multikulturalisme geposisioneer het. Tot dusver het die VF Plus 44 869 stemme aangeteken.

Die DA lewer ‘n stewige vertoning en staan tans op 1 057 350 stemme, oftewel 28,3%. Die ANC het 2 169 454 stemme ontvang, wat gelyk aan 58,1% van die stemme is. Na verwagting sal die ANC se aandeel verder styg soos wat stemme uit verafgeleë landelike gebiede inkom. Die Ekonomiese Vryheidsvegters van Julius Malema is die mees suksesvolle nuwe party in die verkiesing, met 154 481 stemme, oftewel 4,14%.

In die lig van die hoë stempersentasie in die verkiesing van 72,62%, behoort die kwota stemme wat ‘n party nodig het om ‘n setel te verkry ook te styg. In die 2009-verkiesing was die kwota stemme vir een setel 44 000. Indien dit tot 50 000 styg, sou dit beteken dat van die kleiner partye nog verder sal uitsak en dis selfs geen uitgemaakte saak dat Mamphela Ramphele van Agang ‘n setel gaan kry nie. Ook die Vryheidsfront Plus mag sy aantal parlementêre setels sien terugsak van vier tot drie of selfs twee, afhangend van hoe die tellery van hier af vorder.

In die Wes-Kaap se provinsiale verkiesing het die VF Plus ook verder teruggesak en nadat 56% van die stemme getel is, het die VF Plus slegs 6 709 stemme ontvang, oftewel 0,67% van die totaal. Weereens behoort die VF Plus geen provinsiale setel in die Wes-Kaap, waar die DA koning kraai, te ontvang nie.

ANC, DA se verkiesingsbeloftes presies dieselfde

President Jacob Zuma het 90.000 juigende ondersteuners by die ANC se Siyanqoba-saamtrek in Soweto Sondag toegespreek.

Die ANC se DA se verkiesingsbeloftes was heeltemal ononderskeibaar.

Zuma het presies soos die DA belowe: “Ons sal die toepassing van die bepalings van die nuwe gewysigde Wet op Gelyke Indiensneming en die Wet op Breedgebaseerde Swart Ekonomiese Bemagtiging versterk vir suksesvolle implementering van meer oop geleenthede vir swart-, Indiër en bruin mense , asook vroue, die jeug en persone met gestremdheid, soos ons die apartheiderfenis omkeer.”

Hy het ook die ANC se aanspraak op ‘n nie-rassige beleid herbevestig.

“Ons is een nasie, uit die as van rasse-onderdrukking gebore. Ons is besig om ‘n gemeenskaplike identiteit te vorm. Ons sing een volkslied, hys ‘n nasionale vlag en omhels ons kulturele diversiteit ,” het hy gesê.

Hy het ook soos die DA 6 miljoen werksgeleenthede en meer huise belowe.

Sy ontvangs was baie anders as die vorige twee kere wat hy gepraat het by FNB-stadion en het sy gewildheid beklemtoon.

By Nelson Mandela se roudiens in Desember en by die eindstryd van die Afrika Nasies se sokkerkampioenskap in Maart is hy uitgejou deur ‘n deel van die skare, maar Sondag het hy ‘n helde-ontvangs geniet.

Malema, die EFF-leier is deur ‘n kapasiteitskare van byna 30.000 by die Lucas Moripe-stadion in Atteridgeville, Pretoria, verwelkom.

“As mens na hierdie massas kyk, is my plek in die parlement gewaarborg,” het Malema gesê.

Applous het gevolg toe Malema sy ondersteuners belowe het dat die EFF Zuma se multimiljoen-rand Nkandlahuis sal verkoop en die geld aan die armes sal gee. Hy het gesê die EFF sal die aankoop van motors en huise deur ministers stop en hul kredietkaarte wegneem.

Malema het sy party se beleid van nasionalisering van grond en natuurlike hulpbronne herbevestig.

“Ons gaan die waardigheid van plaaswerkers herstel. Na die verkiesing gaan ons die plase oorneem en dit aan werkers gee,” het hy gesê.

