Kategorie: Dan Roodt

Dan Roodt het aan Wits en aan die Universiteit van Parys gestudeer, onderskeidelik in die letterkunde en die filosofie. Hy is die stigter van PRAAG en die skrywer van, o.a. Om die waarheidskommissie te vergeet, Moltrein en Scourge of the ANC. Sy mees onlangse boek is Aweregs.

Die Afrikaner as postpostmoderne vreemdeling

roodt_dan_wikideur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Ná Albert Brenner se uiters interessante kommentaar oor die Afrikaner se identifikasie met rugby, dag ek ek sal so ‘n stukkie teorie (denk?) pleeg oor wie en wat die Afrikaner in 2013 nou eintlik is.

Nie lank gelede nie, het ek ‘n insgelyks fassinerende paar eposse met ‘n klassiek opgeleide musikus/pianis uitgeruil, waarin hy vir my gesê het:

“Soos ek dit sien is daar interessante verskynsels in die kunsmusiek van plaaslike komponiste, soos die ruimtegevoel, naatlose struktuurbeheer, onnaspeurbare ritmiese vitaliteit en ‘n universele lirisme in Arnold van Wyk se musiek, struktuurvaartbelyning en psigologiese skakels met kernelemente in die Europese erfenis in Hubert du Plessis se werke, ‘n “kop-omkeer” Afrika-vernuwing in Stefans Grové se styl, skakel met abstrak ekspressionistiese kunsrigtings by Dirk de Klerk, ‘n Namib-tydloosheid gepaardgaande met post-modernistiese perspektiewe in Etienne van Rensburg se musiek, konseptuele vernuwings in Jeanne Zaidel-Rudolph se styl – alles dinge wat wesenlik verband hou met die feit dat Afrikanerkultuur essensieel ‘n Nuwe Wereld-verskynsel is. Maar ek dink minderwaardigheidsgevoelens of ‘n gebrek aan juiste waardebepaling veroorsaak dat hierdie genre eerder uitsterf en ‘n populistiese potjiekoskultuur oorneem waar niemand juis geaffronteer word nie en ook waar intellektuele vernuwing nie entlik belangrik is nie.”

Dis ‘n mondvol, maar die “money quote” soos die Amerikaners sê, is sy gevolgtrekking: “dat Afrikanerkultuur essensieel ‘n Nuwe Wêreld-verskynsel is”. Dvorak het mos ‘n Nuwe Wêreld-simfonie gekomponeer, waarin hy die vitaliteit en aardsheid, maar ook die moderne van Amerika, wou vasvang. Blykbaar het Neil Armstrong ‘n opname van hierdie simfonie tydens die Apollo 11-sending saam maan toe geneem waar hy in 1969 daardie eerste beroemde tree op ons naaste hemelliggraam gegee het.

Anders as die stereotipe voorstellings van die Afrikaner as argaïese, landelike wese, ‘n soort “Ampie” uit die wêreld van Jochem van Bruggen, was die Afrikaner tot op hede die belangrikste draer van die modernisme en selfs die postmodernisme in Suid-Afrika.Tydens die dertigerjare van die vorige eeu het Afrikanerargitekte reise na Skandinawië onderneem in hul versugting na moderne argitektuur en ontwerp. Vele van die destyds ultramoderne geboue wat hulle in Pretoria en Johannesburg ontwerp het, is vandag besig om in puin en ruïne te verval.

Net vanoggend luister ek na my seun wat op pad skool toe vir sy suster differensiële wiskundige vergelykings met die grootste gemak en half aan die slaap – sit-lêend agter in die motor – uitlê. Benewens Afrikaans, Calvinisme en Europese argitektuur en filosofie, is wiskunde omtrent so eie aan die Afrikaner soos boerewors en koeksisters. Ondanks alle pogings van die ANC-bewind en sy kommissarisse soos me. Barbara Creecy om ons skole te vernietig, lééf daardie kennis en insig – tesame met en in Standaardafrikaans – hardnekkig voort.

Die linkse staatsgreep van 1994 het ons meteens vanuit modernisme en postmodernisme teruggeruk in ‘n barbaarse, primitiewe wêreld in. Dis ‘n sfeer van rituele, offerandes en buitenissige geweld: die mag van verskrikking (Julia Kristeva). Vir die Afrikaner het dit in alle opsigte ‘n rampspoedige breuk met sy voorafgaande geskiedenis meegebring, maar ook: toenemende blootstelling aan die paradys van wreedheid (Stephen Smith, Stephen Ellis), ontheemding en vervreemding.

Polities, ekonomies en tegnologies, het die Afrikaner – miskien meer as enige ander Westerse volk – ineens afskeid geneem van die moderne, maar ook die postmoderne. Trouens, die Duitse filosoof Jürgen Habermas het eens in sy kritiek van postmodernisme daarna as “die afskeid van die moderne” verwys. As uitgeworpene, sowel uit “die Weste” – daardie verkrummelende begrip – as uit die neoprimitiewe “uitgebreide stam van Suid-Afrikaners”, bevind die Afrikaner hom reeds as ‘n soort pionier op die rand van die beskawing en van rasionaliteit.

Die Afrikaner word aan ‘n intense proses van vervreemding onderwerp, in elke moontlike sin van die woord: verlies aan ‘n identiteit, ‘n heimat, ‘n self, selfs sy burgerskap en sy grond. Geen Afrikaanse naam mag in die neoprimitiewe Suid-Afrika oorbly nie. Om Afrikaner te wees, is daarom, in die eerste plaas en bowenal, om vreemdeling te wees: l’étranger. Met al die eggo’s van Albert Camus se beroemde novelle oor ‘n Fransman in Noord-Afrika, op die vooraand van die sogenaamde dekolonisering.

Buitestaanderskap (Camus, Lovecraft, Wilson). Om vreemdeling te word en as vreemd gesien te word, is die nuwe inhoud van Afrikanerskap. Die absurditeit – absurde mure, herinner ek my iewers ‘n frase uit Camus – van wette wat die Afrikaner tegelyk wil “ontras”, soos dit genoem word, maar tegelyk teen hom as blanke diskrimineer en ‘n soort geweldshorison definieer waarteen sy nuwe nuwe/ou status van slagoffer afspeel. Soos Retief en sy manne moet ons afgeslag word.

Teenoor die neoprimitiewe totale aanslag op sy wese en alles wat Afrikaans is, ken die Afrikaner net een reaksie: hy vlug. Om van die verskrikking af weg te vlug. Hy vlug in sy diaspora in. Of agter mure. Hy skuil agter sy Afrikaans, agter sy taalgrens van waar hy die verval met gelatenheid betrag. Hy ervaar sy vervreemding, sy vreemdeling-wording, om in sy eie land as vreemdeling en buitelander gesien te word, met angs, met onverskilligheid, met fatalisme, maar ook: woede. Ten minste sommige, ‘n minderheid.

Die Bantoe-imperialistiese ANC-bewind het daardie kennisgewing vervolmaak wat vroeër jare in die Engelse stad Durban vertoon is: “Woonstel te huur: Dutchmen en Indiërs hoef nie aansoek te doen nie.” Vandag is dit veral as Indo-Europeër (Dumézil), as Kaukasiër, wat ons nie meer in Suid-Afrika welkom is nie.

Noem die Afrikaner se nuwe peregrinasie – sy eksistensiële dwaal (ook die titel van ‘n novelle deur die skrywer Chris Barnard!), sy reise na nêrens, na die verre, uitgestrekte Oos-Rand wat Australië is of die aardbewings van Nieu-Seeland, die koue van Kanada, die klam, mistige wêreld van Engeland, ‘n verkenning van vreemdeling-wees. Die peregrinasie van die ewige peregrinus, die Afrikaner. Die Vlieënde Hollander (groete vir Wagner) wat nóg in Europa tuis is, nóg in Afrika. Daardie tussenwêreld wat Van Wyk Louw o so lowend beskryf het en in die beton van die Paarlse Taalmonument vasgegiet is, het nou die Afrikaner se nuwe hel geword.

Xenofobie. Moontlik die enigste Griekse woord wat aan die barbaroi van die nuwe Suid-Afrika bekend is en waarmee die doodmaak van vreemdelinge benoem word. Ook die daaglikse moorde op Afrikanermans, -vroue en -kinders.

Transformasie is die waansin van die dag, la folie du jour (Blanchot). Die paradoks is egter (en Afrikanerskap is ook, bowenal en by uitstek: paradoks) dat die Afrikaner bo die moderne en die postmoderne uitstyg, jenseits der Moderne, au-delà, anderkant, en hom in ‘n nuwe wêreld bevind waarvan die mees radikale postmoderne denkers maar net kon droom en dalk heenwys. Die lang naels van Gilles Deleuze, omring deur draagbare klankopnemers, wat waansin en skisofrenie as die Nuwe Jerusalem poneer. Die risoom, die Pink Panther wat die wêreld ligroos oorstroom, onbeduidende breuke agterlaat.

Ligroos soos bloed? Vanuit die bloedige orgie wat Suid-Afrika vandag is, vanuit die totalitêre totemstaat van multikulturele samesyn, sluip die Afrikaner op sy tone die toekoms in. Ontwortel, binnekort grondloos en sonder wortels, risomeer hy (as dit ‘n werkwoord kan wees) na nuwe werklikhede. Die risoom. Die uiterste revolusionêre begrip. Om in enige rigting te kan groei. Soos die internet. Virtuele bande tussen ontwortelde individue, ontheemdes, vervreemdes. Aussiekaner, Eurokaner, Englikaner. Een en almal Afrikaners.

Die grense van bloed is belangriker as geografiese grense (Alain de Benoist).

En in ons groei oor die aardbol heen en na mekaar toe, is daar iets van die laertrek van ouds te bespeur. Nou nie meer die geslote kring van waens nie, maar die oop teks, die losse alliansie en verstrengel raak in mekaar. Die “drade” en weefsel van virtuele gesprekke.

Vir ons lyk die wêreld oud en ons is nuut.

Só moes Prometheus gevoel het toe hy ‘n hele goddelike orde uitgedaag het.

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

 

Afrikaans kort Quebecse wette

roodt_dan_wikideur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Vandag is 14 Augustus, oftewel GRA-dag. Elke jaar op dié datum probeer ek besin oor die stand van ons taal, ter herinnering aan die stigting van die Genootskap van Regte Afrikaners op dié dag in 1875.

Van kleins af het ek grootgeword met die besef van die belangrikheid van dié dag. In ons huis was daar ‘n boek met swart en wit foto’s rondom die Eerste en Tweede Taalbewegings in Afrikaans, genaamd “Plate-atlas by die Afrikaanse letterkunde”. Dit bevat insgelyks faksimilees van die eerste uitgawe van Die Patriot en ander vroeë Afrikaanse publikasies. Hier en daar het ek al van die foto’s en afdrukke ingeskandeer en op die internet geplaas. Dis trouens iets wat ons behoort te doen: om ‘n omvattende aanlyngeskiedenis van Afrikaans en die Afrikanerbewegings op te bou.

Gideon Malherbe, een van die stigters van die G.R.A. op 14 Augustus 1875
Gideon Malherbe, een van die stigters van die G.R.A. op 14 Augustus 1875

Die funeste oorgawe van mnr. FW de Klerk in 1994, maar ook die verengelsing van die Afrikaner-elite, kan beskou word as een van die groot rampe wat ons getref het. Trouens, vanoggend toe ek opstaan en dink, “dis vandag GRA-dag”, dwaal my gedagtes ook onwillekeurig na “sir FW” wat aan Brittanje en aan Engels die grootste geskenk in hul koloniale geskiedenis besorg het: die vestiging van Engels as Suid-Afrika se enigste amptelike en openbare taal.

Die taalbepalings van die huidige grondwet, soos omtrent alles wat Roelf Meyer bewimpel het, is eintlik ‘n grap. Die maak voorsiening vir elf amptelike tale maar in die fynskrif staan dit die regering vry om self te bepaal wat die amptelike taal sal wees. Soos in ‘n akademiese artikel deur Theodorus du Plessis uitgewys is, is die “taalvoorskriftelikheid” van die 1910- en 1983-grondwette afgeskaf en is ons oorgelewer aan ‘n vaagheid en onbepaaldheid rondom taal wat “regsgronde skep… vir die vestiging van Engels as supra-ampstaal en van ’n nuwe vorm van taalhiërargie”.