“Niks [van die myne] sal gaan na Engeland nie. Ons is nie bang vir wit mense soos die ander nie.”

Malema het die moontlikheid van die vorming van ‘n koalisie met die ANC of die DA verwerp.

Volgens ‘n peiling deur Ipsos namens die Sunday Times, sal die ANC 63,9% van die stemme kry.

20 jaar van onvryheid

deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Vandag “vier” ons 20 jaar van Afrikaneroorgawe- en verraad. Gisteraand ry ek laataand deur die strate van Johannesburg en daar sien ek die mees groteske Beeld-plakkaat nóg: Bylae oor 20 jaar van vryheid.

Vandaar dus my titel. Dit is selfs irriterend en onjuis om van “twintig jaar demokrasie in Suid-Afrika” te praat, want stem mense van alle rasse, maar veral blankes, nie al jare lank in ons land nie? Sonder die demokratiese persvryheid en akademiese vryheid van die Afrikanerregering tussen 1948 en 1989, sou die totalitêre kommuniste en liberale wat uiteindelik die land ingepalm het nooit in hul doel geslaag het nie. Hulle het juis die demokrasie en verdraagsaamheid van vóór 1989 misbruik om hul huidige dwingelandy te vestig!

En wat beteken die stem in elk geval vir die gemiddelde swarte in ons land? Soos een of ander Fransman gesê het: “Die swartman vra brood en ons gee hom stemreg.” My vriendin Ilana Mercer in die verre Idaho, VSA, het al etlike kere opgemerk dat universele stemreg soos dit in Suid-Afrika toegepas word juis ‘n anti-demokratiese, massa-oorheersing verseker. Op Engels word dit mob rule genoem. Ek herinner my in een of ander Hollywood-film – ek meen dit was The gladiator – word daar van imperiale Rome gesê: Rome is ruled by the mob.

Die massa, die terroris, die bende, die betoger wat brand en plunder, regeer in Suid-Afrika. Net mense wat van gesonde verstand ontdaan is, om van insig in die staatsleer en filosofie nie te praat nie, is so dom om dit “demokrasie” te noem. Onder PW Botha was hierdie land veel nader aan ‘n liberale demokrasie in die Westerse sin as tans.

Om soos die Beeld-plakkaat egter na die afgelope 20 jaar van moord, roof en verkragting as “vryheid” te verwys, is méér as grotesk. Dit gaan die verstand te bowe. Dis eenvoudig kranksinnig: die ylende, sikofantiese geprewel van half-Engelse napraters van die Anglo-Amerikaanse ryk en hul plaaslike, korrupte oligargie.

In vandag se Rapport word daar in ‘n hoofartikel insgelyks gepraat van “ons morsige… demokrasie”. Nee, die demokrasie is nie morsig nie; hy bestaan eenvoudig nie. Verder verklaar die Sondag-dooieboomorgaan so ewe:

Rapport huldig alle Suid-Afrikaners, ryk en arm, wit en swart, “links” en “regs”, wat in die naam van grondwetlike demokrasie veg vir hul regte om skoon water te drink, hul eie taal te praat en te weet waarheen staatsgeld gaan.

Is dit nie pragtig nie? Met ander woorde, solank daar skoon water sou wees en ons nog iewers maar Afrikaans mog praat – net nie op skool, universiteit of in die openbaar nie – en weet ons staatsgeld gaan na Nkandla of allerlei tenderpreneurs met staatskontrakte, is als reg! Welkom in Suid-Afrika: die diktatuur met skoon kraanwater en die AWS (Afrikaanse woordelys en spelreëls)! Maar selfs dít is ons nie beskore nie. Die water is vol riool en die spelling is vrot.

As die Afrikaner nie binne die volgende jaar of twee homself regruk en opstaan nie, gaan toekomstige geslagte na 27 April 1994 as ‘n rampspoedige datum verwys. Iets soos die plundering van Rome deur die Wesgote op 24 Augustus 410, die Arabiese verowering van Spanje in die agtste eeu of die val van Konstantinopel op 29 Mei 1453.

Praatjies dat die alternatief in 1994 “burgeroorlog” was, is loutere twak. In die 1980s het die ANC-SAKP – met die steun destyds van Swede, Oos-Duitsland, Kuba en die Sowjetunie – herhaaldelik gepoog om ‘n burgeroorlog en gewelddadige revolusie in Suid-Afrika te ontketen, sonder sukses. Sonder hul Sowjet-grootbroer sou hulle geen hond haaraf teen die destydse republiek met sy weermag, polisie en kommando’s kon maak nie. Die Rooivalkhelikopter, wat tans deur Jacob Zuma gebruik word om die magsbalans in die hele Afrika in sy guns te laat swaai, het op 15 Januarie 1990 sy eerste vlug onderneem en daarmee was die doppie van Suid-Afrika se vyande geklink. Enige verdere pantseraanvalle vanuit Angola sou met gemak gestuit kon word. Ons was besig om die mees gedugte mobiele verdedigingsmag in Afrika te raak wat selfs nie eens die VSA sonder kernwapens sou kon aandurf nie. Die gemak waarmee Poetin onlangs Amerikaanse dreigemente oor die Krim getroef het, toon dat Amerika ook nie destyds maklik die land sou aanval nie. Dink aan die politieke onrus wat dit destyds in die VSA sou veroorsaak het indien Amerika ‘n bondgenoot in die Koue Oorlog militêr sou aanval om ‘n kommunistiese regering in daardie land aan te stel, met lede soos Tokyo Sexwale en baie ander wat steeds op die VSA se amptelike terreurlys verskyn het!

Benewens die luidrugtige Britse linkervleuele en die destydse Oosbloklande, word die SAKP-ANC se destydse internasionale steun gruwelik oorskat.

Miltêr was die ANC-SAKP nog nooit vir ons ‘n bedreiging nie en lede van die SAKP het selfs ruiterlik erken dat die hele sogenaamde “struggle” of militêre stryd teen die Afrikaner ‘n klugspel was. Die aanval vanuit Lusaka op Voortrekkerhoogte sou nooit kom nie. Ná die verbrokkeling van die Sowjetunie en met Rusland onder Boris Jeltsin was die kanse vir so iets nog minder as nul. Al wat die ANC-SAKP kon pleeg, was lukrake terreur, net soos die huidige kriminele “vryheidsvegters” wat oumense, vroue en kinders aanval, steeds met so ‘n “strategie” besig is.

Chris Louw skryf in een een van sy boeke dat FW de Klerk ná die aanvaarding van dier sogenaamde “Rekord van verstandhouding” teenoor Roelf Meyer uitgeroep het: “Maar my God, Roelf, jy het ons mos nou uitverkoop!”

Die mengsel van verraad en onnoselheid waarmee De Klerk, Meyer en die hele Afrikaner-elite destyds gehandel het, verteenwoordig ‘n frats van die geskiedenis. Daar was niks onvermydeliks aan die ANC-SAKP se oorname van Suid-Afrika nie. Rooi Joe Slovo en Rooi Ronnie Kasrils kon nie hul geluk glo toe die eens trotse, geharde Afrikaners soos lafaards kapituleer nie!

Op daardie oomblik toe FW, die vrome Doppertunis (sien Leon Lemmer se rubriek oor dié term), die Here se naam ydellik teenoor Roelf Meyer gebruik het om sy geknoei by Kodesa beskryf, het ‘n lot ons getref wat veel erger as die Vrede van Vereeniging was toe Chris de Wet en ander huilend hul Mausers moes stukkend slaan en trou teenoor die Koningin van Engeland moes sweer.