Trouens, dis by my ‘n ope vraag wie se minagting vir Afrikaans die grootste is, dié van die tradisionele Afrikaanshaters onder die Britse kolonialiste – waaronder ook die “rooi kolonialiste” van die afgelope aantal dekades – of dié van sir FW de Klerk, lord Koos Bekker en die res van die ryksmeelopers.

Gister op Twitter het ek genoem dat ons in die huidige stryd sal oorwin om die volgende redes:

  1. Ons vyande se propaganda word deur die werklikheid ontken.
  2. Hul enigste ID is haat vir ons, niks van hul eie. (Met ander woorde, die huidige soort kwasi-Engelse identiteit in Suid-Afrika berus op ‘n anti-Afrikaner-gevoel en bevat geen eie inhoud of positiewe selfdefinisie nie.)

Ons kan dus uitsien na ‘n tyd wanneer dié dwingelandy met sy geweld en taaldiskriminasie net ‘n aaklige herinnering sal wees. Die vraag is egter hoe Afrikaans dan as openbare en amptelike taal herstel sal word?

Die taalwette van Quebec, wat insgelyks die Franse taal in Noord-Amerika teen die omliggende oorheersing van Engels moet beskerm, bied aan ons ‘n nuttige studie-onderwerp. Daar bestaan ‘n sogenaamde “Handves van die Franse taal” (Charte de la langue française) wat van Frans die amptelike taal van die Quebec-provinsie maak. Omdat die Kanadese grondwet verhoed dat Frans die enigste amptelike taal van die provinsie mag wees, is enkele toegewings aan Engels gemaak:

  • Wette word in ‘n Engelse en Franse weergawe gepubliseer, met albei tekste wat as amptelik erken word;
  • Mense mag die howe in Engels aanspreek;
  • Die uitsprake van howe is in die amptelike taal (dus Frans) beskikbaar of in Engels indien een van die partye daarom sou vra.
  • Die handves van die Franse taal is nie op die Indianereservate van toepassing nie.

Verder staan die handves vyf grondliggende taalregte aan alle Quebecane toe:

  1. Die reg van alke persoon om in Frans met allle vertakkings van die regering, professionele verenigings, werknemersverenigings, en sake-ondernemings wat in Quebec gevestig is, te kommunikeer.
  2. Die reg van elke persoon om Frans in vergaderings te praat;
  3. Die reg van werkers om hul werk in Frans te verrig;
  4. Die reg van verbruikers om in Frans ingelig en bedien te word;
  5. Die reg van elkeen wat vir onderwys in Quebec kwalifiseer, om hul onderrig in Frans te ontvang.

Wat die aanbring van openbare tekens, reklame en dergelike betref, word die taalhandves deur die Kanadese howe só geïnterpreteer dat meertalige openbare tekens vertoon mag word, met dien verstande dat die Frans oorheers. In die praktyk beteken dit dat enige Engelse boodskap altyd vergesel moet word deur ‘n Franse boodskap wat aansienlik groter is. Iewers het ek gelees dat die Engelse letters net 30% so groot soos die Franse letters mag wees. Dit klink heel billik, hoewel die Engelse letters na my smaak nog ‘n bietjie te groot is.

Groot dele van Suid-Afrika waar Afrikaans die meerderheidstaal of die lingua franca is, kan met sulke wetgewing weer verontengels word. Afrikaners kan egter een stap verder gaan en die gebruik van Engelse tekens geheel en al in sulke gebiede verbied.

Selfs in hierdie Engelse Suid-Afrika met sy uitheemse kultuur, verskyn daar steeds Afrikaanse inligting op een bepaalde gebied: op medisinale verpakkings. Dit is omdat die wet wat onder die ou regering ingestel is nog nooit deur die ANC herroep is nie. Selfs Afrikaansvyandige maatskappye volg hierdie wet slaafs na, wat aantoon in welke mate taalwetgewing ‘n maklike en doeltreffende manier is om ‘n bepaalde taal te bevorder.

Ek het min vertroue in die taalpatriotisme van Afrikaners. In elk geval is dit moeilik om aanmekaar op openbare plekke, in restaurante en elders, op Afrikaans aan te dring wanneer ‘n groot aantal Afrikaners reeds gekondisioneer is om die huidige taalhiërargie (Engels bo) te aanvaar.

Die toekoms van Afrikaans sal bepaal word deur die huidige Afrikanerbeweging wat hom veral teen geweld in die vorm van volksmoord en etniese suiwering verset. Die uitwissing van Afrikaans maak deel van daardie volksmoord uit. Dit beteken ook dat mense soos me. Barbara Creecy van die Gautengse onderwysdepartement, wat besig is om Afrikaanse skole in die provinsie te probeer verengels, reguit van volksmoord aangekla behoort te word.

Afrikaners sal moet leer om soos die Quebecane, die Vlaminge en ander hul taalregte op te eis. Dis immers waarvoor die G.R.A. in 1875 gestig is. Dis onbegryplik dat Afrikaners onder die invloed van sir FW, die media en akademici, hul grootse tradisie van taalstryd grotendeels laat vaar het.

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Goddank Afrikanervroue is geen feministe nie!

roodt_dan_wiki

deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Eintlik vier ek glad nie ANC-vakansiedae nie en beskou dit net as ‘n rustige werksdag sonder verkeer of onderbrekings waartydens ‘n mens baie gedoen kan kry. Behalwe die polities korrekte banke, is omtrent al die winkels in elk geval oop, dus heers daar ‘n verfrissende gebrek aan toewyding aan “Wimmens day”.

Netnou het ek egter skrams die opskrif van een van Naspers se idiotiese rubriekskryfsters op News24 raakgesien; elke jaar dien “Wimmens day” as voorwendsel om verslete feministiese clichés aan ons op te dring. Daarom voel ek my genoop om, soos ‘n witmens wat ‘n papier op die vloer sien lê, dit op te tel en in die snippermandjie te gooi. Of om die stuk onkruid of kakiebos uit te trek, voordat dit vervuil.

Ek verbeel my ‘n week of twee gelede het die joernalistiekdosent op die Potch-kampus en eertydse Huisgenoot-joernalis, Hannelie Booyens, insgelyks ‘n tirade teen vroue wat kan kook en dalk mooi lyk op Rapport se webwerf gelewer.

Op die keper beskou, was dit ‘n tirade teen die Afrikanervrou as sodanig. Want die meeste Afrikanervroue kán kook en vele is beeldskoon. Naas die Bybel, is die legendariese Kook en geniet deur mev. S.J.A. de Villiers die gewildste boek in Afrikaans wat volgens die uitgewers in verkope al die halfmiljoenkerf verbygesteek het. Trouens, ons Boerekos en Afrikaanse kookkuns vergelyk enige dag met dié van die Franse en Italianers. Met dié verskil dat ons kookkuns nie deur professionele kokke soos die Franse s’n gerugsteun word nie, maar deur ons Afrikanervroue. In elke huis leef daar ‘n groot stuk Afrikanerkultuur in die vorm van al die heerlike disse wat die huisvrou gereeld aan haar gesin voorsit.

Resepte word van geslag tot geslag oorgedra. In my familie is daar ‘n sjokoladekoekresep wat my ouma gemaak het en waarmee ek grootgeword het omdat my oorlede ma dit van kindsbeen af by haar geleer het. My suster maak dit nou en vir seker sal my dogter dit ook aanleer, waarmee die tradisie ad infinitum sal voortduur.

As ‘n besondere sjokoladekoek tiperend van die Afrikanervrou se tradisie in die kombuis is, is ressentiment, domheid en selfs gebrek aan beskaafdheid en goeie maniere kenmerkend van feminisme. Destyds toe feminisme in Suid-Afrika eintlik nog onbekend was, het ek op ‘n keer in die geselskap van ‘n groepie feministe beland wat ‘n soort buitelugvergadering gehou het. Afgesien van die pretensieuse groet wat veronderstel was om ‘n verwysing na die vroulike geslagsdeel te wees, het die res van die vergadering ontspoor omdat daar ‘n hele debat losgebars het daaroor of ek “as man” en as lid van die vyandelike spesie vermoedelik, by die vergadering geduld kon word.

Afgesien van sielkundige afwykings, sadomasochisme en wat nog, is feminisme is vir my sinoniem met domheid, onbeskawing en ‘n soort Stalinistiese onverdraagsaamheid. Vrouens wat nie kan kook nie beskik gewoonlik oor geen smaak nie, ook op ander gebiede.

Die kreet om vrouens “van die kombuis te bevry” verteenwoordig die gromgeluid van barbarisme en ‘n terugkeer na ‘n dierlike toestand toe voedsel rou verorber is. Vir diegene wat nie weet nie, die wortel van die woord “kru” – wat uit Frans afkomstig is – is “rou” of “ongekook”.

Alle illusies wat ek eens oor die intellektuele inhoud van feminisme gekoester het, is vir my uit die weg geruim toe ek in Parys op ‘n stadium die seminaar van ‘n beroemde Franse feminis, Hélène Cixous, bygewoon het. Op ‘n dag sou ek op Frans ‘n referaat oor ‘n taamlik polities korrekte boek, die briewe van ‘n Nederlandse Jodin tydens die tweede wêreldoorlog, Etty Hillesum, lewer. Ek het taamlik moeite gedoen om die twee Franse vertalings van die boek te lees en selfs die oorspronklike van Amsterdam te bestel. Die boek staan nou nog hier op my rak vol boekmerke en papiertjies met my notas wat ek destyds gemaak het.

Ewenwel, die feit dat ‘n manlike idioot soos ek, wat boonop van Suid-Afrika afkomstig was, Nederlands kon lees, was vir Hélène Cixous reeds ‘n bedreiging en daarom het haar gewone neerhalende opmerkings oor “mans” of “‘n man” of “die man” oorgegaan in ‘n onderliggende venyn en onbeskoftheid. Sy het my so te sê ten aanhoor van die hele lesingsaal verneder, verseg om my referaat aan te hoor en ‘n dom, vet Amerikanerin met ‘n dik bril wat haar oë so groot soos visdamme laat lyk het, in my plek ‘n stereotipe bydrae laat voorlees.

Cixous het ook ‘n kwasi-poëtiese roman wat Winnie Mandela verafgod, Manne, gepubliseer. “Manne” in Frans beteken “manna”. Die Mandelas – Winnie en Nelson – is manna uit die hemel. So iets. U verstaan reeds die strekking van die boek.

Elke Afrikanervrou wat ek teëkom en wat nog nie deur die aaklige feminisme vergiftig is nie, is vir my soos ‘n wonderwerk. Ons besef nie watse kleinood ons vroue verteenwoordig nie en die feit dat ons hulle tans nie genoegsaam teen die horde moordenaars en verkragters in ons land beskerm nie, is ‘n skandvlek op ons Afrikanermans.

In vele opsigte is die Afrikanervrou – in die kombuis en in die klaskamer – die draer van ons beskawing. Soos die geskiedkundige, Hermann Giliomee, al aangedui het, het ons Afrikaners van vroeg af aan ons vroue as gelykes behandel en mog hulle luidens Romeins-Hollandse reg eiendom besit het terwyl dit in die meeste Europese lande nie die geval was nie. Ons vroue kon stem lank voor die vroue van Brittanje en dié van vele Amerikaanse state. Terwyl die man buite op die land geboer het, het ons vroue dikwels die beursie gehou en die finansies van die huishouding behartig. Jaap Steyn het elders op dié webwerf ‘n wonderlike beskrywing van ‘n ou Kaapse plaas verskaf:

“Die gevestigde boer het soos ‘n outydse edelman sy groot huishouding ingerig en geregeer…

“Lichtenstein skryf dat so ‘n boerdery meer na ‘n klein, selfstandige en afgesonderde staat lyk, waarvan die lede mekaar bystaan en van mekaar afhanklik is. Uit die opbrengs van die lande en die veetroppe moet die mense onderhou word. Daar is geen handwerk waarin nie minstens een van die slawe bedrewe is nie. Die huisbaas wat van al die soorte werk iets af weet, hou toesig. ‘Ofskoon hy self geen hand aan die werk slaan nie, sou dit nogtans die hoogste onregverdigheid wees om hom van luiheid te beskuldig. Die Afrikaanse landman is inderdaad werksaam en bedrywig sonder dié uitwendige besigheidsgedoente en woelagtige bestellery, waarmee in Europa die luiheid en werkloosheid soms so mooi bemantel word.’