Ten minste is daar by Vereeniging ooreengekom dat ons weer op ‘n stadium selfbeskikking oftewel “selfregering” sou ontvang. In 1994 is die Suid-Afrikaanse nagmerrie van heel die twintigste eeu en waarteen PW Botha hom ook telkens verset het, bewaarheid: die diktatuur van getalle. Massa-oorheersing. Die “massamens” waarvan die Spaanse filosoof Ortega y Gasset gepraat het, het oorgeneem, aangevuur en gerig deur ‘n klein, geslepe (en merendeels blanke) kommunistiese minderheid. In die agtste hoofstuk van sy boek oor Massas en mag, getitel “Waarom die massa by alles inmeng en waarom hulle altyd gewelddadig inmeng”, skryf Ortega:

“Eens en vir altyd, aanvaar [die massamens] die arsenaal van gemeenplase, vooroordele, halfbegrepe idees of gewoon holle woorde wat lukraak in sy verstand opgestapel het, en met ‘n stelligheid wat slegs deur sy geslepenheid verklaar kan word, is hy bereid om hulle oral af te dwing. Dis wat ek in my eerste hoofstuk as die kenmerk van ons tyd neergelê het; nie die vulgêre wat glo dat hy supervoortreflik en nie vulgêr is nie, maar dat die vulgêre die reg op vulgariteit verklaar en afdwing, of vulgariteit as ‘n reg.”

Vulgariteit as ‘n reg. Dis ‘n moontlike definisie vir die Suid-Afrikaanse pseudo-demokrasie. Om deur histeriese propaganda (veral rondom die gewaande begrip “apartheid”) en rassekwotas oral jou wil af te dwing: die reg om alles tot die laagste gemene deler te laat daal. Soos Leon Lemmer ook erg apropos verduidelik, gaan dit selfs by sport nie meer daaroor om te wen nie:

In sport word die term “ontwikkeling” met swartes geassosieer. Dít word ‘n prioriteit gemaak pleks van om te wen. Mahatlane se aandag is op swart spelers toegespits. Wit spelers word glad nie genoem nie.

Solank daar nog iewers iets “ontwikkel”, selfs al is dit van die wal af in die sloot, op pad na groter vulgariteit, is dit binne die massadenke van die kommunis en Afrofascis, voortreflik.

Vir die voorstander van massa-oorheersing wat tans binne die globale Anglo-Amerikaanse imperialisme moet geskied, is die verlies aan orde, waardes, standaarde, skoonheid en voortreflikheid – die “morsigheid” waarvan Rapport vandag praat – niks. ‘n Einde aan die klugspel van die ANC-SAKP se “burgeroorlog” en militêre oëverblindery of die blote verskuiwing daarvan na ‘n ander retoriese verhoog, is al wat saak maak.

Orde, waardes, standaarde, skoonheid en voortreflikheid is nie kwantifiseerbaar nie. Selfs Rapport se “skoon water” is ‘n relatiewe begrip. Maar die ekonomiese bates wat Roelf Meyer iewers in 1992, soos met die “Rekord van verstandhouding” (Record of understanding) op 26 September, met ‘n pennehaal weggeteken het, is wel kwantifiseerbaar en kan in syfers omgeskakel word. Vele van die Afrikaner se kulturele bates wat oor die afgelope twintig jaar verlore gegaan het, kan insgelyks na waarde geskat word. Indien enigiemand nog nie begryp watter ontsaglike ramp die “Nasionale Demokratiese Revolusie” verteenwoordig nie, soos die ANC-SAKP heel korrek daarna verwys, sal die onderstaande lys dalk help om helderheid te bring.

1. Die verlies van soewereiniteit

De Klerk het iewers in 1998 in Londen gesê dat die aflegging van die Afrikaner se soewereiniteit en selfregering wat hy tesame met Engelssprekendes sedert 1910 geniet het, “geen maklike besluit was nie”. Hiervoor het 30 000 vroue en kinders in die konsentrassiekampe gesterf. As ons in ag neem dat vele ander volkere bereid was om hul lande deur oorloë te laat verwoes, hele ekonomieë prys te gee in die stryd om hul soewereiniteit te behou, dan wonder mens watter monetêre waarde om daaraan toe te ken? Die nasionale begroting is tans een triljoen rand. Wat sou Afrikanersoewereiniteit werd wees? Vyf triljoen rand? Tien? ‘n Triljoen dollar? Soos Cyril Ramaphosa en ander by Kodesa laggend gesê het: “Die Boere het die plaas weggegee!”
My konserwatiewe beraming: R5 000 000 000 000

2. Verlies van die Reserwebank, geldeenheid en ons goud- en ander reserwes

Gill Marcus glimlag breed, asof sy wou sê: R2 vir julle en R5 miljoen vir my! Foto: GCIS

Tans is die revolusionêre “transformasie” van ons voormalige Reserwebank onder me. Gill Marcus – iemand wat blykbaar nou bande met die SA Kommunistiese Party hadhaaf – in volle swang. Presies wat van ons goudreserwes geword het, weet niemand nie. Die totale waarde van die land se buitelandse reserwes staan tans op ongeveer $50 miljard oftewel R550 miljard.
My beraming: R500 000 000 000

3. Verlies van die vyf Afrikaanse en een tweetalige universiteit

Sedert 1994 woed ‘n konstante polemiek rondom Afrikaans as universiteitstaal en die toegang van Afrikaners tot die universiteite wat hul voorouers opgebou het. Danksy die aanhoudende verraad van sowel konserwatiewe as linkse akademici, is dié stryd grotendeels verlore en het Afrikaners heeltemal beheer oor die US, die VS, die PUK, die voormalige RAU, die UP en UPE verloor.

Volgens internetbronne kos dit ongeveer $35 miljard om ‘n groterige universiteit te bou. Dus ongeveer R400 miljard per Afrikaanse universiteit, wat die grond, geboue en toerusting sou insluit.
Vervangingswaarde van ons universiteite: R2 400 000 000 000

4. Verlies van staatsmaatskappye

Tydens die twintigste eeu het die Engelse in ons land beheer oor die Brits-koloniale mynmaatskappye behou, wat in privaat- en dikwels ook buitelandse besit was. Hierteenoor het die Afrikaner staatskapitaal aangewend om nywerhede en openbare maatskappye soos Eskom, Telkom, Transnet, PetroSA (die ou Mossgas en Soekor), Yskor, Sasol en baie ander te vestig, waarvan enkeles intussen ook geprivatiseer is. Die NOK en die Openbare beleggingskommissaris het ‘n sleutelrol by die aandeelhouding in sommige van dié maatskappye gespeel en daarom het die ANC-SAKP in hul triomfantelike plundertog deur Suid-Afrika besondere aandag aan dié instellings bestee.

Afrikaners, wat in groot getalle in dié openbare maatskappye as werknemers saamgetrek was, moes die spit afbyt en is binne enkele jare etnies uit dié maatskappye gereinig.

Weereens is dit ‘n konserwatiewe beraming, maar die vervangingswaarde van dié maatskappye wat nou geheel en al onder die revolusionêre beheer van die SAKP-ANC verkeer, is die volgende:

Eskom: R1 000 000 000 000
Telkom: R20 000 000 000
Transnet: R500 000 000 000
Yskor: R100 000 000 000 (Yskor is gratis aan Lakshmi Mittal, ‘n vriende van Tony Blair, weggegee)
PetroSA: R18 000 000 000 000 (volgens 2012-jaarverslag)
Sasol: R381 000 000 000
Openbare beleggingskommissaris: R1000 000 000 000
NOK: R96 000 000 000 (volgens 2013-jaarverslag)
Denel/Krygkor: R1000 000 000

TOTAAL: R3 116 000 000 000 (R3,116 triljoen)

5. Verlies van Afrikaanse skole

Daar was ‘n verlies van meer as 1000 Afrikaanse skole. Teen vandag se pryse kos dit ongeveer R50 miljoen om ‘n skool te bou, dus:
R50 000 000 000