“Die huismoeder met haar dogters en slavinne het die groot huishouding van kos en klere voorsien, botter en seep gemaak, konfyt gekook en dergelike. By feesgeleenthede, soos ‘n bruilof, die verjaardag van die huisvader, ‘n vendusie of as daar kuiergaste is, het die boervrou uitgehaal en ‘n groot oorvloed van lekkernye aan haar gaste voorgesit: gebraaide speenvarkies, pluimvee, kerrievleis, sosaties, blatjang, ingemaakte vrugte.”

Die bedrywige Afrikanervrou wat haar geslagsrol al eeue lank met oorgawe uitleef, staan in skerp kontras met die mannetjiesagtige, venynige skepsel wat die feminisme as “bevryde vrou” aan ons voorhou.

Met hul skeefgetrekte renons in styl, smaak en beskawing, is daar inderdaad ‘n legio dinge waaraan feministe ‘n broertjie dood het en waaroor hulle luidkeels in die media en aan die universiteite beswaar maak, selfs heksejagte voer. Onder andere die mooi woord, “dame”. Dis nog ‘n Franse leenwoord in Afrikaans wat iets van die adellike swier van die Franse howe van die sestiende en sewentiende eeue met hom saamdra. Die Franse ekwivalent van “mevrou” is vandag nog: Madame, letterlik “my dame”.

Afrikaanse vrouens is inderdaad dames. Selfs al is hulle fietsryers of Olimpiese spiesgooiers soos Sunette Viljoen, herken ons in hul houding en grasie daardie adellike verfyndheid wat hulle so besonders maak. Soos Goethe dit in sy drama Faust gestel het:

Das Ewig-Weibliche Zieht uns hinan.

Oftewel: “Die ewig-vroulike verhef ons.”

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

FW verraai en Naspers verdraai

roodt_dan_wiki

deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt’s se Facebookblad

Die boikotaksie wat daar die afgelope paar weke spontaan teen die Naspersgroep losgebars het, kom ná jare van oneerlikheid deur mnr. Koos Bekker se maatskappy.

Naspers redeneer nie hy, hy stigmatiseer. Hy debatteer nie, hy verguis. Soos ‘n viswyf op die Kaapse dokke skel hy op enigeen wat maar ‘n millimeter van die gefabriseerde konsensus in dié land afwyk.

Van die eerste oomblik dat ek by die Afrikaanse taaldebat betrokke geraak het in die laat negentigerjare, het die Nasperskoerante my begin aanval en belaster. Die destydse redakteur van Die Burger, mnr. Arrie Rossouw het by die KKNK-kunstefees, wat insgelyks deur Naspers beheer word, ‘n platvloerse aanval op my en praag geloods deur te vra: “Wil jy Afrikaans hê, of wil jy vreet?”

Dit was na aanleiding van die veldtog wat ons destyds teen die maatskappy Parmalat gevoer het, wat Afrikaans van sy produkte verwyder het.

Naspers maak geld uit Afrikaans, sommer baie geld. Die KykNET-kanaal, wat benewens rugby een van die trekpleisters vir Afrikaners is om R600 per maand vir DSTV te betaal, is in Afrikaans. Oor die algemeen is Afrikaners lojale mense: lojaal teenoor hul taal, maar ook handelsmerke. Naspers buit daardie lojaliteit gewetenloos uit.

Terwyl Koos Bekker en sy kultuurmarxistiese trawante op die Naspersdireksie al die pad bank toe lag omdat hul sukses ten dele op Afrikanerlojaliteit gegrond is, ondermyn die maatskappy oral waar hy kan die beeld en posisie van Afrikaners in Suid-Afrika.

Net waar hy kan, verteken Naspers ons geskiedenis. Eers het FW verraai en nou gaan Naspers verdraai.

Naspers steun regstellende aksie en radikale grondhervorming. Terwyl hy ons, die Afrikaanse skrywers, sangers en taalaktiviste, maar ook ons hele volk, honend verguis en swartsmeer, is die blaaie van sy koerante en internetruimtes oop vir Britse radikales soos prof. Ruth Hall wat haat teen ons grondeienaars en boere aanhits.

Dis vir my die moeilikste van alles om te begryp: Waarom haat Koos Bekker en sy maatskappy die Afrikaner so? Eenmaal het Bekker in ‘n toespraak na ons verwys as “ruwe mense”. Was al ons groot skrywers, filosowe en politieke leiers uit die verlede “ruwe mense”? Al ons groot skilders soos Pierneef en Maggie Laubscher wie se skilderye vir miljoene op veilings in Londen verkoop word, ‘n digter soos N.P. van Wyk Louw, sangers soos Gé Korsten en Mimi Coertse, verdien hulle almal die stigma van “ruwe mense”?

Koos Bekker is seker die grootste filistyn in hierdie land se geskiedenis! Hy misken alles wat Afrikaans is.

Ek is nie geneig tot komplotteorieë nie, maar hier is iets baie snaaks aan die gang. Die een oomblik het FW de Klerk  nog die volk verseker dat hy met die ANC gaan “onderhandel”, die volgende oomblik dank hy sy eie generaals af en hensop voor Ronnie Kasrils, Joe Slovo en die bokwagter van Qunu, soos Albert Brenner na hom verwys.

En as gevolg van dít alles verkry Naspers ‘n mediamonopolie in Afrikaans en toenemend in Suid-Afrika. In weerwil van die Mededingingswet, duur daardie mononpolie tot vandag toe en word op allerlei onderduimse maniere onderhou. Die afgelope paar dae is praag.co.za se bediener aangeval en ons word deur naamlose mense op Facebook beswadder wat spog dat hulle op ons spioeneer en selfs ons privaat boodskappe en epos lees. Werk hulle vir Naspers? Werk Naspers saam met die Nasionale Intelligensiediens om onafhanklike media in Afrikaans in die kiem te smoor? Wat is hier aan die gang?

Watse beloftes of ooreenkomste is daar agter die skerms in die vroeë negentigerjare tussen Naspers en die ANC gemaak? Iets in die trant van: Ons kan saam plunder aan die oorblywende Afrikanerbates en sodra iemand sy kop uitsteek om vrae te vra, dan sê ons hom so sleg dat die see hom nie kan afwas nie?

Want dis min of meer die Naspers-modus-operandi. Sodra daar ‘n Afrikaner opstaan, of dit nou Steve of Sunette Bridges of Jaap Kelder of wie ook al is, wat indringende vrae begin vra oor plaasmoorde, korrupsie en die verval van plaaslike regering, dan is die Naspersmedia altyd daar om hulle as “rassiste”, “verregses” en “kranksinniges” te verguis.

In Suid-Afrika maak Naspers geld uit die Afrikaner, maar hy steun die politiek van die Afrikaner se vyande. Hoe rym dit? Ek dink ek het dit al voorheen gesê, maar Naspers is die enigste maatskappy ter wêreld wat nie van sy eie kliënte hou nie. Hy minag hulle. En natuurlik beskik Naspers oor ‘n horde kommentators en joernaliste wat in die maatskappykultuur geïndoktrineer is en wat ons, die “ruwe mense”, ewe veel minag.

Daarom spuug Max du Preez, Neels Jackson, Jonathan Jansen, Waldimar Pelser, Adriaan Basson, Tim du Plessis en ‘n horde ander ‘n konstante stroom Afrikanerhaat uit wat daarop gemik is om ons te kry om onsself te verag. Ook moet ons enige aanspraak wat ons op menseregte mag hê, selfs die mees basiese reg op lewe, afsweer.

As Afrikaner moet jy gesien en nie gehoor word nie. Jy moet stilletjies uit die vertrek verdwyn, jou plaas of jou huis afgee sodat Koos Bekker en Ton Vosloo vir hulle paleise en chateaux in Frankryk kan gaan koop. (Daaroor spog hulle in die “glanstydskrifte” wat hulle met ons geld in die Kaap uitgee.) As ‘n moordbende by jou huis of jou plaas opdaag, moet jy “in vrede vrek”, soos ‘n oudsoldaat dit eenkeer aan my gestel het.

Ons moet plaasmoorde en geweld as ‘n onvermydelike newe-effek van “demokrasie” aanvaar. So pas het die Naspersdagblaaie ‘n resensie oor die e-boek, Plaasmoord: behind the violence on South African farms gepubliseer. Die resensie is geskryf deur dieselfde linkse aktivis, Nechama Brodie, van Africa Check wat Steve Hofmeyr in die openbaar oor sy moordstatistiek aangeval en probeer diskrediteer het. In haar resensie, soos in haar sogenaamde “verslag” oor plaasmoordstatistiek, kom sy tot die gevolgtrekking dat “slegs 17 boere tussen 2003 en 2010 vermoor is!

Die Burger, Beeld en Volksblad laat geen debat oor hierdie of enige ander kwessie toe nie. Hulle leuse is mos:

“Ons redeneer nie, ons stigmatiseer.”

Daarom is Naspers se boodskap helder en duidelik:

“Ons sal enige standpunt, enige gerug, enige belediging publiseer solank dit vir die Afrikaner nadelig is en solank dit ons materiële belang dien.”

Hoe lank kan ons nog met die Naspersmonster saamleef? Óf ons sal hom moet vernietig, óf hy gaan ons vernietig.

Naspers delenda est.

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt’s se Facebookblad

Simpatie vir Spaanse treinslagoffers maar nie vir vermoorde boere

roodt_fbfotodeur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Roodt se Facebook-blad

Vandeesweek het daar ‘n treinramp in Spanje plaasgevind waarin 80 mense omgekom het, een en almal blanke Spanjaarde. Nietemin het “president Jacob Zuma sy meegevoel… met Spanje se eerste minister Mariano Rajoy betuig”.

Sekerlik voel ons almal spyt oor die Spaanse treinramp wat wêreldwyd met skok en afgryse begroet is. Die volgende vraag ontstaan egter: Waarom spreek die Suid-Afrikaanse regering sy meegevoel oor tientalle Spaanse vreemdelinge uit, maar reageer nie wanneer honderde en selfs duisende Afrikanerboere gruwelik vermoor word nie? Immers word daar jaarliks meer boere op plase in Suid-Afrika vermoor as wat daar so pas mense in die treinongeluk naby Santiago de Compostelo die lewe gelaat het.

Ons is geneig om aan die ANC-bewind as gewetenlose terroriste te dink wat nie huiwer om onskuldige burgerlikes dood te maak om hul politieke doelwitte te bereik nie. Dog die verklaring oor die Spaanse treinongeluk toon dat hulle nie heeltemal so gevoelloos teenoor menslike lyding staan nie.

Die ANC-bewind is nie die enigste wat afsydig teenoor plaasmoordslagoffers optree nie. Ook die Suid-Afrikaanse media steur hulle nie daaraan nie. Koos Bekker van Naspers voel ‘n veer vir boere wat vermoor word en sy spul joernalistieke sikofante wat elke dag hul Madiba aanbid, nog minder.

Omdat die Suid-Afrikaanse media plaasmoorde as onbelangrik beskou, redeneer die buitelandse media insgelyks dat Afrikaners wat sterf geen emosie gaande maak nie. ‘n Plaasmoord is nie nuus nie. Soos vele mense al opgemerk het, is die media en ons sogenaamde “regering” meer begaan oor die lot van die renoster as oor dié van die Afrikanerboer. Daar word krokodiltrane gehuil oor elke nuwe renoster wat gestroop word, terwyl slagoffers van plaasmoorde wat doodgemartel word byna geen reaksie ontlok nie. Daar is eerder empatie met die daders, die moordenaars.

Hoe moet ons dié teenstrydigheid verklaar? Is ‘n Afrikanerlewe dan minder werd as dié van ‘n Spaanse treinpassasier of selfs van dié van ‘n renoster? Ek het nog nie gehoor dat die HSM (hoofstroommedia) ‘n onderskeid tussen die wit en die swart renoster tref nie, maas beslis heg hulle minder waarde aan die lewe van ‘n wit as ‘n swart mens.

Toegegee, die handel in bedreigde spesies verteenwoordig miljarde rande en daarom is renosters ook kommoditeite.

Politici is almal mediaslawe want hulle is begaan oor hul openbare aansien, gewildheid, beeld en sogenaamde “handelsmerk”. Terwyl die internasionale media oor Santiago de Compostelo berig, klink dit goed om ‘n verklaring daaroor uit te reik. Of ander buitelandse regerings reik verklarings daaroor uit en daarom voel Jacob Zuma genoop om dieselfde te doen. Waarskynlik het hy nie self die verklaring opgestel nie, maar is dit deur een of ander amptenaar van buitelandse sake gedoen.