6. Verlies van Afrikaans as kultuurtaal

Sedert 14 Augustus 1875, is daar miljoene der miljoene man-ure in die Afrikaanse taal deur Afrikaners gestort. 300 woordeboeke is opgestel en tienduisende boeke in Afrikaans geskryf. Dít alles verkeer tans in die weegskaal. Hoeveel is Afrikaans as taal werd, ‘n bate wat ons geheel en al sal moet afskryf indien die verengelsingsproses wat met die Nasionale Demokratiese Revolusie saamgaan, voortduur?
My konserwatiewe beraming: R1000 000 000 000

7. Verlies aan grond en grondgebied

Nie net het Afrikaners alle staatsgrond verbeur wat deur vorige geslagte met belastinggeld in die algemene belang verkry is nie, maar is ook deur grondrestitusie, grondhervorming, grondeise, ens., benadeel, ‘n proses wat tans radikaliseer.

Indien Afrikaners ‘n nuwe land iewers sou moes koop, wat sou dit kos? Al argumenteer dat slegs die helfte van Suid-Afrika ons toekom, dus 600 000 vierkante kilometer, sou so ‘n koopsom teen slegs R5000 per hektaar gemiddeld = 600 000 x 100 x R5000.
Grondwaarde: R300 000 000 000

8. Verlies van munisipaliteite en infrastruktuur

Munisipale korrupsie en wanbestuur is een van die hooftemas van die sogenaamde “Nuwe Suid-Afrika”. Onder andere skuld die munisipaliteite byna R100 miljard aan Eskom. Paaie en infrastruktuur wat voorheen ten duurste gebou en onderhou is, is toegelaat om te verval en verkeer onder die revolusionêre beheer van die SAKP-ANC wat na willekeur munisipale grense trek, sy kaders na munisipale besture ontplooi, ens.
Geraamde waarde: R500 000 000 000

9. Verlies van buitelandse ambassades

Die republiek van vóór 1994 het van die beste ambassades in al die groot Westerse hoofstede beskik, wat op sigself aansienlike waarde het. Maar die simboliese waarde van daardie ambassades op skouspelagtige plekke wat die soewereiniteit van die land en sy rang tussen ander lande vergestalt, sal nie maklik weer verkry kan word nie. Slegs Suid-Afrika en Kanada beskik oor ambassades op Trafalgarplein in Londen, byvoorbeeld.
Geraamde waarde: R2 000 000 000

10. Verlies van die staatsadministrasie, weermag en polisie

Afrikaners word tans deur geweldsmisdaad, plaasmoorde, verkragtings, huisaanvalle en bedrog geteister. Hul enigste antwoord op dié toestand is die organisasie van buurt- en plaaswagte, asook privaatveiligheidsmaatskappye met personeel wat dikwels swak opgelei is en self aan korrupsie skuldig is. Voeg hierby organisasies soos die WNNR, Landbounavorsingsraad, Raad op Geowetenskappe, SABS, en ons kan sien dat die oorhandiging van die staat tydens die Nasionale Demokratiese Revolusie ‘n geweldige slag vir ons was. Voeg hierby ook die staatsgeboue waarvan sommige historiese geboue in die hart van die ou Boerepublieke en Kaapstad is, en ons kan sien watter geweldige kulturele en materiële verlies dit vir ons verteenwoordig.

Geraamde waarde van die staatstruktuur: R1000 000 000 000

Dus, die Afrikaner se totale verlies weens die 1994-revolusie, in triljoene (miljoen miljoene) rand uitgedruk:

Soewereiniteit R5,0
Reserwebank R0,5
Universiteite R2,4
Staatsmaatskappye R3,116
Skole R0,05
Kultuurtaal R1,0
Grond R0,3
Munisipaliteite R0,5
Buitelandse ambassades R0,002
Verlies van staatsadministrasie R1,0

Totale verlies: R13,868 triljoen oftewel R13 868 000 000 000.

Indien ons veronderstel dat daar steeds 3 miljoen Afrikaners bestaan wat ná die revolusie oor die aardbol versprei is, verteenwoordig dit ‘n verlies van:

R4,6 miljoen per Afrikaner!