Ongelukkig gaan dit dus alles oor die skyn van simpatie met ander. Die ANC, maar ook Naspers, RSG en die ander gedienstige speelgoedhondjies wat hulself koerante en radiostasies noem, trap oor die lyke van ons boere en gee net voor om oor die Spanjaarde begaan te wees.

Suid-Afrika het ‘n amorele land geword waar alles, selfs moord en verkragting, eintlik aanvaarbaar is. Die Romeins-Hollandse reg wat dit verbied, is net nog ‘n oorblyfsel van apartheid wat seker lankal afgeskaf sou gewees het as die regslui – regters, advokate en prokureurs – nie so lekker geld in die howe kon maak nie. Senior advokate verdien blykbaar R40 000 per dag en tot R750 000 per maand. Suiwer om daardie rede word die skyn van ‘n “regstaat” steeds gehandhaaf.

‘n Mens sou hierdie stelsel seker ‘n vorm van uitgebreide prostitusie kon noem, maar daardeur mag die prostitute beledig voel. Want die prostituut lewer nog ‘n diens aan haar of sy kliënt, terwyl die staat feitlik geen diens aan ons lewer nie. Hy vat net jou geld en in ruil daarvoor laat hy sy misdadigers soos ‘n trop wildehonde op jou los.

Alle kommunistiese stelsels in die twintigste eeu het hul bevolkings verontmenslik. Die keersy van marxistiese idealisme oor gelykheid is volksmoord. In die naam van gelykheid is al meer mense doodgemaak as wat daar onder die vaandel van die Katolisisme, die Protestantisme of selfs Islam uitgewis is. En amorele Suid-Afrika beskik oor slegs twee beginsels wat, afgesien van die persoonlikheidskultus rondom Mandela, nog enige gewig dra: gelykheid en “rassisme”. Dis nie om dowe neute dat Tutu se nuwe veldtog “free and equal” heet nie. Volgens die radikale geestelike aanbid hy geen “homofobiese God” nie, maar blykbaar aanbid hy ‘n rassistiese god want oor moorde op blanke boere is hy ook tjoepstil.

Nou die dag het ek in Beeld ‘n artikel oor radikale grondhervorming deur die Britse marxis, prof. Ruth Hall van die Universiteit van Wes-Kaapland, teëgekom wat my nogal geskok het. Ek is nie deur die artikel self geskok nie, want ek verstaan die marxistiese denke en hoe mense soos diere tot gelykheid gekondisioneer moet word. Maar ek het nie besef dat Naspers al so ver heen is dat ‘n koerant soos Beeld as spreekbuis vir onverdunde kommunisme wil optree nie.

Dis die propaganda van Ruth Hall en ander radikales wat ten dele die massaslagting op boere aanhits. Sy is die wit gesig van Malema se jongste oproep om grondgryp.

Die gevaar is dat Afrikaners hul eie verontmensliking gaan aanvaar. Dat ons naderhand net soos die ANC of Naspers of die linksliberale buitelandse korrespondente in Johannesburg gaan raak. Dat elke hoesie of hospitaalbesoek aan Mandela as belangriker as menselewens, veral Afrikanerlewens, geag sal word.

Dis altyd makliker om saam met die stroom te swem as daarteen. ‘n Mens kan jou oorgee aan die amptelike gevoelloosheid, die ingeburgerde psigopatie van die nuwe Suid-Afrika, en maak asof jy niks raaksien nie. Pleks van ‘n snaakse spul letters in ‘n uitgestorwe Boesmantaal, behoort die leuse van dié land te gewees het: “Dit traak my nie.” Dis ‘n baie maklike en selfs verleidelike filosofie om na te volg. Jy plaas eenvoudig jouself in die sentrum van jou bestaan en miskien tweede jou gesin. Verder maak niks anders saak nie. Daar bestaan mos so ‘n liedjie van die ewe polities korrekte sangeres, Karen Zoid, wat lui:

My geld is klaar
En die rand is laag
En AIDS is ‘n virus
AIDS is ‘n plaag

En dit maak nie, dit maak nie regtig saak nie
Jy’s lief vir die party
En lief vir die jol
Maar die kerk is leeg
En die tronke vol

En dit maak nie, maak nie regtig saak nie
Dit maak nie regtig saak nie

Die katte miaau
En die honde blaf
En die kinders
Brand hulle skole af

Dit maak nie, maak nie regtig saak nie

Ek sou hiervan wou verskil, al weet ek dit bring my in konflik met die heersende ideologie van apatie en traak-my-nie-agtigheid. Elke ding maak vir my saak: van korrekte Afrikaanse spelling tot gister se plaasmoord.

Aanvalle op boere en stedelinge moet ophou! Ons mag nie maar eenvoudig deur die volksmoordpropaganda – dat ons eintlik verdien om doodgemaak te word – meegesleur word nie. Ons moet niks meer aanvaar nie, nie die slaggat in die pad nie, maar ook nie die moord op Willemientjie Potgieter nie! Ek onthou hoe ek en my vrou al die pad Lindley toe in die Vrystaat gery het om daar voor die hof in die reën onder ‘n sambreel te gaan betoog. Dit was die tweede hofverskyning van die Potgietergesin se moordenaars en teen daardie tyd het die belangstelling afgeneem. Daarom was daar net ses of sewe mense buite die plattelandse hofgeboutjie. Maar daardie klein betoginkie, daardie spore van weerstand, het saak gemaak.

Elke gebaar, elke woord in hierdie stryd teen traak-my-nie-agtigheid tel!

Solank óns besluit dat plaasmoorde vir ons onvaarbaar is, al sê die ANC en NBC en die BBC en die SABC en alle ander C’s nou ook wat, is daar hoop. Eens op ‘n stadium het die Berlynse muur, daardie “antifascistiese skandmuur” soos die kommuniste trots daarna verwys het, ook sterk gelyk. Gewone mense wat eenvoudig keelvol geraak het, het dit egter in 1989 afgebreek.

Ons kan die muur wat ons in die gesig staar, ook afbreek. Ons moet net wíl.

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Roodt se Facebook-blad

 

 

 

 

 

Lesers, adverteerders en media

roodt_fbfoto

deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Roodt se Facebook-blad

Enkele gedagtes oor die stand van media in Afrikaans. Elders hier verskyn ‘n berig oor reklamebesteding op digitale media in Suid-Afrika. Dit is net 2% – teenoor 35% in die VSA! Ook word advertensiemaatskappye beoordeel, nie op die hoeveelheid produkte wat die advertensie verkoop nie, maar op die “toekennings” wat hulle jaarliks ontvang. Dit verklaar waarom daar soveel politiek in die advertensies is.

Wie is uiteindelik Beeld, Rapport, Huisgenoot, ens. se kliënte? Nie die lesers nie, maar die adverteerders, want hulle word deur laasgenoemde betaal. Daarom skryf Naspers berigte waarvan hulle dink dat die adverteerders sal hou. Die lesers is net “oogballe” wat hulle aan die adverteerders verkoop.

Adverteerders en groot maatskappye steur hulle dus grootliks nie aan die internet nie, maar betaal groot somme geld vir gedrukte advertensies of TV- en radioreklame waarvan hulle nie eens die uitwerking kan bepaal nie.

Dit skep vir ons ‘n geleentheid om ‘n nuwe mediamodel in Afrikaans te skep wat nie van adverteerders en advertensiemaatskappye wat ‘n vorm van linkse politiek bedryf, afhanklik is nie. Ons sal deur die lesers ondersteun word, omdat ons die belang van die lesers dien en nie dié van die adverteerders nie.

Natuurlik sal Naspers ook op ‘n dag die belang van lesers insien as hulle geen meer “oogballe” het om te verkoop nie. Maar dan gaan dit te laat wees en hul invloed in Afrikaans, wat reeds byna 100 jaar oud is, sal ten einde loop.

Soos hulle sê: Diegene wat die gode wil vernietig, maak hulle eers arrogant. Naspers is seker die arrogantste maatskappy in die ganse Suid-Afrika!

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Roodt se Facebook-blad

Hierdie kommentaar het oorspronklik op praag se Facebookblad en op roodt.org verskyn.

Marthinus van Bart stel Engelse slawerny aan die kaak

Die opspraakwekkende publikasie van Marthinus van Bart se boek oor die Britse slawegeskiedenis, Kaap van slawe, mag ons hele siening van die verlede verander. Want, soos die regerende party al male tale sonder tal in die openbaar gesê het, is “geskiedenis ‘n terrein van stryd”. George Orwell het ook gemeen: “Wie die verlede beheer, beheer die toekoms. Wie die hede beheer, beheer die verlede.”

Toneel op 'n Engelse slaweskip
Toneel op ‘n Engelse slaweskip

Van Bart bewys dat Brittanje, naas Portugal, die land was wat die meeste voordeel uit die slawehandel getrek het en ook die naasmeeste slawe verhandel het. Waarom weet ons dit nie? Want die geslepe Britte het bewysstukke en skeepsjoernale uit die argiewe gesteel om hul eie slawegeskiedenis te verdoesel – terwyl die Afrikaner tot vandag toe verantwoordelik gehou word vir Nederland se veel geringer betrokkenheid by slawerny!

Net vandeesweek tydens my onderhoud op SAFM, bel ‘n Indiër in en verwys na “die Boere se verknogtheid aan gedwonge arbeid”, wat dan kwansuis ook die dryfveer agter apartheid was. Die marxistiese historici wie se woord deesdae in Suid-Afrika wet is, aanvaar dit as ‘n gegewe dat slegs Nederlanders aan die Kaap slawe aangehou het en dat die “liberale, mensliewende Britte” dit eerste afgeskaf het.

Dít alles verteenwoordig infame leuens, want die Britte was allermins liberaal en mensliewend. Hulle het van die ergste gruweldade teenoor slawe gepleeg, selfs lank nadat slawerny sogenaamd “afgeskaf” is. Hiernaas is ‘n akwarel van ‘n ware gebeurtenis aan boord van ‘n Britse skip waarvan die inskripsie in die boek lui: “Aan boord van die slaweskepe is slavinne aan die wellus van die bemanning uitgelewer. Dié akwarel beeld ‘n werklike voorval uit toe ‘n 15-jarige slavin geweier het om vrywillig aan ‘n seksorgie met die bevelvoerder, kaptein Edward Kimber, en sy bemanning op die bodek deel te neem. Sy het haar straf, wat ook wreedaardige verkragting ingesluit het, nie oorleef nie. Toe Kimber op aanklagte van moord en verkragting voor die hof gedaag is, is hy vrygespreek nadat sy advokaat aangevoer het dat die matrose wat teen hom getuig het, griewe jeens dié kaptein gehad het.”

Kaap van slawe is ‘n skokkende boek. Nie net onthul dit die besonderhede van ‘n weggelate deel van die geskiedenis nie, maar ook die wreedheid en verontmensliking wat met slawerny gepaard gegaan het. Britse skepe wat die Kaap aangedoen het, het sonder seremonie die lyke van slawe wat nie die tog oorleef het nie, oorboord gegooi. ‘n Britse skip wat in Februarie 1681 aan die Kaap aangekom het, het “byna daagliks die lyke van ses tot sewe slawe oorboord gegooi” (Kaap van slawe, bl. 78).

Veral in die lig van hedendaagse politieke korrektheid, is ons geneig om slawerny in rasseterme te sien, as blanke slawehandelaars wat in “swart goud” handel gedryf het. Daarom is dit soveel te meer ontstellend om te verneem in hoe ‘n mate die Engelse hul Ierse broers en dus medeblankes verslaaf het. Juis onder die Protestantse bewind van Oliver Cromwell, is die Katolieke Iere genadeloos vervolg en vele as slawe verkoop. Marthinus van Bart stel dit so:

“Soos sy voorgangers het hy (Cromwell) die Iere verag en hulle genadeloos vervolg en uitgebuit. In 1650 byvoorbeeld, het hy 25 000 Iere laat opruim en as slawe aan die Engelse plantasie-eienaars van St. Kitts in die Karibiese Eilande gelewer. Van 1641 tot 1652 is minstens 300 000 Ierse burgers voor die voet deur die Engelse slawevangers gevange geneem en as slawe na die Amerikas ontvoer.

“Gedurende sy terreurbewind oor Ierland is meer as 100 000 Ierse kinders tussen die ouderdomme van 10 en 14 jaar as slawe na die Wes-Indiese Eilande, Virginië en New England ontvoer. Toe die Ierse slawe in 1649 in Barbados gerebelleer het, het die Engelse soldate hulle voor die voet op die gruwelikste wyse gemartel en vermoor. Moord op ‘n Ier is nie as ‘n misdaad gereken nie.” (Kaap van slawe, bl. 57)

Terwyl die SA geskiedenisboeke, wat gewoonlik deur Engelse geskryf is, die indruk wek dat Afrikaners reaksionêre slawe-eienaars was en ontevrede was met die “liberale” Kaapse bewind, skets Van Bart die ware prentjie. Die Engelse was skynheilig en het lank nadat slawerny “amptelik” afgeskaf was, steeds met slawe handel gedryf. Kinders is vry algemeen, selfs gedurende die twintigste eeu, as slawe en as gedwonge arbeiders aangehou. Van 1920 tot 1960 is “minstens 10 000 wees- en ander kinders in Brittanje wat deur die welsyn in kinderhuise geplaas is, na Australië ‘uitgevoer’ onder die voorwendsel dat hulle die wit bevolking van Australië sou aanvul”. By hul aankoms is hierdie kinders egter as slawe gebruik.

Ook aan die Kaap het die Engelse gedurende die negentiende eeu weeskinders uit Engeland as sogenaamde “indentured apprentices” ingevoer. Vir alle praktiese doeleindes was hierdie kinders slawe wat as goedkoop arbeid in die Kaap gebruik sou word. Dr. John Philip, die bekende “filantroop” wat vandag deur Engelse geskiedskrywers geloof word vir sy (valse) beskuldigings teen Afrikaners in die negentiende eeu, was deel van hierdie stelsel van gedwonge kinderarbeid aan die Kaap.

Dit blyk dat slawerny met blanke Engelse weeskinders deel was van die pogings in die negentiende eeu om die Kaap te verengels. Dit herinner aan die soortgelyke program van Sargent om Boerekinders in die konsentrasiekampe te verengels.

Die Londense koerant The Times het die slawerny wat kinders aan die Kaap van Engelse “Masters” moes verduur, in 1839 aan die kaak gestel deur na die sogenaamde filantrope as “dealers in British blood” te verwys. Dog nie lank daarna nie het die mislukte aartappeloeste en gepaardgaande hongersnode in Ierland tussen 1840 en 1860 weereens ‘n stroom Ierse kinderslawe na die Kaap en Australië verseker. Soveel minagting het die Engelse aan die Kaap vir die Iere gehad dat sulke kinders, veral seuns, soos Van Bart aantoon, saam met die bruin en swart slawe ingekwartier is:

“Dié weeskinders se lot hier ter plaatse was dieselfde as dié van die…CFS én die ‘Prize Negroes’. As ‘Apprentices’ was hulle niks minder as onbetaalde slawe in diens van welgestelde ‘Masters’ nie. As gevolg van die algemene gebruik om die weeskinders, veral die seuns, as minderwaardige mense te bejeën, hulle van die wit gemeenskap af te sonder en hulle by die swart en bruin slawe en arbeiders in te kwartier, is hulle op enkele uitsonderings na deur die swart en bruin arbeidersgemeenskap geassimileer.” (Kaap van slawe, bl. 146)

Dit word algemeen aanvaar dat Engeland se rykdom in die negentiende eeu aan haar kolonies en Walliese steenkool te danke was. Sommige mense beweer selfs dat steenkool van Brittanje die “Saoedi-Arabië van die negentiende eeu” gemaak het. Marthinus van Bart en die ander skrywers wat hy aanhaal, wil egter beweer dat Engeland se rykdom weens die slawehandel en gratis slawearbeid geskep is.

Daarby moet ‘n mens nog voeg die seerowery van die sogenaamde “buccaneers” en “privateers” wat onder Elizabeth I die vrypas ontvang het om ander volkere ter see na hartelus te teister en te beroof.

Die stereotipe van die “wrede Boer” is in Suid-Afrika deur Engelse historici geskep wat eenvoudig die bedenklike en selfs gruwelike aspekte van hul eie geskiedenis ignoreer om op Afrikanertekortkominge te fokus. Dis waar die “geskiedenis as terrein van stryd” inkom.

Marthinus van Bart het met hierdie boek ‘n groot bydrae gelewer om Suid-Afrika se slawegeskiedenis te sien vir wat dit was: ‘n grootliks Engelse bedryf waarvan die dokumantasie deur skynheilige en oneerlike Engelse verdoesel of vernietig is, maar waarvan die feite nie meer verswyg kan word nie.

Kaap van slawe is by verre die belangrikste geskiedenisboek wat daar oor die afgelope dekade in Afrikaans verskyn het. Dit is die beginpunt van ‘n hele nuwe debat oor die Suid-Afrikaanse geskiedenis en die rol van Engelse daarin.

Dat sommige dit graag in die doofpot sal wil steek, spreek vanself. Dit druis teen die polities korrekte weergawe van ons geskiedenis as ‘n verhaal van “Afrikanerboosheid” in. Ons mag egter nie toelaat dat dit gebeur en dat die boek alleenlik vir ‘n klein gehoor bestem bly nie. Elkeen behoort dié teks aan te skaf en hom met die feite daarin vertroud te maak, alvorens hy dit aan die groot klok hang.

Die boek bevat ook vele aantreklike foto’s, skilderye en illustrasies wat dit ‘n kleinood maak om te besit.

Marthinus van Bart is daardie rare verskynsel in ons tyd: ‘n Afrikanerintellektueel en -skrywer wat nie daarvan wegskram om die leuen en die halwe waarheid uit te daag nie. Net daarvoor verdien hy al ‘n medalje. Dis nou nog afgesien van die reusewerk wat hy reeds by Die Burger se Kultuurkroniek gedoen het om oor jare ons Afrikanergeskiedenis op te teken en aan die gewone Afrikaner oor te dra.

Kaap van Slawe kan bestel word by tel 021 406 2823 of e-pos: erfenis@dieburger.com.

Brand Rapport! Die Boikot-Naspersbeweging kry momentum

Presies ‘n week gelede het ‘n Boikot-Naspers-groep spontaan op Facebook ontstaan wat binne enkele dae tot meer as 7000 lede toegeneem het. Dit sê iets oor die invloed van sosiale media en die internet dat mense durf om die magtige Naspers-mediagroep in Kaapstad só trompop te wil loop!

Hoewel daar ook goeie joernaliste by Naspersmedia soos Rapport, Beeld, Die Volksblad en KykNET is, kan ‘n mens nie anders as om dié boikot te ondersteun nie. Vele mense blameer vandag die haglike toestand wat in ons land heers op FW de Klerk se verraad, maar Naspers was ten minste ewe skuldig. Selfs toe dit vroeg-vroeg in 2000 duidelik geraak het dat ons land op die verkeerde pad was, het Naspers daarin volhard om naakte ANC-propaganda te publiseer met siek linkses soos Max du Preez op die voorpunt.

Die afgelope vyftien jaar of meer was daar ‘n sterk Afrikanerbeweging van besorgde mense wat ‘n alternatief vir die huidige dwingelandy wou skep. Vanweë ‘n gebrek aan enige media-ondersteuning, verkeer hierdie beweging egter nog in sy kinderskoene.

Vyftien verlore jare… Tienduisende van ons mense is vermoor, nog tienduisende krepeer vanweë regstellende aksie, swart ekonomiese bemagtiging, anti-wit rassisme, noem dit wat jy wil. En Naspers, wat deur ‘n kliek ou Afrikanerkruipers – Kruiperkaners! – uit die vorige bestel oorgeneem is, praat dit alles goed. Dis net rugby, krieket, seks, skinder en Madiba, voor en agter.

In die proses het mnr. Koos Bekker, die uitvoerende hoof van Naspers, skatryk geword. Hy het ook ‘n paar skyfies op ‘n gelukkige roulettenommer in Hong Kong verwed, in die vorm van die Chinese internetmaatskappy Tencent en daarmee Naspers se aandeelprys en sy eie rykdom in die stratosfeer in geloods.

Die ironie is dít: terwyl Naspers floreer, is die Afrikanervolk besig om te krepeer. Ons word verdruk, vermoor, verguis. Vanuit Groot Brittanje en Amerika word ons nou in ons magteloosheid éérs met propaganda geslaan. Dis asof die haatveldtog wat daar in die tagtigerjare deur kommuniste soos Joe Slovo en Ronnie Kasrils vanuit die buiteland teen ons gevoer is tans eers sy volle sterkte bereik.

Die Afrikaner is ‘n skurk! Laat hom verdwyn! Kill a Boer, kill a farmer! gil hulle aanmekaar. In die huidige peiling op die Praagwebwerf stem 93% van mense dat daar tans ‘n blanke volksmoord in ons land plaasvind.

Wat doen Naspers – die eertydse “Nasionale Pers” wat doer in 1915 gestig is om die Afrikanersaak in die wêreld te stel – hieromtrent? Ek sou kon antwoord: niks. Of: ‘n ronde nul. As Naspers nog niks gedoen of gesê het nie, sou ‘n mens dalk vir Koos Bekker en sy brigade mal liberale kon vergewe. Inteendeel, Naspers ignoreer nie net die haatveldtog teen Afrikaners nie: hy neem lustig daaraan deel!

Hoe het dit gekom dat ‘n persgroep wat gestig is om die Afrikanersaak te bevorder uiteindelik reëlreg die teenoorgestelde doen en Afrikanerondergang, -kultuurmoord (etnoside) en selfs -volksmoord (genoside) bepleit? Daaroor gaan historici nog boeke vol skryf.

Koos Bekker se Naspers het ‘n onding geword, ‘n bedreiging. Noem dit die Afrikaner se eie Frankenstein. Ons het gedink ons skep ‘n paar koerante soos Die Burger of Beeld of tydskrifte soos Die Huisgenoot of Sarie en toe kom daar ‘n grommende monster uit die laboratorium wat hand aan hand met die plaasmoordenaars woeker om ons te laat verdwyn. Een stel psigopate het ‘n broederskap met ander gevind: dié met penne en kameras werk saam met diegene wat met pangas, AK-47’s en tuinvurke gewapen is.

Enigeen wat nog daaraan twyfel of ons die totale Naspersgroep – elke koerant, elke tydskrif, DSTV, Boxoffice, de lot – behoort te boikot, hoef net vandag se rubriek deur die einste Max du Preez in Rapport te lees. Dit is suiwer ANC-propaganda. Nie die propaganda van die huidige Zoeloe-oorheersde ANC nie, maar die ANC van Slovo en sy Mandela-marionet. Zuma het ten minste die Afrikaner se bestaan as inheemse, blanke volk erken. Slovo en sy mede-marxiste wou hê dat ons van die aardbol verdwyn.

Net gister praat ek met ‘n bekende Britse joernalis by ‘n meer konserwatiewe koerant wat in die land is om Mandela se moontlik naderende einde te dek. Hy bekommer hom ook oor die toekoms van ons land, oor ‘n blanke volksmoord waaroor almal swyg.

Maar wat doen Max du Preez en Rapport? Volgens hulle is die gruweldade wat daar teen ons gepleeg word, die moorde op oumense, kinders, kleintjies soos Willemientjie Potgieter slegs ons “vervolgingswaan”. Die immer dom, dogmatiese Du Preez skryf in sy inleidende paragraaf:

“Die siening dat Nelson Mandela anders as ander swart mense is, sit agter die vervolgingswaan wat so baie wit mense laat glo het Nelson Mandela se dood gaan swart Suid-Afrikaners skielik in rasmoordenaars laat verander.”

Kennelik ontken Du Preez dat daar hoegenaamd rasmoordenaars in Suid-Afrika bestaan. Ons moet seker net op ons knieë gaan en die Heilige Mandela dank dat daar nie nog meer van ons en vinniger vermoor word nie.

Hy praat ook van “ons Suid-Afrikaners”. Dis nog ‘n Naspersgunsteling. Die Suid-Afrikanisme. Wie en wat is ‘n Suid-Afrikaner? In elk geval was Mandela net ‘n marionet vir Joe Slovo en Ronnie Kasrils wat hul terreurveldtogte vanuit Londen en Odessa, Sowjet-Unie (Ronnie het onlangs sy “Odessa Notebooks” aan Wits geskenk) beplan het.

Mandela se reklame is deur die Anglikaanse Kerk se Trevor Huddleston (die pedofiele priester) gehanteer wat uiteindelik Britse popsterre oortuig het om “Free Mandela” te begin sing. Soos ek dit in ‘n onlangse Engelse rubriek gestel het: “He was just the extra on the stage, the figurehead, the aged male model in his trademark gaudy shirts.”