As elke Afrikaner vandag begin spaar om die bedrag terug te kry wat Roelf Meyer en FW de Klerk in 1994 aan die SAKP-ANC oorhandig het, sal dit ons die volgende aantal jaar neem om dit weer op te maak:

Indien ons elkeen R1000 per maand spaar: 383 jaar.
Indien ons elkeen R2000 per maand spaar: 191 jaar.
Indien ons elkeen R5000 per maand spaar: 77 jaar.

In hul huidige verarmde, werklose toestand, sou Afrikaners waarskynlik gemiddeld nie meer as R2000 kon spaar vir ‘n nuwe staat, universiteite, infrakstruktuur, ens. nie. Die SAKP-ANC gaan ons ook nie van belasting vir hul revolusionêre staat kwytskeld om so ‘n spaarpoging aan te wend nie. Inteendeel, die huidige maghebber sal aanhou om ons uit te buit, ook met tolgeld op ons eie paaie. Daarom kan ons realisties aanneem dat dit ons byna 200 jaar gaan neem om van die terugslag van 1994 te herstel, indien ooit.

As ‘n mens in ag neem dat dit die twee verloorders tydens die tweede wêreldoorlog, Duitsland en Japan, ongeveer tien jaar geneem het om die finansiële en ekonomiese verliese van daardie verwoestende oorlog te bowe te kom, dan is die “vrede en versoening van 1994” erger as 20 wêreldoorloë ná mekaar!

Veg terug! Sluit aan by praag.

SAKP vereer Hani met optog in Kaapstad

Die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty gaan vandag ‘n massaoptog hou na die Wes-Kaapse wetgewer omdat die provinsiale regering na bewering nie vir armes omgee nie, het RSG berig.

Die SAKP se Wes-Kaapse woordvoerder, Masonwabe Sokoyi sê die party vereer die nalentskap van die ANC-stryder, Chris Hani, maar die res van die provinsie doen dit nie.

Hy sê armes word steeds onderwerp aan die beleid wat kolonialisme en apartheid onderskryf.

Sokoyi sê die massaoptog gaan daarom gehou word om aan premier Helen Zille te sê dat sy die afgelope vyf jaar in die provinsie misluk het, en haar moet gereed maak om na 7 Mei haar kantoor te ontruim.

Die DA-leier Helen Zille het intussen gesê dat ‘n DA-oorwinning in die Wes-Kaap nie seker is nie.

Volgens ‘n afskrif van haar toespraak by Groentemarkplein, in Kaapstad, nie dit seker dat die DA sal wen in die Wes-Kaap of Gauteng nie.

Die provinsie spog met die hoogste misdaadsyfer in die land.

ANC-kantoor in Marikana afgebrand

Brandstigters het Donderdag ‘n klein kantoor van die regerende ANC in Marikana aan die brand gesteek, waar waar 34 stakende mynwerkers in 2012 doodgeskiet is, het die polisie gesê.

“Die polisie ondersoek ‘n saak van brandstigting,” het die polisiewoordvoerder Sabata Mokgwabona aan Sapa gesê.

“Die gebou is na berig word gebruik as ‘n kantoor vir ‘n politieke party,” het hy bygevoeg .

Die ANC het bevestig dat sy kantoor in die Nkaneng-lokasie afgebrand is.

Geen beserings is aangemeld nie en geen arrestasies is nog gemaak nie.

In minder as twee weke sal Suid-Afrikaners hulself na die stembusse wend waar president Jacob Zuma in alle waarskynlikheid vir ‘n tweede termyn herkies sal word.

Marikana is die tuiste vir sommige van die meer as 80.000 platinummynwerkers wat reeds drie maande ‘n staking volhou in hul eis vir hoër lone.

Die werkers is honger en desperaat en die ekonomie van Rustenburg word lamgelê deur die staking, maar die samesprekinge tussen die stakers en die mynbestuur het Donderdag op niks uitgeloop nie.

Die meeste werkers behoort aan die radikale Amcu wat die ANC-gesinde vakbond NUM uitgedruk het as die dominante unie.

Die nuwe linkse EFF-party van die populistiese Julius Malema geniet aansienlike steun in Marikana.