Om lukraak figure uit die geskiedenis saam te flans en van hulle “Suid-Afrikaners” te maak – asof Jan Smuts en Oliver Tambo hoegenaamd iets in gemeen gehad het – is net so goed jy sê Napoleon en Lady Di was albei “Europese leiers” en daarom is daar ‘n “Europese volk” en moet Engeland en Frankryk ophou bestaan!

Afrikaans en die Afrikaner sal hierdie misdadige, korrupte en gewelddadige bestel oorleef. Max du Preez en wie ook al dit goed dink om hom in Rapport te laat skryf, is horende doof en siende blind. Dalk moet iemand egter met ‘n megafoon in sy ore gaan skree: “Julle ‘Suid-Afrikaners’ – ook dié met gekoopte ID’s wat net oor die grens loop – steel te veel, moor te veel, aanvaar te veel omkoopgeld en is te dom, vet, lelik en vermetel om ooit op enige volkskap aanspraak te maak.”

Die tyd het gekom om Naspers, Max du Preez en die Suid-Afrika wat hulle fanaties propageer, af te skryf.

Die rebelse Afrikaanse rockgroep FPK sing in een van hul liedjies onder andere oor die Ossewa-Brandwag, met die refrein: “Brand Suid-Afrika!”

Eintlik wil hulle sê: Suid-Afrika brand reeds, daarom kan ons dit maar net sowel afbrand en van nuuts af aan begin. Dit geld ook die “Suid-Afrikaanse” persgroep van Koos Bekker wat sy ANC-ideologie en sy afkeer van die Afrikaner elke dag in ons kele afdruk.

Tydens my gesprek met die Britse joernalis gister, vertel ek hom dat Rapport my destyds in Augustus 2003 summier as rubriekskrywer afgedank het omdat ek ‘n provokatiewe rubriek oor swart-op-wit geweld, veral op babas, geskryf het. “Maar is die rubriek in die koerant gepubliseer?” vra die Britse besoeker. “Nee,” antwoord ek, “ek is afgedank nog voor dit gepubliseer is en is agterna nooit weer toegelaat om ‘n rubriek in Rapport te skryf nie.”

Hy kon net sy kop in ongeloof skud. Selfs in polities korrekte Brittanje waar die BCC en die linksliberale Guardian die septer swaai, sou so iets nooit gebeur nie. Kortom, Rapport, Naspers, Koos Bekker en die hele kohort Kruiperkaners, het geen benul van spraakvryheid nie. Hulle is erger as die sensors van weleer.

Want destyds het sensuur oor sterretjies op vroueborste in die Scope gegaan. Vandag gaan sensuur oor menselewens, oor moorde op kinders, oumense en ander weerloses.

En is die sensor wat die nuus en die debat daaroor onderdruk, nie ook ewe skuldig as die dader nie? Naspers vertel ons al twintig jaar lank van ons apartheidskuld. Maar wat van sy volksmoordskuld wat van dag tot dag met elke nuwe moord of gruweldaad ophoop?

Medepligtig aan Afrikanervolksmoord. Moontlik sal dit eendag op Naspers se grafsteen geskrywe staan.

Naspers se onetiese gedrag eindig egter nie by sy medepligtigheid aan die huidige volksmoord nie. Oor die afgelope tien jaar het van hulle joernaliste aanhoudend lasterlike inligting oor my versprei en my as ‘n verregse rassis probeer etiketteer. Nietemin het ek in die howe en by die Persombudsman teruggeveg. In een van sy uitsprake het die Adjunkpersombudsman, dr. Johan Retief, bevind dat Naspers se onbillike, lasterlike beriggewing oor my “kumulatiewe skade aanrig”.

Tydens die lastersaak tussen my en DIe Burger se adjunkredakteur, Leopold Scholtz, het hy so ver gegaan om onder eed te lieg dat ek kwansuis rassistiese aanmerkings teenoor ‘n medepassasier sou gemaak het.

Almal sien egter nie kans om terug te baklei nie. Vele mense aanvaar gedweë dié onetiese gedrag van die Nasperskoerante, asook hul ootreding van sowel die lasterwette as die Perskode. Met hulle mediamonopolie in Afrikaans, voer hulle ‘n skrikbewind onder Afrikaners. Elke sanger, skrywer, akteur en akademikus vrees Naspers wat hulle loopbane in ‘n oogwink kan vernietig, dus gaan niemand hulle teë nie.

Ons by PRAAG het egter ‘n alternatief geskep met twee webblaaie, een in Afrikaans en een in Engels wat met ‘n klein bietjie meer steun in die vorm van lesers en ‘n paar debietorders tot ‘n magtige wapen teen Naspers kan groei. Dit gebeur baie dat ons vars nuusartikels op Praag.org plaas nog voor dit op News24 verskyn; nietemin lees almal steeds News24. Waarom? Ons het fantastiese rubriekskrywers op praag.co.za in Afrikaans soos Manfred Delport, Gustav Venter, Leon Lemmer en ander wat beter as enigiemand op Naspers se webwerwe skryf. Bowenal is ons pro-Afrikaner, anders as Naspers wat anti-Afrikaner is. Uiteindelik wil Naspers sien dat ons volk verdwyn en dat ons ‘n geradbraakte Engfrikaans begin praat soos hulle soms ook op KykNET bevorder.

Die vraag is: is ons regtig daartoe verbind om ons rug op Naspers te keer soos wat Naspers reeds jare gelede sy rug op ons volk gekeer het? Naspers se kommentators verlekker hulle in die magteloosheid en lyding van ons mense. Hulle werk volgens die beginsel wat die Engelse koerante destyds gebruik het, van: “Hoe meer jy die Afrikaner beledig, hoe meer koop hy jou koerant om dit te sien en kwaad te word.”

Ek het geruime tyds reeds geen DSTV meer nie. Vir dieselfde geld per maand kan mens ‘n onbeperkte internetverbinding betaal en gratis soveel flieks en YouTube-video’s kyk as wat jy wil. Jy kan net nie rugby kyk nie. Ons pa’s en oupas het egter die rugby oor die radio net so geniet en soms word dit ook op SABC uitgesaai. Gaan ons aanhou om ons siele vir rugby te verkoop en Koos Bekker nog ryker te maak as wat hy reeds is?

Ons kan die ANC nie uitstem nie, maar ons kan Naspers uit ons huise uitkry. Dit sal die eerste stap na vryheid wees, want as ons nie meer vir hul propaganda betaal nie, sal hulle dit ook nie meer versprei nie.

Dalk moet FPK nog ‘n strofe by hul liedjie voeg: “Brand Rapport!”

Nechama Brodie manipuleer misdaadstatistiek om Steve Hofmeyr verdag te maak

Tans woed daar ‘n polemiek rondom Steve Hofmeyr se uitspraak: “My stam sterf. Soos vlieë. Ons sterf teen ’n ongekende tempo. En dít in vredestyd.”

Vandag in Rapport word Hofmeyr aangeval en ‘n artikel op die internet deur ‘n onbekende liberale joernalis, Nechama Brodie, klakkeloos aangehaal. Brodie werk glo vir Africa Check, ‘n organisasie wat sy beginsels soos volg uiteensit:

“Africa Check is a non-partisan organisation that exists to fact-check claims made in the public arena, impartially and fairly, and publish the results. We also aim to spread the culture and enable the practice of fact-checking among the wider journalistic community.”

Onder andere word Africa Check deur mnr. George Soros se Open Society Foundation for South Africa befonds. Ons weet dat George Soros ook van die “kleurrevolusies” in Oos-Europa befonds het en oor die algemeen die buitelandse beleid van die Amerikaanse Demokratiese Party ondersteun.

‘n Mens wonder nou wat die belang van Africa Check en George Soros is om plaasmoorde en haatmisdade wat teen blanke Afrikaners in ons land gepleeg word, as “nie so erg nie” en “eintlik normaal” voor te stel?

Nechama Brodie haal die 2012-slagoffers-van-misdaad-opname aan waarin 35% van alle huishoudings geglo het dat “misdaad sedert die vorige periode gestyg het”.

Kennelik is vrees vir geweldsmisdaad ‘n reële probleem in Suid-Afrika. Maar in haar artikel kom Brodie tot die groteske gevolgtrekking dat: “Public figures like Hofmeyr, who disseminate grossly misleading information about crime patterns, only serve to contribute to this underlying fear. In addition, such misinformation creates or entrenches existing racial divisions and perpetuates an unfounded fear and hatred of other races.”

Met ander woorde: Steve Hofmeyr is eiehandig verantwoordelik vir die vrees vir misdaad in Suid-Afrika! Nie die moordenaars, verkragters en ander geweldenaars waarvan ons elke dag in die media lees nie.

Nêrens in enige van Hofmeyr se uitsprake het hy al ooit rassehaat gepredik nie. Ons weet egter dat die Universiteit van die Witwatersrand ‘n instelling is wat oor jare heen Afrikanerhaat gepredik het. Trouens, enkele jare gelede was ek teenwoordig by die Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie se kantore in Parktown, Johannesburg toe ‘n Wits-professor, ‘n Indiërvrou, ten aanhore van die hele vertrek vol mense gesê het: “Afrikaners het miljoene swartes onder apartheid vermoor.”

Miljoene. Omdat ek gedink het my ore bedrieg my, het ek gevra dat sy dit moet herhaal, wat sy toe gedoen het en sommer vir die effek in trane uitgebars het. Vergelyk dit met die 7 000 mense wat die skatting verteenwoordig van ‘n bekende linkse aktivis, Max Coleman, wat in 1997 ‘n verslag by die Waarheids- en versoeningskommissie van Biskop Desmond Tutu ingedien het.

Afrikaners het “miljoene” swartmense doodgemaak, maar nou kom nog ‘n Wits-verbonde instelling soos Africa Check en beweer dat die graad van moord, verkragting en geweld wat ons tans verduur, so min of meer normaal is.

Soos gewoonlik die geval is, het die Nasperskoerant, Rapport in Steve vat ‘n kans oor wit moorde vandag die kant van Brodie en Wits bo dié van Steve Hofmeyr en die Afrikanerslagoffers gekies. Enigiets wat ‘n Afrikaner verdag maak of afkraak, sal altyd simpatie by Rapport wek.

Wat was Steve Hofmeyr se “fout”, indien dit hoegenaamd ‘n fout was? Steve het bloot die aanname wat al die links-liberale kommentators in die land maak, naamlik dat “alle rassegroepe ewe veel misdaad pleeg en ewe veel daaronder ly” eerbiedig! Daarom het hy beweer dat daar min of meer al genoeg blankes doodgemaak is “om ‘n sokkerstadium vol te maak”.

Waarom is dit ‘n billike afleiding om te maak? Indien daar 50 000 mense per jaar sedert 1994 vermoor is, beteken dit ná 19 jaar dat daar bykans 950 000 moordslagoffers in die land was, dus meer mense as wat in Rwanda vermoor is!

Omdat blankes 9% van die bevolking uitmaak, sou dit beteken dat 9% x 950 000 = 85 500 mense. Dis min of meer ‘n stadion vol, miskien nie heeltemal Soccer City se volle kapasiteit nie, maar dis ‘n aardige klomp mense om vermoor te word.

Brodie en ander wil egter beweer dat daar minder as 50 000 mense per jaar vermoor is, waaroor hier onder meer. Maar tot dusver het Steve eintlik bloot die liberale logika gevolg: “Ons is almal dieselfde en pleeg almal moord teen dieselfde tempo.”

In haar artikel kom Brodie met ‘n splinternuwe bewering vorendag en dit is dat die moordsyfer vir blanke slagoffers eintlik baie laer is as vir die res van die bevolking. Trouens, slegs 1,8% van alle moorde word op blankes gepleeg.

Waarop grond sy haar bewering? Op ‘n enkele opname wat deur die Suid-Afrikaanse Polisiediens self – met ander woorde geen onafhanklike liggaam nie – gedoen is! Daardie opname is gegrond op ‘n steekproef van 1378 moorddossiere waaruit die ras van die slagoffers wel duidelik geblyk het. Toe PRAAG egter ‘n jaar gelede saam met ‘n ander Afrikaanse organisasie by die SA Polisiediens aansoek gedoen het om moordstatistiek waarin die ras van slagoffers aangedui word, is daar vir ons gesê dat “sulke inligting nie bestaan nie”.

Word daar vir ons iets weggesteek? Kan ons die Polisiediens vertrou? Ons weet dat vele polisiemanne in die nuwe Suid-Afrika korrup, onbevoeg of selfs krimineel is. Van hulle pleeg misdade in uniform met hul eie dienspistole soos onlangs op Naboomspruit gebeur het! Agterna word hulle nie eens geskors nie; hulle word bloot van ander wapens voorsien.

Dieselfde orgaan vir George-Soros-propaganda, Rapport, skryf egter uit die pen van Zelda Jongbloed die volgende op 30 Maart vanjaar:

“Die afgelope week het ons van die parlement skokkende statistieke gekry, soos dat polisie-geweld die afgelope dekade met meer as 300% toegeneem het; dat een uit elke vyf polisielede by misdadigheid betrek word; dat die polisie betrek word by eise van R800 miljoen wat spruit uit aanrandingsake en R1,1 miljard wat spruit uit skietvoorvalle.

“In die laaste twee jaar het eise in siviele sake teen die polisie verdubbel tot R14,8 miljard.

“Soveel as 41% van burgers sê hulle vertrou nie die polisie nie, terwyl 35% doodbang is vir die polisie, dieselfde mense wat hulle teen misdadige skobbejakke moet beskerm.”

Duidelik is Nechama Brodie een van die 59% van mense wat wel die polisie “vertrou”. Daar is egter omstandigheidsgetuienis wat daarop dui dat die polisie misdaadstatistieke manipuleer of selfs vervals.

Ek het ‘n ruk gelede ‘n gesprek met ‘n vrou in Pretoria gehad wat in haar huis aageval en aangerand is, darem nie verkrag nie. Sy is egter herhaaldelik gedreig dat hulle die snellers gaan trek en dit was ‘n baie traumatiese ervaring. Die vrou het maande lank gesukkel om die saak aangemeld te kry en moes uiteindelik bes gee toe die polisie dit nie wou aanvaar nie. Die rowers het haar ‘n “white bitch” genoem, iets wat die polisie nie in haar verklaring wou sien nie.

Die gebruik van die term “white bitch” kwalifiseer die insidente om in Amerikaanse terme ‘n “haatmisdaad” genoem te word. Dit is ironies dat Suid-Afrika alle Amerikaanse rasseterme soos “regstellende aksie”, “rassisme”, SEB (die plaaslike ekwivalent van “minority procurement”) oorgeneem het, maar nie “haatmisdaad” nie. Is dit omdat haatmisdaad in Suid-Afrika gewoonlik swart-op-wit is?

Ek weet van ten minste een geval waar nog ‘n gewapende roof op ‘n moord uitgeloop het. Toe is dit deur die polisie geregistreer as ‘n huisbraak met ‘n sterfgeval “aan natuurlike oorsake”! Die Vryheidsfront se woordvoerder oor justisie, Pieter Groenewald, sê hy glo nie eens die statistiek wat in die parlement verskaf word nie, “tensy dit geoudit word”.

Maar Nechame Brodie aanvaar die polisie se eie statistiek, asook hul eie steekproef van 1378 moorddossiere as die reine waarheid. Daarmee poog sy, haar George-Soros-ondersteunde vereniging en Rapport om Steve Hofmeyr tot leuenaar te maak.

Die getuienis rondom ons sê vir ons dat die moordkoers baie hoër as die amptelike syfers moet wees. Elkeen van ons ken mense wie se familielede vermoor is of het self sulke vriende of familie. Met gevorderde wiskunde sou ‘n mens seker ‘n opname kon doen om te bepaal hoeveel blankes al deur moord geraak is en dit met die polisie se statistiek vergelyk.

Die regering weier om enige rassestatistiek oor moord bekend te maak; PRAAG het twee jaar gelede daarvoor gevra en die polisiediens beweer hulle het nie sulke statistiek nie. “Ons maak mekaar dood,” dus is “ons” almal ewe skuldig.

Vanoggend het ek probeer kommentaar lewer op Rapport se artikel op die koerant se webblad, maar ná ‘n rukkie is dit verwyder. Wat gaan hier aan? Rapport pas sensuur toe om Steve Hofmeyr swart te smeer en Nechama Brodie te beskerm!

Op dieselfde kommentaarafdeling op die Rapport-werf verskyn die volgende aanhaling deur Sunette Bridges, wat teen elfuur vanoggend nog nie deur Rapport se ywerige sensors verwyder is nie (volgens ‘n meer onlangse twiet van Sunette het Rapport dit wel intussen verwyder):

“In die tydperk 1 Mei tot 27 Junie 2013 was daar 124 “swart-op-wit”-aanvalle op 202 slagoffers!

  • 38 van ons mense is vermoor, 9 is verkrag en daar was 35 plaasaanvalle in 58 dae! …en julle wil in statistieke praat?
  • Vanaf 1 Januarie 2013 tot 27 Junie 2013 het ek 230 “swart-op-wit”-aanvalle aangeteken.
  • 97 blankes is deur swart mense vermoor.
  • 3 ander het permanente breinskade en 1 is verlam.
  • 17 vroue en 2 mans is verkrag – in meeste gevalle deur ‘n hele bende!
  • Daar was 102 plaasaanvalle en 30 mense is tydens hierdie aanvalle vermoor! …en dít in 178 dae!”

Bridges skryf verder: “In een hele jaar is een swart man deur ‘n blanke man aangeval met ‘n gholfstok by ‘n gholfbaan en vir drie weke moes ons in die media lees en hoor van hierdie rassistiese aanval! Nog NOOIT is daar na ‘n enkele “swart-op-wit”-aanval verwys as rassisties nie! Julle berig nie eers oor 20% van hierdie aanvalle nie, maar gryp na elke moontlike geleentheid om die feite te weerlê. Julle stilswye is een van die grootste redes waarom dit onverpoosd voortduur! Sedert Steve se gewraakte skrywe is NOG 5 van ons mense vermoor en vandag is daar geen enkele berig oor een van hierdie moorde in Rapport nie. Slegs hierdie berig waarmee julle poog om vir ons te vertel die maan is van kaas gemaak! ‘n Mens weet nie of jy moet lag of huil nie… maar ek weet van 5 gesinne wat verseker nie vandag lag nie…”

Oor statistiek en die kwantum van aanvalle kan daar, in die afwesigheid van betroubare en eerlike syfers van die SA Polisiediens, nog lank geargumenteer word. Maar wat is die kwalitatiewe aspekte van hierdie situasie?

Daar bestaan sowel etniese as kriminele geweld in Suid-Afrika. As ‘n groep is die Afrikanerminderheid geklassifiseer as behorende tot die vyfde stadium van volksmoord: polarisering. Dié klassifikasie is deur die onafhanklike Amerikaanse organisasie Genocide Watch gedoen, wat in die monitering van wêreldwye etniese konflikte spesialiseer.

Wat blote geweldsmisdaad betref, is Suid-Afrika waarskynlik die mees gewelddadige samelewing op aarde. Ons moet ook verstaan dat die “moordsyfer” waarvan die polisie praat, net “moord met voorbedagte rade” insluit en nie dít wat in die Suid-Afrikaanse reg as “manslag” bekendstaan nie. In vele ander lande bestaan daar nie so ‘n onderskeid nie en kom dit slegs ter sprake waar oortreders gevonnis word. Moord is moord. In die syfers wat ek hier onder noem, het ek die twee kategorieë saamgevoeg sodat ons, in die gevleuelde woorde van Rapport, “appels met appels” kan vergelyk.

Hoewel ons moordkoers effens laer as dié van Hondurasm, El Salvador en die Ivoorkus is, raak Suid-Afrika egter die swaargewigkampioen van geweld ter wêreld as geweld teen vroue en gewapende roof daarby ook in ag geneem word.

Tans vind daar 27 397 moorde per jaar in Suid-Afrika plaas (Ek tel hier die SAPD se syfers vir moord en strafbare manslag bymekaar.) Daardie reële getal is die derde hoogste ter wêreld. Slegs Indië en Brasilië beskik oor meer moorde, maar hul bevolkings is soveel groter as ons s’n.

Die moordsyfer, in ag genome gevalle van manslag, oftewel moord “sonder voorbedagte rade” – is 54 per 100 000 lede van die bevolking. Dit is veel hoër as enige stad of deelstaat in die VSA. Selfs Detroit, Michigan, wat die gewelddadigste stad in Amerika is, beskik oor ‘n laer moordkoers op 48,2 per 100 000 lede van die bevolking. Suid-Afrika in die geheel vergelyk dus met Detroit, maar met 10% meer moorde. Oor die algemeen word Detroit in die VSA as ‘n stad met abnormale vlakke van geweldsmisdaad beskou, ongeveer agt keer hoër as die Amerikaanse gemiddeld.

As dit by verkragting kom, is ons koers van 127 per 100 000 meer as twee keer die koers van Detroit! Erger nog, volgens navorsing deur die Mediese Navorsingsraad van Suid-Afrika, ‘n regeringsinstelling, word verkragting in ons onderaangemeld met ‘n faktor van 25 teen 1. Die aantal verkragtings per jaar kan dus so hoog wees soos 1,3 miljoen per jaar, oftewel 3600 per dag. Om dit in perspektief te stel: dis amper vier keer hoër as die voorkoms van verkragting in die Demokratiese Republiek van die Kongo, ‘n Afrikaland waar daar ‘n burgeroorlog heers en waar verkragting as “oorlogswapen” gebruik word. Die Veiligheidsraad van die Verenigde Nasies het hom reeds oor verkragting in die Kongo uitgespreek, maar nie oor dieserlde misdade in Suid-Afrika nie.

Vier miljoen mense het reeds tydens die burgeroorlog in die Kongo omgekom. Na sekere beramings, sal 75% van Suid-Afrikaanse vroue ten minste eenkeer in hul lewens verkrag word. ‘n Suid-Afrikaanse vrou beskik oor ‘n groter kans om in haar leeftyd verkrag te word as om matriek deur te kom. Dis die soort “demokratiese” utopie waarin ons leef en wat deur Nechama Brodie en Rapport verdedig word.

Geweld eindig egter nie by moord en verkragting nie. Per jaar vind daar 192 670 gevalle van aanranding met die doel om ernstig te beseer, plaas. Dit verteenwoordig 359 per 100 000 lede van die bevolking. Gewone aanrandingsake wat by die polisie aangemeld word, verteenwoordig 181 670 of 359  per 100 000 lede van die bevolking. Aangesien sulke sake na alle waarskynlikheid óók onderaangemeld word, kan daar maklik ‘n miljoen gevalle van aanranding per jaar in Suid-Afrika wees.

Tesame met rooftogte by huise en sake-ondernemings, kan die aantal geweldsmisdade of ernstige oortredings per jaar miljoene wees, maklik so hoog soos vyf of ses miljoen. Aangesien daar ‘n raps meer as 50 miljoen mense in die land is, beteken dit dat ongeveer tien persent van die bevolking jaarliks die slagoffer van een of ander vorm van geweldsmisdaad is!

Die statistiek wat ek hier genoem het, is die polisie se eie, in welke mate ons hulle ook al kan vertrou. Ten minste weet ons dat hulle nie geweldsmisdaad gaan óórskat nie, eerder onderskat.

Waar laat dit ons?

Ek het my ernstige bedenkinge oor die motief van Africa Check se verdagmakery en openbare aanval op Steve Hofmeyr. Ons beskik eenvoudig tans nie oor genoeg amptelike inligting om presies te sê hoeveel swart-op-wit geweld daar tans plaasvind nie. Die debat oor die moordkoers onder die ou regering is ook kompleks, want vele van die moorde was politieke moorde wat direk uit die buiteland aangehits en befonds is en was dus nooit deel van “algemene misdaad” destyds nie. Brodie wil die konflik wat deur Britte, Swede en ander aangehits is deur wapens en plofstof in die land te versprei, saam met gemenereg-misdaad indeel om sogenaamd “moordkoerse tydens apartheid” met die huidige koerse te vergelyk.

Ironies verwys die skryfster ook na ‘n artikel deur Thomson van 2004 waarin aangedui word dat geweld onder kleurlingmans die hoogste in die land is, gevolg deur swart mans, Indiërmans en heel laaste blanke mans. Toe ek voorheen na dié artikel verwys het, is ek vir ‘n “rassis” uitgekryt. Uit Thomson se statistiek en grafieke wat jare se gegewens verteenwoordig, kan ons sien dat geweldsmisdaad onder blankes inderdaad die laagste van alle rasse is.

Gegewe egter die links-liberale haatveldtog en opstokery wat daar reeds dekades lank teen Afrikaners gevoer word, en waarvan die “Kill-a-Boer”-liedjie maar net die top van die ysberg verteenwoordig, sal dit verbasend wees indien blankes tans hoegenaamd minder aan geweldsmisdaad blootgestel is as die res van die bevolking. Intuïtief – omdat ons reeds die teiken van vyandelike propaganda is – voel ‘n mens aan dat daar méér geweld teen ons moet wees.

Statistieke kan egter nie die verontmensliking wat met plaasmoorde, asook gewapende aanvalle op kleinhoewes en huise, gepaardgaan, uitdruk nie. Die marteling, vernedering en koelbloedige teregstellings kwalifiseer sulke voorvalle om gruweldade genoem te word. Gegewe die omvang wat sulke gruweldade reeds ingeneem het, moet dit as ‘n misdaad teen die mensdom beskou word.

Soos Kevin King nou die dag op die Engelse PRAAG geargumenteer het in White genocide in South Africa: the facts, gaan volksmoord nie oor statistiek nie, maar oor die beginsel dat die dader ‘n bepaalde groep wil vernietig:

“According to the definition of genocide, “an individual criminal may be guilty of genocide even if he kills only one person, so long as he knew he was participating in a larger plan to destroy the group [or part of a group]”

Dit ly geen twyfel dat elemente in die Suid-Afrikaanse samelewing, plaasmoordenaars, maar ook links-liberale joernaliste en akademici, verenig is in hul afkeer van die Afrikaner, asook ons geskiedenis, tradisies, taal, kultuur, letterkunde en alles wat daarmee saamhang nie.

Die metodes wat hulle gebruik om ons uit te wis, verskil, maar die bedoeling stem ooreen: om ons te vernietig. Hetsy volksmoord, hetsy assimilasie, sal hulle goed pas.

Dat daar nou ‘n heksejag teen Steve aan die gang is, spreek boekdele oor die kwaadwilligheid en vyandigheid van diegene wat geweld teen ons wil normaliseer.

Nomalisering kweek aanvaarding, berusting en die soort traak-my-nie-agtigheid wat deur Rapport en ander Naspersmedia gedemonstreer word.

Ons mag nooit die huidige geweld aanvaar en as “normaal” begin sien nie.

SA politiek verskuif van links na vêrlinks, met ‘n kappie!

Die Suid-Afrikaanse politiek verskuif al hoe verder na links: van links na vêrlinks, met ‘n kappie! In vandag se Rapport verklaar Zille in wese dat haar party, die DA, vir die ANC se rassewetgewing stem waarmee blankes benadeel en swartes bevoordeel word. Watter “nuanse” is hier ter sprake? Dat die mense wat die groot bedrae geld ontvang van die ANC is en nie van die DA nie? Op Midvaal het ons gesien hoe DA-raadslede te werk gaan om hul sakke te vul en hoe die sogenaamde fluitjieblaser, Kobus Hoffman, deur Zille vervolg is!

Zille en die DA sit op twee stoele: aan die een kant beroep die party hom op die “ou Liberale Party” se beginsels en aan die ander kant steun hy swart bevoordeling. Ook staan hy staatsinmenging in die ekonomie voor.

Terloops, dié Liberale Party “uit die vroeë 1960s” waarvoor Zille soveel bewondering koester, was die einste wat ‘n Olimpiese boikot teen Suid-Afrika bepleit het en ook vir die stasiebom verantwoordelik was. Op sahistory.org.za gestel word daar oor die stasiebomterroris en lid van die Liberale Party, John Haris, gesê: “Cut off by his banning order from normal political activity, he became convinced that the only way left to fight for human dignity and freedom in his country was by more drastic means. He joined the African Resistance Movement (ARM), mostly members of the Liberal Party whose frustration with the lack of success of traditional politics had driven them, like those in the ANC who joined Umkonto we Sizwe, to engage in acts of sabotage.”

Wyle ZB du Toit, wat eens in Rapport geskryf het, het altyd gewaarsku dat indien daar twee groot swart partye in Suid-Afrika ontstaan wat mekaar probeer oorbie of aanhits om blanke bates af te vat of swart ekonomiese bevoordeling toe te pas, sou dit ‘n kwade dag wees.

Met die radikale “liberale” Zille aan die stuur, is dit besig om sienderoé te gebeur: die DA en die ANC wedywer nou om blankes te benadeel. Natuurlik steun die DA insgelyks “grondhervorming”: die etniese suiwering van Afrikanerboere vanaf hul familieplase.

Sedert die ineenstorting van die Berlynse Muur in 1989, het die aard en definisie van linkse politiek verander van ekonomiese marxisme na wat “kulturele marxisme” genoem word. Kulturele marxiste is gewoonlik anti-Westers, wat ook anti-blank beteken en wil die tradisionele gesin afbreek. Die blanke, heteroseksuele man, is vyand nommer een, omdat sommiges dalk nog aan die hoof van sulke gesinne met ‘n vader, moeder en kinders staan.

Ons het gesien hoe die DA, nes die ANC, die gedagte van homoseksuele huwelike en selfs aanneming van kinders deur homoseksuele paartjies ondersteun. Anders as in Frankryk, waar die Sosialistiese Party in die aangesig van hewige konserwatiewe teenkanting homoseksuele huwelike gewettig het, was daar feitlik geen openbare debat daaroor in Suid-Afrika nie. Wat nog te sê teenkanting.

Feit is dat die linkse konsensus in Suid-Afrika so sterk is dat vrae van konserwaties, “regses” en selfs klassieke, nie-marxistiese liberale, nie geduld word nie. Die hoofstroommedia het nog lank voor die politieke partye ‘n hele paar treê na links geneem – sewemyllaarsetreë om presies te wees. Marxistiese feministe soos Christi van der Westhuizen, wat eens die politieke redaktrise van Beeld was, het die vêrlinkse beleidshandboek vir die hoofstroommedia geskryf.

Daarvolgens moet blankes en heteroseksuele mans die skuld gegee word vir alles wat in die land verkeerd loop. Dis nie hoofsaaklik swart of bruin mans wat roof, moor en vroue verkrag nie. Dis “die patriargie” (lees: blanke mans met gesinne).

‘n Mens sou ‘n hele artikel oor die simboliek van die DA se verkiesingsplakkate wat Zille, De Lille en Mazibuko vertoon, kon skryf. Die afwesigheid van die blanke man op die DA se plakkate dra stilswyend die boodskap van kulturele marxisme oor: dat die wêreld gered moet word deur bruin en swart vroue en daardie blanke vroue wat hulle met die anti-blanke, anti-Westerse beweging vereenselwig.

Waarskynlik steun die DA ook SAL of SAA, soos dit deesdae eentalig Engels bekendstaan, se beleid dat geen blanke mans meer as kadetvlieëniers in diens geneem mag word nie. In ‘n rojale toegewing aan politieke korrektheid, word blanke vroue steeds by SAL as vlieëniers geduld.

Vandeesweek is daar deur sowel die ANC as die DA groot gewag van die 1913-Wet op naturellegrond gemaak wat kastig “87% van die land se grond in blanke besit gelaat het”. Dit het geskied as deel van die “honderdjarige herdenking” van die 1913-maatreëls. In werklikheid was daardie wet, wat deur die ou Sap-regering van Louis Botha ingestel is, bedoel om swart stamgrond teen blanke mededinging te beskerm. In 1936 is swart grondbesit verder uitgebrei. Tuislandkonsolidasie het bykomende grond van blanke boere vervreem en aan swartes oorgedra.

Soos dr. Pieter Mulder van die Vryheidsfront vandeesweek in sy parlementêre toespraak duidelik gemaak het, behoort die drie onafhanklike protektorate, Botswana, Lesotho en Swaziland, by die persentasie grond wat swartes in Suid-Afrika besit of beheer, ingereken te word. In 1913 is die Unie van Suid-Afrika as deel van “British South Africa” beskou en daarom is grond in die BLS-lande as swart grond gesien wat die verdeling in Brits-Suid-Afrika billik maak, iets naby aan 50-50.

Dit is nou afgesien van die Karoo. Daardie dorre woestyngebied maak 70% van Suid-Afrika se grondgebied uit. Indien die Karoo buite rekening gelaat word, beheer swartes reeds 50% van Suid-Afrika se landbougrond, selfs afgesien van die LBS-lande.

Vir Suid-Afrika se horde kulturele marxiste aan die universiteite en in die hoofstroommedia, gaan dit egter kwalik om historiese of ekonomiese argumente. Die ANC-regering is reeds besig om eiendomsreg van plaasgrond wesentlik aan te tas, iets wat die land op die sosialistiese, kollektiwistiese weg plaas.

Alle aanduidings is daar dat niks die ANC-bewind gaan stuit om “grondhervorming” na die Zimbabwiese model ook in Suid-Afrika in te voer nie. Op enkele “nuanseverskille” (soos mev. Zille dit noem) na, sal die DA hom hierin steun. Net soos die DA vandeesweek vir die ANC se SEB-wet gestem het.

Die gevolge van Suid-Afrika se verlinksing is rampspoedig. Opgeleide blankes, veral in die vrugbare ouderdomsgroep 20 tot 40, is besig om die land te verlaat. Nie net verloor die land só sy kundigheid nie, maar dit laat die blanke bevolkingsyfer nog verder daal omdat ‘n aansienlike persentasie van ons kinders deesdae in die buiteland gebore word.

SEB, oftewel, swart ekonomiese bemagtiging, was nog altyd ‘n uitnodiging vir korrupsie. Direkteure en uitvoerende beamptes van SEB-maatskappye sorg dat hulle altyd eerste bevoordeel word. Dit is nou nog behalwe die banke en ander finansiële instellings wat aardige fooie inoes om sogenaamde SEB-transaksies te “struktureer”.

Werkloosheid is besig om skerp toe te neem ondat entrepreneurs, waaronder ‘n groot aantal van die verguisde blanke mans, deur al die rassewetgewing aan bande gelê word en selfs deur die banke kapitaal ontsê word.

Die ergste gevolge van sosialisme en kollektiwisme het Suid-Afrika egter nog nie getref nie en sal eers voelbaar raak wanneer radikale grondhervorming binnekort plaasvind. Voedselpryse gaan die hoogte inskiet en omdat ‘n groot deel van ons kos ingevoer sal moet word, gaan die betalingsbalans nog meer onder druk kom as wat hy reeds is. Die rand sal na alle waarskynlikheid tuimel, met ‘n inflasionêre skok soos wat voedsel, maar ook brandstof, vir die gemiddelde inwoner van die land onbetaalbaar raak.

Die ANC se enigste opsie gaan wees om Sasol ook te nasionaliseer om sodoende gesubsidieerde petrol aan swart taxi’s beskikbaar te maak. Trevor Manuel het reeds geluide gemaak dat Sasol “te veel wins maak”. Een van die argumente wat linkses tans oor grond gebruik, is dat boere “tydens apartheid subsidies van die staat ontvang het”. Daarom behoort hul grond “in elk geval aan die staat” en kan maar “gevat” word.

As voedsel en brandstof begin klim, voorspel ek dat dié linkse argument oor plase ook op Sasol van toepassing gemaak gaan word. Omdat ‘n groot aantal Afrikaners steeds Sasol-aandele besit, ná dié staatsonderneming se destydse privatisering, sal hulle deur beide die ANC en die DA as ‘n ‘sagte teiken” gesien word wie se bates sonder vergoeding gekonfiskeer mag word.

Dis waarna u in ‘n toenemend vêrlinkse Sud-Afrika kan uitsien: grondgryp, ‘n randnoot waarop Mandela se gesig meer werd gaan wees as die monetêre waarde daarvan, asook uiteindelike nasionalisering van sekere sleutelsektore van die ekonomie soos Sasol.

Onthou net: u het dit eerste hier gelees.

Zimbabwe is vir ons ‘n voorbeeld. Juis vandeesweek het Mugabe aangekondig dat hy voortaan goedkoper petrol beskikbaar gaan stel. Ook die MPLA in Angola subsidieer petrol met behulp van sy olierykdom.

Groter armoede en selfs meer geweld as tans lê net om die draai.

Die wolk van kulturele marxisme en breinspoeling deur die hoofstroommedia verhoed egter die man op straat om dit raak te sien. Maar selfs al weet mense wat kom, is daar ‘n eienaardige fatalisme onder Afrikaners werksaam wat veroorsaak dat hulle maar gedweë hul lot aanvaar.

Soos kalkoene wat vir Kersfees stem, staan hulle ook tou by die DA-tent van die liberale marxis, Helen Zille.

Volg Dan Roodt op Twitter en “hou van” sy Facebook-blad.